ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ຕອນທີ ສິບສາມ

ຂະນະນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປີ 1863. ພວກເຮົາໄດ້ມຸ່ງຄວາມສົນໃຈໄປທີ່ Kadesh ໃນພຣະຄຳພີ ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຕໍ່ “ການພັກສະຫງົບ” ອັນໄດ້ນຳໄປສູ່ການຕາຍຂອງພວກເຂົາຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ບັນລຸຈຸດສຸດທີ່ Kadesh, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບປະກອບແຫ່ງການປະຕິເສດ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ຂອງ Jeremiah ໃນປີ 1863 ເມື່ອ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus ບົດ 26 ຖືກປະຕິເສດ.

ໃນການສືບສວນຫາແສງສະຫວ່າງທີ່ເກື່ອງໂຍງກັບ Kadesh ແລະ 1863, ພວກເຮົາໄດ້ກຳນົດການທົດສອບທັງສິບປະການທີ່ດຳເນີນໄປຈົນເຖິງ Kadesh. ພວກເຮົາໄດ້ກຳນົດວ່າການທົດສອບສາມປະການທຳອິດແມ່ນການທົດສອບເລື່ອງ manna. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນອາດຖືກນຳສະເໜີໄດ້ໃນຖານະເປັນການອັດສະຈັນ ຫຼື ການທົດສອບ, ແລະການພັກສະຫງົບໃນວັນຊະບາໂຕ ຊຶ່ງເປັນການທົດສອບທຳອິດໃນບັນດາການທົດສອບສິບປະການ ສອດຄ່ອງກັບການທົດສອບປະການທີສິບ ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ຊີ້ບອກໄວ້ຢ່າງແຈ້ງໃນ Hebrews ວ່າເປັນ “ການພັກສະຫງົບ.” ການທົດສອບທັງສິບປະການນີ້ມີການພັກສະຫງົບ alpha ແລະ ການພັກສະຫງົບ omega.

ບໍ່ສຳຄັນວ່ານັກສຶກສາຄຳພະຍາກອນຈະປາຖະໜານິຍາມ “ການພັກຜ່ອນ” ທີ່ຊາວເຮັບເຣີໄດ້ປະຕິເສດຢູ່ກາເດັດແນວໃດ—ເພາະໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ທຸກ “ການພັກຜ່ອນ” (ບັນທັດເທິງບັນທັດ) ລ້ວນໝາຍເຖິງ “ການພັກຜ່ອນ ແລະ ຄວາມສົດຊື່ນ” ຊຶ່ງແມ່ນຝົນປາຍ. ກາເດັດເປັນສັນຍາລັກອັນໂດດເດັ່ນຂອງການປະຕິເສດຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍ ແລະ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງປະສົບການຝົນປາຍດ້ວຍ ເພາະການປະທັບຕາທີ່ສຳເລັດແກ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຢູ່ກາເດັດນັ້ນ ແມ່ນການຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງທັງ “ທາງສະຕິປັນຍາ ແລະ ທາງຈິດວິນຍານ.”

ການຕັ້ງຫຼັກຢູ່ “ໃນຄວາມຈິງ” “ທາງດ້ານສະຕິປັນຍາ” ໝາຍເຖິງການຍອມຮັບວິທີການແບບ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ວ່າເປັນແນວທາງອັນດຽວ ແລະເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ແນວທາງອັນຄັບແຄບນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນວ່າເປັນແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງໃນເດືອນສິງຫາ ຄ.ສ. 1840 ເມື່ອ “ຝູງຊົນຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຖືກໃຫ້ເຊື່ອໝັ້ນໃນຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງຫຼັກການແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນທີ່ Miller ແລະບັນດາຜູ້ຮ່ວມງານຂອງລາວໄດ້ຍຶດຖື, ແລະມີແຮງຜັກດັນອັນອັດສະຈັນຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຂະບວນການແຫ່ງການສະເດັດມາ.” “ແຮງຜັກດັນອັນອັດສະຈັນ” ໝາຍເຖິງການສຳແດງອອກແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ໄດ້ສົ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄປທົ່ວໂລກໃນປີ 1840.

ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນພາລະກິດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ແຮງຜັກດັນອັນມະຫັດສະຈັນ” ໄດ້ຮັບການປະທານອຳນາດໃຫ້ກະທຳພາລະກິດນັ້ນໂດຍຣິດເດດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງສຳແດງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງພຽງແຕ່ທ່າມກາງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ. ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງສຳແດງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງພຽງແຕ່ພາຍໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍອມຮັບວິທີການອັນສັກສິດນັ້ນ.

ການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງທາງສະຕິປັນຍາ ແມ່ນການຍອມຮັບວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ແລະ “ການຍອມຮັບ” ວິທີການ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ນັ້ນ ສໍາລັບຊາວ Laodicean ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການເປີດປະຕູແຫ່ງຫົວໃຈ ເພື່ອຮັບໃຫ້ຜູ້ສົ່ງສານເຖິງ Laodicea ໃນພຣະພຸດທິພາບຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຂົ້າມາ. ການຍອມຮັບວິທີການອັນສັກສິດນີ້ ນໍາອໍານາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຂົ້າສູ່ຈິດໃຈຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ກໍາລັງຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງທາງສະຕິປັນຍາ. ການຍອມຮັບວິທີການນັ້ນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຊີວິດຝ່າຍວິນຍານທີ່ຖືກເປັນພາບແທນວ່າເປັນການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາບແລະມະນຸດພາບ. ການນໍາໃຊ້ວິທີການຕາມພຣະຄໍາພີແບບ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ເມື່ອປະສົມກັບຄວາມເຊື່ອ ຖືກເປັນພາບແທນວ່າເປັນການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງທາງສະຕິປັນຍາ, ແລະຄວາມຈິງ (ຂ່າວສານ) ທີ່ຖືກຜະລິດໂດຍວິທີການນັ້ນ ບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວັຈນະ. ການຍອມຮັບຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ ກໍຄືການຍອມຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຂົ້າມາໃນຈິດໃຈຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ການຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງທາງສະຕິປັນຍາ ຈຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດປະສົບການຝ່າຍວິນຍານທີ່ໄດ້ຮັບຕາປະທັບແຫ່ງການຊົງຮັບຮອງຈາກພຣະເຈົ້າ.

ກາເດດເປັນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ຄົນດື່ມເຫຼົ້າອົງຸ່ນສອງຈໍາພວກໃນພຣະທໍາໂຢເອນຖືກແຍກແລະຈໍາແນກອອກຈາກກັນໂດຍອີງໃສ່ການປະຕິເສດຫຼືການຍອມຮັບຂ່າວສານເລື່ອງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງໂຢເອນເອີ້ນວ່າ “ນໍ້າອົງຸ່ນໃໝ່” ໂດຍກົງກັນຂ້າມກັບນໍ້າອົງຸ່ນທີ່ໝັກແລ້ວຊຶ່ງອີກຈໍາພວກໜຶ່ງກໍາລັງດື່ມຢູ່. “ນໍ້າອົງຸ່ນໃໝ່” ຂອງໂຢເອນ ກໍຄື “ການພັກຜ່ອນ” ຂອງໂປໂລ ໃນພຣະທໍາເຮັບເຣີ ບົດທີສາມ ແລະ ສີ່. ມັນຍັງເປັນສິ່ງທີ່ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ” ຂອງເອຊາຢາປະຕິເສດທີ່ຈະ “ຟັງ”—ແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນການພັກຜ່ອນທີ່ພວກເຈົ້າຈະໃຫ້ຜູ້ເມື່ອຍລ້າໄດ້ພັກຜ່ອນ; ແລະນີ້ແມ່ນຄວາມຊື່ນບານ”: ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ. ແຕ່ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາໄດ້ເປັນແກ່ພວກເຂົາວ່າ ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ, ຂໍ້ບັນຍັດເທິງຂໍ້ບັນຍັດ; ແນວເທິງແນວ, ແນວເທິງແນວ; ທີ່ນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແລະທີ່ນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ; ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະໄປ, ແລະລົ້ມຫງາຍຫຼັງ, ແລະຖືກຫັກແຫຼກ, ແລະຕິດບ່ວງແຮ້ວ, ແລະຖືກຈັບ.”

ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວວ່າ ການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄໍາຂອງອາໂຣນເປັນຕົວແທນຂອງ “ສອງ” ໃນບັນດາການທົດສອບສິບປະການທີ່ສິ້ນສຸດລົງທີ່ຄາເດັຊ. ການແບ່ງການທົດສອບນັ້ນອອກເປັນສອງການທົດສອບ ສອດຄ່ອງກັບໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບໃນຊ່ວງຝົນຫຼັງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ການທົດສອບຮູບຂອງສັດຮ້າຍ” ອັນເປັນການທົດສອບທີ່ກໍານົດຊະຕາກໍາຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມລະບຸເຖິງ ‘ການກະບົດ’ ເພາະວ່າ ເລກ ‘ສິບສາມ’ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດ.

ບົດນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັດຮ້າຍຈາກທະເລຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກສູງສຸດຂອງການກະບົດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເມື່ອດານີເອນລະບຸມັນວ່າເປັນອຳນາດທີ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳໃຫຍ່ໂຕຕໍ່ຕ້ານອົງຜູ້ສູງສຸດ. ຕໍ່ຈາກການກະບົດນັ້ນ ກໍມີການກະບົດຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ຄື ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈາກນັ້ນບັງຄັບໃຫ້ຊາວໂລກທັງສິ້ນດຳເນີນຕາມແບບຢ່າງຂອງການກະບົດນັ້ນ. ແບບແຜນສຳລັບການກະບົດຄັ້ງທີສາມໃນບົດນີ້ພົບໄດ້ໃນການກະບົດຄັ້ງທຳອິດໃນສາມການກະບົດ ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໂດຍສັດຮ້າຍຈາກທະເລ, ອັນເປັນສັນຍະລັກຂອງວາຕິກັນ. ໃນຂໍ້ສິບເອັດ ສະຫະລັດອາເມລິກາເວົ້າເຫມືອນມັງກອນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ—ຮູບຈຳລອງຂອງວາຕິກັນ. ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ສິບສອງເປັນຕົ້ນໄປ ສະຫະລັດອາເມລິກາບັງຄັບໃຫ້ຊາວໂລກກະທຳເຊັ່ນດຽວກັນ. ການກະບົດຂອງອາໂຣນມີສອງດ້ານ ໂດຍເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະຕໍ່ມາຂອງການກະບົດຂອງຊາວໂລກທັງສິ້ນ ເມື່ອຮູບຈຳລອງຂອງວາຕິກັນໃນລະດັບໂລກຖືກບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບ.

