ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ຊາວສາມ

ໃນບົດຄວາມທີຊາວສອງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂຽນວ່າ, “ຈາກນັ້ນໃນບົດທີສິບເອັດ, ລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍຊື່ສິບຊື່ຈາກ Shem ເຖິງ Abram. ບົດທີສິບເອັດແມ່ນເລື່ອງຂອງຫໍຄອຍ Babel, ແຕ່ກໍເປັນລໍາດັບເຊື້ອສາຍຂອງປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກດ້ວຍ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Abraham. ບົດທີສິບເອັດໄດ້ນໍາເຂົ້າປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາສາມຊັ້ນກັບພຣະເຈົ້າ. ຂັ້ນທີສາມ ແລະ ຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຄືການຖວາຍ Isaac ເປັນບູຊາໃນບົດທີຊາວສອງ. ບົດ “ສິບເອັດ” ແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ alpha ແລະ ບົດ “ຊາວສອງ” ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດ omega. ຄວາມເຊື່ອທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນຄວາມໝາຍຂອງຊື່ຕ່າງໆ, ບໍ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກຄວາມເຊື່ອທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຍິນພຣະສຽງຂອງພຣະອົງໃນການນັບເລກແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ.”

ບົດທີສິບເອັດນຳສະເໜີພັນທະສັນຍາຂອງກາອິນ ແລະ ພັນທະສັນຍາຂອງອາເບນ. ຕະຫຼອດຫຼາຍປີມານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງຢ່າງຊ້ຳໆວ່າ ລັກສະນະທາງພະຍາກອນຂອງຫໍບາເບນເປັນຕົວແທນຂອງພັນທະສັນຍາປອມ. ຫຼັງຈາກນ້ຳຖ້ວມແລ້ວ ໄດ້ມີການປ່ຽນແປງຍຸກການຈັດສັນ ຈາກການນະມັດສະການຢູ່ທີ່ປະຕູເອເດນກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ແລະ ຫຼັງນ້ຳຖ້ວມ ການນະມັດສະການຕ້ອງກະທຳຢູ່ທີ່ແທ່ນບູຊາ. ແທ່ນບູຊານັ້ນມີຂໍ້ກຳນົດສະເພາະຕາມພຣະຄຳພີ. ມັນຕ້ອງຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍຫີນທຳມະຊາດ ໂດຍບໍ່ມີການກະເທາະ ຫຼື ການສະກັດແຕ່ງຫີນໂດຍມືມະນຸດ. ມັນຕ້ອງເປັນຫີນຊ້ອນເທິງຫີນ ໂດຍບໍ່ມີປູນປະສານ.

ຈຸດປະສົງຂອງຫໍຄອຍນັ້ນຄືເພື່ອໃຫ້ພວກພັນພວກຂອງນິມໂຣດສ້າງຊື່ໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງລັກສະນະນິໄສ. ໃນຫໍຄອຍນັ້ນ ພວກເຮົາເຫັນມະນຸດພະຍາຍາມຊ່ວຍໃຫ້ຕົນເອງພົ້ນລອດ ແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເປັນດັ່ງພະເຈົ້າແຫ່ງສະຫວັນ. ຫໍຄອຍນັ້ນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິດຈັກໜຶ່ງທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນລອດໄດ້ ແລະຄິດວ່າຕົນເອງຄວນຖືກຍົກຂຶ້ນ ດັ່ງທີ່ກະສັດສິບອົງໄດ້ກະທຳໃນ Psalm 83 ເມື່ອພວກເຂົາຍົກຫົວສັນຕະປາປາຂຶ້ນໃນສະຫະພັນອັນຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໂລກໄດ້ຖືກທໍາລາຍໄປພຽງແຕ່ໂດຍນໍ້າຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາ, ແລະເຫດຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງລະບຸວ່າເວລາແຫ່ງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນສໍາລັບໂລກກ່ອນນໍ້າຖ້ວມໄດ້ມາເຖິງນັ້ນ ກໍເພາະວ່າຄວາມຄິດຂອງມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຊົ່ວຢູ່ເນື່ອງນິດ. ພຣະຄໍາພີກ່າວເຖິງຄວາມເປັນນໍ້າໜຶ່ງໃຈດຽວໃນຫຼາຍລັກສະນະ, ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄືການເຫັນ “ຕາຕໍ່ຕາ.” ສອງຄົນຈະເດີນໄປດ້ວຍກັນໄດ້ຫຼື ນອກຈາກວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພ້ອມກັນ?

ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງໃຫ້ພາສາສັບສົນໃນການພິພາກສາເໜືອອານາຈັກຂອງ Nimrod, ນັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າກ່ອນການສັບສົນນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວກັນ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາທັງໝົດຈຶ່ງມີລັກສະນະອັນດຽວກັນ, ແລະລັກສະນະນັ້ນຄືສາສະໜາທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຜົນງານຂອງມະນຸດ—ຕົງກັນຂ້າມກັບບຸກຄົນໃນບົດດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໂດຍ Abraham. Shem ເປັນຈິດວິນຍານທີ່ສັດຊື່ໃນສະໄໝຂອງ Nimrod. ນັກປະຫວັດສາດຊີ້ໄປຫາ Shem ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າ Nimrod, ຜູ້ກະບົດຜູ້ມີອໍານາດຕໍ່ພຣະພັກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ປະເດັນນີ້ຍັງຄົງຕັ້ງຢູ່ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງອາໄສຄວາມຄິດເຫັນຂອງນັກປະຫວັດສາດ, ເພາະວ່າ Shem ເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນໄປຫາ Noah, ຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນຍ້ອນກັບໄປຫາ Seth, ອີກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາຢູ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາເພື່ອແທນທີ່ນ້ອງຊາຍຂອງຕົນ Abel, ຜູ້ທີ່ເປັນອີກຄົນໜຶ່ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ເປັນຜູ້ສືບສາຍໂດຍກົງຈາກ Adam.

ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ແມ່ນການໂຕ້ຖຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ລະຫວ່າງພຣະຄຣິດແລະຊາຕານ ໃນບໍລິບົດຂອງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ນິມໂຣດເປັນນາຍພານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ມີຜູ້ອຸທິດຕົນຈໍານວນຫຼາຍ. ອັບຣາມ ໂດຍທາງເຊມ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິດຕະຈັກໜຶ່ງທີ່ມີຜູ້ອຸທິດຕົນພຽງແຕ່ໜ້ອຍ. ເຊມເປັນຄົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນເວລາທີ່ນິມໂຣດກໍາລັງສ້າງຫໍຄອຍຂອງເຂົາ, ແຕ່ພັນທະສັນຍາສອງປະການໃນບົດທີ 11 ນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊມແລະນິມໂຣດ, ແຕ່ໂດຍນິມໂຣດແລະອັບຣາຮາມ. ໂປໂລໄດ້ລະບຸກົດເກນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ຢ່າງຊັດເຈນ.

ມີຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປະຈຸບັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຢູ່ໃນຫົວຂໍ້ເຣື່ອງເມນຄີເຊເດັກ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂປໂລໄດ້ສອນໂດຍກົງວ່າ ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງມະນຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະດ້ວຍຄຳນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໝາຍເຖິງ ບັນດາຊາຍແລະຍິງໃນພະຍານທີ່ໄດ້ຮັບດົນໃຈ ຜູ້ຊຶ່ງຄຳພະຍານຕາມພຣະຄຳພີຂອງເຂົາກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງຫຼັກໝາຍໜຶ່ງໃນເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ. ໂປໂລສອນວ່າ ເມນຄີເຊເດັກ, ຜູ້ຊຶ່ງມີຊີວິດຢູ່ກ່ອນທີ່ລະບົບປຸໂຣຫິດເລວີຈະຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນທີ່ຊີນາຍ, ແລະເພາະສະນັ້ນກ່ອນທີ່ຈະມີປຸໂຣຫິດເລວີເຖິງສີ່ຮ້ອຍກວ່າປີ, ໄດ້ຮັບສ່ວນສິບຈາກເລວີແລ້ວ. ເພື່ອຈະຢູ່ໃນລະບົບປຸໂຣຫິດເລວີ, ທ່ານຈະຕ້ອງເປັນຄົນເລວີຜູ້ສາມາດພິສູດການສືບສາຍເລືອດຂອງຕົນຈາກເລວີໄດ້. ເມນຄີເຊເດັກບໍ່ສາມາດສະແດງໄດ້ວ່າການສືບສາຍຂອງຕົນມາຈາກສາຍເລວີ, ເພາະວ່າເລວີຍັງບໍ່ທັນເກີດ.

ແນວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບອາດາມແລະເອວາ ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນສອງພັນທະສັນຍາ. ພັນທະສັນຍາປະການທຳອິດແມ່ນພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ພ້ອມກັບການທົດສອບອັນງ່າຍດາຍ. ຫຼັງຈາກການຕົກລົງໃນບາບ ແລະການທົດສອບທີ່ລົ້ມເຫຼວແລ້ວ, ພັນທະສັນຍາຖັດໄປໄດ້ລວມເອົາເລືອດຂອງລູກແກະ ເພື່ອຈັດຫາເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກໍມີພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮຸ້ງກິນນ້ຳ, ໂນອາ ແລະການນະມັດສະການທີ່ແທ່ນບູຊາ. ຕໍ່ມາກໍມີປະຖົມມະການ ບົດ 11 ບ່ອນທີ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຊົງເລືອກ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຖືກເອີ້ນວ່າພວກເຮັບເຣີ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ໃນແຕ່ລະເລື່ອງເຫຼົ່ານັ້ນ ບຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີເປັນຊາຍຫຼືຍິງແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ໃນປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຊີວິດກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້, ແລະມັນຖືກສະແດງໄວ້ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ນິມໂຣດໄດ້ສ້າງຕັ້ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອິດແລະປູນ, ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມຂອງຫີນທີ່ບໍ່ໄດ້ສະກັດແຕ່ງ ແລະການບໍ່ໃຊ້ປູນ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແທ່ນບູຊາ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ແທ່ນບູຊາເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດ; ດັ່ງນັ້ນ ສາສະໜາຂອງນິມໂຣດ, ຊຶ່ງເປັນສາສະໜາປອມ, ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຣິດປອມ.

ໃນບັນດາຄວາມຈິງອື່ນໆ, ບົດຮຽນປະການໜຶ່ງທີ່ຖືກດຶງອອກມາໃນທາງຄຳພະຍາກອນຈາກ ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ກໍຄື ມັນເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ນ້ຳຖ້ວມໃນສະໄໝຂອງໂນອາເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການແຍກອອກໃນທາງຄຳພະຍາກອນ. ເມື່ອໂນອາອອກຈາກນາວາ ຈະຕ້ອງມີວິທີການນະມັດສະການແບບໃໝ່, ແລະວິທີການນະມັດສະການນັ້ນຍ່ອມກ່ອດໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກສະເໝີ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນປະຫວັດຂອງຄາອິນ ແລະ ອາເບນ. ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ເປັນໂລກໃໝ່ໜຶ່ງ, ພ້ອມດ້ວຍປະຫວັດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງກາຍເປັນເລື່ອງລາວພື້ນຖານຂອງປະຫວັດໃນຕອນສຸດທ້າຍ, ເມື່ອປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃນວັນສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ເອີ້ນຄົນງານໃນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດອອກຈາກບາບີໂລນ ໃນລະຫວ່າງວິກິດແຫ່ງກົດຫມາຍວັນອາທິດ. ນິມໂຣດແມ່ນຄົນບາບໃນລະຫວ່າງວິກິດແຫ່ງກົດຫມາຍວັນອາທິດ, ແລະ ເຊມ, ຜູ້ຄືອັບຣາຮາມ ແມ່ນຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວິກິດດຽວກັນນັ້ນ. ການກະຈາຍອອກ ແລະ ຄວາມສັບສົນແຫ່ງພາສາໃນ ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນໄມ່ດົນຫຼັງຈາກໂນອາອອກຈາກນາວາ. ຫົວຂໍ້ຂອງບົດທີ 11 ຄືພັນທະສັນຍາສອງປະການ, ແລະເລື່ອງລາວນີ້ບັນລຸບົດສະຫຼຸບຂອງມັນ ເມື່ອຂັ້ນຕອນທີສາມຂອງພັນທະສັນຍາອັບຣາຮາມໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 22.

