ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວ

ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຍອມຮັບໄດ້ ທີ່ຈະລະບຸວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີໃນຂໍ້ເປີດຕົ້ນຂອງທ່ານ.

ບາງຄົນເຊື່ອວ່າ “ປີທີສາມສິບ” ນັ້ນອີງຕາມວົງຈອນປີຢູບີລີທີ່ສະເພາະໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະໄໝຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບ.

ນັກຄໍານວນລໍາດັບເວລາຕາມພຣະຄໍາພີກໍານົດວ່າ ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບ ຕົງກັບວັນທີ 28 ເມສາ ຫຼື 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ບັນດາສາດສະດາທຸກຄົນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ວັນທີຕົກໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຄື 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈຶ່ງເປັນວັນ omega ຂອງເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນຫ້າສິບປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນເຫດການທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “ປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂຢສີຢາ” ໃນວັນທີ 5 ພຶດສະພາ ປີ 622 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ເລກສາມສິບເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາປະໂລຫິດ ຜູ້ທີ່ຕ້ອງມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອເລີ່ມປະຕິບັດໜ້າທີ່. ບໍ່ວ່າຂໍ້ໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ສາມໃນບົດໜຶ່ງຂອງພຣະທຳເອເຊກຽນ ຈະລະບຸວ່າເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີ ຫຼືພຽງແຕ່ລະບຸວ່າທ່ານເປັນສັນຍາລັກແທນປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງກໍຕາມ ທ່ານກໍຈະຖືກສະແດງວ່າມີອາຍຸສາມສິບປີເຊັ່ນກັນ. ຖ້າຫາກສາມສິບປີໃນຂໍ້ໜຶ່ງໝາຍເຖິງປີທີສາມສິບນັບຕັ້ງແຕ່ເທດສະການປັດສະຄາຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂຢສີຢາໃນປີ 622 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຕາມທີ່ຄົນອື່ນໆເຊື່ອກັນ ນັຍທາງຄຳພະຍາກອນກໍຍັງຄົງເໝືອນເດີມ.

ໂຢຊີຢາຫມາຍຄວາມວ່າ “ຮາກຖານ,” ແລະປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຍຸກຢູບີລີໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເສັ້ນຢູບີລີ” ຈາກໂຢຊີຢາເຖິງວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຈາກ 1840 ຫາ 1844. ຮາກຖານຂອງປີ 1840 ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດໂຢຊີຢາ ແລະຍັງໂດຍ Josiah Litch ອີກດ້ວຍ. ວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງແກເຂົາຂອງແກຢູບີລີທີ່ຖືກເປົ່າ ຄວບຄູ່ກັບແກເຂົາຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ.

ເອເຊກຽນຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍໃນເສັ້ນຢູບີລີຈາກກະສັດໂຢຊີຢາໄປຮອດວັນທີ 22 ຕຸລາ, ເສັ້ນຫນຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ຄຸນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນຫຼັກຂອງເຂົາ ຄື ເຂົາເປັນຜູ້ພະຍາກອນ.

ມີບຸກຄົນສາມຄົນໃນພຣະຄຳພີທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ. ຄຽງຄູ່ກັບເອເຊກຽນນັ້ນ ຍັງມີດາວິດ ແລະ ໂຢເຊບ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາທຸກຄົນເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງເປັນປຸໂຣຫິດ. ດາວິດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງກະສັດ, ໂຢເຊບເປັນປຸໂຣຫິດ ແລະ ເອເຊກຽນເປັນສາດສະດາ ໃນອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິອັນສາມປະການ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍ ສາດສະດາ ປຸໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ.

ແນວໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຮົາອາດນຳໃຊ້ຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກ, ທ່ານເປັນປະໂລຫິດ, ແລະເມື່ອນຳມາປະຍຸກຕາມແນວເສັ້ນຂອງປີຢູບີລີຈາກໂຢຊີຢາໄປຫາວັນທີ 22 ຕຸລາ, ເອເຊກຽນແມ່ນປະໂລຫິດຜູ້ທີ່ຈະເປັນຕົວແທນຂອງປະໂລຫິດຄົນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ແລະຈາກກະສັດໂຢຊີຢາເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ, 573 BC.

ພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເອເຊກຽນໄດ້ປະກາດພຣະຄຳເປັນເວລາຊາວສອງປີ. “ຊາວສອງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທຸງສັນຍາຂອງພຣະພາບພຣະເຈົ້າທີ່ຮ່ວມປະສານກັບມະນຸດຊາດ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີຈາກປັດສະຄາຂອງໂຢຊີຢາໄປຈົນເຖິງການສະຫຼອງຢູບີລີຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາໃນບົດທີ່ສີ່ສິບ, ປັດສະຄາຂອງໂຢຊີຢາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພາລະກິດຂອງ Josiah Litch ໃນປີ 1838 ແລະ 1840. ພາລະກິດນັ້ນແມ່ນການນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ. ບັດນີ້ຈຶ່ງສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງນັ້ນ ມີຂອບເຂດກວ້າງໃຫຍ່ຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ຕະໜັກ.

ເອເຊກຽນ ໃນຖານະເປັນຜູ້ພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໄດ້ລະບຸວັນເວລາຢ່າງຈຳເພາະໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ ຫຼາຍກວ່າຜູ້ຂຽນຄົນໃດໆ ໃນພຣະຄຳພີ.

ເອເຊກຽນແມ່ນໂອເມກາຂອງຫຼັກການໜຶ່ງມື້ເທົ່າກັບໜຶ່ງປີໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ໃນພຣະທຳຈົດບັນຊີ ການກ່າວເຖິງຫຼັກການໜຶ່ງມື້ແທນໜຶ່ງປີຄັ້ງອັນຟາ ປາກົດຜ່ານເຫດການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດັດ ຊຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ມີການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຫຼື ຄັ້ງໂອເມກາ ຖືກສະແດງໂດຍເອເຊກຽນໃນບົດທີສີ່ ໃນຂະນະທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍ.

ກາເດັດ ແລະ ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ເປັນພາບແທນຂອງການກະບົດອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ເຊິ່ງສະແດງເຖິງຫຼັກການໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ. “ຫຼັກການໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ” ເປັນຫຼັກເກນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງກຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມມິລເລີ ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດແຕ່ປີ 1840 ເຖິງປີ 1844, ດັ່ງທີ່ມີພາບແທນລ່ວງໜ້າຢູ່ໃນເສັ້ນເວລາແຫ່ງປີຢູບີລີຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ທີ່ຍາວໄປຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ. ເອເຊກຽນລະບຸວັນເວລາໄວ້ຫຼາຍກວ່າຜູ້ທຳນວາຍຄົນອື່ນໃດໆ. ໃນການລະບຸວັນເວລາຂອງເອເຊກຽນນັ້ນ ມີການລະບຸເສັ້ນເວລາແຫ່ງປີຢູບີລີ, ອັນເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນໂດຍກົງເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກໍເຊື່ອມໂຍງກັບປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຄຽງຄູ່ກັບ “ເສັ້ນຢູບີລີ,” ເອເຊກຽນນອນຕະແຄງຂ້າງໜຶ່ງເປັນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລ້ວຈຶ່ງນອນຕະແຄງອີກຂ້າງໜຶ່ງເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. “ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາເດີມແລະພັນທະສັນຍາໃໝ່ ເພາະຄຳສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ກ່ຽວກັບການຕົກເປັນຊະເລີຍໃນເອຢິບເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ ມີສາມສິບປີຈາກອັກຄະສາວົກໂປໂລເປັນພະຍານທີສອງ. ອັບຣາມ (ຕໍ່ມາຄືອັບຣາຮາມ) ແຫ່ງ ‘ພັນທະສັນຍາເດີມ’ ແລະໂຊໂລ (ຕໍ່ມາຄືໂປໂລ) ແຫ່ງ ‘ພັນທະສັນຍາໃໝ່’ ໄດ້ລວມຄຳພະຍານຂອງຕົນເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເພື່ອຢືນຢັນວ່າສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດ. “ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ” “ເຈົ້າຈະຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດບາບຂອງວົງວານອິດສະຣາເອນ.” “ແລະ” “ເຈົ້າຈະຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຜິດບາບຂອງວົງວານຢູດາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ.” ເມື່ອລວມກັນແລ້ວ ຂ້າງຂວາແລະຂ້າງຊ້າຍກໍເທົ່າກັບອັບຣາມແລະໂປໂລ.