ການກະບົດຂອງອາໂຣນບົ່ງຊີ້ເຖິງທັງສອງຊ່ວງເວລາ ໂດຍຖືກແທນຄ່າເປັນການໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບເມື່ອໂມເຊບໍ່ຢູ່ ຕາມດ້ວຍການໄຫວ້ຮູບເຄົາລົບເມື່ອໂມເຊຢູ່. ໂມເຊໄດ້ຮັບພຣະບັນຍັດຢູ່ ແລະເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະຈຸດແບ່ງແຍກໃນການກະບົດ. ການທົດສອບທີ່ຖືກແທນໂດຍຮູບລູກງົວ-ສັດຮ້າຍທອງຄຳຂອງອາໂຣນ ແມ່ນການທົດສອບໃນປີ 1863.

ນີ້ແມ່ນການທົດສອບແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຊີວິດກັບຄວາມຕາຍ. ມັນເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຫຼື ຄວາມຕາຍໃນຖິ່ນກັນດານ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ຫຼື ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຊະຕາກຳຂອງ Shebna ຜູ້ເປັນ Laodicean ຫຼື Eliakim ຜູ້ເປັນ Philadelphian. ການທົດສອບສາມປະການທຳອິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍມານາ ນັ້ນ ເປັນສັນຍະລັກເຖິງຂໍ້ຂັດແຍ້ງເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ຫຼື ວັນອາທິດ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ການທົດສອບປະການທີສິບກໍເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ເສັ້ນແບ່ງໃນການກະບົດເລື່ອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງການທົດສອບປະການທີຫ້າ ແລະ ທີຫົກ—ກໍແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີສີ່ແມ່ນເລື່ອງນ້ຳທີ່ມາສາ ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ການທົດສອບ” ແລະ “ເມຣີບາ” ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ “ທຸງໝາຍຂອງພຣະເຢໂຮວາ” ແລະຢູ່ໃນ ອົບພະຍົບ 17:1–7 ບ່ອນທີ່ມັນຖືກລະບຸໂດຍກົງວ່າເປັນ “ການທົດສອບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”.

ການທົດລອງທີ່ “Massah” ເປັນຕົວແທນ, ແລະ ເຄື່ອງໝາຍທີ່ “Meribah” ເປັນຕົວແທນ, ເປັນອາລະຟາໃນແງ່ຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄປພົບກັບໂອເມກາໃນແງ່ຄຳພະຍາກອນຂອງມັນ ເມື່ອໂມເຊຕີຫີນພະສີລາກ້ອນດຽວກັນນັ້ນເປັນຄັ້ງທີສອງ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ການຍຸແຍ່ງພຣະອົງຄັ້ງທີສີ່ໃນບັນດາສິບຄັ້ງ ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ທີ່ Kadesh, ເພາະວ່າ Kadesh ຄັ້ງທີສອງແມ່ນບ່ອນທີ່ໂມເຊຕີຫີນພະສີລາດ້ວຍການກະບົດ. ສິ່ງນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ Kadesh ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກ ຮວມເອົາການທົດສອບເລື່ອງນ້ຳ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດເຄື່ອງໝາຍ.

ການທົດສອບເລື່ອງນ້ຳ ຊຶ່ງກ່ອດໃຫ້ເກີດທຸງສັນຍາລັກ ແມ່ນການທົດສອບແຫ່ງຂ່າວສານຝົນປາຍ. ປີ 1863 ແມ່ນບ່ອນທີ່ທຸງສັນຍາລັກນັ້ນຄວນຈະຖືກຊູຂຶ້ນ, ແຕ່ອະນິຈາ; ປີ 1863 ເປັນພຽງແຕ່ກາເດັດຄັ້ງທຳອິດເທົ່ານັ້ນ, ແລະກາເດັດຄັ້ງທີສອງຢູ່ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້. ມັດຊາ ແລະ ເມຣີບາ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາລັກໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມິແມ່ນອຳນາດຂອງໂຣມ ຫຼື ອຳນາດຂອງພວກຢິວ ທີ່ໄດ້ຈັດໃຫ້ການຕາຍຂອງພຣະຄຣິດເກີດຂຶ້ນ. ອຳນາດນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮອງໄວ້ແລ້ວໃນສະພາແຫ່ງສະຫວັນຫຼາຍຍຸກກ່ອນໜ້າໄມ້ກາງແຂນ. ໂມເຊໄດ້ໃຊ້ຄັນເທົ້າຂອງຕົນ, ຄັນເທົ້າທີ່ໄດ້ຮັບການເຈີມໂດຍພຣະເຈົ້າເອງ ເພື່ອຕີຫີນຜາ—ແຕ່ພຽງຄັ້ງດຽວເທົ່ານັ້ນ. ຫີນຜານັ້ນ ຕາມການຊົງດົນໃຈ ແມ່ນເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຕັ້ງແຕ່ 1840 ຫາ 1844, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງພື້ນຖານເດີມທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທາງເດີນຂອງຄົນຊອບທຳ. ໃນການທົດສອບທີ່ມັດຊາເປັນຕົວແທນນັ້ນ, ນ້ຳທີ່ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແມ່ນນ້ຳທີ່ອອກມາຈາກຫີນຜາແຫ່ງທາງເກົ່າ. ນ້ຳນັ້ນທົດສອບ ແລະ ກ່ອດໃຫ້ເກີດສອງຈຳພວກ; ຈຳພວກໜຶ່ງສຳລັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງສຳລັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງຜູ້ທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາລັກ ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ເມຣີບາ.