ບົດທີ​ສິບເອັດ​ແມ່ນ​ປະຫວັດສາດ alpha ຂອງ​ສາຍເຊື້ອ​ອັບຣາຮາມ ຊຶ່ງ​ໄປເຖິງ​ປະຫວັດສາດ omega ໃນ​ບົດທີ​ຊາວສອງ. ເລື່ອງ​ໃນ​ຕອນ​ຕົ້ນ​ຂອງ​ບາເບນ​ຂອງ​ນິມໂຣດ ແລະ​ເລື່ອງ​ໃນ​ຕອນ​ທ້າຍ​ຂອງ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ ທັງ​ສອງ​ລ້ວນ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ​ການ​ພິພາກສາ​ຄັ້ງ​ສຸດທ້າຍ​ເຫນືອ​ມະນຸດຊາດ. ສາຍນີ້​ເລີ່ມຕົ້ນ​ທີ່​ຫໍຄອຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ ແລະ​ຂະຫຍາຍ​ໄປເຖິງ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ, ແລະ​ສາຍນີ້​ສິ້ນສຸດ​ລົງ​ໃນ​ການ​ຖວາຍ​ສອງ​ຢ່າງ​ທີ່​ຕົງກັນຂ້າມ. ການ​ຖວາຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ພິພາກສາ​ບັງຄັບ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ, ແລະ​ການ​ພິພາກສາ​ຂອງ​ອັບຣາຮາມ​ໄດ້​ຮັບ​ພຣະພອນ​ຂອງ​ພຣະເຈົ້າ. ນິມໂຣດ​ແມ່ນ alpha ຂອງ​ບົດທີ​ສິບເອັດ ແລະ​ອັບຣາຮາມ​ແມ່ນ omega ຂອງ​ບົດທີ​ຊາວສອງ. omega ຍ່ອມ​ຍິ່ງໃຫຍ່​ກວ່າ​ສະເໝີ, ຢ່າງ​ນ້ອຍ​ສອງສິບສອງ​ເທົ່າ​ຕາມ​ອັກສອນ​ເຮັບເຣີ, ແລະ​ລິດອຳນາດ​ທີ່​ສຳແດງ​ອອກ​ໃນ​ການ​ເຮັດໃຫ້​ພາສາ​ສັບສົນ ແລະ​ການ​ກະຈັດກະຈາຍ​ບັນດາ​ຊາດ​ໄປ​ທົ່ວ​ໄດ້ນັ້ນ ຖືກ​ອຳນາດ​ຂອງ​ກາງແຂນ​ເກີນ​ໜ້າ​ໄປ​ຢ່າງ​ຫຼວງຫຼາຍ. ຫໍຄອຍ​ຂອງ​ນິມໂຣດ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ Twin Towers ໃນ 9/11 ແລະ​ການ​ຖວາຍ​ອີຊາກ​ເປັນ​ຕົວແທນ​ຂອງ​ກົດໝາຍ​ວັນອາທິດ.

ແນວສາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກເລືອກເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງເລກສິບເອັດ ແລະ ມັນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງຊາວສອງ. ແນວສາຍນີ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາປິດແຫ່ງການທົດລອງໃນປະຫວັດ alpha ຂອງ Nimrod ແລະ ພ້ອມທັງໃນປະຫວັດ omega ຂອງ Abraham. ປະຫວັດຂອງ Nimrod ແລະ Abraham ນັ້ນເອງໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມທໍາອິດ, ແລະ ມັນໄດ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການເກັບກູ້ຊິ້ນສ່ວນຈາກການທໍາລາຍອັນເກີດຂຶ້ນໃໝ່ໆຂອງນໍ້າຖ້ວມໃນສະໄໝ Noah. ໃນພຣະຄຳພີເລັ່ມທໍາອິດ ພາບປະກອບຂອງພັນທະສັນຍາສອງປະການ ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີພະຍານສອງປະການທີ່ນໍາສະເໜີການປິດແຫ່ງການທົດລອງໃນແນວສາຍຈາກບົດທີສິບເອັດໄປຈົນເຖິງຊາວສອງ.

ນິມໂຣດຍັງຄົງອະທຳ ແລະ ມົນທິນຢູ່ເຊັ່ນເດີມ, ແລະ ອັບຣາຮາມຍັງຄົງຊອບທຳ ແລະ ບໍລິສຸດຢູ່ເຊັ່ນເດີມ ດັ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນອັນຟາຂອງ ປະຖົມມະການ 11–22, ແລະ ອີກດ້ວຍໃນໂອເມກາຂອງ ພຣະນິມິດ 22:11. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງເລັກນ້ອຍ, ຄຳປະກາດໃນຂໍ້ 10 ຖືກກ່າວຂຶ້ນເພື່ອປະທັບຕາບໍ່ໃຫ້ຄຳກ່າວແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ຖືກປິດຜະນຶກ. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງໃນຂໍ້ຖັດໄປທັນທີ, ຈະຕ້ອງມີຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງໃນ ພຣະນິມິດ ທີ່ຈະຖືກເປີດຜະນຶກ. ສອງຂໍ້ຫຼັງຈາກຂໍ້ສິບເອັດ, ພຣະຄຣິດຊົງປະທານກຸນແຈເພື່ອເປີດຜະນຶກຄຳພະຍາກອນນັ້ນ.

