The previous article ended with the paragraph that read, “The treaty marriage of 313 represents the final treaty marriage of the papal power with the United States—the premier king of Revelation seventeen’s ten kings; a two horned power that is typified by the two horned power of France. The history that began with Clovis in 496 and ultimately led to the decree of Justinian in 533 and the enthronement of the papacy in 538, represents the history of 1989 unto the Sunday law.”

ບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍວັກໜຶ່ງທີ່ກ່າວວ່າ, “ການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາໃນປີ 313 ເປັນຕົວແທນຂອງການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາກັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ—ກະສັດອົງສຳຄັນສູງສຸດໃນບັນດາສິບກະສັດແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີ່ສິບເຈັດ; ເປັນອຳນາດສອງເຂົາທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍອຳນາດສອງເຂົາຂອງປະເທດຝຣັ່ງ. ປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Clovis ໃນປີ 496 ແລະໃນທີ່ສຸດໄດ້ນຳໄປສູ່ພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533 ແລະການຂຶ້ນຄອງບັນລັງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 538 ນັ້ນ, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຈາກປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.”

Ronald Reagan was typified by Clovis in 496 and Donald Trump is typified by Justinian in 533. Justinian’s decree came five years before the papacy ascended the throne in 538, and the Edict of Milan came eight years before the first Sunday law of 321. Both the decree and edict align as the waymark which precedes the Sunday law.

ໂຣນັລ ເຣແກນ ໄດ້ຖືກເປັນພາບປະເພດໂດຍ Clovis ໃນປີ 496 ແລະ Donald Trump ຖືກເປັນພາບປະເພດໂດຍ Justinian ໃນປີ 533. ຄໍາປະກາດຂອງ Justinian ໄດ້ອອກມາຫ້າປີກ່ອນທີ່ອໍານາດສັນຕະປາປາຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງໃນປີ 538, ແລະ Edict of Milan ໄດ້ອອກມາແປດປີກ່ອນກົດວ່າດ້ວຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດໃນປີ 321. ທັງຄໍາປະກາດ ແລະ ພຣະລັດຖະກໍານົດ ສອດຄ່ອງກັນໃນຖານະເປັນ waymark ທີ່ນໍາໜ້າກົດວ່າດ້ວຍວັນອາທິດ.

Reagan

ຣີແກນ

In 1870, Italian troops captured Rome (20 September 1870). The Papal States ceased to exist as a territorial state, and Pope Pius IX became the “prisoner in the Vatican.” With no remaining papal territory recognized as a sovereign state, the United States (like many other countries) no longer maintained formal diplomatic relations with the Pope as a temporal ruler. In October of 1951, President Harry S. Truman nominated General Mark W. Clark as U.S. Ambassador to the Vatican. Strong opposition quickly arose from many Protestant churches and organizations, who argued that the appointment violated the separation of church and state. In January of 1952 General Clark withdrew his name.

ໃນປີ 1870 ກອງທັບອິຕາລີໄດ້ຍຶດຄອງນະຄອນໂຣມ (20 ກັນຍາ 1870). ລັດສັນຕະປາປາໄດ້ສິ້ນສຸດການດຳຮົງຢູ່ໃນຖານະລັດທີ່ມີດິນແດນ, ແລະ ສັນຕະປາປາ Pius IX ໄດ້ກາຍເປັນ “ນັກໂທດໃນວາຕິກັນ.” ເມື່ອບໍ່ຫຼືອດິນແດນຂອງສັນຕະປາປາໃດໆອີກທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບວ່າເປັນລັດອະທິປະໄຕ, ສະຫະລັດອາເມຣິກາ (ເຊັ່ນດຽວກັບຫຼາຍປະເທດອື່ນ) ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັກສາຄວາມສຳພັນທາງການທູດຢ່າງເປັນທາງການກັບສັນຕະປາປາໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງທາງໂລກອີກຕໍ່ໄປ. ໃນເດືອນຕຸລາ ປີ 1951 ປະທານາທິບໍດີ Harry S. Truman ໄດ້ສະເໜີຊື່ ນາຍພົນ Mark W. Clark ເປັນເອກອັກຄະລັດຖະທູດສະຫະລັດປະຈຳວາຕິກັນ. ການຄັດຄ້ານຢ່າງແຂງແຮງໄດ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວຈາກຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ອົງການໂປຣເຕສແຕນຫຼາຍແຫ່ງ, ຜູ້ທີ່ໂຕ້ແຍ້ງວ່າການແຕ່ງຕັ້ງນັ້ນລະເມີດຫຼັກການແຍກລະຫວ່າງສາສະໜາຈັກກັບລັດ. ໃນເດືອນມັງກອນ ປີ 1952 ນາຍພົນ Clark ໄດ້ຖອນຊື່ຂອງທ່ານອອກ.

On January 10, 1984, President Ronald Reagan and Pope John Paul II formally agreed to establish full diplomatic relations between the United States and the Holy See. April 9, 1984 William A. Wilson (who had already been serving as Reagan’s personal representative) presented his credentials and became the first U.S. Ambassador to the Holy See.

ໃນວັນທີ 10 ມັງກອນ 1984, ປະທານາທິບໍດີ Ronald Reagan ແລະ Pope John Paul II ໄດ້ຕົກລົງຢ່າງເປັນທາງການໃນການສະຖາປະນາຄວາມສຳພັນທາງການທູດຢ່າງສົມບູນລະຫວ່າງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະ Holy See. ໃນວັນທີ 9 ເມສາ 1984, William A. Wilson (ຜູ້ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ປະຕິບັດໜ້າທີ່ເປັນຜູ້ແທນສ່ວນຕົວຂອງ Reagan ຢູ່ແລ້ວ) ໄດ້ຍື່ນສານຕາຕັ້ງຂອງຕົນ ແລະກາຍເປັນເອກອັກຄະລາຊະທູດຄົນທຳອິດຂອງສະຫະລັດປະຈຳ Holy See.

Within the thirty-three years from 1951 until 1984 the resistance of Protestantism against Catholicism dissipated. The “arms” that stood for the papacy in 496 with Clovis typify Reagan in 1984 on through to 1989. Clovis represented the removal of the religion (paganism) that was restraining the papacy from rising back into power, and by 1984 the resistance of Protestantism to the rise of the papacy had been taken away. The “daily” (paganism) had been removed, and Paul describes that removing of the resistance of paganism to the papacy as a “falling away.”

ໃນຊ່ວງສາມສິບສາມປີນັບແຕ່ປີ 1951 ຈົນເຖິງ 1984 ການຕໍ່ຕ້ານຂອງໂປຣແຕສຕັນຕໍ່ຄາທອລິກໄດ້ສະລາຍຫາຍໄປ. “ແຂນ” ທີ່ຢືນຢູ່ເພື່ອຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາໃນປີ 496 ກັບ Clovis ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງ Reagan ໃນປີ 1984 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງ 1989. Clovis ເປັນຕົວແທນຂອງການກຳຈັດສາສະໜາ (ພະຫຸເທວະນິຍົມ) ທີ່ກຳລັງຂັດຂວາງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາບໍ່ໃຫ້ກັບຄືນສູ່ອຳນາດອີກ, ແລະເມື່ອຮອດປີ 1984 ການຕໍ່ຕ້ານຂອງໂປຣແຕສຕັນຕໍ່ການຟື້ນຂຶ້ນຂອງຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ຖືກຍົກອອກໄປ. “ປະຈຳວັນ” (ພະຫຸເທວະນິຍົມ) ໄດ້ຖືກກຳຈັດອອກໄປແລ້ວ, ແລະໂປໂລໄດ້ພັນລະນາການກຳຈັດການຕໍ່ຕ້ານຂອງພະຫຸເທວະນິຍົມຕໍ່ຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປານັ້ນວ່າເປັນ “ການຫລົງໄປ.”

