ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວ

ພຣະທຳໂຢເອນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການທຳລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າເກີດຂຶ້ນໃນຄົນຮຸ່ນທີສີ່.

ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ແມ່ນຄໍາອຸປະມາຂອງ Adventism, ແລະການຕື່ນຂຶ້ນໃນຄໍາອຸປະມານັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າປົນຖືກແຍກອອກຈາກກັນ, ໃນເວລານັ້ນ ພວກຫຍ້າປົນກໍຕື່ນຂຶ້ນຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກ “ຕັດຂາດ” ອອກຈາກ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່.” ຄໍາວ່າ “ຕັດຂາດ” ເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາປະການທໍາອິດຂອງ Abram ທີ່ມີການຕັດແມ່ງົວ, ແມ່ແບ້ ແລະແກະຜູ້ ອອກເປັນສອງສ່ວນໃນພິທີເພື່ອຮັບຮອງພັນທະສັນຍາດ້ວຍເລືອດ. ໃນພາກພຣະຄໍາພີແຫ່ງພັນທະສັນຍາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງລະບຸວ່າ ພຣະອົງຈະສະເດັດມາຢ້ຽມຢາມປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນການພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນຮຸ່ນທີສີ່.

ເມື່ອຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ຄືໃນຊົ່ວອາຍຸຂອງໂມເຊ ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດພຣະບັນຍັດສິບປະການເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້. ໃນບັນດາກົດບັນຍັດສິບປະການນັ້ນ ຂໍ້ທີສອງໄດ້ຂະຫຍາຍແສງແຫ່ງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຂອງອັບຣາມໃຫ້ເດັ່ນຊັດຂຶ້ນ.

ສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມໄດ້ຖືກລວມເຂົ້າໄວ້ໃນການຂະຫຍາຍໃຫ້ເຫັນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະພຣະເຈົ້າຜູ້ຫວງແຫນ. ຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະອົງຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບຮູບເຄົາລົບສະຫຼັກ. ກັບຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ຂອງອັບຣາມ ພວກເຮົາຍັງພົບເຫັນການພິພາກສາທີ່ດໍາເນີນໄປເປັນລໍາດັບອີກດ້ວຍ. ການພິພາກສານັ້ນມີຕໍ່ຊົນຊາດທີ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນພັນທະການ, ພ້ອມທັງມີຕໍ່ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າເອງ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຊາວອາໂມຣີຈະຖືກພິພາກສາ. ອັບຣາມຊີ້ໃຫ້ເຫັນຂະບວນການພິພາກສາທີ່ຄ່ອຍໆດໍາເນີນໄປເປັນລໍາດັບ ເຊິ່ງເລີ່ມຕົ້ນຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເຄື່ອນຜ່ານໂລກໄປຢ່າງເປັນລໍາດັບ, ແລະພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂະບວນການພິພາກສານັ້ນແບ່ງມະນຸດຊາດອອກເປັນຄົນພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ຊັງພຣະເຈົ້າ ແລະອີກພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ຮັກພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຮ້ອງປະກາດອອກມາວ່າ, “ຖ້າທ່ານຮັກເຮົາ ຈົ່ງຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງເຮົາ.”

ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະບັນຍັດກຳລັງຖືກປະທານຢູ່ທີ່ຊີນາຍ, ໂມເຊໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.

