ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ - ຈຳນວນຊາວຫົກ

ແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງລະບຸວ່າເປັນ ‘ວົງລໍ້ຂອງ Josiah’ ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃຫ້ເປັນກະສັດຂອງພວກເຂົາ ໃນປີ 1097 BC. ກະສັດສາມອົງທຳອິດ (Saul, David ແລະ Solomon) ຖືກລະບຸວ່າຊົງຄອງລາດອຳນາດອົງລະສີ່ສິບປີ, ຈາກ 1097 BC ຈົນເຖິງ 977 BC. ເມື່ອ Solomon ສິ້ນພຣະຊົນ, ການກະບົດຂອງ Jeroboam ແລະຊົນເຜົ່າທາງເໜືອສິບເຜົ່າໄດ້ສິ້ນສຸດແນວຂອງກະສັດສາມອົງທຳອິດ ແລະເລີ່ມຕົ້ນແນວຂອງກະສັດໃນທັງອານາຈັກຝ່າຍເໜືອແລະຝ່າຍໃຕ້.

ກະສັດສາມອົງທໍາອິດເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຈິງຫຼາຍປະການ, ແຕ່ຫນຶ່ງໃນວົງລໍ້ແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາສຳພັນຢູ່ກັບນັ້ນຄື ກະສັດສາມອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ—ເຢໂຮຢາຄິມ, ເຢໂຮຢາຄິນ ແລະ ເຊເດກີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງ ໄຊຣັດ, ດາຣິອຸດ ແລະ ອາທາເຊີເຊັດ. ໄຊຣັດ, ດາຣິອຸດ ແລະ ອາທາເຊີເຊັດ ໃນທາງກັບກັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງພຣະລາຊະກຳນົດສາມສະບັບຂອງພວກເຂົາ ທີ່ຍາວຕັ້ງແຕ່ 516 BC ຫາ 457 BC; ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 14 ທີ່ມາເຖິງໃນປີ 1798, ວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຕາມລຳດັບ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 14 ຖືກທຳຊ້ຳອີກຢ່າງຕົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການເຈີມຕັ້ງຊາອູນເປັນກະສັດ ໄດ້ໄປເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນເມື່ອຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຖືກເຈີມຕັ້ງໃນກົດວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້. ແນວນັ້ນຮວມເອົາວົງລໍ້ຂອງກະສັດໂຢຊີຢາ, ຊຶ່ງຍ້ອນກັບໄປເຖິງການກະບົດຂອງເຢໂຣໂບອາມທີ່ເບັດເອນ ແລະ ດານ ໃນປີ 977 BC.

ເຢໂຣໂບອາມຖືຄອງສັນຍະລັກຂອງເລກຊາວສອງ, ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຄອງລາດຊະການເປັນເວລາຊາວສອງປີ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຜູກຄຳພະຍານຂອງທ່ານເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍເລກຊາວສອງ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນນິມິດ marah ຂອງດານີເອນໃນວັນທີຊາວສອງ, ແລະໃນເລກສອງຮ້ອຍຊາວ, ຊຶ່ງເລກຊາວສອງເປັນສ່ວນສິບຂອງມັນ.

“ການກັບຄືນເປັນໜຶ່ງ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາບແລະມະນຸດຊາດ ແມ່ນພະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, ຫຼືເດືອນທີສິບ (Gregorian); ສິບຄູນຊາວສອງ ເທົ່າກັບສອງຮ້ອຍຊາວ. ເຢໂຣໂບອາມໄດ້ສ້າງແທ່ນບູຊາປອມຂຶ້ນທັງທີ່ເບັດເອນແລະດານ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການນະມັດສະການວັນອາທິດອັນປອມ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການປະສົມປະສານຂອງຄຣິດຕະຈັກ (ເບັດເອນ: ໝາຍເຖິງຄຣິດຕະຈັກ) ແລະລັດ (ດານ: ໝາຍເຖິງການພິພາກສາ).

