ໃນໜ້າ 81 ຂອງ Early Writings (ແລະ “81” ເປັນສັນຍະລັກຂອງມະຫາປະໂຣຫິດອົງດຽວຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປະໂຣຫິດແປດສິບອົງ), ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້. ເໝືອນດັ່ງ Nebuchadnezzar, William Miller ມີຄວາມຝັນສອງຄັ້ງ. ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ Nebuchadnezzar ໃນ Daniel ບົດທີ 4 ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Moses ໃນ Leviticus 26. Miller ໄດ້ນໍາໃຊ້ Daniel ບົດທີ 4 ເພື່ອອະທິບາຍ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26 ເມື່ອລາວສອນເຖິງ 2,520, ແມ່ນແຕ່ລາວເອີ້ນມັນວ່າ “ເຈັດເທື່ອ.” Miller ບໍ່ໄດ້ຕະໜັກວ່າລາວໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍ Nebuchadnezzar, ແຕ່ 2,520 ວັນຂອງ Nebuchadnezzar ໃນບົດທີ 4 ນັ້ນ ຖືກສະແດງໂດຍທັງຄໍາວ່າ “ກະຈັດກະຈາຍ” ແລະໂດຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າມັນເກີດຂຶ້ນ ‘ເຈັດເທື່ອ,’ ກ່ອນທີ່ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນຈະມາຮອດໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller.
ມິນເລີ ຖືກ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າ “ພໍ່ ມິນເລີ,” ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນວິທີແບບນອກຮີດດັ່ງທີ່ພວກຄາທອລິກເຮັດ, ຫາກແຕ່ໃນລັກສະນະແບບປິຕຸສັງຂານ, ຄືດັ່ງພໍ່ ອັບຣາຮາມ. ມິນເລີເປັນສັນຍາລັກ; ລາວເປັນບຸລຸດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເປັນຕົວແທນຂອງລຳດັບສາຍໂສ້ແຫ່ງສັນຍາລັກໃນພຣະຄຳພີຕາມເສັ້ນທາງໄປສູ່ພັນທະສັນຍາສຸດທ້າຍກັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໂຢເອນແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ບັນດາຜູ້ເຖົ້າຈະຝັນເຫັນນິມິດຕ່າງໆ, ແລະ ວິນລຽມ ມິນເລີ ກໍແມ່ນຊາຍຊະລາໃນປະຫວັດຂອງພວກເຮົາ, ແລະຍັງເປັນຊາວນາຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳພະຍາກອນຂອງ ວິນລຽມ ທິນເດລ ສຳເລັດ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, “If God spare my life, ere many years I will cause a boy that driveth the plough shall know more of the Scripture than thou dost.”
“ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄປດົນໃຈຫົວໃຈຂອງຊາວນາຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍເຊື່ອພຣະຄຳພີ ເພື່ອນຳພາເຂົາໃຫ້ຄົ້ນຄວ້າຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍ. ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເລືອກຜູ້ນັ້ນຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ ເພື່ອນຳທາງຄວາມຄິດຂອງເຂົາ ແລະເປີດເຜີຍຄຳພະຍາກອນທີ່ເຄີຍມືດມົວແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ. ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງສາຍໂສ້ຂອງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ເຂົາ ແລະເຂົາຖືກນຳພາໃຫ້ຄົ້ນຫາຂໍ້ເຊື່ອມຕໍ່ທີລະຂໍ້ ຈົນກະທັ້ງເຂົາໄດ້ເບິ່ງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິສະວົງ ແລະຄວາມຊື່ນຊົມ. ໃນທີ່ນັ້ນເຂົາໄດ້ເຫັນສາຍໂສ້ແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ສົມບູນ. ພຣະຄຳນັ້ນ ຊຶ່ງເຂົາເຄີຍຖືວ່າບໍ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈ ບັດນີ້ໄດ້ເປີດອອກຕໍ່ສາຍຕາຂອງເຂົາໃນຄວາມງາມ ແລະສະຫງ່າລາສີຂອງມັນ. ເຂົາໄດ້ເຫັນວ່າ ພຣະຄຳພີຕອນໜຶ່ງອະທິບາຍອີກຕອນໜຶ່ງ ແລະເມື່ອຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງຖືກປິດໄວ້ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາ ເຂົາກໍພົບໃນອີກສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະຄຳ ສິ່ງທີ່ອະທິບາຍຂໍ້ນັ້ນ. ເຂົາໄດ້ຖືພຣະຄຳອັນສັກສິດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບນັບຖື ແລະຄວາມຄຳເກງອັນເລິກຊຶ້ງທີ່ສຸດ.” Early Writings, 230.
ມິນເລີ ແມ່ນຊາວນາຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນຂອງ Tyndale ສໍາເລັດເປັນຈິງ, ແລະການຕີພິມເຜີຍແຜ່ເປັນຄັ້ງທໍາອິດຂອງຄວາມຮູ້ດ້ານຄໍາພະຍາກອນທີ່ລາວໄດ້ຮວບຮວມມາຈາກການເປີດຜະນຶກຂອງ Daniel 8:14 ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນປີ 1831, ສອງຮ້ອຍຊາວປີຫຼັງຈາກການຕີພິມພຣະຄໍາພີສະບັບ King James Version. John Wycliff, William Tyndale ແລະການຕີພິມພຣະຄໍາພີ King James ໃນປີ 1611 ເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກໝາຍສາມປະການທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຄໍາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງເມື່ອເດັກຊາຍຜູ້ໄຖນາຂອງ Tyndale ຈະເປີດພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ຊຶ່ງຕໍ່ຈາກນັ້ນຈະມີທູດສະຫວັນອີກສອງອົງຕາມມາ. ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດນັ້ນໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະອົງທີສາມໃນປີ 1844. Wycliff, Tyndale ແລະ King James ເຊື່ອມໂຍງໄປຫາຊາວນາຜູ້ທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຄໍາທໍານາຍຂອງ Tyndale ສໍາເລັດເປັນຈິງ, ແລະຜູ້ທີ່ຈະເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1844.
ການຄົ້ນພົບອັນເປັນອັນຟາຂອງ William Miller ຄື 2,520 ປີໃນພຣະທໍາເລວີ ບົດ 26 ແລະການຄົ້ນພົບອັນເປັນໂອເມກາຂອງລາວຄື 2,300 ປີໃນ Daniel 8:14. ການກະຈັດກະຈາຍ 2,520 ປີຂອງຢູດາເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດໃນປີ 1844. 2,300 ປີໃນ Daniel 8:14 ກໍສິ້ນສຸດໃນປີ 1844. ທັງສອງໄດ້ສິ້ນສຸດພ້ອມກັນໃນປີ 1844, ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງການຄົ້ນພົບອັນຟາແລະໂອເມກາຂອງ William Miller ຖືກແຍກອອກຈາກກັນເປັນເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ. “ສອງຮ້ອຍຊາວ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງ William Miller, ອີງໃສ່ພະຍານສອງຄົນ. ການຄົ້ນພົບອັນຟາແລະໂອເມກາຂອງ Miller ໄດ້ຖືກສະແດງໂດຍປີ 1798 ແລະ 1844. ການກະຈັດກະຈາຍ 2,520 ປີທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກເໜືອໄດ້ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798, ແລະອີກສີ່ສິບຫົກປີຕໍ່ມາ ຄືໃນປີ 1844, 2,300 ປີກໍໄດ້ສິ້ນສຸດ.
ໄລຍະເວລາ 2,520 ປີ ທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1798 ເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງວັນທີນັ້ນ, ແລະ 2,520 ປີ ທີ່ມີຕໍ່ຢູດາ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດໃນປີ 1844 ກໍ່ໃຫ້ເກີດເປັນໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ 2,520 ທີ່ມີຕໍ່ອິສຣາເອນ ໃຫ້ກໍ່ເກີດໄລຍະເວລາພະຍາກອນສີ່ສິບຫົກປີ, ແລະ 2,520 ທີ່ມີຕໍ່ຢູດາ ໃຫ້ກໍ່ເກີດໄລຍະເວລາພະຍາກອນສອງຮ້ອຍຊາວປີ. Alpha ຂອງໄລຍະເວລານັ້ນແມ່ນ 677 BC ແລະ omega ແມ່ນ 457 BC, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ alpha ຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ ແລະຂອງໄລຍະເວລາສອງຮ້ອຍຊາວປີ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,520, ແລະ omega ຂອງທັງສອງເສັ້ນນັ້ນແມ່ນ 2,300. “ການກະຈັດກະຈາຍ” ທັງສອງຂອງ 2,520 ປີ ໄດ້ໃຫ້ພະຍານສອງປະການແກ່ໄລຍະເວລາໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 2,520 ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍ 2,300. ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນລະບຸການຄົ້ນພົບ alpha ແລະ omega ຂອງ William Miller.
“ຄວາມຝັນຂອງ William Miller”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າ, ໂດຍພຣະຫັດອັນບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ, ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍໜ່ວຍໜຶ່ງອັນປະດິດຢ່າງປະນີດວິຈິດມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະ ກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະ ໄຂ່ມຸກຝັງຢ່າງວິຈິດ. ທີ່ຫີບນ້ອຍນັ້ນມີກະແຈດອກໜຶ່ງຕິດຢູ່. ທັນໃດນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບກະແຈແລະໄຂຫີບນ້ອຍອອກ; ເມື່ອນັ້ນ, ທ່າມກາງຄວາມພິສູດພິໄສ ແລະ ຄວາມປະຫລາດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍອັນຍະມະນີທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ຫີນມີຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບເງິນທຸກຂະໜາດແລະທຸກມູນຄ່າ, ຖືກຈັດວາງໄວ້ຢ່າງງົດງາມຕາມບ່ອນຂອງມັນແຕ່ລະຢ່າງໃນຫີບນ້ອຍນັ້ນ; ແລະ ເມື່ອຖືກຈັດວາງໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ ມັນໄດ້ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ລັດສະຫມີອັນມີແຕ່ດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະທຽບໄດ້.”
“ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ການຊື່ນຊົມພາບອັນມະຫັດສະຈັນນີ້ແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຖິງແມ່ນວ່າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະເປັນສຸກຢ່າງຍິ່ງ ດ້ວຍຄວາມສະຫວ່າງໄສ ຄວາມງາມ ແລະຄຸນຄ່າແຫ່ງສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງວາງມັນໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະໄດ້ປະກາດຂ່າວອອກໄປວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ ຈົ່ງມາເບິ່ງທັດສະນະອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະສະຫວ່າງໄສທີ່ສຸດ ຊຶ່ງມະນຸດເຄີຍໄດ້ເຫັນໃນຊີວິດນີ້.”
“ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນຕົ້ນມີຈໍານວນບໍ່ຫຼາຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນກາຍເປັນຝູງຊົນ. ເມື່ອພວກເຂົາເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫີບນ້ອຍນັ້ນເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ພວກເຂົາກໍຈະພິສວງ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ. ແຕ່ເມື່ອຈໍານວນຜູ້ຊົມເພີ່ມຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍເລີ່ມລົບກວນອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນ, ນໍາພວກມັນອອກຈາກຫີບນ້ອຍ ແລະ ກະຈາຍພວກມັນໄວ້ເທິງໂຕະ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຄິດວ່າ ເຈົ້າຂອງຄົງຈະທວງເອົາຫີບແລະອັນມະນີທັງຫຼາຍນັ້ນຄືນຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າອີກ; ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າປ່ອຍໃຫ້ພວກມັນຖືກກະຈາຍໄປ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ສາມາດນຳພວກມັນກັບໄປຈັດໄວ້ໃນບ່ອນຂອງພວກມັນໃນຫີບໄດ້ອີກ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາ; ແລະຮູ້ສຶກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ອາດສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຊີ້ແຈງນັ້ນໄດ້ເລີຍ, ເພາະມັນຈະໃຫຍ່ຫຼວງເຫຼືອເກີນ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີ່ມອ້ອນວອນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຈັບຕ້ອງພວກມັນ ຫຼືນຳພວກມັນອອກຈາກຫີບ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າອ້ອນວອນຫຼາຍເທົ່າໃດ ພວກເຂົາກໍຍິ່ງເຮັດໃຫ້ພວກມັນກະຈາຍໄປຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແລະບັດນີ້ ພວກເຂົາເບິ່ງຄືວ່າຈະກະຈາຍພວກມັນໄປທົ່ວທັງຫ້ອງ, ຕາມພື້ນ ແລະເທິງເຄື່ອງເຮືອນທຸກຊິ້ນໃນຫ້ອງ.”
“ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ໃນບັນດາເພັດນິນຈິນດາແທ້ ແລະຫຼຽນເງິນແທ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ໂປຍອອກນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ໂປຍເພັດປອມ ແລະຫຼຽນປອມຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍເຫຼືອຄະນານັບ. ຂ້າພະເຈົ້າໂກດແຄ້ນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ຄວາມປະພຶດອັນຕ່ຳຊ້າ ແລະຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຕຳໜິແລະປະນາມພວກເຂົາເພາະເຫດນັ້ນ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕຳໜິພວກເຂົາຫຼາຍເທົ່າໃດ ພວກເຂົາຍິ່ງໂປຍເພັດປອມ ແລະຫຼຽນປອມປົນເຂົ້າໄປໃນບັນດາເພັດແທ້ ແລະຫຼຽນແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.”
“ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຈິດວິນຍານຝ່າຍກາຍຂອງຂ້ອຍກໍເກີດຄວາມຂັດເຄືອງຢ່າງຫນັກ ແລະເລີ່ມໃຊ້ກຳລັງຝ່າຍກາຍເພື່ອຜັກດັນພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຜັກຄົນຫນຶ່ງອອກໄປ ກໍມີອີກສາມຄົນເຂົ້າມາ ແລະນຳເອົາຝຸ່ນເປື້ອນ ແລະເສດໄມ້ ແລະຊາຍ ແລະສິ່ງເສດເຫຼືອທຸກຊະນິດເຂົ້າມານຳ, ຈົນກະທັ້ງພວກມັນປົກຄຸມອັນຍະມະນີແທ້ ເພັດ ແລະຫຼຽນເງິນທັງປວງ ຈົນຖືກບັງຈາກສາຍຕາໝົດ. ພວກເຂົາຍັງຈີກຫີບນ້ອຍຂອງຂ້ອຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈາຍມັນໄປປົນຢູ່ກັບສິ່ງເສດເຫຼືອນັ້ນ. ຂ້ອຍຄິດວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດສົນໃຈຄວາມໂສກເສົ້າ ຫຼືຄວາມໂກດຂອງຂ້ອຍເລີຍ. ຂ້ອຍທໍ້ແທ້ ແລະໝົດກຳລັງໃຈໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລ້ວກໍນັ່ງລົງແລະຮ້ອງໄຫ້.”
“ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້ອຍ.”
“ໃນທັນທີນັ້ນ ປະຕູໄດ້ເປີດອອກ ແລະຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ; ເມື່ອລາວເຂົ້າມາ ຜູ້ຄົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກໄປຈາກຫ້ອງນັ້ນ; ແລະລາວ, ຜູ້ຖືແປງກວາດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດໜ້າຕ່າງ ແລະເລີ່ມກວາດຝຸ່ນແລະເສດຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ.”
ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງທູນຂໍພຣະອົງໃຫ້ຢັບຢັ້ງໄວ້, ເພາະວ່າຍັງມີເພັດພອຍອັນລ້ຳຄ່າບາງສ່ວນກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທ່າມກາງກອງເສດຊາກ.
ພຣະອົງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ “ຢ່າຢ້ານ,” ເພາະພຣະອົງຈະ “ດູແລພວກເຂົາ”.
“ຈາກນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ລາວກວາດດິນແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ພ້ອມທັງອັນມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມນັ້ນ, ທຸກສິ່ງກໍລອຍຂຶ້ນແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງເມກ, ແລະລົມໄດ້ພັດພາມັນໄປ. ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປີດຕາອອກ ຂີ້ເຫຍື້ອທັງໝົດກໍຫາຍໄປແລ້ວ. ອັນມະນີອັນປະເສີດ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳ ແລະ ຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈາຍຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນທົ່ວທັງຫ້ອງ.”
“ແລ້ວທ່ານໄດ້ນຳຫີບໜຶ່ງມາວາງໄວ້ເທິງໂຕະ ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າແລະງົດງາມກວ່າໃບເດີມຫຼາຍ ແລ້ວກໍຮວບຮວມອັນຍະມະນີ ເພັດ ແລະຫຼຽນທັງຫຼາຍຂຶ້ນມາເປັນກຳມື ແລະໂຍນພວກມັນລົງໃນຫີບນັ້ນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ ເຖິງແມ່ນວ່າເພັດບາງເມັດນ້ອຍພຽງແຕ່ເທົ່າປາຍເຂັມກໍຕາມ.”
“ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ ‘ມາແລະເບິ່ງ.’”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າພ່າງພະລຶກດ້ວຍພາບທີ່ເຫັນ. ພວກມັນສ່ອງປະກາຍຫຼາຍກວ່າສະຫງ່າລາສີເດີມຂອງພວກມັນເຖິງສິບເທົ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າພວກມັນຄົງໄດ້ຖືກຂັດຖູໃນຜືນຊາຍໂດຍຕີນຂອງບັນດາຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກະຈາຍພວກມັນອອກ ແລະຢຽບຍໍ່າພວກມັນລົງໃນຝຸ່ນດິນ. ພວກມັນຖືກຈັດໄວ້ໃນຫີບຢ່າງເປັນລະບຽບອັນງົດງາມ, ແຕ່ລະອັນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງມັນ, ໂດຍບໍ່ປາກົດຮ່ອງຮອຍຄວາມພາກເພຍໃດໆຂອງຊາຍຜູ້ທີ່ໂຍນພວກມັນເຂົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງເຕັມປ່ຽມ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ.” Early Writings, 81–83.
ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໜ້າ “81,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງພວກປະໂລຫິດ, ຄວາມຝັນນັ້ນໄດ້ລະບຸປະຫວັດຂອງວຽກງານຂອງຄຣິສຕະຈັກ Laodicean Seventh-day Adventist ໃນການທຳລາຍຄວາມຈິງພື້ນຖານທີ່ຖືກຮວບຮວມໂດຍພຣະພາວະຜ່ານທາງຄວາມເປັນມະນຸດຂອງ William Miller. ປະຫວັດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງເມື່ອ Miller “shouted with very joy” ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນ “awoke” ລາວ. ປະຫວັດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນຄວາມຝັນນັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງ Midnight Cry. ຄຳບັນຍາຍທາງປະຫວັດສາດໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງ waymarks ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ດ້ວຍ, ແລະດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຄູ່ຂະໜານຂອງຂະບວນການຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນອີກດ້ວຍ. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່ານັ້ນຄື ການເປັນຕົວແທນທາງປະຫວັດສາດໃນຄວາມຝັນຍັງບັນຈຸຮູບແບບ fractal ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດທີ່ໄດ້ເລີ່ມທຳຊ້ຳອີກໃນປີ 2023.
ອັນຍະມະນີແຫ່ງຄວາມຈິງ ທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກສາທາລະນະໃນປີ 2004 ແລະຕໍ່ມາອີກໃນປີ 2012 ເມື່ອການນຳສະເໜີ Habakkuk’s Tables ໄດ້ຮວບຮວມກຸ່ມໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ກະຈັດກະຈາຍ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກວາງໄວ້ເທິງໂຕະໃນປີ 2004 ດ້ວຍການນຳສະເໜີເປັນຄັ້ງທຳອິດຂອງຄວາມຈິງຕ່າງໆ ທີ່ໄດ້ຖືກແກະຜະນຶກໃນປີ 1989. ໃນເວລານັ້ນມີພຽງ “ບາງຄົນ” ທີ່ໄດ້ພິຈາລະນາຂ່າວສານນັ້ນ, ແຕ່ໃນປີ 2012 ຊຸດການນຳສະເໜີ 95 ຕອນ ທີ່ມີຊື່ວ່າ Habakkuk’s Tables ໄດ້ນຳຝູງຊົນເຂົ້າມາ, ເພາະວ່າ “ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນທຳອິດມີຈຳນວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຝູງຊົນ.”
ນັບແຕ່ປີ 2012 ຈົນເຖິງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍແລະຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍສິ່ງເສດເຫຼືອຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ບັນດາຜູ້ສົ່ງເສີມຂ່າວສານແຫ່ງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍໄປເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ.
ແລະເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຄຳພະຍານຂອງຕົນຈົບແລ້ວ ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວເລິກສຸດຈະເຮັດສົງຄາມຕໍ່ສູ້ພວກເຂົາ ແລະຈະຊະນະພວກເຂົາ ແລະຂ້າພວກເຂົາເສຍ. ແລະສົບຂອງພວກເຂົາຈະນອນຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງນະຄອນໃຫຍ່ ຊຶ່ງໃນທາງວິນຍານເອີ້ນວ່າ ໂຊໂດມ ແລະ ອີຢິບ ບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນດ້ວຍ. ແລະຄົນທັງຫຼາຍຈາກປະຊາຊົນ ແລະຕະກູນ ແລະພາສາ ແລະຊາດຕ່າງໆ ຈະເບິ່ງສົບຂອງພວກເຂົາຢູ່ສາມວັນກັບເຄິ່ງ ແລະຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ນຳສົບຂອງພວກເຂົາໄປຝັງໄວ້ໃນອຸບໂມງ. ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະຍິນດີເພາະເຫດພວກເຂົາ ແລະຮື່ນເຮີງ ແລະຈະສົ່ງຂອງຂວັນໃຫ້ແກ່ກັນແລະກັນ; ເພາະວ່າຜູ້ພະຍາກອນທັງສອງນີ້ໄດ້ທຳໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກເກີດຄວາມທຸກລຳບາກ. ພຣະນິມິດ 11:7–10.
ໃນວັນຊະບາໂຕ ວັນທີ 30 ທັນວາ 2023, Future for America ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມການປະຊຸມຜ່ານ Zoom ສຳລັບການປະຊຸມສາທາລະນະຄັ້ງທຳອິດນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ວັນທີ 30 ທັນວາ 2023 ແມ່ນ 1,260 ວັນຫຼັງຈາກວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ຫຼື “ສາມວັນເຄິ່ງ.” ໃນຂະນະທີ່ Elijah ແລະ Moses ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ອີກຈຳພວກໜຶ່ງກໍ “ກຳລັງຊື່ນຊົມຍິນດີ.” Future for America ໄດ້ກັບຄືນສູ່ການຕີພິມເຜີຍແຜ່ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023, ເພາະວ່າຂ່າວສານທີ່ໃນເວລານັ້ນຈະຕ້ອງອອກໄປສູ່ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດ ຕາມຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນ ຈຳເປັນຕ້ອງອອກມາຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ.” ສາມວັນເຄິ່ງ, ຫຼື 1,260 ວັນ ແມ່ນຖິ່ນກັນດານ.
ແລະຍິງນັ້ນໄດ້ໜີໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ບ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຈັດຕຽມໄວ້ສໍາລັບນາງ ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫລາຍຈະໄດ້ລ້ຽງດູນາງຢູ່ທີ່ນັ້ນໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ພຣະນິມິດ 12:6
“ຖິ່ນກັນດານ” ແມ່ນ “ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ,” ຄື 1,260 ວັນ, ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ສາມວັນກັບເຄິ່ງໜຶ່ງ,” ແລະໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ ພຣະນິມິດ 12:6, ແລະ “126” ແມ່ນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ 1,260. ໜຶ່ງໃນຄວາມຈິງອັນນ່າອັດສະຈັນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເວລານັ້ນ ຄືຄວາມຈໍາເປັນແຫ່ງການກັບໃຈ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາອະທິຖານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດທີ 26 ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ.
1,260 ວັນ ກໍເປັນສັນຍາລັກຂອງ 2,520 ວັນ ເຊັ່ນດຽວກັນ. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກເໜືອໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798. ຈຸດກາງແມ່ນປີ 538, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເກີດເປັນ 1,260 ປີ ທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນບໍລິວານ ຕາມດ້ວຍອີກ 1,260 ປີ ທີ່ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດ ແລະພົນບໍລິວານ. ໂຄງສ້າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້ສອດຄ່ອງກັບ 1,260 ວັນ ຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດໄປຈົນເຖິງໄມ້ກາງແຂນ, ແລະຕາມມາດ້ວຍ 1,260 ວັນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ຈົນຮອດ ຄ.ສ. 34, ເມື່ອຂ່າວປະເສີດໄດ້ໄປຮອດພວກຕ່າງຊາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປະການ, 1,260 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງ 2,520 ວັນ, ຫຼື “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26.
ຊ່ວງເວລາຂອງ “ສຽງໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ” ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນຊະບາໂຕ, ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈົນເຖິງວັນຊະບາໂຕ, ວັນທີ 30 ທັນວາ 2023 ໄດ້ເລີ່ມຮ້ອງຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023, ແລະເມື່ອຊ່ວງເວລາ “ຖິ່ນທຸລະກັນດານ” ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນຊະບາໂຕ, ວັນທີ 30 ທັນວາ 2023 ການຄືນຊີວິດຂອງໂມເຊແລະເອລີຢາກໍໄດ້ມາເຖິງ. ຂ່າວສານຂອງສຽງນັ້ນໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ເຄື່ອງໝາຍທາງຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂະໜານກັນໃນທຸກຂະບວນການປະຕິຮູບ ໄດ້ອະທິບາຍການທຳນາຍທີ່ຜິດພາດຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໃນບໍລິບົດຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ມັນໄດ້ເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ມາສູ່ການກັບໃຈ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳອະທິຖານໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26. ຄວາມຝັນຂອງມິນເລີເປັນຕົວແທນຂອງການກັບໃຈນັ້ນໂດຍແທ້ ເມື່ອລາວບັນທຶກວ່າ, “ຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າຢູ່ດັ່ງນີ້ ເນື່ອງດ້ວຍການສູນເສຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ອະທິຖານຢ່າງ earnest ໃຫ້ພຣະອົງຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.”
ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ
ຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ ຖືກແບ່ງອອກດ້ວຍສອງຖ້ອຍຄຳຂອງ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.” ໃນຄັ້ງທຳອິດ ມິນເລີເຊີນຜູ້ຄົນໃຫ້ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ,” ແລະໃນຄັ້ງທີສອງ “ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ” ເຊີນມິນເລີໃຫ້ມາແລະເບິ່ງ. “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄວາມຈິງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ. ຕາປະທັບສີ່ດວງທຳອິດແຕ່ລະດວງ ລ້ວນມີຄຳບັນຊາວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.”
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍຊົງເປີດຕາປະທັບອັນໜຶ່ງ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງ, ຈາກສັດທັງສີ່ຕົນຕົນໜຶ່ງກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເບິ່ງ. … ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຕາປະທັບທີສອງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດຕົນທີສອງກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເບິ່ງ. … ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຕາປະທັບທີສາມ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສັດຕົນທີສາມກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເບິ່ງ. … ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຊົງເປີດຕາປະທັບທີສີ່, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຂອງສັດຕົນທີສີ່ກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາເບິ່ງ. ພຣະນິມິດ 6:1, 3, 5, 7.
ຄໍາວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ” ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄວາມຝັນຂອງ Miller ແມ່ນ alpha ແລະ ຄໍາວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ” ໃນຕອນຈົບແມ່ນ omega. ຄວາມຝັນນັ້ນລະບຸວ່າ ການເປີດຜະນຶກໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄວາມຝັນເປັນອັນຍະມະນີ ຊຶ່ງເມື່ອ “ຖືກຈັດວາງແລ້ວ ພວກມັນສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງແລະລັດສະໝີທີ່ທຽບໄດ້ພຽງກັບດວງອາທິດ.” ເມື່ອພຣະຄຣິດເຊີນ Miller ໃຫ້ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ” omega, Miller ກ່າວວ່າ, “ຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກແສງນັ້ນຈ້າຈົນພິລຶກໃຈ. ພວກມັນສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຫຼາຍກວ່າເດີມສິບເທົ່າ.” ແສງສະຫວ່າງຂອງ alpha ເປັນດັ່ງດວງອາທິດ ແລະ ແສງສະຫວ່າງຂອງ omega ເຂັ້ມກວ່າດວງອາທິດສິບເທົ່າ.
ກະຈັດກະຈາຍ
ການໄວ້ທຸກ ແລະ ການກັບໃຈຂອງ Miller ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍ “ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ” ຄັ້ງທໍາອິດ ແລະ “ຈົ່ງມາ ແລະ ເບິ່ງ” ຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນໄລຍະເວລາທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ Miller ເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໜຶ່ງແກ່ປະຊາຊົນ ແລ້ວສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ພຣະຄຣິດເປີດຜະນຶກຂ່າວສານໜຶ່ງແກ່ Miller, ຄໍາວ່າ “scatter” ຖືກເປັນຕົວແທນ “ເຈັດເທື່ອ.” Miller ຈະໃຊ້ຄໍານີ້ອີກ, ແຕ່ລະຫວ່າງການເປີດຜະນຶກຄັ້ງທໍາອິດ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ, “scatter” ຖືກສະແດງອອກ “ເຈັດເທື່ອ.” ພຣະຄໍາພີລະບຸວ່າ ການພິພາກສາຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ກ່ຽວພັນກັບຄໍາວ່າ “scatter.”
ແລະເຮົາຈະກະຈາຍພວກເຈົ້າໄປທ່າມກາງບັນດາປະຊາຊາດຕ່າງຊາດ, ແລະຈະຊັກດາບອອກໄລ່ຕິດຕາມພວກເຈົ້າ; ແລະແຜ່ນດິນຂອງພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນທີ່ຮ້າງເປົ່າ, ແລະເມືອງທັງຫຼາຍຂອງພວກເຈົ້າຈະກາຍເປັນຊາກຮ້າງ. ພຣະທຳເລວີ 26:33.
ຄວາມຈິງປະການທໍາອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະບັນຍັດລະບຽບ Leviticus ບົດ 26, ແລະໃນຄວາມຝັນຂອງລາວ ໄລຍະເວລາລະຫວ່າງການຕີພິມຂ່າວສານຂອງ Miller ແລະການຕີພິມຂ່າວສານຂອງພຣະຄຣິດ, ຄວາມຈິງພື້ນຖານທັງໝົດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພາລະກິດຂອງ William Miller ຈະຖືກປົກຄຸມໄວ້ດ້ວຍເສດຂີ້ເຫຍື້ອ ແລະເງິນປອມຂອງນັກເທວະວິທະຍາແຫ່ງ Laodicean Seventh-day Adventism. ການປະຕິເສດຄວາມຈິງພື້ນຖານນັ້ນ ຖືກນໍາສະເໜີເປັນການກະຈັດກະຈາຍເຈັດຄັ້ງພາຍໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງ alpha ແລະ omega. “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງພາລະກິດຂອງ William Miller, ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນ ແມ່ນຮາກຖານຂອງ Seventh-day Adventism, ໃນບັນດາຮາກຖານນັ້ນ; 2,300 ວັນ ຂອງ Daniel 8:14 ແມ່ນເສົາຫຼັກກາງຂອງຮາກຖານນັ້ນເອງ. ສິ່ງທີ່ຂໍ້ນີ້ຊີ້ບອກກໍຄືວ່າ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍ ຊຶ່ງເປັນການຄົ້ນພົບປະການທໍາອິດ ຫຼື alpha ຂອງ William Miller ໄດ້ໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະໜຶ່ງ, ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຄົ້ນພົບ omega ຂອງ William Miller, ຄື 2,300 ວັນ.