ພັນທະສັນຍາໄດ້ອີງໃສ່ການເຊື່ອຟັງ ຫຼື ການບໍ່ເຊື່ອຟັງສະເໝີມາ—ຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍ. ຫຼັກການວັນແທນປີໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມມິນເລີ ເປັນປະເດັນທີ່ຊີ້ຂາດຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງໄດ້ປະກາດປະຫວັດສາດນັ້ນໃນຖານະເປັນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິລັນດອນ. “ຂ່າວປະເສີດ” ເປັນປະເດັນທີ່ຊີ້ຂາດຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ, ແລະປະເດັນການທົດສອບທີ່ຊີ້ຂາດຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມມິນເລີນັ້ນ ກໍຕັ້ງຢູ່ໃນບໍລິບົດຂອງຫຼັກການທີ່ວ່າໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ. ຄຳທຳນາຍທີ່ໃຫ້ພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ຄືຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ. ໃນໄລຍະສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນທີ່ເອເຊກຽນນອນຕະແຄງຂ້າງຊ້າຍນັ້ນ ມີພາບສະແດງເຖິງຄຳພະຍາກອນກຳນົດເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນຂອງວິບັດຄັ້ງທີສອງ. ການແຍກແຍະຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສການຫຍັ່ງຮູ້ດ້ານຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ນີ້ກໍຄືພະລາຊະກິດທີ່ດຳເນີນສືບຕໍ່ຢູ່ຂອງສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນນັ້ນເອງ.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ເອເຊກຽນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂອງປະທານແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ບໍ່ວ່າຈະຖືກສະແດງເປັນການປະກົດຂອງຜູ້ພະຍາກອນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຫຼືເປັນການປະກົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈຫຼັກການຂອງວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເອເຊກຽນມີຕໍ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ສອດຄ່ອງກັບຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນທີ່ຖິ້ມອັນຍະມະນີລົງໃນຫີບໃບໃຫຍ່.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ແສງສະຫວ່າງຈາກເອເຊກຽນເປັນອົງປະກອບອັນຈໍາເປັນຂອງຂ່າວສານຫີນຍອດ ເມື່ອພຣະວິຫານໄດ້ຮັບການສໍາເລັດ.

ໃນຂໍ້ທີ 1 ຂອງບົດທີ 40 ເອເຊກຽນຢູ່ທີ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ ແລະ ຢູ່ທີ່ຈຸດນັ້ນເອງ ນິມິດກ່ຽວກັບພຣະວິຫານໃນອະນາຄົດກໍໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເອເຊກຽນ. ພຣະວິຫານນັ້ນແມ່ນພຣະວິຫານຂອງຄົນ 144,000 ຄົນ ຊຶ່ງເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກແທນຄົນກຸ່ມນີ້. ຄົນກຸ່ມນັ້ນຈະໄດ້ຜ່ານການທົດສອບສອງຄັ້ງມາແລ້ວ ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະມາເຖິງການທົດສອບຄັ້ງທີສາມ ອັນເປັນການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ເອເຊກຽນຖືກພັນລະນາວ່າໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນໃນພຣະວິຫານ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທີ່ລາວສ່ອງອອກມາໃນຖານະສັນຍາລັກ ຈຶ່ງໝາຍເຖິງແສງສະຫວ່າງທີ່ມາເຖິງເມື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ສອດຄ່ອງກັບດານີເອນ ບົດທີ 10.

ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ຖືກເປີດຜະນຶກກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ.

“ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຈຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ເພາະວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.”

ເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບແອັດເວັນຕິດວັນທີເຈັດແຫ່ງລາວດິເຊຍ ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນບົດທີເກົ້າຂອງເອເຊກຽນ ແອັດເວັນຕິດຖືກນໍາສະແດງເປັນເຢຣູຊາເລັມ. ໃນທີ່ນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າອັນນ່າກຽດຊັງທີ່ກະທໍາຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ ແລະໃນຄຣິດຈັກ ຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບ. ການປະທັບຕາເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ລົມຕາເວັນອອກແຫ່ງອິດສະລາມກໍາລັງເຮັດໃຫ້ບັນດາປະຊາຊາດຂຸ່ນເຄືອງ, ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ. ໃນເອເຊກຽນບົດທີແປດ, ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງແອັດເວັນຕິດມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ ໂດຍທີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍບັນດາຜູ້ນໍາຊາວຫ້າຄົນທີ່ກົ້ມກາບຕໍ່ດວງອາທິດ.

ນິມິດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃນລັກສະນະສັນຍາລັກໜຶ່ງວັນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຫຼືກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫົກ, ຫົກ, ຫົກ.

