ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ສິບເຈັດ

ພວກເຮົາໄດ້ປິດບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໄວ້ດ້ວຍການພິຈາລະນາທີ່ຍັງບໍ່ສິ້ນສຸດກ່ຽວກັບຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ແລະ Paul, ວ່າ “ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ” ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໄລຍະເວລາ 430 ປີ, ອັນປະກອບດ້ວຍ 30 ປີ ຕາມດ້ວຍ 400 ປີ. ຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າ ອາດຈະມີບາງຄົນໃນແວດວົງທາງເທວະວິທະຍາທີ່ເຫັນ 30 ປີນັ້ນເປັນໄລຍະເວລາທີ່ຕາມຫຼັງ 400 ປີ, ແຕ່ເມື່ອກ່າວເຖິງໂດຍທົ່ວໄປ 30 ປີນັ້ນຖືກຈັດໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາ. ມັນແມ່ນ 400 ຕາມດ້ວຍ 30, ຫຼື 30 ຕາມດ້ວຍ 400? ມັນແມ່ນ 30 ຕາມດ້ວຍ 400, ເພາະມີພະຍານຫຼາຍປະການເພື່ອສະຖາປະນາໄລຍະເວລາ 30 ປີ, ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ກັບ ແລະຖືກຕາມດ້ວຍ ໄລຍະພະຍາກອນທີ່ສອງ.

ໂຢເຊັບມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອລາວເລີ່ມຮັບໃຊ້ຕໍ່ໜ້າຟາໂຣໃນ ປະຖົມມະການ 41:46. ແລ້ວກໍເລີ່ມຕົ້ນເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຸດົມສົມບູນ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາມີເຈັດປີແຫ່ງຄວາມອຶດຢາກຕາມມາ. ໂຢເຊັບ, ໃນຖານະເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອມີອາຍຸສາມສິບປີ ໄດ້ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 2520 ວັນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດມີອາຍຸສາມສິບປີ, ກໍມີສອງຊ່ວງເວລາຂອງ 1260 ຕາມມາ, ຊຶ່ງເມື່ອລວມກັນແລ້ວເປັນ 2520; ແລະສິ່ງນີ້ໃນທາງກັບກັນກໍເຊື່ອມໂຍງກັບເຈັດກາລະຢູ່ເໜືອສອງອານາຈັກ.

ດາວິດ​ມີ​ອາຍຸ​ສາມ​ສິບ​ປີ​ເມື່ອ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ຂຶ້ນ​ເປັນ​ກະສັດ, ແລະ​ພຣະອົງ​ໄດ້​ປົກຄອງ​ຢູ່​ສີ່​ສິບ​ປີ ດັ່ງ​ທີ່​ບັນທຶກ​ໄວ້​ໃນ 2 Samuel 5:4. ດາວິດ​ເປັນ​ແບບ​ລ່ວງໜ້າ​ຂອງ​ພຣະຄຣິດ, ແລະ​ເມື່ອ​ພຣະຄຣິດ​ມີ​ອາຍຸ​ສາມ​ສິບ​ປີ ພຣະອົງ​ກໍ​ໄດ້​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ ແລະ​ຈາກນັ້ນ​ຖືກ​ນຳ​ເຂົ້າ​ໄປ​ໃນ​ຖິ່ນ​ທຸລະກັນດານ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ວັນ, ແລ້ວ​ພາຍຫຼັງ​ການ​ຟື້ນ​ຄືນ​ພຣະຊົນ​ຂອງ​ພຣະອົງ ຊຶ່ງ​ການ​ຮັບ​ບັບຕິສະມາ​ຂອງ​ພຣະອົງ​ເປັນ​ແບບ​ລ່ວງໜ້າ​ເຖິງ​ສິ່ງ​ນັ້ນ, ພຣະອົງ​ໄດ້​ປະທັບ​ຢູ່​ແລະ​ສັ່ງສອນ​ພວກ​ສາວົກ​ດ້ວຍ​ພຣະອົງ​ເອງ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ວັນ. ທີ່​ໄມ້ກາງແຂນ, ການ​ທຳລາຍ​ເຢຣູຊາເລັມ​ໄດ້​ຖືກ​ເລື່ອນ​ອອກ​ໄປ​ດ້ວຍ​ພຣະເມດຕາ​ເປັນ​ເວລາ​ສີ່​ສິບ​ປີ ເພື່ອ​ຂະໜານ​ຄູ່​ກັບ​ສີ່​ສິບ​ປີ​ແຫ່ງ​ການ​ຕາຍ​ໃນ​ຖິ່ນ​ທຸລະກັນດານ​ໃນ​ຕອນ​ເລີ່ມຕົ້ນ​ຂອງ​ປະຫວັດ​ສັນຍາ​ຂອງ​ພວກ​ເຂົາ.

ເອເຊກີເອນມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອທ່ານໄດ້ຮັບການເອີ້ນໃຫ້ເປັນສາດສະດາໃນ Ezekiel 1:1. ໃນເວລານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ໃຊ້ເວລາເພື່ອກ່າວເຖິງໄລຍະເວລາທີ່ຕິດຕາມມາຫຼັງຈາກປີທີສາມສິບຂອງເອເຊກີເອນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະແຊກບົດສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້ຈາກ AI ກ່ຽວກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບແລ້ວວ່າ ພາລະກິດຮັບໃຊ້ຂອງທ່ານຍາວນານເທົ່າໃດ. “ຄຳພະຍາກອນຂອງເອເຊກີເອນເປັນບັນດາຄຳພະຍາກອນທີ່ກຳນົດວັນເວລາໄວ້ຢ່າງແມ່ນຍຳທີ່ສຸດບາງສ່ວນໃນພຣະຄຳພີເດີມ ໂດຍມີວັນທີສະເພາະ 13 ຄັ້ງຕະຫຼອດທົ່ວປື້ມ. ທັງໝົດນີ້ຖືກນັບໂດຍເລີ່ມຈາກປີແຫ່ງການຖືກເນລະເທດຂອງ Jehoiachin (597 BCE ເປັນປີທີ 1), ຊຶ່ງໃຫ້ກອບລຳດັບເວລາທີ່ຊັດເຈນກວມເອົາປະມານ 22 ປີ.”

ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ແລະຕໍ່ມາພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຄົນເປັນອັນຫຼາຍ ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ.

ອັນຕິຄຣິດຖືກຄອບງຳໂດຍແບບແຜນຂອງພຣະຄຣິດໃນທາງພະຍາກອນ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ມີເວລາສາມສິບປີໃນການຕຽມພ້ອມເພື່ອຮັບເອົາພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ, ໄລຍະເວລາສາມສິບປີແຫ່ງການຕຽມພ້ອມຕາມຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ສຳລັບອັນຕິຄຣິດ ແມ່ນນັບຈາກການຍົກເລີກ “ການຖວາຍປະຈຳວັນ” ໃນປີ 508 ໄປຈົນເຖິງປີ 538. ເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບອຳນາດໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດປອມແປງ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດຊົງໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍລິດອຳນາດໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ເພາະວ່າ 1260 ປີແຫ່ງຄວາມມືດຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ ຈະຂະໜານກັນກັບ 1260 ວັນແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງບໍລິສຸດຂອງພຣະຄຣິດ ນັບແຕ່ການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 1798.