ໃນປະຫວັດສາດພື້ນຖານຂອງສິບເຜົ່າພາກເໜືອ, ໄດ້ມີການກະບົດຫນຶ່ງຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການທີ່ອິສຣາເອນປະຕິເສດພຣະເຈົ້າໃນຖານະກະສັດ, ແລະອີກທັງໂດຍການກະບົດຂອງອາໂຣນ ແລະລູກງົວຄຳ. ການກະບົດຂອງອາໂຣນເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດພື້ນຖານຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະຂອງເຢໂຣໂບອາມກໍເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດພື້ນຖານຂອງສິບເຜົ່າພາກເໜືອ. “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ອາໂຣນ, ໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຈັກ ແລະເຢໂຣໂບອາມ, ໃນຖານະກະສັດ, ເປັນຕົວແທນຂອງລັດ. ການກະບົດພື້ນຖານທັງສອງນັ້ນເປັນເສັ້ນໜຶ່ງທີ່ຮວມເອົາການກະບົດພື້ນຖານຂອງປະຊາຊົນອິສຣາເອນໃນການປາຖະໜາກະສັດມະນຸດ.

ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນພຣະທໍາເອເຊກຽນ ມີສາມຊ່ວງເວລາ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງມີສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ; ແລະຊ່ວງໜຶ່ງກ່ຽວພັນກັບບັນດາກະສັດ, ອີກຊ່ວງໜຶ່ງກັບພຣະວິຫານ, ແລະອີກຊ່ວງໜຶ່ງກັບກອງທັບ. ຊ່ວງເວລາທັງສາມນັ້ນສອດຄ່ອງກັບການກະບົດຂອງອາໂຣນ, (ພຣະວິຫານ), ຊາອູນ (ກອງທັບ) ແລະ ເຢໂຣໂບອາມ (ກະສັດ). ໃນສາມສັນຍະລັກຄື ຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະ ກະສັດ, ກໍແມ່ນກະສັດຊາອູນຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າໄດ້ພະຍາກອນ, ແລະ ອາໂຣນເປັນປະໂລຫິດ, ແລະ ເຢໂຣໂບອາມເປັນກະສັດ.

ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະປະກອບດ້ວຍສາດສະດາອາຍຸສາມສິບປີ, ປຸໂຣຫິດອາຍຸສາມສິບປີ ແລະກະສັດອາຍຸສາມສິບປີ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອເຊກຽນຜູ້ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີທີສາມສິບ, ໂຢເຊັບຜູ້ທີ່ເລີ່ມການຮັບໃຊ້ໃນອາຍຸສາມສິບປີ ແລະກະສັດດາວິດຜູ້ທີ່ເລີ່ມຄອງລາດໃນອາຍຸສາມສິບປີຂອງພຣະອົງ. ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຖືກເປັນຕົວແທນໃນແປດບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳເອເຊກຽນໃນຖານະເປັນພຣະວິຫານທີ່ເຕັມແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະນັ້ນຄືຟີລາເດັນເຟຍ, ຊຶ່ງເປັນຄຣິສຕະຈັກທີແປດອັນອອກມາຈາກເຈັດ.

ເສັ້ນສາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງໂຢສີຢາ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 977 ກ່ອນ ຄ.ສ. ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະ ການປະທັບຕາແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອມີຄາເອນລົງມາເພື່ອປຸກຄືນສອງພະຍານແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ປີ 2023 ມາເຖິງຫຼັງຈາກວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເປັນເວລາຊາວສອງປີ ດັ່ງທີ່ກົດໝາຍ Alien and Sedition Acts ຂອງປີ 1798 ມາເຖິງຫຼັງຈາກຖະແຫຼງການເອກະລາດໃນປີ 1776 ເປັນເວລາຊາວສອງປີ. ການຄອງລາດຊາວສອງປີຂອງເຢໂຣໂບອາມ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 977 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນກ່ຽວກັບໂຢສີຢາຖືກປະກາດອອກມາ. ໃນເວລານັ້ນ ຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃນ 1 ກະສັດ ບົດທີ 13 ໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງເຢໂຣໂບອາມ ດັ່ງທີ່ໂມເຊໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງອາໂຣນ ແລະ ຊາມູເອນໄດ້ເຜີຍໜ້າຕໍ່ປະຊາຄົມຜູ້ປາຖະໜາກະສັດ. ການເຜີຍໜ້າຕໍ່ການຖອຍຫຼັງຈາກຄວາມເຊື່ອອັນເປັນຮາກຖານເຫຼົ່ານັ້ນ ທີ່ຖືກແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ, ໂມເຊ ແລະ ຊາມູເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ນີ້ຄືຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນທີ່ຖືກປະກາດໂດຍທຸງໝາຍ, ຊຶ່ງຖືກແທນໃນປະຫວັດຂອງເຢໂຣໂບອາມໂດຍການທໍານາຍເຖິງໂຢສີຢາທີ່ມາພ້ອມກັບ “ໝາຍສໍາຄັນ.”

ການປະຕິເສດຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຈະຮັບປະທານອາຫານກັບເຢໂຣໂບອາມ ເຖິງແມ່ນວ່າໄດ້ຮັບຂໍ້ສະເໜີວ່າ “ເຄິ່ງໜຶ່ງແຫ່ງວັງຂອງເຈົ້າ” ກໍສອດຄ່ອງກັບຄຳສັນຍາຂອງເຮໂຣດທີ່ໃຫ້ແກ່ຊາໂລເມເຖິງເຄິ່ງໜຶ່ງແຫ່ງອານາຈັກຂອງລາວ.

ຄໍາປະຕິຍານຂອງເຮໂຣດທີ່ຈະມອບອານາຈັກເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງຕົນ ເກີດຂຶ້ນໃນວັນເກີດຂອງລາວ. ເຮໂຣດເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມ, ແລະ ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17 ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍການແບ່ງໂຣມອອກເປັນສິບສ່ວນໃນດານີເອນບົດທີ 7, ແລະ ນິ້ວຕີນສິບນິ້ວໃນບົດທີ 2. ວັນເກີດຂອງລາວຖືກກໍານົດເມື່ອອານາຈັກທີຫົກຖືກແທນທີ່ດ້ວຍອານາຈັກທີເຈັດໃນກົດຫມາຍວັນອາທິດ, ແລະ ໃນຄວາມໝາຍນີ້ ມັນເປັນວັນເກີດຂອງສະຫະປະຊາຊາດໃນຖານະເປັນອານາຈັກທີເຈັດໃນຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະຄໍາພີ. ໃນກົດຫມາຍວັນອາທິດທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ກະສັດສິບອົງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສິບເຜົ່າເໜືອຂອງເຢໂຣໂບອາມ ຕົກລົງຈະມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງໃນພຣະນິມິດ “17”.

ກ່ອນທີ່ເຮົາຈະພິຈາລະນາຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີສີ່ຂອງເອເຊກຽນ, ເຮົາຈະຊີ້ບອກເຖິງສິບສາມຄັ້ງທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ລະບຸວັນເວລາໄວ້ໂດຍກົງ. ຫຼັກໝາຍທັງສິບສາມນັ້ນ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວແບ່ງອອກລະຫວ່າງໂລກ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂລກທີ່ຖືກແທນໂດຍອີຢິບ ໄດ້ຖືກກຳນົດວັນເວລາໂດຍກົງຫົກຄັ້ງ, ແລະ ເມືອງຕີເຣຖືກກ່າວເຖິງອີກໜຶ່ງຄັ້ງ, ສ່ວນອີກຫົກຄັ້ງນັ້ນ ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມແມ່ນເປັນຫົວຂໍ້. ໜັງສືນີ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 592 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊຶ່ງເປັນປີທີສາມສິບຂອງຮອບຢູບີລີທີສິບເຈັດ, ແລະ ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີສີ່ສິບໃນເອເຊກຽນລະບຸວ່າ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຮອບນັ້ນ. ຮອບຢູບີລີເປັນຕົວແທນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍຖືກແທນໃນຮູບແບບຟຣັກຕອນໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ທັງສອງຊ່ວງເວລານັ້ນໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍຊ່ວງເວລາຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ບໍ່ມີຜູ້ໃດອື່ນນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດທີ່ໄດ້ສະເດັດລົງມາເປັນທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດເດດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຜູ້ທີ່ນໍາໜັງສືນ້ອຍມາ ຊຶ່ງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບເອົາ ແລະ ກິນ. ທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ສະເດັດລົງມາອີກໃນ 9/11 ເພື່ອໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາ. ທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ສະເດັດລົງມາໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ເພື່ອຊົງໃຫ້ພະຍານທັງສອງທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າໃນຖະໜົນແຫ່ງນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນຄື ໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ການສະເດັດລົງມານັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງຊ່ວງເວລາປິດທ້າຍແຫ່ງເວລາຂອງການປະທັບຕາ. ພາຍໃນຊ່ວງເວລາແບບ fractal ຈາກວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເອເຊກຽນປະໂລຫິດໄດ້ຮັບນິມິດເຫັນພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ. ໃນເວລານັ້ນ, ລາວຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນໃບ້ ແລະ ຈະເວົ້າກໍ່ຕໍ່ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງບັນຊາໃຫ້ລາວເວົ້າເທົ່ານັ້ນ. ສະພາບຂອງລາວດໍາລົງຢູ່ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ໃກ້ຈະມາເຖິງ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການທໍາລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢຮັນ, ເອເຊກຽນກໍໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາໃຫ້ຮັບເອົາໜັງສືທີ່ຢູ່ໃນມືຂອງທູດສະຫວັນຜູ້ລົງມາໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ, ແລະຍັງຖືກບອກໃຫ້ກິນໜັງສືແຫ່ງການຄໍ່າຄວນ, ການໂສກເສົ້າ ແລະຄວາມວິບັດ.

