ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກເຊເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ຊາວສອງ

ພວກເຮົາໄດ້ດຳເນີນມາເຖິງເຄິ່ງທາງໃນບັນດາການອ້າງອີງສີ່ປະການກ່ຽວກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງ “ງູພິດ” ໃນບົດຄວາມກ່ອນໜ້າ. ໃນພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍ ທັງໂຢຮັນ ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ເອີ້ນພວກຟາຣິຊາຍ ແລະ ຊາດູກາຍວ່າເປັນຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງງູພິດ. ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບ ຊຶ່ງຖືກລະບຸໄວ້ເມື່ອທ່ານໄດ້ສັ່ງສອນວ່າ ພຣະເຢຊູ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສະເດັດຕາມຫຼັງທ່ານມາ ຈະຊຳລະລານນວດຂອງພຣະອົງໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍສິ້ນເຊີງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ເພີ່ມເນື້ອຫາໃຫ້ແກ່ຂະບວນການທົດສອບຂອງໂຢຮັນ ໂດຍລວມເອົາຂະບວນການພິພາກສາເຂົ້າໄປນຳ ເມື່ອພຣະອົງອ້າງເຖິງພຣະຣາຊິນີແຫ່ງເຊບາ ແລະ ນີນາເວ. ການພິພາກສາເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ ແລະ ຊົນຊັ້ນໜຶ່ງໃນການພິພາກສານັ້ນສະແດງຕົນເປັນງູ ເພາະບິດາຂອງເຂົາຄືມານ. ພຣະເຢຊູຍັງໄດ້ເພີ່ມປະເດັນເລື່ອງຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ທີ່ສະແຫວງຫາໝາຍສຳຄັນ ໃນເວລາທີ່ໝາຍສຳຄັນນັ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຢ່າງແຈ້ງຊັດ.

ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີຊາວສາມ ຄຳປະກາດ “ວິບັດ” ເໜືອພວກຟາຣິສີ ແລະ ພວກຊັດດູກາຍ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້, ແລະ ຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ ແລະ ການພິພາກສາ ກໍໄດ້ຖືກເຊື່ອມໂຍງອີກຄັ້ງກັບຊົ່ວຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍ. ບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ຈັດຕຽມສະພາບການສຳລັບຄຳປະກາດວິບັດໃນບົດທີຊາວສາມ.

ເມື່ອປະຕູໄດ້ປິດລົງຕໍ່ການຕິດຕໍ່ສຳພັນໃດໆຕື່ມອີກ ແລ້ວພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງຕັ້ງພຣະວິບັດທັງແປດໄວ້ໃນບົດຕໍ່ໄປ. ໃນຂໍ້ສິບສາມ ພຣະວິບັດນັ້ນມີແກ່ການປິດປະຕູແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນ. ຝົນປາຍຖືກເທລົງມາຈາກປະຕູແຫ່ງສະຫວັນນັ້ນເອງ. ພຣະວິບັດທັງແປດນັ້ນເກັ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ເປີດປະຕູທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະເປີດໄດ້ ແລະປິດປະຕູທີ່ບໍ່ມີມະນຸດຄົນໃດຈະປິດໄດ້. ໃນນິມິດ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຮັບການສະແດງໃຫ້ເຫັນຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໂດຍສົ່ງຄຳອະທິຖານຂອງຕົນໄປຍັງສະຖານບໍລິສຸດທີ່ວ່າງເປົ່າ ບ່ອນທີ່ຊາຕານຊຶ່ງປອມຕົວເປັນພຣະຄຣິດ ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ເຊື່ອວ່າທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຢູ່ໃນສະພາບດີແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ເປີດສະຖານບໍລິສຸດອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະໄດ້ປິດສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ.

ຂໍ້ສິບສີ່ເປັນຄຳວິບັດສຳລັບການກືນກິນເຮືອນຂອງແມ່ໝ້າຍ ແລະການອະທິຖານອັນຍືດຍາວ. ຄຳວິບັດໃນຂໍ້ສິບຫ້າແມ່ນສຳລັບການເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຊັກນຳໄດ້ກາຍເປັນລູກແຫ່ງນະລົກຫນັກກວ່າພວກເຂົາເອງສອງເທົ່າ. ຂໍ້ສິບຫົກຈົນເຖິງຂໍ້ຊາວສອງ ຄົນອະທຳກຳລັງສາບານໂດຍພຣະວິຫານ.

ໃນຂໍ້ທີຊາວສາມແລະຊາວສີ່ ຄຳວິບັດນັ້ນແມ່ນສຳລັບການລະເລີຍຄວາມຍຸດຕິທຳ, ຄວາມເມດຕາ, ແລະຄວາມສັດຊື່. ຂໍ້ທີຊາວຫ້າແລະຊາວຫົກ ກ່າວເຖິງການສະແດງວ່າຊຳລະພາຍນອກຂອງຈອກໃຫ້ສະອາດ, ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຊຳລະພາຍໃນ.

ແລ້ວ ຂໍ້ທີ່ ຊາວເຈັດ ແລະ ຊາວແປດ ໄດ້ລະບຸຄົນຊົ່ວວ່າເປັນອຸບມາດັ່ງອຸບມາກຸ່ມຝັງສົບທີ່ທາສີຂາວ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບເຊບນາໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 22 ບ່ອນທີ່ເຊບນາໄດ້ຍົກຕົນຂຶ້ນໃນຫລຸມຝັງສົບອັນວິເສດທີ່ຕົນກຳລັງສ້າງ ແຕ່ຈະບໍ່ເຄີຍໄດ້ຢູ່ໃນນັ້ນ ເພາະພຣະເຈົ້າຈະຊົງຖິ້ມລາວອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະອົງໄປສູ່ທົ່ງນາອັນໄກ. ທົ່ງນາອັນໄກນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫລຸມຝັງສົບຂອງຜູ້ພະຍາກອນມຸສາແຫ່ງເບັດເອນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳພາຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງໃຫ້ຖືກຝັງໄວ້ໃນຫລຸມດຽວກັນ. ແລ້ວວິບັດປະການທີແປດກ່າວວ່າ:

ງູທັງຫຼາຍ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຊົ່ວອາຍຸພັນຂອງງູພິດ, ກໍາລັງຖືກພິພາກສາຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ການພິພາກສາບໍ່ໄດ້ອີງໃສ່ພະຍານຂອງພະລາຊິນີແຫ່ງເຊບາ ແລະ ນີນະເວ, ແຕ່ອີງໃສ່ເລືອດຂອງ Abel ຈົນເຖິງ Zacharias. ຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນງູພິດ, ຖືກພິພາກສາໂດຍພະຍານສອງຄົນຈາກປະຫວັດພາຍນອກຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ພະຍານສອງຄົນຈາກປະຫວັດພາຍໃນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ. ລູກາ ບົດ 3 ເປັນຂໍ້ອ້າງອີງສຸດທ້າຍໃນບັນດາສີ່ຂໍ້ອ້າງອີງກ່ຽວກັບງູພິດຂອງຄົນຮຸ່ນທີສີ່ ແລະ ຮຸ່ນສຸດທ້າຍ, ແລະ ມັນເປັນພຽງຂໍ້ຂະໜານກັບ ມັດທາຍ ບົດ 3 ເທົ່ານັ້ນ. ສີ່ຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ລະບຸວ່າ ໃນລະຫວ່າງການພິພາກສາສຸດທ້າຍເໜືອເຮືອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ໃນລະຫວ່າງຄົນຮຸ່ນທີສີ່, ຄົນຈໍາພວກໜຶ່ງຈະສໍາແດງລັກສະນະຂອງຕົນອອກມາເປັນບຸດແລະທິດາຂອງຊາຕານ, ແລະ ອີກຈໍາພວກໜຶ່ງເປັນບຸດແລະທິດາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂະບວນການທົດສອບທີ່ເລີ່ມຕົ້ນການແຍກອອກນັ້ນ ເລີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຜູ້ສື່ຂ່າວສານຜູ້ຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ Messenger of the Covenant ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນໃນຖິ່ນກັນດານ.

ໃນການຖັກທໍອັນສັກສິດຂອງພຣະຄຳພີ, ບັນດາຊື່ທັງຫຼາຍບໍ່ແມ່ນພຽງປ້າຍກຳກັບເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກກະຊິບ—ເປັນບົດເພງທີສອງທີ່ຖືກຂັບຂານຢູ່ໃຕ້ຜິວໜ້າຂອງປະຫວັດສາດ, ເປີດເຜີຍພຣະໄທຂອງການໄຖ່ບາບ. ເມື່ອຄວາມໝາຍຂອງຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍຈາກອາດາມເຖິງໂນອາຖືກຈັດຮຽງເປັນຖ້ອຍຄຳຖະແຫຼງໜຶ່ງ, ມັນກໍ່ກ່ອດເກີດເປັນຂໍ້ຄວາມທີ່ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍລຳດັບເຊື້ອສາຍນັ້ນ. ອາດາມໝາຍເຖິງ “ມະນຸດ,” ແລະ ເສດໝາຍເຖິງ “ຜູ້ທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ.” ເອໂນດໝາຍເຖິງ “ມະຕະ” (ຢູ່ໃຕ້ຄວາມຕາຍ), ແລະ ເກນານໝາຍເຖິງ “ຄວາມເສົ້າໂສກ.” ຜ່ານທາງ “ການສັນລະເສີນ/ພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າ” (Mahalalel), ສະຫວັນຈະ “ລົງມາ” (Jared). ສະຫວັນໄດ້ລົງມາໃນຐານະ “ຜູ້ທີ່ຖືກອຸທິດໄວ້ ຫຼື ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມ” (Enoch), ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງການພິພາກສາຜ່ານທາງບຸດຂອງຕົນຊື່ Methuselah (“ເມື່ອລາວຕາຍ, ມັນຈະຖືກສົ່ງອອກ”). ການຕາຍຂອງລາວຈະເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງການເທລົງອັນ “ຊົງພະລັງ” ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ໂດຍ Lamech (ລົມຫາຍໃຈ) ທີ່ເຂົ້າຮ່ວມກັບ Methuselah ດັ່ງທີ່ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ. Methuselah ແມ່ນທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ Lamech ແມ່ນສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ຊຶ່ງບັນລຸຈຸດສູງສຸດຢູ່ໃນນ້ຳຖ້ວມຂອງໂນອາ.