ພຣະວິຫານໄດ້ຖືກສ້າງສຳເລັດກ່ອນພຣະບັນຊາຄັ້ງທີສາມຂອງ Artaxerxes, ອັນເປັນການສະຖາປະນາວ່າພຣະວິຫານຂອງ Millerite ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຍົກຂຶ້ນໃນ 46 ປີ ຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ນັ້ນ, ໄດ້ສຳເລັດລົງກ່ອນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍການມາເຖິງຂອງພຣະບັນຊາຄັ້ງທີສາມ. ຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໄດ້ຮັບການປະທັບຕາພຽງແຕ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ໃນເວລາທີ່ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ແລະເຄື່ອງຖວາຍຂອງຜົນແຮກແຫ່ງເພນເຕກອດ, ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ. Massa ແລະ Meribah ລະບຸເຖິງການທົດສອບເລື່ອງນ້ຳ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສາມ.

ພຣະກິດແຫ່ງການຮວມພຣະຄຸນຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າເຂົ້າກັບມະນຸດຊາດ ຍັງຖືກນຳສະເໜີເປັນການຮວມພຣະວິຫານສອງແຫ່ງເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ມັນຍັງຖືກນຳສະເໜີເປັນການສົມຣົດ ທີ່ຊາຍແລະຍິງ ຫຼື ພຣະວິຫານຝ່າຍຍິງແລະພຣະວິຫານຝ່າຍຊາຍ ຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະກາຍເປັນເນື້ອດຽວກັນ. ພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານມິນເລີໄຣດ໌ຂຶ້ນ ເພື່ອຈຸດປະສົງໃນການນຳພາພວກເຂົາເຂົ້າໄປສູ່ພຣະວິຫານສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະພົບ “ການພັກຜ່ອນ,” ຊຶ່ງຖືກເປັນສັນຍາລັກໃນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1844 ໂດຍວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ເມື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ກ່ຽວກັບ Massa ແລະ Meribah, ໃນຖານະເປັນການທົດສອບທີສີ່, ຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ລະຫວ່າງການທົດສອບເປີດຕົ້ນອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງກໍແທນຄວາມໝາຍເຖິງການທົດສອບສາມຢ່າງເຊັ່ນກັນ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍຖືກຕາມມາໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງການທົດສອບທີຫ້າແລະທີຫົກ—ເຈົ້າຈຶ່ງຈະສາມາດເຫັນໄດ້, ແຕ່ຈະເຫັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອເຈົ້າເຕັມໃຈທີ່ຈະເຫັນ, ວ່າການທົດສອບມານາສາມຊັ້ນເປັນການທົດສອບທີໜຶ່ງ, ຕາມດ້ວຍການທົດສອບໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນໄປກ່ອນການທົດສອບສອງຊັ້ນອັນທີສາມຂອງລູກງົວຄຳຂອງອາໂຣນ. Massa ແລະ Meribah ຖືກນຳສະເໜີຮ່ວມກັນ, ເພາະວ່າມີພຽງແຕ່ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງເທົ່ານັ້ນ ທີ່ການ “ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງ” ໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ ຖືກຈັດວາງໄວ້. ການທົດສອບສາມຢ່າງທຳອິດຂອງມານາແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ການທົດສອບຂອງ Massa ແລະ Meribah ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະການກະບົດຂອງອາໂຣນແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີຫ້າແມ່ນການທົດສອບເລື່ອງລູກງົວຄໍາຂອງອາໂຣນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະກົດຂຶ້ນຂອງການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ເມື່ອພວກກະບົດຄິດວ່າການກະບົດຢ່າງເປືອຍເປົ່າຂອງຕົນນັ້ນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກພຣະເຈົ້າ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີຫົກແມ່ນພາກທີສອງຂອງການກະບົດເຣື່ອງລູກງົວຄຳ, ເມື່ອໂມເຊກັບຄືນມາຈາກການຮັບພຣະບັນຍັດສິບປະການ. ໂມເຊຖາມວ່າ, “ຜູ້ໃດຢູ່ຝ່າຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ?” ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງເຉື່ອຍເຉີຍ ຫຼືເຂົ້າຂ້າງຜູ້ນັບຖືຮູບເຄົາລົບ, ສະແດງການກະບົດອັນດຽວກັນນັ້ນອອກຢ່າງເປີດເຜີຍໃນທ່າມກາງພຣະພັກຂອງຜູ້ກາງ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີຫ້າແລະຄັ້ງທີຫົກ ປາກົດຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າເປັນແບບຢ່າງແລະສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອລີຢາເທິງພູກາເມນໄດ້ຖາມຄຳຖາມທີ່ຄ້າຍຄືກັນກັບທີ່ໂມເຊໄດ້ຖາມ. “ຈົ່ງເລືອກໃນວັນນີ້ວ່າພວກເຈົ້າຈະຮັບໃຊ້ຜູ້ໃດ,” ຊີ້ໄປເຖິງການທົດສອບຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສັນຍະລັກຂອງການທົດສອບເລື່ອງຮູບປັ້ນຂອງສັດຮ້າຍ ຊີ້ໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການແບ່ງຝ່າຍຂອງພວກເລວີໃນເລື່ອງຂອງອາໂຣນ ແລະການແບ່ງຂອງສິບສອງເຜົ່າໃນເລື່ອງລູກງົວຄຳສອງຕົວຂອງເຢໂຣໂບອາມ ລະບຸເຖິງການແບ່ງລະຫວ່າງຄົນມີປັນຍາກັບຄົນໂງ່ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາວລາໂອດີເກຍແມ່ນພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່, ດັ່ງທີ່ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ໄດ້ເປັນພະຍານໄວ້, ແລະດັ່ງນັ້ນ ການແບ່ງຂອງພວກພົມມະຈາຣີໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຄືການແບ່ງລະຫວ່າງຊາວລາໂອດີເກຍກັບຊາວຟີລາເດນເຟຍ. ການທົດສອບຄັ້ງທີຫ້າແລະຄັ້ງທີຫົກ, ຊຶ່ງເປັນການທົດສອບດຽວທີ່ມີສອງດ້ານ, ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າມັນສອດຄ່ອງກັບ 1863 ແລະ Kadesh.