The symbolic church of compromise represented by Constantine the Great and the history of 313 unto 538 represented a period when a church compromised itself and fell away. The religion represented by ‘508’ which had previously restrained the inroads of papal power, typified the falling away of the Protestants in the United States. Reagan was represented by Clovis. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy, thus typifying the “unholy alliance” that was accomplished in the Reagan years. Clovis also represented the taking away of the “daily” in 508. 508 typified 1984.

ຄຣິດຕະຈັກໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກແຫ່ງການປະນີປະນອມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Constantine the Great ແລະປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 313 ຈົນເຖິງ 538 ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທີ່ຄຣິດຕະຈັກໄດ້ປະນີປະນອມກັບຕົນເອງ ແລະຕົກຫຼົ່ນໄປຈາກຄວາມເຊື່ອ. ສາສະໜາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ‘508’ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຄວບຄຸມຢັບຢັ້ງການຄືບຄານເຂົ້າມາຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຕົກຫຼົ່ນຈາກຄວາມເຊື່ອຂອງພວກໂປຣແຕສຕັງໃນສະຫະລັດ. Reagan ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Clovis. ໃນປີ 496 Clovis ໄດ້ມອບ “ອຳນາດ” ຂອງລາວໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ “ພັນທະມິດອັນບໍ່ບໍລິສຸດ” ທີ່ໄດ້ຖືກບັນລຸໃນຊ່ວງປີແຫ່ງ Reagan. Clovis ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຖືກຍົກເລີກໄປຂອງ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນປີ 508. ປີ 508 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1984.

“This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

“ການປະນີປະນອມລະຫວ່າງຄວາມເຊື່ອນອກຮີດກັບຄຣິດສາສະໜານີ້ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດການພັດທະນາຂອງ ‘ມະນຸດແຫ່ງບາບ’ ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະຕໍ່ຕ້ານ ແລະ ຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ. ລະບົບສາສະໜາປອມອັນມະຫຶມານັ້ນ ເປັນຜົນງານຊິ້ນເອກແຫ່ງອຳນາດຂອງຊາຕານ—ເປັນອະນຸສາວະລີແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງມັນທີ່ຈະສະຖາປະນາຕົນເອງຂຶ້ນເທິງບັນລັງເພື່ອປົກຄອງໂລກຕາມໃຈປາຖະໜາຂອງມັນ.” The Great Controversy, 50.

Reagan famously called the Soviet Union an “evil empire” in a 1983 speech and regarded atheistic communism as a profound moral and spiritual threat. He and John Paul II formed a close personal and political partnership against Soviet communism. Both men saw the struggle in moral and even providential terms; Reagan privately spoke of a “Divine Plan” to bring down communism. Reagan had an interest in the Fatima apparitions (the warning that “Russia would spread her errors”), and the two leaders discussed their shared sense that God had spared their lives (both survived assassination attempts in 1981) for a purpose connected to defeating communism.

ເຣແກນໄດ້ເອີ້ນສະຫະພາບໂຊວຽດຢ່າງເປັນທີ່ຮູ້ກັນດີວ່າເປັນ “ອານາຈັກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ” ໃນຄຳປາໄສປີ 1983 ແລະໄດ້ຖືວ່າລັດທິຄອມມູນິດທີ່ບໍ່ເຊື່ອໃນພຣະເຈົ້າເປັນໄພຄຸກຄາມທາງສິນທຳແລະທາງຈິດວິນຍານອັນເລິກຊຶ້ງ. ລາວແລະຍອນ ປາໂລ ທີ II ໄດ້ສ້າງຄວາມເປັນຫຸ້ນສ່ວນອັນໃກ້ຊິດທັງສ່ວນບຸກຄົນແລະທາງການເມືອງ ໃນການຕໍ່ຕ້ານລັດທິຄອມມູນິດໂຊວຽດ. ຊາຍທັງສອງໄດ້ເຫັນການຕໍ່ສູ້ນີ້ໃນແງ່ຂອງສິນທຳ ແລະແມ່ນແຕ່ໃນແງ່ຂອງພຣະປະສົງແຫ່ງພຣະຍານຸພາບ; ເຣແກນໄດ້ເວົ້າເປັນການສ່ວນຕົວເຖິງ “ແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າ” ເພື່ອໂຄ່ນລົ້ມລັດທິຄອມມູນິດ. ເຣແກນມີຄວາມສົນໃຈຕໍ່ການປະກົດທີ່ຟາຕິມາ (ຄຳເຕືອນວ່າ “ຣັດເຊຍຈະແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຜິດພາດຂອງນາງ”), ແລະຜູ້ນຳທັງສອງໄດ້ຫາລືກັນເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກຮ່ວມກັນຂອງພວກເຂົາວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໄວ້ຊີວິດຂອງພວກເຂົາໄວ້ (ທັງສອງລອດຊີວິດຈາກການພະຍາຍາມລອບສັງຫານໃນປີ 1981) ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນໜຶ່ງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການເອົາຊະນະລັດທິຄອມມູນິດ.

The Disciples of Christ

ພວກສາວົກຂອງພຣະຄຣິດ

Reagan was raised in the Disciples of Christ denomination whose founding fathers directly taught that the pope of Catholicism was the antichrist. Alexander Campbell, the most prominent early leader of the Disciples of Christ church repeatedly identified the papacy as the antichrist. In debates and writings, he argued that the little horn of Daniel 7, the beast of Revelation 13, and the man of sin of 2 Thessalonians 2 all pointed to the popes of Rome. He used these identifications in public debates (including with Catholic Bishop John B. Purcell in 1837). Barton W. Stone referred to the government of the Pope as the true antichrist and the “man of sin.” Walter Scott (another early evangelist of the movement) wrote that the man of sin, the Pope of Rome, would arise in the Christian church and exalt himself above God.

ເຣແກນໄດ້ຖືກລ້ຽງດູຂຶ້ນມາໃນນິກາຍ Disciples of Christ ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ບຸກເບີກກໍ່ຕັ້ງຂອງນິກາຍນີ້ໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ສັນຕະປາປາແຫ່ງຄາທອລິກແມ່ນປໍລະປັກ. Alexander Campbell ຜູ້ນຳໃນຍຸກຕົ້ນທີ່ໂດດເດັ່ນທີ່ສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ Disciples of Christ ໄດ້ຊີ້ບອກຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າ ສະຖາບັນສັນຕະປາປາແມ່ນປໍລະປັກ. ໃນການໂຕ້ວາທີແລະໃນບົດຂຽນຕ່າງໆ, ລາວໄດ້ໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ເຂົານ້ອຍໃນດານີເອນ 7, ສັດຮ້າຍໃນພຣະນິມິດ 13, ແລະມະນຸດແຫ່ງບາບໃນ 2 ເທສະໂລນິກ 2 ລ້ວນແຕ່ຊີ້ໄປຫາບັນດາສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ. ລາວໄດ້ນຳການຈຳແນກເຫຼົ່ານີ້ໄປໃຊ້ໃນການໂຕ້ວາທີສາທາລະນະ (ລວມທັງກັບອະທິການຄາທອລິກ John B. Purcell ໃນປີ 1837). Barton W. Stone ໄດ້ເອີ້ນການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາວ່າເປັນປໍລະປັກທີ່ແທ້ຈິງ ແລະເປັນ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ.” Walter Scott (ນັກປະກາດຂ່າວປະເສີດອີກຄົນໜຶ່ງໃນຍຸກຕົ້ນຂອງຂະບວນການນີ້) ໄດ້ຂຽນວ່າ ມະນຸດແຫ່ງບາບ, ຄືສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ, ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຄຣິສຕະຈັກ ແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າ.

