ພວກເຮົາໄດ້ຈົບບົດຄວາມຄັ້ງຫຼ້າສຸດຂອງພວກເຮົາໂດຍກ່າວເຖິງສາມເສັ້ນທີ່ຂະໜານກັນຂອງພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບົດທີສິບເອັດເຖິງບົດທີຊາວສອງໃນປະຖົມມະການ ຊຶ່ງເປັນພຣະທຳເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາເດີມ, ມັດທາຍ ຊຶ່ງເປັນພຣະທຳເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່, ແລະ ພຣະນິມິດ ຊຶ່ງເປັນພຣະທຳສຸດທ້າຍຂອງທັງພຣະສັນຍາໃໝ່ແລະພຣະຄຳພີ. ເສັ້ນຂອງປະຖົມມະການຊີ້ໃຫ້ເຫັນພັນທະສັນຍາກັບອັບຣາມ, ເສັ້ນຂອງມັດທາຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ, ໂດຍມີເປໂຕເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່. ຂໍ້ພຣະຄຳກາງຂອງທັງສອງເສັ້ນຊີ້ໃຫ້ເຫັນຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ; ສຳລັບອັບຣາມ ມັນແມ່ນ “ການເຂົ້າສຸໜັດ,” ແລະ ສຳລັບເປໂຕ ມັນແມ່ນການປ່ຽນຊື່ຂອງລາວ. ຂໍ້ພຣະຄຳກາງຂອງເສັ້ນໃນພຣະນິມິດແມ່ນບົດທີສິບເຈັດ ຂໍ້ທີສິບສອງ.
ແລະເຂົາສິບເຂົາທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນ ແມ່ນກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບລາຊະອານາຈັກ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຮ່ວມກັບສັດຮ້າຍເປັນເວລາໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ. ພຣະນິມິດ 17:12
ພຣະທຳ ປະຖົມມະການ ແລະ ມັດທາຍ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການສົມຣົດລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ແລະ ພຣະທຳ ພຣະນິມິດ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການສົມຣົດຂອງສັດຮ້າຍກັບມັງກອນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສາມແນວສາຍຊີ້ໄປຫາກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ຄົນຊັ້ນໜຶ່ງສຳແດງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ອີກຊັ້ນໜຶ່ງສຳແດງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ຂອງປອມຂອງສັດຮ້າຍແລະມັງກອນໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ແມ່ນການກ່າວເຖິງໂອເມກາຂອງຫໍຄອຍນິມໂຣດໃນ ປະຖົມມະການ ບົດທີ 11. ທີ່ນັ້ນ ສາສະໜາພັນທະສັນຍາປອມໄດ້ພົບກັບການພິພາກສາຂອງມັນ, ແລະ ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 17 ຍິງໂສເພນີ—ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນບາບີໂລນໃຫຍ່—ກໍຖືກພິພາກສາ. ນິມໂຣດເປັນອາລຟາຕໍ່ໂອເມກາຂອງວາຕິກັນ, ແລະ ດ້ວຍເຫດນີ້ ອຳນາດສັນຕະປາປາຈຶ່ງເປັນບາບີໂລນໃຫຍ່ ຄືໂອເມກາຕໍ່ບາເບນຂອງນິມໂຣດອັນເປັນອາລຟາ.
ຂໍ້ທີ່ຄວນສັງເກດໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີກາງທັງສາມຂໍ້ນີ້ ຄື ຄຳພະຍານທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນແຕ່ລະຈຸດກາງຂອງເສັ້ນນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວປະກອບດ້ວຍສາມຂໍ້ພຣະຄຳພີ.
ນີ້ແມ່ນພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັກສາໄວ້ ລະຫວ່າງເຮົາກັບພວກເຈົ້າ ແລະກັບເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າພາຍຫຼັງເຈົ້າ; ຄື ຜູ້ຊາຍທຸກຄົນໃນພວກເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບການຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍ. ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງຕັດເນື້ອຫນັງຫຸ້ມປາຍຂອງຕົນເສຍ; ແລະນັ້ນຈະເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງເຮົາກັບພວກເຈົ້າ. ແລະເດັກຊາຍທຸກຄົນທີ່ມີອາຍຸແປດວັນຈະຕ້ອງຮັບການຕັດຫນັງຫຸ້ມປາຍໃນທ່າມກາງພວກເຈົ້າ ຕະຫຼອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າ ທັງຜູ້ທີ່ເກີດໃນເຮືອນ ຫຼືຜູ້ທີ່ຊື້ມາດ້ວຍເງິນຈາກຄົນຕ່າງດ້າວໃດໆ ຊຶ່ງບໍ່ແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງເຈົ້າ. ປະຖົມມະການ 17:10–12.
ແລະພຣະເຢຊູຊົງຕອບແລະກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, ຊີໂມນ ບາຣໂຢນາ ເອີຍ, ທ່ານເປັນສຸກ; ເພາະວ່າເນື້ອໜັງແລະເລືອດບໍ່ໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ທ່ານ, ແຕ່ແມ່ນພຣະບິດາຂອງເຮົາຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນ. ແລະເຮົາຂໍກ່າວແກ່ທ່ານອີກວ່າ, ທ່ານຄືເປໂຕ, ແລະເທິງສີລານີ້ເຮົາຈະສ້າງຄຣິສຕະຈັກຂອງເຮົາ; ແລະປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະມອບກະແຈແຫ່ງອານາຈັກສະຫວັນໃຫ້ແກ່ທ່ານ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະຜູກໄວ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກຜູກໄວ້ໃນສະຫວັນ: ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ທ່ານຈະແກ້ໃນແຜ່ນດິນໂລກ ກໍຈະຖືກແກ້ໃນສະຫວັນ. ມັດທາຍ 16:17–19.
ແລະສັດຮ້າຍນັ້ນທີ່ເຄີຍເປັນຢູ່ ແຕ່ບັດນີ້ບໍ່ເປັນຢູ່ແລ້ວ, ມັນເອງກໍເປັນອົງທີແປດ ແລະເປັນມາຈາກເຈັດອົງນັ້ນ, ແລະມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ແລະເຂົາສິບເຂົາທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ຄືກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກເທື່ອ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຢູ່ຮ່ວມກັບສັດຮ້າຍເປັນເວລາຊົ່ວໂມງຫນຶ່ງ. ພວກເຂົາມີໃຈດຽວກັນ ແລະຈະມອບອຳນາດແລະກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ພຣະນິມິດ 17:11–13.
ເລື່ອງລາວຂອງພັນທະສັນຍາປອມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອິດແລະປູນຂອງນິມໂຣດ, ແລະລະບົບປອມຂອງເຂົາທາງຄຣິດຈັກແລະລັດ, ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຫໍຄອຍແລະນະຄອນ, ເປັນແບບຢ່າງຂອງລະບົບປອມແຫ່ງຮູບສັດຮ້າຍ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນໂອເມກາຂອງເລື່ອງຂອງນິມໂຣດ. ສາມເສັ້ນ, ມີສາມຈຸດກາງຂອງສາມຂໍ້, ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ເປັນພະຍານເຖິງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ ແລະພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນອົງທີແປດແທ້ ຜູ້ອອກມາຈາກເຈັດ, ແລະຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາກໍເປັນພຽງແຕ່ຂອງປອມເທົ່ານັ້ນ. ພວກພັນຂອງນິມໂຣດມີຄວາມເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມຄິດໃນການແຕ່ງງານຂອງພວກເຂົາ, ເປັນຂອງປອມຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງດຽວກັນກັບພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດ. ສັດຮ້າຍປອມທີ່ “ເຄີຍມີ, ແລະບໍ່ມີ,” ເປັນຂອງປອມຂອງພຣະຄຣິດ ຜູ້ທີ່ເຄີຍມີ, ແລະມີຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາ. ໃນຂໍ້ແປດ ການສະແດງອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງຂອງປອມ ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕຳແໜ່ງສັນຕະປາປາ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້.
ສັດຮ້າຍທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນນັ້ນ ເຄີຍມີຢູ່, ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ; ແລະມັນຈະຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວເລິກອັນຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້, ແລະຈະໄປສູ່ຄວາມພິນາດ: ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະພາກັນປະຫລາດໃຈ, ຄືຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຕັ້ງແຕ່ການຊົງວາງຮາກຖານຂອງໂລກ, ເມື່ອເຂົາເຫັນສັດຮ້າຍນັ້ນທີ່ເຄີຍມີຢູ່, ແລະບັດນີ້ບໍ່ມີ, ແຕ່ຍັງມີຢູ່. ພຣະນິມິດ 17:8
ພຣະເຢຊູຄືພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເຄີຍດຳລົງຢູ່, ດຳລົງຢູ່, ແລະຈະສະເດັດມາອີກ; ແລະອຳນາດສັນຕະປາປາ, ຄືອົງທີແປດຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດ, ແມ່ນສັດຮ້າຍທີ່ “ເຄີຍມີ, ບັດນີ້ບໍ່ມີ, ແຕ່ກໍຍັງມີຢູ່.” “ໜຶ່ງຊົ່ວໂມງ” ທີ່ການສົມຣົດຂອງມັງກອນແລະສັດຮ້າຍເປັນຕົວແທນນັ້ນ ໝາຍເຖິງປະຫວັດສາດນັບຈາກກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອໜຶ່ງແສນຄົນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເປໂຕແລະອັບຣາມ ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍາລັກ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ອຳນາດ.
ພວກເຮົາໄດ້ພະຍາຍາມພິຈາລະນາພຣະທໍາໂຢເອນ ຈາກທັດສະນະທີ່ວ່າ ເປໂຕໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ລະບຸວ່າ ຂ່າວສານເພນເຕກອດຂອງທ່ານເປັນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງພຣະທໍາໂຢເອນ. ໃນສາຍພັນທະສັນຍາສາມສາຍ ທີ່ແຕ່ລະສາຍມີສິບສອງບົດນັ້ນ, ຂໍ້ພຣະຄຳສາມຂໍ້ກາງຂອງແຕ່ລະສາຍໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະ ເປໂຕຖືກນຳສະເໜີໃນປະຫວັດສາດນັ້ນວ່າ ຢູ່ກັບພຣະເຢຊູທີ່ເຊຊາເຣຍ ຟີລິບປີ, ຊຶ່ງແມ່ນປານີອຸມ, ອັນເປັນບ່ອນທີ່ໂລກໃນເວລານີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂອບເຂດໃກ້ຈະປະສົບ. ທີ່ປານີອຸມນັ້ນ, ເປໂຕກໍຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມດ້ວຍ ໃນການຫຼັ່ງເທລົງຂອງພຣະວິນຍານໃນວັນເພນເຕກອດ. ສາຍທັງສາມຂອງສິບສອງບົດມາບັນຈົບກັນທີ່ປານີອຸມ ແລະ ທີ່ວັນເພນເຕກອດ ເມື່ອຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບລົງເທິງເຈົ້າສາວຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຖືກປະທັບລົງເທິງເຈົ້າສາວຂອງຊາຕານ. ພຣະທໍາໂຢເອນກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງສຽງຮ້ອງເຕືອນໃຫ້ຕື່ນ ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ເມື່ອຄຣິດຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງເລົາດີເກຍ ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມຈິງວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງຫາຍແລ້ວ.
ພຣະທຳໂຢເອນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ.
ພຣະວັຈນະຂອງພຣະຢາເວທີ່ມາເຖິງໂຢເອນ ບຸດຂອງເປທູເອນ.
ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ທ່ານຜູ້ເຖົ້າແກ່ທັງຫລາຍ, ແລະຈົ່ງງ່ຽຫູຟັງ, ຜູ້ອາໄສທັງປວງໃນແຜ່ນດິນນີ້.