ບົດທີຊາວສອງແມ່ນບົດໂອເມກາຂອງພຣະຄຳພີທັງໝົດ ແລະກຸນແຈສຳລັບເປີດຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ ຄືຫຼັກການທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງຊີ້ບອກໄວ້ເໜືອກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ບົດທີໜຶ່ງແມ່ນອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະບົດທີຊາວສອງແມ່ນຕົວສຸດທ້າຍ. ໃນຂໍ້ເກົ້າເຖິງຂໍ້ສິບເອັດຂອງບົດທີໜຶ່ງ, ໂຢຮັນໄດ້ແນະນຳຕົນເອງ ແລະໄດ້ລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ໂຢຮັນຍັງຢູ່ເກາະປັດໂມດ, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ທ່ານໄດ້ຫັນກັບໄປ, ແລະນັບຈາກນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ທ່ານຢູ່ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ 9/11 ພວກເຮົາພົບຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ຊຶ່ງລະບຸພຣະເຢຊູວ່າເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ລະບຸເຖິງພຣະອົງເອງແລ້ວໃນຂໍ້ 8:

ໃນຂໍ້ທີແປດ, ໂຢຮັນກໍາລັງຂຽນສິ່ງທີ່ລາວໄດ້ຍິນພຣະຄຣິດກ່າວເຖິງພຣະອົງເອງ. ໃນຂໍ້ທີເກົ້າຫາຂໍ້ທີສິບເອັດ, ເປັນໂຢຮັນກ່າວເຖິງຕົນເອງ. ນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງພະຍານສອງຄົນໃນສິບເອັດຂໍ້ທໍາອິດ ທີ່ລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ. ຂໍ້ທີເກົ້າຫາຂໍ້ທີສິບເອັດເປັນຫົວໜ່ວຍແຫ່ງແນວຄວາມຄິດຂອງມັນເອງ. ເຖິງແມ່ນຈະເຊື່ອມໂຍງກັບບົດທັງໝົດ, ແຕ່ໃນຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ ໂຢຮັນກໍາລັງກ່າວເຖິງຕົນເອງ, ໃນຂະນະທີ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ຫາຂໍ້ທີແປດ ໂຢຮັນກໍາລັງກ່າວແທນພຣະພາຄະພຣະເຈົ້າຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມຕົ້ນຫົວໜ່ວຍແຫ່ງແນວຄວາມຄິດໜຶ່ງ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີແປດ. ສິ່ງນີ້ຖືກຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍລັກສະນະເປີດເຜີຍຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍມີຢູ່ ແລະມີຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາອີກ, ຊຶ່ງຖືກລະບຸໃນຂໍ້ທີສີ່ ແລະຈາກນັ້ນອີກຄັ້ງໃນຂໍ້ທີແປດ.

ສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງນຳສະເໜີການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນບໍ່ດົນກ່ອນເວລາແຫ່ງການສິ້ນສຸດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ ເພາະຂໍ້ທີສາມກ່າວວ່າ, “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ເປັນຖ້ອຍຄຳດຽວກັນກັບຂໍ້ທີສິບ ຂອງບົດທີຊາວສອງ ທີ່ກ່າວວ່າ “ຢ່າປິດຜະນຶກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືເລັ່ມນີ້ ເພາະວ່າເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກນັ້ນ ຄື ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມຕົ້ນການເປີດຜະນຶກ, ແລະຂໍ້ທີສີ່ເລີ່ມດ້ວຍຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນວ່າ, “ເຮົາ ຄື ໂຢຮັນ,” ແລ້ວໃນຂໍ້ທີແປດແມ່ນພຣະຄຣິດຜູ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງ. ມີພະຍານມະນຸດໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງຫ້າຂໍ້ນັ້ນ ແລະມີພະຍານຝ່າຍພຣະເຈົ້າຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ຂໍ້ທີສີ່ລະບຸພຣະບິດາຝ່າຍສະຫວັນວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ “ຊົງດຳຮົງຢູ່, ແລະໄດ້ດຳຮົງຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ.” ຂໍ້ທີແປດລະບຸພຣະຄຣິດວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ “ຊົງດຳຮົງຢູ່, ແລະໄດ້ດຳຮົງຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ.”