Reagan’s mother Nelle, was a devout member of the Disciples of Christ denomination and was the main religious influence in his childhood. Reagan was baptized in the Disciples of Christ church in Dixon, Illinois, at age 11 and was active there as a teenager (including teaching Sunday school). He attended Eureka College, which was affiliated with the Disciples of Christ.

ແມ່ຂອງ Reagan ຊື່ Nelle ເປັນສະມາຊິກຜູ້ມີຄວາມເຊື່ອຢ່າງເຄັ່ງຄັດໃນນິກາຍ Disciples of Christ ແລະເປັນອິດທິພົນທາງສາສະໜາຫຼັກໃນວັຍເດັກຂອງລາວ. Reagan ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໃນໂບດ Disciples of Christ ທີ່ເມືອງ Dixon, ລັດ Illinois, ເມື່ອອາຍຸ 11 ປີ ແລະມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງແຂງຂັນຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຊ່ວງເປັນໄວຮຸ່ນ (ລວມທັງການສອນໂຮງຮຽນວັນອາທິດ). ລາວໄດ້ເຂົ້າຮຽນທີ່ Eureka College ຊຶ່ງສັງກັດກັບນິກາຍ Disciples of Christ.

“Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world.” Kress Collection, 105.

“ບັນດາຜູ້ທີ່ເກີດຄວາມສັບສົນໃນຄວາມເຂົ້າໃຈພຣະວັດຈະນະ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນຄວາມໝາຍຂອງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ, ຍ່ອມຈະຈັດຕັ້ງຕົນເອງໄວ້ຢູ່ຝ່າຍຂອງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດຢ່າງແນ່ນອນ. ບັດນີ້ບໍ່ແມ່ນເວລາສຳລັບພວກເຮົາທີ່ຈະກົມກຽວເຂົ້າກັບໂລກ.” Kress Collection, 105.

Reagan was typified by Clovis and also the compromise of Constantine the Great. Reagan was also the first of the last eight presidents since the time of the end in 1989. As the first of the last eight presidents he typifies Donald Trump, who, like unto Reagan is profoundly confused about the true aims of the papacy, and who the papacy is.

ຣີແກນໄດ້ຖືກພິມແບບໂດຍໂຄລວິສ ແລະຍັງໂດຍການປະນີປະນອມຂອງຄອນສະແຕນຕິນ ມະຫາລາດ ອີກດ້ວຍ. ຣີແກນຍັງເປັນປະທານາທິບໍດີຄົນທຳອິດໃນບັນດາແປດຄົນສຸດທ້າຍນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989. ໃນຖານະເປັນຄົນທຳອິດໃນບັນດາແປດປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍ ລາວເປັນພາບແບບຂອງ Donald Trump, ຜູ້ຊຶ່ງເໝືອນກັບຣີແກນ ມີຄວາມສັບສົນຢ່າງເລິກຊຶ້ງກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍອັນແທ້ຈິງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະວ່າຜູ້ໃດຄືອຳນາດສັນຕະປາປາ.

Can two walk together, except they be agreed? Amos 3:3.

ສອງຄົນຈະເດີນໄປດ້ວຍກັນໄດ້ຫຼື, ນອກຈາກວ່າເຂົາທັງສອງໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ? ອາໂມດ 3:3.

The sixth and final treaty marriage in Daniel chapter eleven occurs in the history that begins at the time of the end in 1989, and ends in the history of Donald Trump.

ການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາສະບັບທີຫົກ ແລະເປັນສະບັບສຸດທ້າຍໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີສິບເອັດ ເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1989 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດຂອງ Donald Trump.

“In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the Papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World.” The Great Controversy, 573.

“ໃນຂະບວນການຕ່າງໆທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫະລັດເພື່ອໃຫ້ສະຖາບັນແລະຂະນົບທຳນຽມຂອງຄຣິດຈັກໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກລັດ, ພວກໂປຣເຕສຕັງກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຂອງພວກປາປິດ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ, ພວກເຂົາກຳລັງເປີດປະຕູໃຫ້ລະບົບພາບາລັດໄດ້ກັບຄືນມາຮັບເອົາອຳນາດສູງສຸດອີກຄັ້ງໃນອາເມຣິກາຝ່າຍໂປຣເຕສຕັງ ຊຶ່ງນາງໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວໃນໂລກເກົ່າ.” The Great Controversy, 573.

The marriage treaty of 313 and the Edict of Milan aligns with the history of 533, and the decree of Justinian in 533 will again be implemented by a professed Christian administration, that no longer understands that to identify the papal power as a Christian institution is an oxymoron at best, and a fatal delusion at worst.

ສັນຍາແຕ່ງງານແຫ່ງປີ 313 ແລະພຣະຣາຊະກຳນົດເມືອງມິລານ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງປີ 533, ແລະພຣະຣາຊະກຳນົດຂອງຈັກກະພັດຢຸສຕິນຽນໃນປີ 533 ຈະຖືກນຳມາບັງຄັບໃຊ້ອີກຄັ້ງໂດຍການບໍລິຫານທີ່ອ້າງຕົນວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ, ຊຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈອີກຕໍ່ໄປວ່າ ການຈະລະບຸອຳນາດສັນຕະປາປາວ່າເປັນສະຖາບັນຄຣິສຕຽນນັ້ນ ຢ່າງດີທີ່ສຸດກໍເປັນຄຳຂັດແຍ້ງໃນຕົວເອງ, ແລະຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດກໍເປັນຄວາມຫຼົງຜິດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ.

Church and State

ຄຣິດຈັກ ແລະ ລັດ

In 457 BC, the third decree of Artaxerxes returned national sovereignty for both political and religious authority.

ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ພຣະຣາຊະດຳລັດສະບັບທີສາມຂອງອາທາເຊີເຊັດ ໄດ້ຟື້ນຄືນອຳນາດອະທິປະໄຕແຫ່ງຊາດ ທັງໃນດ້ານອຳນາດທາງການເມືອງ ແລະທາງສາສະໜາ.

And thou, Ezra, after the wisdom of thy God, that is in thine hand, set magistrates and judges, which may judge all the people that are beyond the river, all such as know the laws of thy God; and teach ye them that know them not. And whosoever will not do the law of thy God, and the law of the king, let judgment be executed speedily upon him, whether it be unto death, or to banishment, or to confiscation of goods, or to imprisonment. Ezra 7:25, 26.