ເຫດການນີ້ເຄີຍມີໃນສະໄໝຂອງພວກທ່ານຫຼື, ຫຼືແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ? ຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນີ້ໃຫ້ລູກຫຼານຂອງພວກທ່ານຟັງ, ແລະໃຫ້ລູກຫຼານຂອງພວກທ່ານບອກແກ່ລູກຫຼານຂອງເຂົາ, ແລະລູກຫຼານຂອງເຂົາແກ່ອີກຊົ່ວອາຍຸໜຶ່ງ. ສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນກັດກິນຊະນິດທຳອິດປະໄວ້ ຝູງຕັກແຕນອີກຊະນິດໜຶ່ງໄດ້ກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນນັ້ນປະໄວ້ ຝູງໜອນໄດ້ກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ຝູງໜອນປະໄວ້ ຝູງໜອນຜີເສື້ອໄດ້ກິນເສຍ. ໂຢເອນ 1:1–4.
“ພວກຊາຍເຖົ້າ” ແມ່ນບັນດາຜູ້ນໍາຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌ເດ ແອດເວັນຕິສ ຝ່າຍລາວໂອດີເຊຍ ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະການປະທັບຕານັ້ນສໍາເລັດລົງໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. “ພວກຊາຍເຖົ້າ” ໄດ້ຖືກເອເຊກຽນນໍາສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ບັນດາຜູ້ອາວຸໂສ.”
ແລ້ວພຣະອົງກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫຼືບໍ່ວ່າ ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນໄດ້ກະທຳອັນໃດໃນຄວາມມືດ, ທຸກຄົນຢູ່ໃນຫ້ອງແຫ່ງຮູບພາບຂອງຕົນ? ເພາະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຊົງເຫັນພວກເຮົາ; ພຣະຢາເວໄດ້ຊົງປະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກແລ້ວ. ເອເຊກຽນ 8:12.
ແຮງບັນດານໃຈໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ການປະທັບຕາໃນເອເຊກຽນ ບົດ 9 ແມ່ນການປະທັບຕາດຽວກັນກັບໃນພຣະນິມິດ ບົດ 7. ນອກນັ້ນ ຍັງເຫັນໄດ້ຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ “ພວກຜູ້ເຖົ້າ” ໃນການກະທຳອັນໜ້າກຽດຊັງສີ່ປະການທີ່ທະວີຂຶ້ນໃນບົດ 8 ນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຈຳນວນ 25. “ພວກຜູ້ເຖົ້າ” 25 ຄົນ ຜູ້ທີ່ຄວນຈະເປັນຜູ້ອາລັກຂາຝູງແກະຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນບັນດາຊາຍຜູ້ທີ່ກົ້ມລົງນະມັດສະການດວງອາທິດ. ພວກເຂົາແມ່ນກຸ່ມທຳອິດທີ່ຖືກພິພາກສາ. ໃນບໍລິບົດຂອງພຣະວິຫານບໍລິສຸດທີ່ພວກເຂົາຫັນໜີໄປນັ້ນ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງສອງຜັດປ່ຽນຂອງປະໂລຫິດຊຸດລະ 12 ຄົນ ແລະ ມະຫາປະໂລຫິດ. ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງ ພວກເຂົາກົ້ມລົງນະມັດສະການດວງອາທິດ ແລະ ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ໂດຍປະກາດຄຳມັ້ນໃນການເຫັນດີຮ່ວມກັບພະຍານາກ, ສັດຮ້າຍ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ຄົນທັງ 25 ນີ້ມີແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າໂດຍ 250 ຄົນໃນການກະບົດຂອງ ໂກຣາ, ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະພັນສາມສ່ວນທີ່ຊາຍ 250 ຄົນຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມ. ຫົວໜ້າສາມຄົນຂອງການຫລົງຖອຍໄດ້ຕາຍເມື່ອແຜ່ນດິນເປີດປາກຂອງມັນ ແລະ ກືນພວກເຂົາລົງໄປ.
ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ກ່າວວ່າ, ດ້ວຍສິ່ງນີ້ພວກທ່ານຈະຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວ ໄດ້ຊົງສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາເພື່ອກະທຳການທັງປວງນີ້; ເພາະວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ກະທຳສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຕາມໃຈຂອງຕົນເອງ. ຖ້າຄົນເຫຼົ່ານີ້ຕາຍດ້ວຍຄວາມຕາຍສາມັນຂອງມະນຸດທັງປວງ, ຫຼືຖ້າພວກເຂົາຖືກລົງໂທດຕາມການລົງໂທດອັນເປັນສາມັນຂອງມະນຸດທັງປວງ; ແລ້ວພຣະຢາເວກໍບໍ່ໄດ້ຊົງສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາ. ແຕ່ຖ້າພຣະຢາເວຊົງກະທຳສິ່ງໃໝ່, ແລະແຜ່ນດິນເປີດປາກຂອງມັນ ແລະກືນກິນພວກເຂົາລົງໄປ ພ້ອມກັບທຸກສິ່ງທີ່ເປັນຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາລົງໄປທັງເປັນໆສູ່ຫຼຸມເລິກ; ແລ້ວພວກທ່ານຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢົ່ວຍຸພຣະຢາເວ.
ແລະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອທ່ານໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳທັງປວງນີ້ຈົບແລ້ວ ແຜ່ນດິນທີ່ຢູ່ໃຕ້ພວກເຂົາກໍແຕກອອກເປັນຮອຍແຍກ; ແລະແຜ່ນດິນໄດ້ອ້າປາກຂອງມັນ ແລະກືນກິນພວກເຂົາລົງໄປ ທັງເຮືອນຂອງພວກເຂົາ ແລະບັນດາຊາຍທັງປວງທີ່ຂຶ້ນກັບໂກຣາ ພ້ອມທັງຊັບສິນທັງໝົດຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ຂຶ້ນກັບພວກເຂົາ ໄດ້ລົງໄປທັງເປັນໃນຫລຸມເລິກ ແລະແຜ່ນດິນກໍປິດທັບເທິງພວກເຂົາ; ແລະພວກເຂົາກໍພິນາດໄປຈາກທ່າມກາງຊຸມຊົນ.
ແລະຊາວອິດສະຣາເອນທັງໝົດທີ່ຢູ່ອ້ອມພວກເຂົາກໍໄດ້ໜີໄປເພາະສຽງຮ້ອງຂອງພວກເຂົາ; ເພາະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ເກງວ່າແຜ່ນດິນຈະກືນພວກເຮົາໄປດ້ວຍ.” ແລະໄຟໄດ້ອອກມາແຕ່ພຣະຢາເວ ແລະໄດ້ເຜົາຜານຊາຍສອງຮ້ອຍຫ້າສິບຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງຫອມ. ຈຳນວນ 16:28–35.
ການກະບົດໃນປີ 1888 ໄດ້ຖືກສະແດງເປັນແບບໂດຍການກະບົດຂອງໂກຣາ, ດາຮານ, ອາບີຣາມ ແລະຊາຍ 250 ຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງຫອມ. ຊາຍ 250 ຄົນນັ້ນໄດ້ສ້າງພັນທະມິດກັບສະຫະພັນສາມປະການ ຊຶ່ງໄປຮອດກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອສະຫະລັດອາເມຣິກາ, ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ, ເປີດປາກຂອງມັນແລະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ໃນຈຸດນັ້ນ, ຝົນປາຍລະດູຖືກເທລົງຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ, ເໝືອນດັ່ງຊາຍ 250 ຄົນທີ່ຖວາຍເຄື່ອງຫອມໄດ້ຖືກທຳລາຍໂດຍໄຟທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນ. ຊາຍ 250 ຄົນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງລະບົບສາສະໜາອັນຈອມປອມ ຊຶ່ງຖືກທຳລາຍໃນລະຫວ່າງການເທລົງຂອງຝົນປາຍລະດູໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການທີ່ແຜ່ນດິນແຍກອອກກືນໂກຣາແລະພວກຂອງເຂົາ ຄືແຜ່ນດິນໄຫວໃນພຣະນິມິດບົດ 11, ຊຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງສະຫະລັດອາເມຣິກາທີ່ເປີດປາກຂອງມັນແລະເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ເມື່ອໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນເຜົາຜານຊາຍ 250 ຄົນນັ້ນ, ມັນເປັນແບບຢ່າງຂອງໄຟຂອງເອລີຢາຢູ່ພູເຂົາກາເມນ, ເມື່ອພວກຜູ້ພະຍາກອນປອມເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປະຫານ. ໄຟຂອງເອລີຢາຢູ່ພູເຂົາກາເມນສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນ ໄຟທີ່ມາເຖິງຊາຍ 250 ຄົນນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນໄຟແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຝົນປາຍລະດູ.
ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳ Numbers ທີ່ກ່າວເຖິງການກະບົດຂອງ Korah ນັ້ນ ໃນທາງຄຳພະຍາກອນແມ່ນສອດຄ່ອງກັບການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານເລື່ອງແຜ່ນດິນທີ່ຊົງສັນຍາ ດັ່ງທີ່ Joshua ແລະ Caleb ໄດ້ນຳສະເໜີ. ການກະບົດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງ “ວັນແຫ່ງການຍຸແຫຍ່” ຕາມພຣະຄຳພີ. ຂໍ້ຄວາມທີ່ກ່າວເຖິງການກະບົດຂອງ Korah ກ່າວວ່າ, “ພວກເຈົ້າຈະເຂົ້າໃຈວ່າຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຍຸແຫຍ່ຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”
ມີແຕ່ຜູ້ມີປັນຍາເທົ່ານັ້ນທີ່ເຂົ້າໃຈ, ແລະຜູ້ມີປັນຍາພຶງເຂົ້າໃຈວ່າ ປະຫວັດຂອງການກະບົດຂອງໂຄຣາ ຈະຕ້ອງຖືກນຳມາວາງທັບໃສ່ກັບການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍກ່ຽວກັບແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ. ການກະບົດນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນທີ່ຄາເດັດ, ແລະທັງຄາເດັດແລະການກະບົດຂອງໂຄຣາ ເປັນການກະບົດຂອງຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິດວັນທີເຈັດໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໂຄຣາ ແລະຊາຍ 250 ຄົນຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຊາຍ 25 ຄົນຜູ້ກົ້ມກາບດວງອາທິດໃນ ເອເຊກຽນ 8. ບັນດາຜູ້ເຖົ້າໃນ ເອເຊກຽນ ບົດ 8 ເປັນຕົວແທນຂອງອະມິດຊັງສີ່ປະການທີ່ທະວີຄວາມຮ້າຍແຮງຂຶ້ນ ຊຶ່ງຖືກກະທຳໃນເຢຣູຊາເລັມ ອັນເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ.
ສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງປະການທຳອິດແມ່ນຮູບເຄົາລົບແຫ່ງຄວາມຫຶງຫວງ, ປະການທີສອງແມ່ນຫ້ອງລັບຊ່ອນ, ປະການທີສາມແມ່ນການຮ້ອງໄຫ້ເພື່ອທັມມູສ ແລະຕໍ່ມາຊາຍ 25 ຄົນກໍກົ້ມຂາບດວງອາທິດ. ຈາກນັ້ນ ບົດທີເກົ້າໄດ້ລະບຸເຖິງຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍສິ່ງອັນໜ້າກຽດຊັງທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນບົດທີແປດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ໄດ້ຮັບການປະທັບຕາໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຂຶ້ນມາຈາກທິດຕາເວັນອອກ. ທູດສະຫວັນແມ່ນຜູ້ນຳຂ່າວ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານ.
ຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການປະທັບຕາຈາກທິດຕາເວັນອອກ ຄືຂໍ້ຄວາມແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ ຊຶ່ງເປັນຂໍ້ຄວາມຂອງອິດສະລາມ. ເມື່ອຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ຖືກປະທັບຕາແລ້ວ, ທູດສະຫວັນແຫ່ງການທຳລາຍກໍເລີ່ມວຽກງານຂອງພວກເຂົາ ຕົງຈຸດທີ່ແນວຄຳພະຍາກອນພາຍນອກສອນວ່າ “ການຫັນຫຼັງແຫ່ງຊາດ ຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດແຫ່ງຊາດ.” ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຈະສຳເລັດລົງເທິງຜູ້ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຄຣາ, ພວກກະບົດຖືກນຳອອກໄປນອກເຢຣູຊາເລັມ. ຄົນຊົ່ວຖືກຍົກຍ້າຍອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະບໍ່ແມ່ນຄົນຊອບທຳທີ່ຫຼົບໜີອອກຈາກເຢຣູຊາເລັມ.
ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພຣະວິນຍານໄດ້ຍົກຂ້າພະເຈົ້າຂຶ້ນ ແລະນຳຂ້າພະເຈົ້າໄປຍັງປະຕູດ້ານຕາເວັນອອກແຫ່ງພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງຫັນໄປທາງຕາເວັນອອກ; ແລະເບິ່ງເຖິງ, ທີ່ທາງເຂົ້າຂອງປະຕູນັ້ນມີຊາຍສອງສິບຫ້າຄົນ; ໃນບັນດາພວກເຂົານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງອາຊູ ແລະເປລາຕີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ຜູ້ເປັນເຈົ້ານາຍຂອງປະຊາຊົນ.
ແລ້ວພຣະອົງຕັດກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, ບຸດແຫ່ງມະນຸດເອີຍ, ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ຄິດປອງຮ້າຍ ແລະໃຫ້ຄຳປຶກສາອັນຊົ່ວຮ້າຍໃນນະຄອນນີ້; ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າ, ເວລານັ້ນຍັງບໍ່ໃກ້; ໃຫ້ພວກເຮົາສ້າງເຮືອນເຖີດ: ນະຄອນນີ້ເປັນໝໍ້ຕົ້ມ, ແລະພວກເຮົາເປັນເນື້ອ.
ເພາະສະນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາກອນຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ, ຈົ່ງພະຍາກອນເຖີດ, ໂອ ບຸດແຫ່ງມະນຸດ. ແລະພຣະວິນຍານຂອງພຣະຢາເວໄດ້ສະຖິດຢູ່ເທິງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້າພະເຈົ້າວ່າ, “ຈົ່ງກ່າວ; ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ;”
ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ໂອ ວົງວານອິສຣາເອນ: ເພາະເຮົາຮູ້ຈັກສິ່ງທັງຫລາຍທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ, ທຸກຢ່າງໃນພວກມັນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ເພີ່ມຈຳນວນຜູ້ຖືກສັງຫານຂອງພວກເຈົ້າໃນເມືອງນີ້, ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ຖະໜົນຂອງມັນເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຖືກສັງຫານ. ເພາະສະນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ; ບັນດາຜູ້ຖືກສັງຫານຂອງພວກເຈົ້າ ຊຶ່ງພວກເຈົ້າໄດ້ວາງໄວ້ໃນທ່າມກາງມັນ, ພວກເຂົາແມ່ນເນື້ອ, ແລະເມືອງນີ້ແມ່ນໝໍ້ຕົ້ມ: ແຕ່ເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກມາຈາກທ່າມກາງມັນ. ພວກເຈົ້າໄດ້ຢ້ານດາບ; ແລະເຮົາຈະນຳດາບມາເໜືອພວກເຈົ້າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະນຳພວກເຈົ້າອອກຈາກທ່າມກາງນັ້ນ, ແລະມອບພວກເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງຄົນຕ່າງຊາດ, ແລະຈະປະຕິບັດການພິພາກສາທ່າມກາງພວກເຈົ້າ. ພວກເຈົ້າຈະລົ້ມລົງດ້ວຍດາບ; ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າຢູ່ທີ່ເຂດແດນຂອງອິສຣາເອນ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ. ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ເປັນໝໍ້ຕົ້ມຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນເນື້ອຢູ່ໃນທ່າມກາງມັນ; ແຕ່ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າຢູ່ທີ່ເຂດແດນຂອງອິສຣາເອນ: ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະເຢໂຫວາ: ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມກົດເກນຂອງເຮົາ, ທັງບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາ, ແຕ່ໄດ້ປະພຶດຕາມຂະບວນປະເພນີຂອງບັນດາຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບພວກເຈົ້າ.
ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ ເປລາທີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ໄດ້ຕາຍລົງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍລົ້ມລົງຄະນ້ຳໜ້າ ແລະຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອັນດັງ ວ່າ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ! ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳໃຫ້ເຊື້ອສາຍທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງອິດສະຣາເອນສິ້ນສຸດລົງຢ່າງສົມບູນຫຼື? ເອເຊກຽນ 11:1–13.
ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອເຂົ້າສາລີຖືກແຍກອອກຈາກຫຍ້າລ້າຍ. ບັນດາຊາຍທີ່ຖືກແທນໂດຍເລກ 25 ຫຼື 250 ຄົນຂອງໂຄຣາ ຖືກນຳອອກໄປພາຍນອກ ໄປຍັງ “ຊາຍແດນ” ຂອງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຕາຍ. ເລກ 25 ເປັນຈຳນວນປະໂລຫິດຜູ້ຮັບໃຊ້ເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ ແລະເມື່ອມັນຖືກໃຫ້ເປັນສັນຍະລັກໂດຍຈຳນວນສິບເທົ່າຄື 250 ມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທົ່ວໂລກ ເພາະວ່າເລກສິບເປັນສັນຍະລັກຂອງທົ່ວໂລກ. ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ຢູ່ຖືກນິຍາມວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ປະກອບດ້ວຍເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍ ແລະຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີແຕ່ເຂົ້າສາລີເທົ່ານັ້ນ.
“ພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີຊີວິດຢູ່ດອກຫລື? ພຣະອົງຊົງມີຄຣິສຕະຈັກໜຶ່ງ, ແຕ່ເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ກຳລັງຕໍ່ສູ້, ບໍ່ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະແລ້ວ. ພວກເຮົາເສຍໃຈທີ່ມີສະມາຊິກທີ່ບົກພ່ອງ, ທີ່ມີຫຍ້າປົນຢູ່ທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ. ພຣະເຢຊູຕັດວ່າ: ‘ອານາຈັກສະຫວັນກໍອຸປະມາດັ່ງຊາຍຄົນໜຶ່ງທີ່ຫວ່ານແນວພັນດີໃນນາຂອງຕົນ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຄົນທັງຫລາຍກຳລັງນອນຫລັບ, ສັດຕູຂອງລາວໄດ້ມາຫວ່ານຫຍ້າປົນລົງທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ ແລ້ວກໍໄປເສຍ…. ດັ່ງນັ້ນບັນດາຄົນໃຊ້ຂອງເຈົ້າຂອງເຮືອນຈຶ່ງມາຖາມລາວວ່າ, ນາຍເອີຍ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຫວ່ານແນວພັນດີໃນນາຂອງທ່ານດອກຫລື? ແລ້ວຫຍ້າປົນນັ້ນມາຈາກໃສ? ລາວຕອບພວກເຂົາວ່າ, ສັດຕູໄດ້ເຮັດສິ່ງນີ້. ຄົນໃຊ້ເຫລົ່ານັ້ນຈຶ່ງຖາມລາວວ່າ, ຖ້າຢ່າງນັ້ນ ທ່ານຈະໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍໄປຖອນຫຍ້າປົນເຫລົ່ານັ້ນບໍ? ແຕ່ລາວຕອບວ່າ, ບໍ່ໄດ້; ຢ້ານວ່າເມື່ອພວກເຈົ້າຖອນຫຍ້າປົນ, ພວກເຈົ້າຈະຖອນເຂົ້າສາລີຂຶ້ນມາພ້ອມກັນນຳ. ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ທັງສອງເຕີບໂຕຢູ່ດ້ວຍກັນຈົນຮອດລະດູກ່ຽວ: ແລະໃນເວລາກ່ຽວນັ້ນ ເຮົາຈະສັ່ງພວກຄົນກ່ຽວວ່າ, ຈົ່ງຮວບຮວມຫຍ້າປົນກ່ອນ ແລະມັດເປັນຟ່ອນໄວ້ເພື່ອເຜົາມັນເສຍ: ແຕ່ຈົ່ງເກັບຮວບຮວມເຂົ້າສາລີເຂົ້າໃນຍຸ້ງຂອງເຮົາ.’”
ໃນອຸປະມາເລື່ອງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າປອມນັ້ນ, ພວກເຮົາເຫັນເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງຫຍ້າປອມຈຶ່ງບໍ່ຄວນຖືກຖອນອອກ; ເພາະເກງວ່າເຂົ້າສາລີຈະຖືກຖອນຂຶ້ນມາພ້ອມກັບຫຍ້າປອມ. ຄວາມຄິດເຫັນແລະການຕັດສິນຂອງມະນຸດອາດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດອັນຮ້າຍແຮງ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດຂຶ້ນ ແລະໃຫ້ແມ່ນແຕ່ກ້ານເຂົ້າສາລີພຽງກ້ານດຽວຖືກຖອນຂຶ້ນ, ພຣະອາຈານຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງປ່ອຍໃຫ້ທັງສອງເຕີບໂຕຂຶ້ນດ້ວຍກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ;’ ແລ້ວບັນດາທູດສະຫວັນຈະຮວບຮວມຫຍ້າປອມອອກໄປ, ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບການທຳລາຍ. ເຖິງແມ່ນວ່າໃນບັນດາຄຣິດຈັກຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອໃນຄວາມຈິງອັນກ້າວໜ້າ, ມີບາງຄົນທີ່ບົກພ່ອງແລະຫຼົງຜິດ, ດັ່ງຫຍ້າປອມທ່າມກາງເຂົ້າສາລີ, ພຣະເຈົ້າກໍຍັງຊົງອົດທົນຍາວນານແລະອົດກັ້ນ. ພຣະອົງຊົງຕັກເຕືອນແລະຊົງເຕືອນຜູ້ທີ່ຫຼົງຜິດ, ແຕ່ພຣະອົງບໍ່ຊົງທຳລາຍຜູ້ທີ່ໃຊ້ເວລາດົນໃນການຮຽນບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງປາຖະໜາຈະສອນແກ່ເຂົາ; ພຣະອົງບໍ່ຊົງຖອນຫຍ້າປອມອອກຈາກເຂົ້າສາລີ. ຫຍ້າປອມແລະເຂົ້າສາລີຈະຕ້ອງເຕີບໂຕຂຶ້ນດ້ວຍກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ; ເມື່ອເຂົ້າສາລີເຕີບໂຕເຕັມທີ່ແລະພັດທະນາຢ່າງສົມບູນ, ແລະເນື່ອງຈາກລັກສະນະຂອງມັນເມື່ອສຸກແລ້ວ, ມັນຈະຖືກແຍກໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນຈາກຫຍ້າປອມ.
“ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃນໂລກນີ້ຈະບໍ່ສົມບູນແບບ, ແຕ່ພຣະເຈົ້າບໍ່ທຳລາຍຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບໍ່ສົມບູນແບບນັ້ນ. ໄດ້ມີມາແລ້ວ ແລະຈະຍັງມີຕໍ່ໄປ ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນທີ່ບໍ່ເປັນໄປຕາມຄວາມຮູ້, ຜູ້ທີ່ຈະຊຳລະຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖອນຫຍ້າປົນອອກຈາກທ່າມກາງຕົ້ນເຂົ້າສາລີ. ແຕ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງພິເສດໄວ້ແລ້ວວ່າ ຄວນຈະຈັດການກັບຜູ້ທີ່ກຳລັງຜິດພາດ ແລະກັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ກັບໃຈໃນຄຣິສຕະຈັກແນວໃດ. ສະມາຊິກຄຣິສຕະຈັກບໍ່ຄວນດຳເນີນການຢ່າງຫຸນຫັນ, ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນຮົນ, ແລະຮີບຮ້ອນ ໃນການຕັດຂາດຜູ້ທີ່ພວກເຂົາອາດຄິດວ່າບົກພ່ອງໃນລັກສະນະນິໄສ. ຫຍ້າປົນຈະປາກົດຢູ່ທ່າມກາງຕົ້ນເຂົ້າສາລີ; ແຕ່ການຖອນຫຍ້າປົນອອກນັ້ນ, ນອກຈາກຈະເຮັດຕາມວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າກຳນົດໄວ້, ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດໂທດຫຼາຍກວ່າການປ່ອຍໄວ້. ໃນຂະນະທີ່ພຣະເຈົ້ານຳຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບໃຈຢ່າງແທ້ຈິງເຂົ້າມາໃນຄຣິສຕະຈັກ, ຊາຕານໃນເວລາດຽວກັນກໍນຳຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ກັບໃຈເຂົ້າມາຮ່ວມສາມັກຄີຂອງຄຣິສຕະຈັກດ້ວຍ. ໃນຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຫວ່ານເມັດພັນດີ, ຊາຕານກຳລັງຫວ່ານຫຍ້າປົນ. ມີອິດທິພົນສອງຢ່າງທີ່ກຳລັງອອກແຮງຢູ່ເທິງສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ອິດທິພົນຢ່າງໜຶ່ງກຳລັງເຮັດວຽກເພື່ອຊຳລະຄຣິສຕະຈັກໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະອີກອິດທິພົນໜຶ່ງກຳລັງເຮັດວຽກເພື່ອເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເສື່ອມຊາມ.” Testimonies to Ministers, 45, 46.
