ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ - ເລກທີສາມສິບເອັດ

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍວັກໜຶ່ງທີ່ກ່າວວ່າ, “ການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາໃນປີ 313 ເປັນຕົວແທນຂອງການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ—ກະສັດອົງສຳຄັນສູງສຸດໃນບັນດາສິບກະສັດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບເຈັດ; ເປັນອຳນາດສອງເຂົາທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍອຳນາດສອງເຂົາຂອງປະເທດຝຣັ່ງ. ປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Clovis ໃນປີ 496 ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533 ແລະການຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ນັ້ນ, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.”

ໂຣນັລ ເຣແກນ ໄດ້ຖືກເປັນພາບປະເພດໂດຍ Clovis ໃນປີ 496 ແລະ Donald Trump ຖືກເປັນພາບປະເພດໂດຍ Justinian ໃນປີ 533. ຄໍາປະກາດຂອງ Justinian ໄດ້ອອກມາຫ້າປີກ່ອນທີ່ອໍານາດສັນຕະປາປາຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນປີ 538, ແລະ Edict of Milan ໄດ້ອອກມາແປດປີກ່ອນກົດວ່າດ້ວຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດໃນປີ 321. ທັງຄໍາປະກາດ ແລະ ພຣະລັດຖະກໍານົດ ສອດຄ່ອງກັນໃນຖານະເປັນ waymark ທີ່ນໍາໜ້າກົດວ່າດ້ວຍວັນອາທິດ.

ໃນປີ 1870 ກອງທັບອິຕາລີໄດ້ຍຶດຄອງນະຄອນໂຣມ (20 ກັນຍາ 1870). ລັດສັນຕະປາປາໄດ້ສິ້ນສຸດການດຳຮົງຢູ່ໃນຖານະລັດທີ່ມີດິນແດນ, ແລະ ສັນຕະປາປາ Pius IX ໄດ້ກາຍເປັນ “ນັກໂທດໃນວາຕິກັນ.” ເມື່ອບໍ່ຫຼືອດິນແດນຂອງສັນຕະປາປາໃດໆອີກທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນລັດອະທິປະໄຕ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ເຊັ່ນດຽວກັບຫຼາຍປະເທດອື່ນ) ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄວາມສຳພັນທາງການທູດຢ່າງເປັນທາງການກັບສັນຕະປາປາໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງທາງໂລກອີກຕໍ່ໄປ. ໃນເດືອນຕຸລາ ປີ 1951 ປະທານາທິບໍດີ Harry S. Truman ໄດ້ສະເໜີຊື່ ນາຍພົນ Mark W. Clark ເປັນເອກອັກຄະລັດຖະທູດສະຫະລັດປະຈຳວາຕິກັນ. ການຄັດຄ້ານຢ່າງແຂງແຮງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວຈາກຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ອົງການໂປຣເຕສແຕນຫຼາຍແຫ່ງ, ຜູ້ທີ່ໂຕ້ແຍ້ງວ່າການແຕ່ງຕັ້ງນັ້ນລະເມີດຫຼັກການແຍກລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກກັບລັດ. ໃນເດືອນມັງກອນ ປີ 1952 ນາຍພົນ Clark ໄດ້ຖອນຊື່ຂອງທ່ານອອກ.

ໃນວັນທີ 10 ມັງກອນ 1984, ປະທານາທິບໍດີ Ronald Reagan ແລະ Pope John Paul II ໄດ້ຕົກລົງຢ່າງເປັນທາງການໃນການສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນທາງການທູດຢ່າງສົມບູນລະຫວ່າງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ Holy See. ໃນວັນທີ 9 ເມສາ 1984, William A. Wilson (ຜູ້ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ແທນສ່ວນຕົວຂອງ Reagan ຢູ່ແລ້ວ) ໄດ້ຍື່ນສານຕາຕັ້ງຂອງຕົນ ແລະກາຍເປັນເອກອັກຄະລາຊະທູດຄົນທຳອິດຂອງສະຫະລັດປະຈຳ Holy See.