ການປະທານພຣະບັນຍັດເປັນຄັ້ງທີສອງ ສອດຄ່ອງກັບແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1850. ແຜ່ນຈາລຶກຊຸດທຳອິດໄດ້ຖືກທຳລາຍ, ແລະໃນແຜ່ນຈາລຶກຊຸດທຳອິດນັ້ນກໍມີຄວາມຜິດພາດໃນຕົວເລກ. ໃນເວລານັ້ນ ອິສຣາເອນບູຮານໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ, ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ອິສຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະກົດຂໍ້ຂອງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອແຜ່ນຈາລຶກທັງສອງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດ ໄດ້ມີການກະບົດຢ່າງແທ້ຈິງໃນຄ່າຍ, ແລະເມື່ອແຜນພູມປີ 1850 ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີ ການກະບົດຝ່າຍວິນຍານກໍກຳລັງກໍຕົວຂຶ້ນໃນຄ່າຍ. ຄຳພະຍາກອນຂອງ Abram ກ່ຽວກັບຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍ Moses ໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຂະຫຍາຍການເປີດເຜີຍເລື່ອງການພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ໃນພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ. ຮູບສະຫຼັກໄດ້ກາຍເປັນຂອງປອມທຽບແທນການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າອັນແທ້ຈິງ, ແລະຄວາມຫຶງຫວງແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖືກຜູກໄວ້ກັບການພິພາກສານັ້ນ. ແລ້ວ Moses ໄດ້ເຫັນພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ເຫັນຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ນາມ” ຂອງພຣະອົງ, ແລະຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຜູ້ນະມັດສະການກັບບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້.

ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລ້ວພວກສາວົກຈຶ່ງລະນຶກໄດ້ວ່າ ຄວາມຮ້ອນຮົນເພື່ອພຣະນິເວດຂອງພຣະອົງໄດ້ຜະຫຼານພຣະອົງເສຍແລ້ວ. “ຄວາມຮ້ອນຮົນ” ນັ້ນຄືຄຳວ່າ “ຄວາມຫຶງຫວງ.” ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ສຳແດງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງ ແມ່ນແຮງຈູງໃຈທີ່ນຳພາໃຫ້ພຣະຄຣິດຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ແລະຄຸນລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະສາລະພາບບາບເຫຼົ່ານັ້ນຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ ຕໍ່ມາຈະກາຍເປັນອົງປະກອບອັນຈຳເປັນຂອງການຮຽກໃຫ້ກັບໃຈໃນການພິພາກສາ “ເຈັດເທົ່າ” ຂອງພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. “ຮຸ່ນທີສີ່” ຂອງອັບຣາມໄດ້ພັດທະນານ້ຳໜັກທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ເມື່ອມັນດຳເນີນຕໍ່ໄປຕາມປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ໜັງສືໂຢເອນເປັນຕົວແທນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນເວລາສຸດທ້າຍ. ໜັງສືໂຢເອນໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງຕົນໂດຍຕັ້ງຢູ່ເທິງການນຳເຂົ້າຂ່າວສານເລື່ອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸ ເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດທີ່ສຸດຂອງພັນທະສັນຍາສາມປະການຂອງອັບຣາມກັບພຣະເຈົ້າ. ຫົວຂໍ້ນັ້ນໄດ້ບັນລຸຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງມັນໃນໜັງສືໂຢເອນ.

ເມື່ອເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາແລ້ວ, ຫີບແຫ່ງພຣະສັນຍາໄດ້ຕັ້ງຢູ່ທີ່ຊີໂລ, ບ່ອນທີ່ເອລີມະຫາປະໂຣຫິດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍແລະໂງ່ເຂົາ ພ້ອມດ້ວຍບຸດສອງຄົນຜູ້ເສື່ອມຊາມຂອງເຂົາ ໄດ້ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບການຊົງເອີ້ນຂອງຊາມູເອນ. ຊີໂລຈະກາຍເປັນຂັ້ນຕອນໜຶ່ງໃນການເດີນທາງຂອງຫີບ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ຫຼັງຈາກຫີບໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນສັນຍາລັກໃນການນຳໃຫ້ກຳແພງເມືອງເຢຣິໂຄພັງລົງແລ້ວ, ມັນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ທີ່ຊີໂລປະມານສີ່ຮ້ອຍປີ, ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍຂອງເອລີແລະບຸດຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍຂອງເຂົາ. ຈາກນັ້ນຫີບໄດ້ຖືກຊາວຟີລິດສະຕີນຈັບໄປ, ແລະຕໍ່ມາເມື່ອດາວິດໄດ້ຍ້າຍຫີບໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ, ພາບປະກອບຄັ້ງທຳອິດຂອງການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊ ກໍໄດ້ສຳເລັດລົງ. ຈຸດປະສົງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ຂອງການຍ້າຍສັນຍາລັກແຫ່ງພຣະສັນຍາໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ກໍຄື ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກທີ່ຈະວາງພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງສຳພັນກັບຄວາມຫວງແໜຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງຄວາມຫວງແໜນັ້ນສຳພັນກັບການພິພາກສາອັນຫວງແໜຂອງພຣະອົງໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່.