ບົດທີສາມສິບສອງ ແລະ ບົດທີສາມສິບສາມຂອງພຣະທຳ Exodus ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນດຽວກັນແທ້ໆ, ຫ່າງກັນພຽງບໍ່ກີ່ຊົ່ວໂມງ, ແລະ ວັນນັ້ນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1863 ແລະ Kadesh. ໃນບົດທີສາມສິບສາມ ໂມເຊໄດ້ທູນຂໍເພື່ອຈະເຫັນສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເຫັນໂມເຊໃນການຍົ່ວຍຸສອງຄັ້ງທີຫ້າ ແລະ ທີຫົກ ກຳລັງຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນພວກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂມເຊຄົນດຽວກັນນັ້ນກໍຢູ່ທີ່ Kadesh ກຳລັງຕີຫີນຜາເປັນຄັ້ງທີສອງດ້ວຍ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຖືກຫີນຜານັ້ນບົດຂະຍີ້, ຊຶ່ງເຂົາໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະລົ້ມລົງເທິງຫີນຜານັ້ນ. ຫີນຜານັ້ນຄືຂ່າວສານໜຶ່ງ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີສັນຍາລັກສອງຢ່າງຂອງໂມເຊທີ່ Kadesh, ຢ່າງໜຶ່ງສຳແດງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ອີກຢ່າງໜຶ່ງປະຕິເສດຫີນຜານັ້ນ.

ໜຶ່ງໃນສັນຍາລັກຂອງ “ໂມເຊຢູ່ກາເດັດ” ແມ່ນການຕີຫີນຜາດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງອຳນາດ. ໃນຄັ້ງທຳອິດ ມັນເປັນອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃນຄັ້ງທີສອງ ມັນເປັນອຳນາດຂອງມະນຸດ. ຊົນຊັ້ນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊໃນກາເດັດຄັ້ງທີສອງ ຖືກພັນລະນາວ່າເປັນຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ທີ່ໃຊ້ອຳນາດທາງເທວະວິທະຍາຂອງຕົນ (ໄມ້ຄ້ອນ) ເພື່ອໂຈມຕີຂ່າວສານແຫ່ງຝົນຊ້າຍ, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງທາງເດີມເກົ່າຂອງປີ 1840 ຫາ 1844.

ການທົດສອບທຳອິດຂອງມານາແມ່ນສາມການທົດສອບ. ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນບັນດາສິບການທົດສອບຄືການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ທັງທຳອິດແລະສຸດທ້າຍຕ່າງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການພັກຜ່ອນ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບ. ການທົດສອບທຳອິດແມ່ນສາມການທົດສອບ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ທີ່ຕາມມາດ້ວຍທູດສະຫວັນອົງທີສອງ; ແຕ່ການທົດສອບທີສີ່ ບ່ອນທີ່ການປະທັບຕາແລະການຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Massa ແລະ Meribah. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການທົດສອບທີຫ້າແລະທີຫົກ ແມ່ນການທົດສອບທີສາມ ຊຶ່ງໄດ້ຕິດຕາມຫຼັງການທົດສອບທີສອງຂອງ Massa ແລະ Meribah ແລະການທົດສອບທຳອິດຂອງມານາ.

ການຍົວະໃຫ້ກະທໍາຜິດທີ່ Taberah ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນ Numbers 11:1–3 ແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງທີເຈັດ. ຂໍ້ພຣະຄໍາທີ່ນໍາເຂົ້າສູ່ການທົດລອງແຫ່ງຄວາມເຊື່ອອັນເປັນດັ່ງໄຟ ຊຶ່ງຖືກແທນຄວາມໝາຍໂດຍ “Taberah,” ຊຶ່ງໝາຍວ່າ ‘ສະຖານທີ່ແຫ່ງການເຜົາໄໝ້’ ນັ້ນ ມີຂໍ້ພຣະຄໍາກ່ອນໜ້າທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການເຄື່ອນທັບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜ່ານຖິ່ນກັນດານ. ຄວາມບໍ່ອົດທົນທີ່ປະກົດໃນບົດທີສິບ ຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ມີຄວາມອົດທົນຂອງພວກວິສຸດ, ແຕ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກໍາລັງສໍາແດງຄວາມບໍ່ອົດທົນໃນບົດທີສິບ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ການທົດລອງອັນຮ້ອນແຮງດັ່ງໄຟຂອງເຂົາໃນບົດທີສິບເອັດ.

ຂໍ້ຖັດໄປໄດ້ນໍາເຂົ້າການກະບົດທີ່ຕາເບຣາ.

