ໃນພຣະຄຳພີມີບາງສິ່ງທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ຍາກ ແລະຊຶ່ງຕາມຖ້ອຍຄຳຂອງເປໂຕ ຄົນທີ່ຂາດຄວາມຮູ້ແລະບໍ່ຫມັ້ນຄົງຍ່ອມບິດເບືອນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄປເພື່ອຄວາມພິນາດຂອງຕົນເອງ. ໃນຊີວິດນີ້ ພວກເຮົາອາດບໍ່ສາມາດອະທິບາຍຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຳພີທຸກຕອນໄດ້; ແຕ່ຈະບໍ່ມີຫົວໃຈສຳຄັນໃດໆຂອງຄວາມຈິງຝ່າຍການປະຕິບັດທີ່ຈະຖືກປົກຄຸມໄວ້ໃນຄວາມລຶກລັບ. ເມື່ອເວລານັ້ນມາເຖິງ ຕາມແຜນຈັດຕຽມແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອໃຫ້ໂລກໄດ້ຮັບການທົດສອບໃນເລື່ອງຄວາມຈິງສຳລັບເວລານັ້ນ ຈິດໃຈທັງຫຼາຍຈະຖືກພຣະວິນຍານຂອງພຣະອົງກະຕຸ້ນໃຫ້ຄົ້ນພຣະຄຳພີ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍການອົດອາຫານແລະດ້ວຍການອະທິຖານ ຈົນກວ່າຂໍ້ຕໍ່ຂໍ້ຈະຖືກຄົ້ນພົບແລະຖືກເຊື່ອມເຂົ້າກັນເປັນສາຍໂສ້ອັນສົມບູນ. ຂໍ້ເທັດຈິງທຸກປະການທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໂດຍກົງກັບຄວາມລອດຂອງດວງວິນຍານຈະຖືກເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດຢ່າງຍິ່ງ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຈຳເປັນຕ້ອງຫຼົງຜິດ ຫຼືດຳເນີນໄປໃນຄວາມມືດ.
“ເມື່ອພວກເຮົາໄດ້ຕິດຕາມຕາມລຳດັບສາຍໂສ້ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເຜີຍສຳລັບເວລາຂອງພວກເຮົາກໍໄດ້ຖືກເຫັນຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ແລະ ຖືກອະທິບາຍໄວ້ແລ້ວ. ພວກເຮົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບສຳລັບສິດພິເສດທີ່ພວກເຮົາຊື່ນຊົມ ແລະ ສຳລັບແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງມາເທິງວິຖີທາງຂອງພວກເຮົາ. ບັນດາຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຊົ່ວຄົນກ່ອນໆ ກໍຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ຖືກອະນຸຍາດໃຫ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຂົາ. ຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກໃຫ້ພິຈາລະນາໃນເລື່ອງປະເດັນຕ່າງໆ ຂອງພຣະຄຳພີ ອັນເປັນສິ່ງທົດສອບພວກເຂົາ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຕ່າງໆ ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈ. ພວກເຂົາບໍ່ຮັບຜິດຊອບສຳລັບແສງສະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ມີ. ພວກເຂົາມີພຣະຄຳພີ ເໝືອນດັ່ງພວກເຮົາມີ; ແຕ່ເວລາສຳລັບການຄ່ອຍໆ ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງພິເສດ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບເຫດການສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກນີ້ ແມ່ນຢູ່ໃນບັນດາຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ເທິງໂລກ.”
“ຄວາມຈິງພິເສດຕ່າງໆໄດ້ຖືກປັບໃຫ້ເໝາະກັບສະພາບການຂອງບັນດາຊົ່ວອາຍຸຄົນຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ດຳລົງຢູ່. ຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ, ຊຶ່ງເປັນບົດທົດສອບແກ່ປະຊາຊົນໃນຊົ່ວອາຍຸນີ້, ບໍ່ໄດ້ເປັນບົດທົດສອບແກ່ປະຊາຊົນໃນບັນດາຊົ່ວອາຍຸອັນຫ່າງໄກໃນອະດີດ. ຖ້າແສງສະຫວ່າງທີ່ບັດນີ້ສ່ອງມາເຖິງພວກເຮົາກ່ຽວກັບວັນຊະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ບັນດາຊົ່ວອາຍຸໃນອະດີດ ພຣະເຈົ້າກໍຄົງຈະຖືພວກເຂົາໃຫ້ຮັບຜິດຊອບຕາມແສງສະຫວ່າງນັ້ນ.” Testimonies, volume 2, 692, 693.
ໃໝ່ ແລະ ເກົ່າ
“ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ຍ່ອມມີການເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຂຶ້ນໃໝ່ ເປັນຂ່າວສານຈາກພຣະເຈົ້າສຳລັບປະຊາຊົນໃນຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ. ຄວາມຈິງເກົ່າທັງຫມົດລ້ວນສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ; ຄວາມຈິງໃໝ່ບໍ່ໄດ້ແຍກຂາດຈາກຄວາມຈິງເກົ່າ ແຕ່ເປັນການຄລີ່ຄວາມຂອງມັນອອກ. ເປັນແຕ່ເມື່ອຄວາມຈິງເກົ່າໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈແລ້ວ ພວກເຮົາຈຶ່ງສາມາດເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງໃໝ່ໄດ້. ເມື່ອພຣະຄຣິດປາຖະໜາຈະເປີດເຜີຍແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງເຖິງຄວາມຈິງເລື່ອງການຄືນມາຈາກຕາຍຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງກໍໄດ້ເລີ່ມ ‘ຈາກໂມເຊ ແລະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດ’ ແລະ ‘ຊົງອະທິບາຍແກ່ເຂົາໃນພຣະຄຳພີທັງຫມົດເຖິງສິ່ງທັງປວງທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງ.’ ລູກາ 24:27. ແຕ່ແມ່ນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງອອກມາໃນການເປີດຄລີ່ຄວາມຈິງອັນສົດໃໝ່ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄວາມຈິງເກົ່າຮຸ່ງໂລດ. ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິເສດຫຼືລະເລີຍຄວາມຈິງໃໝ່ ຜູ້ນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ຄອບຄອງຄວາມຈິງເກົ່າຢ່າງແທ້ຈິງ. ສຳລັບເຂົາ ຄວາມຈິງເກົ່ານັ້ນສູນເສຍອຳນາດແຫ່ງຊີວິດຂອງມັນ ແລະກາຍເປັນແຕ່ຮູບແບບອັນປາດສະຈາກຊີວິດ.”
“ມີບາງຄົນທີ່ປະກາດວ່າຕົນເຊື່ອແລະສັ່ງສອນຄວາມຈິງແຫ່ງພຣະຄຳພີເດີມ, ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະຄຳພີໃໝ່. ແຕ່ໃນການທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບຄຳສັ່ງສອນຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ, ພວກເຂົາກໍສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຕົນບໍ່ໄດ້ເຊື່ອໃນສິ່ງທີ່ບັນດາປິຕຸບຸລຸດແລະຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ກ່າວໄວ້. ‘ຖ້າພວກທ່ານເຊື່ອໂມເຊ, ພວກທ່ານກໍຄົງຈະເຊື່ອເຮົາ; ເພາະທ່ານໄດ້ຂຽນເຖິງເຮົາ.’ ຢຮ 5:46. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໃນການສັ່ງສອນພຣະຄຳພີເດີມຂອງພວກເຂົາເອງ ກໍບໍ່ມີລິດອຳນາດອັນແທ້ຈິງ.”