ເມື່ອກັ່ນຕອງໃຫ້ລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ, ບັນດາຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນປະກາດວ່າ: “ມະນຸດໄດ້ຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຜູ້ຕາຍໄດ້, ຢູ່ໃຕ້ຄວາມໂສກເສົ້າແລະຄວາມຕາຍ, ເນື່ອງດ້ວຍຜົນສືບເນື່ອງຈາກອາດາມຄົນທຳອິດ; ແຕ່ໂດຍພຣະພອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອຸທິດພຣະອົງເອງເພື່ອສະເດັດລົງມາ, ປະກາດການພິພາກສາຜ່ານການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງເທິງໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍຕິດຕາມດ້ວຍການຫຼັ່ງເທລົງຢ່າງຊົງຣິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ.”

ຊື່ທັງສິບນີ້ສະຫຼຸບສາລະແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຕິດຕາມປະຫວັດຂອງໂລກນັບແຕ່ການຊົງສ້າງຈົນເຖິງຝົນລະດູທ້າຍ ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. ສັນຍະລັກນີ້ທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ໃນບັນດາຊື່ ພົບຄູ່ຂະໜານຂອງມັນໃນພຣະນິມິດ. ພຣະປະຖົມມະການນຳສະເໜີລຳດັບເຊື້ອສາຍຝ່າຍອາລະຟາ, ແລະ 144,000 ໃນພຣະນິມິດ 7 ນຳສະເໜີການເຮັດໃຫ້ສຳເລັດຝ່າຍໂອເມກາໃນຜູ້ເຫຼືອຢູ່ທີ່ຖືກປະທັບຕາ.

ຢູດາ ໝາຍເຖິງ “ການສັນລະເສີນ,” ຣູເບນ ໝາຍເຖິງ “ຈົ່ງເບິ່ງ, ບຸດຊາຍຄົນໜຶ່ງ,” ກາດ ໝາຍເຖິງ “ໂຊກດີ/ກອງທັບ,” ອາເຊີ ໝາຍເຖິງ “ຄວາມສຸກ/ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນ,” ແລະ ນັຟທາລີ ໝາຍເຖິງ “ການຕໍ່ສູ້ປ້ຳກັນ.” ມານາເສ ໝາຍເຖິງ “ການເຮັດໃຫ້ລືມ,” ຊີເມໂອນ ໝາຍເຖິງ “ການຟັງ,” ເລວີ ໝາຍເຖິງ “ການຜູກຕິດ/ການຕິດສະໜິດ,” ອິດສາຄາ ໝາຍເຖິງ “ບຳເໜັດລາງວັນ,” ເຊບູລຸນ ໝາຍເຖິງ “ກຽດ/ທີ່ຢູ່ອາໄສ,” ໂຢເຊັບ ໝາຍເຖິງ “ການເພີ່ມພູນ,” ແລະ ເບັນຢາມິນ ໝາຍເຖິງ “ບຸດແຫ່ງມືຂວາ.”

ບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມສິງໂຕແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ ແມ່ນບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຮັບພຣະພອນແຫ່ງສິລິມົງຄຸນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຜ່ານກະບວນການທົດສອບແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ກັບພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ຢາໂຄບໄດ້ກະທຳ. ໂດຍຜ່ານການຕໍ່ສູ້ນີ້, ບາບທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາຖືກລືມເລືອນໄປໃນກະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ອັນເກີດຈາກການຟັງພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໃນທາງນັ້ນໄດ້ຜູກພັນພວກເຂົາໄວ້ກັບພຣະຄຣິດໃນຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ບຳເໜັດລາງວັນຂອງພວກເຂົາຄືການດຳລົງຢູ່ຢ່າງມີກຽດຄູ່ກັບພຣະຄຣິດເທິງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງ, ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ສະຫວັນ ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ພວກເຂົາເພື່ອເພີ່ມພູນອານາຈັກຂອງພຣະອົງ—ຊົງຮຽກຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງອອກມາຈາກບາບີໂລນ ໃນຖານະບຸດທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະຫັດຂວາຂອງພຣະອົງ.

ລູກຊາຍຫົກຄົນຂອງເລອາແມ່ນ ຣູເບນ, ຢູດາ, ຊິເມໂອນ, ເລວີ, ອິສຊາຄາ ແລະ ເຊບູລຸນ. ສາວໃຊ້ຂອງນາງຄື ຊິນປາ, ຊຶ່ງຊື່ຂອງນາງຫມາຍຄວາມວ່າ “ການຢົດລົງອັນຫອມຫວນ,” ມີລູກຊາຍສອງຄົນ—ກາດ ແລະ ອາເຊ. ລູກຊາຍສອງຄົນຂອງຣາເຄນແມ່ນ ໂຢເຊັບ ແລະ ເບັນຢາມິນ. ບິນຮາ, ສາວໃຊ້ຂອງຣາເຄນ, ຫມາຍຄວາມວ່າ “ຂີ້ອາຍ ຫຼື ຫວາດຫວັ່ນ” ແລະ ລູກຊາຍຂອງນາງແມ່ນ ດານ ແລະ ນັບທາລີ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ, ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນທີ່ນີ້ໄດ້ສະໜອງແນວສາຍຫຼາຍປະການໃຫ້ພິຈາລະນາ. ບໍ່ເໝືອນກັບອັນຟາ ແລະ ສິບຊົ່ວອາຍຸໃນ Genesis ບົດທີ 5, ໂອເມກາມີຜູ້ສືບທອດສິບສອງຄົນ, ພ້ອມດ້ວຍຕົວແປທາງຄຳພະຍາກອນສະເພາະຂອງມັນເອງ. ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ມີການກ່າວເຖິງ ດານ ແລະ ມານາເຊໄດ້ເຂົ້າແທນ ເອຟຣາອິມ ອ້າຍນ້ອງຂອງຕົນ.