ຂ່າວສານນີ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຂ່າວສານສາມປະການ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານເທວະດາສາມອົງໃນ Revelation ບົດ 14. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງເທວະດາອົງທີສາມ ຊຶ່ງປະທັບຕາຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ພາຍໃນເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຮ້ອງຄ່ຳຄວນແລະໂສກເສົ້າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະຂອງແຜ່ນດິນ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້ໃນ Ezekiel ບົດ 9 ແລະ Revelation ບົດ 7.

ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບນັ້ນ ກຳລັງໂສກເສົ້າເນື່ອງດ້ວຍບາບຂອງຄຣິດຕະຈັກ ແລະບາບຂອງແຜ່ນດິນ; ແລະຄຳພະຍານຂອງເອເຊກຽນໄດ້ຖັກທໍເຂົ້າໄປໃນປະຫວັດສາດຂອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະອີຢິບ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກ ແລະຂອງໂລກ.

ໃນບໍລິບົດຂອງພຣະທຳບົດເພງຄ່ຳຄວນ, ການຄ່ຳຄວນແລະຄວາມວິບັດອັນເປັນແບບຢ່າງຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ນັ້ນ, ການຄ່ຳຄວນແລະການໂອຍຄວນແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ, ແລະອົງທີສາມແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມວິບັດ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງລົມຕາເວັນອອກທີ່ຖືກຫັກຫ້າມໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຍັບຍັ້ງທັງສີ່ອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 7.

ໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ມີການກ່າວອ້າງເຖິງວັນທີຢູ່ສິບສາມແຫ່ງ. ວັນທີທຳອິດໃນຊຸດວັນທີກ່ຽວກັບອີຢິບແມ່ນ ເອເຊກຽນ 29:1, ແລະມັນໝາຍເຖິງປີ 587 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ປີ 587 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແມ່ນປີແຫ່ງການລ້ອມໂຈມ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໜຶ່ງປີເຄິ່ງກ່ອນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ. ໃນເວລານັ້ນ ເອເຊກຽນໄດ້ປະກາດວ່າ ພຣະເຈົ້າຈະຄວ່ຳລົ້ມອີຢິບ, ແລະການຄວ່ຳລົ້ມນັ້ນຈະສະແດງໃຫ້ຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນເຖິງຄວາມໂງ່ເຂົາຂອງພວກເຂົາ ໃນການໄວ້ວາງໃຈໃນມັງກອນແຫ່ງອີຢິບ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດ ມີການປະກາດວ່າ ອີຢິບຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ບາບີໂລນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເວລາທີ່ກະສັດສິບອົງໄດ້ມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງພຣະຄຳພີພະຍາກອນໃຫ້ແກ່ບາບີໂລນສະໄໝໃໝ່—ອານາຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນຂອງທັງເຈັດ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງ ‘ສິບເຈັດ’ ປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 571 ກ່ອນ ຄ.ສ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດ. ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 29 ຈຶ່ງມີທັງການອ້າງອີງວັນເວລາຄັ້ງທຳອິດ ແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບອີຢິບ.