“ຫຼາຍຄົນທີ່ອ້າງວ່າຕົນເຊື່ອ ແລະ ສັ່ງສອນຂ່າວປະເສີດ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດອັນຄ້າຍຄືກັນ. ພວກເຂົາປະຖິ້ມພຣະຄໍາພີພຣະສັນຍາເດີມ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງປະກາດວ່າ, ‘ພຣະຄໍາພີນັ້ນແຫຼະເປັນພະຍານເຖິງເຮົາ.’ ໂຢຮັນ 5:39. ໃນການປະຕິເສດພຣະສັນຍາເດີມນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວພວກເຂົາກໍປະຕິເສດພຣະສັນຍາໃໝ່ດ້ວຍ; ເພາະທັງສອງເປັນສ່ວນຂອງອົງລວມອັນບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະນໍາສະເໜີພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ໂດຍປາດສະຈາກຂ່າວປະເສີດ, ຫຼືນໍາສະເໜີຂ່າວປະເສີດໂດຍປາດສະຈາກພຣະບັນຍັດ. ພຣະບັນຍັດແມ່ນຂ່າວປະເສີດທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ປາກົດເປັນຮູບຮ່າງ, ແລະ ຂ່າວປະເສີດແມ່ນພຣະບັນຍັດທີ່ຖືກຄີ່ຄາຍອອກ. ພຣະບັນຍັດແມ່ນຮາກ, ຂ່າວປະເສີດແມ່ນດອກ ແລະ ຜົນອັນຫອມຫວນທີ່ຮາກນັ້ນໄດ້ອອກມາ.”
“ພຣະຄໍາພີເດີມໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ພຣະຄໍາພີໃໝ່, ແລະພຣະຄໍາພີໃໝ່ກໍໃຫ້ແສງສະຫວ່າງແກ່ພຣະຄໍາພີເດີມ. ແຕ່ລະພາກເປັນການສຳແດງເຖິງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະຄຣິດ. ທັງສອງນຳສະເໜີຄວາມຈິງທີ່ຈະເປີດເຜີຍຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງໃໝ່ໆຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງແກ່ຜູ້ສະແຫວງຫາທີ່ຈິງໃຈ.” Christ’s Object Lessons, 128.
ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ ຕາມຄຳນິຍາມ ແມ່ນ “ຄວາມຈິງທີ່ຖືກເປີດເຜີຍ” ສຳລັບຊ່ວງເວລາໃດໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ ຊຶ່ງ “ເຫັນໄດ້ຢ່າງແຈ້ງແລະຖືກອະທິບາຍໄວ້.” ຊົ່ວອາຍຸຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ “ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ” ຖືກເປີດເຜີຍ ຍ່ອມຖືກ “ຖືວ່າຮັບຜິດຊອບ” ໃນການຍອມຮັບຄວາມຈິງນັ້ນ ຫຼືມິດຊີວິດ. ບັນດາຄວາມຈິງທີ່ປະກອບຮ່ວມກັນເປັນ “ຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບປະຈຸບັນ” ສຳລັບ “ຊົ່ວອາຍຸຄົນນີ້,” ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ການຄີ່ຄາຍອອກຂອງ” ຄວາມຈິງ “ພິເສດ” “ໃນຄວາມສຳພັນກັບພາບເຫດການສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດໂລກນີ້.” ຄວາມຈິງ, ແລະເພາະສະນັ້ນ “ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ,” ຖືກໃຫ້ເຫັນເປັນແບບຢ່າງໂດຍພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາໃໝ່ ໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ. ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາໄວ້ເທິງພະຍານສອງປາກ, ແລະຄວາມຈິງມີທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ທັງຕົວອັກສອນແລະທາງຝ່າຍວິນຍານ, ທັງບູຮານແລະທັນສະໄໝ, ທັງ alpha ແລະ omega, ທັງທຳອິດແລະສຸດທ້າຍ.
ພື້ນຖານແບບມິນເລີໄທຕ໌ຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທໍາອິດ ແມ່ນ “ສິ່ງເກົ່າ” ໃນຄວາມສຳພັນກັບຂ່າວສານ “ຄວາມຈິງປະຈຸບັນ” ຂອງທູດອົງທີສາມ. ຜູ້ທີ່ “ປະຕິເສດສິ່ງເກົ່າ” ນັ້ນ “ໂດຍແທ້ຈິງແລ້ວກໍປະຕິເສດສິ່ງໃໝ່” ເພາະວ່າທັງສອງເປັນສ່ວນຕ່າງໆຂອງອົງຮວມອັນບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກກັນໄດ້.”
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນຂອງບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງ, ໃຫ້ເຝົ້າລະວັງ ແລະກວດກາຄວາມຄັ່ງໄຄ້ເກີນຂອບເຂດທຸກຮູບແບບ ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາອາດເຫັນມັນເກີດຂຶ້ນ. ຊາຕານກຳລັງບີບຄັ້ນເຂົ້າມາຈາກທຸກດ້ານ, ແລະຖ້າພວກເຮົາບໍ່ເຝົ້າລະວັງມັນ, ແລະບໍ່ລືມຕາໄວ້ຕໍ່ກົນອຸບາຍ ແລະບ້ວງແຮ້ວຂອງມັນ, ແລະບໍ່ໄດ້ສວມຍຸດທະພັນຄົບຊຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ລູກສອນໄຟຂອງຄົນຊົ່ວຮ້າຍຈະຖືກພວກເຮົາ. ມີຄວາມຈິງອັນລ້ຳຄ່າຫຼາຍປະການບັນຈຸຢູ່ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຝູງແກະຈຳເປັນ “ຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້” ໃນຂະນະນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນອັນຕະລາຍທີ່ບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວຈະຫັນເຫອອກຈາກຈຸດສຳຄັນຂອງຄວາມຈິງສຳລັບເວລານີ້, ໄປໝົກມຸ່ນຢູ່ກັບຫົວຂໍ້ຕ່າງໆທີ່ບໍ່ເປັນໄປເພື່ອນຳໃຫ້ຝູງແກະເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວກັນ ແລະຊຳລະຈິດວິນຍານໃຫ້ບໍລິສຸດ. ທີ່ນີ້ຊາຕານຈະໃຊ້ທຸກໂອກາດທີ່ເປັນໄປໄດ້ເພື່ອທຳຮ້າຍພະລະກິດ.