ນິມິດໃນປີທີຫົກ ເດືອນທີຫົກ ແລະ ວັນທີຫ້າ ໄດ້ມາເຖິງກ່ອນ “666” ພໍດີ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງສຳລັບອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ນິມິດນັ້ນເປັນ “ຕາມນິມິດ” ທີ່ ເອເຊກຽນ “ໄດ້ເຫັນໃນທົ່ງພຽງ.” ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນໃນທົ່ງພຽງນັ້ນ ຖືກພົບເຫັນກ່ອນໜ້ານີ້ ໃນບົດທີສາມ.

ນິມິດແຫ່ງ “ທົ່ງພຽງ” ຊຶ່ງເປັນນິມິດໃນປີທີຫົກ ເດືອນທີຫົກ ແລະວັນທີຫ້າ ແມ່ນນິມິດທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນມາກ່ອນແລ້ວຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເຄບາ.

“ນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ເອເຊກຽນ “ໄດ້ເຫັນ” ຢູ່ລິມແມ່ນ້ຳເກບາ ແມ່ນນິມິດແຫ່ງທົ່ງພຽງ ເຊິ່ງກໍເປັນນິມິດດຽວກັນກັບນິມິດໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ບົດທີແປດເຖິງບົດທີສິບເອັດ. ນິມິດເຫຼົ່ານັ້ນຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນບໍລິບົດທີ່ເອເຊກຽນກຳລັງມອງເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ນິມິດແວ່ນແຍງ "marah" ໃນບົດທີສິບສຳເລັດເປັນຈິງ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮັບເອົາແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ແຜ່ລັດສະໝີອອກມາຈາກສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນຂະນະທີ່ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກນຳອອກມາ ກ່ອນທີ່ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດສອບຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ.

ເມື່ອເຮົາລະບຸເສັ້ນເວລາຢູບີລີຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍເທດສະການປັດສະຄາ ແລະ ສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ເຮົາກໍກຳລັງລະບຸສັນຍາລັກຂອງບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ບົດທີຊາວສາມ. ໃນບົດນັ້ນ ມີການກ່າວເຖິງບັນດາເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງ ແລະ ໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ໂດຍໃຊ້ຊາວສອງຂໍ້ສຳລັບແຕ່ລະລະດູ, ເຊັ່ນດຽວກັບພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນທີ່ດຳເນີນຢູ່ເປັນເວລາຊາວສອງປີ. ການຈັດວາງເອເຊກຽນໄວ້ໃນປີທີສາມສິບຂອງເສັ້ນເວລາຢູບີລີ ເຮັດໃຫ້ສາມາດຈັດເວລາເກີດຂອງເອເຊກຽນໃຫ້ກົງກັບການຟື້ນຟູຝ່າຍຈິດວິນຍານຂອງໂຢຊີຢາໄດ້. ຖ້າລາວມີອາຍຸສາມສິບປີໃນປີທີສາມສິບຂອງຮອບວຽນຢູບີລີ, ແລ້ວເອເຊກຽນກໍຈະໄດ້ເກີດໃນຄາວການປະຕິຮູບຂອງໂຢຊີຢາ.

ເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ເມື່ອເຂົ້າໄປເຖິງທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍເຫັນວົງລໍ້ທີ່ຊ້ອນຢູ່ພາຍໃນວົງລໍ້ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນຂອງການດຳເນີນໄປອັນສະຫຼັບຊັບຊ້ອນຂອງປະຕິສຳພັນລະຫວ່າງມະນຸດ. ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ບົດທີສິບ, ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງກຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມມິລເລີ ແຕ່ເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຍິ່ງກວ່ານັ້ນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາຂອງເພິ່ນທີ່ເປັນຄູ່ຂະໜານ ເຊິ່ງມີໄລຍະສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີກັບສິບຫ້າວັນ ສະແດງພາບການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ຂະບວນການແອັດເວັນຕິສແບບລາວດີເກອາ ໂດຍໃຊ້ການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນພາບປະກອບ, ແລະຄຳພະຍາກອນນີ້ຍັງລວມເອົາປິດສະໜາຂອງເລກສາມສິບແປດແລະສີ່ສິບໄວ້ດ້ວຍ.

ມັນລວມເຖິງສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ.

ມັນລວມເອົາໄລຍະເວລາສີ່ປີທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ 1333 ຫາ 1337, 1449 ຫາ 1453 ແລະ 1840 ຫາ 1844.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບເຖິງຫົວຂໍ້ອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.