ບັນດາຄົນອະທຳຖືກນຳອອກໄປນອກນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຖືກທຳລາຍ. ພວກເຂົາຖືກກຳຈັດອອກໃນເວລາແຫ່ງການກ່ຽວກ່ຽວ, ຊຶ່ງກໍເປັນເວລາທີ່ເຂົ້າສາລີສຸກແກ່ແລ້ວດ້ວຍ, ເພາະໃນເວລານັ້ນເຂົ້າສາລີຖືກຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນເປັນຖວາຍເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງຜົນລະປະທານຕົ້ນຂອງເຂົ້າຈີ່ຖວາຍເຄື່ອນໄຫວສອງກ້ອນໃນວັນເພນເຕກອສເຕ. ການກ່ຽວກ່ຽວຜົນລະປະທານຕົ້ນຂອງເຂົ້າສາລີເປັນຫົວຂໍ້ຈຳເພາະຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລະຄອນນັ້ນກຳລັງກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ນີ້ໂດຍຕົງ, ແລະຄຳອຸປະມາຫຼາຍປະການຂອງພຣະຄຣິດກໍຊີ້ໄປຫາໝາຍຫຼັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງນີ້.
“ອີກປະການໜຶ່ງ, ຄໍາອຸປະມາເຫຼົ່ານີ້ສອນວ່າ ຈະບໍ່ມີເວລາແຫ່ງການທົດລອງອີກຫຼັງຈາກການພິພາກສາ. ເມື່ອພະລາຊະກິດແຫ່ງຂ່າວປະເສີດສໍາເລັດລົງ, ການແຍກລະຫວ່າງຄົນດີກັບຄົນຊົ່ວຈະຕິດຕາມມາທັນທີ, ແລະຊະຕາກໍາຂອງແຕ່ລະພວກຈະຖືກກໍານົດໄວ້ຕະຫຼອດໄປ.” Christ’s Object Lessons, 123.
ເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີແມ່ນຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້າຍ.
ຕໍ່ມາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຢູ່ນຳຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຖ້ອຍຄຳຂອງເຂົາໜ້າຢ້ານກົວຍິ່ງ, ພັນທະກິດຂອງເຂົານ່າຄວາມຄາລົບຫວາດຫວັ່ນ. ເຂົາແມ່ນທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ຈະຄັດແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າປົນ ແລະ ປະທັບຕາ ຫຼື ມັດຮວບເຂົ້າສາລີໄວ້ເພື່ອຍຸ້ງສາງແຫ່ງສະຫວັນ.’ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນຈັບຈ້ອງຈິດໃຈທັງໝົດ, ຄວາມສົນໃຈທັງໝົດ. ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈຳເປັນວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຊື່ອວ່າພວກເຮົາກຳລັງມີຂ່າວສານແຫ່ງພຣະກະລຸນາຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຈະຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກຜູ້ທີ່ກຳລັງຮັບເອົາ ຫຼື ດູດຊຶມຄວາມຜິດພາດໃໝ່ໆຢູ່ທຸກວັນ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ບໍ່ວ່າຄົນໜຸ່ມຫຼືຄົນເຖົ້າ ກໍບໍ່ຄວນເຂົ້າຮ່ວມການຊຸມນຸມຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຜິດພາດແລະຄວາມມືດ. ທູດສະຫວັນໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ໃຫ້ຈິດໃຈຢຸດເຊົາຈາກການໝົກມຸ້ນຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ບໍ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດ.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.
ທູດສະຫວັນອົງທີສາມປະທັບຕາຂ້າວສາລີ ແລະຍັງແຍກຂ້າວສາລີອອກຈາກຫຍ້າລ້າຍອີກດ້ວຍ. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ຜູ້ຊາຍ 25 ຄົນ ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ນໍາແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicea ຖືກນໍາອອກໄປນອກເຢຣູຊາເລັມ ແລະຖືກພິພາກສາ. ໃນຈຸດນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ຢູ່ຈຶ່ງຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊ.
“ພະລັງງານງານນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງໃນໄມ່ຊ້າ. ສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ກໍາລັງຕໍ່ສູ້ ຜູ້ໄດ້ພິສູດຕົນວ່າສັດຊື່ ຈະກາຍເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ. ເມື່ອທົບທວນປະຫວັດຂອງເຮົາໃນອະດີດ ໂດຍໄດ້ຜ່ານທຸກຍ່າງກ້າວແຫ່ງຄວາມກ້າວໜ້າຈົນມາເຖິງສະພາບທີ່ເຮົາດໍາລົງຢູ່ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດກ່າວໄດ້ວ່າ ຂໍສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ! ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກະທໍາໄວ້ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຕັມລົ້ນດ້ວຍຄວາມພິສະວົງ ແລະດ້ວຍຄວາມໝັ້ນໃຈໃນພຣະຄຣິດໃນຖານະຜູ້ນໍາ. ພວກເຮົາບໍ່ມີອັນໃດທີ່ຈະຕ້ອງຢ້ານສໍາລັບອະນາຄົດ ນອກຈາກວ່າພວກເຮົາຈະຫຼົງລືມວິຖີທາງທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ນໍາພາພວກເຮົາມາ ແລະຄໍາສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງໃນປະຫວັດຂອງເຮົາໃນອະດີດ.” General Conference Bulletin, January 29, 1893.
ຫົວຂໍ້ພະຍາກອນເລື່ອງການແຍກຂ້າວລະອອກຈາກຂ້າວສາລີເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນຢ່າງໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ. ການທີ່ພຣະຄຣິດຊຳລະພຣະວິຫານເປັນພາບປະກອບຂອງພາລະກິດນີ້, ແລະຈຸດສູງສຸດຂອງມັນເກີດຂຶ້ນໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະວ່າພວກເຮົາເຫັນຜູ້ທີ່ຈະຖືກພິພາກສາຖືກນຳໄປຍັງຊາຍແດນຂອງເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຕາຍ.
“ເມື່ອພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມພຣະລາຊກິດສາທາລະນະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະພຣະວິຫານໃຫ້ພົ້ນຈາກການລົບຫຼູ່ອັນເປັນການຫຍາບຊ້າທາງສິ່ງສັກສິດ. ໃນບັນດາກິດຈະການສຸດທ້າຍແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ ມີການຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ສະນັ້ນ ໃນພາລະກິດສຸດທ້າຍເພື່ອເຕືອນໂລກ ຈຶ່ງມີການເອີ້ນສອງປະການອັນແຈ້ງຊັດໄປຫາບັນດາຄຣິດຈັກ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງແມ່ນ, ‘ບາບີໂລນໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ໄດ້ລົ້ມລົງແລ້ວ, ຄືນະຄອນໃຫຍ່ນັ້ນ ເພາະວ່ານາງໄດ້ເຮັດໃຫ້ບັນດາຊາດທັງປວງດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພະພິໂລດຂອງການລ່ວງປະເວນີຂອງນາງ’ (ພຣະນິມິດ 14:8). ແລະໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ມີສຽງໜຶ່ງໄດ້ຍິນມາຈາກສະຫວັນກ່າວວ່າ, ‘ປະຊາກອນຂອງເຮົາເອີຍ ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ. ເພາະວ່າບາບທັງຫຼາຍຂອງນາງໄດ້ສະສົມຂຶ້ນໄປເຖິງສະຫວັນແລ້ວ ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງລະນຶກເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງແລ້ວ’ (ພຣະນິມິດ 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີທັງເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະຄົມດຳລົງຢູ່ຈົນເຖິງວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຫຍ້າລະຄົມຖືກກຳຈັດອອກ ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງຂອງມະນຸດ ແຕ່ໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສາມ—ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍເປັນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຈະພອງຕົວຂຶ້ນເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງ. ຫຍ້າລະຄົມເປັນອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງພະຍານຄຳພະຍາກອນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຂົ້າສາລີກໍເປັນເຊັ່ນກັນ. ພຣະບັນຊາແຫ່ງພຣະເຈົ້ານຳໄປເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມຊຳລະພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊຳລະມັນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະການຊຳລະພຣະວິຫານຄັ້ງທີສອງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ອົງປະກອບພາຍນອກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນອົງປະກອບສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍານຂອງຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂ້າວລອຍ, ຂ້າວສາລີ ແລະ ການມັດຮວບຂອງສອງຈຳພວກນັ້ນ. ຂ່າວສານສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດ ແມ່ນຂ່າວສານຂອງທູດສາມອົງ, ແລະ ມັນແຍກແລະມັດຮວບສອງຈຳພວກນັ້ນ, ແຕ່ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຫັນວ່າ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ “ຂ່າວສານສຸດທ້າຍ” ເຫຼົ່ານັ້ນ “ເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວສຸກງອມ.” ຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວສຸກງອມນັ້ນ ຄືຝົນຊ່ວງທ້າຍ, ແລະ ມັນແມ່ນໄຟທີ່ມັດຮວບຊາຍ 250 ຄົນ “ດັ່ງມັດຟືນສຳລັບໄຟແຫ່ງການທຳລາຍ.”
ແກ່ໂຢຮັນ ໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ເຫັນພາບເຫດການທີ່ມີຄວາມໝາຍເລິກຊຶ້ງ ແລະ ນ່າສະເທືອນໃຈຢ່າງຍິ່ງ ໃນປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ທ່ານໄດ້ເຫັນສະພາບຕຳແໜ່ງ, ອັນຕະລາຍ, ການຕໍ່ສູ້, ແລະ ການຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນໃນບັ້ນປາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກຂ່າວສານສຸດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການກ່ຽວກ້າຂອງໂລກສຸກງອມ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຟ່ອນເຂົ້າສຳລັບຍຸ້ງສະຫວັນ ຫຼື ເປັນມັດຟືນສຳລັບໄຟແຫ່ງການທຳລາຍ. ເນື້ອຫາຕ່າງໆທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ທ່ານ, ໂດຍສະເພາະສຳລັບຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ, ເພື່ອບັນດາຜູ້ທີ່ຈະຫັນຈາກຄວາມຜິດໄປສູ່ຄວາມຈິງ ຈະໄດ້ຮັບຄຳສອນກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ທີ່ຢູ່ເບື້ອງໜ້າພວກເຂົາ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈຳເປັນຕ້ອງຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນ ກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະເກີດຂຶ້ນເທິງໂລກ. The Great Controversy, 341.
ການຊຳລະພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ຍັງຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍການງານຂອງຊາຍຜູ້ຖືແປງກວາດຝຸ່ນ ຜູ້ທີ່ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ແນະນຳວ່າເປັນພຣະອົງຜູ້ສະເດັດຕາມມາຫຼັງພັນທະກິດຂອງທ່ານ. ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະແມ່ນຜູ້ກວາດເອົາເສດຂີ້ເຫຍື້ອອອກໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller.
“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກໍາລັງຈະຊົງເຜີຍໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນຊອບທໍາກັບຄົນອະທໍາ; ເພາະວ່າ ‘ພັດສໍາລັບຝັດຂອງພຣະອົງຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ, ແລະພຣະອົງຈະຊໍາລະລານນວດເຂົ້າຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລະຈະຮວບຮວມເຂົ້າສາລີຂອງພຣະອົງເຂົ້າໄວ້ໃນຍຸ້ງຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ແກບນັ້ນພຣະອົງຈະຊົງເຜົາເສຍດ້ວຍໄຟທີ່ບໍ່ມີວັນດັບ.’” Review and Herald, November 8, 1892.
