ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິສວັນເສົາທີເຈັດແຫ່ງລາວດີເຊຍ - ເລກທີ ສິບແປດ

ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ແລະຍັງບໍ່ທັນໄດ້ກ່າວເຖິງອົງປະກອບໃນຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມທີ່ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຂໍ້ເປີດຂອງພຣະທຳໂຢເອນ. ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບການເປັນທາດ 400 ປີ ຮ່ວມກັບ 430 ປີຂອງໂປໂລ ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສອດຄ່ອງກັບ 1290 ປີໃນດານີເອນ 12:11. ຄຳພະຍາກອນ 1290 ປີໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແມ່ນໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ omega ຂອງແນວເສັ້ນ 430 ປີຂອງອັບຣາມແລະໂປໂລ. ຄວາມຈິງນີ້ເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນຊົ່ວ.

ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຄໍາພະຍາກອນໂອເມກາຂອງ 430 ປີ ຄືສັນຍາລັກຂອງ “ສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ,” ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງສໍາລັບຊາດທີ່ກັກຂັງປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້ໃນຄວາມເປັນທາດ. ສໍາລັບໂມເຊ ມັນຄືອີຢິບ; ແຕ່ສໍາລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ມັນຄືປະຫວັດຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ເປັນ “ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ” ໃນພຣະນິມິດບົດ 13 ເລີ່ມຕົ້ນເປັນດັ່ງລູກແກະ ແລະສິ້ນສຸດລົງໂດຍການເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ໂຢເຊັບ ສັນຍາລັກຂອງລູກແກະ ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສັນຕິສຸກໂດຍສົມພັນໃນອີຢິບ ຈົນກະທັ່ງມີຟາໂຣອົງໃໝ່ ແລະການເປັນທາດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາດທີ່ຖືກພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ ຊຶ່ງສໍາລັບໂມເຊແມ່ນອີຢິບ ກໍຄືສະຫະລັດອາເມຣິກາ. ຄົນເຫຼືອຢູ່ຖືກພິພາກສາໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍໄພພິບັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງໄດ້ບັນລຸຈຸດສູງສຸດສໍາລັບພວກເຮັບເຣີ ດ້ວຍເລືອດຢູ່ເທິງເສົາປະຕູຂອງເຂົາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກັບຊາດອີຢິບທີ່ທະເລແດງ. ໂຢເຊັບແລະໂມເຊເປັນຕົວແທນຂອງຟາໂຣທີ່ດີ ແລະຟາໂຣທີ່ຊົ່ວ ຊຶ່ງສໍາລັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ ກໍຄືທໍາອິດເປັນລູກແກະ ແລະຕໍ່ມາເປັນມັງກອນ.

ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບການພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ໄດ້ລວມເອົາຄວາມຈິງທີ່ວ່າການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນເກີດຂຶ້ນແບບຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ເພາະວ່າພາຍໃນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມໂດຍໂມເຊນັ້ນ; ບໍ່ພຽງແຕ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງໄດ້ປິດລົງສຳລັບອີຢິບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເຫຼືອເວລາຢູ່ສຳລັບຊາວອາໂມໄຣທີ່ຈະເຕັມຖ້ວຍແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງພວກເຂົາ—ຫຼັງຈາກທີ່ອີຢິບໄດ້ເຕັມຂອງຕົນແລ້ວ. ທະເລແດງສຳລັບອີຢິບ ແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດສຳລັບສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ແລະຈາກນັ້ນ “ທຸກປະເທດອື່ນໆເທິງໂລກ” ຈະ “ຕິດຕາມແບບຢ່າງ” ຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊາວອາໂມໄຣພາຍຫຼັງການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງອີຢິບ.

ຊາວອາໂມຣີເປັນໜຶ່ງໃນສິບຊົນເຜົ່າທີ່ບົ່ງຊີ້ໂລກ ນັບຈາກແມ່ນ້ຳແຫ່ງອີຢິບໄປຈົນເຖິງແມ່ນ້ຳແຫ່ງບາບີໂລນ ໃນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ; ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອາໂມຣີຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ ຜູ້ທີ່ປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບສ່ວນຕົນໃນຖານະເປັນປະຊາຊາດ ຫຼັງຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດ. ຊາວອາໂມຣີເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະຄຳພີຂອງການພິພາກສາທີ່ປິດລົງເໜືອໂລກ ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສາມແລະທີສີ່. ທະເລແດງເປັນສັນຍາລັກຂອງການປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບສະຫະລັດ, ແລະຊາວອາໂມຣີເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຄ່ອຍໆປິດສິ້ນເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງຕົນ ຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງມະນຸດຈະປິດສິ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຊາວອາໂມຣີເປັນສັນຍາລັກຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດຕັ້ງແຕ່ທະເລແດງໄປຈົນເຖິງການຊ່ວຍກູ້ໂດຍລົມຕາເວັນອອກ ເມື່ອທາງແຫ່ງການຊ່ວຍກູ້ຖືກເປີດອອກແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ແຕ່ຄຳພະຍາກອນຂອງອັບຣາມບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ຄົນຮຸ່ນທີສີ່ໃນແງ່ຂອງສະຫະລັດໃນຖານະເປັນອີຢິບ, ແລະໂລກໃນຖານະເປັນຊາວອາໂມໄຣ, ແຕ່ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນໄດ້ຈັດວາງຄົນຮຸ່ນແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຂ້າມທະເລແດງໃຫ້ເປັນ “ຄົນຮຸ່ນທີສີ່.” ເມື່ອພວກເຮົາຂຸດຄົ້ນສິ່ງທີ່ພໍຈະຂຸດຄົ້ນໄດ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງ “ສີ່ຄົນຮຸ່ນ” ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນສາມຂັ້ນຕອນຂອງອັບຣາມ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຂັ້ນຕອນທີສອງ ແລະ ທີສາມຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ. ຂັ້ນຕອນທີສອງແມ່ນບົດທີສິບເຈັດ, ແລະຂັ້ນຕອນທີສາມກໍແນ່ນອນວ່າ—ບົດທີຊາວສອງ.

ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາພະຍາກອນສາມໄລຍະ, ແລະທັງໝົດນັ້ນເປັນເວລາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844. ໄລຍະທັງສາມນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນທ້າຍທັງຫລາຍ, ແລະໄລຍະທັງສາມນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຊຶ່ງມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍທັງຫລາຍ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະຊາຍຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ ໄດ້ຊົງວາງສະແດງໄລຍະເວລາພະຍາກອນທຳອິດໃນບົດທີ 7, ແລະໃນການກະທຳນັ້ນ ພຣະອົງຊົງສອດຄ່ອງພຣະອົງເອງກັບທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ 10, ຜູ້ຊຶ່ງບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ເທິງນ້ຳເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນແລະທະເລ.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດຂອງບົດທີສິບສອງ ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານກໍໄດ້ສາບານໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ.

ເຮົາໄດ້ຮັບການແຈ້ງໂດຍການດົນໃຈວ່າ ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນສາຍດຽວກັນທີ່ປາກົດຢູ່ໃນພຣະທຳດານີເອນ ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາອີກໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂະບວນການ Millerite ກໍຄືວ່າ ຄຳບັນຍາຍສອງຕອນນີ້ເປັນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານກັນກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ. ພຣະຄຣິດໃນຖານະທູດສະຫວັນຜູ້ຖືໜັງສືນ້ອຍ ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນປີ 1844 ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ແລະພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ຊາຍນຸ່ງເຄື່ອງປ່ານໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດມາຮອດ ບັນດາສິ່ງອັດສະຈັນທັງໝົດໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນຈະສຳເລັດສິ້ນສຸດລົງ. ພາຍໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດນັ້ນ ຊຶ່ງນຳໜ້າແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກກະຈັດກະຈາຍເປັນໄລຍະໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍສັນຍະລັກ 1260. ໄລຍະເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ນຳໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາຖືກຂ້າ ແລະນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ 1260.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ຊາຍຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມປ່ານໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອການກະຈາຍອຳນາດຂອງປະຊາຊົນບໍລິສຸດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຄົບສາມມື້ເຄິ່ງຂອງມັນແລ້ວ “ການອັດສະຈັນ” ທັງຫຼາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍຈະສຳເລັດລົງ. ພວກເຮົາໄດ້ປິດບົດຄວາມກ່ອນດ້ວຍຄຳອະທິບາຍຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບເຊກາຣີຢາ ບົດທີສາມ. ປະໂຫຍກທຳອິດໄດ້ກ່າວວ່າ, “ນິມິດຂອງເຊກາຣີຢາກ່ຽວກັບໂຢຊວຍ ແລະ ທູດສະຫວັນ ນຳໃຊ້ຢ່າງມີພະລັງເປັນພິເສດກັບປະສົບການຂອງປະຊາຊົນພຣະເຈົ້າໃນເຫດການປິດທ້າຍຂອງວັນໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນ.” ໃນບົດນັ້ນ ແລະ ໃນຄຳອະທິບາຍອັນດົນໃຈຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຕໍ່ບົດນັ້ນ, ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນ “ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເປັນທີ່ອັດສະຈັນ.” “ການອັດສະຈັນ” ໃນນິມິດສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ຊຶ່ງສຳເລັດລົງໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນ “ການອັດສະຈັນ” ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ບົດທີສິບສອງແຫ່ງພຣະທຳດານີເອນ ໃຫ້ຄວາມສະຫວ່າງທີ່ປະທັບຕາຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນວັນທ້າຍ. ຄວາມສະຫວ່າງນັ້ນຖືກແທນຄວາມໂດຍຊ່ວງເວລາພະຍາກອນສາມຊ່ວງ, ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ໄດ້ຖືກລະບຸ ແລະ ສະຖາປະນາໄວ້ວ່າເປັນຄວາມຈິງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີຣາຍ. ຊ່ວງເວລາທັງສາມນັ້ນຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳ ແລະ ເປັນເສົາຫຼັກສາມຕົ້ນທີ່ຄ້ຳຈຸນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງນັ້ນຖືກຄ້ຳຈຸນໄວ້ໂດຍຂະບວນການສາມຂັ້ນ. ຂະບວນການສາມຂັ້ນນັ້ນ ຖືກແທນຄວາມຢູ່ໃນຕອນພຣະຄຳເກົ້າຂໍ້ (4–12), ໂດຍສາມຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ນຳສະເໜີເວລາພະຍາກອນ. ຊ່ວງເວລາພະຍາກອນທັງສາມນັ້ນ ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານແບບມິນເລີຣາຍ ກໍ່ກ່ອຍເກີດເປັນຊ່ວງເວລາເຊິ່ງສັນຍະລັກສາມຊ່ວງ ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ຢ່າງສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈແບບມິນເລີຣາຍ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນຳອົງປະກອບເລື່ອງເວລາມານຳໃຊ້.

ສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນພຣະຄຳພີຕອນດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ໃຫ້ຄຳນິຍາມແກ່ “ຂະບວນການແຫ່ງການທີ່ຄຳພະຍາກອນຖືກປິດຜະນຶກ—ແລ້ວຈຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກ,” ລວມທັງຄຳບັນຍາຍຕາມພຣະຄຳພີແບບຄລາສສິກຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມປະການ. ເກົ້າຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ດານີເອນໄດ້ຮັບຄຳບອກໃຫ້ປິດຜະນຶກປຶ້ມຂອງຕົນ ແມ່ນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນເອງທີ່ໄດ້ວາງສາມຊ່ວງເວລາໄວ້ ແລະໃນເກົ້າຂໍ້ນັ້ນ ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຊຶ່ງສຳເລັດລົງເມື່ອຄວາມຈິງຖືກເປີດຜະນຶກ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ ແລະ ຖືກທົດລອງ.” ສາມຊ່ວງເວລາໃນສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີນັ້ນ ຄືການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນວາລະສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການທົດສອບແລະການປິດຜະນຶກຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແຫຼະ ເປັນບ່ອນທີ່ “ການອັດສະຈັນ” ເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ອັນເກີດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້. ກະລຸນາອ່ານວັກນີ້ອີກຄັ້ງ.

ຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສາມຂໍ້ ຂອງຕອນພຣະຄຳພີເກົ້າຂໍ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສູງສຸດຂອງພຣະທຳດານີເອນ, ແລະຈຸດສູງສຸດທີ່ຖືກແທນໄວ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ; ມັນແມ່ນເລື່ອງຂອງວິທີທີ່ກ້ອນຫີນກ້ອນໜຶ່ງຖືກ “ຕັດ” ອອກມາຈາກພູເຂົາ ໂດຍບໍ່ໃຊ້ມື, ຊຶ່ງເປັນເລື່ອງຂອງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່. ເສັ້ນພາຍໃນນັ້ນຖືກແທນໄວ້ໃນບົດທີສິບ ແລະ ສິບສອງ, ແລະຈຸດສູງສຸດຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍນອກນັ້ນ ຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີທ້າຍໆຂອງບົດທີສິບເອັດ ແລະໃນສອງສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງດານີເອນບົດທີສິບສອງ.

ສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຍັງເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງນິມິດແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງແມ່ນ້ຳອຸໄລ ແລະ ແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນ ອີກດ້ວຍ, ແລະ ພຣະຄຳພີທັງສາມຂໍ້ນັ້ນປະກອບມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສຳເລັດສູງສຸດຕາມສະພາບອາກາດຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໃຫ້ທັງ Abram ແລະ Paul ເປັນພະຍານ. ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະມະນຸດຜູ້ນຸ່ງຜ້າປ່ານ, ຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ກຳລັງດຳເນີນເທິງນ້ຳ. ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ມີສອງສຽງ, ຊຶ່ງກໍເປັນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດດ້ວຍ, ຄື Abram ແລະ Paul ຢືນຢັນເພື່ອເປັນພະຍານ. ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ປະຫວັດສາດແຫ່ງການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກນຳສະເໜີໄວ້, ເພາະວ່າຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນເປັນຍິງພົມມະຈັນ, ແລະ ຍິງພົມມະຈັນປະສົບກັບຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ແລະ ພຣະພອນໃນຂໍ້ທີສິບສອງນັ້ນຢູ່ເໜືອຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ. ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບພອນ,” ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເຂົ້າໄປໃນງານມົງຄຸນໄດ້ ເມື່ອປະຕູຖືກປິດ.

ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ພຣະເຢຊູກຳລັງດຳເນີນເທິງນ້ຳ, ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ, ແຕ່ເປໂຕຕັດສິນໃຈທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເລີ່ມຕົ້ນດຳເນີນ ແລະຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເປໂຕກໍມັກເປັນສັນຍາລັກຂອງທັງສອງຈຳພວກ, ແລະພຣະສິຣິນັ້ນກໍກັບກາຍເປັນຄວາມຢ້ານກົວອີກ, ເມື່ອໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງລາວມາເຖິງ. ຍຸກທຳອິດທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ພຣະເຢຊູຢູ່ເທິງນ້ຳ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຢ້ານກົວ ແລະຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຈະຊົງຖວາຍພຣະສິຣິແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງລ່ວງໜ້າກ່ອນການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສາມອົງປະກອບຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີເຈັດເປັນຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຂໍ້ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ.

ຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ສະໜອງ “ການຊ້ອນສອງ” ໂດຍຜ່ານພະຍານແຫ່ງໂອເມກາຂອງມັນ ຕໍ່ສຽງແຫ່ງອານຟາຂອງອັບຣາມ ແລະ ໂປໂລ. ສຽງທີ່ “ຖືກຊ້ອນສອງ” ຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫຼວມເຂົ້າກັນເພື່ອນຳສະເໜີຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ຂໍ້ທີສິບເອັດກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນນັ້ນສຳເລັດໃນຖານະເປັນໂອເມກາ ໂດຍການລະບຸໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການລົ້ມຂອງບາບີໂລນໃນປີ 1798, ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມຂອງບາບີໂລນ ເມື່ອມີຄາເອນຢືນຂຶ້ນໃນວັນທ້າຍຫຼັງ. ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ພວກເຮົາເຫັນການຊ້ອນສອງຂອງຜູ້ພະຍາກອນ, ແລະ ໄລຍະເວລາໜຶ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງການລົ້ມຂອງບາບີໂລນສອງຄັ້ງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ, “ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມແລ້ວ ໄດ້ລົ້ມແລ້ວ.”

ຂໍ້ທີເຈັດແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ແລະຂໍ້ທີສິບເອັດແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຂໍ້ທີສິບສອງ, ຊຶ່ງແມ່ນ Daniel 12*12 ຫຼື Daniel 144, ກ່າວເຖິງການແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນມີປັນຍາແລະຄົນໂງ່ເຂລາ, ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດໃນຂະບວນການພິພາກສາທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປາກົດແຈ້ງແຫ່ງອຸປນິສັຍໃນວິກິດແຫ່ງການພິພາກສາ. ຂໍ້ທີສິບສອງແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ຊີ້ບອກວ່າໂລກຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກແນວໃດ, ແລະຄູ່ສົມກັນຂອງການພັນລະນາພາຍນອກຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມກ່ຽວກັບການແບ່ງແຍກນັ້ນເອງ, ຄືການແບ່ງແຍກພາຍໃນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ. ຂໍ້ທີເຈັດ, ສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ ແລະຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມສະຫວ່າງທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນວັນສຸດທ້າຍ. ການຄລີ່ຄາຍຂອງຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມນີ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ສອດຄ່ອງກັບ Revelation ບົດທີ 10.

ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດ, ພ້ອມທັງເປັນສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາໃນບົດທີສິບ, ໄດ້ຮ້ອງດັ່ງ “ສິງໂຕ” ແລະສຽງຄຳຮາມຂອງພຣະອົງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທັບຕາໄວ້, ເໝືອນດັ່ງໃນດານີເອນບົດທີສິບ. ຂໍ້ຄວາມທັງສອງເປັນຂໍ້ຄວາມຄູ່ຂະໜານກັນ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ສາມຊ່ວງເວລາໃນບົດທີສິບສອງ ຈຶ່ງເປັນຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບດ້ວຍ.

“ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນພຽງອີກສຳນວນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຣິດໃນຐານະ Alpha ແລະ Omega, ເພາະສັນຍະລັກຫຼັກຂອງ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຄື ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ການລຽງລຳດັບຂອງເຫດການ” ທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844 ຊຶ່ງຖືກຊ້ຳອີກໃນ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ” ທີ່ “ຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ” ໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ດັ່ງນັ້ນ “ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ Alpha ແລະ Omega; ຜູ້ຊຶ່ງກໍເປັນທັງປະຖົມ ແລະ ອວສານ; ຄົນທຳອິດ ແລະ ຄົນສຸດທ້າຍ, ຮາກຖານ ແລະ ພຣະວິຫານ; ສີລາຫົວມຸມ ແລະ ສີລາຍອດ—ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

ແສງສະຫວ່າງຂອງສາມຊ່ວງເວລາເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກໃນດານີເອນ ບົດ 12 ຈຳເປັນຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບແສງສະຫວ່າງຂອງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ, ເພາະວ່າທັງສອງເປັນແນວຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນ. ໃນຊ່ວງທຳອິດ ພຣະຄຣິດຍົກພຣະຫັດທັງສອງຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງກະທຳດ້ວຍພຣະຫັດຂ້າງດຽວໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10. ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10, ພຣະຫັດຂອງພຣະອົງກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງການສິ້ນສຸດແຫ່ງການນຳໃຊ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄປສູ່ພຽງແຕ່ຊ່ວງຕ່າງໆແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ການປ່ຽນຜ່ານຂອງຫຼັກເກນຄຳພະຍາກອນສຳຄັນທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ນຳໃຊ້ນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນລ່ວງໜ້າໂດຍການປ່ຽນຜ່ານອັນສຳຄັນຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ.

ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນາກົດເກນພະຍາກອນອັນສຳຄັນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບແນວພະຍາກອນຂອງຊົນຊາດຜູ້ຖືກເລືອກ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ໄດ້ມີການສະຖາປະນາກົດເກນພະຍາກອນອັນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ນິຍາມພັນທະສັນຍານັ້ນເສຍໃໝ່ໂດຍຕົວມັນເອງ. ນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ການເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ ຄືການເປັນບຸດຫຼານຂອງອັບຣາຮາມໂດຍຄວາມເຊື່ອ ບໍ່ແມ່ນໂດຍເລືອດເນື້ອ. ຫຼັກການພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເປັນຫຼັກສຳຄັນໂດຍຜ່ານປາກກາຂອງໂປໂລ ຜູ້ຊຶ່ງໃນແງ່ນີ້ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບ ໂດຍປ່ຽນແປງແລະຍຸດຕິການນຳໃຊ້ເວລາໃນທາງພະຍາກອນໃນປີ 1844.

ພັນທະສັນຍາກັບມະນຸດຊາດໄດ້ຖືກເປັນສັນຍາລັກໂດຍຮຸ້ງ ແລະ ຫີບຂອງໂນອາເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ທັງກ່ອນແລະຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ເມື່ອຍັງບໍ່ມີປະຊາຊົນທີ່ຖືກຈຳແນກຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຜູ້ຖືກເລືອກ. ການຊົງເອີ້ນອັບຣາຮາມເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນແປງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະ ສຳຄັນ ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ. ພັນທະສັນຍາທີ່ຊົງກະທຳກັບອັບຣາຮາມເປັນຕົວແທນຂອງການປ່ຽນທິດທາງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນແນວທາງຂອງປະຫວັດພັນທະສັນຍາ ແລະ ໃນການນັ້ນມັນໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປ່ຽນຜ່ານອັນໃຫຍ່ຈາກຕົວອັກສອນໄປສູ່ຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝຂອງໂປໂລ ແລະ ຈາກການນຳໃຊ້ເວລາໄປສູ່ການບໍ່ນຳໃຊ້ເວລາໃນປີ 1844.

ການປ່ຽນແປງຄັ້ງທໍາອິດໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດແມ່ນສວນເອເດນ, ແລະການປ່ຽນແປງອັນໂດດເດັ່ນນັ້ນຄືຂໍ້ຈໍາກັດກ່ຽວກັບຕົ້ນໄມ້ແຫ່ງຊີວິດ ແລະມັນຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການປ່ຽນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຈາກແສງສະຫວ່າງຝ່າຍວິນຍານໄປເປັນໜັງລູກແກະຢ່າງແທ້ຈິງ. ການປ່ຽນແປງອັນສໍາຄັນຄັ້ງຕໍ່ໄປໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາແມ່ນນ້ໍາຖ້ວມ, ຊຶ່ງໂນອາເປັນຕົວແທນ, ດັ່ງທີ່ອາດາມເຄີຍເປັນໃນການປ່ຽນແປງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນຄັ້ງທໍາອິດ. ຕໍ່ມາແມ່ນການປ່ຽນໄປສູ່ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກດ້ວຍອັບຣາມ, ອັນນໍາໄປສູ່ໂມເຊ, ຜູ້ທີ່ນໍາສະເໜີຫຼັກການພະຍາກອນວ່າມື້ໜຶ່ງແທນປີໜຶ່ງ. ຫຼັກການນັ້ນຍັງໃຊ້ໄດ້ຈົນເຖິງປີ 1844, ເມື່ອໄດ້ມີການປ່ຽນແປງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ໃນຍຸກສະໄໝອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາ ຍ່ອມມີການປ່ຽນແປງອັນສໍາຄັນຢູ່ໃນຫຼັກການຂໍ້ໃນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເສມອ. ການປ່ຽນແປງນັ້ນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກໍຄືວ່າ Alpha Omega ແມ່ນຄວາມຈິງ. Alpha ແລະ omega ແມ່ນຫຼັກການທີ່ວ່າ ປາຍທາງຍ່ອມຖືກສະແດງໄວ້ດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າສະເໝີ. ທີ່ຕິດພັນກັບຫຼັກການ alpha ແລະ omega ນັ້ນ ແມ່ນໂຄງສ້າງສາມຊັ້ນຂອງຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “truth.”

ການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຖືກສະແດງໂດຍກົງໃນແຕ່ລະປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນສໍາຄັນ ແລະເຊັ່ນດຽວກັນໃນເສັ້ນສາຍອື່ນໆ ຂອງຄວາມຈິງ. “ກະແຈ” ທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງເອລີອາກີມໃນ ເອຊາຢາ 22:22 ແມ່ນກະແຈດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ເປໂຕທີ່ປານີອຸມໃນ ມັດທາຍ ບົດທີ່ 16. ກະແຈນັ້ນຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກຟີລາເດນເຟຍ, ແລະວິນລຽມ ມິນເລີ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບກະແຈທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາສາມາດເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບຫຼັກການ “ຫນຶ່ງວັນເທົ່າກັບຫນຶ່ງປີ” ຢ່າງແມ່ນຍໍາໃນວັນນັ້ນ ຊຶ່ງໂມເຊໄດ້ບັນທຶກໄວ້ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ ອັນເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີຣາຍ. ການເຊື່ອມໂຍງຂອງມິນເລີກັບຄໍາພະຍາກອນຂອງໂມເຊ ຖືກສະແດງໂດຍການເຊື່ອມໂຍງຂອງໂປໂລກັບຄໍາພະຍາກອນຂອງອັບຣາມ. ແລະເຫດໃດມິນເລີຈຶ່ງຈະບໍ່ຄວນເຊື່ອມໂຍງກັບໂມເຊ, ໃນເມື່ອຄວາມພົ້ນຂອງໂມເຊໃນນາວາໄດ້ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມພົ້ນຂອງໂນອາໃນນາວາ ເພື່ອຜູກພັນພັນທະສັນຍາທັງສອງເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ການປ່ຽນແປງຂອງການນໍາໃຊ້ຄໍາພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນເອເດນ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ການເປີດເຜີຍອັນສໍາຄັນຂອງແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍ—ຄື ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ການປ່ຽນແປງທາງຄໍາພະຍາກອນອັນສໍາຄັນນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໂດຍສາຍຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງເຊື່ອມຕໍ່ໂດຍກົງກັບສາມຊ່ວງເວລາໃນ ດານີເອນ ບົດທີ່ 12 ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອນໍາໃຊ້ຫຼັກການແຫ່ງອາລະຟາແລະໂອເມກາເຂົ້າໃສ່ເທິງການນໍາໃຊ້ແບບ “ເສັ້ນສາຍເທິງເສັ້ນສາຍ” ອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງໂຄງສ້າງຄວາມຈິງສາມຂັ້ນ.

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າການປະກາດທັນທີວ່າ “ເວລາບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ,” ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງນຳເສີນເລື່ອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງ—ເໝືອນກັນກັບຄວາມຈິງໃນດານີເອນບົດ 12—ໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້. ບໍລິບົດຂອງຊາຍຜູ້ນຸ່ງເຄື່ອງປ່ານ ຜູ້ຍົກມືທັງສອງຂຶ້ນໃນບົດ 12 ແມ່ນການເປີດຜະນຶກຂອງໜັງສືດານີເອນ, ແລະບໍລິບົດຂອງພຣະຄຣິດຜູ້ເປັນສິງໂຕໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ແມ່ນການຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄວ້. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດວາງການຜະນຶກຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການຜະນຶກໜັງສືຂອງດານີເອນ.

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍພຣະນິມິດບົດທີສິບ ແລະໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ພ້ອມທັງໂດຍປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຕອນດຽວກັນນັ້ນ ມີຂໍ້ຄວາມກ່າວວ່າ, “ແສງສະຫວ່າງພິເສດທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນ ແລະທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດນັ້ນ ແມ່ນການພັນລະນາເຖິງເຫດການຕ່າງໆ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ ແລະອົງທີສອງ. ບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບປະຊາຊົນທີ່ຈະຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ເພາະວ່າຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາຈະຕ້ອງຖືກທົດສອບຢ່າງແນ່ນອນ. ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ ຄວາມຈິງທີ່ອັດສະຈັນ ແລະກ້າວໜ້າທີ່ສຸດຈະຖືກປະກາດ.” ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມຜິດຫວັງສອງຄັ້ງ ເພາະວ່າການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົານັ້ນ ໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອທົດສອບພວກເຂົາ. ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ບໍ່ໄດ້ຄາດຄິດເຖິງ “ຄວາມຈິງທີ່ກ້າວໜ້າ” ໃດໆ, ນັ້ນຄື, ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຄາດໝາຍເຖິງ “ການປ່ຽນແປງທາງຄຳພະຍາກອນຄັ້ງໃຫຍ່” ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ເຖິງແມ່ນວ່າ “ມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບ” ປະຊາຊົນ “Millerite ທີ່ຈະຮູ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້,” ແຕ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນຖືກທົດສອບດ້ວຍປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍການເຂົ້າໃຈຜິດປະຫວັດສາດນັ້ນຢ່າງບໍລິສຸດໃຈ, ແຕ່ເປັນເພາະການບໍ່ເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດທີ່ທ່ານຖືກກຳນົດໃຫ້ຕ້ອງຮູ້. ມັນເປັນການທົດສອບດຽວກັນ, ແຕ່ກັບດ້ານ. ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 10, ໃນອັນດັບທຳອິດແລະສຳຄັນທີ່ສຸດ, ເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນຄົນ ແລະພຽງແຕ່ໃນລຳດັບຮອງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການ Millerite ຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ເມື່ອທ່ານເຫັນວ່າໂຢຮັນໄດ້ຮັບແຈ້ງລ່ວງໜ້າກ່ອນການກິນປຶ້ມນ້ອຍຂອງລາວວ່າມັນຈະຫວານ ແລ້ວຈຶ່ງຂົມ. ມັນບໍ່ເປັນການດີທີ່ສຸດສຳລັບພວກ Millerites ທີ່ຈະຮູ້ວ່ານັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງໃດ, ແຕ່ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຊົນພວກໜຶ່ງທີ່ຮູ້ລ່ວງໜ້າວ່າຈະເກີດຫຍັງຂຶ້ນເມື່ອພວກ Millerites ກິນປຶ້ມນ້ອຍ.

ໂຢຮັນໄດ້ຮັບການບອກໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ຽວກັບປະສົບການອັນຂົມຫວານໃນຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844, ປະຫວັດການທີ່ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີສິບ. ປະສົບການນັ້ນ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະແດງຢ່າງຊັດເຈນຫຼາຍໃນຂໍ້ທີເກົ້າແລະສິບ ກໍຖືກຊີ້ບອກຢ່າງແຈ້ງຊັດເຊັ່ນກັນໃນຂໍ້ທີສອງເຖິງສີ່.

“ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການບັນຍາຍລຳດັບເຫດການ” ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ, ແລະຍັງເປັນ “ເຫດການໃນອະນາຄົດຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” “ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຖືກຊ້ຳຄືນໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະ ຄວາມຈິງທັງຫລາຍທີ່ໄດ້ຖືກປົດຜະນຶກໃນເວລາອວສານ ໃນປີ 1798 ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປ, ເປັນຕົວແທນຂອງການປົດຜະນຶກຄວາມຈິງໃນວັນທ້າຍໆຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 10 ສອດຄ່ອງກັບພຣະເຢຊູໃນ ດານີເອນ ບົດ 12. ໃນທັງສອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ການຜະນຶກ ແລະ ການປົດຜະນຶກຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບໃນວັນທ້າຍໆ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້.

ບາງຄົນອາດໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູກໍາລັງກ່າວຢູ່ໃນຂໍ້ທີເຈັດ, ແຕ່ກາເບຣີເອນແມ່ນຜູ້ກ່າວແກ່ດານີເອນໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ; ແຕ່ກໍອາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເຊັ່ນກັນວ່າ ພຣະເຢຊູກໍາລັງກ່າວຢູ່ໃນທັງສາມຕອນ. ບໍ່ວ່າຈະຖືຝ່າຍໃດໃນປະເດັນນີ້, ກໍແມ່ນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວຜ່ານດານີເອນ, ແລະ ສາມຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນບົດທີສິບສອງນັ້ນເປັນພຣະດໍາລັດຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງສະແດງສາມຊ່ວງເວລານັ້ນໄວ້ໃນໂຄງສ້າງແຫ່ງຄວາມຈິງ. ທັງສາມຊ່ວງເວລາຖືກປະທັບຕາໄວ້, ເຮັດໃຫ້ມັນເປັນສັນຍາລັກສາມຊັ້ນອັນດຽວ.

ຂໍ້ທີເຈັດໄດ້ກ່າວເຖິງການເຮັດໃຫ້ບັນດາການອັດສະຈັນສຳເລັດລົງ ໂດຍຊີ້ບອກເຖິງພະລາຊະກິດສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຣິດໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊົງລຶບລ້າງບາບຂອງ ແລະຊົງປະທັບຕາແກ່ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຂໍ້ທຳອິດໄດ້ຊີ້ບອກ “ບັນດາການອັດສະຈັນ” ແລະຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນສາມຂໍ້ນັ້ນກໍໄດ້ຊີ້ບອກ “ບັນດາການອັດສະຈັນ” ເຊັ່ນກັນວ່າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນເນື່ອງຈາກການລໍຖ້າ ແລະການປະສົບກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ. ຊ່ວງເວລາກາງນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການກະບົດຂອງມະນຸດຊາດໃນລະຫວ່າງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຊີ້ບອກວ່າຊ່ວງເວລາທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນເປັນຊ່ວງແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສຳລັບ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ທຸກຂໍ້ລ້ວນແຕ່ກຳລັງຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງ “ສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ” ແກ່ຊົນຊາດຂອງດານີເອນ “ໃນວັນສຸດທ້າຍ.” ທັງສາມຂໍ້ລ້ວນກ່າວເຖິງແກ່ນເລື່ອງວ່າດ້ວຍການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ຊ່ວງເວລາທຳອິດສອດຄ່ອງກັບຊ່ວງທີສາມ ແລະຊ່ວງເວລາກາງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງທົ່ວໂລກ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເຄື່ອນຂະບວນໄປສູ່ອາມາເກດດອນ.

ຖ້າໄລຍະເວລາທັງສາມນັ້ນເປັນຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດດ້ວຍ, ແລ້ວຂໍ້ພຣະຄຳທັງສາມນັ້ນຈະຕ້ອງລະບຸ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກ [ເປີດເຜີຍ] ຕາມລຳດັບຂອງມັນ,” ແລະ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ” ເຫຼົ່ານັ້ນກໍຈະສອດຄ່ອງກັບ “ການບັນຍາຍລຳດັບຂອງເຫດການທີ່ໄດ້ອັນເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ” ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844. ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ຂະບວນການນີ້ໄດ້ຍອມຮັບ ຊຶ່ງແຕກຕ່າງຢ່າງຊັດເຈນຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ, ແຕ່ຄວາມຈິງທັງປວງນັ້ນກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ. ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຈາກພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ. ຫຼັກການນັບມື້ເປັນປີເປັນຕົວຢ່າງແບບຄລາສສິກ, ແຕ່ຍັງມີອື່ນໆອີກ. ຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນແປງດ້ານຄຳພະຍາກອນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນ ຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ.

ຫຼັງຈາກທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບວ່າ ລາວຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ, ອັນເປັນການເນັ້ນຢ້ຳວ່າປະຫວັດສາດຂອງບົດທີສິບເປັນຕົວແທນທັງຂະບວນການຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ລາວກໍໄດ້ຮັບໄມ້ອໍ້ອັນໜຶ່ງເພື່ອໃຊ້ວັດພຣະວິຫານ, ແຕ່ໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະສະລານພາຍນອກໄວ້.

ເມື່ອວັດພຣະວິຫານໃນຍຸກຫຼັງປີ 1844, ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ປະລະພວກຄົນຕ່າງຊາດອອກໄປ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີເປັນເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ພາບປະກອບນີ້ໃນປີ 1844 ກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ພຣະເຈົ້າຫາກໄດ້ຊົງເລືອກເຈົ້າສາວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ຜູ້ໜຶ່ງ, ແລະໃນເວລານັ້ນໄດ້ມີການແຍກຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງເຈົ້າສາວຂອງພຣະອົງກັບເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ເດີ່ນຊັ້ນນອກເປັນຕົວແທນຂອງພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະພຣະວິຫານແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ; ພຽງແຕ່ອ່ານບົດ The Outer Court ໃນ Desire of Ages.

ໂຢຮັນກໍາລັງສະແດງເຖິງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ຜູ້ທີ່ໃນປີ 1844 ຫາກໍໄດ້ກາຍເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ໄດ້ມີການຈໍາແນກຂຶ້ນລະຫວ່າງກຸ່ມມິນເລີໄຣຕ໌, ຜູ້ທີ່ຫາກໍໄດ້ປະສົບກັບຂ່າວສານທີ່ຂົມແລະຫວານ, ກັບໂລກຄຣິດສະຕຽນທີ່ປະກາດຕົນທີ່ເຫຼືອ, ຊຶ່ງຖືກແທນພາບເປັນຄົນຕ່າງຊາດ.

ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແລະພຣະວິຫານໄດ້ສຳເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການປະກາດຂ່າວຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ຈາກນັ້ນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງກໍໄດ້ມາເຖິງ ແລະໂຢຮັນໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ລຸກຂຶ້ນແລະວັດແທກ, ແຕ່ໃຫ້ລະເວັ້ນພວກຄົນຕ່າງຊາດໄວ້. ໂຢຮັນກຳລັງສະແດງເຖິງການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ການດົນໃຈຈຶ່ງນຳການວັດແທກຂອງໂຢຮັນໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນມາໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການພິພາກສາສືບສວນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ນຳສະເໜີກ່ຽວກັບໂຢຮັນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງການວັດແທກນັ້ນ ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈແບບດັ້ງເດີມຂອງຝ່າຍແອດເວນຕິສ, ແຕ່ໃນຂະບວນການນີ້ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຄວາມເຂົ້າໃຈສັນຍາລັກນີ້ຢ່າງສຳຄັນ.

ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພາຍໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໂດຍໂຢຮັນໃນບົດທີສິບ ຍັງມີຄຳພະຍາກອນເຖິງຂະບວນການຄູ່ຂະໜານໜຶ່ງ ຊຶ່ງຈະກາຍເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ພວກເຮົາໄດ້ຕະໜັກວ່າ ຖ້າທ່ານນຳເອົາການວັດແທກຂອງປະຫວັດສາດພວກມິນເລີໄຣດ໌ ແລະຕັດເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດອອກໄປ ທ່ານກໍຈະເຫັນພຣະວິຫານນັ້ນແທ້ໆ ທີ່ໂຢຮັນກຳລັງວັດຢູ່.

ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນວ່າ ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ 2,520 ປີ ອັນໜຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ແລະ ອີກອັນໜຶ່ງໃນປີ 1844, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປີດເຜີຍໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌. ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າເດີ່ນຊັ້ນນອກແມ່ນພວກຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ມີ “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໃນຄໍາພະຍາກອນ.

“ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດເປັນຮູບພະຫຸພົດ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາທີ່ທັງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະອິດສະຣາເອນທາງຝ່າຍວິນຍານຖືກຢຽບຍ່ຳລົງ. ການຖືກຢຽບຍ່ຳຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນສອງຄັ້ງນັ້ນ ຄືການຖືກຢຽບຍ່ຳໂດຍລັດທິນອກສາສະໜາ ຕາມດ້ວຍອຳນາດສັນຕະປາປາ, ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ບໍ່ວ່າຈະມີການອ້າງຢ່າງໃດກໍຕາມ, “ເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ໂຢຮັນຖືກກຳນົດໃຫ້ເລີ່ມການວັດໃນປີ 1798, ແລະບໍ່ແມ່ນກ່ອນໜ້ານັ້ນແຕ່ຢ່າງໃດ. ທ່ານຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງປີ 1844, ດັ່ງນັ້ນ ການລະໄວ້ບໍ່ນັບໄລຍະເວລາທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ກໍເທົ່າກັບການລະໄວ້ບໍ່ນັບເດີ່ນຊັ້ນນອກ, ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ທ່ານກໍເປີດເຜີຍສີ່ສິບຫົກປີທີ່ພຣະວິຫານຂອງກຸ່ມ Millerite ຖືກຍົກຂຶ້ນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຄວາມຈິງອື່ນໆອີກຫຼາຍປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັນໄດ້ຖືກສະກັດອອກມາຈາກການນຳໃຊ້ນີ້, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ໃຊ້ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວຢ່າງຂອງແສງສະຫວ່າງທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຜູ້ບຸກເບີກ, ແຕ່ເປັນແສງສະຫວ່າງທີ່ບໍ່ຂັດແຍ້ງກັບຄວາມຈິງດັ້ງເດີມ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ນຳເວລາມານຳໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປ.

ຄວາມຈິງສະເພາະນັ້ນໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ກ່ອນເຫດການ 9/11, ແຕ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງແທ້ຈິງຫຼັງ 9/11. ຄວາມຈິງເລື່ອງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ວັດພຣະວິຫານນັ້ນບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງໄດ້, ເພາະວ່າມັນເປັນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນເອງ. ມີຄວາມຈິງປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບການນຳໃຊ້ຂອງເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງຊ່ວງເວລາທີ່ “ການອັດສະຈັນ” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ສຳເລັດລົງ. ການນຳໃຊ້ຂອງ “ເຈັດສຽງຟ້າຮ້ອງ” ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກຫຼັງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ນັ້ນສອດຄ່ອງກັນຢ່າງສົມບູນແບບ, ຫຼືຈະເວົ້າວ່າມັນເກື້ອກູນກັນກັບພຣະຄຳສາມຂໍ້ໃນດານີເອນ ບົດທີ 12 ຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໃຊ້ຄຳວ່າ complement ບໍ່ແມ່ນຄຳວ່າ compliment ເພື່ອບັນຍາຍຄວາມສຳພັນຂອງພຣະຄຳພີດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ. Complement ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງ “ການນຳໄປສູ່ຄວາມສົມບູນຄົບຖ້ວນ” ຄືສິ່ງທີ່ພຣະທຳນວາຍທັງສອງເຫຼັ້ມນີ້ກະທຳໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ. ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເມື່ອຖືກເປີດຜະນຶກໃນດານີເອນ ບົດທີສິບສອງ ຫຼັງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ຍ່ອມນຳຂ່າວສານໃນທີ່ນັ້ນໄປສູ່ຄວາມສົມບູນ. ສິ່ງທີ່ເປີດເຜີຍສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຄື ຫຼັກການຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຮ່ວມກັນກັບໂຄງສ້າງຂອງຄວາມຈິງ.

“ເວລາ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີ 1798, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາ ຄື 1260 ປີ ທີ່ລັດທິນອກຮີດ ແລະຕໍ່ມາລະບົບສັນຕະປາປາ ໄດ້ຢຽບຢ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະໄພ່ພົນ. ເມື່ອເຮົາວັດພຣະວິຫານ ເຮົາຕ້ອງລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້, ແລະເດີ່ນຊັ້ນນອກນັ້ນຂະຫຍາຍໄປຈົນເຖິງປີ 1798, ແຕ່ຫຼັງປີ 1844 ເວລາກໍບໍ່ມີອີກຕໍ່ໄປ. ໃນປັດຈຸບັນນີ້ 1260 ປີ ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ບົ່ງຊີ້ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງພຣະວິຫານ ແລະເດີ່ນຊັ້ນນອກ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈົນເຖິງເດືອນກໍລະກົດ 2023 ການຢຽບຢ່ຳນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງ. ການວັດພຣະວິຫານໃນປັດຈຸບັນນີ້ ໂດຍສອດຄ່ອງກັບຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຈຳແນກເຫດການທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນພາຍໃຕ້ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະອົງທີສອງ ແມ່ນພາລະກິດທີ່ມອບໝາຍໃຫ້ແກ່ຢອນ. “ພາລະກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຮົາ” ຄືການ “ຮວມ” ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງພາລະກິດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນໜຶ່ງ ທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກກະທຳໃນປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້ານີ້, ແລະແມ່ນແຕ່ໃນປັດຈຸບັນກໍຍັງຖືກກະທຳຢ່າງຫາຍາກຫຼາຍ. ເມື່ອເຮົາລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກອັນເປັນຕົວແທນຂອງເວລາຂອງຄົນຕ່າງຊາດນັ້ນ ເຮົາກໍກຳລັງລະເວັ້ນ 1260 ປີ ແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງໂດຍລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງອວສານ ໃນປີ 1798.

ພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ສິບຫົກປີໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ບົ່ງຊີ້ເຖິງພຣະວິຫານໜຶ່ງທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນນັບແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ຈົນເຖິງກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດເລັກນ້ອຍ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ “ເຫດການໃນອະນາຄົດ,” ຊຶ່ງ “ຈະຖືກ”, ບໍ່ແມ່ນອາດຈະຖືກ, “ເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.”

ເມື່ອພວກເຮົານຳປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດມາປະກອບເຂົ້າກັບປະຫວັດຂອງທູດອົງທີສອງ ພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າປະຫວັດນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງອັນຟາ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງໂອເມກາ. ເມື່ອພວກເຮົາຈັດໃຫ້ໝາຍສຳຄັນທາງພະຍາກອນໃນປະຫວັດຂອງທູດອົງທຳອິດຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 19 ເດືອນເມສາ 1844 ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບໝາຍສຳຄັນຂອງທູດອົງທີສອງ ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນເວລານັ້ນ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງການມາເຖິງຂອງທູດອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ 1844—ພວກເຮົາກໍຈະມີສອງຊ່ວງເວລາທີ່ທັງສອງຕ່າງກໍເລີ່ມຕົ້ນ ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການມາເຖິງຂອງທູດອົງໜຶ່ງ. ປະຫວັດຈາກທູດອົງທຳອິດໄປຫາທູດອົງທີສອງ ເປັນພາບປະກອບຂອງປະຫວັດຈາກທູດອົງທີສອງໄປຫາທູດອົງທີສາມ.

ພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນວ່າ ການນຳໃຊ້ນີ້ເປັນການນຳໃຊ້ທີ່ຖືກຕ້ອງ ຖືກພົບເຫັນໃນອານຟາແລະໂອເມກາຂອງການນຳໃຊ້ນັ້ນ. ສອງເສັ້ນຂະໜານທີ່ຖືກນຳມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຄວບຄູ່ກັນ ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນກັບຈຸດສິ້ນສຸດຂອງທັງສອງເສັ້ນ ຊີ້ບອກການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ແລ້ວເມື່ອເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກນຳມາປະສານກັນ ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ ເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນເສັ້ນດຽວ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຍ່ອມໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຍ່ອມໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່. ຫຼັກຖານອີກປະການໜຶ່ງຖືກພົບເຫັນໃນຫຼັກການຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ຕອນຈົບຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຕອນເລີ່ມຕົ້ນ. ຄວາມຜິດຫວັງແບບອານຟາ ທີ່ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງໂອເມກາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊີ້ບອກອົງປະກອບທີ່ນ້ອຍກວ່າ ແລະທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ.

ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ວັນທີ 19 ເມສາ, 1844, (ການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງນຳໄປສູ່ການມາເຖິງຂອງອົງທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ, 1844); ແລະຈາກນັ້ນພວກເຮົາຍັງເລີ່ມຕົ້ນເສັ້ນທີສອງໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ, 1840, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 19 ເມສາ, 1844, ພວກເຮົາຈະພົບວ່າຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 19 ເມສາ, 1844 ເປັນທັງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍການຮວມເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລານັ້ນ, ທ່ານເຫັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາຮອດພ້ອມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນພາບຕົວແທນຂອງ 9/11, ແລະຂອງສອງສຽງແຫ່ງທູດສະຫວັນຜູ້ມີລິດອໍານາດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບແປດ. ສອງສຽງນັ້ນຄືທັງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທູດສະຫວັນທັງສອງອົງນັ້ນໄດ້ສໍາພັດກັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະພວກເຂົາພົບກັນອີກເມື່ອປະຫວັດສາດທັງສອງຖືກນໍາມາລວມເຂົ້າກັນເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ. ເມື່ອຖືກນໍາມາລວມເຂົ້າກັນໃນລັກສະນະນີ້, ພວກມັນເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ແລະຫຼັກໝາຍທາງກາງໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໃນສະໄໝຂອງພວກ Millerites ແມ່ນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ບ່ອນທີ່ຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ໃນຄໍາອຸປະມາ, ແລະຊີ້ບອກວ່າຫຼັກໝາຍທາງກາງນັ້ນແມ່ນການກະບົດ.

ສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງທີ່ຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ເປັນບັນທັດເທິງບັນທັດ, ຊຶ່ງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງປະຫວັດສາດໜຶ່ງ ຈາກຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ໄປຈົນເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ ໃນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຄວາມເຂົ້າໃຈເຖິງວ່າປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງອັນໃດໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ສອດຄ່ອງກັນຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກປະການກັບຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນດານີເອນ 12 ວ່າໄດ້ຖືກຜະນຶກໄວ້ຈົນເຖິງເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະໄວ້ສ່ວນໜຶ່ງຂອງນິມິດສຸດທ້າຍຂອງ Daniel ທີ່ກ່າວເຖິງແຕ່ພາບປຽບທຽບຂອງ Daniel ກ່ຽວກັບປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນທ້າຍເທົ່ານັ້ນ. ຂໍໃຫ້ສັງເກດໃນບໍລິບົດຂອງກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ, ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງ Daniel ຢູ່ໃນຈຳພວກຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈນິມິດ. ສິ່ງທຳອິດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນນິມິດຄືພາບປຽບທຽບຂອງ Daniel ໃນຖານະຜູ້ມີປັນຍາທີ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະເກົ້າຂໍ້ສຸດທ້າຍລ້ວນແຕ່ກ່າວກ່ຽວກັບຜູ້ມີປັນຍາທີ່ເຂົ້າໃຈໃນວັນທີຊາວສອງ.