ບໍ່ມີຍຸກສອງຕອນໃດໆໃນບັນດາຍຸກກ່ອນໜ້ານີ້ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍລະຍະ 30 ປີ ຈະເກີດຂຶ້ນກ່ອນກ້າວທຳອິດຂອງອັບຣາມໃນຂະບວນການພັນທະສັນຍາສາມຂັ້ນຂອງລາວ. ດັ່ງນັ້ນ ຂອງອັບຣາມຈຶ່ງເປັນອັນທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງ ແມ່ນແຕ່ມັນຈະເປັນໄດ້ພຽງແຕ່ໃນລັກສະນະນັ້ນ ຫຼັງຈາກທີ່ມັນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍຄຳພະຍານຄັ້ງທີສອງຂອງໂປໂລ. ເມື່ອໂປໂລໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຂອງລາວ ຄຳພະຍາກອນ 400 ປີກໍໄດ້ກາຍເປັນຄຳພະຍາກອນ 430 ປີ ຊຶ່ງມີ 30 ປີທຳອິດຖືກແຍກໄວ້ຕ່າງຫາກຈາກຊ່ວງເວລາສຸດທ້າຍ.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນໂດຍອີງໃສ່ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ, ດັ່ງທີ່ຊົງຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ, ວ່າໃນຂະບວນການແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໂອເມກາຕໍ່ຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນຂອງ Abram ແລະ Paul ກ່ຽວກັບສາມສິບປີ—ຕາມມາດ້ວຍສີ່ຮ້ອຍປີ—ຈະຕ້ອງມີສິ່ງຄູ່ຂະໜານຂອງມັນໃນໂອເມກາຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຊຶ່ງກໍຄືປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລາສາມສິບປີໜຶ່ງ, ຕາມມາດ້ວຍອີກຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ແຍກອອກຢ່າງຊັດເຈນ, ຈະຕ້ອງສຳເລັດບັນລຸໃນລັກສະນະທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ເວລາ, ແຕ່ກໍສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຮາກຖານ 430 ປີຂອງ Abram. ມັນຈະເປັນການດີຫາກທ່ານອ່ານຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ແລ້ວຈຶ່ງກັບມາຍັງຈຸດນີ້ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

ພຣະເຢຊູ, ໂຢເຊັບ, ດາວິດ ແລະ ເອເຊກຽນ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຜ່ານໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ ສໍາລັບພຣະກິດງານໜຶ່ງທີ່ຈະເປັນແບບຢ່າງແທນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ. ເອເຊກຽນຜູ້ເປັນສາດສະດາ, ໂຢເຊັບຜູ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງເປັນປຸໂຣຫິດ, ແລະ ດາວິດຜູ້ເປັນກະສັດ. ມີສັນຍະລັກສີ່ປະການ, ແຕ່ໜຶ່ງໃນບັນດາສັນຍະລັກນັ້ນຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງມະຫາປຸໂຣຫິດໃນສະຫວັນ ມີທັງຕົວແທນມະນຸດ ແລະ ຕົວແທນອັນທິບ. ພະຍານທັງສີ່ນັ້ນລ້ວນແຕ່ສອດຄ່ອງກັບສາມສິບປີຂອງອັບຣາມ ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ມີການຕຽມພ້ອມຢູ່ເປັນເວລາສາມສິບປີ, ແລ້ວໄດ້ຮັບອຳນາດຢູ່ເປັນເວລາ 1260 ປີ ຈົນກວ່ານາງຈະໄດ້ຮັບຄວາມຕາຍຄັ້ງທຳອິດຂອງນາງໃນປີ 1798. ນາງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ, ເພາະນາງຈະຕາຍອີກເມື່ອເວລາແຫ່ງການພິສູດສິ້ນສຸດລົງ. ຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງແມ່ນຄວາມຕາຍນິລັນດອນ. ພວກເຮົາຮັບໃຊ້ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຜູ້ຊົງຄືນພຣະຊົນແລ້ວ, ເພາະພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຕາຍໄປຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງ. ເມື່ອບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຮັກສາໃຫ້ຫາຍດີ, ພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມຊີ້ບອກວ່ານາງຈະປົກຄອງອີກເປັນເວລາ 42 ເດືອນ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍບໍ່ມີອົງປະກອບດ້ານເວລາ.

ເມື່ອນາງຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ກອງທັບທີ່ຕໍ່ຕ້ານວຽກງານຂອງນາງ ຄືຜູ້ທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມວັນເຄິ່ງຕາມພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ອຳນາດສອງຝ່າຍທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຄືນຊີວິດໃໝ່, ທັງສອງລ້ວນເປັນທຸງສັນຍານ, ອັນໜຶ່ງແຫ່ງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ແລະອີກອັນໜຶ່ງແຫ່ງດວງອາທິດ—ກາຍເປັນຈຸດອ້າງອີງສຳລັບໂລກທັງໝົດ, ເມື່ອມະນຸດຊາດກຳລັງເຮັດການເລືອກຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບຊີວິດຫຼືຄວາມຕາຍ.

ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອັນຕິຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍຄືສັດຮ້າຍນັ້ນ, ຈະເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນສາມປະການຄື ມັງກອນ, ຕົນນາງເອງ (ຄືສັດຮ້າຍ), ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ອຳນາດທັງສາມນັ້ນຈະຮ່ວມກັນຕໍ່ຕ້ານຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ສູງກວ່າພູທັງປວງ. ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີໄຊຊະນະນັ້ນມີເວລາກະກຽມສາມສິບປີ, ບໍ່ແມ່ນສາມສິບປີຕາມຕົວອັກສອນ, ແຕ່ເປັນໄລຍະເວລາຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ ແລະມີເລກສາມສິບຕິດຢູ່ກັບມັນ, ແລະຍັງຄົງມີຜົນບັງຄັບໃນຖານະຄຳພະຍາກອນແມ່ນແຕ່ຫຼັງຈາກຄຳສັ່ງໃນປີ 1844, ອັນເປັນການຊີ້ບອກວ່າການນຳໃຊ້ເວລາຕາມຄຳພະຍາກອນບໍ່ມີຄວາມຊອບທຳອີກຕໍ່ໄປ. ເປັນເລື່ອງງ່າຍທີ່ຈະເຫັນວ່າ ສາມສິບປີນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະກຽມສຳລັບຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂລຫິດ, ແລະກະສັດ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນຖານະຄຣິດຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະຈະເປັນຕົວແທນຂອງອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິລິ. ພະຍານທັງສີ່ຄົນຂອງເອເຊກຽນ, ພຣະຄຣິດ, ໂຢເຊັບ, ແລະດາວິດ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງສິດອຳນາດຂອງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນໄລຍະເວລາດຽວກັນທີ່ສັນຕະປາປາ ແລະສະຫະພັນສາມປະການກຳລັງນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຈະຖືກຍົກຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກປະກາດໃຊ້ໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ແລະຕາມຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຳພີເດີມແລະພຣະຄຳພີໃໝ່ ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະກາຍເປັນອານາຈັກແຫ່ງປຸໂຣຫິດ.

ພວກປະໂລຫິດຕ້ອງມີອາຍຸສາມສິບປີເມື່ອເຂົ້າເລີ່ມຮັບໃຊ້ໃນພຣະວິຫານ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໃນນັ້ນລະບົບປະໂລຫິດໜຶ່ງຖືກຕຽມໄວ້ເພື່ອຮັບໃຊ້ເປັນຖວາຍເຂົ້າກຳແຮກແຫ່ງການໂບກ. ພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກນຳສະເໜີເປັນຊາວເລວີໃນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດທີ່ສຳເລັດໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄດ້ຕຽມພາລະກິດທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໄວ້ສຳລັບຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ການຕຽມນີ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງນັ້ນໄລຍະສາມສິບຈຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕຽມພວກປະໂລຫິດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງສອດຄ້ອງກັບອາຍຸທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບປະໂລຫິດ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ເລີ່ມພາລະກິດຂອງພຣະອົງເມື່ອມີອາຍຸ 30 ປີ ແລະເນື່ອງຈາກໂຢເຊັບເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະຄຣິດ ລາວກໍໄດ້ເລີ່ມການຮັບໃຊ້ຂອງລາວເມື່ອມີອາຍຸສາມສິບປີເຊັ່ນກັນ. ພຣະຄຣິດຈອມປອມໄດ້ຢູ່ໃນການຕຽມເປັນເວລາ 30 ປີ ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງມີພະຍານສາມປະການວ່າ ໄລຍະເວລາ 30 ປີເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຕຽມລະບົບປະໂລຫິດ.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ຄຣິດຈັກບໍລິສຸດ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນກໍຈະກະທໍາການຢູ່. ເມື່ອປະເດັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກໍາຈັດຂ້າວລ້າງອອກໄປ, ທ່ານຈະມີພັນທະກິດທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍ ພຣະເຢຊູ ແລະ ໂຢເຊບປະໂຣຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທັງພຣະພາບ ແລະ ມະນຸດ, ພຣະເຢຊູ ແລະ ເອເຊກຽນຜູ້ພະຍາກອນ, ພຣະເຢຊູ ແລະ ດາວິດກະສັດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມຕະຫຼອດໄລຍະເວລາອັນຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍສາມສິບປີ ນັ້ນ ຈະເປັນສ່ວນໜຶ່ງໃນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ຖືກນໍາສະເໜີເປັນຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ. ມະນຸດທັງສາມນີ້ເປັນສັນຍາລັກຕາມພຣະຄໍາພີຂອງພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນ, ປະໂຣຫິດ ແລະ ກະສັດ; ດັ່ງນັ້ນ ຕົວເລກສາມສິບຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາອະນຸມານໄດ້ວ່າ ໃນແຕ່ລະໝວດທັງສາມນີ້ ຊຶ່ງຖືກຜະລິດໂດຍສັນຍາລັກຕາມພຣະຄໍາພີຜູ້ທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມເປັນເວລາສາມສິບປີ ເມື່ອຖືກນໍາມາຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດ ຍ່ອມເປັນຕົວແທນຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາບກັບມະນຸດພາບ. ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາປະໂຣຫິດທີ່ຖືກຕຽມພ້ອມຕະຫຼອດໄລຍະສາມສິບປີອັນເປັນສັນຍາລັກ ຈຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີເປັນທຸງໝາຍແຫ່ງພຣະພາບທີ່ປະສານເຂົ້າກັບມະນຸດພາບ.