ອິຊາຢາຖືກອ້າງເຖິງໂດຍ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເມື່ອນາງໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ໃນປີ 1849 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ແລະ ອິຊາຢາ ກັບ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງການຮວບຮວມຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂະບວນການແຫ່ງການຮວບຮວມນັ້ນລວມເຖິງການກະຈັດກະຈາຍແລະການຮວບຮວມ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດ, ອັນນໍາໄປສູ່ການຮວບຮວມໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ແຕ່ລະອົງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ຂອງການປະທັບຕາຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແມ່ນຫົວຂໍ້ສະເພາະໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີ. ປະຫວັດການພາຍນອກທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືຂອງພຣະອົງ ເພື່ອນໍາບາບໄປສູ່ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງມັນ ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ Daniel 11:11; ແລະ ການຮວບຮວມຂັ້ນສຸດທ້າຍພົບໄດ້ໃນ Isaiah 11:11; ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າພົບໄດ້ໃນ Revelation 11:11 ແລະ ການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າອ້າຍຢູ່ໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕັ້ງຢູ່ໃນ Ezekiel 11:11:
ນະຄອນນີ້ຈະບໍ່ເປັນໝໍ້ຕົ້ມຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນຊີ້ນຢູ່ໃນທ່າມກາງນັ້ນ; ແຕ່ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າທີ່ຊາຍແດນຂອງອິສຣາເອນ. ເອເຊກຽນ 11:11.
ໃນພຣະທຳໂຢເອນ, “ນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່” ໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກບັນດາຊາຍເຖົ້າແກ່ໃນສະໄໝບູຮານ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາພຣະວິຫານ. ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນແມ່ນນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່ໃນພຣະທຳໂຢເອນ, ແລະໄຟທີ່ລົງມາໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍໄຟແຫ່ງເພນເຕກອດ. ໄຟນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານໜຶ່ງ ຊຶ່ງກໍຄືນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່, ແຕ່ມັນກໍແມ່ນຂ່າວສານດຽວກັນທີ່ທຳລາຍຊາຍ 250 ຄົນຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມ. ຄຣິດຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດິເຊຍສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະໃນເວລານັ້ນໄຟຖືກຫຼັ່ງອອກຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ ແລະມັນທຳລາຍຊາຍ 250 ຄົນຜູ້ຖວາຍເຄື່ອງຫອມ; ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງທຳລາຍລະບົບການນະມັດສະການຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ຖ້າຫາກວ່າຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນສະບາໂຕທີເຈັດສັດຊື່ຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ອຳນາດແລະກຳລັງຂອງລັດຖະບານສະຫະລັດຈະສັ່ງປິດມັນ. ຖ້າຫາກມັນບໍ່ສັດຊື່, ມັນກໍຈະພຽງແຕ່ປ່ຽນຊື່ຂອງຕົນເປັນຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນທຳອິດ ຫຼືເປັນຊື່ອື່ນໃດທີ່ຄ້າຍຄືກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ. ບໍ່ວ່າຈະຊອບທຳຫຼືອະທຳ, ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນສະບາໂຕທີເຈັດກໍບໍ່ກ້າວຂ້າມໄປເກີນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄຳພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການແອດເວນຕິສໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງທາງເກົ່າຢູ່ທີ່ 9/11, ແລະທາງເກົ່າເຫຼົ່ານັ້ນນຳໄປສູ່ປະຕູທີ່ປິດແລ້ວໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊາຍ 25 ຄົນນັ້ນໄດ້ຖືກແທນຄ່າໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມຂອງເອເຊກຽນໂດຍ “ຢາອາຊານີຢາ ບຸດຂອງອາຊູ ແລະ ເປລາຕີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ເຈົ້ານາຍຂອງປະຊາຊົນ.”
ຊື່ຂອງພວກເຂົາສະແດງອອກເຖິງຄຸນລັກສະນະຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ນັ້ນເປັນພຽງການປະກາດອ້າງເທົ່ານັ້ນ. ຢາອາຊານີຢາ ໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງຟັງ, ແລະເຂົາເປັນບຸດຂອງ ອາຊູຣ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ປົກປ້ອງ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ ຜູ້ຊາຍ 25 ຄົນນັ້ນຈະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ອາຊູຣ.” ບຸດຂອງເຂົາປະກາດອ້າງວ່າຈະ “ຟັງ” ພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ເຂົາເປັນຈຳພວກທີ່ເບິ່ງແລ້ວກໍບໍ່ເຫັນ, ແລະໄດ້ຍິນແລ້ວກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ. ເພລາຕີຢາ ໝາຍຄວາມວ່າ ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍພຣະເຈົ້າ, ແລະບິດາຂອງເຂົາ “ເບນາຢາ” ໝາຍຄວາມວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສ້າງ. ເມື່ອເອເຊກຽນກ່າວຂ່າວສານເຕືອນຂອງເຂົາສິ້ນສຸດລົງ ເພລາຕີຢາກໍຕາຍ.
ນະຄອນນີ້ຈະບໍ່ເປັນໝໍ້ຕົ້ມຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນເນື້ອທີ່ຢູ່ກາງໝໍ້ນັ້ນ; ແຕ່ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າທີ່ເຂດແດນຂອງອິສຣາເອນ: ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຄືພຣະຢະໂຫວາ: ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາ ແຕ່ໄດ້ປະພຶດຕາມປະເພນີຂອງຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ຮອບຂ້າງພວກເຈົ້າ. ແລະ ຢູ່ມາ, ເມື່ອຂ້ານ້ອຍກຳລັງພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ, ເປລາຕີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ກໍໄດ້ຕາຍລົງ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍກໍລົ້ມລົງໝອບໜ້າ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງອັນດັງ, ກ່າວວ່າ, ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າ! ພຣະອົງຈະຊົງກະທຳໃຫ້ສ່ວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງອິສຣາເອນພິນາດໝົດສິ້ນເລີຍຫລື? ເອເຊກຽນ 11:11–13.
ເປລາຕີຢາໄດ້ຕາຍລົງເມື່ອເອເຊກຽນຮ້ອງດ້ວຍສຽງດັງ. ເຂົ້າສາລີໄດ້ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ສຳເລັດຜົນ. ເຂົ້າສາລີນັ້ນຄື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ, ຜູ້ຂຽນຄົນທຳອິດແຫ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ພຣະສັນຍາເລື່ອງການມາຂອງເອລີຢາ ເປັນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີເດີມ. ອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຖືກຂ້າລົງໃນຖະໜົນແຫ່ງ ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາໃນປີ 2024, ດັ່ງທີ່ເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 11:11. ໃນລະຫວ່າງທີ່ພວກເຂົາຕາຍຢູ່ນັ້ນ, ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ ໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີ. ເອເຊກຽນໄດ້ກຳນົດການຕາຍຂອງ ເປລາຕີຢາ ໄວ້ໃນເວລາແຫ່ງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ໂອ້ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າ! ພຣະອົງຈະທຳລາຍຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃຫ້ໝົດສິ້ນບໍ?” ໂຊໂດມ ຄືຄຣິສຕະຈັກ ເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວັນຕິສ ໃນເວລາແຫ່ງຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່, ຕາມທີ່ ເອຊາຢາ ໄດ້ກ່າວໄວ້.
ຟັງເຖີດ, ໂອ ຟ້າສະຫວັນ, ແລະຈົ່ງງ່ຽງຫູ, ໂອ ແຜ່ນດິນໂລກ: ເພາະພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, “ເຮົາໄດ້ລ້ຽງດູແລະຍົກຊູບຸດທັງຫຼາຍຂຶ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ກະບົດຕໍ່ເຮົາ. ງົວຍັງຮູ້ຈັກເຈົ້າຂອງຂອງມັນ, ແລະລາຍັງຮູ້ຮາງອາຫານຂອງນາຍຂອງມັນ: ແຕ່ອິດສະຣາເອນບໍ່ຮູ້ຈັກ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາ.”
ໂອ ຊາດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບາບ, ຊົນຊາດທີ່ແບກຫາບຄວາມອະທຳ, ເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ກະທຳຊົ່ວ, ບຸດຫຼານທີ່ເຮັດໃຫ້ເສື່ອມຊາມ: ພວກເຂົາໄດ້ລະຖິ້ມພຣະຢາເວ, ພວກເຂົາໄດ້ຍົ່ວພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ພວກເຂົາໄດ້ຫັນຖອຍຫຼັງໄປ. ເຫດໃດພວກເຈົ້າຈຶ່ງຍັງຈະຖືກຕີອີກ? ພວກເຈົ້າຈະກະບົດເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ: ຫົວທັງໝົດກໍປ່ວຍ, ແລະໃຈທັງໝົດກໍອ່ອນແຮງ. ຕັ້ງແຕ່ຝ່າເທົ້າຈົນເຖິງຫົວ ບໍ່ມີສ່ວນໃດໃນຕົວທີ່ສົມບູນ; ມີແຕ່ບາດແຜ, ຮອຍຟົກຊ້ຳ, ແລະແຜທີ່ເນົ່າເປື່ອຍ: ມັນບໍ່ໄດ້ຮັບການບີບໃຫ້ປິດ, ບໍ່ໄດ້ພັນໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ຊຸ່ມດ້ວຍນ້ຳມັນ. ປະເທດຂອງພວກເຈົ້າກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ຫົວເມືອງຂອງພວກເຈົ້າຖືກໄຟເຜົາ: ແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າ ຄົນຕ່າງດ້າວກໍກິນຜົນຂອງມັນຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ, ແລະມັນກໍຮ້າງເປົ່າ ດັ່ງຖືກຄົນຕ່າງດ້າວທຳລາຍລ້າງ. ແລະທິດາແຫ່ງຊີໂອນຖືກປະໄວ້ ດັ່ງກະທ່ອມໜຶ່ງໃນສວນອະງຸ່ນ, ດັ່ງເພີງໜຶ່ງໃນສວນໝາກແຕງ, ດັ່ງນະຄອນທີ່ຖືກປິດລ້ອມ.
ຖ້າພຣະເຢໂຫວາຈອມໂຍທາບໍ່ໄດ້ຊົງປະໄວ້ຊາກທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາເພີຍເລັກນ້ອຍຫຼາຍ ພວກເຮົາກໍຄົງຈະເປັນເໝືອນເມືອງໂຊໂດມ ແລະຄົງຈະເປັນດັ່ງເມືອງໂກໂມຣາ. ຈົ່ງຟັງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຢໂຫວາ ພວກເຈົ້າຜູ້ຄອງເມືອງໂຊໂດມເອີຍ; ຈົ່ງງ່ຽຫູຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ພວກເຈົ້າປະຊາຊົນແຫ່ງໂກໂມຣາເອີຍ. ເອຊາຢາ 1:2–10.
ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຖືກສັງຫານໃນໂຊໂດມ ແລະ ເອຢິບ ໃນຊ່ວງເວລາຂອງຄົນທີ່ຫຼົງເຫຼືອ. ເອຢິບເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດການທີ່ເສື່ອມຊາມ ແລະ ໂຊໂດມເປັນສັນຍາລັກຂອງສາສນະການທີ່ເສື່ອມຊາມ. ເປລາທີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ໄດ້ຕາຍໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງອິຊາຢາໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບວັນແຫ່ງການຍົ່ວະຍຸຕາມພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງອາດເປັນປີ 1863 ຫຼື ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເປລາທີຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຂອງປອມຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແທ້ຈິງ. ໃນເວລາຂອງຄົນທີ່ຫຼົງເຫຼືອ, ຜູ້ທີ່ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາເປັນຕົວແທນນັ້ນຖືກສັງຫານ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາອີກ. ການຄືນຊີວິດນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານ ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ນັບແຕ່ປີ 2024 ເປັນຕົ້ນມາ, ການແຍກຂັ້ນສຸດທ້າຍລະຫວ່າງເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າປອມ ໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນຢູ່.
ເມື່ອກົດໝາຍວັນອາທິດມາເຖິງ ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ຈະຮູ້ວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ພິນາດແລ້ວ.
