ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວແປດ

ຕາມການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອກ່າວເຖິງການດົນໃຈ, “ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ,” ແລະ “ທຸກຫຼັກການລ້ວນມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ.”

ຄວາມຈິງຂອງເລື່ອງນີ້ກໍຄື ວ່າ ສຳນວນພາສາເຮັບເຣີ “ereb boqer” ປະກົດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີແປດເທື່ອ. ມັນຖືກແປເປັນ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ຢູ່ສະເໝີ ຍົກເວັ້ນແຕ່ໃນ Daniel 8:14 ທີ່ມັນຖືກແປເປັນ “ວັນ.” ຕາມການດົນໃຈ ຂໍ້ທີສິບສີ່ແມ່ນ “ຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອອັດເວັນ.”

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ “ວັນ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ເປັນຄັ້ງທີແປດທີ່ຖ້ອຍຄຳພາສາເຮັບເຣີນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ໃນຈຳນວນເຈັດຄັ້ງ. ແລະປະກົດການຕາມພຣະຄຳພີແຫ່ງການຊົງນຳທາງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ແປພຣະຄຳພີສະບັບ King James ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຈົງໃຈເຖິງປິດສະໜາຕາມພຣະຄຳພີທີ່ວ່າ ອົງທີແປດເປັນຂອງເຈັດ ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດອັນໜຶ່ງໃນສອງນິມິດໃນບົດທີແປດ. ຄຳໜຶ່ງທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນບົດທີແປດ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີ “chazon,” ແລະອີກຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “mareh.” “Mareh” ໝາຍເຖິງການປາກົດ, ແລະນິມິດ “mareh” ຄືນິມິດແຫ່ງການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວັດຈະນະຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດ “mareh” ໃນ Daniel 8:14 ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງປາກົດ ແລະເສດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນວັນທີ October 22, 1844. ຄວາມຈິງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງ, ແລະມັນມີຄວາມກ່ຽວພັນຕໍ່ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງ, ແລະເສົາຫຼັກກາງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳສອນ ຫຼື ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນວັນທີ October 22, 1844; ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນຄືພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນເສົາຫຼັກກາງ.

ໃນບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຖືກທົດສອບຢູ່ວ່າ ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ແລະ ຮັບໄວ້ຊຶ່ງພຣະພອນແຫ່ງການຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳຂອງພຣະອົງຫຼືບໍ່. ການເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍນີ້ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໄວ້ດ້ວຍອຸປະສັກເພື່ອຂັດຂວາງການເຂົ້າໄປຂອງແຕ່ລະຄົນ, ແຕ່ຖ້າບັດນີ້ພວກເຮົາຍັງລັງເລຢູ່ ພວກເຮົາຈະຖືກ “ປ່ອຍໄວ້ຕາມລຳພັງໃນຄວາມສະຫງັດອັນນ່າສະພຶງກົວແຫ່ງຄ່ຳຄືນ.” ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນດຽວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ໄດ້ມີການເນັ້ນຢ່າງມີເຈດຈຳນົງໄວ້ເທິງຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດນີ້ ໂດຍການລວມເອົາຂໍ້ແຍກແຍະຂອງຄຳວ່າ “ວັນທັງຫຼາຍ,” ຊຶ່ງນຳພາມາດ້ວຍປິດສະໜາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ແປດເປັນຂອງເຈັດ, ອັນເປັນຫນຶ່ງໃນວົງລໍ້ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ, ເຂົາສັດໂປຣແຕສແຕນ ແລະ ເຂົາສັດຣີພັບລິກັນ ຂອງອານາຈັກທີຫົກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຈະເຮັດໃຫ້ປິດສະໜານັ້ນສຳເລັດລົງທັງສອງ ຄືວ່າ ອົງທີແປດເປັນຂອງເຈັດ. ໃນບັນດາປະທານາທິບໍດີແປດຄົນນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດໃນປີ 1989 ມາ, Trump ໄດ້ກາຍເປັນກະສັດອົງທີຫົກຂອງອານາຈັກທີຫົກ, ແລະຫຼັງຈາກລາວໄດ້ຊະນະວາລະທີສອງຂອງລາວ, ລາວກໍໄດ້ກາຍເປັນອົງທີແປດທີ່ເປັນຂອງເຈັດ. ໃນການກະທຳຂອງສະຫະລັດ ໃນການເຮັດຊ້ຳພຣະລາຊະກຳນົດແຫ່ງມີລານ ໃນປີ 313, ຂະບວນການ Laodicean ຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈະກາຍເປັນຂະບວນການ Philadelphian ຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ບາດແຜຮ້າຍເຖິງຕາຍຂອງສັນຕະປາປາຈັກໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ປິດສະໜາແຫ່ງ Revelation seventeen ສຳເລັດລົງ ໃນຖານະອົງທີແປດທີ່ເປັນຂອງເຈັດ. ຂໍ້ເທັດຈິງພຽງປະການດຽວ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວະລີພາສາເຮັບເຣີຫນຶ່ງວະລີ, ໃນຖານະຄຳພາສາອັງກິດພຽງຄຳດຽວ; ໄດ້ນຳຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ລະບຸການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ ເຂົ້າມາສູ່ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ລະບຸການປິດລົງຂອງການພິພາກສາ ໃນເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງມີບ່ອນຂອງມັນ, ແລະມີພຽງສຳນວນດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນການປະກອບເຊິງຕົວເລກຂອງ “ຈຳນວນ” ຄູນດ້ວຍອີກ “ຈຳນວນ” ໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່, ແລະມີພຽງສອງແຫ່ງໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ. ອັນຟາຂອງ “ການປະກອບເຊິງຕົວເລກ” ຢູ່ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ.

“ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກ” ຂອງໂອເມກາຢູ່ໃນພຣະທຳມັດທາຍ.

ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີທີ່ມີການລະບຸວ່າຈຳນວນໜຶ່ງຈະຕ້ອງນຳໄປຄູນກັບອີກຈຳນວນໜຶ່ງ. ມີຈຳນວນຫຼາຍຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ອາລະຟາແຫ່ງປະຖົມມະການ ແລະ ໂອເມກາແຫ່ງມັດທາຍ ມີໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກທີ່ຄືກັນທຸກປະການ, ແລະທັງສອງໃຊ້ຈຳນວນດຽວກັນຄື ‘ເຈັດ’ ແລະ ‘ເຈັດສິບ’.

ລະຫວ່າງອັນຟາແລະໂອເມກາ; ສ່ວນກາງ, ແລະບ່ອນອື່ນພຽງແຫ່ງດຽວທີ່ການປະກອບຕົວເລກແບບນີ້ປາກົດຢູ່ ແມ່ນໃນ ພຣະທຳເລວີ ບົດ 25. ທີ່ນັ້ນ ຕົວເລກສອງຈຳນວນນັ້ນບໍ່ແມ່ນ “ເຈັດ” ແລະ “ເຈັດສິບ,” ແຕ່ແມ່ນ “ເຈັດເທື່ອຂອງເຈັດປີ.”

ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກສ່ວນກາງນັ້ນ ຍັງຄົງໃຊ້ຈໍານວນ “ເຈັດ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈໍານວນ “ເຈັດສິບ.” ຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ມັນຕັ້ງຢູ່ນັ້ນ ມີທັງພຣະພອນສໍາລັບການເຊື່ອຟັງ ແລະຄໍາສາບແຊ່ງສໍາລັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ພຣະພອນແຫ່ງການປົດປ່ອຍທາດ ແລະການຟື້ນຄືນທີ່ດິນ ຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບຄໍາສາບແຊ່ງເຈັດເທົ່າ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງສີ່ຄັ້ງໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວຫົກ. ພຣະພອນນັ້ນລວມມີການຄໍ້າຊູຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນລະຫວ່າງປີທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກເຊົາ ແລະພຣະພອນສອງເທົ່າໃນປີໂຢເບລ ແລະຄໍາສາບແຊ່ງໃນບົດທີຊາວຫົກນັ້ນ ແມ່ນຄູ່ສົມກັນໃນຄໍາເຕືອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງສອງບົດນັ້ນ.