“ແຕ່ຫົວຂໍ້ຕ່າງໆເຊັ່ນ ພຣະວິຫານ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ 2300 ວັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ, ເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ເໝາະສົມຢ່າງສົມບູນທີ່ຈະອະທິບາຍການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນອະດີດ ແລະສຳແດງວ່າຕຳແໜ່ງປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາເປັນຢ່າງໃດ, ສະຖາປະນາຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ທີ່ຍັງສົງໄສ, ແລະໃຫ້ຄວາມແນ່ນອນແກ່ອະນາຄົດອັນຮຸ່ງໂລດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ເລື້ອຍໆວ່າ ຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫົວຂໍ້ຫຼັກທີ່ຜູ້ນຳຂ່າວຄວນຈະຍຶດໝັ້ນໄວ້.” Early Writings, 63.
“ພຣະວິຫານ ໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບ 2300 ວັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ” ແມ່ນກຸນແຈເພື່ອອະທິບາຍ “ຂະບວນການແອດເວນທີ່ຜ່ານມາ” ຂອງພວກ Millerites ແລະ ໂດຍການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ກໍເພື່ອອະທິບາຍ “ຢ່າງຄົບຖ້ວນ” ວ່າ “ຕຳແໜ່ງປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາແມ່ນຫຍັງ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງ “ສົງໄສ” “ຂະບວນການແອດເວນທີ່ຜ່ານມາ” ກໍກຳລັງ “ສົງໄສ” ສິ່ງທີ່ໃຫ້ “ຄວາມແນ່ນອນແກ່ອະນາຄົດອັນຮຸ່ງໂລດ.” ສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມແນ່ນອນແກ່ອະນາຄົດຄືອະດີດ.
ພຣະທຳໂຢເອນເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບການທົດສອບໃນປັດຈຸບັນ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການ. ພຣະທຳໂຢເອນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ” ໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕາມທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄືພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.
ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແກ່ພຣະອົງ ເພື່ອຈະສະແດງແກ່ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ; ແລະພຣະອົງໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາສຳແດງໂດຍໝາຍສຳຄັນແກ່ຢອນ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ: ຜູ້ທີ່ໄດ້ເປັນພະຍານເຖິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຖິງຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະເຖິງສິ່ງທັງປວງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ. ພຣະນິມິດ 1:1, 2.
“ພະຍານ” ຂອງໂຢຮັນ (ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ “ເປັນພະຍານໄວ້”) ໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນສາມສ່ວນ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ,” “ພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ” ແລະ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ.” ໃນສອງຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ, ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ຮັບປະທານແຫ່ງ “ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.” ປະທານນັ້ນຮວມເຖິງການສຳແດງພິເສດແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຍັງຮວມເຖິງການສຳແດງພິເສດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດແກ່ຜູ້ພະຍາກອນໂດຍຜ່ານພຣະດຳລັດຂອງພຣະຄຣິດ; (ບໍ່ວ່າໂດຍພຣະຄຣິດໂດຍກົງ ຫຼືໂດຍຜ່ານຕົວແທນທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ) ແລະປະທານນີ້ຍັງຮວມເຖິງຄວາມຈິງທີ່ຖືກນຳສະເໜີຜ່ານສື່ກາງແຫ່ງຄວາມຝັນແລະນິມິດ. ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນແມ່ນພະຍານຂອງພຣະຄຣິດທີ່ຖືກຖ່າຍທອດແກ່ຜູ້ພະຍາກອນ ແລະມັນມີສິດອຳນາດດຽວກັນກັບປານວ່າທູດສະຫວັນ ຫຼືພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນັ້ນເອງ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລົ້ມລົງທີ່ຕີນຂອງທ່ານເພື່ອນະມັດສະການທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ຢ່າເຮັດດັ່ງນັ້ນເລີຍ: ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັບທ່ານ ແລະກັບບັນດາພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານຜູ້ທີ່ມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ: ຈົ່ງນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ: ເພາະວ່າຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູແມ່ນຈິດວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ. ພຣະນິມິດ 19:10.
ກາບຣີເອນໄດ້ລະບຸວ່າ ທ່ານເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນກັບໂຢຮັນ ແລະບໍ່ຄວນຖືກນະມັດສະການ. ກາບຣີເອນຍັງໄດ້ລະບຸອີກວ່າ “ພວກພີ່ນ້ອງ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນນັ້ນ “ມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ” ຊຶ່ງເປັນ “ວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ.” “ພວກພີ່ນ້ອງ” ທີ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ ແລະພວກພີ່ນ້ອງທັງໝົດລ້ວນມີ “ວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ.”
“ແລະພວກເຂົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່ ແລະອອກໄປສູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານເທໂກອາ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາອອກໄປ ເຢໂຮຊາຟັດໄດ້ຢືນຂຶ້ນແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ຢູດາ ແລະທ່ານຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ; ຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລ້ວທ່ານຈະຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ຈົ່ງເຊື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວທ່ານຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ. 2 ຂ່າວຄາວ 20:20.”
“ຈົ່ງເຊື່ອໃນພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລ້ວທ່ານຈະຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ; ຈົ່ງເຊື່ອບັນດາຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວທ່ານຈະຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ.”
“ເອຊາຢາ 8:20. ‘ໃຫ້ໄປຫາພຣະບັນຍັດແລະພະຍານ; ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າຕາມພຣະຄໍານີ້, ກໍເພາະບໍ່ມີແສງສະຫວ່າງຢູ່ໃນພວກເຂົາ.’ ໃນທີ່ນີ້ມີຂໍ້ຄວາມສອງປະການຖືກນໍາມາວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ: ມີສອງເງື່ອນໄຂສໍາລັບຄວາມສໍາເລັດ. ພຣະບັນຍັດທີ່ພຣະເຢໂຮວາໄດ້ກ່າວດ້ວຍພຣະອົງເອງ, ແລະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ເປັນແຫຼ່ງສອງປະການແຫ່ງສະຕິປັນຍາ ເພື່ອນໍາພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນທຸກປະສົບການ. ພຣະບັນຍັດສອງ 4:6. ‘ນີ້ແມ່ນສະຕິປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ໃນສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະເວົ້າວ່າ, ແນ່ນອນ ຊົນຊາດໃຫຍ່ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ມີສະຕິປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ.’”
“ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນໄປເພື່ອນຳພາ ແລະ ໃຫ້ຄຳປຶກສາແກ່ຄຣິສຕະຈັກ, ແລະ ເມື່ອໃດທີ່ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຍອມຮັບສິ່ງນີ້ໂດຍການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນກໍໄດ້ຖືກປະທານມາເພື່ອນຳພານາງໃນທາງແຫ່ງຄວາມຈິງ.”
“ພຣະນິມິດ 12:17. ‘ແລະພະຍານາກນັ້ນກໍໂກດແຄ້ນຍິງນັ້ນຫຼາຍ, ແລ້ວອອກໄປເຮັດສົງຄາມກັບພົງພັນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງນາງ, ຄືຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມີຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.’ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຊີ້ອອກຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ຄຣິດຕະຈັກທີ່ເຫຼືອຢູ່ຈະຍອມຮັບພຣະເຈົ້າໃນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຈະມີຂອງປະທານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຳແນກປະຊາຊົນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ການທົດສອບກໍມັກຈະຖືກມອບໃນສ່ວນຂອງການສຳແດງອອກໃນປັດຈຸບັນ.”