ເມື່ອລັດທິແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາວດີເຊຍໄດ້ວາງ “ເຈັດເທື່ອ” ລົງໃນປີ 1863, ພວກເຂົາກໍໄດ້ວາງການຄົ້ນພົບຢ່າງທຳອິດຂອງ William Miller ລົງ, ຊຶ່ງເປັນການຄົ້ນພົບ alpha ຂອງລາວ ແລະເປັນການຄົ້ນພົບພື້ນຖານຂອງລາວ. ການຄົ້ນພົບສຸດທ້າຍຂອງ Miller ແມ່ນ 2,300 ວັນ, ຊຶ່ງເປັນການຄົ້ນພົບ omega ຂອງລາວ ແລະເປັນການຄົ້ນພົບສຸດຍອດຂອງລາວ. “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798 ໄດ້ໝາຍເຖິງ 2,520 ແລະ 2,300 ວັນໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໃນປີ 1844.
ແມ່ນຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນນັ້ນເອງທີ່ຮວບຮວມອັນຍະມະນີທັງຫຼາຍເມື່ອພວກມັນຖືກກະຈັດກະຈາຍອອກໄປເຈັດເທື່ອແລ້ວ. ແລ້ວຫີບນັ້ນກໍໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະງົດງາມຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະສ່ອງປະກາຍສະຫວ່າງຍິ່ງກວ່າດວງອາທິດສິບເທົ່າ. ເລກສິບເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການທົດສອບ, ແລະເຫດສະນັ້ນອັນຍະມະນີເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງສ່ອງປະກາຍໃນການທົດສອບເໜືອວັນແຫ່ງດວງອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນ ຄວາມຝັນຂອງ Miller ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ແລະສິ້ນສຸດລົງທີ່ສຽງຮ້ອງດັງກ້ອງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ປະຫວັດຂອງພວກ Millerites ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງ 1863 ກໍເປັນປະຫວັດດຽວກັນກັບຊ່ວງເວລານັບແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄມ່ຊ້າ. ປະຫວັດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຕອນທີ່ Miller ເວົ້າວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ” ຈົນເຖິງຕອນທີ່ຊາຍຖືແປງປັດຂີ້ຝຸ່ນເວົ້າວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ,” ແມ່ນທັງໄລຍະເວລາຈາກ 1798 ຈົນເຖິງ 1863, ແລະຍັງເປັນໄລຍະເວລາຈາກ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດອີກດ້ວຍ. ເສັ້ນປະຫວັດທີ່ສິ້ນສຸດໃນປີ 1863 ແມ່ນ fractal ທາງຄຳພະຍາກອນຂອງເສັ້ນປະຫວັດທີ່ເລີ່ມໃນ 1798 ແລະສິ້ນສຸດທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller.
ປະຕູທີ່ຖືກປິດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຕູທີ່ຖືກປິດໃນເວລາທີ່ມີກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຄຳພະຍາກອນ 2,300 ປີ ທີ່ໄດ້ສຳເລັດໃນປີ 1844 ນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.
“ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດຂອງພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອຊໍາລະສະຖານນະມັດສະການ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໃນ Daniel 8:14; ການສະເດັດມາຂອງບຸດແຫ່ງມະນຸດໄປຫາຜູ້ຊົງພຣະຊົນນິລັນດອນ ຕາມທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນ Daniel 7:13; ແລະການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູ່ພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ Malachi ໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ ລ້ວນແຕ່ເປັນຄໍາພັນລະນາເຖິງເຫດການດຽວກັນ; ແລະສິ່ງນີ້ຍັງໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໂດຍການມາຂອງເຈົ້າບ່າວສູ່ພິທີອະພິເສກ ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ພັນລະນາໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ໃນ Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
ເສັ້ນຕ່າງໆ
ໂອເມກາຂອງການຄົ້ນພົບຂອງມິນເລີ ແມ່ນຄຳພະຍາກອນ 2,300 ປີ, ດັ່ງນັ້ນທັງປີ 1844 ແລະ ກົດໝາຍວັນອາທິດ ຈຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,300 ປີ. ນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ 2,520 ແມ່ນອາລະຟາ ແລະ 2,300 ແມ່ນໂອເມກາຂອງທັງສອງເສັ້ນ; ເສັ້ນໜຶ່ງສິ້ນສຸດໃນປີ 1863, ແລະ ອີກເສັ້ນໜຶ່ງສິ້ນສຸດທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນທັງສອງເສັ້ນ ຄຳພະຍາກອນ 2,520 ແມ່ນອາລະຟາ, ແລະ ຫີນຮາກຖານ. ແຟຣັກທັນຂອງຊ່ວງ 1798 ຫາ 1863 ໃນປະຫວັດຮາກຖານຂອງພວກມິນເລີ ຍັງສອດຄ່ອງກັບອີກແຟຣັກທັນໜຶ່ງໃນປະຫວັດໂອເມກາ, ປະຫວັດຫີນຍອດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.
ໃນເຫດການ 9/11 ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ທາງເກົ່າແກ່ຂອງເຢເຣມີຢາ, ຊຶ່ງເປັນບັນດາຮາກຖານ, ແລະຮາກຖານເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜູ້ສານແຫ່ງປະຫວັດສາດຮາກຖານ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນອີກຊັ້ນໜຶ່ງໂດຍການຄົ້ນພົບອັນເປັນອາລະຟາຂອງລາວເກືອບກັບ “ເຈັດເທື່ອ.” “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຮາກຖານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະໃນ 9/11 ການປະທັບຕາຂອງກຸ່ມນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຂ່າວສານແຫ່ງການທົດສອບຂອງຮາກຖານ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຈິງຮາກຖານປະການທຳອິດທີ່ສຸດຂອງ William Miller ແລະ Adventism. ໃນ 9/11 ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ແລະໃນກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນໄວໆນີ້ ເວລາແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະສິ້ນສຸດລົງ.
ປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຟຣັກຕອນໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 2,520 ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍ 2,300, ແລະດັ່ງນັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນຈຶ່ງເປັນເສັ້ນທີສາມແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller. 2,520 ໄດ້ສຳເລັດຄວາມໝາຍໃນປີ 1798 ແລະ 2,300 ໃນປີ 1844. ພາລະກິດທີ່ຖືກສະແດງໂດຍສອງເສັ້ນນັ້ນ ແມ່ນພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການປະສານພຣະທຳອັນເປັນພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດຂອງພວກເຮົາ. ນີ້ແມ່ນພາລະກິດໃນການປ່ຽນຄົນບາບໃຫ້ເປັນວິສຸດຊົນ, ຟື້ນຟູທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງໃຫ້ກັບຄືນສູ່ບັນລັງອັນຊອບທຳຂອງມັນເໜືອທຳມະຊາດອັນຕ່ຳ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ຮ່າງກາຍຂອງມະນຸດຈຶ່ງໃຊ້ເວລາ 2,520 ວັນເພື່ອສ້າງທົດແທນທຸກເຊວໃນຮ່າງກາຍຂຶ້ນໃໝ່ຢ່າງສົມບູນ, ແລະຮ່າງກາຍດຽວກັນນັ້ນກໍຕັ້ງຢູ່ເທິງ 23 ໂຄຣໂມໂຊມຈາກຝ່າຍຊາຍ ທີ່ປະສານເຂົ້າກັບ 23 ໂຄຣໂມໂຊມຈາກຝ່າຍຍິງ. ເມື່ອລວມກັນແລ້ວ ພວກມັນກໍກ່ອດເກີດເປັນພຣະວິຫານທີ່ມີຊີວິດ, ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍຈຳນວນ “46,” ຊຶ່ງແມ່ນຊ່ວງເວລາຈາກ 1798 ຫາ 1844, ຊຶ່ງແມ່ນຊ່ວງເວລາໃນຄວາມຝັນຂອງ William Miller ຈາກ 2,520 ໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງ 2,300 ໃນປີ 1844.
ຄວາມຝັນຂອງ William Miller ຍັງບັນຈຸອີກໜຶ່ງ fractal ທີ່ຄວນສັງເກດ. ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນ fractal ຂອງ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງເຊັ່ນ 1798 ຈົນເຖິງ 1863. 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເປັນ fractal ຂອງ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະນີ້ແມ່ນປະຫວັດສາດທີ່ທຸກເສັ້ນພາຍໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ຊີ້ໄປຫາ ໃນຖານະ omega ຂອງພວກມັນທັງໝົດ. ນີ້ແມ່ນຊ່ວງເວລາທີ່ຄວາມຈິງດັ້ງເດີມຖືກຂະຫຍາຍໃຫ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂຶ້ນສິບເທົ່າຂອງດວງອາທິດ.
ສອງຫາງກະໂປງ
ໃນຊ່ວງທົດສະວັດ 1840, ຄໍາວ່າ “bustle” (ໃນຖານະເປັນນາມ) ໂດຍທົ່ວໄປມີຄວາມໝາຍວ່າ ກິດຈະກໍາທີ່ຄຶກຄື້ນ ວຸ້ນວາຍ ຫຼື ອຶກກະທຶກ—ມັກຈະມີນັຍຂອງຄວາມຈຸ້ນຈ້ານ ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ຄວາມຮີບຮ້ອນ ຫຼື ຄວາມປັ່ນປ່ວນ. ມັນໝາຍເຖິງການເຄື່ອນໄຫວຢ່າງຄຶກຄື້ນ ຄວາມອຶກກະທຶກ ຫຼື ການຂະຫຍັນຂວາຍໄປມາ ບໍ່ວ່າຈະຢູ່ໃນຝູງຊົນ ໃນຄົວເຮືອນ ໃນຕະຫຼາດ ຫຼື ໃນລະຫວ່າງເຫດການໃດໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ. ດັ່ງນັ້ນ “bustle” ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ຈຶ່ງພັນລະນາເຖິງກະແສການເຄື່ອນໄຫວອັນຮີບດ່ວນ ຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ຫຼື ທຸລະທີ່ເລັ່ງດ່ວນທີ່ກໍາລັງເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະນັ້ນ—ຄວາມຄຶກຄື້ນ ຫຼື ຄວາມອຶກກະທຶກຊົ່ວຄາວຂອງສະຖານະການ ຫຼື ໂອກາດໃນປັດຈຸບັນ.