ການຍົວະຍຸທີ່ຕິດຕາມພາຍຫຼັງການສຳແດງແຫ່ງໄຟນັ້ນ ຄືຄວາມປາຖະໜາຫາອາຫານເນື້ອ ແລະນີ້ແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງທີແປດ. ສິ່ງນີ້ປາກົດຢູ່ໃນ ຈົດເລກ 11:4–34. ການຈົ່ມທີ່ທາເບຣາ ເປັນຕົວແທນຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນສູງທີ່ຖືກເສື່ອມຊາມ, ການຂາດຄວາມອົດທົນ, ແລະການກະບົດແຫ່ງຄວາມໃຄ່ຢາກຫາໝໍ້ເນື້ອຂອງອີຢິບ ເປັນຕົວແທນຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳ. ໄຟນັ້ນເປັນຕົວແທນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍໄຟຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນ ມາລາກີ ບົດທີສາມ, ເພາະໃນຄວາມໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນແລ້ວ ທາເບຣາ ໝາຍເຖິງສະຖານທີ່ເຜົາໄໝ້ ແລະສະຖານທີ່ເຜົາໄໝ້ໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ຢູ່ໃນ ມາລາກີ 3 ບ່ອນທີ່ໄຟກໍ່ໃຫ້ເກີດຊົນຊັ້ນທີ່ຂາດຄວາມອົດທົນ ຜູ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຮັບການຊຳລະ ແລະຊົນຊັ້ນທີ່ອົດທົນ ຜູ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດັ່ງເຄື່ອງບູຊາທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນ.

ຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊ ໃນການທົດສອບສອງປະການແຫ່ງລັກສະນະທີ່ສູງແລະຕໍ່າຂອງທາເບຣາ ຄືຊົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ທັງໃນທາງສະຕິປັນຍາ ແລະໃນທາງຝ່າຍວິນຍານ. ສະຕິປັນຍາຈໍາແນກລັກສະນະທີ່ສູງກວ່າ ແລະໃນທາງວິນຍານແມ່ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພຣະພາວະກັບມະນຸດສະພາບ. ພຣະພາວະຈະສາມາດປະສົມປະສານກັບມະນຸດສະພາບໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອລັກສະນະທີ່ຕໍ່າກວ່າຖືກຕອກຕະປູໄວ້ທີ່ກາງແຂນ ແລະຕາຍແລ້ວ. ການຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ ທັງໃນທາງສະຕິປັນຍາ ແລະໃນທາງວິນຍານ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງປະສົບການຂອງການໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ. ໄຟແຫ່ງທາເບຣາເປັນຕົວແທນແຫ່ງການແຍກຂາດຂັ້ນສຸດທ້າຍລະຫວ່າງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າງນາ ໃນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ໃນການຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານຂອງຊົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ການທົດສອບຄັ້ງທີເກົ້າແມ່ນການກະບົດຂອງມີຣີອາມແລະອາໂຣນ ທີ່ພົບໄດ້ໃນ Numbers 12. ການຍົວະໃຫ້ເກີດໂທດນັ້ນບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກການຍົວະໃນກໍລະນີຂອງໂຄຣາ ດາທານ ແລະອາບີຣາມ ຫຼື Minneapolis, ໃນປີ 1888. ປະເດັນນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ແມ່ນການປະຕິເສດການຊົງເລືອກຜູ້ນຳຂອງພຣະອົງ.

ການກ່າວໂທດຕໍ່ບັນດາຜູ້ນຳທີ່ປະຕິເສດບໍ່ພຽງແຕ່ຂ່າວສານ ແຕ່ທັງຜູ້ນຳຂ່າວສານດ້ວຍ ນຳໜ້າການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ. ພາວະການນຳປາກົດຕົນເປັນຜູ້ຫຼົງຖອຍກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດພຽງເລັກນ້ອຍ ຊຶ່ງແມ່ນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ. ກົດໝາຍວັນອາທິດສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ, ແລະໃນລະຫວ່າງທາງໄປສູ່ໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ພວກຜູ້ນຳໄດ້ເລືອກບາຣັບບາສ ຜູ້ເປັນພຣະຄຣິດປອມ ເພາະ “bar” ໝາຍວ່າ ‘ບຸດຂອງ’ ແລະ “abba” ໝາຍວ່າ ‘ພໍ່.’ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ໄມ້ກາງແຂນ (ກົດໝາຍວັນອາທິດ) ຫຼື ກາເດັດ, ບັນດາຜູ້ນຳສະແດງການຫຼົງຖອຍຢ່າງເຕັມຮູບແບບ ໂດຍເລືອກພຣະຄຣິດປອມ ແລະຍັງປະກາດໂດຍກົງຕໍ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ບ້ານເມືອງວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ມີກະສັດອົງໃດ ນອກຈາກ ຊີຊາ.

ການທົດສອບທີ່ເຈັດ, ທີ່ແປດ ແລະ ທີ່ເກົ້າ ແມ່ນການຊີ້ບອກເຖິງຂະບວນການປະທັບຕາ, ແຕ່ພາບປະກອບນັ້ນແມ່ນຂອງພວກຍິງພົມຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າ. ການທົດສອບທີ່ສິບໃນບັນດາການທົດສອບເຫຼົ່ານັ້ນ ແມ່ນການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ຄາເດັດ, ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1863. ຕັ້ງແຕ່ປີ 1846 ພວກເຮັບເຣີໄດ້ຖືກນຳມາສູ່ຊີນາຍເພື່ອຮັບພຣະບັນຍັດ. ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການແມ່ນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ, ແລະ ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກແມ່ນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານຍຸກສະໄໝໃໝ່. ແຜ່ນຈາລຶກແຜ່ນທີສອງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໃນປີ 1850, ແລະ ດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນບູຮານໄດ້ປະຕິຍານວ່າຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດ, ພາຍໃນປີ 1856 ການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກນຳມາ, ດັ່ງທີ່ມີແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍພວກສາຍລັບທີ່ໄປຢ້ຽມແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ທັດສະນະຂອງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ໄດ້ຖືກຂໍ້ສະຫຼຸບໃນຕະຫຼອດເຈັດປີຈາກ 1856 ເຖິງ 1863 ຄືວ່າ ຖິ່ນກັນດານລາໂອດີເກຍແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຂົາປາຖະໜາຈະຕາຍ.