ໃນຊ່ວງສາມສິບສາມປີນັບແຕ່ປີ 1951 ຈົນເຖິງ 1984 ການຕໍ່ຕ້ານຂອງໂປຣແຕສຕັນຕໍ່ຄາທອລິກໄດ້ສະລາຍຫາຍໄປ. “ແຂນ” ທີ່ຢືນຢູ່ເພື່ອຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາໃນປີ 496 ກັບ Clovis ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງ Reagan ໃນປີ 1984 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງ 1989. Clovis ເປັນຕົວແທນຂອງການກຳຈັດສາສະໜາ (ພະຫຸເທວະນິຍົມ) ທີ່ກຳລັງຂັດຂວາງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນສູ່ອຳນາດອີກ, ແລະເມື່ອຮອດປີ 1984 ການຕໍ່ຕ້ານຂອງໂປຣແຕສຕັນຕໍ່ການຟື້ນຂຶ້ນຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກໄປ. “ປະຈຳວັນ” (ພະຫຸເທວະນິຍົມ) ໄດ້ຖືກກຳຈັດອອກໄປແລ້ວ, ແລະໂປໂລໄດ້ພັນລະນາການກຳຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງພະຫຸເທວະນິຍົມຕໍ່ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປານັ້ນວ່າເປັນ “ການຫລົງໄປ.”

ຄຣິດຕະຈັກໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Constantine the Great ແລະປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 313 ຈົນເຖິງ 538 ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທີ່ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ປະນີປະນອມກັບຕົນເອງ ແລະຕົກຫຼົ່ນໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ. ສາສະໜາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ‘508’ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຄວບຄຸມຢັບຢັ້ງການຄືບຄານເຂົ້າມາຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກຫຼົ່ນຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໃນສະຫະລັດ. Reagan ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Clovis. ໃນປີ 496 Clovis ໄດ້ມອບ “ອຳນາດ” ຂອງລາວໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ “ພັນທະມິດອັນບໍ່ບໍລິສຸດ” ທີ່ໄດ້ຖືກບັນລຸໃນຊ່ວງປີແຫ່ງ Reagan. Clovis ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຖືກຍົກເລີກໄປຂອງ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນປີ 508. ປີ 508 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1984.

ເຣແກນໄດ້ເອີ້ນສະຫະພາບໂຊວຽດຢ່າງເປັນທີ່ຮູ້ກັນດີວ່າເປັນ “ອານາຈັກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ” ໃນຄຳປາໄສປີ 1983 ແລະໄດ້ຖືວ່າລັດທິຄອມມູນິດທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າເປັນໄພຄຸກຄາມທາງສິນທຳແລະທາງຈິດວິນຍານອັນເລິກຊຶ້ງ. ລາວແລະຍອນ ປາໂລ ທີ II ໄດ້ສ້າງຄວາມເປັນຫຸ້ນສ່ວນອັນໃກ້ຊິດທັງສ່ວນບຸກຄົນແລະທາງການເມືອງ ໃນການຕໍ່ຕ້ານລັດທິຄອມມູນິດໂຊວຽດ. ຊາຍທັງສອງໄດ້ເຫັນການຕໍ່ສູ້ນີ້ໃນແງ່ຂອງສິນທຳ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນແງ່ຂອງພຣະປະສົງແຫ່ງພຣະຍານຸພາບ; ເຣແກນໄດ້ເວົ້າເປັນການສ່ວນຕົວເຖິງ “ແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າ” ເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມລັດທິຄອມມູນິດ. ເຣແກນມີຄວາມສົນໃຈຕໍ່ການປະກົດທີ່ຟາຕິມາ (ຄຳເຕືອນວ່າ “ຣັດເຊຍຈະແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຜິດພາດຂອງນາງ”), ແລະຜູ້ນຳທັງສອງໄດ້ຫາລືກັນເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໄວ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາໄວ້ (ທັງສອງລອດຊີວິດຈາກການພະຍາຍາມລອບສັງຫານໃນປີ 1981) ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການເອົາຊະນະລັດທິຄອມມູນິດ.

ເຣແກນໄດ້ຖືກລ້ຽງດູຂຶ້ນມາໃນນິກາຍ Disciples of Christ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກກໍ່ຕັ້ງຂອງນິກາຍນີ້ໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງຄາທອລິກແມ່ນປໍລະປັກ. Alexander Campbell ຜູ້ນຳໃນຍຸກຕົ້ນທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ Disciples of Christ ໄດ້ຊີ້ບອກຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ສະຖາບັນສັນຕະປາປາແມ່ນປໍລະປັກ. ໃນການໂຕ້ວາທີແລະໃນບົດຂຽນຕ່າງໆ, ລາວໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ເຂົານ້ອຍໃນດານີເອນ 7, ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດ 13, ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບໃນ 2 ເທສະໂລນິກ 2 ລ້ວນແຕ່ຊີ້ໄປຫາບັນດາສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ລາວໄດ້ນຳການຈຳແນກເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຊ້ໃນການໂຕ້ວາທີສາທາລະນະ (ລວມທັງກັບອະທິການຄາທອລິກ John B. Purcell ໃນປີ 1837). Barton W. Stone ໄດ້ເອີ້ນການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາວ່າເປັນປໍລະປັກທີ່ແທ້ຈິງ ແລະເປັນ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ.” Walter Scott (ນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດອີກຄົນໜຶ່ງໃນຍຸກຕົ້ນຂອງຂະບວນການນີ້) ໄດ້ຂຽນວ່າ ມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຄືສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ, ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ.