ລຳດັບເຊື້ອສາຍອັນເປັນອານຟາໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ສອດຄ່ອງກັບລຳດັບເຊື້ອສາຍອັນເປັນໂອເມກາໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ເນື່ອງຈາກວ່າພຣະທຳປະຖົມມະການຊີ້ບອກເຖິງພຣະກິດອັນຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດໃນຄວາມລອດ, ແລະພຣະທຳພຣະນິມິດຊີ້ບອກເຖິງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນການສຳເລັດອັນເປັນໂອເມກາຂອງຄຳພະຍາກອນອັນເປັນອານຟານັ້ນ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳສັນຍາແລະຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນອັນເປັນອານຟານັ້ນ ສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

ການນໍາໃຊ້ຂອງສອງແນວນີ້ມັກຈະຖືກເຮັດໂດຍບັນດານັກເທວະວິທະຍາ, ແຕ່ບໍ່ເຄີຍດ້ວຍທັດສະນະຂອງວິທີການ “ແນວໜຶ່ງເທິງອີກແນວໜຶ່ງ.” ລໍາດັບເຊື້ອສາຍທັງສອງໃນ Genesis ແລະ Revelation ໃຫ້ພະຍານສອງປະການວ່າ ພຣະເຈົ້າຕັດສື່ສານໃນລະດັບຮອງດ້ວຍ. ພາສາອັນໜຶ່ງແມ່ນຄໍາພະຍານທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ຕາມທີ່ໄດ້ບັນທຶກໄວ້, ແລະອີກແນວຮອງໜຶ່ງພາຍໃນຄໍາພະຍານນັ້ນຖືກນໍາສະເໜີໃນລະດັບເຊີງສັນຍະລັກ. ໂດຍປົກກະຕິ ບັນດານັກເທວະວິທະຍາບໍ່ກ້າວໄປໄກກວ່າການສັງເກດຢູ່ພຽງຜິວໜ້າກ່ຽວກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກສື່ຜ່ານຄວາມໝາຍຂອງຊື່ໃນ Genesis ແລະ Revelation. ພວກເຂົາຖືວ່າສິ່ງທີ່ຕົນເຫັນເປັນເພີຍຄວາມແປກໃໝ່ຢ່າງໜຶ່ງ ທີ່ເວົ້າຫຼາຍກວ່ານັ້ນກ່ຽວກັບປັນຍາມະນຸດຂອງພວກເຂົາເອງ ດັ່ງທີ່ປາກົດຈາກຄວາມສາມາດອັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຖືຕົນວ່າຊອບທໍາ ຂອງພວກເຂົາໃນການເຫັນອຸປະມາພາຍໃນຄວາມໝາຍຂອງຊື່ເຫຼົ່ານັ້ນ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນບຸດຊາຍທັງສິບສອງຄົນຂອງ Ishmael. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງ Jesus ໃນ Matthew ແລະ Luke ຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດອົງສຸດທ້າຍເຈັດອົງຂອງ Judah, ແລະກະສັດອົງສຸດທ້າຍເຈັດອົງຂອງ Israel, ຫຼືກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງ Judah ຫຼືກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງ Israel.

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນ, ຄວາມໝາຍຄື ຖ້າທ່ານຖາມ Google ວ່າມີຄຳສອນກ່ຽວກັບລຳດັບເຊື້ອສາຍເຫຼົ່ານີ້ບໍ, ຄຳຕອບຄື “ມີ,” ສຳລັບຕັ້ງແຕ່ Adam ເຖິງ Noah ໃນ Genesis, ແລະ “ມີ” ສຳລັບຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແຕ່ພວກເຂົານຳໃຊ້ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍສິບຊົ່ວຄົນຂອງ Abram ໃນ Genesis ບົດ 11 ໃນລັກສະນະນີ້ບໍ? ບໍ່. ພວກເຂົານຳໃຊ້ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງ Cain ແລະລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງ Seth ບໍ? ແມ່ນ, ແຕ່ຫ່າງໄກຈາກຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຈົນປານກັບວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງເວົ້າອີກເລື່ອງໜຶ່ງ. ບໍ່ຕ້ອງສົງໄສວ່າ ພວກເຂົາກ່າວເຖິງລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດໃນ Matthew ແລະ Luke, ແຕ່ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກເຂົາພາດເປົ້າໄປໄກຫຼາຍ. ເຫດໃດສິ່ງນັ້ນຈຶ່ງສຳຄັນ, ທ່ານຖາມຫຼື? ເພາະວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະນຳສະເໜີພາບລວມຂອງສາຍແຫ່ງລຳດັບເຊື້ອສາຍອັນເປັນຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້, ແລະຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາໃຫ້ຊັດເຈນຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພະຍາຍາມລະບຸຄວາມສຳຄັນຂອງຊົ່ວຄົນທີສີ່ໃນຖານະເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ພາບລວມຂອງລຳດັບເຊື້ອສາຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍໃນເລື່ອງນັ້ນ, ແຕ່ມັນຈະເປັນຄວາມປະໝາດຂອງຜູ້ໃດກໍຕາມ ຖ້າພວກເຂົາຄິດວ່າ ບົດສະຫຼຸບຢ່າງງ່າຍໆຂອງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ທີ່ຈະຕາມມານັ້ນ ແມ່ນທັງໝົດທີ່ມີໃຫ້ເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສາຍແຫ່ງລຳດັບເຊື້ອສາຍເຫຼົ່ານີ້.