ໄລຍະເວລາຈາກປີ 1844 ຫາ 1863 ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການບັບຕິສະມາທີ່ທະເລແດງ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການບັບຕິສະມາອີກຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ແມ່ນ້ຳຈໍແດນ ໃນສະຖານທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ພຣະເຢຊູຈະກາຍເປັນພຣະຄຣິດ ເມື່ອພາຍຫຼັງພຣະອົງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາໂດຍໂຢຮັນ. ການບັບຕິສະມາທີ່ທະເລແດງໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານ. ຄວາມສຳພັນນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສົມຣົດ ຊຶ່ງໃນເວລາດຽວກັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂະບວນການທົດສອບສິບຂັ້ນ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຖືກນຳມາຍັງຊີນາຍ ແລະໄດ້ສັນຍາວ່າຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຮັກສາ ແລະຕໍ່ມາກໍລົ້ມເຫຼວໃນການທົດສອບຂັ້ນທີສິບ ແລະເປັນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ໃນການກະບົດຄັ້ງທຳອິດທີ່ກາເດັດ. ຫຼັງຈາກສີ່ສິບປີ ແລະພາຍຫຼັງການກະບົດຄັ້ງທີສອງທີ່ກາເດັດ ຊຶ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍກວ່າເກົ່າ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາໂດຍການຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໄປໃນແມ່ນ້ຳຈໍແດນ.

ໝາຍຫຼັກທັງໝົດຂອງບັບຕິສະມາຖືກຜູກພັນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍພັນທະສັນຍາ. ປະຫວັດຂອງ omega ແລະ Kadesh ຄັ້ງທີສອງ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດຂອງ alpha ແລະ Kadesh ຄັ້ງທຳອິດ. ການກະບົດແຫ່ງ omega ຂອງໂມເຊ ຮ້າຍແຮງຍິ່ງກວ່າການກະບົດຂອງຊາດໜຶ່ງທັງຊາດໃນການກະບົດແຫ່ງ alpha ທີ່ Kadesh. omega ຍ່ອມໃຫຍ່ກວ່າສະເໝີ. ການກະບົດທັງສອງນີ້ເມື່ອຮວມກັນແລ້ວ ເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງຜູ້ຮຽນຮູ້ແລະຜູ້ບໍ່ຮຽນຮູ້ໃນເອຊາຢາ ຜູ້ຊຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະເຂົ້າສູ່ການພັກສະຫງົບແຫ່ງຂ່າວສານຝົນປາຍ.

ການຮັບບັບຕິສະມາສາມຄັ້ງ (ທະເລແດງ, ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ), ຄັ້ງທຳອິດເປັນຂອງໂມເຊ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍເປັນຂອງພຣະຄຣິດ; ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊຈຶ່ງເປັນອານຟາ ແລະ ພຣະຄຣິດເປັນໂອເມກາ. ອັກສອນທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງອັກສອນຕົວທຳອິດ ແລະ ຕົວທີຊາວສອງຂອງອັກສອນຮີບຣູ ຄືອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ເມື່ອນຳມາປະກອບແລະວາງຕາມຫຼັງອັກສອນຕົວທຳອິດ ຊຶ່ງຈາກນັ້ນໄດ້ປະກອບກັບອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍ ແລະ ຕົວທີຊາວສອງ ກໍເກີດເປັນຄຳພາສາຮີບຣູວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ການຮັບບັບຕິສະມາຄັ້ງກາງຄື ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ແລະ ກາເດັດ. ການຮັບບັບຕິສະມາຄັ້ງທຳອິດທີ່ທະເລແດງ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍການຮັບບັບຕິສະມາທີ່ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ແຕ່ການຮັບບັບຕິສະມາຄັ້ງທຳອິດທີ່ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ໄດ້ຖືກເລື່ອນອອກໄປສີ່ສິບປີ ຈົນເຖິງການມາເຖິງກາເດັດເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະ ການຮັບບັບຕິສະມາແທ້ຈິງທີ່ແມ່ນ້ຳຢໍແດນ. ການຮັບບັບຕິສະມາຄັ້ງທີສາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມສຳລັບພວກຢິວ ໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງໃນການຢືນຢັນພັນທະສັນຍາເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດທີເກົ້າ ຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແລະ ນັ້ນເປັນໂມງແຫ່ງການພິພາກສາສຳລັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ການບັບຕິສະມາຄັ້ງທຳອິດທີ່ທະເລແດງແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະການໄປຢ້ຽມຢາມຄາເດັດສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າ”, ເພາະວ່າໃນການໄປຢ້ຽມຢາມຄາເດັດຄັ້ງທຳອິດ ແລະແມ່ນ້ຳຢໍແດນ ແມ່ນບ່ອນທີ່ການກະບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງອອກ, ແລະໃນຄາເດັດຄັ້ງທີສອງ ການກະບົດຂອງຜູ້ນຳຖືກສະແດງອອກ. ຄາເດັດ ແລະການໄປຢ້ຽມຢາມສອງຄັ້ງນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການເພີ່ມຂຶ້ນເປັນສອງເທົ່າຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຄົນສອງພວກຖືກສະແດງອອກ, ແລະທັງສອງພວກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນທັງໂດຍປະຊາຊົນ ແລະທັງໂດຍຜູ້ນຳ. ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເມື່ອເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລະຫວ່າງຖືກແຍກອອກຈາກກັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານຖືກແຍກອອກຈາກເຈົ້າສາວຄຣິສຕຽນ ຜູ້ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອະພິເສກສົມຣົດໃນໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ໄລຍະເວລາຈາກປີ 1844 ຫາ 1863 ແມ່ນທະເລແດງໄປຈົນເຖິງການກະບົດຄັ້ງທໍາອິດທີ່ກາເດັດ. ປີ 1844 ແມ່ນການຂ້າມທະເລແດງ, ປີ 1846 ແມ່ນມານາ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງການທົດສອບເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ຊຶ່ງພວກ White ໄດ້ຜ່ານໃນປີ 1846 ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ແຕ່ງງານ. ໃນປີ 1849 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢຽດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມພວກເຂົາໃນລະຫວ່າງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ເມື່ອກະດານທໍາອິດຂອງຮາບາກຸກໄດ້ມາຮອດໃນປະຫວັດສາດ, ແລະກະດານທີສອງກໍໄດ້ຖືກອອກແບບເພື່ອຈຸດປະສົງດຽວກັນ.