Miller ກ່າວວ່າ, “ແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງປັດກວາດຝຸ່ນດິນແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ອັນຍະມະນີປອມແລະເງິນຕາປອມທັງໝົດກໍລອຍຂຶ້ນແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງກັບເມກໝອກ, ແລະລົມກໍພັດພາພວກມັນໄປ. ໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເປີດຕາຂຶ້ນ ຂີ້ເຫຍື້ອທັງໝົດກໍຫາຍໄປໝົດ.”
“ຄວາມວຸ້ນວາຍ” ຊີ້ບອກເຖິງສອງຈຸດໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller; ຈຸດທຳອິດແມ່ນເມື່ອຝູງຊົນກຳລັງກະຈາຍອັນມະນີອອກໄປ, ແລະຕໍ່ມາແມ່ນເມື່ອຜູ້ຊາຍຖືແປງປັດຝຸ່ນເປີດປ່ອງຢ້ຽມ ແລະເລີ່ມກວາດເອົາອັນມະນີປອມອອກໄປ. ຄວາມວຸ້ນວາຍຄັ້ງທຳອິດ ແລະ alpha ແມ່ນການປົກຄຸມອັນມະນີໄວ້ ແລະຄວາມວຸ້ນວາຍຄັ້ງທີສອງ ແລະ omega ແມ່ນການຟື້ນຟູອັນມະນີຄືນມາ. ໃນລະຫວ່າງຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງ. Miller ໄດ້ຖືກນຳໄປພັກຜ່ອນໃນປີ 1849, ຊຶ່ງເປັນຈຸດດຽວກັນທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມພວກຍັງເຫຼືອແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວ Miller ກໍຫຼັບຕາລົງ, ແລະໃນປີ 1850 ຄວາມຈິງຕ່າງໆຂອງລາວໄດ້ຖືກນຳມາວາງໄວ້ເທິງໂຕະອີກຄັ້ງ ເພື່ອໃຫ້ຄົບຕາມພຣະບັນຊາຂອງ Habakkuk ທີ່ໃຫ້ຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງ. ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງ ແລະເມື່ອລາວຕື່ນຂຶ້ນ ອັນມະນີກໍຢູ່ໃນຂະບວນການຖືກຟື້ນຟູຄືນມາ.
ຄວາມຄຶກຄື້ນປະການທີສອງໃນຄວາມຝັນຂອງລາວເກີດຂຶ້ນເມື່ອທຸງໝາຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກຳລັງຖືກຟື້ນຄືນ, ຊຳລະລ້າງ ແລະ ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ໃນຖານະເປັນທຸງໝາຍຊຶ່ງເຊກາຣີຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນດັ່ງອັນມະນີເທິງມົງກຸດ.
ແລະໃນວັນນັ້ນ ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງເຂົາທັງຫລາຍຈະຊ່ວຍເຂົາໃຫ້ລອດ ດັ່ງຝູງແກະແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ; ເພາະວ່າເຂົາທັງຫລາຍຈະເປັນດັ່ງແກ້ວປະດັບແຫ່ງມົງກຸດ ທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍາລັກເໜືອແຜ່ນດິນຂອງພຣະອົງ. ເພາະຄວາມດີຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ພຽງໃດ ແລະຄວາມງາມຂອງພຣະອົງຍິ່ງໃຫຍ່ພຽງໃດ! ເຂົ້າຈະເຮັດໃຫ້ຊາຍໜຸ່ມຊື່ນບານ ແລະນ້ຳອະງຸ່ນໃໝ່ຈະເຮັດໃຫ້ຍິງສາວເບີກບານ. ຈົ່ງທູນຂໍຝົນຈາກພຣະຢາເວໃນລະດູຝົນປາຍ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວຈະກະທຳເມກສະຫວ່າງ ແລະຈະປະທານຫ່າຝົນແກ່ເຂົາ ແກ່ທຸກຄົນຫຍ້າໃນທົ່ງນາ. ເພາະວ່າຮູບເຄົາລົບໄດ້ກ່າວຄວາມຫວ່າງເປົ່າ ແລະຜູ້ທຳນາຍໄດ້ເຫັນຄຳມຸສາ ແລະໄດ້ເລົ່າຄວາມຝັນອັນເປັນເທັດ; ພວກເຂົາປອບໃຈຢ່າງຫວ່າງເປົ່າ: ເຫດສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປຕາມທາງຂອງຕົນດັ່ງຝູງແກະ, ພວກເຂົາຖືກທຳໃຫ້ລຳບາກ ເພາະບໍ່ມີຜູ້ລ້ຽງ. ຄວາມພິໂລດຂອງເຮົາໄດ້ລຸກຂຶ້ນຕໍ່ພວກຜູ້ລ້ຽງ ແລະເຮົາໄດ້ລົງໂທດພວກແບ້: ເພາະພຣະຢາເວຈອມໂຍທາໄດ້ຢ້ຽມຢາມຝູງແກະຂອງພຣະອົງ ຄືວົງວານຢູດາ, ແລະໄດ້ກະທຳໃຫ້ເຂົາເປັນດັ່ງມ້າອັນສົງ່າງາມຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ. ເຊກາຣີຢາ 9:16–10:3.
“ຝູງແກະແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ” ເປັນທັງທຸງສັນຍາລັກ ແລະ ເປັນຫີນມີຄ່າ (ເພັດພອຍ) ຢູ່ເທິງມົງກຸດ. ຝູງແກະແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຖືກຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນໃນຊ່ວງເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ, ເພາະຄໍາບັນຊາແມ່ນໃຫ້ທູນຂໍຝົນປາຍລະດູໃນເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ. ຝູງແກະນີ້ຖືກນໍາໄປປຽບທຽບກັບ “ຝູງແກະ” ທີ່ໄດ້ໄປຕາມທາງຂອງຕົນເອງ ແທນທີ່ຈະໄປຕາມທາງແຫ່ງບັນດາທາງເກົ່າຂອງເຢເຣມີຢາ. ໃນເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ ເພັດພອຍທີ່ເປັນຝູງແກະຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຈະເປັນມ້າອັນສົມກຽດຂອງພຣະອົງໃນສົງຄາມ. “ມ້າອັນສົມກຽດ” ນັ້ນຄືຄຣິດຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຢ່າງສົມບູນ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນເຈົ້າສາວຄຣິດສະຕຽນອົງທໍາອິດ, ຖືກສັນຍາລັກໂດຍເປໂຕ ຜູ້ຊຶ່ງ, ເຫມືອນດັ່ງມ້າຂາວໃນຊ່ວງເວລາຂອງຕາປະທັບທໍາອິດ, ໄດ້ອອກໄປຢ່າງມີໄຊຊະນະ ແລະ ເພື່ອຈະມີໄຊຊະນະ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ເມື່ອພຣະເມສານ້ອຍໄດ້ເປີດດວງປະທັບອັນໜຶ່ງນັ້ນ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນ ດັ່ງສຽງຟ້າຮ້ອງ, ສັດມີຊີວິດຕົນໜຶ່ງໃນສີ່ຕົນນັ້ນກ່າວວ່າ, ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ. ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ, ແລະເບິ່ງແມ, ມີມ້າສີຂາວໂຕໜຶ່ງ: ແລະຜູ້ທີ່ນັ່ງເທິງມ້ານັ້ນຖືຄັນທະນູ; ແລະມົງກຸດໄດ້ຖືກປະທານແກ່ລາວ: ແລະລາວໄດ້ອອກໄປຢ່າງມີໄຊຊະນະ, ແລະເພື່ອຈະມີໄຊຊະນະ. ພຣະນິມິດ 6:1, 2.
ດັ່ງນັ້ນ ເປໂຕຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນຍຸກທໍາອິດຂອງພວກອັກຄະສາວົກໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງຝົນໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ, ແລະເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນຍຸກສຸດທ້າຍໃນຊ່ວງຝົນປາຍ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບໄວ້ໂດຍການເທລົງມາໃນເທດສະການເພນເຕຄອດ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຟ້າສະຫວັນເປີດອອກ, ແລະເບິ່ງເຖີດ, ມີມ້າຂາວໂຕໜຶ່ງ; ແລະພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງມ້ານັ້ນມີພຣະນາມວ່າ ສັດຊື່ ແລະ ທ່ຽງແທ້, ແລະພຣະອົງຊົງພິພາກສາ ແລະຊົງກະທຳສົງຄາມດ້ວຍຄວາມຊອບທຳ. ພຣະເນດຂອງພຣະອົງເປັນດັ່ງແປວໄຟ, ແລະເທິງພຣະສຽນຂອງພຣະອົງມີມົງກຸດຫຼາຍອັນ; ແລະພຣະອົງມີພຣະນາມຈາລຶກໄວ້, ຊຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ ນອກຈາກພຣະອົງເອງ. ແລະພຣະອົງຊົງນຸ່ງຫົ່ມອາພອນທີ່ຍ້ອມດ້ວຍເລືອດ: ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງເອີ້ນວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະກອງທັບທັງຫຼາຍທີ່ຢູ່ໃນຟ້າສະຫວັນໄດ້ຕິດຕາມພຣະອົງໄປເທິງມ້າຂາວ, ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປ່ານເນື້ອດີ, ຂາວ ແລະ ສະອາດ. ພຣະນິມິດ 19:11–14.
ມ້າສີຂາວເປັນຕົວແທນກອງທັບຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດໃນ Ezekiel 37, ແລະພວກເຂົາຄືຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະ, ແລະພວກເຂົາຄືອັນມະນີໃນມົງກຸດ, ເພາະພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງໃນເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ. ໃນຖານະເປັນຕົວແທນແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ, ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນອັນມະນີເທິງມົງກຸດ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງອານາຈັກທີ່ພຣະອົງຊົງຮັບໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ 2,300 ວັນ, ຊຶ່ງເຄີຍເປັນທັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຈະເປັນອີກຄັ້ງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອານາຈັກແຫ່ງມ້າສີຂາວນັ້ນຖືກຍົກຂຶ້ນໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍລະດູ, ເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຖືກເປີດອອກ, ເພາະວ່າໂຢຮັນໄດ້ເຫັນມ້າສີຂາວເມື່ອສະຫວັນຖືກເປີດອອກ.
ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍແຫ່ງອາລະຟາໃນປີ 1849, Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງໃນຄວາມຕາຍຊົ່ວຂະນະນ້ອຍໜຶ່ງ. Miller ແມ່ນ Elijah, ແລະ Elijah ໄດ້ຕາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະລາວໄດ້ນອນຢູ່ໃນຖະໜົນເປັນເວລາ 1,260 ມື້ ຈົນກວ່າລາວຈະໄປຮອດຄວາມວຸ້ນວາຍແຫ່ງໂອເມກາ ແລະເມື່ອນັ້ນຈຶ່ງຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ. ການຕື່ນຂຶ້ນຂອງລາວຖືກກຳນົດໝາຍວ່າມາເຖິງເມື່ອຊາຍຜູ້ຖືແປງດິນໄດ້ເປີດປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນເພື່ອກວາດເອົາຂີ້ເຫຍື້ອອອກ. ກອງທັບແຫ່ງມ້າສີຂາວຖືກຍົກຂຶ້ນເມື່ອປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຖືກເປີດ, ແລະເມື່ອສິ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ການແຍກລະຫວ່າງຄວາມແທ້ກັບຄວາມປອມກໍຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນ. ການແຍກນັ້ນຍັງຖືກຊີ້ໄວ້ໃນພຣະທຳ Malachi ອີກດ້ວຍ.
ຈົ່ງນຳເອົາສ່ວນສິບທັງໝົດເຂົ້າມາໃນຄັງເກັບ ເພື່ອຈະມີອາຫານຢູ່ໃນນິເວດຂອງເຮົາ ແລະຈົ່ງພິສູດເຮົາໃນເລື່ອງນີ້ບັດນີ້ ພຣະຢາເວຫ໌ຈອມໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ ຖ້າເຮົາຈະບໍ່ເປີດປ່ອງຟ້າສະຫວັນໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າ ແລະເທພຣະພອນລົງມາເທິງພວກເຈົ້າຢ່າງອຸດົມ ຈົນບໍ່ມີບ່ອນພໍສຳລັບຮັບໄວ້. ມາລາກີ 3:10
ວິນຍານຂອງພວກສາດສະດາຢູ່ໃນການຄວບຄຸມຂອງພວກສາດສະດາ, ແລະ ໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ, ຄວາມຝັນຂອງ Miller ແລະ ມາລາກີ ໄດ້ໃຫ້ພະຍານສາມປະການກ່ຽວກັບເວລາທີ່ປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຖືກເປີດອອກ. ໃນຄວາມຝັນຂອງ Miller ນັ້ນ ມັນເກີດຂຶ້ນໃນ omega ຂອງການຮຽກວ່າ “ຈົ່ງມາແລະເບິ່ງ.” ຄວາມອຶກທຶກໃນ alpha ແມ່ນເວລາທີ່ການກະຈັດກະຈາຍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະ omega ແມ່ນເວລາທີ່ການຮວບຮວມເລີ່ມຕົ້ນ.
ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດໍາເນີນຕໍ່ໄປອີກໃນຄວາມຝັນຂອງມິນເລີ, ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະບັນຈຸຄໍາອະທິບາຍຂອງ James White ກ່ຽວກັບຄວາມຝັນນັ້ນໄວ້ດ້ວຍ. James White ຊີ້ວ່າ ເພັດພອຍແທ້ນັ້ນແມ່ນປະຊາກອນທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ເພັດພອຍປອມນັ້ນແມ່ນຄົນອະທໍາ. ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ ຊຶ່ງຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບຄວາມຜິດພາດ. ທັງເພັດພອຍແລະເພັດພອຍປອມນັ້ນ ແມ່ນທັງຂ່າວສານ ແລະ ຜູ້ນໍາຂ່າວສານ ທີ່ຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບຄວາມຜິດພາດ ແລະ ບັນດາຜູ້ນໍາຂ່າວສານປອມ.
“ຄວາມຝັນຂອງອ້າຍ ມິນເລີ”
“ຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນ Advent Herald ມາແລ້ວຫຼາຍກວ່າສອງປີ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງປະສົບການເລື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຝັນນັ້ນເພື່ອເປັນປະໂຫຍດແກ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ.”
“ທ່າມກາງໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍແຫ່ງການເຂົ້າໃກ້ຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ວາງຄວາມຝັນໄວ້. ເບິ່ງ Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. ຄວາມຝັນອາດມາໄດ້ສາມທາງ; ປະການທຳອິດ, ‘ໂດຍການງານອັນຫຼາຍຫຼວງ.’ ເບິ່ງ Ecclesiastes 5:3. ປະການທີສອງ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງວິນຍານອັນໂສໂຄກແລະການຫລອກລວງຂອງຊາຕານ ອາດມີຄວາມຝັນໂດຍອິດທິພົນຂອງມັນ. ເບິ່ງ Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. ແລະປະການທີສາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງມາໂດຍຕະຫຼອດ, ແລະຍັງຄົງສອນຢູ່ບໍ່ຫຼາຍກໍນ້ອຍໂດຍຄວາມຝັນ, ຊຶ່ງມາໂດຍການປະຕິບັດງານຂອງທູດສະຫວັນແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນແສງອັນແຈ້ງຊັດແຫ່ງຄວາມຈິງ ຈະຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າປະທານຄວາມຝັນແກ່ເຂົາ; ແລະຄົນເຊັ່ນນັ້ນຈະບໍ່ຖືກຫລອກລວງ ຫຼືຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງທາງໂດຍຄວາມຝັນອັນປອມ.”
“‘ແລະພຣະອົງໄດ້ຕັດວ່າ ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ; ຖ້າມີຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດຢູ່ໃນພວກເຈົ້າ ເຮົາຄືພຣະຢາເວຈະສຳແດງຕົນເອງໃຫ້ລາວຮູ້ໃນນິມິດ ແລະຈະເວົ້າກັບລາວໃນຄວາມຝັນ.’ ຈົດເລກ 12:6. ຢາໂຄບໄດ້ກ່າວວ່າ ‘ທູດສະຫວັນຂອງພຣະຢາເວໄດ້ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນຄວາມຝັນ.’ ປະຖົມມະການ 31:2. ‘ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາລາບານຊາວຊີເຣຍໃນຄວາມຝັນໃນກາງຄືນ.’ ປະຖົມມະການ 31:24. ຈົ່ງອ່ານຄວາມຝັນຕ່າງໆ ຂອງໂຢເຊັບ, [ປະຖົມມະການ 37:5–9,] ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍຈົ່ງອ່ານເລື່ອງອັນນ່າສົນໃຈກ່ຽວກັບການສຳເລັດຂອງຄວາມຝັນເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະເທດອີຢິບ. ‘ທີ່ເມືອງກິເບໂອນ ພຣະຢາເວໄດ້ປາກົດແກ່ຊາໂລໂມນໃນຄວາມຝັນໃນກາງຄືນ.’ 1 ກະສັດ 3:55. ຮູບປັ້ນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຳຄັນໃນດານີເອນບົດທີສອງໄດ້ຖືກປະທານໃນຄວາມຝັນ ພ້ອມທັງສັດຮ້າຍສີ່ຕົວ ແລະອື່ນໆ ໃນບົດທີເຈັດ. ເມື່ອເຮໂຣດສະແຫວງຫາທີ່ຈະທຳລາຍພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນນ້ອຍນັ້ນ ໂຢເຊັບໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນໃນຄວາມຝັນໃຫ້ໜີໄປຍັງປະເທດອີຢິບ. ມັດທາຍ 2:13.”
“‘ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍ ຈະເປັນໄປດັ່ງນີ້ ພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ ເຮົາຈະເທພຣະວິນຍານຂອງເຮົາລົງເຫນືອເນື້ອໜັງທັງປວງ: ບຸດຊາຍແລະບຸດຍິງຂອງພວກເຈົ້າຈະພະຍາກອນ, ຊາຍໜຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນນິມິດ, ແລະຊາຍເຖົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຝັນເຫັນຄວາມຝັນ.’ ກິດຈະການ 2:17.”
“ຂອງປະທານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໂດຍທາງຄວາມຝັນແລະນິມິດ ໃນທີ່ນີ້ເປັນຜົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍນັ້ນຈະຖືກສຳແດງອອກຢ່າງພຽງພໍເພື່ອໃຫ້ເປັນໝາຍສຳຄັນ. ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.”
“‘ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານບາງຄົນໃຫ້ເປັນອັກຄະສາວົກ; ແລະບາງຄົນເປັນ ສາດສະດາພະຍາກອນ; ແລະບາງຄົນເປັນຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ; ແລະບາງຄົນເປັນສິດຍາພິບານ ແລະອາຈານ; ເພື່ອຈະໃຫ້ບັນດາທຳມະຊົນບໍລິບູນຄົບຖ້ວນ, ເພື່ອການງານແຫ່ງການຮັບໃຊ້, ເພື່ອການສ້າງຂຶ້ນແຫ່ງພຣະກາຍຂອງພຣະຄຣິດ.’ ເອເຟໂຊ 4:11, 12.”