ແລະເຈົ້າ, ເອຊະຣາ, ຕາມພຣະປັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ, ຊຶ່ງຢູ່ໃນມືຂອງເຈົ້າ, ຈົ່ງແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າໜ້າທີ່ ແລະຜູ້ພິພາກສາ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາທັງຫຼາຍພິພາກສາປະຊາຊົນທັງປວງທີ່ຢູ່ຟາກແມ່ນ້ຳຂ້າງນັ້ນ, ຄືທຸກຄົນທີ່ຮູ້ຈັກພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ; ແລະຈົ່ງສອນຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້. ແລະຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຍອມປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ແລະກົດໝາຍຂອງກະສັດ, ຈົ່ງໃຫ້ການພິພາກສາຖືກດຳເນີນຕໍ່ຜູ້ນັ້ນໂດຍວ່ອງໄວ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂທດເຖິງຕາຍ, ຫຼືການເນລະເທດ, ຫຼືການຍຶດຊັບສິນ, ຫຼືການຈຳຄຸກ. Ezra 7:25, 26.

The third decree provided authority to execute judgment and punishment for both the laws of God and the laws of the king. That decree marked the beginning of the twenty-three-hundred-year prophecy which concluded on October 22, 1844 when Christ suddenly came to His temple. It also marked the beginning of a two-hundred-and-fifty-year prophecy that ended in 207 BC, in the history between the battles of Raphia in 217 BC and Panium in 200 BC. The restoration of both civil and religious sovereignty in 457 BC identifies a twofold alpha that finds two omega fulfillment's. Both omega fulfillment's represent a closed door; one for the Protestant horn and the other for the Republican horn.

ພຣະລາຊະກຳນົດສະບັບທີສາມໄດ້ມອບອຳນາດໃຫ້ໃນການດຳເນີນການພິພາກສາແລະການລົງໂທດ ທັງສຳລັບພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະກົດໝາຍຂອງກະສັດ. ພຣະລາຊະກຳນົດນັ້ນໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍປີຊາວສາມຮ້ອຍ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ. ມັນຍັງໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 BC, ໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງຍຸດທະການທີ່ Raphia ໃນປີ 217 BC ແລະ Panium ໃນປີ 200 BC. ການຟື້ນຟູອະທິປະໄຕທັງຝ່າຍພົນລະເຮືອນແລະຝ່າຍສາສະໜາໃນປີ 457 BC ບົ່ງຊີ້ເຖິງ alpha ສອງຊັ້ນ ທີ່ພົບການສຳເລັດຜົນແບບ omega ສອງປະການ. ການສຳເລັດຜົນແບບ omega ທັງສອງປະການນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຕູທີ່ປິດລົງ; ປະການໜຶ່ງສຳລັບເຂົານ້ອຍ Protestant ແລະອີກປະການໜຶ່ງສຳລັບເຂົານ້ອຍ Republican.

The first prophecy of twenty-three hundred years represented God’s laws, and the two-hundred-and-fifty-year prophecy represented the king’s laws. The two prophecies identify the horn of Protestantism and the horn of Republicanism upon the earth beast of Revelation thirteen. The Republican horn of the earth beast is placed into the middle of verses eleven through sixteen of Daniel eleven. The seventeen-year period between Raphia and Panium is intersected by one horn from the dual prophecy of the third decree in 457 BC. The twofold prophecy identifies both the judgment of the final covenant people and also the judgment of the nation where that covenant people find their roots.

ຄຳພະຍາກອນທຳອິດຈຳນວນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງກົດໝາຍຂອງກະສັດ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງຊີ້ບອກເຖິງເຂົາແຫ່ງນິກາຍໂປຣແຕສແຕນ ແລະ ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະລັດ ຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ. ເຂົາແຫ່ງລັດທິສາທາລະນະລັດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ ຖືກວາງໄວ້ໃນທ່າມກາງຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ. ຊ່ວງເວລາສິບເຈັດປີລະຫວ່າງ Raphia ແລະ Panium ຖືກຕັດຜ່ານໂດຍເຂົາໜຶ່ງອັນ ຈາກຄຳພະຍາກອນຄູ່ຂອງພຣະລາຊະກຳນົດຄັ້ງທີສາມໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນນີ້ຊີ້ບອກທັງການພິພາກສາແກ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍ ແລະ ການພິພາກສາແກ່ຊາດທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນພົບຮາກຖານຂອງຕົນ.

And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. Genesis 15:13, 14.

ແລະພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ອັບຣາມວ່າ, “ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ແນ່ນອນວ່າ ເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄົນຕ່າງດ້າວໃນແຜ່ນດິນທີ່ບໍ່ແມ່ນຂອງຕົນ, ແລະຈະຮັບໃຊ້ຊົນຊາດນັ້ນ; ແລະພວກເຂົາຈະບີບຄັ້ນເຊື້ອສາຍນັ້ນຢູ່ເປັນເວລາສີ່ຮ້ອຍປີ; ແລະຊົນຊາດນັ້ນທີ່ພວກເຂົາຈະຮັບໃຊ້ນັ້ນ ເຮົາຈະພິພາກສາ; ແລະພາຍຫຼັງພວກເຂົາຈະອອກມາພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນອັນຫຼວງຫຼາຍ.” ປະຖົມມະການ 15:13, 14.

In the book of Ezekiel, October 22, 1844 is typified by October 22, 573 BC. One date identifies the beginning of the investigative judgment and the other identifies the sounding of the Jubilee trumpet at both the beginning and the conclusion of the judgment process. Both dates align, and both identify a closed door. 1844 represents the closing of the door of the holy place, as Christ moved into the Most Holy Place. 573 BC identifies the close of human probation where the slaves of sin who have been redeemed are given their freedom, and a new earth to dwell in.

ໃນພຣະຄຳພີເອເຊກຽນ, ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍວັນທີ 22 ຕຸລາ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ວັນທີໜຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະ ອີກວັນທີໜຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການເປົ່າແກແຫ່ງປີໂຢບິລີ ທັງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການພິພາກສາ. ທັງສອງວັນທີສອດຄ່ອງກັນ, ແລະ ທັງສອງກໍຊີ້ບອກເຖິງປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ປີ 1844 ເປັນຕົວແທນຂອງການປິດປະຕູຂອງຫ້ອງບໍລິສຸດ, ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ປີ 573 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ ບ່ອນທີ່ທາດແຫ່ງບາບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບເສລີພາບຂອງຕົນ ແລະ ໂລກໃໝ່ເພື່ອອາໄສຢູ່.

And if he be not redeemed in these years, then he shall go out in the year of jubile, both he, and his children with him. For unto me the children of Israel are servants; they are my servants whom I brought forth out of the land of Egypt: I am the Lord your God. Leviticus 25:54, 55.

ແລະຖ້າລາວບໍ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ຖອນໃນປີເຫຼົ່ານີ້, ເມື່ອນັ້ນລາວຈະຕ້ອງອອກໄປໃນປີຢູໂບລີ, ທັງຕົວລາວເອງ ແລະ ລູກຂອງລາວພ້ອມກັບລາວ. ເພາະວ່າບັນດາລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ; ເຂົາທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ນຳພາອອກມາຈາກແຜ່ນດິນເອຢິບ: ເຮົາຄືພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ພຣະທຳເລວີນິຕິ 25:54, 55.

Both October 22’s represent the closed door of the soon-coming Sunday law. The period of probation given to Adventism began in 1844 and ends at the soon-coming Sunday law, and the period of probation given to the United States also ends at the soon-coming Sunday law. Both endings align with October 22’s two witnesses of 2,300 years and two hundred and fifty years.

ທັງສອງວັນທີ 22 ຕຸລາ ລ້ວນແທນປະຕູທີ່ປິດລົງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ອັດເວັນຕິສ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ, ແລະໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດລອງທີ່ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ສະຫະລັດອາເມລິກາກໍສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງການສິ້ນສຸດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບພະຍານສອງປະການຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ ຄື 2,300 ປີ ແລະ ສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີ.