ເມື່ອເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຂຶ້ນໄວ້ເໜືອພູເນີນ ແລະ ພູທັງປວງ, ແລະ ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດຈະເວົ້າວ່າ, “ມາເຖີດ ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາຂຶ້ນໄປຍັງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

ພຣະວາຈານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອອກໄປຈາກເຢຣູຊາເລັມ ເພາະວ່າບ່ອນນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເລືອກໄວ້ເພື່ອປະດິດ “ພຣະນາມ” ຂອງພຣະອົງ. ກັບໂມເຊ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະເດັດລົງມາໃນເມກ, ແລະຊົງຢືນຢູ່ກັບທ່ານທີ່ນັ້ນ, ແລະປະກາດພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າທ່ານ, ແລະປະກາດວ່າ,

“ພຣະນາມ” ຂອງພຣະອົງຄືພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າມີຄວາມເລິກຊຶ້ງຢ່າງຫາທີ່ສຸດ ແລະງ່າຍດາຍຢ່າງຫາທີ່ສຸດ. ພຣະເຈົ້າຄືຄວາມຮັກ, ຊຶ່ງເປັນການສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງສົມບູນ ແຕ່ໃນຖ້ອຍຄຳທີ່ງ່າຍດາຍ. ຄວາມຈິງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມກ່ຽວກັບ “ຄົນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່” ໄດ້ຖືກຂະຫຍາຍ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ດ້ວຍແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສອງ ທີ່ກ່າວເຖິງຄົນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່. ຈາກນັ້ນ ປະສົບການຂອງໂມເຊໄດ້ຂະຫຍາຍແສງສະຫວ່າງກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງຄົນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍເພີ່ມແສງສະຫວ່າງເລື່ອງຄວາມຫຶງຫວງຂອງພຣະອົງ. ການດົນໃຈໄດ້ນິຍາມພຣະລັກສະນະວ່າເປັນ “ຄວາມຄິດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກລວມກັນ,” ແຕ່ການດົນໃຈກໍໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາດ້ວຍວ່າ ຄວາມຄິດຂອງພວກເຮົາບໍ່ເໝືອນຄວາມຄິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຄືຄວາມຄິດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກລວມກັນຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງມີຫຼາຍແງ່ຫຼາຍດ້ານເຫຼືອເກີນກວ່າຄວາມຄິດ ແລະຄວາມຮູ້ສຶກອັນງ່າຍໆຂອງມະນຸດພວກເຮົາ, ຈົນຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນເປັນດັ່ງຄວາມຄິດຂອງພຣະອົງທີ່ສູງກວ່າສະຫວັນເມື່ອທຽບກັບແຜ່ນດິນໂລກ.