ກຸນແຈໃນການເປີດຜະນຶກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແມ່ນຫຼັກການຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ. ໃນຖານະເປັນພຣະອົງຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ພຣະຄຣິດກໍດຳລົງຢູ່ໃນປະຈຸບັນດ້ວຍ ເຖິງແມ່ນວ່າພຣະອົງໄດ້ຢູ່ໃນອະດີດ ແລະຈະຢູ່ໃນອະນາຄົດ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າພຣະເຢຊູແລະພຣະບິດາຕ່າງກໍເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍເປັນຢູ່ ແລະເປັນຢູ່ ແລະຈະສະເດັດມາ ກໍເປັນການນຳສະເໜີພຣະຄຣິດໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາອີກຮູບແບບໜຶ່ງ. ພຣະອົງເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ ເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ ເປັນບ່ອນເລີ່ມຕົ້ນແລະບ່ອນສິ້ນສຸດ ແລະພຣະອົງຢູ່ໃນການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຈະຢູ່ໃນການສິ້ນສຸດ. “ລູກກະແຈ” ຂອງອານາຈັກ ທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄຣິດຈັກທີ່ເມືອງເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ ກໍແມ່ນ “ລູກກະແຈ” ດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງເອລີອາກີມໃນເອຊາຢາ 22:22. ອັນຟາຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດແມ່ນບົດທີໜຶ່ງ ແລະໂອເມກາແມ່ນບົດທີຊາວສອງ ດັ່ງນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງພົບອັກສອນເຮັບເຣີທັງໝົດຢູ່ໃນບົດຕ່າງໆຂອງພຣະນິມິດ. ບົດທີສິບສາມເປັນຕົວແທນແຫ່ງການກະບົດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນຂອງໂລກ. ບົດທີໜຶ່ງນຳສະເໜີພຣະຄຣິດໃນຖານະອັນຟາແລະໂອເມກາ ແລະບົດທີຊາວສອງກໍຊີ້ບອກຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນ ແຕ່ໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການເປີດຜະນຶກທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດທີໜຶ່ງ. ບົດທີໜຶ່ງ ບົດທີສິບສາມ ແລະບົດທີຊາວສອງ ເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນເຮັບເຣີສາມຕົວ ຊຶ່ງເມື່ອປະກອບກັນແລ້ວຈຶ່ງເກີດເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນບົດທີຊາວສາມຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະກາດວິບັດແປດປະການແກ່ພວກຟາຣິຊາຍແລະຊາດູຊາຍ. ໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ ການໂຕ້ຕອບລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບພວກຢິວຜູ້ຊອບໂຕ້ຖຽງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປິດສະນາເຣື່ອງດາວິດ ອັນເປັນປິດສະນາທີ່ຈະແກ້ໄຂໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອທ່ານເຂົ້າໃຈຫຼັກການຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາ.

ຂໍ້ສະຫຼຸບຂອງບົດທີຊາວສອງໄດ້ຊີ້ບອກເຄື່ອງໝາຍໜຶ່ງໃນປະຫວັດສັນຍາພັນທະສັນຍາ. ເຢເຣມີຢາກໍໄດ້ກ່າວເຖິງແນວຄວາມຈິງນີ້ເຊັ່ນກັນ:

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າຢ່າອະທິຖານເພື່ອອິສຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ມາເຖິງຈຸດທີ່ບໍ່ອາດຫວນກັບຄືນໄດ້ແລ້ວ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກຢິວທີ່ໂຕ້ຖຽງກັນໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ. ເມື່ອໂມເຊ, (ຜູ້ຊາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາ) ໄດ້ປະເຊີນກັບການຕັດສິນພຣະໄທຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະທໍາລາຍປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງເລືອກ, ໂມເຊໄດ້ທູນຂໍແທນພວກເຂົາດ້ວຍການອະທິຖານ. ໃນບົດທີເຈັດ, ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກຸ່ມດຽວກັນນັ້ນ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງການພະຍາກອນຂອງຊີໂລໄດ້ຖືກຊີ້ບອກວ່າເປັນຫຼັກຖານທີ່ສະສົມຕາມລໍາດັບ ຊຶ່ງສະແດງເຖິງການທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປະຕິເສດປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກຊົງເລືອກ ເມື່ອບາບຂອງພວກເຂົາໄປເຖິງຈຸດທີ່ບໍ່ອາດຮັບການໄຖ່ຄືນໄດ້, ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ພຣະຄໍາພຽງຂໍ້ດຽວ.

ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຈຸດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຢຸດຕິຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ເປັນໝຸດໝາຍສະເພາະຢ່າງໜຶ່ງ. ການປະຕິເສດລາຍງານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລບ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍການທົດລອງຄັ້ງທີສິບ ເປັນອີກຕົວຢ່າງໜຶ່ງ. ອີກສອງສາມບົດຕໍ່ມາ ເຢເຣມີຢາກໍຖືກບອກດ້ວຍວ່າ ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້.

ໃນບົດທີເຈັດ, ການຖົ່ມອອກຂອງຊາວລາໂອດີເຊຍໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍສັນຍະລັກຂອງຊີໂລອາ ກຳລັງລະບຸວ່າພຣະອົງ “ຈະກະທຳ” ສິ່ງໃດ ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້.