ແມ່ຂອງ Reagan ຊື່ Nelle ເປັນສະມາຊິກຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງເຄັ່ງຄັດໃນນິກາຍ Disciples of Christ ແລະເປັນອິດທິພົນທາງສາສະໜາຫຼັກໃນວັຍເດັກຂອງລາວ. Reagan ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນໂບດ Disciples of Christ ທີ່ເມືອງ Dixon, ລັດ Illinois, ເມື່ອອາຍຸ 11 ປີ ແລະມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງແຂງຂັນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຊ່ວງເປັນໄວຮຸ່ນ (ລວມທັງການສອນໂຮງຮຽນວັນອາທິດ). ລາວໄດ້ເຂົ້າຮຽນທີ່ Eureka College ຊຶ່ງສັງກັດກັບນິກາຍ Disciples of Christ.

ຣີແກນໄດ້ຖືກພິມແບບໂດຍໂຄລວິສ ແລະຍັງໂດຍການປະນີປະນອມຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ມະຫາລາດ ອີກດ້ວຍ. ຣີແກນຍັງເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທຳອິດໃນບັນດາແປດຄົນສຸດທ້າຍນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989. ໃນຖານະເປັນຄົນທຳອິດໃນບັນດາແປດປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ລາວເປັນພາບແບບຂອງ Donald Trump, ຜູ້ຊຶ່ງເໝືອນກັບຣີແກນ ມີຄວາມສັບສົນຢ່າງເລິກຊຶ້ງກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະວ່າຜູ້ໃດຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ.

ການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາສະບັບທີຫົກ ແລະເປັນສະບັບສຸດທ້າຍໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດຂອງ Donald Trump.

ສັນຍາແຕ່ງງານແຫ່ງປີ 313 ແລະພຣະຣາຊະກຳນົດເມືອງມິລານ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງປີ 533, ແລະພຣະຣາຊະກຳນົດຂອງຈັກກະພັດຢຸສຕິນຽນໃນປີ 533 ຈະຖືກນຳມາບັງຄັບໃຊ້ອີກຄັ້ງໂດຍການບໍລິຫານທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ຊຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈອີກຕໍ່ໄປວ່າ ການຈະລະບຸອຳນາດສັນຕະປາປາວ່າເປັນສະຖາບັນຄຣິສຕຽນນັ້ນ ຢ່າງດີທີ່ສຸດກໍເປັນຄຳຂັດແຍ້ງໃນຕົວເອງ, ແລະຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດກໍເປັນຄວາມຫຼົງຜິດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.

ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະຣາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມຂອງອາທາເຊີເຊັດ ໄດ້ຟື້ນຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດ ທັງໃນດ້ານອຳນາດທາງການເມືອງ ແລະທາງສາສະໜາ.

ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ໃນການດຳເນີນການພິພາກສາແລະການລົງໂທດ ທັງສຳລັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະກົດໝາຍຂອງກະສັດ. ພຣະລາຊະກຳນົດນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍປີຊາວສາມຮ້ອຍ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ມັນຍັງໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 BC, ໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງຍຸດທະການທີ່ Raphia ໃນປີ 217 BC ແລະ Panium ໃນປີ 200 BC. ການຟື້ນຟູອະທິປະໄຕທັງຝ່າຍພົນລະເຮືອນແລະຝ່າຍສາສະໜາໃນປີ 457 BC ບົ່ງຊີ້ເຖິງ alpha ສອງຊັ້ນ ທີ່ພົບການສຳເລັດຜົນແບບ omega ສອງປະການ. ການສຳເລັດຜົນແບບ omega ທັງສອງປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຕູທີ່ປິດລົງ; ປະການໜຶ່ງສຳລັບເຂົານ້ອຍ Protestant ແລະອີກປະການໜຶ່ງສຳລັບເຂົານ້ອຍ Republican.