The two hundred and fifty years that ends in the history between Raphia and Panium divides the period of the two battles into two symbolic numbers, which together possess their own peculiar meaning. Ten years after Raphia, meaning borderland and seven years before Panium which was a battle fought upon a plain and ended at a siege. Ten and seven as a symbol identify the dragon power upon several witnesses. 207 BC places Trump, the symbol of the earth beast in between verse eleven and fifteen of Daniel eleven prophetically preparing to speak as a dragon, as represented by the combination of the number ten and the number seven.

ສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງ Raphia ແລະ Panium ໄດ້ແບ່ງໄລຍະເວລາຂອງການຮົບທັງສອງອອກເປັນສອງຕົວເລກເຊີງສັນຍາລັກ ຊຶ່ງເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນແລ້ວກໍມີຄວາມໝາຍພິເສດສະເພາະຂອງມັນເອງ. ສິບປີຫຼັງຈາກ Raphia, ອັນມີຄວາມໝາຍວ່າດິນແດນຊາຍແດນ, ແລະເຈັດປີກ່ອນ Panium ຊຶ່ງເປັນການຮົບທີ່ໄດ້ຮົບກັນເທິງທົ່ງພຽງ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມ. ສິບ ແລະ ເຈັດ ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ຊີ້ບອກເຖິງອຳນາດຂອງມັງກອນໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການ. 207 BC ວາງ Trump ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ ໄວ້ລະຫວ່າງຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ຂໍ້ທີສິບຫ້າ ຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ເພື່ອຕຽມການເວົ້າດັ່ງມັງກອນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍການປະສົມກັນຂອງຕົວເລກສິບ ແລະ ຕົວເລກເຈັດ.

Seventeen is also symbolic and it expands the history of Raphia to Panium beyond Panium and also before Raphia. Ptolemy IV Philopator reigned as king of Ptolemaic Egypt from 221 BC to 204 BC, and he defeated Antiochus Magnus at Raphia in 217 BC. Ptolemy began to reign before Raphia, and he reigned for ‘seventeen’ years. The number seventeen represents a historical period which begins prior to Raphia, and that extends beyond the battle of Panium and the siege of Sidon unto the close of human probation as represented by the year 330. The two-hundred-and-fifty-year prophecy for the period of the church of Smyrna began in the 64 and ended at the Edict of Milan and the marriage treaty of 313.

ເລກສິບເຈັດຍັງເປັນສັນຍາລັກດ້ວຍ ແລະມັນຂະຫຍາຍປະຫວັດສາດຈາກ Raphia ໄປຫາ Panium ໃຫ້ເກີນກວ່າ Panium ແລະຍັງຍ້ອນກັບໄປກ່ອນ Raphia ອີກດ້ວຍ. Ptolemy IV Philopator ໄດ້ຄອງລາດເປັນກະສັດແຫ່ງອີຢິບ Ptolemaic ຕັ້ງແຕ່ປີ 221 BC ຫາປີ 204 BC, ແລະພຣະອົງໄດ້ມີໄຊເໜືອ Antiochus Magnus ທີ່ Raphia ໃນປີ 217 BC. Ptolemy ໄດ້ເລີ່ມຄອງລາດກ່ອນ Raphia, ແລະພຣະອົງໄດ້ຄອງລາດເປັນເວລາ ‘ສິບເຈັດ’ ປີ. ເລກສິບເຈັດເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດຊ່ວງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນກ່ອນ Raphia ແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປເກີນການສູ້ຮົບທີ່ Panium ແລະການລ້ອມເມືອງ Sidon ຈົນເຖິງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍປີ 330. ຄຳພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີສຳລັບຊ່ວງເວລາຂອງຄຣິສຕະຈັກ Smyrna ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 64 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ Edict of Milan ແລະສັນຍາການອະພິເສກສົມລົດໃນປີ 313.

Constantine the Great represents the history of the church of Pergamos, and that history began in 313 and ended in 538. The first ‘seventeen’ years after the conclusion of the two-hundred-and-fifty-year prophecy in 313 possesses three waymarks. 313 was the Edict of Milan, 321 was the first Sunday law and the division of the empire is marked in 330. 330 represents the final Sunday law which marks the close of human probation. The number seventeen therefore begins before Raphia and ends well after the military campaign of Panium and Sidon. Verse sixteen in Daniel eleven represents the Sunday law in the United States

ຄອນສະຕັນຕິນມະຫາລາດ ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຄຣິສຕະຈັກເພີກາໂມສ, ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 313 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 538. ສິບເຈັດປີທໍາອິດພາຍຫຼັງການສິ້ນສຸດຂອງຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີໃນປີ 313 ມີຫຼັກໝາຍສາມປະການ. ປີ 313 ແມ່ນພຣະລາຊະດໍາລັດແຫ່ງມິລານ, ປີ 321 ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທໍາອິດ ແລະການແບ່ງແຍກຂອງຈັກກະພັດໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໃນປີ 330. ປີ 330 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປິດສິ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ຈໍານວນສິບເຈັດຈຶ່ງເລີ່ມກ່ອນຣາເຟຍ ແລະສິ້ນສຸດຫຼັງຈາກຍຸດທະການທາງທະຫານຂອງປານຽມ ແລະ ໄຊດອນ ໄປຫຼາຍ. ຂໍ້ທີສິບຫົກໃນດານີເອນບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ

The Smyrna prophecy identifies the sign of the siege that is the very heart of Ezekiel’s warning message. The waymark that precedes the Sunday law, as represented by the two illustrations of the destruction of Jerusalem is the siege, but it is also the Edict of Milan, which begins the formation of the image of the beast.

ຄໍາພະຍາກອນຂອງສະເມີນາໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງໝາຍສໍາຄັນຂອງການປິດລ້ອມ ອັນເປັນໃຈກາງແທ້ໆຂອງຂ່າວສານຄໍາເຕືອນຂອງເອເຊກຽນ. ໝາຍທາງທີ່ຢູ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພາບປະກອບສອງປະການຂອງການທໍາລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຄືການປິດລ້ອມ, ແຕ່ມັນກໍແມ່ນພຣະລາຊະດຳລັດແຫ່ງມີລານດ້ວຍ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການກໍ່ຮ່າງສ້າງຂຶ້ນຂອງຮູບສັດຮ້າຍ.

At the siege a treaty marriage procession will occur. It is a fractal of the marriage procession that began with Reagan, as typified by Clovis in 496, but the final procession unto the marriage begins at the siege aligning with Justinian’s decree of 533, and with the Edict of Milan in 313. Both waymarks precede the Sunday law. 313 preceded the first Sunday law of 321, and the decree of 533 preceded the Sunday law at the third Counsel of Orleans in 538. Some type of legislation will fulfill the prophetic characteristics of both the decree of Justinian and the Edict of Milan, while some type of a symbolic treaty marriage will be put in place.