ໄລຍະ 42 ເດືອນແຫ່ງການນອງເລືອດຂອງສັນຕະປາປາໃນວາລະສຸດທ້າຍ ເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດດຳເນີນຢູ່ທ່າມກາງມະນຸດເປັນເວລາ 42 ເດືອນ ໃນບຸກຄົນຂອງສາວົກຂອງພຣະອົງ. 42 ເດືອນແຫ່ງການເປັນທາດແລະການກົດຂີ່ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປົດປ່ອຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນສອງຊັ້ນຂອງ Abram ຈຳນວນ 430 ປີ. 400 ປີຂອງ Abram ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນທີ່ທະເລແດງ ຊຶ່ງເປັນພາບປະກອບແບບພຣະຄຳພີອັນຄລາສສິກຂອງການປິດສະໄໝແຫ່ງການທົດລອງ ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 42 ເດືອນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງສັນຕະປາປາ.

ເດືອນທັງສີ່ສິບສອງເດືອນເປັນຕົວແທນເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ນັບແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ຈົນເຖິງເວລາທີ່ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດປິດລົງ. ແຕ່ໃນຊ່ວງ 42 ເດືອນນັ້ນ, ຕາມຫຼັງໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີ, ພຣະຄຣິດກຳລັງຮັບຮອງພັນທະສັນຍາໃນບຸກຄົນຂອງຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່. ປະໂຣຫິດປອມຜູ້ເປັນປະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດມາເຖິງຈຸດຈົບສຸດທ້າຍຂອງຕົນ, ຢູ່ໃນສະຖານທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ພຣະຄຣິດຊົງສິ້ນພຣະຊົນໃນສາຍຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນສະຖານທີ່ດຽວກັນກັບທີ່ຟາໂຣ ກະສັດແຫ່ງອີຢິບ ຕາຍໃນສາຍຂອງຕົນ. ທີ່ພູເຂົາ Carmel ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານໄດ້ຖືກປະຫານຊີວິດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການຕາຍຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ທ່ານເຫັນຜູ້ພະຍາກອນປອມຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກປະຫານ, ມັງກອນທີ່ຖືກແທນໂດຍຟາໂຣ, ແລະສັດຮ້າຍທີ່ຖືກແທນໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນຖືກນຳສະເໜີໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບພວກປະໂຣຫິດ, ກະສັດ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຣິດຕະຈັກຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ ແລະຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນຖືກຟື້ນຟູ—ຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ຜູ້ພະຍາກອນປອມຕາຍ. ຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ, ສົງຄາມນັ້ນເປັນເລື່ອງຂອງຂ່າວສານພະຍາກອນທີ່ແທ້ ຫຼື ປອມ.

ໄລຍະເວລາ 30 ປີໃນເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກນັ້ນ ໝາຍເຖິງໄລຍະເວລາໜຶ່ງຊຶ່ງຢູ່ກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄລຍະເວລານັ້ນເປັນໄລຍະການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດ, ເພາະພຣະຄຣິດເປັນແບບຢ່າງຂອງພວກເຂົາໃນທຸກສິ່ງ, ເພາະຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມລູກແກະ. ພາຍໃນ 30 ປີທໍາອິດຂອງຄໍາພະຍາກອນຂອງ Abram, ພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ບໍ່ວ່າໄລຍະການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດນັ້ນຈະໝາຍເຖິງສິ່ງໃດ ມັນກໍແມ່ນໄລຍະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຕໍ່ອາຍຸພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ຖືກພິມໄວ້ໂດຍປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ Abram. ໄລຍະນັ້ນເປັນເວລາແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສໍາລັບພວກປະໂລຫິດ ຜູ້ຊຶ່ງເລີ່ມຮັບໃຊ້ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອອາຍຸສາມສິບປີ, ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຊົງເຈີມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ຄວາມຈິງອີກປະການໜຶ່ງທີ່ສາມາດອະນຸມານໄດ້ຈາກປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ Abram ກໍຄື ບໍ່ວ່າໄລຍະເວລາທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນຈະໝາຍເຖິງຫຍັງ ມັນຈໍາເປັນຕ້ອງເປັນເຫດການອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເພາະ omega ຍ່ອມມີອໍານາດເໜືອກວ່າ alpha ຢູ່ສະເໝີ. ກົດໝາຍວັນອາທິດແມ່ນ omega ທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍ October 22, 1844, ໄມ້ກາງແຂນ, Passover ໃນອີຢິບ ແລະອື່ນໆອີກຕໍ່ໄປ.

ກົດໝາຍວັນອາທິດເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໄລຍະເວລາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄລຍະສາມສິບປີ. ມັນໄດ້ຖືກພາບນຳໄວ້ລ່ວງໜ້າໂດຍເກືອບທຸກເລື່ອງລາວສຳຄັນແຫ່ງຄວາມລອດ, ແລະມັນຍັງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດພັນທະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບ Abram. ເມື່ອພິຈາລະນານ້ຳໜັກແຫ່ງຫຼັກຖານໃນລັກສະນະຄຳພະຍາກອນອັນໜັກແນ່ນັ້ນ ກ່ຽວກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາ, ແລະຈຸດປະສົງອັນສຳຄັນຢ່າງຈິງຈັງຂອງໄລຍະເວລານັ້ນເອງ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຈະແມ່ນຫຍັງ?

ມີໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສາມສິບປີ ແລະຕາມຄຳພະຍານຈຳນວນຫຼາຍ ມັນສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຍັງມີອີກໄລຍະໜຶ່ງຕິດຕາມມາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄ່າຕົວເລກທີ່ຫຼາກຫຼາຍ ແລະແຕ່ລະໄລຍະເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສະແດງຄຳພະຍານຂອງເສັ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ບາງໄລຍະໃນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພາຍໃນແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຣິດຈັກ ແລະບາງໄລຍະເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນພາຍນອກແຫ່ງໂລກ ທີ່ກຳລັງເຄື່ອນຂະບວນໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

ໃນຈຸດນີ້ ນ່າຈະເປັນການດີທີ່ຈະເຕືອນຕົນເອງອີກຄັ້ງວ່າ ພວກເຮົາປະຕິເສດການນຳຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາໃດໆໄປໃຊ້ໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າມັນແທນວັນທີທີ່ສາມາດລະບຸໄດ້ໃດໆ ຈົນກວ່າວັນແລະໂມງນັ້ນຈະຖືກປະກາດໃນຕອນທ້າຍຂອງໄພພິບັດທັງຫຼາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໃຊ້ພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ເພື່ອສະແດງຈຸດຍືນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ທີ່ວ່າບໍ່ນຳເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນມາປະຍຸກຕໍ່ໄປອີກ. ໃນບົດທີ 12 ມີສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸເຖິງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ພວກມິນເລີໄທສ໌ໄດ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້. ຄຳພະຍາກອນທັງສາມນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຈິງທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຮາກຖານ. ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ຕໍ່ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳຫຼັກການໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີມາໃຊ້. ເນື່ອງຈາກ “ເວລາຈະບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ,” ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີການນຳໃຊ້ອີກປະການໜຶ່ງ, ເພາະຄຳພະຍາກອນທັງໝົດກຳລັງເວົ້າເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍ. ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນແງ່ຂອງຝົນປາຍ ທີ່ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເວລາເພື່ອສ້າງຂ່າວສານ ແລະບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ຕໍ່ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ທັດສະນະຂອງພວກມິນເລີໄທສ໌ທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບຂໍ້ກາງໃນບັນດາສາມຂໍ້ນີ້, (ຂໍ້ສິບເອັດ), ຄືວ່າມັນເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາສອງຊັ້ນ, ຊຶ່ງເລີ່ມດ້ວຍຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ ແລ້ວຈຶ່ງຕາມດ້ວຍ 1260 ປີ. ຂໍ້ສິບເອັດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາສາມສິບປີທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການຕັ້ງຂຶ້ນຂອງສິ່ງໜ້າຊັງອັນນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າ.

ດານີເອນ ບົດທີ 12 ແມ່ນບົດໜຶ່ງໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ນໍາສະເໜີຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍ ໃນເວລາສຸດປາຍ ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງຈາກພຣະທໍາດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ. ໃນຂໍ້ 11 ພວກເຮົາພົບຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນໄລຍະເວລາ 30 ປີ ຊຶ່ງນໍາໄປສູ່ໄລຍະເວລາ 1260 ປີ. ໃນບົດທີ 12 ນັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມໃນຂໍ້ 7, 11 ແລະ 12 ລ້ວນແຕ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນຮອດເວລາສຸດປາຍ. ໃນເວລາສຸດປາຍນັ້ນ ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ ເພາະພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ໃນບົດນັ້ນເອງ ພາບສະແດງທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີກ່ຽວກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້; ດັ່ງນັ້ນ ບົດທີ 12 ຈຶ່ງແນ່ນອນຢ່າງຍິ່ງ ແລະໂດຍຈໍາເພາະ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາດເວນຕິສຶມ ຫາກບໍ່ແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວນຕິສຶມ.

ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການໃນດານີເອນ ບົດ 12 ໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພີດຽວນັ້ນເອງ ບ່ອນທີ່ການປະທັບຕາແລະການເປີດຜະນຶກໄດ້ຮັບຄໍານິຍາມທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນຫຼັກຂອງມັນ. ຄໍາພະຍາກອນສາມປະການນັ້ນໄດ້ຮັບການເປີດຜະນຶກໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າອາລະຟາແລະໂອເມກາຍ່ອມສໍາແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນບົດ 12 ເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດຜະນຶກຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍ. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 1 ເມື່ອພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດຜະນຶກ ກ່ອນໜ້າການປິດໂອກາດແຫ່ງການພິພາກສາພຽງເລັກນ້ອຍ. ຂໍ້ 11 ຂອງດານີເອນ ບົດ 12 ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບການນໍາສະເໜີຄັ້ງທໍາອິດຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ ກ່ຽວກັບຄໍາພະຍາກອນສອງຊັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຊ່ວງເວລາສາມສິບປີ.

ຄໍາພະຍາກອນທັງສາມໃນດານີເອນບົດ 12 ແມ່ນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງອະວະສານ, ແລະການເປີດຜະນຶກນັ້ນນໍາໄປສູ່ການຊໍາລະຊຳຮະຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄໍາພະຍາກອນຂໍ້ທໍາອິດໃນທັງສາມນັ້ນ ຖືກປະທານໂດຍພຣະຄຣິດເອງ, ແລະເມື່ອພຣະອົງຊົງສະແດງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ພຣະອົງຊົງຢືນຢູ່ເທິງນ້ໍາ ສວມເຄື່ອງນຸ່ງປ່ານເນື້ອດີ ເພື່ອລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ 1260 ປີ, ແລະກໍານົດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນວ່າເປັນຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍອໍານາດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ ແມ່ນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ.

ພຣະຄຣິດບໍ່ພຽງແຕ່ກຳລັງຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳ ແລະ ຕອບຄຳຖາມໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຳຖາມນັ້ນຍັງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?”. “ອີກດົນປານໃດ?” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຖາມແກ່ພຣະເຢຊູເຊັ່ນກັນ ເມື່ອໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ຂອງດານີເອນບົດທີແປດ ໄດ້ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?”

ຄໍາຖາມທີ່ຖືກນໍາມາຖາມພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນຊາຍຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ໃນນິມິດກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາຮິດເດເກນ ແມ່ນ, “ຈະອີກດົນປານໃດຈຶ່ງຈະເຖິງທີ່ສຸດແຫ່ງການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້?”, ແລະໃນນິມິດກ່ຽວກັບແມ່ນ້ໍາອູລາຍ ພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນປານໂມນີ (ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ) ຖືກຖາມວ່າ, “ນິມິດກ່ຽວກັບເຄື່ອງບູຊາປະຈໍາວັນ ແລະການລ່ວງລະເມີດແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ ທີ່ຈະຍົກທັງສະຖານບໍລິສຸດ ແລະກອງພົນ ໃຫ້ຖືກຢຽບຍໍ່າລົງໃຕ້ຕີນ ຈະຍາວນານປານໃດ?”

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ນິມິດທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ດານີເອນຢູ່ຮິມຝັ່ງແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ, ແລະໃນຄວາມເກັ່ຍວພັນກັບນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳທັງສອງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູຖືກທູນຖາມ “ຄຳຖາມ” ໃນທາງພະຍາກອນ, ຊຶ່ງຍ່ອມນຳໃຫ້ກົດໝາຍວັນອາທິດປາກົດເປັນ “ຄຳຕອບ” ຢູ່ສະເໝີ. ແຕ່ຄຳຕອບທັງສອງນັ້ນຖືກນຳສະເໜີຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງເວລາໃນຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໄດ້ລະບຸຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນບົດທີແປດ ແລະນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ແລະພວກເຂົາເຂົ້າໃຈວ່າ ປີ 1798 ແມ່ນເວລາທີ່ການກະຈັດກະຈາຍອຳນາດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ແຕ່ຫຼັງຈາກປີ 1844, ເມື່ອ “ການນຳໃຊ້ເວລາ” ຂອງພຣະວັດຈະນະໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ, ຄຳຖາມໃນທາງພະຍາກອນວ່າ “ດົນປານໃດ?” ໄດ້ກ່າວຄືນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກວ່າ “ຈົນເຖິງ 2300 ວັນ ແລ້ວສະຖານບໍລິສຸດຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດ ໃນເວລາອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ” ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ທັງ “ໝົດ” ໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນຈະສຳເລັດ, ເມື່ອການກະຈັດກະຈາຍຂອງຊົນບໍລິສຸດເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງແບບສັນຍາລັກ ສິ້ນສຸດລົງ.