ຕາຕະລາງ omega ປີ 1850 ມີໄວ້ເພື່ອຮວບຮວມ ແລະ ທົດສອບ, ເພາະນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຕາຕະລາງ alpha ປີ 1843 ໄດ້ເຮັດ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດມີຕາຕະລາງໜຶ່ງ, ແລະ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍມີຕາຕະລາງໜຶ່ງດ້ວຍ, ເພາະອົງທຳອິດເປັນ alpha ແລະ ອົງທີສາມເປັນ omega. “ຕາຕະລາງສອງອັນ” ແມ່ນໝຸດໝາຍຕາມທາງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ—ບໍ່ແມ່ນອົງທີສອງ. ໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ “ຕາຕະລາງຕ່າງໆ” ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຕາຕະລາງທີ່ມີຄວາມຜິດພາດ ແລະ ສິ້ນສຸດດ້ວຍຕາຕະລາງທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດພາດ. ປະຫວັດສາດລະຫວ່າງຕາຕະລາງສອງອັນນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ໃນຊ່ວງທີ່ຕາຕະລາງຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງຈົນຮອດປີ 1850.

ຫຼັງຈາກປີ 1843 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844, ແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກມັນໄດ້ພະຍາກອນປີ 1843 ຢ່າງຜິດພາດໃນເວລານັ້ນ. ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ຈົນເຖິງ 1850 ບໍ່ມີຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ. ໃນປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ບໍ່ມີແຜນພູມ ແລະ—ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງ. ອາລະຟາແມ່ນຕາຕະລາງ, ໂອເມກາແມ່ນຕາຕະລາງ, ແລະຕອນກາງແມ່ນການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ; ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດ ຊຶ່ງກ່ຽວພັນກັບຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ມີຕາຕະລາງ. ຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດຂອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກແບກຖືລາຍເຊັນແຫ່ງຄວາມຈິງ.

ປີ 1850 ໄດ້ຖືກເປັນແບບໂດຍພູຊີໄນ ແລະການປະທານພຣະບັນຍັດ. ເຫດການນັ້ນໄດ້ຮັບການລະນຶກໄວ້ດ້ວຍເພນເຕກອດ, ເມື່ອເຂົ້າຈີ່ຖວາຍແບບໂບກສອງກ້ອນຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຂະບວນການຍົກຂຶ້ນເຂົ້າຈີ່ຖວາຍແບບໂບກນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການພິມ ແລະການເຜີຍແຜ່ຕາຕະລາງໃນເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842, ແລະໂດຍປະຫວັດສາດຂອງປີ 1849 ເມື່ອຕາຕະລາງສະບັບທີສອງຖືກຈັດກຽມ, ແລະປີ 1850 ເມື່ອມັນພ້ອມໃຊ້. ໄລຍະເວລານີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໃນເສັ້ນຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນຫ້າສິບວັນນັບແຕ່ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງເພນເຕກອດ, ເປັນໄລຍະໜຶ່ງທີ່ຖືກແບ່ງອອກເປັນສີ່ສິບວັນ ຕາມດ້ວຍສິບວັນ.

ໃນປີ 1849 ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ, ແລະໃນປີ 1850 ແຜ່ນຈາລຶກທີສອງຂອງຮາບາກຸກກໍໄດ້ມີໃຫ້ໃຊ້, ແລະຂະບວນການທົດສອບທີ່ນຳໄປສູ່ກາເດັດກໍໄດ້ດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ໃນປີ 1856 ການທົດສອບສຸດທ້າຍໃນຈຳນວນສິບປະການຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານກໍໄດ້ມາເຖິງ ເມື່ອຄວາມສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບການເປີດເຜີຍພະຍາກອນພື້ນຖານຂອງມິນເລີໄດ້ຖືກຕີພິມໃນວາລະສານຂອງຂະບວນການ. ຕະຫຼອດສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຈາກປີ 1856 ຈົນເຖິງປີ 1863, ພວກສອດແນມໄດ້ເຂົ້າໄປສຳຫຼວດແຜ່ນດິນນັ້ນ. ໃນປີ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກຜູ້ນຳຄົນໃໝ່ເພື່ອພາພວກເຂົາກັບໄປຍັງອີຢິບ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.