ໃນເວລາແຫ່ງການປິດລ້ອມ ຂະບວນການສົມຣົດຕາມພັນທະສັນຍາຈະເກີດຂຶ້ນ. ນັ້ນເປັນຮູບແບບແຟຣັກຕອລຂອງຂະບວນການສົມຣົດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Reagan ດັ່ງທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍ Clovis ໃນປີ 496, ແຕ່ຂະບວນສຸດທ້າຍທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ການສົມຣົດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາແຫ່ງການປິດລ້ອມ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ໃນປີ 533 ແລະກັບ Edict of Milan ໃນປີ 313. ທັງສອງຫຼັກໝາຍນີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປີ 313 ໄດ້ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດສະບັບທຳອິດໃນປີ 321, ແລະພຣະບັນຍັດຂອງປີ 533 ໄດ້ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະພາຄັ້ງທີສາມແຫ່ງ Orleans ໃນປີ 538. ນິຕິບັນຍັດບາງປະການຈະເຮັດໃຫ້ລັກສະນະພະຍາກອນຂອງທັງພຣະບັນຍັດຂອງ Justinian ແລະ Edict of Milan ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ, ໃນຂະນະທີ່ການສົມຣົດຕາມພັນທະສັນຍາໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍາລັກບາງປະການຈະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ.

When that decree is made it is too late to get ready, for the door of probation is closed upon the Protestant horn as surely as it closed at the first Passover in Egypt. Thereafter the Sunday law, the next waymark identifies not simply that the image of the beast has been fully formed, but also the enforcement of the mark of the beast. The Sunday law marks the end of probation for the Republican horn, the earth beast of Revelation thirteen as certainly as Pharaoh and his host died in the Red Sea after the Passover.

ເມື່ອກົດປະກາດນັ້ນຖືກອອກມາ ກໍເປັນການສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຕຽມຕົວ ເພາະວ່າປະຕູແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນໄດ້ປິດລົງເໜືອເຂົາສັດທີ່ມີເຂົາໂປຣແຕສແຕນ ຢ່າງແນ່ນອນພຽງດຽວກັນກັບທີ່ມັນໄດ້ປິດລົງໃນປັດສະຄາຄັ້ງທຳອິດໃນປະເທດອີຢິບ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ອັນເປັນຫຼັກໝາຍຖັດໄປ ຊີ້ບອກບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າຮູບຂອງສັດຮ້າຍໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນຢ່າງສົມບູນແລ້ວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຊີ້ເຖິງການບັງຄັບໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍອີກດ້ວຍ. ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນສຳລັບເຂົາຣີພັບລິກັນ ຄືສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13 ຢ່າງແນ່ນອນພຽງດຽວກັນກັບທີ່ຟາໂຣແລະກອງທັບຂອງລາວໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນທະເລແດງຫຼັງຈາກປັດສະຄາ.

The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump, as represented by Antiochus Magnus preparing for the upcoming campaign that begins on the plain of Panium and ends with the siege of Sidon. After the Battle of Panium, the Ptolemaic commander Scopas of Aetolia fled with about 10,000 surviving troops to the city of Sidon. Antiochus pursued him and laid ‘siege’ to Sidon. The Ptolemaic government in Alexandria sent a relief force, but it failed. Facing starvation, Scopas surrendered the city. Antiochus allowed Scopas to leave; Scopas later returned to Egypt, where he was eventually executed on charges of treason and embezzlement. The siege of Sidon completed Antiochus’s conquest of Coele-Syria after Panium.

ໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງ Donald Trump, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Antiochus Magnus ຜູ້ກຳລັງຕຽມພ້ອມສຳລັບການທັບຮົບທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນທົ່ງພຽງຂອງ Panium ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດລ້ອມເມືອງ Sidon. ຫຼັງຈາກຍຸດທະການ Panium, ນາຍພົນ Ptolemaic ຊື່ Scopas ແຫ່ງ Aetolia ໄດ້ຫຼົບໜີໄປຍັງເມືອງ Sidon ພ້ອມດ້ວຍທະຫານທີ່ລອດຊີວິດປະມານ 10,000 ຄົນ. Antiochus ໄດ້ຕິດຕາມໄລ່ຕາມເຂົາໄປ ແລະໄດ້ວາງ ‘ການປິດລ້ອມ’ ໄວ້ເທິງເມືອງ Sidon. ລັດຖະບານ Ptolemaic ທີ່ Alexandria ໄດ້ສົ່ງກອງກຳລັງຊ່ວຍເຫຼືອໄປ, ແຕ່ກໍລົ້ມເຫຼວ. ເມື່ອປະເຊີນກັບຄວາມອຶດຫິວ, Scopas ຈຶ່ງຍອມຈຳນົນ ແລະມອບເມືອງນັ້ນ. Antiochus ໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ Scopas ອອກໄປ; ຕໍ່ມາ Scopas ໄດ້ກັບຄືນໄປອີຢິບ, ບ່ອນທີ່ໃນທີ່ສຸດເຂົາຖືກປະຫານຊີວິດດ້ວຍຂໍ້ກ່າວຫາເລື່ອງການທໍລະຍົດ ແລະການຍັກຍອກ. ການປິດລ້ອມເມືອງ Sidon ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການພິຊິດ Coele-Syria ຂອງ Antiochus ຫຼັງຈາກ Panium ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

Sister White identifies Uriah Smith’s book, Daniel and the Revelation as “God’s helping hand.” Smith identifies the two-step campaign of Antiochus in his commentary on verses fourteen and fifteen of Daniel eleven.

ນາງ White ໄດ້ລະບຸວ່າ ໜັງສືຂອງ Uriah Smith, Daniel and the Revelation ເປັນ “ມືຊ່ວຍຂອງພຣະເຈົ້າ.” Smith ໄດ້ລະບຸການຮົນນະການສອງຂັ້ນຂອງ Antiochus ໃນຄໍາອະທິບາຍຂອງລາວຕໍ່ຂໍ້ທີສິບສີ່ ແລະ ສິບຫ້າ ຂອງ Daniel ບົດທີສິບເອັດ.

“The tuition of the young king of Egypt was entrusted by the Roman Senate to M. Emilius Lepidus, who appointed Aristomenes, an old and experienced minister of that court, his guardian. His first act was to provide against the threatened invasion of the two confederated kings, Philip and Antiochus.

“ການສຶກສາອົບຮົມຂອງກະສັດໜຸ່ມແຫ່ງອີຢິບໄດ້ຖືກມອບໝາຍໂດຍວຸດທິສະພາໂຣມັນໃຫ້ແກ່ M. Emilius Lepidus, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງ Aristomenes, ລັດຖະບຸລຸດຜູ້ຊະລາແລະມີປະສົບການແຫ່ງລາຊະສຳນັກນັ້ນ, ເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງພຣະອົງ. ການກະທຳປະການທຳອິດຂອງລາວຄືການຈັດການປ້ອງກັນໄພຄຸກຄາມຈາກການຮຸກຮານທີ່ກຳລັງຄຸກຄາມໂດຍກະສັດທັງສອງຜູ້ເປັນພັນທະມິດກັນ, Philip ແລະ Antiochus.”

“To this end he despatched Scopas, a famous general of AEtolia, then in the service of the Egyptians, into his native country to raise reinforcements for the army. Having equipped an army, he marched into Palestine and Coele-Syria (Antiochus being engaged in a war with Attalus in Lesser Asia), and reduced all Judea into subjection to the authority of Egypt.

ເພື່ອຈຸດປະສົງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງ Scopas ນາຍພົນຜູ້ມີຊື່ສຽງແຫ່ງ AEtolia ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນກຳລັງຮັບໃຊ້ຝ່າຍຊາວອີຢິບ ໄປຍັງປະເທດບ້ານເກີດຂອງລາວ ເພື່ອລະດົມກຳລັງເສີມໃຫ້ແກ່ກອງທັບ. ເມື່ອໄດ້ຈັດຕຽມກອງທັບແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ຍົກທັບເຂົ້າສູ່ Palestine ແລະ Coele-Syria (ໃນຂະນະທີ່ Antiochus ກຳລັງພົວພັນຢູ່ໃນສົງຄາມກັບ Attalus ໃນ Lesser Asia) ແລະໄດ້ນຳເອົາ Judea ທັງໝົດໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງຂອງອີຢິບ.