ໂຄງສ້າງຕົວເລກຕອນກາງປາກົດຢູ່ໃນ ພຣະທຳເລວີ 25:8 (“ເຈັດເທື່ອເຈັດປີ”). ທັນທີນັ້ນມັນໄດ້ຖືກຈັບຄູ່ກັບການພິພາກສາ “ເຈັດເທື່ອ” ອັນເປັນສີ່ເທົ່າໃນ ພຣະທຳເລວີ 26. ດັ່ງນັ້ນ ໂຄງສ້າງຕົວເລກຕອນກາງນີ້ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງພຣະພອນແລະຄຳສາບແຊ່ງ ໂດຍກໍ່ເປັນພະຍານສອງຊັ້ນໃນພຣະທຳເລວີ. ໂຄງສ້າງຕົວເລກຂອງບໍ່ວ່າຈະເປັນພຣະພອນຫຼືຄຳສາບແຊ່ງຂອງປີຢູໂບລີ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ລະຫວ່າງການພິພາກສາຂອງລາເມກ ແລະການຊົງລະບຸຂອງພຣະເຢຊູເຖິງຂອບເຂດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ທັງສາມສ່ວນເມື່ອຮວມກັນແລ້ວກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຂອບເຂດແຫ່ງການທົດລອງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເມື່ອສິ້ນສຸດລົງຈະປະກົດມີຊົນຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະພອນ ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງ. ອາລຟາແລະໂອເມກາ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສາມ ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບ ເປັນສັນຍາລັກຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ເມື່ອສິ່ງນີ້ຖືກຜູກເຂົ້າກັບຄຳສາບແຊ່ງຫຼືພຣະພອນຂອງປີຢູໂບລີ ຂໍ້ເທັດຈິງທັງຫຼາຍກໍກາຍເປັນເລື່ອງສຳຄັນ ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ການສຶກສາ ເອເຊກຽນ ບົດທີ 1 ຂໍ້ 1 ຊຶ່ງກຳນົດຕຳແໜ່ງຂອງເອເຊກຽນໄວ້ໃນປີທີສາມສິບຂອງຮອບປີຢູໂບລີຄັ້ງທີສິບເຈັດ.

ວົງຈອນປີຢູເບລີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະເປັນແບບຢ່າງບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ດ້ວຍ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນປີ 2026 ຊຶ່ງເປັນປີທີສີ່ສິບເຈັດຂອງວົງຈອນຢູເບລີຄັ້ງທີເຈັດສິບ. ວົງຈອນຢູເບລີນີ້ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍວົງຈອນຢູເບລີ “ຄັ້ງທີສິບເຈັດ” ທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ຢືນຢູ່ໃນປີທີສາມສິບ. ທ່ານໄດ້ຢືນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງໂດຍຄວາມເຊື່ອໄດ້ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນຕອນທ້າຍຂອງການພິພາກສາ ດັ່ງທີ່ຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ເຮັດຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ການພາດ “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ກ່ຽວກັບວ່າເອເຊກຽນຢູ່ໃສໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນບົດທີໜຶ່ງ ແລະ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ກໍເທົ່າກັບການສູນເສຍ “ທິດທາງ” ຂອງທ່ານ.

ຫຼັງຈາກໄດ້ເຫັນພຣະສິຣິສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າທີ່ປາກົດຢູ່ຮິມແມ່ນ້ຳເຄບາ ເອເຊກຽນກໍຖືກຖ່ອມລົງຈົນແນບກັບຜົງຄືດັ່ງດານີເອນ ເອຊາຢາ ແລະ ໂຢຮັນ. ແລ້ວທັງສີ່ຕົວຢ່າງນີ້ກໍສະແດງອົງປະກອບແຫ່ງການເຈີມຕັ້ງຂອງຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານແກ່ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຈະບໍ່ເຫັນ ຫຼື ບໍ່ໄດ້ຍິນ.

ມີວັນທີຢູ່ຫົກວັນໃນພຣະທຳເອເຊກຽນທີ່ກ່າວເຖິງເຢຣູຊາເລັມ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງວັນທີທຳອິດແລະວັນທີສຸດທ້າຍທີ່ພົບໃນບົດທີໜຶ່ງ ຂໍ້ທີໜຶ່ງແລະຂໍ້ທີສອງ ແລະຕໍ່ມາໃນບົດທີສີ່ສິບ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວເຖິງວັນທີທີສອງທີ່ພົບໃນບົດທີແປດ ຂໍ້ທີໜຶ່ງແລ້ວ, ແຕ່ກ່າວພຽງແຕ່ໃນແງ່ຂອງການເປັນສັນຍະລັກຂອງມັນເທົ່ານັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ກຳນົດມັນໄວ້ໃນຄວາມເກັ່ງກ່ຽວກັບການປິດລ້ອມແລະການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະທຳທັງເລື່ອງກໍໝຸນອ້ອມຢູ່ຮອບແກນນັ້ນ. ເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍໃນຕອນທ້າຍຂອງປີ 586/585 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະໃນ ເອເຊກຽນ 33:21 ມີຜູ້ຫຼົບໜີຄົນໜຶ່ງມາຮອດພ້ອມຂ່າວເລື່ອງການລົ້ມຂອງເຢຣູຊາເລັມ.