ຄຳພະຍາກອນທຳອິດຈຳນວນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງກົດໝາຍຂອງກະສັດ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງຊີ້ບອກເຖິງເຂົາແຫ່ງນິກາຍໂປຣແຕສແຕນ ແລະ ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະລັດ ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະລັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຖືກວາງໄວ້ໃນທ່າມກາງຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ຊ່ວງເວລາສິບເຈັດປີລະຫວ່າງ Raphia ແລະ Panium ຖືກຕັດຜ່ານໂດຍເຂົາໜຶ່ງອັນ ຈາກຄຳພະຍາກອນຄູ່ຂອງພຣະລາຊະກຳນົດຄັ້ງທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນນີ້ຊີ້ບອກທັງການພິພາກສາແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍ ແລະ ການພິພາກສາແກ່ຊາດທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນພົບຮາກຖານຂອງຕົນ.

ໃນພຣະຄຳພີເອເຊກຽນ, ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ວັນທີໜຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະ ອີກວັນທີໜຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການເປົ່າແກແຫ່ງປີໂຢບິລີ ທັງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການພິພາກສາ. ທັງສອງວັນທີສອດຄ່ອງກັນ, ແລະ ທັງສອງກໍຊີ້ບອກເຖິງປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ປີ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການປິດປະຕູຂອງຫ້ອງບໍລິສຸດ, ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ ບ່ອນທີ່ທາດແຫ່ງບາບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບເສລີພາບຂອງຕົນ ແລະ ໂລກໃໝ່ເພື່ອອາໄສຢູ່.

ທັງສອງວັນທີ 22 ຕຸລາ ລ້ວນແທນປະຕູທີ່ປິດລົງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອັດເວັນຕິສ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ, ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງການສິ້ນສຸດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບພະຍານສອງປະການຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ ຄື 2,300 ປີ ແລະ ສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ.

ສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງ Raphia ແລະ Panium ໄດ້ແບ່ງໄລຍະເວລາຂອງການຮົບທັງສອງອອກເປັນສອງຕົວເລກເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນແລ້ວກໍມີຄວາມໝາຍພິເສດສະເພາະຂອງມັນເອງ. ສິບປີຫຼັງຈາກ Raphia, ອັນມີຄວາມໝາຍວ່າດິນແດນຊາຍແດນ, ແລະເຈັດປີກ່ອນ Panium ຊຶ່ງເປັນການຮົບທີ່ໄດ້ຮົບກັນເທິງທົ່ງພຽງ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມ. ສິບ ແລະ ເຈັດ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຊີ້ບອກເຖິງອຳນາດຂອງມັງກອນໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການ. 207 BC ວາງ Trump ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄວ້ລະຫວ່າງຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫ້າ ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເພື່ອຕຽມການເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການປະສົມກັນຂອງຕົວເລກສິບ ແລະ ຕົວເລກເຈັດ.

ເລກສິບເຈັດຍັງເປັນສັນຍາລັກດ້ວຍ ແລະມັນຂະຫຍາຍປະຫວັດສາດຈາກ Raphia ໄປຫາ Panium ໃຫ້ເກີນກວ່າ Panium ແລະຍັງຍ້ອນກັບໄປກ່ອນ Raphia ອີກດ້ວຍ. Ptolemy IV Philopator ໄດ້ຄອງລາດເປັນກະສັດແຫ່ງອີຢິບ Ptolemaic ຕັ້ງແຕ່ປີ 221 BC ຫາປີ 204 BC, ແລະພຣະອົງໄດ້ມີໄຊເໜືອ Antiochus Magnus ທີ່ Raphia ໃນປີ 217 BC. Ptolemy ໄດ້ເລີ່ມຄອງລາດກ່ອນ Raphia, ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາ ‘ສິບເຈັດ’ ປີ. ເລກສິບເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດຊ່ວງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນ Raphia ແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປເກີນການສູ້ຮົບທີ່ Panium ແລະການລ້ອມເມືອງ Sidon ຈົນເຖິງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍປີ 330. ຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີສຳລັບຊ່ວງເວລາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Smyrna ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 64 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ Edict of Milan ແລະສັນຍາການອະພິເສກສົມລົດໃນປີ 313.

