ປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວ

ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈຕາມພຣະຄຳພີທີ່ຍອມຮັບໄດ້ ທີ່ຈະລະບຸວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນມີອາຍຸສາມສິບປີໃນຂໍ້ເປີດຕົ້ນຂອງທ່ານ.

ບາງຄົນເຊື່ອວ່າ “ປີທີສາມສິບ” ນັ້ນອີງຕາມວົງຈອນປີຢູບີລີທີ່ສະເພາະໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນສະໄໝຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບ.

ນັກຄໍານວນລໍາດັບເວລາຕາມພຣະຄໍາພີກໍານົດວ່າ ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບ ຕົງກັບວັນທີ 28 ເມສາ ຫຼື 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ບັນດາສາດສະດາທຸກຄົນລ້ວນຊີ້ໄປເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ ດັ່ງນັ້ນ ວັນທີຕົກໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຄື 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈຶ່ງເປັນວັນ omega ຂອງເສັ້ນໜຶ່ງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນຫ້າສິບປີກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໃນເຫດການທີ່ຖືກເອີ້ນວ່າ “ປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງໂຢສີຢາ” ໃນວັນທີ 5 ພຶດສະພາ ປີ 622 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ເລກສາມສິບເປັນສັນຍະລັກຂອງບັນດາປະໂຣຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງຕ້ອງມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອເລີ່ມເຂົ້າຮັບໃຊ້. ບໍ່ວ່າຂໍ້ທີໜຶ່ງຫາຂໍ້ທີສາມຂອງ Ezekiel ບົດທີ 1 ຈະກຳລັງລະບຸວ່າ Ezekiel ມີອາຍຸສາມສິບປີ, ຫຼືເປັນພຽງສັນຍະລັກຂອງປະໂຣຫິດ ທ່ານກໍຈະຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະຜູ້ມີອາຍຸສາມສິບປີເຊັ່ນກັນ. ຖ້າສາມສິບປີໃນຂໍ້ທີ 1 ເປັນດັ່ງທີ່ຄົນອື່ນໆເຊື່ອກັນ; ໝາຍເຖິງປີທີສາມສິບນັບແຕ່ປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ Josiah ໃນປີ 622 BC, ນັຍສຳຄັນທາງຄຳພະຍາກອນກໍຍັງຄົງເໝືອນເດີມ.

ໂຢຊີຢາຫມາຍຄວາມວ່າ “ຮາກຖານ,” ແລະປັດສະຄາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຍຸກຢູບີລີໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. “ເສັ້ນຢູບີລີ” ຈາກໂຢຊີຢາເຖິງວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຈາກ 1840 ຫາ 1844. ຮາກຖານຂອງປີ 1840 ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍກະສັດໂຢຊີຢາ ແລະຍັງໂດຍ Josiah Litch ອີກດ້ວຍ. ວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສຽງແກເຂົາຂອງແກຢູບີລີທີ່ຖືກເປົ່າ ຄວບຄູ່ກັບແກເຂົາຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນ.

ເອເຊກຽນຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍໃນເສັ້ນຢູບີລີຈາກກະສັດໂຢຊີຢາໄປຮອດວັນທີ 22 ຕຸລາ, ເສັ້ນຫນຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ ແລະຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ຄຸນລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນຫຼັກຂອງເຂົາ ຄື ເຂົາເປັນຜູ້ພະຍາກອນ.

ມີບຸກຄົນສາມຄົນໃນພຣະຄຳພີທີ່ເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ. ຄຽງຄູ່ກັບເອເຊກຽນນັ້ນ ຍັງມີດາວິດ ແລະ ໂຢເຊບ. ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາທຸກຄົນເລີ່ມຮັບໃຊ້ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈຶ່ງເປັນປຸໂຣຫິດ. ດາວິດເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງກະສັດ, ໂຢເຊບເປັນປຸໂຣຫິດ ແລະ ເອເຊກຽນເປັນສາດສະດາ ໃນອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິອັນສາມປະການ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍ ສາດສະດາ ປຸໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ.

ແນວໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຮົາອາດນຳໃຊ້ຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກ, ທ່ານເປັນປະໂລຫິດ, ແລະເມື່ອນຳມາປະຍຸກຕາມແນວເສັ້ນຂອງປີຢູບີລີຈາກໂຢຊີຢາໄປຫາວັນທີ 22 ຕຸລາ, ເອເຊກຽນແມ່ນປະໂລຫິດຜູ້ທີ່ຈະເປັນຕົວແທນຂອງປະໂລຫິດຄົນໜຶ່ງໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດຈາກປີ 1840 ຫາ 1844 ແລະຈາກກະສັດໂຢຊີຢາເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ, 573 BC.

ພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເອເຊກຽນໄດ້ປະກາດພຣະຄຳເປັນເວລາຊາວສອງປີ. “ຊາວສອງ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທຸງສັນຍາຂອງພຣະພາບພຣະເຈົ້າທີ່ຮ່ວມປະສານກັບມະນຸດຊາດ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະເໜີຈາກປັດສະຄາຂອງໂຢຊີຢາໄປຈົນເຖິງການສະຫຼອງຢູບີລີຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາໃນບົດທີ່ສີ່ສິບ, ປັດສະຄາຂອງໂຢຊີຢາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພາລະກິດຂອງ Josiah Litch ໃນປີ 1838 ແລະ 1840. ພາລະກິດນັ້ນແມ່ນການນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາຂອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງ. ບັດນີ້ຈຶ່ງສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງວິບັດທີໜຶ່ງ ແລະ ວິບັດທີສອງນັ້ນ ມີຂອບເຂດກວ້າງໃຫຍ່ຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ຕະໜັກ.

ເອເຊກຽນ ໃນຖານະເປັນຜູ້ພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ໄດ້ລະບຸວັນເວລາຢ່າງຈຳເພາະໃນບົດຂຽນຂອງທ່ານ ຫຼາຍກວ່າຜູ້ຂຽນຄົນໃດໆ ໃນພຣະຄຳພີ.

ເອເຊກຽນແມ່ນໂອເມກາຂອງຫຼັກການທີ່ວ່າໜຶ່ງມື້ເທົ່າກັບໜຶ່ງປີໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ໃນພຣະທຳກັນດານວິຖີ, ການກ່າວເຖິງເປັນອັນດັບຕົ້ນ ຫຼື ອັນຟາ ຂອງຫຼັກການວັນ-ປີນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດດ ຊຶ່ງໄດ້ນຳມາສູ່ການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ. ສ່ວນການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຫຼື ໂອເມກາ ນັ້ນ ເອເຊກຽນໄດ້ເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນບົດທີສີ່ ເມື່ອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍ.

ກາເດັດ ແລະ ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດອັນເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ”. ຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ເປັນກົດຫຼັກສຳຄັນຂອງພວກມິນເລີໄທຕ໌ ແລະ ໃນປະຫວັດສາດຈາກ ຄ.ສ. 1840 ຫາ 1844 ດັ່ງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງໃນເສັ້ນຢູບີລີຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ. ເອເຊກຽນໄດ້ນຳສະເໜີວັນທີຕ່າງໆ ຫຼາຍກວ່າຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດໆ. ພາຍໃນການກຳນົດວັນທີຂອງເອເຊກຽນນັ້ນ, ເສັ້ນຂອງຢູບີລີໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ໂດຍເຊື່ອມພະຍານຂອງເອເຊກຽນເຂົ້າກັບປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງໂດຍກົງ, ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກັບປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຄຽງຄູ່ກັບ “ເສັ້ນຢູບີລີ” ເອເຊກຽນນອນຕະແຄງຂ້າງໜຶ່ງຂອງຕົນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ, ແລ້ວຈຶ່ງນອນຕະແຄງອີກຂ້າງໜຶ່ງສີ່ສິບວັນ. “ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາເກົ່າແລະພັນທະສັນຍາໃໝ່, ເພາະຄໍາສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະອົງປະທານແກ່ອາບຣາມເລື່ອງການເປັນຊະເລີຍຢູ່ໃນເອຢິບສີ່ຮ້ອຍປີ ໄດ້ພົບພະຍານທີ່ສອງອີກສາມສິບປີໃນອັກຄະສາວົກໂປໂລ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ອາບຣາມ, (ພາຍຫຼັງແມ່ນ ອັບຣາຮາມ) ແຫ່ງ ‘ຂອງເກົ່າ’ ແລະ ຊາອູນ, (ພາຍຫຼັງແມ່ນ ໂປໂລ) ແຫ່ງ ‘ຂອງໃໝ່’ ໄດ້ຮວມພະຍານຂອງພວກເຂົາເພື່ອສະຖາປະນາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີໃຫ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ. “ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ” “ເຈົ້າຈະຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງວົງວານອິສຣາເອນ.” “ແລະ” “ເຈົ້າຈະຕ້ອງແບກຮັບຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງວົງວານຢູດາສີ່ສິບວັນ.” ຮ່ວມກັນແລ້ວ ຂ້າງຂວາແລະຂ້າງຊ້າຍເທົ່າກັບອາບຣາມແລະໂປໂລ.

ພັນທະສັນຍາໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງພື້ນຖານແຫ່ງການເຊື່ອຟັງ ຫຼື ການບໍ່ເຊື່ອຟັງຢູ່ສະເໝີ—ຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍ. ຫຼັກການວັນເທົ່າກັບປີໃນປະຫວັດສາດ Millerite ເປັນປະເດັນແຫ່ງຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍ, ແລະ ປະຫວັດສາດນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍທູດສະຫວັນອົງທຳອິດວ່າເປັນຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ. “ຂ່າວປະເສີດ” ເປັນປະເດັນແຫ່ງຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍ, ແລະ ປະເດັນທົດສອບແຫ່ງຊີວິດ ຫຼື ຄວາມຕາຍໃນປະຫວັດສາດ Millerite ຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຫຼັກການທີ່ວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ. ຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນພະລັງແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຄື ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນຂອງວິບັດທີສອງ. ພາຍໃນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນທີ່ເອເຊກຽນນອນຕະແຄງຊ້າຍຂອງຕົນນັ້ນ ມີພາບປຽບຂອງຄຳພະຍາກອນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນຂອງວິບັດທີສອງ. ການແບ່ງແຍກຄຳພະຍາກອນຢ່າງຖືກຕ້ອງຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສການຈຳແນກຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນຫຍັງນ້ອຍໄປກວ່າພຣະລາຊກິດທີ່ດຳເນີນຕໍ່ໄປຂອງສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ໃນການເປີດຜະນຶກຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ເອເຊກຽນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແຕ່ໂດຍຫຼັກແລ້ວແມ່ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຂອງປະທານແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ບໍ່ວ່າຈະຖືກສະແດງເປັນການປະກົດຂອງຜູ້ພະຍາກອນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ຫຼືເປັນການປະກົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈຫຼັກການຂອງວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ”.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເອເຊກຽນມີຕໍ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ສອດຄ່ອງກັບຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນທີ່ຖິ້ມອັນຍະມະນີລົງໃນຫີບໃບໃຫຍ່.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ແສງສະຫວ່າງຈາກເອເຊກຽນເປັນອົງປະກອບອັນຈໍາເປັນຂອງຂ່າວສານຫີນຍອດ ເມື່ອພຣະວິຫານໄດ້ຮັບການສໍາເລັດ.

ເອເຊກຽນຢູ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບ, ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງນິມິດເລື່ອງພຣະວິຫານໃນອະນາຄົດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ເອເຊກຽນ. ພຣະວິຫານນັ້ນແມ່ນພຣະວິຫານຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຊຶ່ງເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກຂອງຈຳນວນນັ້ນ. ກຸ່ມນັ້ນຈະໄດ້ຜ່ານການທົດສອບສອງຢ່າງກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະເຂົ້າເຖິງການທົດສອບທີສາມ ແລະເປັນການທົດສອບຊີ້ຂາດ. ເອເຊກຽນຖືກນຳສະແດງວ່າໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງຂອງທ່ານໃນພຣະວິຫານ, ແລະດັ່ງນັ້ນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ທ່ານສ່ອງອອກມາໃນຖານະສັນຍາລັກ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມສະຫວ່າງທີ່ມາເຖິງເມື່ອປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບດານີເອນບົດທີສິບ.

ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ຈະຖືກເປີດຜະນຶກຂຶ້ນກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ.

“ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຈຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລານັ້ນ, ເພາະວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.”

ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສໍາລັບອັດເວັນຕິສຕ໌ວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນບົດທີ 9 ອັດເວັນຕິສຕ໌ຖືກນໍາສະເໜີເປັນເຢຣູຊາເລັມ. ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍສິ່ງອັນນ່າກຽດຊັງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ ແລະໃນຄຣິສຕະຈັກ ຈະໄດ້ຮັບຕາປະທັບ. ການປະທັບຕາເກີດຂຶ້ນເມື່ອລົມຈາກທິດຕາເວັນອອກແຫ່ງອິດສະລາມກໍາລັງຍົວະໃຫ້ປະຊາຊາດທັງຫຼາຍເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ, ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ. ໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນບົດທີ 8 ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງອັດເວັນຕິສຕ໌ໄດ້ມາເຖິງບົດສະຫຼຸບ ໂດຍທີ່ຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຜູ້ນໍາຊາວຫ້າຄົນທີ່ກົ້ມກາບດວງອາທິດ.