ໃນປີທີສິບສອງ ເມືອງນັ້ນໄດ້ຖືກພິນາດ ແລະເອເຊກຽນຈຶ່ງເປັນອິດສະລະທີ່ຈະເວົ້າຕາມຄວາມປະສົງຂອງຕົນເອງ. ນິມິດໃນເອເຊກຽນບົດ 8 ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີຫົກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເວລາປະມານຫົກປີກ່ອນທີ່ເມືອງນັ້ນຈະຖືກພິນາດ.

ໃນປີຕໍ່ມາ ຊຶ່ງເປັນປີທີເຈັດ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ໄດ້ມາຫາເອເຊກຽນ ເພື່ອສອບຖາມພຣະຢາເວ.

ຕໍ່ມາໃນປີທີ່ເກົ້າ ການປິດລ້ອມເປັນເວລາໜຶ່ງປີເຄິ່ງກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ແຕ່ລະວັນທີເຫຼົ່ານີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍສະເພາະຂອງຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງແກ່ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ວັນທີທັງຫົກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງວັນທີທໍາອິດໃນບົດທີ 1 ຂໍ້ 1 ແລະວັນທີສຸດທ້າຍທີ່ພົບໃນບົດທີ 40 ຂໍ້ 1. ວັນທີທັງສອງນັ້ນໝາຍເຖິງປີທີຫ້າໃນບົດທີ 1 ຄື 592 BC ແລະປີທີຊາວຫ້າໃນບົດທີ 40 ຄື 573 BC. ໃນລະດັບ line upon line ເອເຊກຽນມີເສັ້ນໜຶ່ງສໍາລັບອີຢິບ ຊຶ່ງຮວມທັງການອ້າງເຖິງເມືອງຕີໂຣ ແລະອີກເສັ້ນໜຶ່ງສໍາລັບເຢຣູຊາເລັມ. ເສັ້ນຂອງອີຢິບມີຫຼັກໝາຍໂດຍກົງເຈັດຈຸດ (ເມື່ອນັບຮວມເມືອງຕີໂຣເຂົ້າດ້ວຍ) ແລະເຢຣູຊາເລັມມີຫົກ. ຄຽງຄູ່ກັບສອງເສັ້ນນີ້ ຍັງມີເສັ້ນຂອງໂຢຊີຢາ ແລະວົງຈອນຢູບີລີຄັ້ງທີສິບເຈັດ. ແຕ່ເສັ້ນທີ່ຖືກນໍາສະແດງໂດຍບໍ່ມີວັນທີໂດຍກົງນັ້ນ ພົບໄດ້ໃນບົດທີ 4, ແລະເສັ້ນຂອງບົດທີ 4 ມີຫຼາຍວົງລໍ້ໃນບັນດາວົງລໍ້ທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນເມື່ອທ່ານຫຼຽວເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ມັນຍັງເປັນສ່ວນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈິງເຊີງສັນຍາລັກຫຼາຍປະການ.

ເລກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ, ແລະໃນບົດທີສີ່ ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ມີຊີວິດ, ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຮວມເອົາເລກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບໄວ້ດ້ວຍ.

ການປິດລ້ອມເຢຣູຊາເລັມ ຕາມທີ່ເອເຊກີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການປິດລ້ອມຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມທີ່ເຊສຕິອຸສໄດ້ນຳມາໃນປີ 66. ໃນການອະທິບາຍເຖິງການທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ການສຳເລັດຜົນແບບ “ໂດຍກົງ” ຂອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ຢູ່ໃນວັນທັງຫຼາຍທ້າຍສຸດ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ຕົກເໜືອພະຍານທັງສອງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເຊສຕິອຸສ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ.

ພາຍໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ພວກເຮົາຍັງເຫັນການອ້າງອີງພຣະຄຳພີແບບ omega ຕໍ່ກົດເກນສູງສຸດຂໍ້ທຳອິດແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນຂອງ William Miller ໃນຂະບວນການວາງຮາກຖານຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງ. alpha ຂອງຫຼັກການ ໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ ກໍເປັນສັນຍາລັກແບບ omega ເຊັ່ນດຽວກັນ ເພາະວ່າ alpha ຂອງຫຼັກການ ໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະທຳ Numbers ໃນຖານະເປັນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບແລະເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງອິດສະຣາເອນໄດ້ລົ້ມເຫຼວ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງນຳຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານມາເຖິງຕົນເອງຕະຫຼອດສີ່ສິບປີແຫ່ງການພະເນຈອນຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ.

ນັຍສຳຄັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ຫຼັກການ “ວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ” ຖືກຊີ້ບອກໄວ້ໃນການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບສິບຂັ້ນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ການຂ້າມທະເລແດງ, ແລະທີ່ຫຼັກການດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດອີກຄັ້ງເມື່ອເຢຣູຊາເລັມກຳລັງຈະຖືກປິດລ້ອມແລະທຳລາຍ ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈແລະນຳໄປປະຍຸກໃຊ້ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ເໝືອນດັ່ງທີ່ນັຍສຳຄັນຂອງການທີ່ “ການປິດລ້ອມ” ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ກໍຕ້ອງຖືກເຂົ້າໃຈເຊັ່ນກັນ.

ແນວປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ ເມື່ອນໍາໃຊ້ “ການປິດລ້ອມ” ຂອງເຢຣູຊາເລັມເປັນໝາຍສໍາຄັນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ເພາະວ່າມັນກາຍເປັນ “ແກນ” ດັ່ງທີ່ກ່າວໄດ້ ແລະໃນແງ່ອຸປະມາ ໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມນັ້ນ ມີກ້ານລໍ້ຈໍານວນຫຼາຍຕິດຢູ່. ໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມນີ້ ບາງທີອາດເປັນຂໍ້ຄວາມທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດໃນເອເຊກຽນ, ແລະໝາຍສໍາຄັນນີ້ເປີດທາງໃຫ້ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ນໍາຄວາມສົມບູນອອກມາຈາກສິ່ງທີ່ໃນຕອນທໍາອິດ ປາກົດແກ່ເອເຊກຽນວ່າເປັນຄວາມສັບສົນ. “ໝາຍສໍາຄັນ” ແຫ່ງການປິດລ້ອມ, ຫຼັກການຫນຶ່ງປີແທນຫນຶ່ງວັນ, ແລະແນວຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກນໍາມາຮວບຮວມໂດຍການປິດລ້ອມນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາພາຍໃນບໍລິບົດທີ່ວ່າ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ ເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ.

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມໂດຍຂະບວນການສາມຂັ້ນຕອນ, ແລະຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນໄດ້ລວມເອົາຄຳພະຍາກອນວ່າ ລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມຈະເປັນເຊີຍຢູ່ໃນອີຢິບເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ ອັບຣາຮາມໄດ້ຮັບພິທີຕັດໜັງປາຍ, ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມແມ່ນການຖວາຍອີຊາກເປັນບູຊາເທິງພູໂມຣິຢາ. ສີ່ຮ້ອຍປີໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນອາລະຟາຂອງສາມຂັ້ນຕອນທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃນການຍົກຕັ້ງແລະເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊົງເລືອກນັ້ນໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າໃນເວລາທີ່ສະເຕຟາໂນຖືກຫີນຂວ້າງຈົນຕາຍໃນປີ 34, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂປໂລ, ອັກຄະສາວົກຜູ້ຖືກຊົງເລືອກໄປຫາຄົນຕ່າງຊາດ, ໄດ້ລະບຸສີ່ຮ້ອຍປີນັ້ນວ່າ—ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ.

ເລກທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ, ແຕ່ພະຍານສອງຄົນຄື ອັບຣາມ ແລະ ຊາອູນ, ຜູ້ຊຶ່ງທັງສອງໄດ້ຮັບການປ່ຽນຊື່ເປັນ ອັບຣາຮາມ ແລະ ໂປໂລ ຕາມລຳດັບນັ້ນ, ຊີ້ບອກເຖິງສອງຊ່ວງເວລາອັນແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງປະກອບເປັນຈຳນວນເຕັມຄືສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າປ່ຽນຊື່ຂອງຈິດວິນຍານໜຶ່ງ, ນັ້ນເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງຈິດວິນຍານນັ້ນກັບພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຈຶ່ງເປັນຜົນລວມທີ່ເກີດຈາກການບວກຂອງສອງຈຳນວນອັນແຕກຕ່າງກັນ, ເຊັ່ນດຽວກັບສີ່ຮ້ອຍຂອງອັບຣາຮາມ ແລະ ການເພີ່ມອີກສາມສິບຂອງໂປໂລ. ເອເຊກຽນໄດ້ນອນຕະແຄງຊ້າຍຂອງທ່ານເປັນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ, ແລະຕໍ່ມາໄດ້ນອນຕະແຄງຂວາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ; ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງສອງຈຳນວນທີ່ຜົນລວມທັງໝົດແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ.

ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ບົດທີສິບເອັດ, ພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ໂດຍຜ່ານການກະບົດຂອງນິມໂຣດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພັນທະສັນຍາສອງປະການ. ອົງປະກອບຂອງຫໍຄອຍບາເບນເປັນພະຍານເຖິງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຝ່າຍຊາຕານທີ່ວ່າ “ຈົ່ງຊ່ວຍຕົນເອງ” ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກພິພາກສາແລະຖືກກະຈັດກະຈາຍ. ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ, ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍການເກີດຂອງເອເບີ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ອັນກົງກັນຂ້າມກັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນິມໂຣດ.

ໃນບົດທີສິບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ເປເລກ ໝາຍເຖິງ ການແບ່ງອອກ ຫຼື ການແຍກອອກ, ແລະໃນວັນເວລາຂອງເປເລກ ການແບ່ງຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍປະຫວັດຂອງຫໍບາເບນ ແລະ ການກະບົດຂອງນິມໂຣດ. ເອເບີໄດ້ມີອາຍຸເຖິງສີ່ຮ້ອຍຫົກສິບສີ່ປີ, ແຕ່ຫຼັງຈາກເປເລກ (ການແບ່ງ) ເກີດມາແລ້ວ ທ່ານມີຊີວິດຢູ່ອີກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ. ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນ້ຳໜັກຂອງມັນ, ແລະ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບແມ່ນຈຳນວນທີ່ໂປໂລໄດ້ກຳນົດໃຫ້ແກ່ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈຳນວນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດຂອງເອເບີຫຼັງຈາກການເກີດຂອງເປເລກ, ແຕ່ສາມສິບສີ່ປີທຳອິດຂອງຊີວິດລາວໄດ້ຖືກສະແດງວ່າ “ສີ່ ແລະ ສາມສິບປີ,” ຊຶ່ງແນ່ນອນກໍແມ່ນສາມສິບສີ່ປີ, ແຕ່ໃນການກ່າວຢ່າງງ່າຍຂອງສາມສິບສີ່ປີນັ້ນ ມັນອ່ານວ່າ “ສີ່” ແລະ “ສາມສິບ” (430). ຈາກນັ້ນກໍມາເຖິງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ, ແລ້ວການກ່າວເຖິງຊີວິດຂອງເປເລກເປັນຄັ້ງທຳອິດກໍແມ່ນ “ສາມສິບ.”

ເອເບີ ແມ່ນຮາກຂອງຊື່ ຮີບຣູ ແລະນີ້ແມ່ນການກ່າວເຖິງຊາວຮີບຣູເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເອເບີ ຫມາຍເຖິງ ການຂ້າມຜ່ານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຂ້າມຜ່ານຈາກແຜ່ນດິນໂລກນີ້ໄປສູ່ແຜ່ນດິນໂລກໃໝ່, ດັ່ງທີ່ລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມໄດ້ຂ້າມທະເລແດງໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານສີ່ສິບປີໄດ້ຂັດຂວາງການຂ້າມຜ່ານນັ້ນ, ແຕ່ເມື່ອສິ້ນສຸດສີ່ສິບປີ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຢອດແດນໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ອັນເປັນພາບຕົວແທນເຖິງການຂ້າມຜ່ານໃນບັ້ນປາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພເລກ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ການແບ່ງແຍກມະນຸດອອກເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຝ່າຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດ. ສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນິມໂຣດແມ່ນຄວາມສັບສົນ, ແລະສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາຮີບຣູແຫ່ງຊີວິດແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີແຫ່ງອາຍຸຂອງເອເບີກ່ອນການແບ່ງແຍກທີ່ເພເລກເປັນຕົວແທນ. ຊື່ ເພເລກ ຍັງຊີ້ບອກຄວາມຈິງເຊີງສັນຍະລັກທາງຕົວເລກອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຂອງເອເບີໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈໍານວນ, ແລະ ເພເລກ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຈໍາແນກສີ່ຮ້ອຍອອກຈາກຈໍານວນສາມສິບ.

ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປະກອບດ້ວຍສອງພາກສ່ວນ. ສີ່ຮ້ອຍປີແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ພ້ອມດ້ວຍອີກສາມສິບປີເພີ່ມເຕີມທີ່ໂປໂລໄດ້ກໍານົດໄວ້. ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ສັນຍະລັກສອງພາກສ່ວນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຈົງແຈ້ງ, ແລະມັນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ 9/11.

ການເປີດຜະນຶກຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໃນຂໍ້ທີສິບດ້ວຍຄຳວ່າ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ,” ມີຄວາມເກີ່ຍວພັນກັບໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກຜູ້ບຸກເບີກຕໍ່ຂໍ້ນີ້ແມ່ນວ່າ ການກຳຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງລັດທິນອກສາສະໜາໃນປີ 508 ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການສາມສິບປີ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ໃຫ້ເປັນອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຈົນກວ່າໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຈະສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ສາມສິບປີຈາກ 508 ຈົນຮອດ 538 ຍັງຖືກປາໂລນຳສະເໜີອີກດ້ວຍວ່າເປັນ “ການຫຼົງໄປກ່ອນ,” ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ.

ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຫົວຂໍ້ແມ່ນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງແມ່ນອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນຕາມລຳດັບ. ຢູ່ໃນບົດນີ້ຂອງ ເທຊະໂລນິກ ນີ້ເອງ ທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບວ່າ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງ ໂຣມນອກຮີດ, ແລະ Miller ຍັງໄດ້ຄົ້ນພົບອີກວ່າ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນດານີເອນ ຖືກນຳສະເໜີຄວບຄູ່ຢູ່ສະເໝີກັບ ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ ຫຼື ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ. ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ແລະ ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງທີ່ John ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ວ່າເປັນ ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມລຳດັບ.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ອີງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນຂອງລາວເກືອບທັງໝົດ, ຖ້າບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ, ໄວ້ເທິງການລະບຸຂອງລາວເຖິງອໍານາດສອງປະການທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າມາ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ວ່າເປັນ “ປະຈໍາວັນ” (ໂຣມນອກສາສະໜາ), ແລະອໍານາດທີສອງທີ່ນໍາຄວາມຮ້າງເປົ່າ, ຊຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດອອກສອງວິທີ, ຄື ເປັນການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ (ການປະສົມປະສານຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ), ໃນພຣະນິມິດ—ເປັນຮູບຂອງສັດຮ້າຍ (ໂຄງສ້າງພະຍາກອນຂອງສັນຕະປາປາ), ແລະເປັນສິ່ງນ່າຊັງແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ (ການນະມັດສະການດວງອາທິດ) ໃນພຣະນິມິດ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມິນເລີໄດ້ຮັບມາຈາກການນໍາສະເໜີຂອງໂປໂລໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານຫຼັກປະການຢ່າງໜຶ່ງຂອງມິນເລີ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ. ໂປໂລກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີສອງຂອງ 2 ເທຊະໂລນິກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການລວງຫຼອກອັນແຮງກ້າ.

ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີຂອງດານີເອນ (Daniel 12:9–11) ຄວາມເຂົ້າໃຈເຊີງສັນຍາລັກໃນວາລະສຸດທ້າຍບໍ່ອາດຮວມເຖິງການນຳໃຊ້ເວລາໄດ້, ເພາະວ່ານັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ ການນຳໃຊ້ເວລາພະຍາກອນບໍ່ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ເປັນຕົວແທນຂອງສອງໄລຍະທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຈາກກັນ ຄື ສາມສິບປີ ແລະ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຕົວເລກສີ່ສິບ ແລະ ຕົວເລກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ ທັງສອງລ້ວນເປັນສັນຍາລັກຂອງຖິ່ນກັນດານໃນເຊີງພະຍາກອນ, ແລະ ໃນເຊີງພະຍາກອນສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ, ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ ຈຶ່ງອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນ ສີ່ສິບ, ແລະ ສີ່ສິບ ແມ່ນສ່ວນສິບຂອງ ສີ່ຮ້ອຍ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ເປັນສັນຍາລັກເຖິງຕົວເລກຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດ, ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ ສີ່ຮ້ອຍ (Abraham) ໃນຄວາມສຳພັນກັບ ສາມສິບ (Paul). “ຖິ່ນກັນດານ” ທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ” ສອດຄ່ອງກັບ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງ “ສີ່ສິບ”, ແລະ ສີ່ ແມ່ນສ່ວນສິບຂອງ ສີ່ຮ້ອຍ. ສາມສິບ ກໍຄື ສາມສິບ. ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ ເກີດຂຶ້ນຈາກຕົວເລກ ສີ່ຮ້ອຍ ບວກເຂົ້າກັບຕົວເລກ ສາມສິບ, ຊຶ່ງໃນເອເຊກຽນ ບົດທີ 4 ຖືກສະແດງເປັນ ສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບ ບວກເຂົ້າກັບຕົວເລກ ສີ່ສິບ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ໃນບົດທີສິບສອງເປັນຕົວແທນຂອງກາງໄລຍະແຫ່ງສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນບົດນັ້ນ, ແລະມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການເປີດຜະນຶກຄວາມໝາຍຂອງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຖືກນຳມາໂດຍບົດທີສີ່ຂອງ Ezekiel.

