ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກທີຊາວແປດ

ຕາມການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອກ່າວເຖິງການດົນໃຈ, “ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ,” ແລະ “ທຸກຫຼັກການລ້ວນມີນັຍສຳຄັນຂອງມັນ.”

ຄວາມຈິງຂອງເລື່ອງນີ້ກໍຄື ວ່າ ສຳນວນພາສາເຮັບເຣີ “ereb boqer” ປະກົດຢູ່ໃນພຣະຄຳພີແປດເທື່ອ. ມັນຖືກແປເປັນ “ຕອນແລງແລະຕອນເຊົ້າ” ຢູ່ສະເໝີ ຍົກເວັ້ນແຕ່ໃນ Daniel 8:14 ທີ່ມັນຖືກແປເປັນ “ວັນ.” ຕາມການດົນໃຈ ຂໍ້ທີສິບສີ່ແມ່ນ “ຮາກຖານແລະເສົາຫຼັກກາງຂອງຄວາມເຊື່ອອັດເວັນ.”

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ “ວັນ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ເປັນຄັ້ງທີແປດທີ່ຖ້ອຍຄຳພາສາເຮັບເຣີນັ້ນຖືກນຳໃຊ້ໃນຈຳນວນເຈັດຄັ້ງ. ແລະປະກົດການຕາມພຣະຄຳພີແຫ່ງການຊົງນຳທາງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ບັນດາຜູ້ແປພຣະຄຳພີສະບັບ King James ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຈົງໃຈເຖິງປິດສະໜາຕາມພຣະຄຳພີທີ່ວ່າ ອົງທີແປດເປັນຂອງເຈັດ ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງນິມິດອັນໜຶ່ງໃນສອງນິມິດໃນບົດທີແປດ. ຄຳໜຶ່ງທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນບົດທີແປດ ແມ່ນຄຳພາສາເຮັບເຣີ “chazon,” ແລະອີກຄຳໜຶ່ງແມ່ນ “mareh.” “Mareh” ໝາຍເຖິງການປາກົດ, ແລະນິມິດ “mareh” ຄືນິມິດແຫ່ງການປາກົດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວັດຈະນະຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ນິມິດ “mareh” ໃນ Daniel 8:14 ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງປາກົດ ແລະເສດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນວັນທີ October 22, 1844. ຄວາມຈິງທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຂໍ້ເທັດຈິງ, ແລະມັນມີຄວາມກ່ຽວພັນຕໍ່ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງ, ແລະເສົາຫຼັກກາງນັ້ນບໍ່ແມ່ນຄຳສອນ ຫຼື ຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນວັນທີ October 22, 1844; ຂໍ້ເທັດຈິງກໍຄືວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນຄືພຣະຄຣິດ, ຜູ້ເປັນເສົາຫຼັກກາງ.

ໃນບັດນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຖືກທົດສອບຢູ່ວ່າ ພວກເຮົາຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ແລະ ຮັບໄວ້ຊຶ່ງພຣະພອນແຫ່ງການຊົງໃຫ້ເປັນຄົນຊອບທຳຂອງພຣະອົງຫຼືບໍ່. ການເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍນີ້ໃຫ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ຖືກຫ້ອມລ້ອມໄວ້ດ້ວຍອຸປະສັກເພື່ອຂັດຂວາງການເຂົ້າໄປຂອງແຕ່ລະຄົນ, ແຕ່ຖ້າບັດນີ້ພວກເຮົາຍັງລັງເລຢູ່ ພວກເຮົາຈະຖືກ “ປ່ອຍໄວ້ຕາມລຳພັງໃນຄວາມສະຫງັດອັນນ່າສະພຶງກົວແຫ່ງຄ່ຳຄືນ.” ແຕ່ນີ້ບໍ່ແມ່ນປະເດັນດຽວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດນີ້ໄດ້ຮັບການເນັ້ນໜັກໂດຍເຈດຕະນາ ດ້ວຍການລວມເອົາຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຄຳວ່າ “ວັນ” ໄວ້ ເຊິ່ງຄຳນີ້ມີປິດສະໜາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນແຝງຢູ່ວ່າ ແປດເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດ ອັນເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາກົງລໍ້ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາໃຫ້ແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໃນໄລຍະແຫ່ງການປະທັບຕານັ້ນ ທັງເຂົາຝ່າຍໂປຣເຕສແຕນ ແລະ ເຂົາຝ່າຍສາທາລະນະນິຍົມ ຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ຈະເຮັດໃຫ້ປິດສະໜາທີ່ວ່າ ຜູ້ທີແປດເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດນັ້ນ ສຳເລັດເປັນຈິງ. ໃນບັນດາປະທານາທິບໍດີແປດຄົນ ນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ເປັນຕົ້ນມາ ທຣຳໄດ້ກາຍເປັນກະສັດອົງທີຫົກຂອງອານາຈັກທີຫົກ ແລະ ຫຼັງຈາກທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນການເລືອກຕັ້ງເພື່ອດຳລົງຕຳແໜ່ງສະໄໝທີສອງ ທ່ານກໍໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ທີແປດທີ່ເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດ. ໃນການທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາກະທຳຊ້ຳຮອຍພຣະລາຊະດຳລັດແຫ່ງມິລານຂອງປີ 313 ຂະບວນການລາວດີເກຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຈະກາຍເປັນຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາສິ້ນສຸດລົງເມື່ອມີກົດໝາຍວັນອາທິດ ເຊິ່ງເປັນເວລາທີ່ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງລະບອບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ນາງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ປິດສະໜາໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເຈັດສຳເລັດເປັນຈິງ ໃນຖານະຜູ້ທີແປດທີ່ເປັນໜຶ່ງໃນເຈັດ. ຂໍ້ເທັດຈິງໜຶ່ງປະການ ທີ່ສະແດງອອກດ້ວຍວະລີພາສາເຮັບເຣີໜຶ່ງວະລີ ເຊິ່ງຖ່າຍທອດເປັນຄຳພາສາອັງກິດໜຶ່ງຄຳ ນຳເອົາຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ ເຂົ້າມາໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາໃຫ້ແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ.

ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກຂໍ້ລ້ວນມີທີ່ທາງຂອງຕົນ ແລະໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ ມີສຳນວນພຽງສຳນວນດຽວທີ່ໃຊ້ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກແບບ ‘ຈຳນວນ’ ໜຶ່ງຄູນດ້ວຍ ‘ຈຳນວນ’ ອື່ນ ແລະໃນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ມີພຽງສອງສຳນວນເທົ່ານັ້ນ. ອາລະຟາຂອງ ‘ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກ’ ຢູ່ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ.

“ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກ” ຂອງໂອເມກາຢູ່ໃນພຣະທຳມັດທາຍ.

ຂໍ້ຄວາມເຫຼົ່ານີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີທີ່ມີການລະບຸວ່າຈຳນວນໜຶ່ງຈະຕ້ອງນຳໄປຄູນກັບອີກຈຳນວນໜຶ່ງ. ມີຈຳນວນຫຼາຍຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ, ແຕ່ອາລະຟາແຫ່ງປະຖົມມະການ ແລະ ໂອເມກາແຫ່ງມັດທາຍ ມີໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກທີ່ຄືກັນທຸກປະການ, ແລະທັງສອງໃຊ້ຈຳນວນດຽວກັນຄື ‘ເຈັດ’ ແລະ ‘ເຈັດສິບ’.

ລະຫວ່າງອັນຟາແລະໂອເມກາ ບ່ອນທີ່ຢູ່ກາງ ແລະເປັນອີກບ່ອນດຽວທີ່ປາກົດໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກນີ້ ແມ່ນຢູ່ໃນພຣະທຳລະບຽບພວກເລວີ ບົດທີຊາວຫ້າ. ໃນບົດນັ້ນ ຕົວເລກທັງສອງບໍ່ແມ່ນ ‘ເຈັດ’ ແລະ ‘ເຈັດສິບ’ ແຕ່ເປັນ ‘ເຈັດຄູນເຈັດປີ.’

ໂຄງສ້າງເຊິງຕົວເລກທີ່ຢູ່ຕອນກາງໃຊ້ເລກ ‘ເຈັດ’ ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເລກ ‘ເຈັດສິບ’. ຕອນພຣະຄຳທີ່ມີໂຄງສ້າງນີ້ປາກົດຢູ່ ປະກອບດ້ວຍພອນສຳລັບການເຊື່ອຟັງ ແລະຄຳສາບແຊ່ງສຳລັບການບໍ່ເຊື່ອຟັງ. ພອນແຫ່ງການປົດປ່ອຍຂ້າທາດ ແລະການສົ່ງຄືນທີ່ດິນ ຖືກນຳມາປຽບທຽບໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງກັບຄຳສາບແຊ່ງເຈັດເທົ່າ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງສີ່ຄັ້ງໃນບົດທີຊາວຫົກຂອງພຣະທຳລະບຽບເລວີ. ພອນນັ້ນລວມເຖິງການຄ້ຳຈູນລ້ຽງດູຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງປີທີ່ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກ ແລະພອນສອງເທົ່າໃນປີຢູບີລີ ແລະຄຳສາບແຊ່ງໃນບົດທີຊາວຫົກກໍເປັນອີກດ້ານໜຶ່ງທີ່ຄູ່ກັບພອນນັ້ນ ໃນຄຳເຕືອນຕາມພັນທະສັນຍາຂອງທັງສອງບົດ.

ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກທີ່ຢູ່ກາງປາກົດໃນພຣະທຳລະບຽບພວກເລວີ 25:8 (‘ເຈັດຄູນເຈັດປີ’). ໂຄງສ້າງນີ້ຖືກຈັບຄູ່ທັນທີກັບການພິພາກສາ ‘ເຈັດເທົ່າ’ ທີ່ກ່າວເຖິງສີ່ເທື່ອໃນພຣະທຳລະບຽບພວກເລວີ 26. ດັ່ງນັ້ນ ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກທີ່ຢູ່ກາງຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທັງພອນແລະຄຳສາບແຊ່ງ ປະກອບເປັນຄຳພະຍານສອງຊັ້ນໃນພຣະທຳລະບຽບພວກເລວີ. ໂຄງສ້າງທາງຕົວເລກຂອງປີຢູບິລີ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໃນດ້ານພອນ ຫຼື ຄຳສາບແຊ່ງ ຖືກວາງໄວ້ລະຫວ່າງການພິພາກສາຂອງລາເມັກ ແລະການທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸຂີດຈຳກັດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ທັງສາມຢ່າງນີ້ຮ່ວມກັນຊີ້ບອກເຖິງຂີດຈຳກັດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ຊຶ່ງເມື່ອໄລຍະເວລານັ້ນສິ້ນສຸດລົງ ຈະເຜີຍໃຫ້ເຫັນຄົນກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບພອນ ແລະອີກກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຖືກສາບແຊ່ງ. ອາລະຟາແລະໂອເມກາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສາມ ລະບຸວ່າສີ່ຮ້ອຍເກົ້າສິບເປັນສັນຍາລັກຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງ. ເມື່ອນຳຂໍ້ນີ້ມາເຊື່ອມໂຍງກັບຄຳສາບແຊ່ງ ຫຼື ພອນແຫ່ງປີຢູບິລີ ຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ກໍມີຄວາມສຳຄັນ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາໃກ້ຈະເຂົ້າສູ່ການສຶກສາພຣະທຳເອເຊກຽນ ບົດທີໜຶ່ງ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ຊຶ່ງລະບຸເວລາຂອງເອເຊກຽນໄວ້ໃນປີທີສາມສິບຂອງຮອບວຽນປີຢູບິລີທີສິບເຈັດ.

ຮອບວຽນປີຢູບີລີນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະເປັນພາບເລັງເຖິງບໍ່ພຽງແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ ຄ.ສ. 1844 ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ອີກດ້ວຍ. ເອເຊກຽນກຳລັງຢືນຢູ່ໃນພຣະວິຫານ ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດດ້ວຍຄວາມເຊື່ອ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ເຂົ້າໄປຫຼັງຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ ຄ.ສ. 1844. ການບໍ່ເຂົ້າໃຈ “ຂໍ້ເທັດຈິງ” ທີ່ວ່າເອເຊກຽນຢູ່ຈຸດໃດໃນປະຫວັດສາດຕາມຄຳພະຍາກອນ ໃນບົດທີ 1 ຂໍ້ທີ 1 ກໍຄືການສູນເສຍ “ທິດທາງ” ຂອງທ່ານ.

ຫຼັງຈາກໄດ້ເຫັນພຣະລັດສະໝີຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ຊົງສຳແດງໃຫ້ເຫັນຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳເຄບາແລ້ວ ເອເຊກຽນກໍຖືກເຮັດໃຫ້ຖ່ອມຕົວລົງເຖິງຝຸ່ນດິນ ເຊັ່ນດຽວກັບດານີເອນ, ເອຊາຢາ ແລະ ໂຢຮັນ. ຈາກນັ້ນ ຕົວຢ່າງທັງສີ່ນີ້ກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນອົງປະກອບຕ່າງໆ ຂອງການຊົງເຈີມບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຕ້ອງນຳຂ່າວສານໄປບອກແກ່ຄຣິສຕະຈັກທີ່ບໍ່ຍອມເບິ່ງ ຫຼື ຟັງ.

ໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ມີວັນທີຫົກວັນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາວັນທີທຳອິດ ແລະວັນທີສຸດທ້າຍ ທີ່ປາກົດໃນບົດທີໜຶ່ງ ຂໍ້ໜຶ່ງແລະຂໍ້ສອງ ແລະໃນບົດທີສີ່ສິບ ຂໍ້ໜຶ່ງ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພິຈາລະນາວັນທີທີສອງ ທີ່ປາກົດໃນບົດທີແປດ ຂໍ້ໜຶ່ງແລ້ວ ແຕ່ພຽງແຕ່ໃນແງ່ຂອງການສື່ຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກເທົ່ານັ້ນ ໂດຍຍັງບໍ່ໄດ້ກຳນົດວ່າວັນທີນັ້ນຢູ່ໃນຊ່ວງໃດເມື່ອທຽບກັບການປິດລ້ອມ ແລະການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຣະທຳທັງເຫຼັ້ມກໍໝູນອ້ອມແກນກາງນັ້ນ. ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກທຳລາຍໃນທ້າຍປີ 586/585 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ 33:21 ມີຜູ້ໜີລອດຄົນໜຶ່ງມາເຖິງ ພ້ອມກັບຂ່າວການລົ້ມລົງຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

ໃນປີທີສິບສອງ ເມືອງນັ້ນໄດ້ຖືກພິນາດ ແລະເອເຊກຽນຈຶ່ງເປັນອິດສະລະທີ່ຈະເວົ້າຕາມຄວາມປະສົງຂອງຕົນເອງ. ນິມິດໃນເອເຊກຽນບົດ 8 ເກີດຂຶ້ນໃນປີທີຫົກ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເວລາປະມານຫົກປີກ່ອນທີ່ເມືອງນັ້ນຈະຖືກພິນາດ.