“ໃນສະໄໝຂອງເຢເຣມີຢາ ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ມີຂໍ້ສົງໄສໃດໆກ່ຽວກັບຂ່າວສານຂອງໂມເຊ, ເອລີຢາ, ຫຼື ເອລີຊາ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ສົງໄສ ແລະ ປັດຖິ້ມຂ່າວສານທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງມາໂດຍຜ່ານເຢເຣມີຢາ ຈົນອຳນາດແລະລິດເດດຂອງມັນຖືກທຳໃຫ້ເສື່ອມສິ້ນໄປ ແລະ ບໍ່ມີທາງແກ້ໄຂອື່ນໃດນອກຈາກວ່າພຣະເຈົ້າຈະຊົງກວາດຕ້ອນພວກເຂົາໄປສູ່ການເປັນເຊີຍ.”
“ໃນທຳນອງດຽວກັນ ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ປະຊາຊົນໄດ້ຮຽນຮູ້ວ່າ ຂ່າວສານຂອງເຢເຣມີຢາເປັນຄວາມຈິງ ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຊັກຊວນຕົນເອງໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ຖ້າພວກເຂົາໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ ພວກເຂົາຄົງຈະຍອມຮັບຂ່າວສານຂອງທ່ານ; ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງໄດ້ຂຽນເຖິງ.”
“ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນໂລກ ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານທີ່ຈະເປີດເຜີຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຄຣິດຕະຈັກໃນຄວາມຄົບຖ້ວນແລະລິດອຳນາດຂອງມັນ ຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນກໍໄດ້ຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນອີກໃນທັນທີ. ປະທານນີ້ໄດ້ມີບົດບາດອັນໂດດເດັ່ນຢ່າງຍິ່ງໃນການພັດທະນາແລະການນຳພາຂ່າວສານນີ້ໃຫ້ກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປ.”
“ເມື່ອຄວາມແຕກຕ່າງທາງຄວາມຄິດເຫັນໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນເລື່ອງການຕີຄວາມພຣະຄຳພີ ແລະວິທີການປະຕິບັດງານ ອັນເປັນທີ່ຈະສັ່ນຄອນຄວາມເຊື່ອຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອໃນຂ່າວສານ ແລະນຳໄປສູ່ຄວາມແຕກແຍກໃນພະລະກິດ, ຈິດວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ສະຖານະການນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ມັນໄດ້ນຳມາຊຶ່ງຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວໃນຄວາມຄິດ ແລະຄວາມກົມກຽວໃນການກະທຳແກ່ກຸ່ມຜູ້ເຊື່ອຢູ່ສະເໝີ. ໃນທຸກວິກິດທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນການພັດທະນາຂອງຂ່າວສານ ແລະໃນການເຕີບໂຕຂອງພະລະກິດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍືນຢັດຢ່າງໝັ້ນຄົງຢູ່ຝ່າຍພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຈິດວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ມີໄຊຊະນະ ແລະພະລະກິດກໍໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຢູ່ໃນມືຂອງເຂົາ.” Loma Linda Messages, 33, 34.
ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ຖືກລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ” ພາຍໃນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕາມທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ນັ້ນຄືພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ. ພຣະທຳນີ້ຍັງໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍກົງພາຍໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າອີກດ້ວຍ. ທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ນຳໃຊ້ພຣະທຳໂຢເອນໂດຍກົງກັບຍຸກສຸດທ້າຍ.
“ຜູ້ພະຍາກອນໃນສະໄໝບູຮານແຕ່ລະຄົນໄດ້ກ່າວໄວ້ສໍາລັບເວລາຂອງພວກເຮົາຫຼາຍກວ່າສໍາລັບເວລາຂອງຕົນເອງ, ເພາະສະນັ້ນຄໍາພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາຈຶ່ງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ຕໍ່ພວກເຮົາ. ‘ບັນດາເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງ: ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ, ຜູ້ທີ່ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.’ 1 Corinthians 10:11. ‘ສິ່ງທີ່ພວກທ່ານຮັບໃຊ້ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນສໍາລັບຕົນເອງ, ແຕ່ເພື່ອພວກເຮົາ, ຄືສິ່ງທີ່ບັດນີ້ໄດ້ຖືກປະກາດແກ່ພວກທ່ານໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ພວກທ່ານ ດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດທີ່ຖືກສົ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ; ຊຶ່ງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ບັນດາທູດສະຫວັນປາຖະໜາຢາກສອດເບິ່ງ.’ 1 Peter 1:12. …”
“ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມແລະຮວບຮວມບັນດາຊັບສົມບັດຂອງມັນໄວ້ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້. ເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ ແລະການດຳເນີນການອັນຂຶ້ນສົງ່າງາມແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີເດີມ ໄດ້ກຳລັງເກີດຊ້ຳອີກ ແລະກຳລັງເກີດຊ້ຳອີກໃນຄຣິດຕະຈັກໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້.” Selected Messages, book 3, 338, 339.
ຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢເອນຍັງ “ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້” “ເໜືອ” ຜູ້ທັງຫລາຍ “ຜູ້ທີ່ປາຍສຸດຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.” “ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້” ກໍເປັນພຽງການເນັ້ນວ່າ “ຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ” ເປັນບົດທົດສອບຢູ່ສະເໝີ, ແລະຜູ້ທີ່ສອບຕົກໃນບົດທົດສອບນັ້ນກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີເຊັ່ນ ຢູດາສ.
“ບົດຮຽນແລ້ວບົດຮຽນເລົ່າ ໄດ້ຕົກລົງໃສ່ຫູຂອງຢູດາຢ່າງບໍ່ໄດ້ຮັບການໃສ່ໃຈ. ໃນທຸກມື້ນີ້ ມີຫຼາຍພຽງໃດທີ່ດຳເນີນຕາມຮອຍຂອງເຂົາ. ໃນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ມະນຸດຜູ້ເຫັນແກ່ຕົວຍ່ອມເຫັນລັກສະນະອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນ, ແຕ່ກໍບໍ່ຍອມກະທຳການປະຕິຮູບອັນຈຳເປັນ, ແລະຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປຈາກສະພາບແຫ່ງບາບອັນໜຶ່ງ ໄປສູ່ອີກສະພາບແຫ່ງບາບອັນໜຶ່ງ.”
“ບົດຮຽນທັງຫຼາຍຂອງພຣະຄຣິດ ໃຊ້ໄດ້ກັບເວລາແລະຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຮົາເອງ. ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ເຮົາບໍ່ໄດ້ອ້ອນວອນສຳລັບຄົນເຫຼົ່ານີ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທັງຫຼາຍດ້ວຍ ຜູ້ທີ່ຈະເຊື່ອໃນເຮົາໂດຍຜ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາ.’ ຄຳພະຍານອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກນຳມາເຖິງພວກເຮົາໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາເຖິງຢູດາ. ບົດຮຽນອັນດຽວກັນທີ່ເຂົາບໍ່ໄດ້ນຳມາໃຊ້ໃນຊີວິດຂອງຕົນ ກໍມາເຖິງມະນຸດທັງຫຼາຍຜູ້ໄດ້ຍິນ, ແລະແຕ່ກໍຍັງລົ້ມເຫຼວໃນທຳນອງດຽວກັນ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ລະທິ້ງບາບຂອງຕົນ.” Review and Herald, March 17, 1891.
ຕະຫຼອດທັງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໂຢຮັນເປັນພາບແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ, ແລະໃນການຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທ່ານໄດ້ກ່າວບອກເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງຈຶ່ງຖືກຈອງຈຳ.
ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ເປັນທັງພີ່ນ້ອງ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ໃນອານາຈັກ ແລະ ໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ກັບທ່ານທັງຫລາຍ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມ ເພາະພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະນິມິດ 1:9
ໂຢຮັນໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເປັນຫຍັງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈຶ່ງຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ? ຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຜູ້ພະຍາກອນໂຢເອນຊີ້ບອກຄື ການຫຼົງຖອຍຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ. ເມື່ອອັກຄະສາວົກເປໂຕລະບຸວ່າເຫດການເພນເຕຄອດເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະທຳໂຢເອນ, ເປໂຕໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອຕອບໂຕ້ຕໍ່ພວກຢິວທີ່ກຳລັງໂຈມຕີການປະຈັກແຈ້ງຂອງ “ພາສາແປກ.” ພວກຢິວ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຊາວເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສໃນວັນສຸດທ້າຍ, ກຳລັງໂຕ້ຖຽງວ່າເປໂຕ ແລະ ຜູ້ທັງຫລາຍທີ່ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ “ເມົາເຫຼົ້າ.” ຊາວເຊວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສຈະຕໍ່ສູ້ຕ້ານຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພວກຢິວໄດ້ເຮັດໃນສະໄໝຂອງເປໂຕ. ພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບຂອງ “ຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ” ຂອງຝົນປາຍນັ້ນ ມີຄວາມຈິງພື້ນຖານ “ເກົ່າ” ຢູ່, ເພາະຄວາມຈິງໃໝ່ຍ່ອມຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຈິງເກົ່າສະເໝີ. ເຢເຣມີຢາໄດ້ເອີ້ນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ ດຳເນີນໄປໃນບັນດາທາງເກົ່າ ແລະ ເຊື່ອຟັງສຽງແກຂອງຍາມເຝົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດ. ຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຈິງພື້ນຖານ “ເກົ່າ” ນັ້ນ ຖືກແທນຄ່າໃນເຊີງສັນຍະລັກໂດຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີຕິກົດ ບົດ 26, ຊຶ່ງໄດ້ວາງສະແດງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນແງ່ຂອງວັນຊະບາໂຕສຳລັບແຜ່ນດິນ.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ຄຣິດຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ ແລະ ຜູ້ Adventists ແຕ່ໃນນາມ ເໝືອນດັ່ງຢູດາ ຈະທໍລະຍົດພວກເຮົາໃຫ້ແກ່ພວກຄາທອລິກ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບອິດທິພົນຂອງພວກເຂົາໃນການຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ. ໃນເວລານັ້ນ ພວກທະສິດຈະເປັນຊົນຊາດທີ່ບໍ່ໂດດເດັ່ນ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກພຽງເລັກນ້ອຍໃນສາຍຕາຂອງພວກຄາທອລິກ; ແຕ່ບັນດາຄຣິດຕະຈັກ ແລະ ຜູ້ Adventists ແຕ່ໃນນາມ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກຄວາມເຊື່ອ ແລະ ຂົນທຳນຽມຂອງພວກເຮົາ (ເພາະພວກເຂົາຊັງພວກເຮົາເນື່ອງດ້ວຍວັນຊະບາໂຕ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ສາມາດຫັກລ້າງມັນໄດ້) ຈະທໍລະຍົດພວກທະສິດ ແລະ ລາຍງານພວກເຂົາຕໍ່ພວກຄາທອລິກວ່າເປັນພວກທີ່ບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ສະຖາບັນຂອງປະຊາຊົນ; ນັ້ນຄື ພວກເຂົາຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ແລະ ບໍ່ຖືວັນອາທິດ.”
“ຈາກນັ້ນ ພວກຄາທອລິກຈະຊຸກຍູ້ໃຫ້ພວກໂປຣເຕສະແຕນດໍາເນີນໜ້າ ແລະອອກກົດໝາຍບັນຍັດວ່າ ທຸກຄົນທີ່ບໍ່ຍອມຖືຮັກສາວັນທໍາອິດແຫ່ງອາທິດ ແທນວັນທີ່ເຈັດ ຈະຕ້ອງຖືກປະຫານ. ແລະພວກຄາທອລິກ ຜູ້ຊຶ່ງມີຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ ຈະຢືນຢູ່ຂ້າງພວກໂປຣເຕສະແຕນ. ພວກຄາທອລິກຈະມອບອໍານາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຮູບຈໍາລອງຂອງສັດຮ້າຍ. ແລະພວກໂປຣເຕສະແຕນຈະກະທໍາດັ່ງທີ່ມານດາຂອງພວກເຂົາເຄີຍກະທໍາກ່ອນພວກເຂົາ ເພື່ອທໍາລາຍພວກວິສຸດ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ກົດໝາຍບັນຍັດຂອງພວກເຂົາຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດ ຫຼືໃຫ້ຜົນ ພວກວິສຸດຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ.” Spalding and Magan, 1, 2.
ສອງເທື່ອ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸເຖິງ “ຄຣິສຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ” ແລະ “ຊາວແອດເວນຕິດແຕ່ໃນນາມ” ພ້ອມທັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງ “ກຸ່ມທີ່ແຕ່ໃນນາມ” ນັ້ນ ແລະ “ພວກຄາທອລິກ.” “ຄຣິສຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ” ແລະ “ຊາວແອດເວນຕິດແຕ່ໃນນາມ” “ກຽດຊັງ” ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເປໂຕ ແລະ ໂຢຮັນ “ເນື່ອງຈາກວັນຊະບາໂຕ, ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດຫັກລ້າງມັນໄດ້.” ຄຣິສຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ ແລະ ພວກຄາທອລິກ ບໍ່ອາດ “ຫັກລ້າງ” ຄວາມຈິງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້, ແລະ “ຊາວແອດເວນຕິດແຕ່ໃນນາມ” ກໍບໍ່ອາດ “ຫັກລ້າງ” “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26 ໄດ້, ຊຶ່ງເປັນພຣະບັນຍັດວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ. ຄຣິສຕະຈັກແຕ່ໃນນາມ ແລະ ພວກຄາທອລິກ ບໍ່ອາດ “ຫັກລ້າງ” ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນຄວາມຈິງພຣະຄຳພີທີ່ “ເປັນຮາກຖານ,” ແລະ “ຊາວແອດເວນຕິດແຕ່ໃນນາມ” ກໍບໍ່ອາດ “ຫັກລ້າງ” ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ “ເຈັດເທົ່າ” ໃນ ເລວີນິຕິ 26 ເປັນຄວາມຈິງແບບມິນເລີຣາຍທີ່ “ເປັນຮາກຖານ.”