ຫຼັງຈາກລໍາດັບເຊື້ອສາຍຈາກອາດາມເຖິງໂນອາ ພວກເຮົາພົບລໍາດັບເຊື້ອສາຍສອງສາຍໃນບົດທີສີ່ ແລະ ຫ້າ ຂອງພຣະທຳປະຖົມມະການ. ລໍາດັບທັງສອງນັ້ນຖືກສະແດງໂດຍລູກຫຼານຂອງກາອິນ ແລະ ລູກຫຼານຂອງເຊດ. ບໍ່ເໝືອນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຈາກອາດາມເຖິງໂນອາ ຊຶ່ງສະແດງຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍສິບຄົນ, ສາຍຂອງເຊດ ແລະ ກາອິນ ຕ່າງກໍລະບຸຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍແປດຄົນ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກມັນຈຶ່ງຄວນຖືກພິຈາລະນາເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະສີ່. ເຊດ ແລະ ກາອິນ ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະ ກາອິນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ໃນເອຊາຢາ ບົດທີຊາວແປດ ແລະ ຊາວເກົ້າ ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ຊຶ່ງຈະຖືກຍົກເລີກໃນເວລາແຫ່ງໄພພິບັດອັນທ່ວມລົ້ນ. ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ສ້າງເຮືອນຂອງຕົນເທິງຊາຍ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ສ້າງເທິງສີລາ ໄດ້ເຮັດພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ 1 ເປໂຕ ບົດທີ 2 ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລີ້ມລອງວ່າພຣະອົງຊົງປະເສີດ ແລະ ເປັນ “ຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ.” “ຄົນເປັນອັນຫຼາຍ” ສ້າງເທິງຊາຍ, ແຕ່ “ຄົນເປັນອັນນ້ອຍ” ໄດ້ຖືກເລືອກ.

ລຳດັບວົງຕະກູນຂອງກາອີນເປັນທຳນອງແຫ່ງການກະບົດໃນຊິມໂຟນີແຫ່ງບັນດານາມ, ເພາະວ່ານາມເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງມະນຸດອັນເປັນຄວາມຫວ່າງເປົ່າ, ນຳໄປສູ່ການພະເນຈອນຢ່າງໄຮ້ຈຸດໝາຍ ຫຼັງຈາກໄດ້ຖືກຟ້າສະຫວັນລົງພະຫັດ. ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄຳເຕືອນ ສາຍພົງຂອງກາອີນປະກາດຕົນເຖິງພະເຈົ້າອັນຈອມປອມ, ຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍອຳນາດມະນຸດທີ່ແກ້ແຄ້ນ, ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍສິນລະປະຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງຫຼໍ່ຫຼອມວັດທະນະທຳແຫ່ງເຫຼັກກ້າ; ງົດງາມ, ແຕ່ຮຸນແຮງ, ແລະປາສະຈາກຄວາມຫວັງ. ຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນພາບລວມຂອງສານສຳຄັນໃນແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງກາອີນ ຊຶ່ງໄດ້ມາຈາກນາມເຫຼົ່ານັ້ນ.

ສາຍເຊື້ອຂອງເຊັດຕອບສະໜອງຕໍ່ສາຍເຊື້ອຂອງກາອິນດ້ວຍພຣະຄຸນ. ໃນຄວາມອ່ອນແອຂອງມະນຸດທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແກ່ມະນຸດຊາດນັ້ນ, ບັນດາຜູ້ທີ່ຮ້ອງທູນຫາພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການປ່ຽນຄວາມເສົ້າໂສກຂອງຕົນໃຫ້ກາຍເປັນການສັນລະເສີນ ເມື່ອສະຫວັນເສດັດລົງມາ. ໂດຍການດຳເນີນຢ່າງສັດຊື່ໃນເສັ້ນທາງທີ່ຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫງ່າລາສີ ຕະຫຼອດຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ຈົນກວ່າສຽງຮ້ອງວ່າ “ຄວາມຫວັງ” ຈະນຳມາຊຶ່ງການພັກສະຫງົບ ໂດຍຜ່ານນ້ຳແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ. ຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນພາບລວມຂອງສານທີ່ຢູ່ໃນແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງເຊັດ ຊຶ່ງຖອດອອກມາຈາກຊື່ຕ່າງໆ.