ນິມິດທີ່ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນສາມບົດສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ນິມິດທີ່ແມ່ນ້ຳອູໄລໃນບົດທີເຈັດເຖິງບົດທີເກົ້າ ຖືກລະບຸໂດຍ Sister White ວ່າເປັນ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງຊີນາ.” ນັກປະຫວັດສາດ ແລະ ນັກຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີທັງປວງລ້ວນລະບຸຕົງກັນວ່າ ມີພຽງສອງແມ່ນ້ຳເທົ່ານັ້ນ ແລະ ທັງສອງກໍເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ ທີ່ກ່ຽວພັນກັບຊີນາ. ແມ່ນ້ຳທັງສອງນັ້ນຄື ໄທກຣິສ (ຮິດເດເກນ) ແລະ ເອີເຟຣດ. ແມ່ນ້ຳອູໄລບໍ່ແມ່ນເອີເຟຣດຂອງຊີນາ; ມັນເປັນລຳນ້ຳນ້ອຍທີ່ມະນຸດຂຸດຂຶ້ນໃນເປີເຊຍ ບໍ່ແມ່ນໃນຊີນາ. ແມ່ນ້ຳອູໄລໃນນິມິດທີ່ບັນຈຸຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງ Adventism ບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຊີນາ, ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນຍິງກໍລະບຸວ່າ ອູໄລແມ່ນເອີເຟຣດ ຄືໜຶ່ງໃນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງຊີນາ.

ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ທີ່ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ, ແລະ ນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ ເປັນຕົວແທນເຖິງພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມເອົາຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງມະນຸດ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ການດົນໃຈແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຊ້ແມ່ນ້ຳອູໄລເປັນພະຍານຄົນທີສອງຄຽງຄູ່ກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ເພື່ອຊີ້ບອກພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ກະທຳໃນການຮ່ວມພຣະຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ.

ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ແລະ ຕີກຣິສ ທັງສອງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໃນເອເດນ ແລະ ໄຫຼຜ່ານຕະຫຼອດຄວາມຍາວແຫ່ງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ເມື່ອມັນໄຫຼເຂົ້າສູ່ເສົາຫຼັກໃຈກາງຂອງອັດເວນຕິສຶມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າກັບຄອງອູໄລທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ເພື່ອເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາວະກັບມະນຸດສະພາບ, ຊຶ່ງສຳເລັດໂດຍການໃຊ້ຄວາມເຊື່ອໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໄວ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ອູໄລເປັນຕົວແທນຂອງບົດທົດສອບອັນໜຶ່ງຕໍ່ສິດອຳນາດຂອງພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າມັນນຳເອົາສິດອຳນາດຂອງ Ellen White ຜູ້ລະບຸແມ່ນ້ຳອູໄລຂອງເປີເຊຍວ່າເປັນໜຶ່ງໃນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ຂອງຊີນາ ໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມຂັດແຍ້ງກັບບັນດາຜູ້ຊ່ຽວຊານຂອງໂລກ.

ສັນຍາລັກຂອງແມ່ນ້ຳອູລາຍ ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບກ່ຽວກັບຄຳຂອງມະນຸດ ຫຼື ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ມະນຸດເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຖ້ອຍຄຳທີ່ Sister White ໄດ້ນຳສະເໜີນັ້ນເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ? ແມ່ນ້ຳອູລາຍເປັນຕົວແທນຂອງແມ່ນ້ຳສາຍດຽວໃນເປີເຊຍ ຫຼື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງແມ່ນ້ຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍນ້ຳຈາກເອເດນທີ່ປະສົມກັບນ້ຳຈາກມະນຸດ?

ອາດຈະມີຫຼາຍຄຳຕອບຕໍ່ບັນຫາທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຍົກຂຶ້ນນີ້, ແຕ່ຂ້ອຍຈະສະເໜີຄວາມຄິດບາງປະການເພື່ອໃຫ້ທ່ານເຫັນຈຸດທີ່ຂ້ອຍມຸ່ງໝາຍ. ນັກປະຫວັດສາດແລະນັກທິດສະດີສາດຝ່າຍໂລກນີ້ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຜິດ ຫຼືບໍ? ບໍ່ມີໃຜໂຕ້ແຍ້ງວ່າ “ແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ” ແມ່ນແມ່ນ້ຳ Tigris ແລະ Euphrates. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸແມ່ນ້ຳ Ulai ໃນເປີເຊຍວ່າເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ, ນາງເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຫຼືບໍ? ຫຼືວ່າ ນາງເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້, ແຕ່ໄດ້ເຮັດຜິດພາດໄປ? ຜູ້ພະຍາກອນແທ້ຄົນໜຶ່ງສາມາດເຮັດຜິດພາດໄດ້ຫຼາຍພຽງໃດກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຂ້າມເສັ້ນແລະກາຍເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ? ຫຼືວ່າ ນັກປະຫວັດສາດເປັນຝ່າຍຜິດ? ຫຼືວ່າ ແທ້ຈິງແລ້ວນາງເປັນຝ່າຍຖືກຕ້ອງ? ຫຼືວ່າ ທັງນັກປະຫວັດສາດ ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຕ່າງກໍຖືກຕ້ອງທັງຄູ່? ຂ້ອຍໄດ້ຍົກບັນຫານີ້ຂຶ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ຈະນຳຄຳອະທິບາຍຂອງບັນຫານີ້ມາເປັນຈຸດເສີມອີກປະການໜຶ່ງແກ່ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ເທິງແມ່ນ້ຳ, ຜູ້ທີ່ຖືກຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ໃນນິມິດທັງສອງຂອງແມ່ນ້ຳ Hiddekel ແລະ Ulai.

ໃນດານີເອນບົດທີແປດ, ດານີເອນຢູ່ທີ່ຊູຊາ ໃນເປີເຊຍ, ແລະຊູຊານັ້ນຕັ້ງຢູ່ແຄມແມ່ນ້ຳອູໄລ ຊຶ່ງເນື່ອງດ້ວຍອຸດສາຫະກຳກະສິກຳ ຈຶ່ງລວມທັງສາຍນ້ຳທຳມະຊາດ ແລະລະບົບຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນອີກຫຼາຍສາຍ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳອູໄລໄຫຼລົງໄປອີກປະມານໜຶ່ງຮ້ອຍຫ້າສິບໄມລ໌, ມັນກໍເຊື່ອມເຂົ້າກັບຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ. ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ໃນທີ່ສຸດກໍມາບັນຈົບກັນ, ແລະເມື່ອມັນບັນຈົບກັນນັ້ນ, ແມ່ນ້ຳອູໄລຈາກເປີເຊຍກໍເຊື່ອມເຂົ້າທີ່ຈຸດດຽວກັນ. ເມື່ອແມ່ນ້ຳອູໄລໄຫຼເຂົ້າສູ່ລະບົບບຶງຊຸ່ມນ້ຳຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສທີ່ຈຸດບັນຈົບຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ, ແມ່ນ້ຳອູໄລກໍກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງນ້ຳທີ່ປະກອບເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່ແຫ່ງຊີນາ. ບັນດານັກປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກຕ້ອງ, ແລະຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກໍຖືກຕ້ອງເໝືອນກັນ.

ເມື່ອ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸນິມິດແຫ່ງອູໄລໃນບົດທີແປດ, ນາງກໍາລັງລະບຸແມ່ນ້ຳສາຍໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກສໍາລັບລະບົບຄອງສົ່ງນ້ຳທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສ ແລະ ເອຟຣາຕີສ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາ 2520 ປີ, ທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ 1844.

ຊື່ໂບຮານຂອງແມ່ນ້ຳໄທກຣິສແມ່ນ ຮິດເດເກນ, ແລະໃນຄວາມສຳພັນກັບແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສ ແມ່ນ້ຳທັງສອງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງຈົງເຈາະໃນຄຳພະຍາກອນວ່າມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບອັດຊີເຣຍ ແລະ ບາບີໂລນ, ຊຶ່ງຍັງໄດ້ຖືກລະບຸອີກວ່າເປັນສິງສອງໂຕທີ່ຈະຕີສອນແກະຂອງພຣະເຈົ້າ. ອຳນາດທັງສອງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່ານັ້ນໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງອຳນາດທັງສອງທີ່ນຳຄວາມຮ້າງເປົ່າຄື ໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ຊາຍແລະຜູ້ຍິງ, ຫຼື ຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ໂຣມນອກສາສະໜາເປັນຜູ້ຊາຍ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການປົກຄອງແຫ່ງລັດ, ແລະ ໂຣມຂອງສັນຕະປາປາແມ່ນຍິງບໍ່ບໍລິສຸດແຫ່ງການປົກຄອງໂດຍຄຣິດຈັກ. ໃນຄວາມສຳພັນເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງພວກເຂົາ ອັດຊີເຣຍເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະ ບາບີໂລນເປັນຜູ້ຍິງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນ້ຳໄທກຣິສເປັນຜູ້ຊາຍ ແລະ ແມ່ນ້ຳຢູເຟຣຕີສເປັນຜູ້ຍິງ.