ໃນບົດທີສິບເອັດ, ຄໍາສັ່ງທີ່ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານນັ້ນ ໝາຍເຖິງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ຈະເຂົ້າຄອບງໍາຊາວລາໂອດີເກຍ ເມື່ອພວກເຂົາພົບຕົນເອງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ອັນຕິດຕາມຫຼັງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄວາມຢ້ານກົວທີ່ພວກເຂົາປະສົບນັ້ນ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນປະຫວັດການປະຕິເສດພັນທະສັນຍາຂອງພວກເຂົາ.

ການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ສະໝັກເພື່ອຈະຢູ່ໃນໝູ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 11:11; ແລະການຮວບຮວມຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ 11:11; ແລະແນວພາຍນອກຂອງມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ດານີເອນ 11:11; ການພິພາກສາໂດຍກົດໝາຍວັນອາທິດຕໍ່ຂ້າວລາຍ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເອເຊກຽນ 11:11 ແລະການລົງໂທດພ້ອມທັງຄວາມຢ້ານກົວທີ່ມາເຖິງເຫລົ່າພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເຢເຣມີຢາ 11:11.

ຄຳສັ່ງທີ່ບໍ່ໃຫ້ອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້ ແມ່ນໝຸດໝາຍຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳມັດທາຍ ບົດທີ ຊາວສອງ, ແລະ ບົດທີ ຊາວສາມ ໄດ້ລະບຸເຖິງວິບັດແປດປະການເໜືອ Adventism. ບົດທີ ຊາວສາມ ແມ່ນບໍ່ຢ່າງໃດກໍ່ຢ່າງໜຶ່ງ ຄື ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ຫຼື ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສອງໝຸດໝາຍນັ້ນເປັນຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງການສົມຣົດ, ແລະ ການສົມຣົດນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງເຈົ້າສາວກັບຜົວ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມາຮ່ວມກັນເປັນເນື້ອດຽວ. ການສົມບູນແຫ່ງການສົມຣົດເປັນຕົວແທນຂອງການຄືນດີ, ຫຼື “ການເປັນໜຶ່ງດຽວ.” ມະນຸດຖືກສ້າງຂຶ້ນຕາມພຣະສາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງຊາຍແລະຍິງ. ລູກຫຼານຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຄຣໂມໂຊມຊາວສາມຈາກຊາຍ ແລະ ຊາວສາມຈາກຍິງ. ເມື່ອຮ່ວມກັນແລ້ວ ໂຄຣໂມໂຊມສີ່ສິບຫົກຂອງເຂົາ ປະກອບເປັນພຣະວິຫານ. ແຕ່ລະບຸກຄົນກໍເປັນພຣະວິຫານ, ເພາະວ່າ ພວກທ່ານບໍ່ຮູ້ດອກຫຼືວ່າ ພວກທ່ານເປັນພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ?

ການສົມລົດທີ່ສົມບູນ, ເມື່ອຄົນທັງສອງກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວ ແມ່ນການຮວມກັນຂອງພຣະວິຫານສອງຫຼັງທີ່ມີຈຳນວນຊາວສາມ, ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນພຣະວິຫານໜຶ່ງດຽວທີ່ມີຈຳນວນສີ່ສິບຫົກ. ພຣະຄຣິດແມ່ນພຣະອົງຜູ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ, ແລະພຣະອົງຊົງສ້າງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງເປັນພຣະວິຫານຝ່າຍຍິງ ເພື່ອຈະໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບພຣະວິຫານຝ່າຍຊາຍຂອງພຣະອົງ. ການເຊື່ອມຕໍ່ນັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະວິຫານຂອງມະນຸດໄດ້ຖືກຮ່ວມເຂົ້າກັບພຣະພາກພຣະເຈົ້າໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. “ຊາວສາມ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະວຽກງານນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ. ມັດທາຍ ຊາວສາມ ແມ່ນຄຳປະກາດຕໍ່ຕ້ານພວກ Laodicean Seventh-day Adventists, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນອົງທີແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດ, ແລະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກຟື້ນຄືນໃນວັນທີແປດ, ແລະເຂົາເຈົ້າແມ່ນແປດດວງວິນຍານຢູ່ໃນນາວາຂອງໂນອາ, ພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ສືບເຊື້ອແປດຄົນຂອງເຊດ, ແລະຕາປະທັບເທິງໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົານັ້ນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍການຕັດຮອບ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະຕິບັດໃນວັນທີແປດ. ພວກເຂົາແມ່ນປະໂລຫິດຜູ້ຖືກເຈີມເພື່ອຮັບໃຊ້ໃນວັນທີແປດ, ແລະການປະກາດຄຳວິບັດແປດປະການເໜືອ Adventism ໃນບົດທີຊາວສາມ ກໍແມ່ນການປະກາດຕໍ່ຕ້ານແປດປອມ.