“‘ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງບາງຄົນໄວ້ໃນຄຣິສຕະຈັກ, ປະການທຳອິດເປັນອັກຄະສາວົກ, ປະການທີສອງເປັນສາດສະດາ,’ ແລະອື່ນໆ. 1 Corinthians 12:28. ‘ຢ່າໝິ່ນປະໝາດການພະຍາກອນ.’ 1 Thessalonians 5:20. ຈົ່ງເບິ່ງດ້ວຍ Acts 13:1; 21:9; Romans 7:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. ບັນດາສາດສະດາ ຫຼື ການພະຍາກອນນັ້ນມີໄວ້ເພື່ອການຈະເລີນຂຶ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດ; ແລະບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດທີ່ສາມາດຍົກຂຶ້ນມາຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງສິ້ນສຸດລົງກ່ອນທີ່ຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ສິດຍາພິບານ ແລະ ອາຈານຈະສິ້ນສຸດລົງ. ແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານກ່າວວ່າ, ‘ໄດ້ມີນິມິດແລະຄວາມຝັນອັນປອມຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດວາງໃຈໃນສິ່ງທຳນອງນີ້ໄດ້.’ ນັ້ນກໍເປັນຄວາມຈິງວ່າ ຊາຕານມີຂອງປອມຂອງມັນ. ມັນເຄີຍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມຢູ່ສະເໝີ, ແລະແນ່ນອນວ່າ ໃນເວລາສຸດທ້າຍແຫ່ງການຫຼອກລວງແລະໄຊຊະນະຂອງມັນນີ້ ພວກເຮົາຍ່ອມຄາດໝາຍໄດ້ວ່າຈະມີພວກເຂົາຢູ່ບັດນີ້ເຊັ່ນກັນ. ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການສຳແດງພິເສດເຊັ່ນນັ້ນເນື່ອງຈາກມີຂອງປອມຢູ່ ກໍອາດຈະກ້າວໄປອີກນ້ອຍໜຶ່ງດ້ວຍເຫດຜົນອັນສົມຄວນເທົ່າກັນ ແລະປະຕິເສດວ່າ ພຣະເຈົ້າເຄີຍຊົງສຳແດງພຣະອົງແກ່ມະນຸດໃນຄວາມຝັນຫຼືໃນນິມິດ, ເພາະວ່າຂອງປອມນັ້ນມີຢູ່ສະເໝີ.”
“ຄວາມຝັນ ແລະ ນິມິດ ແມ່ນສື່ກາງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງແກ່ມະນຸດ. ໂດຍຜ່ານສື່ກາງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຊົງຕັດກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ; ພຣະອົງໄດ້ຊົງຈັດວາງຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ໃນບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ແລະໄດ້ຊົງຈັດຄວາມຝັນ ແລະ ນິມິດໄວ້ຮ່ວມກັບໝາຍສຳຄັນອື່ນໆ ຂອງ ‘ວັນສຸດທ້າຍ.’ ອາແມນ.”
“ເປົ້າໝາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຂໍ້ສັງເກດຂ້າງເທິງນັ້ນ ແມ່ນເພື່ອຂະຈັດຂໍ້ຄັດຄ້ານຕ່າງໆອອກໄປຕາມວິທີແຫ່ງພຣະຄຳພີ ແລະຕຽມຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານໃຫ້ພ້ອມສຳລັບຂໍ້ທີ່ຈະກ່າວຕໍ່ໄປ.”
“ວິລລຽມ ມິນເລີ,
“ໂລວ ແຮມຕັນ, ນິວຢອກ, ວັນທີ 3 ທັນວາ 1847.” ເຈມສ ໄວທ໌, ຄວາມຝັນຂອງບຣາເດີ ມິນເລີ, 1–6.
“1. ‘ຫີບ’ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພີ່ນ້ອງ Miller ເພື່ອປະກາດເຜີຍແຜ່ແກ່ໂລກ.”
“2. ‘ກະແຈທີ່ຕິດຢູ່’ ແມ່ນວິທີການຂອງລາວໃນການຕີຄວາມພຣະຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ—ໂດຍການປຽບທຽບພຣະຄຳພີກັບພຣະຄຳພີ—ໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ຕີຄວາມຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍກະແຈດອກນີ້ ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ເປີດ ‘ຫີບ,’ ຫຼື ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ໂລກ.”
“3. ‘ເພັດນິນຈິນດາ, ເພັດ, ແລະອື່ນໆ’ ທີ່ມີ ‘ທຸກຊະນິດ ແລະ ທຸກຂະໜາດ’ ຊຶ່ງ ‘ຖືກຈັດວາງຢ່າງງົດງາມໃນບ່ອນຂອງມັນແຕ່ລະບ່ອນໃນຫີບ’ ເປັນຕົວແທນຂອງບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າ, [Malachi 3:17,] ຈາກຄຣິດຈັກທັງປວງ, ແລະຈາກເກືອບທຸກຖານະ ແລະ ສະພາບການໃນຊີວິດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມເຊື່ອໃນການເສດັດມາ, ແລະຖືກເຫັນວ່າຢືນຢັດຢ່າງກ້າຫານໃນຕຳແໜ່ງໜ້າທີ່ຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນ, ໃນພາລະກິດອັນບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອນໄປໃນລະບຽບນີ້, ແຕ່ລະຄົນເອົາໃຈໃສ່ຕໍ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ, ແລະດຳເນີນຢ່າງຖ່ອມຕົນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ, ‘ພວກເຂົາໄດ້ສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ລັດສະໝີ’ ອອກໄປສູ່ໂລກ, ຊຶ່ງມີຄວາມເທົ່າທຽມໄດ້ພຽງແຕ່ກັບຄຣິດຈັກໃນສະໄໝຂອງອັກຄະສາວົກ. ຂ່າວສານ, [Revelation 14:6,7,] ໄດ້ແຜ່ອອກໄປດັ່ງກັບຢູ່ເທິງປີກແຫ່ງສາຍລົມ, ແລະຄຳເຊີນຊວນວ່າ, ‘ຈົ່ງມາ ເພາະທຸກສິ່ງບັດນີ້ໄດ້ຕຽມໄວ້ພ້ອມແລ້ວ,’ [Luke 14:17.] ໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປດ້ວຍລິດເດດ ແລະ ຜົນອັນຊັດເຈນ.”
“4. ‘ຜູ້ຄົນໄດ້ເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນທຳອິດມີຈຳນວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຝູງຊົນ.’ ເມື່ອຄຳສອນເລື່ອງການສະເດັດມາໄດ້ຖືກປະກາດເທື່ອທຳອິດໂດຍພີ່ນ້ອງ Miller, ແລະອີກພຽງບໍ່ກີ່ຄົນ, ມັນມີຜົນກະທົບພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະມີພຽງບໍ່ກີ່ຄົນທີ່ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍຄຳສອນນັ້ນ; ແຕ່ຕັ້ງແຕ່ 1840 ຫາ 1844, ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ມັນຖືກປະກາດ, ຊຸມຊົນທັງໝົດກໍໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.”
“5. ເມື່ອທູດສະຫວັນທີ່ບິນຢູ່ [ພຣະນິມິດ 14:6–7] ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດກ່ອນ, ‘ຈົ່ງຢ້ານຢຳເກງກົວພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ,’ ຫຼາຍຄົນໄດ້ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ເມື່ອເຫັນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະການຟື້ນຟູຄືນສູ່ສະພາບເດີມ, ຜູ້ທີ່ພາຍຫຼັງໄດ້ຄັດຄ້ານ ແລະເຍາະເຍີ້ຍ ແລະເຢາະເຢັ້ຍຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ດົນກ່ອນນັ້ນເຄີຍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ. ພວກເຂົາໄດ້ລົບກວນ ແລະເຮັດໃຫ້ເພັດພອຍກະຈັດກະຈາຍ. ສິ່ງນີ້ນຳພວກເຮົາໄປສູ່ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຄ.ສ. 1844 ເມື່ອເວລາແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.”
“ຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ: ຜູ້ທີ່ເຄີຍ ‘ຮ້ອງໂຮດ້ວຍຄວາມຍິນດີ’ ນັ້ນແຫຼະ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ກໍ່ຄວາມລຳບາກ ແລະ ກະຈັດກະຈາຍບັນດາເພັດພອຍ. ແລະນັບແຕ່ປີ 1844 ມາ ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ກະຈັດກະຈາຍຝູງແກະ ແລະ ນຳພວກເຂົາໃຫ້ຫຼົງທາງ ຢ່າງມີຜົນສຳເລັດເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ເຄີຍປະກາດຄວາມຈິງ ແລະ ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນຄວາມຈິງນັ້ນ; ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ປະຕິເສດພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນໃນປະສົບການເລື່ອງການສະເດັດມາຂອງພວກເຮົາໃນອະດີດ.”
“6. ‘ເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຕາປອມ’ ທີ່ຖືກກະຈາຍປະປົນຢູ່ທ່າມກາງຂອງແທ້ນັ້ນ ຊີ້ແຈງຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຜູ້ກັບໃຈປອມ ຫຼື ‘ບຸດຫຼານຕ່າງດ້າວ,’ [Hosea 5:7] ນັບແຕ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນປີ 1844.”
“7. ‘ຝຸ່ນແລະເສດໄມ້, ຊາຍ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອທຸກປະເພດ,’ ໝາຍເຖິງຄວາມຜິດພາດອັນຫຼາກຫຼາຍແລະມີຈຳນວນຫຼາຍ ທີ່ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາທ່າມກາງບັນດາຜູ້ເຊື່ອໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັບແຕ່ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844. ໃນທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງບາງປະການໃນບັນດາຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານັ້ນ.”