ໃນປີຖັດມາ ຊຶ່ງເປັນປີທີເຈັດ ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສໄດ້ມາຫາເອເຊກຽນ ເພື່ອທູນຖາມພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ຕໍ່ມາ ໃນປີທີເກົ້າ ການປິດລ້ອມທີ່ກິນເວລາໜຶ່ງປີເຄິ່ງກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

ວັນທີແຕ່ລະວັນໃນບັນດາວັນທີເຫຼົ່ານີ້ ສະແດງເຖິງຫຼັກໝາຍບອກທາງອັນຈຳເພາະໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າໂປໂລກ່າວວ່າ ຊາວອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນຕົວຢ່າງສຳລັບຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ວັນທີທັງຫົກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງວັນທີທໍາອິດໃນບົດທີ 1 ຂໍ້ 1 ແລະວັນທີສຸດທ້າຍທີ່ພົບໃນບົດທີ 40 ຂໍ້ 1. ວັນທີທັງສອງນັ້ນໝາຍເຖິງປີທີຫ້າໃນບົດທີ 1 ຄື 592 BC ແລະປີທີຊາວຫ້າໃນບົດທີ 40 ຄື 573 BC. ໃນລະດັບ line upon line ເອເຊກຽນມີເສັ້ນໜຶ່ງສໍາລັບອີຢິບ ຊຶ່ງຮວມທັງການອ້າງເຖິງເມືອງຕີໂຣ ແລະອີກເສັ້ນໜຶ່ງສໍາລັບເຢຣູຊາເລັມ. ເສັ້ນຂອງອີຢິບມີຫຼັກໝາຍໂດຍກົງເຈັດຈຸດ (ເມື່ອນັບຮວມເມືອງຕີໂຣເຂົ້າດ້ວຍ) ແລະເຢຣູຊາເລັມມີຫົກ. ຄຽງຄູ່ກັບສອງເສັ້ນນີ້ ຍັງມີເສັ້ນຂອງໂຢຊີຢາ ແລະວົງຈອນຢູບີລີຄັ້ງທີສິບເຈັດ. ແຕ່ເສັ້ນທີ່ຖືກນໍາສະແດງໂດຍບໍ່ມີວັນທີໂດຍກົງນັ້ນ ພົບໄດ້ໃນບົດທີ 4, ແລະເສັ້ນຂອງບົດທີ 4 ມີຫຼາຍວົງລໍ້ໃນບັນດາວົງລໍ້ທີ່ເອເຊກຽນໄດ້ເຫັນເມື່ອທ່ານຫຼຽວເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ມັນຍັງເປັນສ່ວນທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຈິງເຊີງສັນຍາລັກຫຼາຍປະການ.

ເລກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ, ແລະໃນບົດທີສີ່ ເອເຊກຽນໄດ້ຖືກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ມີຊີວິດ, ເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຮວມເອົາເລກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບໄວ້ດ້ວຍ.

ການປິດລ້ອມເຢຣູຊາເລັມ ຕາມທີ່ເອເຊກີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ ເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການປິດລ້ອມຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມທີ່ເຊສຕິອຸສໄດ້ນຳມາໃນປີ 66. ໃນການອະທິບາຍເຖິງການທີ່ພຣະເຢຊູຊົງລະບຸການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ການສຳເລັດຜົນແບບ “ໂດຍກົງ” ຂອງການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມນັ້ນ ຢູ່ໃນວັນທັງຫຼາຍທ້າຍສຸດ. ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ຕົກເໜືອພະຍານທັງສອງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ເຊສຕິອຸສ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ.

ໃນຂໍ້ຄວາມທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານີ້ ເຮົາຍັງເຫັນຂໍ້ອ້າງອີງໃນພຣະຄຳພີທີ່ເປັນໂອເມກາ ກ່ຽວກັບກົດເກນສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງ ວິນລຽມ ມິນເລີ ໃນການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ໃນຂະບວນການວາງຮາກຖານຂອງຂ່າວສານຈາກທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ. ອັນຟາຂອງຫຼັກການໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີນັ້ນ ກໍເປັນສັນຍາລັກໂອເມກາເຊັ່ນກັນ ເພາະອັນຟາຂອງຫຼັກການໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳຈົດເຊັນບັນຊີ ໃນຖານະເປັນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເຊິ່ງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນບໍ່ໄດ້ຜ່ານ ຈຶ່ງເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົານຳຄວາມຕາຍມາສູ່ຕົນເອງໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ໃນໄລຍະສີ່ສິບປີແຫ່ງການເດີນພະເນຈອນໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ.

ຄວາມໝາຍໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນຂອງການທີ່ຫຼັກການໜຶ່ງວັນແທນໜຶ່ງປີຖືກລະບຸໄວ້ໃນການກະບົດຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການທົດສອບສິບຂັ້ນຕອນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຂ້າມທະເລແດງ ແລະຂອງການທີ່ຫຼັກການດຽວກັນນີ້ຖືກປະກາດອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນເວລາທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມກຳລັງຈະຖືກປິດລ້ອມແລະທຳລາຍນັ້ນ ເປັນສິ່ງທີ່ຕ້ອງເຂົ້າໃຈແລະນຳມາໃຊ້ກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາ ເຊັ່ນດຽວກັບຄວາມສຳຄັນຂອງການທີ່ “ການປິດລ້ອມ” ເປັນ “ເຄື່ອງໝາຍ.”

ແນວປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນໍາມາຮວບຮວມເຂົ້າກັນ ເມື່ອນໍາໃຊ້ “ການປິດລ້ອມ” ຂອງເຢຣູຊາເລັມເປັນໝາຍສໍາຄັນນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ ເພາະວ່າມັນກາຍເປັນ “ແກນ” ດັ່ງທີ່ກ່າວໄດ້ ແລະໃນແງ່ອຸປະມາ ໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມນັ້ນ ມີກ້ານລໍ້ຈໍານວນຫຼາຍຕິດຢູ່. ໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງການປິດລ້ອມນີ້ ບາງທີອາດເປັນຂໍ້ຄວາມທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດໃນເອເຊກຽນ, ແລະໝາຍສໍາຄັນນີ້ເປີດທາງໃຫ້ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ນໍາຄວາມສົມບູນອອກມາຈາກສິ່ງທີ່ໃນຕອນທໍາອິດ ປາກົດແກ່ເອເຊກຽນວ່າເປັນຄວາມສັບສົນ. “ໝາຍສໍາຄັນ” ແຫ່ງການປິດລ້ອມ, ຫຼັກການຫນຶ່ງປີແທນຫນຶ່ງວັນ, ແລະແນວຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກນໍາມາຮວບຮວມໂດຍການປິດລ້ອມນັ້ນ ຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາພາຍໃນບໍລິບົດທີ່ວ່າ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ ເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນ.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມໂດຍຜ່ານຂະບວນການສາມຂັ້ນຕອນ ແລະຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນລວມເຖິງຄຳພະຍາກອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງອັບຣາຮາມຈະຕົກເປັນຊະເລີຍຢູ່ໃນປະເທດເອຢິບເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ. ໃນຂັ້ນຕອນທີສອງ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະທານພິທີຕັດໃຫ້ແກ່ອັບຣາຮາມ ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມຄືການຖວາຍອີຊາກເປັນເຄື່ອງບູຊາເທິງພູໂມຣີຢາ. ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍປີໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂັ້ນອາລະຟາຂອງສາມຂັ້ນຕອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງດຳເນີນໃນການກໍ່ຕັ້ງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ຊົງເລືອກສັນຂຶ້ນ ແລະຊົງເຮັດພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດນັ້ນ. ຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຊົງເລືອກສັນນັ້ນໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າໃນຄາວທີ່ສະເຕຟາໂນຖືກຂວ້າງດ້ວຍກ້ອນຫີນໃນປີ 34 ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂປໂລ ອັກຄະສາວົກທີ່ຊົງເລືອກສັນສຳລັບຄົນຕ່າງຊາດ ໄດ້ລະບຸວ່າໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍປີນັ້ນຄື—ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ.

ຈຳນວນທີ່ເປັນສັນຍາລັກແທນພັນທະສັນຍາແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ, ແຕ່ພະຍານທັງສອງ ຄື ອັບຣາມ ແລະ ໂຊໂລ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການປ່ຽນຊື່ເປັນອັບຣາຮາມ ແລະ ໂປໂລ ຕາມລຳດັບນັ້ນ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊ່ວງເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນສອງຊ່ວງ ເຊິ່ງລວມກັນເປັນຈຳນວນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບທັງໝົດ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງປ່ຽນຊື່ຂອງຈິດວິນຍານດວງໜຶ່ງ, ການປ່ຽນຊື່ນັ້ນກໍເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງຈິດວິນຍານດວງນັ້ນກັບພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ, ໄລຍະເວລາສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຈຶ່ງເປັນຜົນລວມທີ່ໄດ້ຈາກການບວກຈຳນວນທີ່ແຕກຕ່າງກັນສອງຈຳນວນ ດັ່ງເຊັ່ນສີ່ຮ້ອຍຂອງອັບຣາຮາມ ແລະ ສາມສິບທີ່ໂປໂລເພີ່ມເຂົ້າມາ. ເອເຊກຽນໄດ້ນອນທັບຂ້າງຊ້າຍຂອງຕົນເປັນເວລາສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລ້ວຈຶ່ງນອນທັບຂ້າງຂວາເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ ເປັນການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຈຳນວນສອງຈຳນວນທີ່ມີຜົນລວມເປັນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ.

ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ບົດທີສິບເອັດ, ພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນທັນທີຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ໂດຍຜ່ານການກະບົດຂອງນິມໂຣດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພັນທະສັນຍາສອງປະການ. ອົງປະກອບຂອງຫໍຄອຍບາເບນເປັນພະຍານເຖິງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຝ່າຍຊາຕານທີ່ວ່າ “ຈົ່ງຊ່ວຍຕົນເອງ” ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກພິພາກສາແລະຖືກກະຈັດກະຈາຍ. ໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ, ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງຊາວເຮັບເຣີໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໂດຍການເກີດຂອງເອເບີ, ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃຫ້ເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ອັນກົງກັນຂ້າມກັບພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນິມໂຣດ.

ໃນບົດທີສິບຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ ເອເບີ ແລະ ເປເລກ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.

ເປເລກ ໝາຍເຖິງ ການແບ່ງອອກ ຫຼື ການແຍກອອກ, ແລະໃນວັນເວລາຂອງເປເລກ ການແບ່ງຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຈຳພວກໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍປະຫວັດຂອງຫໍບາເບນ ແລະ ການກະບົດຂອງນິມໂຣດ. ເອເບີໄດ້ມີອາຍຸເຖິງສີ່ຮ້ອຍຫົກສິບສີ່ປີ, ແຕ່ຫຼັງຈາກເປເລກ (ການແບ່ງ) ເກີດມາແລ້ວ ທ່ານມີຊີວິດຢູ່ອີກສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີ. ທຸກຂໍ້ເທັດຈິງລ້ວນມີນ້ຳໜັກຂອງມັນ, ແລະ ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບແມ່ນຈຳນວນທີ່ໂປໂລໄດ້ກຳນົດໃຫ້ແກ່ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ເຖິງແມ່ນວ່າຈຳນວນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຊີວິດຂອງເອເບີຫຼັງຈາກການເກີດຂອງເປເລກ, ແຕ່ສາມສິບສີ່ປີທຳອິດຂອງຊີວິດລາວໄດ້ຖືກສະແດງວ່າ “ສີ່ ແລະ ສາມສິບປີ,” ຊຶ່ງແນ່ນອນກໍແມ່ນສາມສິບສີ່ປີ, ແຕ່ໃນການກ່າວຢ່າງງ່າຍຂອງສາມສິບສີ່ປີນັ້ນ ມັນອ່ານວ່າ “ສີ່” ແລະ “ສາມສິບ” (430). ຈາກນັ້ນກໍມາເຖິງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບ, ແລ້ວການກ່າວເຖິງຊີວິດຂອງເປເລກເປັນຄັ້ງທຳອິດກໍແມ່ນ “ສາມສິບ.”

ເອເບີ ແມ່ນຮາກຂອງຊື່ ຮີບຣູ ແລະນີ້ແມ່ນການກ່າວເຖິງຊາວຮີບຣູເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະເປັນປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເອເບີ ຫມາຍເຖິງ ການຂ້າມຜ່ານ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຂ້າມຜ່ານຈາກແຜ່ນດິນໂລກນີ້ໄປສູ່ແຜ່ນດິນໂລກໃໝ່, ດັ່ງທີ່ລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມໄດ້ຂ້າມທະເລແດງໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການພະເນຈອນໃນຖິ່ນກັນດານສີ່ສິບປີໄດ້ຂັດຂວາງການຂ້າມຜ່ານນັ້ນ, ແຕ່ເມື່ອສິ້ນສຸດສີ່ສິບປີ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຂ້າມແມ່ນ້ຳຢອດແດນໄປສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ອັນເປັນພາບຕົວແທນເຖິງການຂ້າມຜ່ານໃນບັ້ນປາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເພເລກ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນເວລາທີ່ການແບ່ງແຍກມະນຸດອອກເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສອງຝ່າຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດ. ສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງນິມໂຣດແມ່ນຄວາມສັບສົນ, ແລະສັນຍະລັກຂອງພັນທະສັນຍາຮີບຣູແຫ່ງຊີວິດແມ່ນສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີແຫ່ງອາຍຸຂອງເອເບີກ່ອນການແບ່ງແຍກທີ່ເພເລກເປັນຕົວແທນ. ຊື່ ເພເລກ ຍັງຊີ້ບອກຄວາມຈິງເຊີງສັນຍະລັກທາງຕົວເລກອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີຂອງເອເບີໄດ້ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈໍານວນ, ແລະ ເພເລກ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຈໍາແນກສີ່ຮ້ອຍອອກຈາກຈໍານວນສາມສິບ.

ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປະກອບດ້ວຍສອງພາກສ່ວນ. ສີ່ຮ້ອຍປີແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ ພ້ອມດ້ວຍອີກສາມສິບປີເພີ່ມເຕີມທີ່ໂປໂລໄດ້ກໍານົດໄວ້. ການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຟື້ນຟູໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດພຣະເຈົ້າ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນບົດທີສິບສອງ ບ່ອນທີ່ສັນຍະລັກສອງພາກສ່ວນຂອງພັນທະສັນຍານິລັນດອນໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຈົງແຈ້ງ, ແລະມັນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຂໍ້ 9/11.