ແມ່ນ້ຳ Tigris ແມ່ນແມ່ນ້ຳແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລັດ ທີ່ໄຫຼມາເຖິງປີ 1798, ແລະ Euphrates ແຫ່ງການປົກຄອງຂອງຄຣິສຕະຈັກໄຫຼມາເຖິງປີ 1844. Euphrates ຈຳເປັນຕ້ອງໄຫຼມາເຖິງປີ 1844, ເພາະຂ່າວສານຂອງປີ 1844 ເປັນຂ່າວສານກ່ຽວກັບ Babylon, (Euphrates) ຊຶ່ງໄດ້ລົ້ມລົງອີກຄັ້ງໃນປີ 1844. ເມື່ອ Euphrates ກໍ່ໃຫ້ເກີດນ້ຳຕົກໃນປີ 1844, ແມ່ນ້ຳ Ulai, ຊຶ່ງໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການບັນຈົບກັນນັ້ນເຊັ່ນກັນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງກິດຈະການມະນຸດ, ກໍໄດ້ປະສົມນ້ຳຂອງຕົນເຂົ້າກັບນ້ຳຂອງອີກແມ່ນ້ຳໜຶ່ງ. ແມ່ນ້ຳແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລັດຖືກກັ້ນໄວ້ໃນປີ 1798, ເມື່ອອຳນາດພົນລະເຮືອນຖືກຖອນອອກຈາກອຳນາດຂອງ papacy. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ສະຫະລັດເລີ່ມປົກຄອງໃນຖານະສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ ແລະເປັນອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ແມ່ນ້ຳ Tigris ຖືກກັ້ນໄວ້ໃນປີ 1798, ຢ່າງແນ່ນອນໃນຈຸດທີ່ໃນທີ່ສຸດລັດຈະບັງຄັບໃຫ້ທົ່ວໂລກທຳລາຍເຂື່ອນນັ້ນ, ຊຶ່ງບັດນີ້ກຳລັງກັ້ນກະແສນ້ຳຖ້ວມແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງຂອງ papacy ທີ່ກຳລັງຈະກວາດຜ່ານໄປເທິງໂລກດັ່ງນ້ຳຖ້ວມອັນທ່ວມທົນ. ກຳແພງນັ້ນ, ຫຼື ເຂື່ອນນັ້ນ, ຄືກຳແພງແຫ່ງການແຍກອອກລະຫວ່າງຄຣິສຕະຈັກແລະລັດ.

ໃນປີ 1844 ທັງແມ່ນ້ຳ Euphrates ແລະ Ulai ລະບຸຂ່າວສານຂອງປີ 1844 ວ່າເປັນການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນພະລະກິດແທ້ນັ້ນເອງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເລີ່ມໃນປີ 1844 ເມື່ອໃນຐານະພະຜູ້ສົ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ແລະບັນດາການງານຂອງມະນຸດອອກຈາກຊົນຊາດໜຶ່ງ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ—ຊົນຊາດຜູ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດກ່ອນທີ່ເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ການຊຳລະຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຝົນທີ່ເທລົງພາຍໃຕ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະຢອດຝົນແຫ່ງຂ່າວສານສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນນັ້ນໄດ້ຖືກກັ່ນອອກມາຈາກນ້ຳແຫ່ງ Tigris, ດັ່ງທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ລະບຸໂຣມຂອງສັນຕະປາປາ ແລະປີ 1798, ແລະດັ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ລະບຸການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ແລະໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຕູທີ່ປິດລົງໂດຍຂ່າວສານນັ້ນ, ຫຼືອາດຈະກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງໄດ້ວ່າ—ຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດໂດຍຝົນທີ່ມາຈາກນ້ຳທີ່ກັ່ນແລ້ວຂອງແມ່ນ້ຳ Ulai, Tigris ແລະ Euphrates, ໃນຂະນະທີ່ເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງ Daniel 8:14 ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນສຳເລັດລົງກ່ອນໜ້າການເປີດຂອງວັນໄຖ່ບາບຕາມແບບຕົ້ນແບບຝ່າຍວິນຍານ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງຮິດເດເກນໃນຂໍ້ທີເຈັດຂອງບົດທີສິບສອງແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນ, ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ເທິງນ້ຳແຫ່ງແມ່ນ້ຳຕີກຣິສ, ຄືນ້ຳແຫ່ງລັດຖະການໃນນິມິດທີ່ສະແດງເຄົ້າໂຄງການເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍຂອງລັດຖະການມະນຸດ ອັນນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ພຣະອົງຊົງປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອຕອບຄຳຖາມໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ, ດັ່ງເຊັ່ນໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູໄລ, ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ຜູ້ຊຶ່ງໃນທີ່ນັ້ນຄືປານໂມນີ, ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ຊົງປະທານຄຳຕອບແກ່ຄຳຖາມໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ບົດສົນທະນານັ້ນເປັນບົດສົນທະນາຝ່າຍສະຫວັນລະຫວ່າງທູດສະຫວັນກັບພຣະຄຣິດ, ແລະໃນທັງສອງກໍລະນີ ຄຳຖາມຄື, “ດົນປານໃດ?”

ຄໍາຕອບແມ່ນຈົນເຖິງ 2300 ມື້; ໃນບົດທີແປດ ແລະ ບົດທີສິບສອງ ມັນແມ່ນ “ເວລາໜຶ່ງ, ຫຼາຍເວລາ, ແລະ ເຄິ່ງເວລາ.” ຄໍາຕອບນັ້ນເຂົ້າໃຈກັນວ່າເປັນ 2300 ປີ ແລະ 1260 ປີ, ແຕ່ໃນປີ 1844 ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງຂໍ້ຫ້າມໄວ້ເໜືອການນໍາໃຊ້ເວລາພາຍໃນຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ, ເພາະວ່າເວລາບໍ່ມີອີກແລ້ວ. ຄໍາຕອບຂອງ Palmoni, ບຸລຸດຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານ, ສໍາລັບຊົນຊາດຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງແມ່ນຫຍັງ? ຄໍາຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ໄດ້ຖືກສໍາແດງໄວ້ໂດຍພະຍານຫຼາຍປະການ ເພື່ອບົ່ງຊີ້ວ່າ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມນັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ສະຖານນະມັດສະການຈຶ່ງຖືກຊໍາລະໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດຫຼື, ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນທັງປວງເຫຼົ່ານີ້” ຈະສໍາເລັດສິ້ນສຸດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດຫຼື? “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ທີ່ສໍາເລັດສິ້ນສຸດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ, ແລະ “ສິ່ງອັດສະຈັນ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໃດ?

ຄຳຖາມເຊີງສັນຍະລັກທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງກົດວັນອາທິດ, ແລະທູດສະຫວັນໄດ້ຖາມບໍ່ແມ່ນວ່າກົດວັນອາທິດເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ, ແຕ່ແມ່ນວ່າຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍນັ້ນເມື່ອໃດ. “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນ ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍທີ່ນຳໄປສູ່ກົດວັນອາທິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຫຼືເພື່ອໃຫ້ເຈາະຈົງຍິ່ງຂຶ້ນ, “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ທີ່ຖືກສະແດງໃນນິມິດທີ່ຖືກປະທານຢູ່ຮິດເດເກນ ແລະຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີສິບເຖິງສິບສອງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ? ຖ້າເຮົາສາມາດກຳນົດໄດ້ວ່າ “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ແມ່ນຫຍັງ, ເຮົາອາດຈະພົບໄດ້ວ່າ “ການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ” ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໃດ. ໃນດານີເອນ 10 ກາບຣີເອນໄດ້ລະບຸຢ່າງຈະແຈ້ງໂດຍສະເພາະວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງທ່ານໃນການມີປະຕິສຳພັນກັບດານີເອນໃນລະຫວ່າງນິມິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ.