ດັ່ງນັ້ນ, ນີ້ແມ່ນຄວາມຄິດແບບມະນຸດອັນໜຶ່ງໃຫ້ພິຈາລະນາ; ຖ້າພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສະແດງໂດຍພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລ້ວທຸກການສຳແດງຂອງພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າກໍແມ່ນການສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາປະທັບຕາ ແລະ ເປີດຜະນຶກພຣະວັດຈະນະອັນພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ, Palmoni ແມ່ນຜູ້ນັບຄວາມລັບອັນມະຫັດສະຈັນ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນຮາກທີ່ງອກອອກຈາກແຜ່ນດິນແຫ້ງ, ແລະ ຍັງແມ່ນພຸ່ມໄມ້ທີ່ລຸກໄໝ້, ເສົາໄຟ, ອັກຄະທູດສະຫວັນມີກາເອນ ແລະ ຕໍ່ໄປອີກເລື້ອຍໆ. ບັນດາຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍພຣະນາມຕ່າງໆຂອງພຣະອົງນັ້ນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ. “ຄວາມຄິດແບບມະນຸດໃຫ້ພິຈາລະນາ” ກໍຄືສິ່ງນີ້. ທ່າມກາງບັນດາການສຳແດງອັນຫຼາກຫຼາຍແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າມີຢູ່ນັ້ນ, ຄວາມສຳຄັນແມ່ນຫຍັງ—ທີ່ໃນຂັ້ນຕອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂັ້ນທຳອິດພໍດີຂອງຂະບວນການພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນກັບອັບຣາມ—“ການພິພາກສາຮຸ່ນທີສີ່” ເປັນຖ້ອຍຄຳພື້ນຖານໃນພັນທະສັນຍາ—ຊຶ່ງສະທ້ອນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ?

ພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ພິພາກສາຂອງມະນຸດແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍ ອະນຸຍາດໃຫ້ມະນຸດມີໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນຜູ້ພິພາກສາ, ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ເມດຕາ, ພຣະອົງຊົງອົດທົນ ແລະພຣະອົງຊົງນໍາການພິພາກສາມະນຸດແລະປະຊາຊາດທັງຫຼາຍໄປສູ່ຂໍ້ສະຫຼຸບໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່. ຖ້ອຍຄໍາພື້ນຖານຂອງພຣະເຈົ້າໃນພຣະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຮວມເອົາການພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່ໄວ້ດ້ວຍ. ດັ່ງທີ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ ມີລັກສະນະທັງປວງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງແຕ່ລະອົງ, ສະນັ້ນເຊັ່ນກັນ ຂັ້ນຕອນທໍາອິດຂອງພຣະສັນຍາຂອງອັບຣາມ ກໍມີລັກສະນະຂອງພຣະສັນຍາສາມຊັ້ນທັງໝົດ. ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າຄື ພຣະອົງເປັນຜູ້ພິພາກສາຜູ້ເມດຕາ ຜູ້ຊົງພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸຄົນທີສີ່. ທຸກຂັ້ນຕອນອື່ນໆໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພຣະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ລ້ວນສ້າງຂຶ້ນເທິງຮາກຖານນັ້ນ.

ເມື່ອພຣະທໍາໂຢເອນຖືກຈັດວາງໄວ້ທີ່ການຕື່ນຂຶ້ນຂອງ “ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ” ໃນຂໍ້ຫ້າ, ແລະ “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ຖືກ “ຕັດອອກ” ຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ, ການນຳເຂົ້າສູ່ການແຍກອອກຕາມພັນທະສັນຍາຂັ້ນສຸດທ້າຍນັ້ນຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກເລືອກ ແມ່ນຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງວາງອອກເຖິງການກະບົດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງຕໍ່ມາຖືກ “ຕັດອອກ” ດັ່ງເປັນການສຳເລັດໃນຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສີ່. ພວກເຂົາຖືກ “ຕັດອອກ” ເພາະບໍ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານພື້ນຖານຂອງພັນທະສັນຍາ.

ຂ່າວສານພື້ນຖານແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນສີ່ຂໍ້ຂອງປະຖົມມະການ ບົດທີ 15 ນັ້ນ ເປັນໄມ້ວັດ—ເສັ້ນແຫ່ງການພິພາກສາ ທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເມື່ອຂ່າວສານສ່ວນຍອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ນ້ໍາອະງຸ່ນໃໝ່” ໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄວາມຫນັກແໜ້ນອັນຜູກພັນກັບການປຸກໃຫ້ພວກຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມຕື່ນຂຶ້ນ ເມື່ອ “ນ້ໍາອະງຸ່ນໃໝ່” “ຖືກຕັດອອກ” ນັ້ນ ຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມັນຖືກຈັດໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄໍາປະກາດແຫ່ງການພິພາກສາຕໍ່ຊົ່ວຄົນຮຸ່ນທີສີ່ສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກແຕ່ກະບົດ ໃນລະຫວ່າງໄລຍະແຫ່ງການທົດສອບຂອງຝົນປາຍລະດູ.