ການເປີດຜະນຶກຄັ້ງສຸດທ້າຍ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ດັ່ງທີ່ບັນຍາຍໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບວ່າ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວສະອາດ, ແລະຖືກທົດສອບ” ມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີ. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ວ່າ ການຂະຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງລັດທິນອກຮີດໃນປີ 508 ໄດ້ເລີ່ມຂະບວນການທີ່ກິນເວລາສາມສິບປີ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາລະບອບສັນຕະປາປາຂຶ້ນເປັນອານາຈັກທີຫ້າຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໃນປີ 538 ແລະຈາກນັ້ນລະບອບນີ້ໄດ້ປົກຄອງໃນຖານະອານາຈັກທີຫ້າຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ຈົນໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ໄລຍະເວລາສາມສິບປີ ຕັ້ງແຕ່ປີ 508 ຈົນເຖິງປີ 538 ນີ້ ໂປໂລກໍໄດ້ກ່າວເຖິງເຊັ່ນກັນວ່າເປັນ “ການປະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນ” ໃນພຣະທຳ 2 ເທສະໂລນິກາ.

ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກ ຫົວຂໍ້ແມ່ນຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງແມ່ນອານາຈັກທີສີ່ ແລະ ທີຫ້າໃນຄຳພະຍາກອນຕາມລຳດັບ. ຢູ່ໃນບົດນີ້ຂອງ ເທຊະໂລນິກ ນີ້ເອງ ທີ່ William Miller ໄດ້ຄົ້ນພົບວ່າ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງ ໂຣມນອກຮີດ, ແລະ Miller ຍັງໄດ້ຄົ້ນພົບອີກວ່າ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນດານີເອນ ຖືກນຳສະເໜີຄວບຄູ່ຢູ່ສະເໝີກັບ ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ ຫຼື ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ. ສິ່ງໜ້າກຽດຊັງ ແລະ ການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮົກຮ້າງ ໃນພຣະທຳດານີເອນ ເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງທີ່ John ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ວ່າເປັນ ຮູບຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຕາມລຳດັບ.

ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ອີງການນຳຄຳພະຍາກອນມາປະຍຸກໃຊ້ຂອງຕົນສ່ວນໃຫຍ່ ຫາກບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ ໃສ່ການທີ່ຕົນໄດ້ລະບຸອຳນາດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າສອງອຳນາດ ຄື ອຳນາດທີ່ສະແດງເປັນ “ປະຈຳວັນ” (ໂຣມທີ່ນັບຖືສາສະໜານອກຮີດ), ແລະອຳນາດທີສອງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ເຊິ່ງສະແດງອອກໃນສອງຮູບແບບ ຄື ການລ່ວງລະເມີດທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ (ການລວມຕົວກັນຂອງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ), ເຊິ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ—ສະແດງເປັນຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ (ໂຄງສ້າງທາງຄຳພະຍາກອນຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ), ແລະສິ່ງໜ້າກຽດຊັງທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ (ການນະມັດສະການດວງອາທິດ), ເຊິ່ງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ—ສະແດງເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ມິນເລີໄດ້ຮັບຈາກການນຳສະເໜີຂອງໂປໂລໃນພຣະທຳ 2 ເທຊະໂລນິກ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເປັນຮາກຖານຫຼັກຂອງມິນເລີ ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຮາກຖານຂອງລະບົບຄວາມເຊື່ອແບບແອດເວັນຕິສ. ໂປໂລຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຮັກຄວາມຈິງທີ່ສະເໜີໄວ້ໃນບົດທີສອງຂອງພຣະທຳ 2 ເທຊະໂລນິກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມຫຼົງຜິດອັນຮຸນແຮງ.

ໃນພຣະຄຳພີສາມຂໍ້ຂອງດານີເອນ (ດານີເອນ 12:9–11) ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍບໍ່ອາດລວມເອົາການນຳໃຊ້ເວລາເຂົ້າໄວ້ໄດ້ ເພາະວ່າ ນັບແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ ຄ.ສ. 1844 ເປັນຕົ້ນມາ ການນຳໃຊ້ເວລາຕາມຄຳພະຍາກອນກໍບໍ່ຖືວ່າໃຊ້ໄດ້ອີກຕໍ່ໄປ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ເປັນສັນຍາລັກແທນສອງໄລຍະເວລາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຄື ສາມສິບປີ ແລະ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຈຳນວນສີ່ສິບ ແລະ ຈຳນວນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ ຕ່າງກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງຖິ່ນກັນດານໃນຄຳພະຍາກອນ ແລະ ສາມາດໃຊ້ແທນກັນໄດ້ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຳນວນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບຈຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຈຳນວນສີ່ສິບ ແລະ ສີ່ສິບກໍເປັນສ່ວນສິບຂອງສີ່ຮ້ອຍ. ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ເປັນສັນຍາລັກເຖິງຈຳນວນຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດ ດັ່ງທີ່ສະແດງດ້ວຍຈຳນວນສີ່ຮ້ອຍ (ອັບຣາຮາມ) ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຈຳນວນສາມສິບ (ໂປໂລ). ‘ຖິ່ນກັນດານ’ ທີ່ ‘ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ’ ເປັນສັນຍາລັກແທນນັ້ນ ສອດຄ່ອງກັບ ‘ຖິ່ນກັນດານແຫ່ງສີ່ສິບ’ ແລະ ສີ່ສິບກໍເປັນສ່ວນສິບຂອງສີ່ຮ້ອຍ. ສາມສິບກໍຄືສາມສິບ. ສີ່ຮ້ອຍສາມສິບເກີດຈາກການບວກຈຳນວນສີ່ຮ້ອຍເຂົ້າກັບຈຳນວນສາມສິບ ເຊິ່ງໃນພຣະທຳເອເຊກຽນ ບົດທີສີ່ ຖືກສະແດງເປັນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບບວກກັບຈຳນວນສີ່ສິບ.