ຄອນສະຕັນຕິນມະຫາລາດ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກເພີກາໂມສ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 313 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 538. ສິບເຈັດປີທໍາອິດພາຍຫຼັງການສິ້ນສຸດຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີໃນປີ 313 ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ. ປີ 313 ແມ່ນພຣະລາຊະດໍາລັດແຫ່ງມິລານ, ປີ 321 ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດ ແລະການແບ່ງແຍກຂອງຈັກກະພັດໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໃນປີ 330. ປີ 330 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈໍານວນສິບເຈັດຈຶ່ງເລີ່ມກ່ອນຣາເຟຍ ແລະສິ້ນສຸດຫຼັງຈາກຍຸດທະການທາງທະຫານຂອງປານຽມ ແລະ ໄຊດອນ ໄປຫຼາຍ. ຂໍ້ທີສິບຫົກໃນດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ

ຄໍາພະຍາກອນຂອງສະເມີນາໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງໝາຍສໍາຄັນຂອງການປິດລ້ອມ ອັນເປັນໃຈກາງແທ້ໆຂອງຂ່າວສານຄໍາເຕືອນຂອງເອເຊກຽນ. ໝາຍທາງທີ່ຢູ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພາບປະກອບສອງປະການຂອງການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຄືການປິດລ້ອມ, ແຕ່ມັນກໍແມ່ນພຣະລາຊະດຳລັດແຫ່ງມີລານດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກໍ່ຮ່າງສ້າງຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ.

ໃນເວລາແຫ່ງການປິດລ້ອມ ຂະບວນການສົມຣົດຕາມພັນທະສັນຍາຈະເກີດຂຶ້ນ. ນັ້ນເປັນຮູບແບບແຟຣັກຕອລຂອງຂະບວນການສົມຣົດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Reagan ດັ່ງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍ Clovis ໃນປີ 496, ແຕ່ຂະບວນສຸດທ້າຍທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ການສົມຣົດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງການປິດລ້ອມ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533 ແລະກັບ Edict of Milan ໃນປີ 313. ທັງສອງຫຼັກໝາຍນີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປີ 313 ໄດ້ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321, ແລະພຣະບັນຍັດຂອງປີ 533 ໄດ້ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະພາຄັ້ງທີສາມແຫ່ງ Orleans ໃນປີ 538. ນິຕິບັນຍັດບາງປະການຈະເຮັດໃຫ້ລັກສະນະພະຍາກອນຂອງທັງພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ແລະ Edict of Milan ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ໃນຂະນະທີ່ການສົມຣົດຕາມພັນທະສັນຍາໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກບາງປະການຈະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ.

ເມື່ອກົດປະກາດນັ້ນຖືກອອກມາ ກໍເປັນການສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຕຽມຕົວ ເພາະວ່າປະຕູແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ປິດລົງເໜືອເຂົາສັດທີ່ມີເຂົາໂປຣແຕສແຕນ ຢ່າງແນ່ນອນພຽງດຽວກັນກັບທີ່ມັນໄດ້ປິດລົງໃນປັດສະຄາຄັ້ງທຳອິດໃນປະເທດອີຢິບ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ອັນເປັນຫຼັກໝາຍຖັດໄປ ຊີ້ບອກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າຮູບຂອງສັດຮ້າຍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງສົມບູນແລ້ວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊີ້ເຖິງການບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍອີກດ້ວຍ. ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນສຳລັບເຂົາຣີພັບລິກັນ ຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13 ຢ່າງແນ່ນອນພຽງດຽວກັນກັບທີ່ຟາໂຣແລະກອງທັບຂອງລາວໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນທະເລແດງຫຼັງຈາກປັດສະຄາ.

ໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງ Donald Trump, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Antiochus Magnus ຜູ້ກຳລັງຕຽມພ້ອມສຳລັບການທັບຮົບທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນທົ່ງພຽງຂອງ Panium ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມເມືອງ Sidon. ຫຼັງຈາກຍຸດທະການ Panium, ນາຍພົນ Ptolemaic ຊື່ Scopas ແຫ່ງ Aetolia ໄດ້ຫຼົບໜີໄປຍັງເມືອງ Sidon ພ້ອມດ້ວຍທະຫານທີ່ລອດຊີວິດປະມານ 10,000 ຄົນ. Antiochus ໄດ້ຕິດຕາມໄລ່ຕາມເຂົາໄປ ແລະໄດ້ວາງ ‘ການປິດລ້ອມ’ ໄວ້ເທິງເມືອງ Sidon. ລັດຖະບານ Ptolemaic ທີ່ Alexandria ໄດ້ສົ່ງກອງກຳລັງຊ່ວຍເຫຼືອໄປ, ແຕ່ກໍລົ້ມເຫຼວ. ເມື່ອປະເຊີນກັບຄວາມອຶດຫິວ, Scopas ຈຶ່ງຍອມຈຳນົນ ແລະມອບເມືອງນັ້ນ. Antiochus ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ Scopas ອອກໄປ; ຕໍ່ມາ Scopas ໄດ້ກັບຄືນໄປອີຢິບ, ບ່ອນທີ່ໃນທີ່ສຸດເຂົາຖືກປະຫານຊີວິດດ້ວຍຂໍ້ກ່າວຫາເລື່ອງການທໍລະຍົດ ແລະການຍັກຍອກ. ການປິດລ້ອມເມືອງ Sidon ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການພິຊິດ Coele-Syria ຂອງ Antiochus ຫຼັງຈາກ Panium ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ນາງ White ໄດ້ລະບຸວ່າ ໜັງສືຂອງ Uriah Smith, Daniel and the Revelation ເປັນ “ມືຊ່ວຍຂອງພຣະເຈົ້າ.” Smith ໄດ້ລະບຸການຮົນນະການສອງຂັ້ນຂອງ Antiochus ໃນຄໍາອະທິບາຍຂອງລາວຕໍ່ຂໍ້ທີສິບສີ່ ແລະ ສິບຫ້າ ຂອງ Daniel ບົດທີສິບເອັດ.

ຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງ Donald Trump. ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 313 ດ້ວຍການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາສັນຕິພາບຂອງຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຝ່າຍຕາເວັນຕົກ, ແລະ Edict of Milan, ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Pergamos, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 313, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ຄຣິສຕຽນໄດ້ຖອຍຫ່າງອອກໄປໂດຍຜ່ານການປະນີປະນອມກັບສາສະໜານອກຮີດ, ກ່ອນໜ້າທີ່ອໍານາດສັນຕະປາປາຈະເຂົ້າຄອງບັນລັງ. Pergamos ແລະປີ 313 ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການປະນີປະນອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດ. ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນກັບໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າສາສະໜາຄາທອລິກກໍບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນ ຫຼື ບໍ່ນ້ອຍໄປກວ່າສາສະໜານອກຮີດທີ່ຖືກປອມແປງໃຫ້ເປັນສະຖາບັນຄຣິສຕຽນ. ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1776 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີນີ້ ກໍກໍາລັງກ່າວເຖິງສະຫະລັດເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທັງສາມຂໍ້ລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງແງ່ມຸມທາງຄໍາພະຍາກອນບາງປະການຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ, ແລະທັງສາມຂໍ້ລ້ວນສິ້ນສຸດພາຍໃນເສັ້ນທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກສິບເຈັດ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ, ແລະການເວົ້າຂອງຊາດໜຶ່ງກໍແມ່ນການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດແລະຕຸລາການຂອງຊາດນັ້ນ.

ທ່ານ Trump ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຝ່າຍຕຸລາການ ຫຼື ຝ່າຍນິຕິບັນຍັດ, ດັ່ງນັ້ນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຈຶ່ງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໂດຍລັດສະພາ. ແຕ່ການກະທຳໃດໆກໍຕາມທີ່ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ຍ່ອມເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດຳລັດຂອງປີ 533 ແລະ ລັດຖະບັນຍັດຂອງປີ 313 ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາເມື່ອຮູບຂອງສັດຮ້າຍຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ຂໍ້ສະຫຼຸບປາຍທາງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຜ່ານຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ດັ່ງນັ້ນການກະທຳຂອງທ່ານ Trump ຜ່ານຄຳສັ່ງບໍລິຫານ ທີ່ຈະໃຫ້ “ການຜ່ອນຜັນ” ໃດໆແກ່ປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ກໍຈະເປັນຕົວແທນຂອງ alpha ຂອງຂະບວນການນັ້ນ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງກໍຕໍ່ເມື່ອເຖິງ omega, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາ “ຈະປະຖິ້ມຫຼັກການແຫ່ງລັດຖະບານຂອງຕົນເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຈົນກະທັ້ງອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ.”

“ການເຄື່ອນໄຫວໃດໆທີ່ສົ່ງເສີມກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການຍອມອ່ອນຂໍ້ໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ,” ແລະການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນລ່ວງໜ້າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.