ນິມິດນັ້ນໄດ້ຖືກປະທານໃນລັກສະນະສັນຍາລັກໜຶ່ງວັນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຫຼືກ່ອນການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫົກ, ຫົກ, ຫົກ.

ນິມິດໃນປີທີຫົກ ເດືອນທີຫົກ ແລະ ວັນທີຫ້າ ໄດ້ມາເຖິງກ່ອນ “666” ພໍດີ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງສຳລັບອັດເວນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ. ນິມິດນັ້ນເປັນ “ຕາມນິມິດ” ທີ່ ເອເຊກຽນ “ໄດ້ເຫັນໃນທົ່ງພຽງ.” ນິມິດທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນໃນທົ່ງພຽງນັ້ນ ຖືກພົບເຫັນກ່ອນໜ້ານີ້ ໃນບົດທີສາມ.

ນິມິດເລື່ອງ “ທົ່ງພຽງ” ຊຶ່ງເປັນນິມິດໃນປີທີຫົກ ເດືອນທີຫົກ ແລະ ວັນທີຫ້າ ນັ້ນ ແມ່ນນິມິດທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນມາແຕ່ກ່ອນທີ່ແມ່ນ້ຳເຄບາ.

“ນິມິດຂອງພຣະເຈົ້າ” ທີ່ເອເຊກຽນ “ໄດ້ເຫັນ” ຢູ່ແມ່ນ້ຳເຄບານັ້ນ ແມ່ນນິມິດແຫ່ງທົ່ງພຽງ ຊຶ່ງກໍແມ່ນນິມິດໃນເອເຊກຽນບົດ 8 ຫາ 11 ດ້ວຍ. ນິມິດເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງຂຶ້ນໃນບໍລິບົດທີ່ເອເຊກຽນກຳລັງເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ນິມິດກະຈົກສ່ອງ “marah” ໃນບົດ 10 ໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ. ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນໃນແສງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ແຜ່ອອກມາຈາກສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກນຳອອກມາ ກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນຈະສິ້ນສຸດລົງ.

ເມື່ອພວກເຮົາລະບຸເສັ້ນຢູບິເລຂອງກະສັດໂຢສີຢາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍປັດສະຄາ ແລະ ສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ພວກເຮົາກໍກຳລັງລະບຸສັນຍາລັກຂອງເທດສະການລະດູບ່ວງ ແລະ ເທດສະການລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ຕາມທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວສາມ. ໃນທີ່ນັ້ນ ເທດສະການລະດູບ່ວງ ແລະ ເທດສະການລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ຖືກວາງໄວ້ຝ່າຍລະຊາວສອງຂໍ້, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພັນທະກິດຂອງເອເຊກຽນມີເວລາຊາວສອງປີ. ການຈັດໃຫ້ເອເຊກຽນຢູ່ໃນປີທີສາມສິບຂອງເສັ້ນຢູບິເລ ເຮັດໃຫ້ການເກີດຂອງເອເຊກຽນສອດຄ່ອງກັບການຟື້ນຟູຂອງໂຢສີຢາ. ຖ້າລາວມີອາຍຸສາມສິບປີໃນປີທີສາມສິບຂອງວົງຈອນຢູບິເລ, ເຊັ່ນນັ້ນ ເອເຊກຽນກໍຈະໄດ້ເກີດໃນເວລາການປະຕິຮູບຂອງໂຢສີຢາ.

ເອເຊກຽນເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ເມື່ອເຂົ້າໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ ເຂົາເຫັນລໍ້ຢູ່ພາຍໃນລໍ້ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານກັນອັນສັບຊ້ອນຂອງປະຕິສຳພັນຂອງມະນຸດ. ດັ່ງເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ເອເຊກຽນເປັນຕົວແທນຂອງພວກ Millerites, ແຕ່ໂດຍກົງຍິ່ງກວ່ານັ້ນແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຄຳພະຍາກອນເວລາຄູ່ຂະໜານຂອງລາວ ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າວັນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນການພິພາກສາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງ Laodicean Adventism ພ້ອມກັບການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ແລະມັນລວມເຖິງປິດສະນາຂອງສາມສິບແປດ ແລະ ສີ່ສິບ.

ມັນລວມເຖິງສັນຍະລັກແຫ່ງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ.

ມັນລວມເອົາໄລຍະເວລາສີ່ປີທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ 1333 ຫາ 1337, 1449 ຫາ 1453 ແລະ 1840 ຫາ 1844.

ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຕົ້ນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບເຖິງຫົວຂໍ້ອັນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.