“1. ທ່າທີທີ່ ‘ຜູ້ລ້ຽງ’ ບາງຄົນໄດ້ຖືໄວ້ຢ່າງອວດອ້າງແລະບັງອາດ ໃນທັນທີຫຼັງຈາກທີ່ການຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ຖືກປະກາດອອກໄປ, ຄືການອ້າງວ່າລິດອຳນາດອັນເຄັ່ງຂຶມແລະລະລາຍໃຈອັນສັກສິດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ປະກົດຮ່ວມກັບການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດ ເປັນພຽງອິດທິພົນແບບສະກົດຈິດ. George Storrs ເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຄົນທຳອິດທີ່ຖືທ່າທີນີ້. ຈົ່ງເບິ່ງບົດຂຽນຂອງລາວໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງປີ 1844 ໃນ Midnight-Cry, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ພິມຢູ່ນະຄອນ New York. J. V. Himes, ໃນກອງປະຊຸມ Albany ໃນລະດູບານໃໝ່ຂອງປີ 1845, ກ່າວວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວເດືອນທີເຈັດໄດ້ຜະລິດການສະກົດຈິດເລິກເຈັດຟຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກບອກເລື່ອງນີ້ໂດຍຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຫດການ ແລະໄດ້ຍິນຄຳກ່າວນັ້ນ. ຄົນອື່ນໆທີ່ເຄີຍມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງແຂງຂັນໃນການຮ້ອງເດືອນທີເຈັດ, ນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ກ່າວຕັດສິນວ່າ ການເຄື່ອນໄຫວນັ້ນເປັນຜົນງານຂອງພະຍາມານ. ການຍົກຜົນງານຂອງພຣະຄຣິດແລະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃຫ້ເປັນຂອງພະຍາມານ ໃນສະໄໝຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົາ ເປັນການໝິ່ນປະໝາດ, ແລະບັດນີ້ກໍຍັງເປັນການໝິ່ນປະໝາດຢູ່. 2. ການທົດລອງອັນຫຼາກຫຼາຍເກືອບນັບບໍ່ຖ້ວນເກື່ອນກັບເວລາອັນແນ່ນອນ. ນັບແຕ່ 2300 ວັນສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ, ບຸກຄົນຕ່າງໆຈຳນວນບໍ່ນ້ອຍໄດ້ກຳນົດເວລາຫຼາຍຄັ້ງ ສຳລັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ໃນການເຮັດເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ຍ້າຍ ‘ຫຼັກໝາຍ’ ອອກໄປ, ແລະໄດ້ຖົມຄວາມມືດແລະຄວາມສົງໄສລົງເຫນືອການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມາທັງໝົດ. 3. Spiritualism ພ້ອມດ້ວຍຈິນຕະນາການແລະຄວາມເກີນເລີຍທັງປວງຂອງມັນ. ກົນອຸບາຍຂອງພະຍາມານນີ້, ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນງານແຫ່ງຄວາມຕາຍອັນນ່າສະຫວາດ, ໄດ້ຖືກພາບແທນຢ່າງເໝາະສົມໂດຍ ‘ຂີ້ເລື່ອຍ,’ ແລະ ‘ຂີ້ເຫຍື້ອທຸກປະເພດ.’ ຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມພິດຂອງ spiritualism ລົງໄປນັ້ນ ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງແຫ່ງປະສົບການການສະເດັດມາໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເນື່ອງຈາກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ spiritualism ເປັນຜົນອັນເກີດຕາມທຳມະຊາດຈາກການເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳພາການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນປີ 1843 ແລະ 1844. Peter, ເວົ້າເຖິງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ຈະ ‘ນຳເອົາລັດທິນອກຮີດທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດເຂົ້າມາ, ແມ່ນກະທັ້ງປະຕິເສດອົງພຣະຜູ້ໄດ້ຊື້ພວກເຂົາ,’ ໄດ້ກ່າວວ່າ ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’ 4. S. S. Snow ອ້າງຕົນວ່າເປັນ ‘Elijah the Prophet.’ ຊາຍຄົນນີ້ ໃນວິຖີທາງອັນແປກປະຫຼາດແລະຄຸ້ມຄັ່ງຂອງຕົນ, ກໍໄດ້ສະແດງບົດບາດຂອງຕົນໃນຜົນງານແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້ເຊັ່ນກັນ, ແລະແນວທາງຂອງລາວກໍມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະນຳຕຳແໜ່ງອັນແທ້ຈິງສຳລັບວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າ ໃຫ້ເສື່ອມເສຍຊື່ສຽງລົງ ໃນຄວາມຄິດຂອງຈິດໃຈອັນຊື່ສັດຫຼາຍດວງ.”
ເຂົ້າໃນບັນຊີລາຍການແຫ່ງຄວາມຜິດພາດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າອາດເພີ່ມອີກໄດ້ຫຼາຍປະການ, ເຊັ່ນ: “ໜຶ່ງພັນປີ” ໃນ Revelation 20:4, 7 ວ່າໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວໃນອະດີດ, 144,000 ໃນ Revelation 7:4; 14:1, ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ແລະ ອອກມາຈາກອຸບມຸງຝັງສົບ” ຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ຄຳສອນທີ່ວ່າບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກ, ຄຳສອນເລື່ອງການທຳລາຍເດັກອ່ອນ, ແລະອື່ນໆ ອີກ. ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຜยແຜ່ຢ່າງຂະຫຍັນຂັນແຂງ ແລະ ຍັດເຢັຍໃສ່ຝູງແກະຜູ້ຄອຍຖ້າ ຈົນເຖິງວ່າໃນເວລາທີ່ບຣາເດີ Miller ໄດ້ຮັບຄວາມຝັນນັ້ນ ອັນຍະມະນີແທ້ທັງຫຼາຍກໍ “ຖືກປິດບັງຈາກສາຍຕາ,” ແລະ ຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນກໍໃຊ້ໄດ້ຢ່າງຕົງຕາມນັ້ນ—“ແລະການພິພາກສາໄດ້ຖືກຫັນກັບໄປຂ້າງຫຼັງ, ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳຢືນຢູ່ໄກອອກໄປ,” ແລະອື່ນໆ ອີກ. ເບິ່ງ Isaiah 56:14.
“ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີໜັງສືພິມແອດເວັນໃດໆ ໃນແຜ່ນດິນ ທີ່ສະໜັບສະໜູນພາລະກິດແຫ່ງຄວາມຈິງປັດຈຸບັນ. ‘Day-Dawn’ ເປັນສິ່ງພິມສຸດທ້າຍທີ່ຍັງປົກປ້ອງຈຸດຍືນອັນຖືກຕ້ອງຂອງຝູງນ້ອຍ; ແຕ່ສິ່ງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງຫຼາຍເດືອນກ່ອນທີ່ພຣະເຈົ້າຈະປະທານຄວາມຝັນນີ້ແກ່ອ້າຍນ້ອງ Miller; ແລະໃນການດິ້ນຮົນເຮືອກສຸດທ້າຍກ່ອນຈະຕາຍຂອງມັນ ກໍໄດ້ຊີ້ນຳພວກວິສຸດຜູ້ເຫັນແກ່ຄວາມເມື່ອຍລ້າແລະຖອນຫາຍໃຈດ້ວຍຄວາມອາວອນ ໄປຫາປີ 1877 ອັນໃນເວລານັ້ນຍັງຢູ່ອີກສາມສິບປີໃນອະນາຄົດ ວ່າເປັນເວລາແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ອະນິຈາ! ອະນິຈາ! ບໍ່ແປກເລີຍທີ່ອ້າຍນ້ອງ Miller ໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານ, ‘ໄດ້ນັ່ງລົງແລະຮ້ອງໄຫ້’ ເນື່ອງດ້ວຍສະພາບອັນນ່າເສົ້ານີ້.”
“8. ຫີບນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງເລື່ອງການສະເດັດມາ ຊຶ່ງບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ປະກາດແກ່ໂລກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ. Matthew 25:1–11. ປະການທຳອິດ ແມ່ນເລື່ອງເວລາ, 1843, ປະການທີສອງ ແມ່ນເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າ, ປະການທີສາມ ແມ່ນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ ໃນເດືອນທີເຈັດ, 1844, ແລະປະການທີສີ່ ແມ່ນປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຜູ້ໄດ້ອ່ານໜັງສືພິມ Second Advent ນັບແຕ່ປີ 1843 ເປັນຕົ້ນມາ ຈະປະຕິເສດໄດ້ວ່າ ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ສົ່ງເສີມສີ່ປະເດັນສຳຄັນນີ້ໃນປະຫວັດການສະເດັດມາ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນປະສານກົມກຽວນີ້ ຫຼື “ຫີບ” ໄດ້ຖືກຉີກເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈາຍຢູ່ທ່າມກາງກອງຂີ້ເຫຍື້ອ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດປະສົບການຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເອງ ທີ່ພວກເຂົາ, ຮ່ວມກັບບຣາເດີ ມິນເລີ, ເຄີຍປະກາດແກ່ໂລກຢ່າງກ້າຫານຫາທີ່ສຸດ.”
“9. ຊາຍຜູ້ທີ່ມີ ‘ແປງປັດຝຸ່ນ’ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງແສງສະຫວ່າງອັນແຈ່ມແຈ້ງຂອງຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳມາໃຫ້ປາກົດໂດຍຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ [ພຣະນິມິດ 14:9–12,] ຊຶ່ງໃນບັດນີ້ກຳລັງຊຳລະຄວາມຜິດພາດອອກໄປຈາກຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່. ພາລະກິດແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນໄດ້ເລີ່ມຟື້ນຄືນໃນລະດູບານໄມ້ປີ 1848 ແລະໄດ້ສູງຂຶ້ນພ້ອມທັງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນນັບແຕ່ເວລານັ້ນຈົນຮອດປະຈຸບັນ. ‘ແປງປັດຝຸ່ນ’ ໄດ້ເຄື່ອນໄຫວ ແລະຄວາມຜິດພາດທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຜ່ານຫາຍໄປຕໍ່ໜ້າແສງສະຫວ່າງອັນແຈ່ມແຈ້ງແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແລະອັນມະນີອັນປະເສີດບາງດວງ ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອໄມ່ດົນມານີ້ຍັງຖືກຄວາມມືດແລະຄວາມຜິດພາດປົກຄຸມໄວ້ ແລະຖືກກັ້ນອອກຈາກສາຍຕາ ບັດນີ້ກໍໄດ້ຢືນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງອັນແຈ່ມແຈ້ງຂອງຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ.”
passage unavailable
This passage is not yet available in .
“10. ‘ຫີບ’ ໃບທີສອງທີ່ ‘ໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ງົດງາມກວ່າໃບກ່ອນຫຼາຍ’ ຊຶ່ງບັນດາ ‘ເພັດພອຍ,’ ‘ເພັດ’ ແລະ ຫຼຽນທີ່ກະຈັດກະຈາຍໄດ້ຖືກເກັບຮວບຮວມເຂົ້າໄວ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂອບເຂດອັນກວ້າງຂອງຄວາມຈິງປະຈຸບັນອັນມີຊີວິດ ທີ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາໃນນັ້ນ, ຄືແມ່ນ 144,000 ຄົນ, ທຸກຄົນລ້ວນມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ບໍ່ມີເພັດອັນລ້ຳຄ່າແມ່ນແຕ່ເມັດດຽວຈະຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ເຖິງແມ່ນບາງເມັດຈະບໍ່ໃຫຍ່ເທົ່າປາຍເຂັມ, ພວກມັນກໍຈະບໍ່ຖືກມອງຂ້າມ ແລະ ບໍ່ຖືກປະໄວ້ຂ້າງນອກໃນວັນນີ້ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຮວບຮວມອັນມະນີຂອງພຣະອົງ. [Malachi 3:16–18] ພຣະອົງສາມາດສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະ ເລັ່ງໃຫ້ພວກເຂົານຳອອກມາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳ Lot ອອກຈາກ Sodom. ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະກະທຳພຣະລາຊະກິດອັນສັ້ນໜຶ່ງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.’ ‘ພຣະອົງຈະຕັດມັນໃຫ້ສັ້ນລົງໃນຄວາມຊອບທຳ.’ ເບິ່ງ Romans 9:28.” James White, Footnotes to Brother Miller’s Dream.