ກາບຣີເອນໄດ້ມາເພື່ອເຮັດໃຫ້ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນແກ່ພວກເຂົາໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການສົມມຸດວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດ 12 ນັ້ນ ຖືກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງໂດຍພວກມິນເລີໄລທ໌, ແຕ່ນຳເອົາການຍອມຮັບນັ້ນມາໃຊ້ເພື່ອປະຕິເສດການນຳໃຊ້ຂອງບົດນັ້ນຕໍ່ວັນສຸດທ້າຍ—ກໍເທົ່າກັບເປັນການທຳລາຍຈຸດປະສົງທີ່ກາບຣີເອນໄດ້ກ່າວໄວ້. ເມື່ອກາບຣີເອນເລີ່ມບັນຍາຍຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ 1 ຂອງບົດ 11 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງຂໍ້ 3 ຂອງບົດ 12, ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກນຳສະແດງນັ້ນ ແມ່ນລາຍລະອຽດຄຳພະຍາກອນພາຍນອກ ກ່ຽວກັບວ່າ ມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ ນຳໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນແນວໃດ. ມີຂໍ້ຄວາມບາງຕອນຢູ່ໃນບົດນັ້ນທີ່ພັນລະນາການທີ່ໄພ່ພົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຂົ່ມເຫັງ, ແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງບົດ 11 ໂດຍພື້ນຖານແລ້ວ ແມ່ນການເປີດເຜີຍພາຍນອກ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ບົດ 10 ແລະ ບົດ 12 ເປັນອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຢູ່ພາຍໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ, ເພາະວ່າ ບໍ່ເໝືອນບົດ 11, ທັງສອງບົດນັ້ນພັນລະນາຂ່າວສານພາຍໃນທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ບົດກາງນັ້ນແມ່ນການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະແດງໂດຍກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຄືພະສັນຕະປາປາແຫ່ງໂຣມ, ແລະ ອາລະຟາບົດ 10 ພ້ອມກັບ ໂອເມກາບົດ 12 ບົ່ງຊີ້ປະສົບການພາຍໃນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ທັງສາມບົດນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ; ອາລະຟາບົດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນສິ່ງທີ່ແຍກຜູ້ນະມັດສະການອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ແລະ ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດ ດານີເອນໄດ້ຮັບການເພີ່ມພູນພະລັງອຳນາດເປັນສອງເທົ່າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ. ບົດ 12 ແມ່ນບົດໂອເມກາ ແລະ ມັນບົ່ງຊີ້ຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ບົດທີສິບເອັດໄດ້ບັນຍາຍເຖິງການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດ ນັບແຕ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຕາມທີ່ຊິດເຕີຣ໌ ໄວທ໌ ກ່າວໄວ້ນັ້ນ ເປັນພາບປະກອບຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ. ດານີເອນ ບົດ 11 ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະວ່າດານີເອນເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນຳໄປບາບີໂລນໃນການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມສາມຄັ້ງ ອັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການທຳລາຍເມືອງດຽວກັນນັ້ນໃນປີ ຄ.ສ. 70, ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ໂລກເປັນຕົວແທນ.

ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນສອງຄັ້ງ ທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນວັນດຽວກັນຂອງປີ ໂດຍຫ່າງກັນຫົກຮ້ອຍຫົກສິບຫ້າປີ. ການທຳລາຍທັງສອງຄັ້ງນັ້ນເກີດແກ່ເມືອງທີ່ຫີບພັນທະສັນຍາຄວນຈະຕັ້ງຢູ່. ຊີໂລມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນແບບດຽວກັນ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທຳລາຍຄັ້ງທຳອິດຂອງເມືອງທີ່ພຣະຊົງສະຖິດຢູ່ ຫຼືຄວນຈະສະຖິດຢູ່. ເມື່ອຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ນຳໃຊ້ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມເປັນສັນລັກຂອງການທຳລາຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ນາງກຳລັງໃຫ້ຄຳອະທິບາຍຕໍ່ຄຳເທດສະໜາຂອງພຣະຄຣິດວ່າດ້ວຍການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ.

ຊີໂລ, ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມພາຍໃຕ້ເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ຕີໂຕ ເປັນພະຍານສາມປະການຂອງວັນສຸດທ້າຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການທຳລາຍນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊີໂລແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງສອນໃຫ້ຢຳເກງພຣະເຈົ້າ, ສິ່ງທີ່ເອລີບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ແລະ ຖວາຍພຣະສິລິແກ່ພຣະອົງ, ສິ່ງທີ່ເອລີບໍ່ໄດ້ກະທຳ, ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນບ່ອນທີ່ພວກເຮົາພົບການຊ້ຳສອງ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເນບູກາດເນັດຊາ ແລະ ຕີໂຕ. ການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມຄັ້ງທີສາມໃນວັນສຸດທ້າຍ ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງເປັນການສິ້ນສຸດແຫ່ງການພິພາກສາ.

ບົດທີສິບເອັດແມ່ນປະຫວັດສາດພາຍນອກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ. ມັນຖືກປະກົບຢູ່ລະຫວ່າງນິມິດເລື່ອງການແຍກອອກໃນບົດທີສິບ ແລະການສຳຜັດສາມຄັ້ງທີ່ປະທານກຳລັງ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີຊາວສອງຂອງນິມິດຂອງດານີເອນ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າບົດທີສິບສອງກໍຈະເປັນເລື່ອງພາຍໃນຂອງສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ. ມັນຍັງໝາຍຄວາມອີກວ່າ ແສງສະຫວ່າງພາຍໃນບົດທີສິບສອງນັ້ນສະຫວ່າງຈ້າຍິ່ງກວ່າແສງສະຫວ່າງໃນບົດທີສິບຢູ່ຊາວສອງເທົ່າ.

ໃນນິມິດແຫ່ງອູໄລ, ພຣະຄຣິດກໍຖືກຖາມເຊັ່ນກັນວ່າ “ດົນປານໃດ?” ສິບສອງຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້ທີ່ນໍາໄປສູ່ຄໍາຖາມໃນຂໍ້ທີສິບສາມ ໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນພາຍນອກ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນລາຍລະອຽດສໍາຄັນກ່ຽວກັບບັນດາອໍານາດໃນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄໍາພີ. ສິບສອງຂໍ້ນັ້ນເປັນພຽງການທວນຊໍ້າແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນບົດທີເຈັດ. ປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກທວນຊໍ້າແລະຂະຫຍາຍອອກອີກໃນບົດທີສິບເອັດ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນຍຸກຂອງຊາວມີເດຍແລະເປີເຊຍ. ເຄິ່ງຫຼັງຂອງບົດທີແປດ ແລະບົດທີເກົ້າທັງໝົດ ແມ່ນການເປັນຕົວແທນເຖິງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນ. ນິມິດແຫ່ງປະຫວັດສາດຄໍາພະຍາກອນທີ່ພົບໃນນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ໍາອູໄລສາມບົດນັ້ນ ຄຽງຄູ່ກັບການເປັນຕົວແທນເຖິງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນບັນດາບົດເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍການປະສານສຳພັນຂອງດານີເອນກັບກາບຣີເອນ ແມ່ນອັນຟາເຖິງໂອເມກາຂອງບົດທີສິບເຖິງບົດທີສິບສອງ.