ບັດນີ້ ສິງໂຕແຫ່ງຕະກູນຢູດາ ກຳລັງປົດຜະນຶກຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂັ້ນສຸດທ້າຍແກ່ຜູ້ທີ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດພ້ອມກັບ ເອເຊກີເອນ, ໂຢຮັນ, ດານີເອນ ແລະ ເອຊາຢາ. ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກເປີດເຜยຄຽງຄູ່ກັບການຍົກຂຶ້ນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຖານະຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກອິສຣາເອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນທຸງສັນຍາຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນອີກດ້ວຍ. ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ອັບຣາຮາມໄດ້ເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ຮ້ອຍປີຂອງທ່ານ ຄຽງຄູ່ກັບພັນທະສັນຍາທີ່ໂປໂລໄດ້ເປັນຕົວແທນໂດຍສາມສິບປີຂອງທ່ານ. ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ຂອງດານີເອນບົດ 12, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແກ່ທ່າມກາງຂອງສາມຊ່ວງເວລາເຊີງສັນຍະລັກ ທີ່ພວກມິນເລີໄລຕ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຄວາມຈິງ 9/11 ທີ່ຢູ່ກາງ ຊຶ່ງກຳລັງຖືກປົດຜະນຶກໃນດານີເອນບົດ 12 ນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລະ ສີ່ສິບວັນຂອງ ເອເຊກີເອນ. ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປີດເຜยໃຫ້ແກ່ ເອເຊກີເອນ ໃນປີທີສາມສິບຂອງຮອບຢູບິລີທີສິບເຈັດ, ແລະ ເອເຊກີເອນ ໃນຖານະປະໂລຫິດ ເປັນຕົວແທນແກ່ຄະນະປະໂລຫິດຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນການທົດສອບກາງ ໃນບັນດາສາມການທົດສອບ.

ເອເຊກຽນ ໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ພາຍໃນການທົດສອບໃນພຣະວິຫານ ໃນ “ວັນທີຫ້າ” ຂອງ “ເດືອນທີສີ່,” ຊຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣຕ໌ ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດກາງພໍດີ (“ກຶ່ງທາງ”) ຂອງຊ່ວງເວລາເດືອນທີເຈັດ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ຂອງປີດຽວກັນ.

ວັນທີ 21 ກໍລະກົດ 1844 ແມ່ນຢູ່ກາງທາງໃນເຈັດເດືອນອັນສັກສິດ, ແລະໃນວັນທີນັ້ນ Samuel Snow ໄດ້ຢູ່ທີ່ Boston Tabernacle ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງລາວກ່ຽວກັບສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ທີ່ນັ້ນ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະ ທີ່ລາວ “ໄດ້ປະກາດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຳພີວ່າ: ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’” ບັດນີ້ ໃນທາງສັນຍາລັກ ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ກັບ Ezekiel ໃນ Boston Tabernacle, ກ່ອນໜ້າເວລາອັນສັ້ນທີ່ການຍົກຂຶ້ນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຈະອອກໄປດັ່ງຄື້ນນ້ຳອັນຫຼວງ. ຂະບວນການທາງພຣະທຳນາຍຂອງການຍົກຂຶ້ນຂອງທຸງໝາຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນເສັ້ນພຣະທຳນາຍຂອງ Islam ໃນ Revelation ບົດ 9. Ezekiel ບົດ 4 ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານຄົນທີສອງ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນທີ່ມີສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະສິບຫ້າວັນ, ແລະລາວໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນບົດ 4.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.