ຂໍ້ພຣະຄຳພີ 9/11 ໃນບົດທີສິບສອງເປັນຕົວແທນຂອງກາງໄລຍະແຫ່ງສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນບົດນັ້ນ, ແລະມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາອັນເປັນນິດທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການເປີດຜະນຶກຄວາມໝາຍຂອງສີ່ຮ້ອຍສາມສິບໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນຖືກນຳມາໂດຍບົດທີສີ່ຂອງ Ezekiel.

ສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ບັດນີ້ກຳລັງແກະຕາປະທັບຂອງຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍໃຫ້ແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດໂດຍຄວາມເຊື່ອ ພ້ອມກັບເອເຊກຽນ, ໂຢຮັນ, ດານີເອນ ແລະ ເອຊາຢາ. ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກເປີດເຜີຍຄວບຄູ່ກັບການຍົກຊູບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງເຖິງ ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນຖານະຜູ້ຖືກຂັບໄລ່ແຫ່ງອິດສະຣາເອນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໃນຖານະທຸງສັນຍານຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນອີກດ້ວຍ. ຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາທີ່ມີໄລຍະສີ່ຮ້ອຍປີຂອງອັບຣາຮາມເປັນສັນຍາລັກແທນ ຄວບຄູ່ກັບພັນທະສັນຍາທີ່ມີໄລຍະສາມສິບປີຂອງໂປໂລເປັນສັນຍາລັກແທນ. ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກສະແດງໄວ້ໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ຂໍ້ 9/11, ເຊິ່ງສະແດງເຖິງໄລຍະກາງຂອງສາມໄລຍະເວລາເຊິງສັນຍາລັກ ທີ່ບັນດາຜູ້ຕິດຕາມມິນເລີໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຄວາມຈິງ 9/11 ໃນໄລຍະກາງ ທີ່ກຳລັງຖືກແກະຕາປະທັບໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງນັ້ນ ຖືກສະແດງເປັນສັນຍາລັກຢູ່ໃນໄລຍະສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ ແລະ ສີ່ສິບວັນຂອງເອເຊກຽນ. ວັນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ເອເຊກຽນຮູ້ໃນປີທີສາມສິບຂອງຮອບຢູບີລີທີສິບເຈັດ ແລະ ເອເຊກຽນ ໃນຖານະທີ່ເປັນປະໂລຫິດ ເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ທີ່ກຳລັງຢູ່ໃນການທົດສອບທີ່ຢູ່ກາງໃນບັນດາການທົດສອບສາມຄັ້ງ.

ເອເຊກຽນຖືກໝາຍໄວ້ພາຍໃນການທົດສອບແຫ່ງພຣະວິຫານ ໃນ “ວັນທີຫ້າ” ຂອງ “ເດືອນທີສີ່” ເຊິ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງກຸ່ມຜູ້ຕິດຕາມມິລເລີ ແມ່ນຈຸດທີ່ໝາຍເຖິງເຄິ່ງກາງພໍດີ (“ເຄິ່ງທາງ”) ຂອງໄລຍະເວລາເຈັດເດືອນ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ ຄ.ສ. 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ຂອງປີດຽວກັນ.

ວັນທີ 21 ກໍລະກົດ 1844 ແມ່ນຢູ່ກາງທາງໃນເຈັດເດືອນອັນສັກສິດ, ແລະໃນວັນທີນັ້ນ Samuel Snow ໄດ້ຢູ່ທີ່ Boston Tabernacle ເພື່ອນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງລາວກ່ຽວກັບສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ທີ່ນັ້ນ, ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນການນຳສະເໜີຕໍ່ສາທາລະນະ ທີ່ລາວ “ໄດ້ປະກາດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະຄຳພີວ່າ: ‘ຈົ່ງເບິ່ງ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ!’” ບັດນີ້ ໃນທາງສັນຍາລັກ ພວກເຮົາກຳລັງຢືນຢູ່ກັບ Ezekiel ໃນ Boston Tabernacle, ກ່ອນໜ້າເວລາອັນສັ້ນທີ່ການຍົກຂຶ້ນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຈະອອກໄປດັ່ງຄື້ນນ້ຳອັນຫຼວງ. ຂະບວນການທາງພຣະທຳນາຍຂອງການຍົກຂຶ້ນຂອງທຸງໝາຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນເສັ້ນພຣະທຳນາຍຂອງ Islam ໃນ Revelation ບົດ 9. Ezekiel ບົດ 4 ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານຄົນທີສອງ ແລະການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນທີ່ມີສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະສິບຫ້າວັນ, ແລະລາວໄດ້ກະທຳດັ່ງນັ້ນໃນບົດ 4.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.