ເຫດຜົນທີ່ແບ່ງແປດຊົ່ວຄົນອອກເປັນສອງຊຸດ ຊຸດລະສີ່ຊົ່ວຄົນ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງພັນທະສັນຍາ ເມື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຕົກເປັນທາດໃນອີຢິບຖືກກຳນົດວ່າເປັນ 400 ປີ ແລະພ້ອມກັນນັ້ນກໍລະບຸອີກວ່າ 400 ປີນັ້ນຈະສິ້ນສຸດໃນຊົ່ວຄົນທີສີ່. ເມື່ອຄຳພະຍານຂອງໂປໂລຖືກນຳມາລວມເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນຟາ ມັນກໍກ່ອຍໃຫ້ເກີດສອງຊ່ວງເວລາ ຊ່ວງລະ 215 ປີ ຊຶ່ງແຕ່ລະຊ່ວງປະກອບດ້ວຍສີ່ຊົ່ວຄົນ. ແປດຊົ່ວຄົນໃນ 430 ປີ ເປັນຕົວແທນຂອງສອງຊ່ວງເວລາ ຊ່ວງລະ 215 ປີ. ຊ່ວງທຳອິດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຟາໂຣຜູ້ດີ ຜູ້ທີ່ຮູ້ຈັກໂຢເຊັບ. ອີກ 215 ປີຕໍ່ມາ ກໍມີຟາໂຣອົງໃໝ່ອົງໜຶ່ງ ຜູ້ບໍ່ຮູ້ຈັກໂຢເຊັບ. ແລ້ວຊຸດຕໍ່ໄປຂອງສີ່ຊົ່ວຄົນກໍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນ ທີ່ຖືກແບ່ງຢ່າງເທົ່າກັນອອກເປັນສອງຍຸກ ໂດຍຖືກກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນເປັນຍຸກຂອງຕົນເອງທີ່ມີສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ຍ່ອມຮອງຮັບການນຳໃຊ້ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງຄາອິນແລະຂອງເສດໃນລັກສະນະດຽວກັນ. ເມື່ອມີການນຳໃຊ້ນັ້ນ ທ່ານຈະເຫັນວ່າ ແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງເສດຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບແປດຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງຄາອິນ. ຄາອິນເປັນຕົວແທນຂອງຄົນເປັນອັນຫຼາຍທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະ ເສດເປັນຕົວແທນຂອງຄົນຈຳນວນນ້ອຍທີ່ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄາອິນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງມະນຸດຊາດ, ແລະ ເສດເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງມະນຸດຊາດທີ່ປະສານເຂົ້າກັບພຣະພາບ ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາ, ຂະນະທີ່ ສາຍຕະກູນຂອງໂຢເຊັບແລະໂມເຊ ຢູ່ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາມ.

ຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນບົດທີສິບເອັດ, ລຳດັບວົງຕະກູນຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄດ້ຖືກສະແດງຜ່ານຊື່ສິບຊື່ ຈາກ Shem ເຖິງ Abram. ບົດທີສິບເອັດເປັນເລື່ອງຂອງຫໍ Babel, ແຕ່ກໍເປັນລຳດັບວົງຕະກູນຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກດ້ວຍ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Abraham. ບົດທີສິບເອັດນຳສະເໜີປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາສາມປະການກັບພຣະເຈົ້າ. ຂັ້ນທີສາມ ແລະເປັນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຄືການຖວາຍ Isaac ເປັນເຄື່ອງບູຊາໃນບົດທີຊາວສອງ. ບົດ “ສິບເອັດ” ແມ່ນການເລີ່ມຕົ້ນແບບ alpha ແລະ ບົດ “ຊາວສອງ” ແມ່ນການສິ້ນສຸດແບບ omega. ຄວາມເຊື່ອທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນຄວາມໝາຍຂອງບັນດາຊື່ນັ້ນ, ບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນການນັບເລກຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ. ການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ປະການໜຶ່ງຂອງລຳດັບວົງຕະກູນ ທີ່ບັນດານັກເທວະວິທະຍາບໍ່ໄດ້ຍົກຂຶ້ນພິຈາລະນາ, ແມ່ນລຳດັບວົງຕະກູນຂອງ Ishmael, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ Islam.

ເມື່ອນຳຄຳນິຍາມຂອງຊື່ທັງສິບສອງນີ້ມາຈັດເປັນຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງ ມັນມີໃຈຄວາມວ່າ: “ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ລູກຫຼານຂອງອິດຊະມາເອນເປັນຊົນຊາດຜິວຄ້ຳທີ່ອຸດົມສົມບູນ ແລະມີຊື່ສຽງໂດດເດັ່ນໃນຖານະນັກຮົບ ແຕ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂສກເສົ້າທັງໃນທາງປະຫວັດສາດແລະທາງຄຳພະຍາກອນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະຕໍ່ມາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ພວກເຂົາຖືກເອີ້ນວ່າບຸດຫຼານແຫ່ງຕາເວັນອອກໃນປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ. ພວກເຂົາມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກອາຣະເບຍ ບ່ອນທີ່ເຄື່ອງເທດຫອມທີ່ໃຊ້ໃນພິທີການແຫ່ງສະຖານນະມັດສະການຂອງຊາວເຮັບເຣີເຕີບໃຫຍ່. ຄຳວ່າ “ມືສັງຫານ” ມີທີ່ມາຈາກປະຫວັດສາດອິດສະລາມ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຕາຍທີ່ຖືກນຳມາຢ່າງງຽບງັນ. ໃນສະໄໝສົງຄາມຄຣູເສດ ອິດສະລາມໄດ້ປິດລ້ອມ, ຫ້ອມລ້ອມ ແລະລ້ອມເມືອງຢູໂຣບຄາທອລິກ, ແຕ່ການຢັບຢັ້ງຂອງພວກເຂົາໃນພາຍຫຼັງໄດ້ໝາຍເຖິງການມາເຖິງຂອງການຊື່ນບານແຫ່ງປີ 1840 ຫາ 1844 ແລະຍັງຈາກ 9/11 ໄປຈົນເຖິງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄຳນິຍາມຂອງຊື່ທັງສິບສອງຂອງບຸດຊາຍຂອງອິດຊະມາເອນ ລ້ວນຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ໂດຍຕົວພິມໜາ.”