ໃນພຣະຄຳປະຖົມມະການ ບົດທີ 17 ພວກເຮົາພົບຂັ້ນຕອນທີສອງຂອງພັນທະສັນຍາສາມປະການກັບອັບຣາຮາມ:

ຂັ້ນຕອນທີສອງໃຫ້ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງແກ່ສັນຍະລັກແຫ່ງການ “ຖືກຕັດຂາດ.” ຄຳທີ່ແປວ່າ “ຖືກຕັດຂາດ” ມີຮາກຄຳມາຈາກສັດທີ່ອັບຣາມໄດ້ຕັດອອກເປັນສອງຊິ້ນໃນບົດທີສິບຫ້າ, ແລະໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການຕັດປາຍໜັງຈະຖືກ “ຕັດຂາດ” ອອກຈາກພັນທະສັນຍາ. ໃນປະຫວັດຂອງພັນທະສັນຍາ ການຕັດປາຍໜັງໄດ້ຖືກແທນທີ່ໂດຍພິທີບັບຕິສະມາ ຊຶ່ງໃນນັ້ນພຣະຄຣິດກໍາລັງຊົງຢືນຢັນຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເອງ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ພຣະອົງໃນຐານະແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີແປດ.

ໝາຍສຳຄັນນັ້ນຈະຕ້ອງສຳເລັດໃນວັນທີແປດ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍຈິດວິນຍານແປດດວງໃນນາວາ. ໃນຂັ້ນທີສອງນີ້ເອງທີ່ການທົດສອບທາງສາຍຕາໄດ້ຖືກສະແດງອອກ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນກໍລະນີທີ່ອິດສະຣາເອນເລືອກລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Jezebel ກັບ Elijah ກ່ອນໜ້າການພິພາກສາທີ່ Elijah ໄດ້ດຳເນີນ, ຫຼືກໍລະນີທີ່ໃບໜ້າຂອງ Daniel, Shadrach, Meshach ແລະ Abednego ປາກົດວ່າງາມກວ່າ ແລະອ້ວນສົມບູນກວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ກິນອາຫານຂອງກະສັດ; ການທົດສອບຂັ້ນທີສອງແມ່ນການທົດສອບທາງສາຍຕາ. ການຕັດພິທີເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງຊີວິດ, ແລະຈິດວິນຍານແປດດວງຢູ່ເທິງນາວານັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ມີຊີວິດ ຕັດກັນກັບຜູ້ທີ່ຕາຍ.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ, ເມື່ອເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາໄດ້ປ່ຽນຜ່ານໄປສູ່ບັບຕິສະມາ ອັກຄະສາວົກໂປໂລໄດ້ນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ເອງ ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນການປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ທ່ານໄດ້ໃຊ້ເນື້ອໜັງທີ່ຖືກຕັດອອກໃນພິທີສຸນັດ ເປັນສັນຍາລັກຂອງມະນຸດໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະພາບ, ແລະເປັນສັນຍາລັກຂອງທຳມະຊາດຊັ້ນຕ່ຳຂອງມະນຸດໃນຄວາມສຳພັນກັບທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ. ໂປໂລໄດ້ສັ່ງສອນພວກສາວົກຂອງທ່ານໂດຍນຳໃຊ້ພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຈຸດປະສົງຂອງທ່ານໃນຖານະ “ຜູ້ທີ່ຖືກເລືອກສັນ,” (ດັ່ງທີ່ຊື່ຂອງທ່ານ Saul ມີຄວາມໝາຍ) ແມ່ນເພື່ອຊີ້ບອກການປ່ຽນແປງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໄປສູ່ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນການເຮັດໃຫ້ງານທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍຂອງທ່ານສຳເລັດ, ທ່ານໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານພະຍາກອນຂອງທ່ານໃນບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ປະຖົມມະການ ບົດທີ 17 ເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນທີສອງໃນສາມຂັ້ນຕອນພື້ນຖານແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງໄດ້ພົບການສຳເລັດຜົນໃນອັລຟາ-ໂອເມກາຂອງມັນໃນທູດສາມອົງແຫ່ງພຣະນິມິດ ບົດທີ 14. ຂັ້ນຕອນທີສອງນີ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການຕັດຫນັງປາຍ ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທຸງສັນຍາ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບທາງທັດສະນະ. ທູດສາມອົງແມ່ນໂອເມກາຂອງພັນທະສັນຍາອັລຟາຂອງອັບຣາຮາມ. ຂັ້ນຕອນທີສາມສຳລັບອັບຣາຮາມແມ່ນບົດທີ 22.