ປີທີຊາວ ໃນເດືອນທຳອິດ ໃນວັນທຳອິດ ຂອງຂໍ້ທີສິບເຈັດ ເປັນຕົວແທນວັນທີສຸດທ້າຍໃນບັນດາສິບສາມວັນທີໃນເອເຊກຽນ, ແລະເປັນວັນທີດຽວທີ່ຕົກຢູ່ຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 BC. ມັນເປັນຕົວແທນເວລາທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນດານີເອນ 11:42 ແລະ 43 ໄດ້ຮັບເອຢິບ, ພ້ອມທັງເປັນຈຸດທີ່ກະສັດສິບອົງໄດ້ມອບອານາຈັກທີເຈັດຂອງພວກເຂົາໃຫ້ແກ່ອານາຈັກທີແປດ ຊຶ່ງເປັນອານາຈັກໜຶ່ງໃນເຈັດນັ້ນ. ມັນສຳເລັດຜົນເມື່ອ “ເຂົາຂອງວົງວານອິດສະຣາເອນ” ແຕກໜໍ່ອອກ. ໃນເອຊາຢາ ອິດສະຣາເອນແຕກໜໍ່ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ.

ເມື່ອ Ezekiel 29:17 ສຳເລັດເປັນຈິງ, ແລະມັງກອນແຫ່ງອີຢິບຖືກມອບໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍຂອງສັນຕະປາປາໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄມ່ຊ້ານີ້, ຝົນປາຍລະດູຈະຖືກເທລົງເທິງອິດສະຣາເອນຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຝົນນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 9/11 ດ້ວຍການປະພົມພຽງເລັກນ້ອຍ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງພົ່ນລົມໃສ່ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາສູ່ແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນໄປຫາພຣະບິດາຂອງພຣະອົງພາຍຫຼັງການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ.

ການພະຍາກອນຂອງເອເຊກຽນເກືອບກັບການລົ້ມສະລາຍຂອງອີຢິບ ໄດ້ຖືກປະກາດໃນປີ 587 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຄືປີແຫ່ງການປິດລ້ອມ, ແລະອີກ “ສິບເຈັດ” ປີຕໍ່ມາ ຄຳພະຍາກອນນັ້ນກໍໄດ້ສຳເລັດ. ມັນໄດ້ສຳເລັດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກແທນດ້ວຍຕົວເລກ “ສິບເຈັດ,” ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ມັນຈະຕ້ອງສຳເລັດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນບົດທີເກົ້າຂອງເອເຊກຽນ. ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ຝົນປາຍລະດູຖືກຖອກເທລົງ, ກ່ອນອື່ນເປັນດັ່ງການພົ່ນປະພອຍໃນ 9/11 ແລ້ວຈຶ່ງເປັນການຖອກເທຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຕາມອິດສະຢາ ມັນຈະສຳເລັດໃນ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ,” ແລະອິດສະລາມຄືລົມຕາເວັນອອກນັ້ນ, ແລະອິດສະລາມຄື “ວິບັດ” ປະການທີສາມ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ເອເຊກຽນຕ້ອງກິນນັ້ນເປັນຂໍ້ຄວາມສາມສ່ວນ, ໃນນັ້ນສ່ວນທີສາມແມ່ນຂໍ້ຄວາມແຫ່ງວິບັດ.

ຂໍ້ຄວາມທັງສິບສາມຂໍ້ຂອງເອເຊກຽນທີ່ກຳນົດວັນເວລາໄວ້ນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບເຢຣູຊາເລັມ, ອີຢິບ ແລະ ເມືອງຕີເຣ. ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດໄດ້ມຸ່ງກ່າວເຖິງການກະບົດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈຳນວນ “ສິບສາມ.”

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ພິຈາລະນາເລື່ອງການກຳນົດວັນເວລາຂອງເອເຊກຽນໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.