ການຖືກຈອງຈຳຂອງໂຢຮັນເທິງເກາະປາດໂມສ ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ທີ່ຍຶດຖືທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແລະຜູ້ຊຶ່ງຖືກຂົ່ມເຫັງເປັນພິເສດຈາກພາຍນອກເນື່ອງດ້ວຍວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະ ຖືກຂົ່ມເຫັງຈາກພາຍໃນເນື່ອງດ້ວຍວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດສຳລັບແຜ່ນດິນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນກ່ຽວກັບເຫດຜົນທີ່ທ່ານກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງຢູ່ໃນຂໍ້ເກົ້າ ຈຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕໃນຂໍ້ສິບ ແລະ ຂ່າວສານຈາກອະດີດ (“ທາງຫຼັງ”) ຈາກ “ພຣະສຸລະສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່” ດັ່ງດຽວກັບ “ສຽງແກອັນ.”
ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງພວກທ່ານ, ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກລຳບາກ, ໃນລາຊະອານາຈັກ ແລະໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ, ເພາະເຫັນແກ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເພາະຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃນພຣະວິນຍານ, ແລະໄດ້ຍິນສຽງດັງຢູ່ທາງຫຼັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ເໝືອນດັ່ງສຽງແກດັງ. ພຣະນິມິດ 1:9, 10.
ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໃນເຫດການ 9/11 ໄດ້ຍິນສຽງແກຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ທີ່ຮ້ອງເອີ້ນໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກັບຄືນໄປສູ່ “ທາງເກົ່າ” ຂອງເຢເຣມີຢາ. ສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນຍັງເປັນຄຳເຕືອນຂອງແກທີເຈັດ ຊຶ່ງກໍແມ່ນວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ.
ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ “ພຣະຄຳພີໄດ້ສະສົມ ແລະ ຮວບຮວມຊັບສົມບັດຂອງຕົນໄວ້ສຳລັບຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍນີ້.” ພຣະທຳໂຢເອນແມ່ນໜຶ່ງໃນ “ຊັບສົມບັດ” ໃນພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ.” ໃນເວລາຂອງເພນເຕກອດ ເປໂຕໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ສິ່ງທີ່ກຳລັງສຳເລັດຢູ່ໃນເວລານັ້ນແມ່ນພຣະທຳໂຢເອນ. ເປໂຕ ເຊັ່ນດຽວກັບໂຢເອນ “ໄດ້ກ່າວນ້ອຍກວ່າເພື່ອ” ຊ່ວງເວລາຂອງເພນເຕກອດ ຫາກແຕ່ກ່າວເພື່ອ “ເວລາ” ຂອງພວກເຮົາ. ຊ່ວງເວລາຂອງເພນເຕກອດແມ່ນຝົນຕົ້ນລະດູສຳລັບຍຸກຄຣິສຕຽນ. ເພນເຕກອດເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຍຸກຄຣິສຕຽນ ແລະ ໃນການນັ້ນມັນກໍສະແດງເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຍຸກຄຣິສຕຽນ. ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຍຸກຄຣິສຕຽນແມ່ນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພິມພັນໄວ້ໂດຍເພນເຕກອດ. ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງຍຸກຄຣິສຕຽນ ຜູ້ຊຶ່ງຊີ້ຈຳແນກການສຳເລັດຂອງການຫຼັ່ງເທລົງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໂດຍໃຊ້ພຣະທຳໂຢເອນເພື່ອກະທຳດັ່ງນັ້ນ.
ແຕ່ເປໂຕ, ຢືນຂຶ້ນພ້ອມກັບສິບເອັດຄົນນັ້ນ, ໄດ້ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນ ແລະກ່າວແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ທ່ານຊາຍແຫ່ງແຂວງຢູດາຍ ແລະທ່ານທັງຫຼາຍຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ຂໍໃຫ້ທ່ານຮູ້ຂໍ້ນີ້ ແລະຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ເພາະຄົນເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ເມົາດັ່ງທີ່ທ່ານທັງຫຼາຍຄາດຄິດ, ເພາະບັດນີ້ເປັນພຽງຊົ່ວໂມງທີສາມຂອງວັນເທົ່ານັ້ນ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນໂຢເອນ; ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍ, ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາຈະເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງເຫນືອມະນຸດທັງປວງ: ແລະບຸດຊາຍກັບບຸດຍິງຂອງທ່ານຈະພະຍາກອນ, ຄົນໜຸ່ມຂອງທ່ານຈະເຫັນນິມິດ, ແລະຄົນເຖົ້າຂອງທ່ານຈະຝັນເຫັນຄວາມຝັນ: ແລະໃນວັນເຫຼົ່ານັ້ນ ເຮົາຈະເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງເຫນືອຜູ້ຮັບໃຊ້ຊາຍ ແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຍິງຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາຈະພະຍາກອນ: ແລະເຮົາຈະສະແດງການອັດສະຈັນໃນຟ້າສະຫວັນເບື້ອງເທິງ ແລະໝາຍສຳຄັນໃນແຜ່ນດິນໂລກເບື້ອງລຸ່ມ; ເລືອດ, ແລະໄຟ, ແລະຄວັນອັນພຸ່ງຂຶ້ນ: ດວງອາທິດຈະກາຍເປັນຄວາມມືດ, ແລະດວງຈັນຈະກາຍເປັນເລືອດ, ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະມີຊື່ສຽງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມາເຖິງ: ແລະຈະເປັນດັ່ງນີ້ວ່າ, ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຮ້ອງທູນອອກນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະພົ້ນຮອດ. ກິດຈະການ 2:14–21.
ການເປັນນັກສຶກສາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ປະສົບຜົນສໍາເລັດ ຈໍາເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນໝັ້ນຄົງວ່າ ວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກໄດ້ຖືກພັນລະນາໄວ້ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ພາຍໃນເລື່ອງລາວທາງປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄໍາພີ. ຄວາມຈິງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຂໍ້ນີ້ຄື ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນເອງກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ໂຢເອນໄດ້ວາງປຶ້ມຂອງທ່ານໄວ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ເພາະມັນປະກາດເຖິງການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງ “ວັນແຫ່ງພຣະຢາເວ.”
ຈົ່ງເປົ່າແກໃນສີໂອນ ແລະຈົ່ງເຮັດສຽງເຕືອນໄພໃນພູອັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ; ໃຫ້ຊາວແຜ່ນດິນທັງປວງສັ່ນສະທ້ານ: ເພາະວັນແຫ່ງພຣະຢາເວກໍາລັງມາ, ເພາະມັນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ໂຢເອນ 2:1.
“ແກ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ, ນອກເໜືອຈາກຄວາມໝາຍອື່ນໆ, ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ແກອາດເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຫຼື ຈຸດເວລາໜຶ່ງ, ຫຼືທັງສອງຢ່າງ—ໂດຍອີງຕາມບໍລິບົດ. ແກຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການພິພາກສາອີກດ້ວຍ. ງານສະຫຼອງແຫ່ງການເປົ່າແກ, ກ່ອນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບສິບວັນ, ເປັນການເຕືອນເຖິງການພິພາກສາທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ.
“ວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ໝາຍເຖິງທັງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຫຼື ໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຕາມບໍລິບົດຂອງຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ໃຊ້ຄຳວ່າ “ວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”. “ວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ອາດເປັນສັນຍະລັກຂອງການພິພາກສາໃນຂັ້ນດຳເນີນການ ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຫຼື ອາດໝາຍເຖິງການພິພາກສາໃນຂັ້ນດຳເນີນການໃນຕອນທ້າຍຂອງພັນປີ. ບໍ່ວ່າໃນກໍລະນີໃດ, ແກໄດ້ກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາໃນຂັ້ນດຳເນີນການຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ “ວັນແຫ່ງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ຈຶ່ງອາດໝາຍເຖິງຈຸດທີ່ການລົງໂທດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສົ່ງມາ ຫຼື ໄລຍະເວລາທີ່ການລົງໂທດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສົ່ງມາ.
“ແກ” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບ “ວັນແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ສາມາດເປັນຕົວແທນທັງຈຸດໜຶ່ງແລະໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ດັ່ງທີ່ປະຈັກພະຍານໄວ້ໃນບັນດາຈຸດທາງປະຫວັດສາດແລະໄລຍະທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແກທັງເຈັດໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 8 ແລະ 9. “ວັນແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ທີ່ໂຢເອນກຳລັງເປັນຕົວແທນດ້ວຍ “ແກ” ທີ່ຈະຕ້ອງເປົ່ານັ້ນ—ເປັນທັງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ແລະຍັງເປັນໄລຍະເວລາໜຶ່ງດ້ວຍ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອການພິພາກສາຄົນຕາຍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ ແລະການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ໃນວັນທີ 9/11, ແກໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໃນຖານະເປັນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ແລະຍັງເປັນເຄື່ອງໝາຍ 9/11 ໃຫ້ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດດ້ວຍ.
ເຫດສະນັ້ນ ບັດນີ້ດ້ວຍ, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຫັນກັບມາຫາເຮົາດ້ວຍສຸດໃຈຂອງພວກເຈົ້າ, ດ້ວຍການອົດອາຫານ, ດ້ວຍການຮ້ອງໄຫ້, ແລະດ້ວຍການໄວ້ທຸກ; ຈົ່ງສີກໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຢ່າສີກເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະຈົ່ງຫັນກັບມາຫາພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ: ເພາະພຣະອົງຊົງມີພຣະຄຸນ ແລະຊົງເມດຕາ, ຊົງກົດພຣະພິໂລດຊ້າ, ແລະຊົງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະລຸນາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ແລະຊົງປ່ຽນພຣະໄທຈາກໄພພິບັດນັ້ນ. ຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄດ້ວ່າ ບາງທີພຣະອົງອາດຈະຫັນກັບມາ ແລະປ່ຽນພຣະໄທ, ແລະປະທານພຣະພອນໄວ້ເບື້ອງຫຼັງພຣະອົງ; ຄື ເຄື່ອງບູຊາອາຫານ ແລະເຄື່ອງບູຊາດື່ມຖວາຍແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ? ຈົ່ງເປົ່າແກໃນຊີໂອນ, ຈົ່ງຊໍາລະການອົດອາຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຈົ່ງເອີ້ນປະຊຸມສັກສິດ. Joel 2:12–15.
ນີ້ແມ່ນຄັ້ງທີສອງທີ່ໂຢເອນໄດ້ບັນຊາໃຫ້ເປົ່າແກ. “ແກ” ໃນພຣະທຳໂຢເອນເປັນທັງຄຳເຕືອນເຖິງການພິພາກສາລົງໂທດອັນກຳລັງເຂົ້າມາແຫ່ງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ແລະຍັງຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳເອີ້ນແຫ່ງລາໂອດີເກຍໃຫ້ກັບໃຈ ແລະການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນອັນໃກ້ຈະມາເຖິງ.
ຈົ່ງຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ ຢ່າໄວ້ໜ້າ ຈົ່ງຍົກສຽງຂອງເຈົ້າຂຶ້ນດັ່ງແກ້ວແກ ແລະຈົ່ງສຳແດງແກ່ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະແກ່ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຖິງບາບຂອງເຂົາ. ເອຊາຢາ 58:1
ເອຊາຢາ, ໂຢເອນ, ໂຢຮັນ ແລະ ເປໂຕ ລ້ວນແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນຍຸກສຸດທ້າຍ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຢເຣມີຢາ ຜູ້ຊຶ່ງລະບຸເວລາທີ່ຈະຕ້ອງເປົ່າແກ.
ດັ່ງນີ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມຫົນທາງທັງຫຼາຍ ແລະຈົ່ງເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງຖາມເຖິງບັນດາທາງເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍວ່າ ທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ, ແລ້ວຈົ່ງດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ, ແລະພວກເຈົ້າຈະພົບການພັກຜ່ອນສຳລັບຈິດວິນຍານຂອງພວກເຈົ້າ. ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ເຮົາໄດ້ຕັ້ງຄົນຍາມເຝົ້າໄວ້ເທິງພວກເຈົ້າ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຟັງສຽງແກເຕືອນ. ແຕ່ພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ຟັງ. ເຢເຣມີຢາ 6:16, 17.
ແກວດັງຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ໃນເຫດການ 9/11, ແລະຈາກນັ້ນຝົນປາຍກໍໄດ້ເລີ່ມຕົກລົງເທິງບັນດາຜູ້ທີ່ເລືອກທາງອັນດີ ແລະໄດ້ດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນເອງ ທູດສະຫວັນແຫ່ງພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດກໍໄດ້ລົງມາ.
“ຝົນຊ່ວງທ້າຍຈະຕົກລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອໍານາດອົງໜຶ່ງຈະລົງມາຈາກສະຫວັນ, ແລະແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຈະສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງທ່ານ.” Review and Herald, ວັນທີ 21 ເມສາ, 1891.
passage unavailable
This passage is not yet available in .
“ບັດນີ້ມາຮອດຖ້ອຍຄໍາທີ່ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຫຼືວ່າ ນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກກວາດລ້າງໄປດ້ວຍຄື້ນຍັກ? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍກ່າວ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເບິ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ກໍ່ສ້າງສູງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນນ່າສະພຶງກົວພຽງໃດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງຮ້າຍແຮງ! ແລ້ວຖ້ອຍຄໍາໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສຳເລັດເປັນຈິງ.’ ພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດທັງໝົດເປັນຄຳເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເທິງໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງນິວຢອກ, ມີພຽງແຕ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ສັກມື້ໜຶ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ນັ້ນຈະຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການຫັນໄປແລະການພິກຄວໍ່າແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດກຳລັງຢູ່ໃນໂລກ. ພຽງຖ້ອຍຄໍາດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການແຕະຕ້ອງຄັ້ງດຽວຈາກຣິດອຳນາດອັນຊົງພະລັງຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງອັນໃຫຍ່ມະຫານີ້ຈະພັງທະລາຍລົງ. ຈະມີເຫດການເກີດຂຶ້ນ ທີ່ຄວາມນ່າສະພຶງກົວຂອງມັນເກີນກວ່າທີ່ພວກເຮົາຈະຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.