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດນີ້ກ່າວວ່າ, “And it came to pass after these things, that God did tempt Abraham, and said unto him, Abraham: and he said, Behold, here I am.” ພຣະເຈົ້າໄດ້ທົດລອງອັບຣາຮາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍ ກ່ອນການປະກາດພັນທະສັນຍາຄັ້ງທີສາມ. ເມື່ອອັບຣາຮາມຜ່ານການທົດສອບນັ້ນແລ້ວ, ຈາກນັ້ນສີ່ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພັນທະສັນຍາສາມພາກຂອງອັບຣາຮາມຈຶ່ງຖືກປະກາດອອກມາ. ເພາະວ່າອັບຣາຮາມໄດ້ “ເຊື່ອຟັງ” ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຄື “ພຣະສຸລະສຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ຂອງພຣະອົງ, ອັບຣາຮາມຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນໃນຖານະເປັນບິດາແຫ່ງບັນດາປະຊາຊາດ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເປັນການທົດສອບ, ຊຶ່ງເໝືອນດັ່ງອັບຣາຮາມ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບທີ່ສະແດງລັກສະນະ, ແລະລັກສະນະນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງວ່າທ່ານເຊື່ອພຣະເຈົ້າ ເໝືອນດັ່ງອັບຣາຮາມ ຫຼື ບໍ່. ບັນດາຜູ້ທີ່ຜ່ານການທົດສອບ, ເໝືອນດັ່ງອັບຣາຮາມ, ຈະຖືກໃຊ້ເພື່ອຮວບຮວມບັນດາປະຊາຊາດທັງໝົດຂອງໂລກ. ຂໍ້ພຣະຄຳທັງສິບເຈັດຂໍ້, ຈາກສາມບົດ, ຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ; ແລະໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນ alpha ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກ, ແລະໂດຍການກະທຳດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນ omega ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນການຍົກຂຶ້ນຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ມີຈັກຄົນໃນພວກເຮົາທີ່ຈະຊື້ເຮືອນ ຫຼື ພາຫະນະ ໂດຍບໍ່ໄດ້ກວດພິຈາລະນາເງື່ອນໄຂໃນສັນຍາເສຍກ່ອນ? ມີຈັກຄົນໃນພວກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດຝ່າຍລາໂອດີເຊຍ ທີ່ຮູ້ວ່າ ຂໍ້ກຳນົດປະການທຳອິດທີ່ສຸດໃນສັນຍາແຫ່ງພັນທະຂອງພວກເຂົາກັບພຣະເຈົ້າ ຄືການທີ່ພຣະອົງຊົງສະແດງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນພຣະກະລຸນາ ຜູ້ຊົງພິພາກສາໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່? ຄວາມໂສກນາດກໍຄື ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະກໍບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາທີ່ພວກເຂົາປະກາດຮັບນັ້ນ, ແລະເພາະເຫດນີ້ ພວກເຂົາກໍເຫມືອນອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຄືບໍ່ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງຕົນ. ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11 ແມ່ນເມື່ອພວກເຂົາຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ເພື່ອຈະຕະໜັກພຽງວ່າ ພວກເຂົາຖືກຕັດຂາດແລ້ວ.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.