ເນື່ອງຈາກວ່າ Hiddekel ເປັນໂອເມກາ ແລະ Ulai ເປັນອາລຟາ, ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍແສງສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນບົດທີສິບສອງ ເມື່ອເວລາແຫ່ງປາຍສຸດມາເຖິງ, ມີຄວາມສະຫວ່າງຫຼາຍກວ່ານິມິດທີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງ ແລະຮາກຖານຂອງ Adventism ເຖິງຊາວສອງເທົ່າ. ເມື່ອເປັນດັ່ງນີ້; ແສງສະຫວ່າງໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ຈຶ່ງຖືກຊີ້ບອກໂດຍກົງວ່າເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ກ່ຽວພັນກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍຫຼັງ. ເມື່ອທູດສະຫວັນຖາມຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ຈົນກວ່າຈະເຖິງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້, ສິ່ງອັດສະຈັນເຫຼົ່ານັ້ນຄືຜູ້ທີ່ສ່ອງປະກາຍດັ່ງດວງດາວຕະຫຼອດໄປເປັນນິດ ດັ່ງທີ່ປະຫວັດສັນຍາຂອງ Abram ສະທ້ອນສຽງແຫ່ງພຣະບັນຊາໃຫ້ Abram ເງີຍເບິ່ງດວງດາວ. ສິ່ງອັດສະຈັນໃນດານີເອນບົດທີສິບສອງ ແມ່ນການປ່ຽນສະພາບມະນຸດໃຫ້ກາຍເປັນທຸງໝາຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ໃນຈຸດກ່ອນໜ້ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບເອັດໃນດານີເອນບົດ 12 ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ຊຶ່ງປະກອບມີສອງໄລຍະ ໂດຍໄລຍະທຳອິດໃນນັ້ນແມ່ນສາມສິບປີ. ເພື່ອຈະເນັ້ນຂໍ້ທີສິບເອັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ໄປຫາຂໍ້ທີເຈັດ; ເພື່ອສະແດງການຊົງມີສ່ວນຮ່ວມໂດຍກົງຂອງພຣະຄຣິດກັບການອັດສະຈັນທັງຫຼາຍ ທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະອົງໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ເມື່ອກັບຄືນສູ່ຂໍ້ທີສິບເອັດ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຕືອນທ່ານວ່າ ບົດທີສິບສອງນັ້ນ ກາເບຣຍນໄດ້ເອີ້ນໂດຍກົງວ່າເປັນ “ວັນເວລາສຸດທ້າຍ.” ໃນສະໄໝຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາຖືກປະທັບຕາ ແລະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ; ຕາມໜັງສືດານີເອນ ຈະມີຂ່າວສານໜຶ່ງທີ່ຖືກເປີດອອກຈາກການຜະນຶກໄວ້ ແລະຈະຂະຫຍາຍຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ຂ່າວສານນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໃນບົດທີສິບສອງໂດຍຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນສາມຊ່ວງທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວໂດຍພວກມິນເລີໄຣດ໌ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຊ່ວງທັງສາມນັ້ນບໍ່ໄດ້ໝາຍເຖິງເວລາ ເພາະທູດສະຫວັນອົງດຽວກັນນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊູສອງມືຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນບົດທີສິບສອງ ໄດ້ຊູມືຂ້າງໜຶ່ງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ແລະໄດ້ສາບານວ່າຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ. ຄຳປະກາດນັ້ນໃນປີ 1844 ໝາຍຄວາມວ່າ ຊ່ວງເວລາຄຳພະຍາກອນສາມຊ່ວງໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ເປັນຊ່ວງເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກ ແລະບໍ່ໄດ້ມຸ່ງໝາຍໃຫ້ແທນເວລາຕາມຕົວອັກສອນ.

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກຕອນກາງໃນດານີເອນບົດ 12 ເປັນໄລຍະສອງຊັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາມສິບປີໃນບົດດຽວກັນນັ້ນທີ່ມີການລຸກຂຶ້ນຂອງມີຄາເອນ, ແລ້ວທ່ານກໍຮູ້ວ່າໄລຍະສອງຊັ້ນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສາມສິບປີນັ້ນ ເປັນການສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງຄໍາພະຍາກອນອັນຟາຂອງອັບຣາມ. ໂອເມກາຂອງຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນແງ່ຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ບັນລຸການສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງມັນໃນບົດດຽວກັນນັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຈຸດສູງສຸດແຫ່ງຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະບັງເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.

ໃນເວລາແຫ່ງບັ້ນປາຍ, ພຣະຄໍາພີດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນໄດ້ປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນເວລາແຫ່ງບັ້ນປາຍ, ພຣະຄໍາພີດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ແສງສະຫວ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍໄລຍະເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນສາມຊ່ວງພາຍໃນບົດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ. ບົດນັ້ນເປັນໂອເມກາຂອງສາມບົດທີ່ປະກອບເປັນນິມິດຮິດເດເກນ, ແລະ ນິມິດຮິດເດເກນເປັນໂອເມກາຂອງສາມບົດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອັນຟາແຫ່ງນິມິດແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍຂອງດານີເອນ. ແມ່ນ້ໍາທັງຫຼາຍທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ໃນທີ່ສຸດໄດ້ມາເຖິງດານີເອນ, ແລ້ວພຣະວາຈາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນໍາພວກມັນໄປສູ່ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ, ຊຶ່ງເປັນຂະບວນການອັນຟາຂອງສອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ. 1290 ປີໃນຂໍ້ທີສິບເອັດເປັນໂອເມກາຂອງຄໍາພະຍາກອນ 430 ປີຂອງອັບຣາມ ແລະ ໂປໂລ.

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນດານີເອນບົດ 12 ແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ, ເປັນການດີທີ່ຈະລະນຶກເຖິງວ່າໂປໂລແມ່ນໃຜ. ໂປໂລບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນພໍໆກັນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທ່ານຜ່ານພຣະວັດຈະນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ, ຄື ໂປໂລເປັນຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການແບ່ງຍຸກ. ຜູ້ພະຍາກອນແຫ່ງການແບ່ງຍຸກ ແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກຍຸກໜຶ່ງໄປສູ່ອີກຍຸກໜຶ່ງ ດັ່ງເຊັ່ນ ໂມເຊ, ຈາກການນະມັດສະການທີ່ແທ່ນບູຊາໄປສູ່ການນະມັດສະການໃນພະວິຫານ; ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ; ຈາກພະວິຫານຝ່າຍໂລກໄປສູ່ພຣະວິຫານໃນສະຫວັນ. ໂປໂລໄດ້ບັນທຶກຂໍ້ມູນ ແລະ ກົດເກນກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ຈາກສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ຫຼາຍກວ່າຜູ້ຂຽນພຣະຄຳພີຄົນອື່ນໆທັງໝົດລວມກັນຢ່າງຫ່າງໄກ! ທ່ານຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອອະທິບາຍການປ່ຽນຜ່ານຈາກສິ່ງຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ສິ່ງຝ່າຍວິນຍານ ໃນບໍລິບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໂປໂລແມ່ນຫ່ວງໂຍງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງພຣະສັນຍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກຂອງອັບຣາຮາມ ໃນເວລາທີ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກນັ້ນໄດ້ປ່ຽນຜ່ານຈາກຄວາມເປັນຕົວອັກສອນໄປສູ່ຄວາມເປັນຝ່າຍວິນຍານ. ຖ້າທ່ານຍັງບໍ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນບົດບາດວ່າໂປໂລແມ່ນໃຜໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ທ່ານອາດຈະບໍ່ເຫັນວ່າມັນເໝາະສົມຢ່າງສູງສົ່ງໂດຍພຣະເຈົ້າພຽງໃດ ທີ່ຄຳພະຍາກອນເທື່ອທຳອິດກ່ຽວກັບຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຄຳພະຍາກອນເວລາສອງຊັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍໄລຍະເວລາ 30 ປີ. ຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງຖືກວາງໄວ້ໂດຍບິດາແຫ່ງຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນຜ່ານໄປເປັນຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກຝ່າຍວິນຍານ ຜູ້ພະຍາກອນຝ່າຍການແບ່ງຍຸກສະໄໝຄົນໜຶ່ງໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອຊີ້ບອກແລະອະທິບາຍການປ່ຽນຜ່ານນັ້ນ ແລະຍັງເພື່ອຮັບຮອງຄຳພະຍາກອນເວລາຂອງອັບຣາມດ້ວຍພະຍານຄົນທີສອງຈາກພຣະຄຳພີໃໝ່ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບພະຍານຄົນທຳອິດຈາກພຣະຄຳພີເດີມ. ອັບຣາມໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລ້ວໂປໂລໃນຕອນທ້າຍ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງ 1290 ໃນວາລະສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.