ໃນວັນທີ 9/11 ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມພົ່ນລົງເປັນການນໍາໜ້າກ່ອນການເທລົງຢ່າງເຕັມບໍລິບູນຂອງມັນໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ.
“ພະລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຂ່າວປະເສີດ ຈະບໍ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສຳແດງລິດເດດແຫ່ງພຣະເຈົ້າທີ່ນ້ອຍກວ່າທີ່ໄດ້ໝາຍໄວ້ໃນການເປີດຕົ້ນຂອງມັນ. ຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນການເທລົງມາຂອງຝົນຕົ້ນລະດູໃນການເປີດຕົ້ນຂອງຂ່າວປະເສີດ ຈະໄດ້ຮັບການສຳເລັດອີກຄັ້ງໃນຝົນປາຍລະດູເມື່ອມັນສິ້ນສຸດລົງ. ນີ້ແຫຼະຄື “ເວລາແຫ່ງການຊົງໃຫ້ສົດຊື່ນ” ທີ່ອັກຄະສາວົກເປໂຕໄດ້ຄອຍຖ້າຢູ່ເບື້ອງໜ້າ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ: “ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່ ແລະຫັນກັບມາ ເພື່ອບາບຂອງພວກທ່ານຈະຖືກລຶບອອກ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊົງໃຫ້ສົດຊື່ນຈະມາຈາກພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງໃຊ້ພຣະເຢຊູມາ.” ກິດຈະການ 3:19, 20.” The Great Controversy, 611, 612.
ການສຳເລັດຜົນຢ່າງສົມບູນຂອງ “ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ” ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ທ່ານຍັງມີຊີວິດຢູ່, ເພາະຄຳເຕືອນນັ້ນຄື “ຈົ່ງກັບໃຈໃໝ່,” ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຈະກະທຳບໍ່ໄດ້ເລີຍຖ້າທ່ານຕາຍແລ້ວ. “ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ” ມາເຖິງໃນຂະນະທີ່ “ບາບ” ຂອງຈິດວິນຍານທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ຍັງສາມາດຖືກ “ລຶບອອກ” ໄດ້. “ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກການເລີ່ມຕົ້ນຂອງການພິພາກສາຜູ້ມີຊີວິດ. ວັນເພນເຕກົດຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງຍຸກແຫ່ງພຣະກິດຕິຄຸນ. ເມື່ອ “ເວລາແຫ່ງການຊົດຊື່ນ” ມາເຖິງ, ເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນວັນເພນເຕກົດ ກໍເລີ່ມຖືກທຳຊ້ຳຂຶ້ນອີກ.
“ຂ້າພະເຈົ້າຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາອັນແຮງກ້າ ເຖິງເວລາທີ່ເຫດການໃນວັນເພນເຕກອດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ດ້ວຍລິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໃນຄັ້ງນັ້ນ. ໂຢຮັນກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງລົງມາແຕ່ສະຫວັນ ມີອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະແຜ່ນດິນໂລກກໍສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານ.’ ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ, ເໝືອນດັ່ງໃນລະດູການເພນເຕກອດ, ປະຊາຊົນຈະໄດ້ຍິນຄວາມຈິງຖືກປະກາດແກ່ພວກເຂົາ, ທຸກຄົນໃນພາສາຂອງຕົນເອງ.”
“ພຣະເຈົ້າສາມາດປະທານຊີວິດໃໝ່ແກ່ທຸກດວງວິນຍານທີ່ປາຖະໜາຢ່າງຈິງໃຈທີ່ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະສາມາດແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກດ້ວຍຖ່ານໄຟມີຊີວິດຈາກແທ່ນບູຊາ, ແລະກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາກາຍເປັນຜູ້ມີວາຈາອັນໄພເລາະດ້ວຍການສັນລະເສີນພຣະອົງ. ສຽງນັບພັນຈະຖືກຊຸບຊື່ນດ້ວຍລິດອຳນາດໃນການປະກາດຄວາມຈິງອັນມະຫັດສະຈັນແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ລີ້ນທີ່ເວົ້າຕິດຂັດຈະຖືກປົດປ່ອຍ, ແລະຜູ້ຂີ້ອາຍຈະຖືກເຮັດໃຫ້ເຂັ້ມແຂງເພື່ອເປັນພະຍານຢ່າງກ້າຫານແກ່ຄວາມຈິງ. ຂໍໃຫ້ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊ່ວຍປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ຊຳລະພຣະວິຫານແຫ່ງດວງວິນຍານໃຫ້ສະອາດຈາກມົນທິນທຸກຢ່າງ, ແລະໃຫ້ດຳຮົງຄວາມສຳພັນອັນໃກ້ຊິດກັບພຣະອົງໄວ້ຢ່າງນັ້ນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນຝົນປາຍລະດູ ເມື່ອມັນຖືກເທລົງມາ.” Review and Herald, July 20, 1886.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຕໍ່ໄປ.
ແລະທູດສະຫວັນອົງທີ່ໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ານ້ອຍນັ້ນໄດ້ກັບມາອີກ ແລະປຸກຂ້ານ້ອຍ ເໝືອນຢ່າງຄົນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຖືກປຸກຈາກການນອນຂອງຕົນ, ແລະກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, “ເຈົ້າເຫັນຫຍັງ?” ແລະຂ້ານ້ອຍທູນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເບິ່ງແລ້ວ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີຄັນປະທີບອັນໜຶ່ງເຮັດດ້ວຍຄຳລ້ວນ, ມີອ່າງຢູ່ເທິງສຸດຂອງມັນ, ແລະມີຕະກຽງເຈັດດວງຢູ່ເທິງນັ້ນ, ແລະມີທໍ່ເຈັດທໍ່ສຳລັບຕະກຽງເຈັດດວງ ຊຶ່ງຢູ່ເທິງສຸດຂອງມັນ; ແລະມີຕົ້ນໝາກກອກເທດສອງຕົ້ນຢູ່ຂ້າງມັນ, ຕົ້ນໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຂວາຂອງອ່າງ, ແລະອີກຕົ້ນໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຊ້າຍຂອງອ່າງນັ້ນ.”
ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຕອບ ແລະ ກ່າວແກ່ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ, ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ?” ແລ້ວທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ກໍຕອບ ແລະ ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ດອກຫລືວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າທູນວ່າ, “ບໍ່ຮູ້, ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”
ແລ້ວທ່ານໄດ້ຕອບແລະກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ນີ້ແມ່ນພຣະທໍາຂອງພຣະເຢໂຮວາທີ່ມາເຖິງເຊຣູບາເບນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍກໍາລັງ, ບໍ່ແມ່ນໂດຍອໍານາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະເຢໂຮວາຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.” ເຊກາຣີຢາ 4:1–6.