ຊື່ທັງສິບສອງຊື່ໃນສາຍຕະກູນຂອງອິດຊະມາເອນ ເປັນຈຳນວນສິບສາມ ຖ້າຫາກຮວມອິດຊະມາເອນເຂົ້າໄວ້ໃນບັນຊີລາຍຊື່ນັ້ນ. ຈຳນວນສິບສາມເປັນຕົວເລກແຫ່ງນິມິດໝາຍຂອງ “ການກະບົດ,” ຊຶ່ງນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ນາງຮາກາໄດ້ກະທຳ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ອັບຣາຮາມຍອມໃຫ້ຮາກາແລະອິດຊະມາເອນຖືກຂັບໄລ່ອອກໄປ. ໂປໂລໄດ້ນຳເຫດການນັ້ນມາໃຊ້ເພື່ອພັນລະນາການຖືກຂັບອອກຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານຈາກການເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງກຳລັງສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາກັບເຈົ້າສາວຄຣິດສະຕຽນຂອງພຣະອົງ.

ອິດສະມາເອນເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ຮາການ, ມານດາຂອງອິດສະມາເອນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ອີຊາກເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດສະຕຽນ, ແລະ ຊາຣາ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ. ດ້ວຍເຫດນີ້, ອິດສະມາເອນຈຶ່ງມີບຸດຊາຍສິບສອງຄົນ, ເພາະວ່າ ສິບສອງ ເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ອິດສະລາມເປັນຂອງປອມຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນພຣະກິດຕິຄຸນທັງຫຼາຍມີລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດສອງສາຍ: ສາຍໜຶ່ງຢູ່ໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແລະ ອີກສາຍໜຶ່ງຢູ່ໃນພຣະທຳລູກາ.

ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນພຣະກິດຕິຄຸນມັດທາຍໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນສາມຊ່ວງເວລາທີ່ເທົ່າກັນ ຄືຊ່ວງລະສິບສີ່ ຊຶ່ງຮວມກັນເປັນໜຶ່ງຊ່ວງສີ່ສິບສອງ. ພຣະຄຣິດຊົງເປັນໂອເມກາຂອງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາ ໃນຄວາມສຳພັນກັບໂມເຊ ຜູ້ເປັນອານຟາຂອງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາ. ໂມເຊໄດ້ພະຍາກອນວ່າ ພຣະຄຣິດຈະເປັນ “ເໝືອນດັ່ງຕົນເອງ.” ໂມເຊມີສາມຊ່ວງເວລາໆລະສີ່ສິບປີ ໃນຊີວິດອັນຍາວໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີຂອງທ່ານ. ແຕ່ລະຊ່ວງສີ່ສິບປີໃນຊີວິດຂອງໂມເຊ ເມື່ອນຳມາວາງ “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ແລ້ວ ຈະສິ້ນສຸດລົງທີ່ກາເດັດ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງປີ 1863 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສາມຊ່ວງເວລາຂອງພຣະຄຣິດສິ້ນສຸດລົງທີ່ດາວິດ, ການເປັນຊະເລີຍໃນບາບິໂລນ, ແລະການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ດາວິດເປັນຕົວແທນຂອງການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະເສັ້ນທີສອງຊີ້ບອກເຖິງພວກພົມມະຈາລີໂງ່ທີ່ຖືກນຳໄປສູ່ບາບິໂລນ ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊ່ວງທີສາມສິ້ນສຸດລົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ຊຶ່ງອີກເທື່ອໜຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະພັນທະສັນຍາຂອງໂນອາກັບຝູງຊົນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