“Thus affairs were brought into a posture for the fulfillment of the verse before us. For Antiochus, desisting from his war with Attalus at the dictation of the Romans, took speedy steps for the recovery of Palestine and Coele-Syria from the hands of the Egyptians. Scopas was sent to oppose him. Near the sources of the Jordan, the two armies met. [Panium] Scopas was defeated, pursued to Sidon, and there closely besieged. Three of the ablest generals of Egypt, with their best forces, were sent to raise the siege, but without success. At length Scopas meeting, in the gaunt and intangible specter of famine, a foe with whom he was unable to cope, was forced to surrender on the dishonorable terms of life only; whereupon he and his ten thousand men were suffered to depart, stripped and naked. Here was the taking of the most fenced cities by the king of the north; for Sidon was, both in its situation and its defenses, one of the strongest cities of those times. Here was the failure of the arms of the south to withstand, and the failure also of the people which the king of the south had chosen; namely, Scopas and his Aetolian forces.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

“ດັ່ງນັ້ນ ເຫດການທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖືກນຳໄປສູ່ສະພາບອັນເໝາະສົມເພື່ອການສຳເລັດຂອງຂໍ້ພະຄຳພີທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົານີ້. ເພາະວ່າ ອັນຕິໂອຄັສ ເມື່ອໄດ້ຢຸດຕິສົງຄາມຂອງຕົນກັບ ອັດຕາລັສ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຊາວໂຣມັນແລ້ວ ກໍໄດ້ດຳເນີນມາດຕະການຢ່າງຮວດເລັວເພື່ອຍຶດເອົາ ປາເລສະຕິນ ແລະ ໂຄເອເລ-ຊີເຣຍ ຄືນມາຈາກມືຂອງຊາວອີຢິບ. ສໂຄປັສ ຖືກສົ່ງໄປເພື່ອຕໍ່ຕ້ານເຂົາ. ໃກ້ກັບຕົ້ນນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ກອງທັບທັງສອງໄດ້ພົບກັນ. [Panium] ສໂຄປັສ ໄດ້ພ່າຍແພ້, ຖືກໄລ່ຕິດຕາມໄປຈົນເຖິງ ຊີໂດນ, ແລະຖືກປິດລ້ອມຢ່າງໜາແໜ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ນາຍພົນທີ່ສາມາດທີ່ສຸດສາມຄົນຂອງອີຢິບ ພ້ອມດ້ວຍກຳລັງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງພວກເຂົາ ຖືກສົ່ງມາເພື່ອແກ້ການປິດລ້ອມ, ແຕ່ບໍ່ສຳເລັດ. ໃນທີ່ສຸດ ສໂຄປັສ ເມື່ອໄດ້ພົບກັບສັດຕູທີ່ຕົນບໍ່ສາມາດຕໍ່ຕ້ານໄດ້ ຄື ພາບຜີອັນຜອມໂຊ ແລະ ຈັບຕ້ອງບໍ່ໄດ້ຂອງຄວາມອຶດຫິວ ກໍຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຈຳນົນພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂອັນໜ້າອັບອາຍ ຄືໄວ້ຊີວິດເທົ່ານັ້ນ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເຂົາແລະທະຫານສິບພັນຄົນຂອງເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ຈາກໄປ ໂດຍຖືກປົດເອົາທຸກສິ່ງ ແລະ ເປືອຍເປົ່າ. ນີ້ແມ່ນການຍຶດເອົານະຄອນທີ່ມີປ້ອມປາການແຂງແຮງທີ່ສຸດໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ; ເພາະວ່າ ຊີໂດນ ທັງໃນດ້ານທີ່ຕັ້ງ ແລະ ການປ້ອງກັນຂອງມັນ ເປັນໜຶ່ງໃນນະຄອນທີ່ແຂງແຮງທີ່ສຸດໃນສະໄໝນັ້ນ. ນີ້ແມ່ນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງກຳລັງອາວຸດແຫ່ງຝ່າຍໃຕ້ທີ່ຈະຕ້ານທານໄວ້, ແລະຍັງເປັນຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງຊົນຊາດຊຶ່ງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄດ້ເລືອກໄວ້; ກ່າວຄື ສໂຄປັສ ແລະ ກອງກຳລັງເອໂຕລີອັນຂອງເຂົາ.” Daniel and the Revelation, 257, 258.

The two hundred and fifty years that concludes in 207 BC identifies Donald Trump. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that ends at 313 with the treaty marriage of east and west, and the Edict of Milan is identifying the formation of the image of the beast in the United States. The church of Pergamos, which began in 313 represents the history where Christianity fell away through a compromise with the religion of paganism, in advance of the papal power taking the throne. Pergamos and the year 313, typifies the compromise that is represented by the formation of the image of the beast in the United States. It represents the compromise of Christianity and papal Rome, for the religion of Catholicism is nothing more or less than paganism disguised as a Christian institution. The two-hundred-and-fifty-year prophecy that began in 1776 and ends this year is also addressing the United States. Thus, all three two-hundred-and-fifty-year prophecies address some prophetic aspect of the earth beast of Revelation thirteen, and all three end within the prophetic lines represented by the number seventeen.

ຊ່ວງເວລາສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຊີ້ບອກເຖິງ Donald Trump. ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 313 ດ້ວຍການແຕ່ງງານຕາມສັນຍາສັນຕິພາບຂອງຝ່າຍຕາເວັນອອກແລະຝ່າຍຕາເວັນຕົກ, ແລະ Edict of Milan, ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດ. ຄຣິສຕະຈັກເມືອງ Pergamos, ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 313, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ຄຣິສຕຽນໄດ້ຖອຍຫ່າງອອກໄປໂດຍຜ່ານການປະນີປະນອມກັບສາສະໜານອກຮີດ, ກ່ອນໜ້າທີ່ອໍານາດສັນຕະປາປາຈະເຂົ້າຄອງບັນລັງ. Pergamos ແລະປີ 313 ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການປະນີປະນອມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການກໍ່ຮ່າງຂຶ້ນຂອງຮູບຂອງສັດຮ້າຍໃນສະຫະລັດ. ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປະນີປະນອມລະຫວ່າງຄຣິສຕຽນກັບໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ເພາະວ່າສາສະໜາຄາທອລິກກໍບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນ ຫຼື ບໍ່ນ້ອຍໄປກວ່າສາສະໜານອກຮີດທີ່ຖືກປອມແປງໃຫ້ເປັນສະຖາບັນຄຣິສຕຽນ. ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທີ່ເລີ່ມໃນປີ 1776 ແລະສິ້ນສຸດໃນປີນີ້ ກໍກໍາລັງກ່າວເຖິງສະຫະລັດເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຫ້າສິບປີທັງສາມຂໍ້ລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງແງ່ມຸມທາງຄໍາພະຍາກອນບາງປະການຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ, ແລະທັງສາມຂໍ້ລ້ວນສິ້ນສຸດພາຍໃນເສັ້ນທາງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເລກສິບເຈັດ.