ການປະກາດຄວາມວິບັດແກ່ພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ ໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີຊາວສອງ. ບົດທີຊາວສອງສອດຄ່ອງກັບບົດທີຊາວສອງໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ, ເພາະວ່າພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ໃນໃຈກາງຂອງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະທຳມັດທາຍບົດທີສິບເອັດໄປຈົນເຖິງບົດທີຊາວສອງ ອັນເປັນຕົວແທນຂອງສິບສອງບົດນັ້ນ, ແລະບົດທີຫົກໃນສິບສອງບົດນັ້ນແມ່ນບົດທີສິບຫົກ, ບ່ອນທີ່ຊື່ຂອງຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ ເປໂຕ.

ໃນມັດທາຍ ບົດ 11 ຫາ 22 ມີ 459 ຂໍ້. ຂໍ້ກາງແມ່ນຂໍ້ 17 ຂອງບົດ 16, ແຕ່ຂໍ້ນັ້ນບໍ່ອາດຖືກແຍກອອກຈາກຂໍ້ 18 ແລະ 19 ໄດ້, ເພາະວ່າພວກມັນເປັນຖ້ອຍຄໍາດຽວກັນ.

ຈຸດໃຈກາງແທ້ໆຂອງບົດທີ່ສິບເອັດຈົນເຖິງບົດທີ່ຊາວສອງ ແມ່ນຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນເປັນຮາກຖານສໍາລັບຄຣິດສະຕຽນ. ໃນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ຊື່ຂອງຊີໂມນຖືກປ່ຽນເປັນເປໂຕ ຊຶ່ງ; ເມື່ອທ່ານນໍາຕໍາແໜ່ງຕົວເລກທີ່ຕົວອັກສອນແຕ່ລະຕົວໃນພາສາອັງກິດຖືຄອງມາໃຊ້; ເຊັ່ນ “a” ແມ່ນ 1 ແລະ “z” ແມ່ນ 26—ທ່ານຈະພົບວ່າ “p” ແມ່ນ 16, “e” ແມ່ນ 5, ແລະ “t” ແມ່ນ 20, ແລະ “e” ອີກຕົວໜຶ່ງແມ່ນ 5 ແລະ “r” ແມ່ນ 18. ເມື່ອທ່ານນໍາ 16 X 5 X 20 X 5 X 18 ມາຄູນກັນ ຜົນທີ່ໄດ້ເທົ່າກັບ 144,000, ແລະການອ້າງເຖິງການປ່ຽນຊື່ຂອງເປໂຕ, ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພົບໄດ້ໃນບົດທີ 16 ຂໍ້ 18, ແລະຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງ Peter ແມ່ນເລກ 16 ແລະຕົວອັກສອນຕົວສຸດທ້າຍແມ່ນເລກ 18. ທັງໝົດນີ້ຢູ່ໃນຈຸດໃຈກາງຂອງສິບສອງບົດ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ 11 ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍສັນຍາລັກຂອງ 22.

ເສັ້ນນັ້ນຍັງພົບໄດ້ໃນພຣະຄຳປະຖົມມະການ ບົດທີ 11 ຫາ 22 ດ້ວຍ, ແລະໃນເສັ້ນນັ້ນມີ 305 ຂໍ້, ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າ ບົດທີ 17 ຂໍ້ 11 ເປັນຈຸດກາງຂອງເສັ້ນນັ້ນ. ເສັ້ນຂອງສິບສອງບົດໃນພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີເດີມນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາຮາມ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງເສັ້ນອັນຟາທີ່ມາພົບກັບເສັ້ນໂອເມກາ ໃນບົດດຽວກັນຂອງພຣະທຳເລັ່ມຕົ້ນໃນພຣະຄຳພີໃໝ່. ຈຸດກາງຂອງເສັ້ນໂອເມກາໃນພຣະທຳມັດທາຍ ແມ່ນຈຸດສູງສຸດຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂໍ້ກາງຂອງເສັ້ນໃນພຣະຄຳປະຖົມມະການ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງຂໍ້ກາງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊີ້ບອກເຖິງຂັ້ນທີສອງ ຫຼືຂັ້ນກາງ ຂອງພັນທະສັນຍາສາມປະການກັບອັບຣາຮາມ, ແລະຢ່າງສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນກັນ ຄື ໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.