ສິ່ງທີ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ເມື່ອນຳເສັ້ນທັງສອງນີ້ມາວາງຊ້ອນກັນນັ້ນເປັນສິ່ງທີ່ນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ. ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວປີຂອງໂມເຊເຊື່ອມໂຍງກັບ 120 ປີຂອງໂນອາ, ແລະ ສີ່ສິບສອງຊົ່ວອາຍຸຄົນຂອງພຣະຄຣິດເຊື່ອມໂຍງກັບການຄອບຄອງຂອງປໍລະປັກເປັນເວລາສີ່ສິບສອງເດືອນໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄຽງຄູ່ກັບລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນພຣະທຳມັດທາຍ, ຊຶ່ງເນັ້ນໜັກເຖິງພັນທະສັນຍາຂອງອັບຣາຮາມ, ລຳດັບເຊື້ອສາຍຂອງພຣະຄຣິດຕາມທີ່ລູກາໄດ້ສະແດງໄວ້ນັ້ນ ຍ້ອນກັບໄປຈົນເຖິງການຊົງສ້າງ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເນັ້ນໜັກເຖິງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ທີ່ອາດາມໄດ້ຝ່າຝືນໃນສວນເອເດນ. ລຳດັບເຊື້ອສາຍໃນລູກາເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະເຢຊູ ແລະຍ້ອນກັບໄປຕາມສາຍເຊື້ອສາຍຂອງພຣະອົງຈົນເຖິງອາດາມ, ຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ສາຍລຳດັບນີ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ອາດາມອົງທີສອງຜູ້ສົມບູນແບບ ແລະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອາດາມອົງທຳອິດຜູ້ສົມບູນແບບ. ຈາກອາດາມອົງທຳອິດເຖິງອາດາມອົງທີສອງ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ 77 ຊົ່ວຄົນ.

ບັນດາເຊື້ອສາຍລໍາດັບພົງຂອງພຣະຄໍາພີເປັນຕົວແທນແຫ່ງສາຍຂອງຄວາມຈິງ. ເຮົາພຶ່ງໄດ້ຊີ້ບອກແລ້ວຫຼາຍສາຍທີ່ເກີນພໍຢ່າງຫຼາຍກວ່າບັນດາພະຍານທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງໜຶ່ງຂໍ້. ໃນສາຍລໍາດັບພົງນັ້ນມີສຽງແຫ່ງການສໍາເລັດຜົນທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ຄໍາທໍານາຍເຖິງອະນາຄົດ, ແລະຍັງມີສຽງຂອງ Palmoni, ພຣະອົງຜູ້ນັບຈໍານວນອັນອັດສະຈັນແຫ່ງຄວາມລັບທັງຫຼາຍ, ເນື່ອງຈາກວ່າບັນດາປິດສະໜາທາງຕົວເລກທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນສາຍເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ໃຫ້ສຽງທີສອງ. ສອງສຽງນັ້ນຖືກໄດ້ຍິນຮ່ວມກັບອີກສຽງທີສາມ, ຄື ສຽງຂອງພຣະອົງຜູ້ຊໍານານພາສາອັນອັດສະຈັນ, ຜູ້ຊົງສ້າງແລະຄວບຄຸມສັບພະສິ່ງທັງປວງ, ລວມທັງຊື່ຂອງຄົນ, ສະຖານທີ່, ແລະ ສິ່ງຂອງທັງຫຼາຍ.

ເມື່ອໂຢຮັນຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງທ່ານ, ສຽງນັ້ນເປັນດັ່ງສຽງນ້ຳຫຼາຍສາຍ; ແລະເມື່ອດານີເອນໄດ້ຮັບນິມິດດຽວກັນນັ້ນ, ພຣະສຽງຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງສຽງຂອງຝູງຊົນເປັນອັນຫຼາຍ. ຂໍ້ຄວາມຊັ້ນນອກຂອງພຣະຄຳພີ, ພ້ອມທັງນາມຕ່າງໆທີ່ພົບຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ແລະທັງການນັບເລກທີ່ຢູ່ພາຍໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ, ເປັນສາມສຽງຢູ່ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວ. ເມື່ອທ່ານນຳເອົາເສັ້ນໜຶ່ງທີ່ມີສາມສຽງນັ້ນໄປວາງທັບເທິງເສັ້ນທີ່ຂະໜານກັນ, ສາມສຽງກໍກາຍເປັນຫຼາຍສຽງ.

ລໍາດັບເຊື້ອສາຍທີ່ສໍາຄັນທີ່ສຸດບາງສ່ວນພົບໄດ້ໃນກະສັດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະຣາເອນ. ກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງອິດສະຣາເອນ, ອານາຈັກເຫນືອ, ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍອາຫັບ, ເຢເຊເບນ ແລະ ເອລີຢາ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສາຍຂອງກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຊົນເຜົ່າຝ່າຍເຫນືອ ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການປິດລົງແຫ່ງເວລາໂອກາດແຫ່ງການທົດສອບຂອງມະນຸດ, ເມື່ອມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນຢູ່ໃນດານີເອນ 12. ກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງຢູດາສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດສາດຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນກວ່າມີຄາເອນລຸກຂຶ້ນ, ແລະ ກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍຊີ້ບອກປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ລໍາດັບເຊື້ອສາຍສອງສາຍ, ທັງສອງມີທັງປະຫວັດສາດອັນຟາ ແລະ ປະຫວັດສາດໂອເມກາ. ປະຫວັດສາດອັນຟາແມ່ນຊ່ວງເວລາຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ຊ່ວງໂອເມກາແມ່ນຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດລົງແຫ່ງເວລາໂອກາດແຫ່ງການທົດສອບ. ກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງອິດສະຣາເອນ ສອດຄ່ອງກັບກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍຂອງຢູດາ; ແລະ ກະສັດເຈັດອົງສຸດທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນ ສອດຄ່ອງກັບກະສັດເຈັດອົງທໍາອິດຂອງຢູດາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.