The Sunday law is when the United States speaks as a dragon, and the speaking of a nation is the action of its legislative and judicial authorities.

ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນເວລາທີ່ສະຫະລັດອາເມຣິກາເວົ້າດັ່ງມັງກອນ, ແລະການເວົ້າຂອງຊາດໜຶ່ງກໍແມ່ນການກະທຳຂອງອຳນາດນິຕິບັນຍັດແລະຕຸລາການຂອງຊາດນັ້ນ.

“The ‘speaking’ of the nation is the action of its legislative and judicial authorities.” The Great Controversy, 442.

“ການ ‘ເວົ້າ’ ຂອງຊາດນັ້ນ ແມ່ນການກະທໍາຂອງອໍານາດຝ່າຍນິຕິບັນຍັດ ແລະ ຝ່າຍຕຸລາການຂອງມັນ.” The Great Controversy, 442.

Trump is neither a judicial or legislative authority, so the soon-coming Sunday law is accomplished by the Congress. Yet any action that provides support for the papal power, typifies the Sunday law. The decree of 533, and the edict of 313 identify the beginning of the period when the image of the beast is formed. The conclusion is the soon-coming Sunday law, and Jesus always illustrates the end with the beginning, so the action of Trump through an executive order that would provide any “concession” to the antichrist of Bible prophecy would represent the alpha of the movement that only ends at the omega, when the United States “shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law.”

ທ່ານ Trump ບໍ່ແມ່ນອຳນາດຝ່າຍຕຸລາການ ຫຼື ຝ່າຍນິຕິບັນຍັດ, ດັ່ງນັ້ນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ຈຶ່ງຖືກດຳເນີນໃຫ້ສຳເລັດໂດຍລັດສະພາ. ແຕ່ການກະທຳໃດໆກໍຕາມທີ່ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນແກ່ອຳນາດສັນຕະປາປາ ຍ່ອມເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ດຳລັດຂອງປີ 533 ແລະ ລັດຖະບັນຍັດຂອງປີ 313 ຊີ້ບອກເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາເມື່ອຮູບຂອງສັດຮ້າຍຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ຂໍ້ສະຫຼຸບປາຍທາງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້, ແລະພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຈຸດຈົບຜ່ານຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ສະເໝີ, ດັ່ງນັ້ນການກະທຳຂອງທ່ານ Trump ຜ່ານຄຳສັ່ງບໍລິຫານ ທີ່ຈະໃຫ້ “ການຜ່ອນຜັນ” ໃດໆແກ່ປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດຕາມຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ກໍຈະເປັນຕົວແທນຂອງ alpha ຂອງຂະບວນການນັ້ນ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງກໍຕໍ່ເມື່ອເຖິງ omega, ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາ “ຈະປະຖິ້ມຫຼັກການແຫ່ງລັດຖະບານຂອງຕົນເສຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ຈົນກະທັ້ງອອກກົດໝາຍວັນອາທິດ.”

“There are many, even of those engaged in this movement for Sunday enforcement, who are blinded to the results which will follow this action. They do not see that they are striking directly against religious liberty. There are many who have never understood the claims of the Bible Sabbath and the false foundation upon which the Sunday institution rests. Any movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy, which for so many ages has steadily warred against liberty of conscience. Sunday observance owes its existence as a so-called Christian institution to ‘the mystery of iniquity;’ and its enforcement will be a virtual recognition of the principles which are the very cornerstone of Romanism. When our nation shall so abjure the principles of its government as to enact a Sunday law, Protestantism will in this act join hands with popery; it will be nothing else than giving life to the tyranny which has long been eagerly watching its opportunity to spring again into active despotism.” Testimonies, volume 5, 711.

“ມີຫຼາຍຄົນ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນຂະບວນການນີ້ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນອາທິດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກປິດຕາຕໍ່ຜົນທີ່ຈະຕິດຕາມມາຈາກການກະທຳນີ້. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງໂຈມຕີໂດຍກົງຕໍ່ເສລີພາບທາງສາສະໜາ. ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງຊະບາໂຕຕາມພຣະຄຳພີ ແລະຮາກຖານອັນບໍ່ຈິງທີ່ສະຖາບັນວັນອາທິດຕັ້ງຢູ່ເທິງນັ້ນ. ການເຄື່ອນໄຫວໃດໆກໍຕາມທີ່ສົ່ງເສີມກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ແທ້ຈິງແລ້ວກໍແມ່ນການຍອມອ່ອນໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງຕະຫຼອດຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝໄດ້ທຳສົງຄາມຢ່າງບໍ່ຂາດຕໍ່ເສລີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ. ການຖືວັນອາທິດດຳລົງຢູ່ໄດ້ໃນຖານະເປັນສະຖາບັນທີ່ຮຽກກັນວ່າຄຣິສຕຽນ ກໍເນື່ອງມາຈາກ ‘ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມອະທຳ;’ ແລະການບັງຄັບໃຫ້ຖືວັນນັ້ນ ຈະເປັນການຮັບຮູ້ໂດຍນັຍແທ້ຕໍ່ຫຼັກການທີ່ເປັນຫີນມຸມເອກຂອງລັດທິໂຣມັນ. ເມື່ອຊາດຂອງພວກເຮົາປະຖິ້ມຫຼັກການແຫ່ງການປົກຄອງຂອງຕົນເຖິງຂັ້ນຕັ້ງກົດໝາຍວັນອາທິດຂຶ້ນ ໃນການກະທຳນີ້ ພຣົດເຕສແຕນຈະຈັບມືກັບສັນຕະປາປາ; ມັນຈະບໍ່ເປັນອັນອື່ນໃດນອກຈາກການໃຫ້ຊີວິດແກ່ລະບອບກົດຂີ່ ຊຶ່ງໄດ້ຄອຍຈັບຕາເບິ່ງໂອກາດຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມກະຫາຍມາເປັນເວລາຍາວນານ ເພື່ອຈະຜຸດຂຶ້ນອີກຄັ້ງສູ່ອຳນາດເຜດັດການອັນເຄື່ອນໄຫວ.” Testimonies, volume 5, 711.

Any “movement in favor of religious legislation is really an act of concession to the papacy,” and those movements occur in advance of the soon-coming Sunday law.

“ການເຄື່ອນໄຫວໃດໆທີ່ສົ່ງເສີມກົດໝາຍທາງສາສະໜາ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນການຍອມອ່ອນຂໍ້ໃຫ້ແກ່ສັນຕະປາປາ,” ແລະການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານັ້ນເກີດຂຶ້ນລ່ວງໜ້າກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້.

“The decree enforcing the worship of this day is to go forth to all the world. In a limited degree, it has already gone forth. In several places the civil power is speaking with the voice of a dragon, just as the heathen king spoke to the Hebrew captives.” Signs of the Times, May 6, 1897.

“ຄຳປະກາດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ນະມັດສະການວັນນີ້ ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດອອກໄປທົ່ວໂລກ. ໃນຂອບເຂດຈຳກັດລະດັບໜຶ່ງ, ມັນໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປແລ້ວ. ໃນຫຼາຍສະຖານທີ່ ອຳນາດຝ່າຍພົນລະເຮືອນກຳລັງເວົ້າດ້ວຍສຽງຂອງມັງກອນ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ກະສັດຄົນຕ່າງສາສະໜາໄດ້ເວົ້າກັບພວກເຊີຍຊາວເຮັບເຣີ.” Signs of the Times, May 6, 1897.

We will continue these things in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.