ເມືອງນີ້ຈະບໍ່ເປັນໝໍ້ຂອງພວກເຈົ້າ ແລະພວກເຈົ້າກໍຈະບໍ່ເປັນເນື້ອທີ່ຢູ່ທ່າມກາງໃນນັ້ນ; ແຕ່ເຮົາຈະພິພາກສາພວກເຈົ້າທີ່ເຂດແດນຂອງອິດສະຣາເອນ: ແລະພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ: ເພາະພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຕາມກົດບັນຍັດຂອງເຮົາ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຄຳພິພາກສາຂອງເຮົາ ແຕ່ໄດ້ປະພຶດຕາມຂະທຳນຽມຂອງບັນດາຊົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ອ້ອມຮອບພວກເຈົ້າ. ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງພະຍາກອນຢູ່ນັ້ນ ເປລາຕິຢາ ບຸດຂອງເບນາຢາ ກໍໄດ້ຕາຍລົງ. Ezekiel 11:11–13.
ການຕາຍຂອງ Pelatiah, ຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງເຂົາໝາຍຄວາມວ່າ ຖືກຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໂດຍພຣະເຈົ້າ, ໃນບໍລິບົດນີ້ໝາຍເຖິງ ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄວາມຕາຍ, ໃນຈຸດດຽວກັນທີ່ພວກກຳມະກອນຊົ່ວໂມງທີສິບເອັດໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນຂໍ້ສີ່ສິບເອັດຂອງ Daniel ບົດ 11. Pelatiah ຖືກມອບເຂົ້າໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. Pelatiah, ບຸດຂອງ Benaiah, ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງ.” ໃນຈຸດດຽວກັນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ເພື່ອຍົກຂຶ້ນເປັນຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກແທນໂດຍ Pelatiah ກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄວາມຕາຍ, ເພາະວ່າແທນທີ່ຈະມີສ່ວນໃນພາລະກິດແຫ່ງການສ້າງບ່ອນຮ້າງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່, ພວກເຂົາກຳລັງສ້າງອຸບໂມງຝັງສົບຂອງ Tobiah ໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ. Pelatiah ເປັນຕົວແທນຂອງສະພາບຈາກສີສະເຖິງປາຍຕີນຕາມທີ່ Isaiah ພັນລະນາໄວ້, ຄື ຮ່າງກາຍທີ່ໜັກເຕັມໄປດ້ວຍບາບຢ່າງສົມບູນ. ຮ່າງກາຍນັ້ນຄື ຄຣິດຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicea ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສີ່ຊົ່ວອາຍຸແຫ່ງການກະບົດຢ່າງຄ່ອຍໆທະວີຂຶ້ນ, ຊຶ່ງ Isaiah ໄດ້ສະແດງອອກວ່າເປັນການກະບົດທີ່ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ ເມື່ອລາວກ່າວວ່າ, “ກະບົດຫຼາຍຂຶ້ນອີກແລະອີກ.” ໃນຂະບວນການທົດສອບຂັ້ນສຸດທ້າຍຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 2024, ຂ້າວສາລີໄດ້ຕາຍເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ, ແລ້ວຈຶ່ງຟື້ນຄືນຊີວິດ, ໃນຈຸດນັ້ນພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າພຣະຢະໂຮວາຄືພຣະເຈົ້າ.
ເຫດສະນັ້ນ ຈົ່ງພະຍາກອນ ແລະ ກ່າວແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍວ່າ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເບິ່ງແມ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ເຮົາຈະເປີດອຸບມຸງສົບຂອງພວກເຈົ້າ ແລະ ຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບມຸງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈະນຳພວກເຈົ້າເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນອິສຣາເອນ. ແລະ ພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາແມ່ນພຣະຢາເວ, ເມື່ອເຮົາໄດ້ເປີດອຸບມຸງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ໂອ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ແລະ ໄດ້ນຳພວກເຈົ້າຂຶ້ນມາຈາກອຸບມຸງສົບຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຈະໃສ່ພຣະວິນຍານຂອງເຮົາໄວ້ໃນພວກເຈົ້າ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈະມີຊີວິດ, ແລະ ເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຈົ້າຕັ້ງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງຕົນເອງ; ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະຮູ້ວ່າ ເຮົາຜູ້ເປັນພຣະຢາເວໄດ້ກ່າວສິ່ງນີ້ ແລະ ໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວ, ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນັ້ນ. ເອເຊກຽນ 37:12–14.
ຖານະປະໂລຫິດປອມ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 25 ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮູ້ວ່າພຣະເຢໂຮວາຄືພຣະເຈົ້າ. ເຂົ້າສາລີຮູ້ວ່າພຣະເຢໂຮວາຄືພຣະເຈົ້າໃນປີ 2024, ແລະຂ້າວລະອອງຈຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມຮູ້ນັ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເມື່ອສາຍເກີນໄປແລ້ວ. ໄລຍະເວລານີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຫຼຸມຝັງສົບແລະການຄືນມາຈາກຕາຍ, ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຫຼຸມຝັງສົບແລະບໍ່ມີການຄືນມາຈາກຕາຍ. ເຂົ້າສາລີໃນຕອນຕົ້ນຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຮັດໃຫ້ການຄືນມາຈາກຕາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ສຳເລັດ, ແລະຂ້າວລະອອງຈຶ່ງຮູ້ໃນເວລາແຜ່ນດິນໄຫວແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນບົດດຽວກັນ. ໃນລະຫວ່າງຫຼັກໝາຍທັງສອງນັ້ນ, ຂະບວນການທົດສອບແຫ່ງຝົນປາຍນຳທັງສອງຈຳພວກໄປສູ່ຄວາມສຸກງອມເຕັມທີ່ເພື່ອການກ່ຽວກ່ຽວ.
ຂ່າວສານຂອງໂຢເອນແມ່ນເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ, ແຕ່ປະເດັນທຳອິດທີ່ມັນຍົກຂຶ້ນມານັ້ນຄື ມະນຸດຈະສາມາດຮັບຮູ້ວັນສຸດທ້າຍໂດຍອາໄສວັນກ່ອນໆໄດ້ຫຼືບໍ່. “ພວກຜູ້ເຖົ້າ” ໃນໂຢເອນບໍ່ອາດເຮັດໄດ້ເຊັ່ນນັ້ນ, ເພາະເມື່ອສຽງປຸກໃຫ້ຕື່ນມາເຖິງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ, ພວກເຂົາກໍຖືກຕັດຂາດອອກ—ຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຕົງບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກອ້າປາກຂອງມັນເພື່ອເວົ້າ, ຊຶ່ງກໍເປັນບ່ອນທີ່ລາຂອງບາລາອາມໄດ້ເວົ້າ, ແລະເປັນບ່ອນທີ່ບິດາຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ເວົ້າ.
ການພິພາກສາທີ່ມີຕໍ່ “ບັນດາຊາຍເຖົ້າແກ່ແຕ່ບູຮານ” ນັ້ນ ອີງຢູ່ເທິງຄໍາຖາມວ່າ ສິ່ງນີ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານຫຼືບໍ? ຂໍ້ຄວາມນີ້ເປີດຂຶ້ນໂດຍກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້.” ຈາກນັ້ນມັນໄດ້ສະແດງພະຍານສອງຢ່າງຂຶ້ນມາ, ຝ່າຍໜຶ່ງແມ່ນມະນຸດສີ່ຊົ່ວອາຍຸ ແລະ ອີກຝ່າຍໜຶ່ງແມ່ນແມງໄມ້ສີ່ປະເພດ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໃນສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ແຕ່ກັບພົບວ່າພວກເຂົາຖືກຂ້າມຜ່ານໄປ ໃນຖານະຊົນຊາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າມຜ່ານເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ມີເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ແຕ່ພວກເຂົາຖືກຂ້າມຜ່ານເພາະພວກເຂົາມີເຫຼົ້າອະງຸ່ນທີ່ຜິດ. ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່ຂອງ Joel ແມ່ນນ້ຳມັນ.
ຄວາມລອດຂອງພວກເຂົາຖືກກຳນົດໄວ້ໃນແງ່ຂອງວ່າພວກເຂົາຮັບເອົາ “ເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່” ຂອງຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຫຼືບໍ່. “ຊາຍເຖົ້າແກ່ ແລະ ຜູ້ມີອາຍຸແຕ່ບູຮານ” ກໍຖືກອິຊາຢາພັນລະນາໄວ້ດ້ວຍເຊັ່ນກັນວ່າເປັນ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າຂອງເອຟຣາອິມ,” ແລະ ເອຟຣາອິມບໍ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນບັນດາຜູ້ຖືກປະທັບຕາໃນພຣະນິມິດບົດທີເຈັດ. ລາວຖືກແທນທີ່ໂດຍນ້ອງຊາຍຂອງລາວຄື ມານາເຊ. ເປັນການຍາກທີ່ຈະພົບກະສັດອົງໃດທີ່ຊົ່ວຮ້າຍກວ່າມານາເຊ, ແຕ່ລາວກໍແທນທີ່ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າຂອງເອຟຣາອິມ.
“ພວກຄົນທີ່ບໍ່ຮູ້ສຶກເສົ້າໂສກຕໍ່ການຖອຍຫຼັງທາງວິນຍານຂອງຕົນເອງ ແລະບໍ່ຄໍ່າຄວນຄວາມໂສກເສົ້າຕໍ່ບາບຂອງຄົນອື່ນ ຈະຖືກປ່ອຍໄວ້ໂດຍບໍ່ມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງມອບໝາຍແກ່ຜູ້ສົ່ງສານຂອງພຣະອົງ ຄືບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຖືອາວຸດສັງຫານຢູ່ໃນມືວ່າ: ‘ຈົ່ງໄປຕາມຫຼັງເຂົາຜ່ານເມືອງໄປ ແລະຈົ່ງຟາດຟັນ: ຢ່າໃຫ້ຕາຂອງເຈົ້າປານີ ແລະຢ່າມີຄວາມສົງສານເລີຍ: ຈົ່ງຂ້າໃຫ້ໝົດສິ້ນ ທັງຄົນເຖົ້າແລະຄົນໜຸ່ມ ທັງຍິງສາວ ແລະເດັກນ້ອຍ ທັງບັນດາແມ່ຍິງ: ແຕ່ຢ່າເຂົ້າໃກ້ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຢູ່ເທິງຕົວເຂົາ; ແລະຈົ່ງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຖານບໍລິສຸດຂອງເຮົາ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ບັນດາຜູ້ເຖົ້າແກ່ທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະນິເວດນັ້ນ.’”
“ທີ່ນີ້ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຄຣິສຕະຈັກ—ພຣະວິຫານບໍລິສຸດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ເປັນສິ່ງທຳອິດທີ່ຮູ້ສຶກເຖິງການໂຈມຕີແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່, ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ເຂົາ ແລະເຄີຍຢືນຢູ່ໃນຖານະເປັນຜູ້ພິທັກຮັກສາຜົນປະໂຫຍດຝ່າຍວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ ໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ຖືຈຸດຍືນວ່າ ພວກເຮົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄອຍເບິ່ງຫາການອັດສະຈັນ ແລະການສະແດງອອກຢ່າງເດັ່ນຊັດແຫ່ງລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງໃນວັນເກົ່າກ່ອນ. ຍຸກສະໄໝໄດ້ປ່ຽນໄປແລ້ວ. ຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ເສີມກຳລັງແກ່ຄວາມບໍ່ເຊື່ອຂອງພວກເຂົາ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ: ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະບໍ່ກະທຳຄວາມດີ ແລະກໍຈະບໍ່ກະທຳຄວາມຊົ່ວ. ພຣະອົງຊົງເຕັມໄປດ້ວຍພຣະເມດຕາເກີນໄປກວ່າຈະສະເດັດມາລົງໂທດປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍການພິພາກສາ. ດັ່ງນັ້ນ ‘ສັນຕິສຸກ ແລະ ຄວາມປອດໄພ’ ຈຶ່ງເປັນສຽງຮ້ອງຂອງບັນດາຄົນທີ່ຈະບໍ່ຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນອີກເລີຍດັ່ງແກ ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນການລ່ວງລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະໃຫ້ວົງວານຂອງຢາໂຄບເຫັນບາບຂອງພວກເຂົາ. ໝາໃບ້ເຫຼົ່ານີ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຫົ່າ ຄືພວກທີ່ຈະຮັບຮູ້ເຖິງການແກ້ແຄ້ນອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກຍົ່ວຍຸ. ທັງຊາຍ, ຍິງສາວ, ແລະເດັກນ້ອຍນ້ອຍ ລ້ວນພິນາດພ້ອມກັນ.”
“ສິ່ງທີ່ໜ້າສະອິດສະອຽນທັງຫຼາຍ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ພາກັນຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ນັ້ນ ເປັນພຽງສິ່ງທີ່ຕາອັນຈຳກັດຂອງມະນຸດຈະມອງເຫັນໄດ້ເທົ່ານັ້ນ; ແຕ່ບາບທີ່ຮ້າຍແຮງຍິ່ງກວ່ານັ້ນຫຼາຍ, ຄືບາບທັງຫຼາຍທີ່ກະຕຸ້ນພຣະຄວາມຫວງແຫນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍລິສຸດແລະບໍລິບູນ, ນັ້ນຍັງບໍ່ຖືກເປີດເຜີຍ. ພຣະອົງຜູ້ຊົງສືບຄົ້ນຈິດໃຈອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຊົງຮູ້ບາບທຸກປະການທີ່ຖືກກະທຳໃນທີ່ລັບໂດຍບັນດາຜູ້ກະທຳຄວາມອະທຳ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກັບເລີ່ມຮູ້ສຶກປອດໄພໃນການຫລອກລວງຂອງຕົນ, ແລະເນື່ອງຈາກພຣະອົງຊົງອົດທົນຍາວນານ ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ຊົງເຫັນ, ແລ້ວກໍປະພຶດປານປະໜຶ່ງວ່າພຣະອົງໄດ້ຊົງລະຖິ້ມແຜ່ນດິນໂລກໄປແລ້ວ. ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງເປີດໂປງຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງພວກເຂົາ ແລະຈະຊົງເປີດເຜີຍຕໍ່ໜ້າຄົນອື່ນທັງຫຼາຍ ເຖິງບາບທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລະມັດລະວັງປິດບັງໄວ້ຢ່າງຍິ່ງ.”
“ບໍ່ມີຄວາມສູງສົ່ງໃນຍົດຖາ, ກຽດຕິຍົດ, ຫຼືປັນຍາຝ່າຍໂລກອັນໃດໆ, ບໍ່ມີຕຳແໜ່ງໃດໆໃນພະລາຊະກິດອັນສັກສິດ, ທີ່ຈະຮັກສາມະນຸດໄວ້ຈາກການສະຫຼະຫຼັກການ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຢູ່ກັບຈິດໃຈອັນຫລອກລວງຂອງຕົນເອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ເຄີຍຖືກນັບຖືວ່າຄູ່ຄວນແລະຊອບທຳ ກັບພິສູດວ່າເປັນຫົວໂຈກໃນການຫັນໜີຈາກຄວາມເຊື່ອ ແລະເປັນແບບຢ່າງໃນຄວາມເຢັນຊາ ແລະໃນການໃຊ້ພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າໃນທາງຜິດ. ພຣະອົງຈະບໍ່ທົນຕໍ່ວິຖີທາງອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງພວກເຂົາອີກຕໍ່ໄປ, ແລະໃນພຣະພິໂລດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຈັດການກັບພວກເຂົາໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາ.”
“ດ້ວຍພຣະທັຍທີ່ບໍ່ປາຖະໜາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຖອນພຣະສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະອົງອອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພຣະພອນດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະໄດ້ສຳຜັດອຳນາດແຫ່ງພຣະວັດຈະນະໃນການຮັບໃຊ້ແກ່ຄົນອື່ນ. ຄັ້ງໜຶ່ງເຂົາເຄີຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ສັດຊື່ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານດ້ວຍພຣະສະຖິດຢູ່ ແລະການຊົງນຳຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ເຂົາໄດ້ຫັນໜີຈາກພຣະອົງ ແລະນຳພາຄົນອື່ນເຂົ້າສູ່ຄວາມຜິດພາດ, ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງຖືກນຳມາຢູ່ໃຕ້ພຣະຄວາມບໍ່ໂປດປານ.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
ໂຢເອນກຳລັງກ່າວເຖິງພວກຜູ້ນຳຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິດ ຝ່າຍລາວໂອດີເຊຍ ເມື່ອທ່ານລະບຸເຖິງ “ພວກຜູ້ເຖົ້າ,” ແຕ່ໂຢເອນກໍກຳລັງກ່າວເຖິງພວກທີ່ບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ນຳດ້ວຍ ດັ່ງທີ່ເອຊາຢາເອີ້ນພວກເຂົາຜູ້ທີ່ຖືກວາງໄວ້ຕົງກັນຂ້າມກັບພວກຜູ້ຮຽນຮູ້. ໂຢເອນກຳລັງກ່າວເຖິງບັນດາຊາຍຊະລາໃນສະໄໝບູຮານຜູ້ກົ້ມກາບດວງອາທິດໃນເອເຊກຽນບົດທີ 8 ແລະຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນທຳອິດທີ່ຖືກພິພາກສາໃນບົດທີ 9. ທ່ານຍັງກຳລັງກ່າວເຖິງສາມັນຊົນຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌ເດ ແອດເວນຕິດ ຝ່າຍລາວໂອດີເຊຍ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງຟັງຂໍ້ນີ້ເຖີດ, ບັນດາຜູ້ເຖົ້າເອີຍ, ແລະຈົ່ງງ່ຽຫູຟັງ, ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນທັງປວງ.”
ຊາຍ 25 ຄົນໃນບົດທີແປດຕັ້ງຢູ່ທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ພວກເຂົາກຳລັງກົ້ມນະມັດສະການຕໍ່ດວງອາທິດ ໂດຍຫັນຫຼັງໃສ່ພະວິຫານ. ພວກເຂົາເປັນ “ສ່ວນສິບ” ຂອງການກະບົດຂອງ 250 ຄົນ ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ຝ່າຍກັບໂກຣາ ດາທານ ແລະ ອາບີຣາມ. ຊາຍ 25 ຄົນນີ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງການກະບົດທີ່ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ ຕາມການດົນໃຈໃນປີ 1888 ຊຶ່ງເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງການກະບົດຂອງຜູ້ນຳແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ຝ່າຍ Laodicean ໃນເຫດການ 9/11 ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ “ສ່ວນສິບ” ແຫ່ງການກະບົດ ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ເອຊາຢາໃນບົດທີຫົກໄດ້ລະບຸຜູ້ມີປັນຍາວ່າເປັນ “ສ່ວນສິບ” ທີ່ມີແກ່ນສານຢູ່ພາຍໃນ.
ໂຢເອນແມ່ນຄຳປະກາດແກ່ອາດເວັນຕິດສະມ์ ວ່າເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງພວກເຂົາໄດ້ປິດລົງແລ້ວ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈອກແຫ່ງເວລາທົດລອງຂອງຕົນເຕັມດ້ວຍບາບ ແລະຄວາມເຕັມນັ້ນຖືກສະແດງເປັນຄວາມເຈັບປ່ວຍຕັ້ງແຕ່ຫົວຈົນຮອດປາຍຕີນ ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ວ່າຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍໄດ້ຖືກຕັດອອກຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ. ອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາຄວາມເປັນຈິງດຽວກັນນີ້ໃນບົດທີຊາວເກົ້າ.
ຈົ່ງຢຸດຢູ່ແລະປະຫລາດໃຈ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້: ພວກເຂົາເມົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍນ້ຳເມົາ. ເພາະວ່າພຣະຢາເວໄດ້ເທລົງເທິງພວກເຈົ້າຊຶ່ງຈິດວິນຍານແຫ່ງການຫລັບລຶກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າເສຍ: ຄືບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມເຂົາໄວ້. ແລະນິມິດທັງສິ້ນໄດ້ກາຍເປັນສຳລັບພວກເຈົ້າເໝືອນຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ຖືກປະທັບຕາ, ຊຶ່ງຄົນທັງຫລາຍນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮຽນຮູ້ແລ້ວ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຂໍໃຫ້ອ່ານອັນນີ້ແດ່; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະວ່າມັນຖືກປະທັບຕາ. ແລະໜັງສືນັ້ນຖືກນຳໄປມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຂໍໃຫ້ອ່ານອັນນີ້ແດ່; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຮຽນຮູ້.
ດັ່ງນັ້ນ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ ເພາະວ່າຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ກຽດແກ່ເຮົາດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ໃຈຂອງພວກເຂົາໄດ້ຫ່າງໄກຈາກເຮົາ ແລະຄວາມຢຳເກງຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເຮົາເປັນແຕ່ຄຳສອນຕາມຂໍ້ບັນຍັດຂອງມະນຸດ; ສະນັ້ນ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ ເຮົາຈະດຳເນີນການອັນນ່າອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້ ແມ່ນການອັນນ່າອັດສະຈັນແລະເປັນທີ່ພິສູດປະຫລາດ; ເພາະສະຕິປັນຍາຂອງຄົນສະຫລາດຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຄົນຮອບຄອບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປິດບັງ. ວິບັດແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາທາງເລິກລັບເພື່ອຊ່ອນແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະການກະທຳຂອງພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, ຜູ້ໃດເຫັນພວກເຮົາ? ແລະຜູ້ໃດຮູ້ຈັກພວກເຮົາ? ແທ້ຈິງ ການກັບຄືນສິ່ງຕ່າງໆໃຫ້ກົງກັນຂ້າມຂອງພວກເຈົ້ານັ້ນ ຈະຖືວ່າເປັນເໝືອນດິນເຜົາຂອງຊ່າງປັ້ນຫມໍ້: ເພາະວ່າຜົນງານຈະເວົ້າເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ອຍ ຫຼືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນແຕ່ງຈະເວົ້າເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນແຕ່ງມັນວ່າ, ທ່ານບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈບໍ? ເອຊາຢາ 29:9–16.
“ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຂອງບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ຕັ້ງຢູ່ເທິງການເປີດຜະນຶກພຣະຄໍາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຝຶກຝົນມາໃນສະຖາບັນອັນເສື່ອມຊາມຂອງລັດທິ Adventism ບໍ່ສາມາດອ່ານພຣະທໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້, ແລະພວກເຂົາກ່າວຫາພຣະເຈົ້າວ່າບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ. ເມື່ອຄໍາພະຍາກອນຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈມັນໄດ້, ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວຫາພຣະເຈົ້າວ່າເປັນຝ່າຍທີ່ບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ, ແລະໃນການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ກັບຫົວກັບຫາງຂອງສິ່ງທັງປວງ. ທັງຜູ້ມີການສຶກສາແລະຜູ້ບໍ່ມີການສຶກສາໃນລັດທິ Adventism ບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງ, ແລະພຣະທໍາໂຢເອນໄດ້ບັນຊາໃຫ້ “ບັນດາຜູ້ເຖົ້າ” ຈົ່ງຟັງ, ແຕ່ພວກເຂົາເປັນຈໍາພວກທີ່ຟັງແລ້ວກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະເຫັນແລ້ວກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ.
ແກ່ນແທ້ຢ່າງຍິ່ງຂອງການກະບົດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ຖືກສະແດງອອກໃນຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງເຂົາທີ່ຈະຮັບຮູ້ພຣະຄຣິດວ່າເປັນອົງຕົ້ນ ແລະອົງສຸດທ້າຍ. ນີ້ແມ່ນບໍລິບົດຂອງບົດນັ້ນທີ່ມີການຖາມຄຳຖາມວ່າ, “ສິ່ງນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກເຈົ້າ ຫຼືແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າບໍ?”
ເຄີຍມີເວລາໃດໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງທ່ານ ທີ່ຊົນຊາດໜຶ່ງຕື່ນຂຶ້ນໃນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ແຕ່ກັບພົບວ່າຕົນເອງເປັນພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ເຂົາ? “ພວກຜູ້ເຖົ້າ” ໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ “ຕື່ນຂຶ້ນ” ເຊັ່ນດຽວກັບພວກມິນເລີຣາຍທ໌ໃນການຊຸມນຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໃນປີ 1844. ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ ແມ່ນຄຳອຸປະມາເຖິງປະສົບການຂອງຊົນຊາດແອດເວນຕິສ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງຢ່າງກົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີຣາຍທ໌, ແລະຈະສຳເລັດເປັນຈິງອີກຄັ້ງຢ່າງກົງຕາມທຸກຕົວອັກສອນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ຄວາມບໍ່ສາມາດຂອງແອດເວນຕິສວັນຊະບາໂຕທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ທີ່ຈະຮັບຮູ້ວ່າປະຫວັດສາດພື້ນຖານຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຂົາ ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນວັນສຸດທ້າຍນັ້ນ ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຫຼັກການຄຳພະຍາກອນທີ່ເປັນກະແຈໄຂຂໍ້ຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຫຼັກເກນຕາມພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນໃຈກາງແຫ່ງການສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.
ໂຢເອນຖາມວ່າ, “ເຫດການນີ້ເຄີຍມີຢູ່ໃນສະໄໝຂອງພວກທ່ານ, ຫຼືແມ່ນໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານຫຼືບໍ?” ຫຼືອາດຈະຖາມວ່າ, “ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ ມີຂະບວນການທົດສອບທີ່ແຍກປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ອອກຈາກປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຫຼືບໍ?” ມີ, ແລະການແຍກນັ້ນໄດ້ຖືກບັນລຸໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າເປັນນ້ຳມັນໃນອຸປະມາ. “ເຫດການນີ້ເຄີຍມີຢູ່ໃນສະໄໝຂອງພວກທ່ານ ຫຼືໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານ” ໄດ້ຊີ້ບອກໃນທັນທີວ່າ ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາແມ່ນການຕື່ນຂຶ້ນພາຍຫຼັງການທຳລາຍທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍພຣະບັນຊາໃຫ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນອອກໄປຕະຫຼອດສີ່ຊົ່ວອາຍຸຄົນ, ແລະໂດຍແມງທັງສີ່ຊະນິດແຫ່ງການທຳລາຍທີ່ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ. ໂຢເອນແມ່ນຄຳປະກາດແຫ່ງການພິພາກສາຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖອຍຫຼັງ ແລະກາຍເປັນຜູ້ລະຖິ້ມຄວາມເຊື່ອ ໃນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ. ບໍ່ມີຄຣິສຕະຈັກໃດໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດທີ່ໄດ້ຢືນຕໍ່ຕ້ານແສງສະຫວ່າງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ສັນຍາລັກຂອງການກະບົດຕໍ່ຄວາມຈິງໃນລັກສະນະນັ້ນ ຖືກແທນດ້ວຍ “Capernaum.”
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
“ທີ່ເມືອງກາເປີນາອຸມ ພຣະເຢຊູໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນຊ່ວງລະຫວ່າງແຫ່ງການສັນຈອນໄປມາຂອງພຣະອົງ ແລະທີ່ນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ ‘ເມືອງຂອງພຣະອົງເອງ.’ ມັນຕັ້ງຢູ່ແຄມຝັ່ງທະເລກາລີເລ ແລະຢູ່ໃກ້ຊາຍແດນຂອງທົ່ງພຽງເກັນເນຊາເຣັດອັນງົດງາມ ຫາກບໍ່ໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງທົ່ງນັ້ນໂດຍກົງ.” The Desire of Ages, 252.
“ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ໄດ້ມີການສະແດງຄວາມອົດທົນອອກມານ້ອຍພຽງໃດ ໄດ້ມີການເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນຂົມຂື່ນຫຼາຍພຽງໃດ ໄດ້ມີການກ່າວປະນາມຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາຫຼາຍພຽງໃດ. ຫຼາຍຄົນໄດ້ມອງຜູ້ທີ່ສັງກັດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆວ່າເປັນຄົນບາບຢ່າງຫຼວງ, ໃນຂະນະທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງຖືວ່າເຂົາເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ມອງສະມາຊິກຂອງຄຣິສຕະຈັກອື່ນໆໃນລັກສະນະເຊັ່ນນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງຖ່ອມຕົນລົງພາຍໃຕ້ພຣະຫັດອັນຊົງລິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຜູ້ທີ່ເຂົາປະນາມນັ້ນ ອາດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງພຽງເລັກນ້ອຍ ມີໂອກາດແລະສິດພິເສດພຽງບໍ່ຫຼາຍ. ຖ້າຫາກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງທີ່ສະມາຊິກຫຼາຍຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບ ເຂົາອາດຈະກ້າວໜ້າໄປໄດ້ໄວກວ່າຫຼາຍ ແລະໄດ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນຕໍ່ໂລກໄດ້ດີກວ່າ. ສ່ວນບັນດາຜູ້ທີ່ໂອ້ອວດເຖິງແສງສະຫວ່າງຂອງຕົນ ແຕ່ກັບບໍ່ດຳເນີນຊີວິດຕາມແສງສະຫວ່າງນັ້ນ ພຣະຄຣິດຊົງກ່າວວ່າ, ‘ແຕ່ເຮົາຂໍບອກພວກເຈົ້າວ່າ ໃນວັນພິພາກສານັ້ນ ເມືອງ Tyre ແລະ Sidon ຈະທົນໄດ້ງ່າຍກວ່າພວກເຈົ້າ. ແລະເຈົ້າ Capernaum [Seventh-day Adventists, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງອັນຫຼວງຫຼາຍ], ຜູ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໄປເຖິງສະຫວັນ [ໃນດ້ານສິດພິເສດ], ຈະຖືກເອົາລົງໄປເຖິງນະລົກ; ເພາະຖ້າບັນດາການອັດສະຈັນອັນຊົງລິດ, ທີ່ໄດ້ກະທຳໃນທ່າມກາງເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກກະທຳໃນ Sodom, ເມືອງນັ້ນກໍຄົງຈະດຳລົງຢູ່ຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້. ແຕ່ເຮົາຂໍບອກເຈົ້າວ່າ ໃນວັນພິພາກສາ ແຜ່ນດິນຂອງ Sodom ຈະທົນໄດ້ງ່າຍກວ່າເຈົ້າ.’ ໃນເວລານັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຕອບວ່າ, ‘ໂອ ພຣະບິດາ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຟ້າສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ ຂ້ານ້ອຍຂອບພຣະຄຸນພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງປິດບັງສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ຈາກບັນດາຜູ້ມີປັນຍາແລະຜູ້ສະຫຼາດ [ໃນການຄາດຄິດຂອງພວກເຂົາເອງ], ແລະໄດ້ຊົງສຳແດງສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນແກ່ເດັກນ້ອຍນ້ອຍ.’”
“‘ແລະບັດນີ້ ເພາະພວກເຈົ້າໄດ້ກະທຳການທັງປວງເຫຼົ່ານີ້, ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, ແລະເຮົາໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ, ລຸກຂຶ້ນແຕ່ເຊົ້າຕູ່ແລະກ່າວ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຟັງ; ແລະເຮົາໄດ້ເອີ້ນພວກເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຕອບ; ສະນັ້ນ ເຮົາຈະກະທຳຕໍ່ນິເວດນີ້, ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນຕາມນາມຂອງເຮົາ, ທີ່ພວກເຈົ້າວາງໃຈຢູ່ໃນນັ້ນ, ແລະຕໍ່ສະຖານທີ່ຊຶ່ງເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າແລະແກ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ກະທຳແກ່ຊີໂລ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ພວກເຈົ້າອອກໄປຈາກສາຍພຣະເນດຂອງເຮົາ, ດັ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຂັບໄລ່ພີ່ນ້ອງທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າອອກໄປ, ຄືເຊື້ອສາຍທັງໝົດຂອງເອຟຣາອິມ.’”
“ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາບັນດາສະຖາບັນອັນມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໄວ້ທ່າມກາງພວກເຮົາ, ແລະສະຖາບັນເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງຖືກບໍລິຫານ, ບໍ່ແມ່ນດັ່ງທີ່ສະຖາບັນຝ່າຍໂລກຖືກບໍລິຫານ, ແຕ່ຕາມລະບຽບຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກມັນຕ້ອງຖືກບໍລິຫານໂດຍມີສາຍຕາມຸ່ງຢູ່ແຕ່ພຣະສິຣິສົງຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ, ເພື່ອວ່າດ້ວຍທຸກວິຖີທາງ ຈິດວິນຍານທີ່ກຳລັງພິນາດຈະອາດຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້. ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄຳພະຍານຂອງພຣະວິນຍານໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, ແຕ່ກໍຍັງມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ການຕິຕຽນ, ຄຳເຕືອນ, ແລະຄຳແນະນຳ.”
“‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້ເຖີດ, ໂອ ຊົນຊາດອັນໂງ່ຈ້າ ແລະ ຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈ; ຜູ້ທີ່ມີຕາ ແຕ່ບໍ່ເຫັນ; ຜູ້ທີ່ມີຫູ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ: ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ຢຳເກງເຮົາຫຼື? ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ; ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ສັ່ນສະທ້ານຕໍ່ໜ້າເຮົາຫຼື? ຜູ້ທີ່ໄດ້ກຳນົດດິນຊາຍໄວ້ເປັນເຂດແດນຂອງທະເລ ໂດຍຂໍ້ກຳນົດຖາວອນ ເພື່ອມັນຈະຂ້າມໄປບໍ່ໄດ້; ແລະ ເຖິງແມ່ນວ່າຄື້ນຂອງມັນຈະກະໜ່ຳຕົວຂຶ້ນ, ມັນກໍບໍ່ອາດຊະນະໄດ້; ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຈະຮ້ອງຄຳລາມ, ມັນກໍບໍ່ອາດຂ້າມພົ້ນໄປໄດ້. ແຕ່ຊົນຊາດນີ້ມີໃຈທີ່ຫັນໜີ ແລະ ກະບົດ; ພວກເຂົາໄດ້ຫັນໜີໄປ ແລະ ຈາກໄປແລ້ວ. ພວກເຂົາກໍບໍ່ເຄີຍກ່າວໃນໃຈຂອງຕົນວ່າ, ບັດນີ້ ໃຫ້ພວກເຮົາຢຳເກງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ຜູ້ປະທານຝົນ ທັງຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ຝົນປາຍລະດູ ຕາມລະດູຂອງມັນ: ພຣະອົງຊົງສະຫງວນອາທິດທີ່ກຳນົດໄວ້ແຫ່ງການກ່ຽວກ່ຽວໄວ້ໃຫ້ພວກເຮົາ. ຄວາມອະທຳຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫັນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ອອກໄປ, ແລະ ບາບຂອງພວກເຈົ້າໄດ້ຫັກຫ້າມສິ່ງດີຈາກພວກເຈົ້າ.... ພວກເຂົາບໍ່ພິພາກສາຄະດີ, ຄະດີຂອງລູກກຳພ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງຈະເລີນ; ແລະ ສິດຂອງຄົນຂັດສົນ ພວກເຂົາກໍບໍ່ພິພາກສາ. ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ເຮົາຈະບໍ່ລົງໂທດເນື່ອງຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຫຼື? ຈິດວິນຍານຂອງເຮົາຈະບໍ່ແກ້ແຄ້ນຕໍ່ຊົນຊາດເຊັ່ນນີ້ຫຼື?’”
“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຕ້ອງຖືກບັງຄັບໃຫ້ກ່າວຫຼືວ່າ, ‘ຢ່າອະທິຖານເພື່ອຊົນຊາດນີ້, ແລະຢ່າປ່ອຍສຽງຮ້ອງທຸກ ຫຼືຄຳອະທິຖານເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ, ແລະຢ່າທູນຂໍອ້ອນວອນຕໍ່ເຮົາ: ເພາະເຮົາຈະບໍ່ຟັງເຈົ້າ’? ‘ດັ່ງນັ້ນ ຝົນຫ່າໃຫຍ່ຈຶ່ງຖືກກັກໄວ້, ແລະບໍ່ມີຝົນລະດູທ້າຍ.... ຈາກເວລານີ້ໄປ ເຈົ້າຈະບໍ່ຮ້ອງຫາເຮົາຫຼືວ່າ, ພໍ່ຂອງຂ້ານ້ອຍເອີຍ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ນຳທາງແຫ່ງຄວາມໜຸ່ມຂອງຂ້ານ້ອຍ?’” Review and Herald, August 1, 1893.