We ended the previous article with the question, “With these concepts in place the question may be asked how is it that at 9/11 the book of Joel became the message Peter identified at Pentecost?”

ພວກເຮົາໄດ້ຈົບບົດຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ດ້ວຍຄຳຖາມນີ້ວ່າ, “ເມື່ອແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ ຄຳຖາມກໍອາດຖືກຖາມຂຶ້ນວ່າ ເປັນໄດ້ຢ່າງໃດທີ່ໃນເຫດການ 9/11 ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ກາຍເປັນຂ່າວສານທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນວັນເພນເຕກອດ?”

Peter was identifying that Joel was being fulfilled on the day of Pentecost, which is a point in time marking the end of the Pentecostal season. In the Pentecostal season there was a manifestation of the Holy Spirit at the beginning, and then a greater manifestation of the Holy Spirit at the end. By faith understanding that both the Bible and Spirit of Prophecy apply Joel to the time of the latter rain we may know that the book of Joel became present truth at 9/11; and that every element of the book will speak directly of the prophetic history beginning at 9/11 on through to and including the seven last plagues, which Joel identifies as the “day of the Lord.”

ເປໂຕກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໂຢເອນກຳລັງໄດ້ຮັບການສຳເລັດໃນວັນເພນເທກອດ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເວລາທີ່ໝາຍເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງລະດູການເພນເທກອດ. ໃນລະດູການເພນເທກອດນັ້ນ ມີການສຳແດງອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຕໍ່ມາກໍມີການສຳແດງອອກທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໃນຕອນທ້າຍ. ໂດຍຄວາມເຊື່ອ ເມື່ອເຂົ້າໃຈວ່າທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໄດ້ນຳໃຊ້ພຣະທຳໂຢເອນກັບເວລາຂອງຝົນປາຍລະດູ ພວກເຮົາຈຶ່ງອາດຮູ້ໄດ້ວ່າ ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປັດຈຸບັນໃນວັນທີ 9/11; ແລະວ່າທຸກອົງປະກອບຂອງພຣະທຳນີ້ຈະກ່າວໂດຍກົງເຖິງປະຫວັດສາດທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນເຖິງ ແລະລວມເຖິງ ໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງໂຢເອນເອີ້ນວ່າ “ວັນແຫ່ງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

As typified by 1888, on 9/11 the presentation of the Laodicean message became present testing truth. Isaiah typifies that same message in chapter fifty-eight with the trumpet voice showing God’s people their transgressions. The “day” when Isaiah begins sounding his voice like a trumpet is the same day he sings the song of the vineyard.

ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍປີ 1888, ໃນວັນທີ 9/11 ການນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງລາໂອດີເກຍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບປະຈຸບັນ. ເອຊາຢາໄດ້ເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານດຽວກັນນັ້ນໃນບົດທີຫ້າສິບແປດ ໂດຍສຽງແກແຫ່ງການປະກາດທີ່ສະແດງບາບລ່ວງລະເມີດຂອງຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາເຫັນ. “ວັນ” ທີ່ເອຊາຢາເລີ່ມເປັ່ງສຽງຂອງຕົນດັ່ງສຽງແກນັ້ນ ແມ່ນວັນດຽວກັນກັບວັນທີ່ທ່ານຂັບຮ້ອງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ.

In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Isaiah 27:2–6.

ໃນວັນນັ້ນ ຈົ່ງຮ້ອງເພງໃຫ້ນາງວ່າ, ສວນອະງຸ່ນແຫ່ງເຫຼົ້າອະງຸ່ນສີແດງ. ເຮົາ, ພຣະເຢໂຫວາ, ເປັນຜູ້ຮັກສາມັນ; ເຮົາຈະຫົດນໍ້າມັນທຸກຂະນະ: ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດທໍາອັນຕະລາຍແກ່ມັນ, ເຮົາຈະຮັກສາມັນທັງກາງຄືນແລະກາງເວັນ. ຄວາມພິໂລດບໍ່ຢູ່ໃນເຮົາ: ຜູ້ໃດໜໍຈະຕັ້ງໜາມໄມ້ແລະໜາມພຸ່ມຕໍ່ສູ້ເຮົາໃນສົງຄາມ? ເຮົາຈະບຸກຜ່ານພວກມັນໄປ, ເຮົາຈະເຜົາພວກມັນເສຍພ້ອມກັນ. ຫຼືໃຫ້ເຂົາຍຶດຖືກໍາລັງຂອງເຮົາໄວ້, ເພື່ອເຂົາຈະໄດ້ກະທໍາສັນຕິພາບກັບເຮົາ; ແລະເຂົາຈະກະທໍາສັນຕິພາບກັບເຮົາ. ພຣະອົງຈະໃຫ້ຜູ້ທີ່ມາຈາກຢາໂຄບຢັ່ງຮາກລົງ: ອິດສະຣາເອນຈະອອກດອກແລະແຕກໜໍ່, ແລະຈະໃຫ້ຜົນເຕັມໜ້າແຜ່ນດິນໂລກ. ເອຊາຢາ 27:2–6.

Modern spiritual “Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit” during the period of the latter rain, for the early rain cause the budding and blossoming of a plant, and the latter rain produces the fruit. When the buildings of New York came down on 9/11 the mighty angel of Revelation eighteen descended and the latter rain began to sprinkle. At that time God’s watchmen were to blow the trumpet to the Laodicean church. Isaiah’s message identifying the sins of God’s people is also the song of the vineyard of red wine. The first chapter of Joel is that very message.

ອິສຣາເອນທາງວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ “ຈະອອກດອກ ແລະ ແຕກໜໍ່ ແລະ ຈະເຮັດໃຫ້ໜ້າພິພົບໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຜົນ” ໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ, ເພາະວ່າຝົນຕົ້ນລະດູເຮັດໃຫ້ພືດແຕກໜໍ່ ແລະ ອອກດອກ, ແລະ ຝົນປາຍລະດູເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນ. ເມື່ອອາຄານຕ່າງໆ ໃນນະຄອນນິວຢອກພັງລົງໃນວັນທີ 9/11 ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໄດ້ລົງມາ ແລະ ຝົນປາຍລະດູກໍເລີ່ມໂປຍລົງ. ໃນເວລານັ້ນ ຍາມເຝົ້າຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງເປົ່າແກໃຫ້ແກ່ຄຣິສຕະຈັກເລົາດີເກຍ. ຂ່າວສານຂອງອິຊາຢາທີ່ຊີ້ບອກບາບຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍແມ່ນເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນແຫ່ງນ້ຳອະງຸ່ນແດງນັ້ນດ້ວຍ. ບົດທຳອິດຂອງໂຢເອນ ຄືຂ່າວສານນັ້ນແທ້.

The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel.

ພຣະທໍາຂອງພຣະເຢໂຫວາທີ່ມາເຖິງໂຢເອນ ບຸດຂອງເພທູເອນ.

Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation.

ຈົ່ງຟັງສິ່ງນີ້, ທ່ານຜູ້ເຖົ້າແກ່ທັງຫລາຍ, ແລະຈົ່ງງ່ຽງຫູຟັງ, ບັນດາຊາວແຜ່ນດິນທັງສິ້ນ. ສິ່ງນີ້ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກທ່ານ ຫລືແມ່ນແຕ່ໃນສະໄໝຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກທ່ານບໍ? ຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນີ້ໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກທ່ານ, ແລະໃຫ້ລູກຫລານຂອງພວກເຂົາເລົ່າໃຫ້ລູກຫລານຂອງຕົນ, ແລະລູກຫລານຂອງຄົນຮຸ່ນນັ້ນແກ່ອີກຮຸ່ນຫນຶ່ງ.

That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpiller eaten.

ສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນກັດກິນໄດ້ປະໄວ້ນັ້ນ ຝູງຕັກແຕນອີກພວກໜຶ່ງໄດ້ກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ຝູງຕັກແຕນນັ້ນປະໄວ້ ໜອນກັດກິນໄດ້ກິນເສຍ; ແລະສິ່ງທີ່ໜອນກັດກິນນັ້ນປະໄວ້ ໜອນຜີເສື້ອໄດ້ກິນເສຍ.

Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth.

ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ພວກຄົນຂີ້ເຫຼົ້າເອີຍ, ແລະຈົ່ງຮ້ອງໄຫ້; ແລະຈົ່ງຄ່ຳຄວນ, ພວກທັງຫລາຍຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ, ເພາະເຫຼົ້າອະງຸ່ນໃໝ່; ເພາະວ່າມັນຖືກຕັດຂາດອອກຈາກປາກຂອງພວກເຈົ້າ.

For a nation is come up upon my land, strong, and without number, whose teeth are the teeth of a lion, and he hath the cheek teeth of a great lion. He hath laid my vine waste, and barked my fig tree: he hath made it clean bare, and cast it away; the branches thereof are made white. Lament like a virgin girded with sackcloth for the husband of her youth. The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth.

ເພາະວ່າມີປະຊາຊາດໜຶ່ງໄດ້ຂຶ້ນມາເໜືອແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ, ເປັນຊົນຊາດທີ່ແຂງແຮງ ແລະ ນັບຈໍານວນບໍ່ໄດ້; ແຂ້ວຂອງມັນເປັນດັ່ງແຂ້ວຂອງສິງໂຕ ແລະ ມັນມີແຂ້ວກ້າມດັ່ງແຂ້ວຂອງສິງໂຕໃຫຍ່. ມັນໄດ້ທໍາລາຍເຄືອອະງຸ່ນຂອງເຮົາໃຫ້ພິນາດ ແລະ ປອກຕົ້ນໝາກເດື່ອຂອງເຮົາ; ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນໂລ້ນຈົນເກືອບສະອາດ ແລະ ໂຍນຖິ້ມໄປ; ກິ່ງກ້ານຂອງມັນກາຍເປັນສີຂາວ. ຈົ່ງຄໍ່າຄວນດັ່ງພົມມະຈາຣີຜູ້ຄາດຜ້າກະສອບ ເພື່ອໄວ້ທຸກໃຫ້ແກ່ສາມີແຫ່ງວັຍໜຸ່ມຂອງນາງ. ເຄື່ອງບູຊາອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາດື່ມຖືກຕັດຂາດໄປຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ; ພວກປະໂລຫິດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະຢາເວ, ກໍໂສກເສົ້າ. ທົ່ງນາຖືກທໍາລາຍ, ແຜ່ນດິນກໍໄວ້ທຸກ; ເພາະວ່າເຂົ້າຖືກທໍາລາຍແລ້ວ; ນ້ໍາອະງຸ່ນໃໝ່ກໍແຫ້ງໄປ, ນ້ໍາມັນກໍຫົດແຫ້ງ.

Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men.

ພວກຊາວນາເອີຍ, ຈົ່ງລະອາຍເຖີດ; ພວກຄົນປູກອະງຸ່ນເອີຍ, ຈົ່ງຮ້ອງຄວນຄາງ ເພາະເຂົ້າສາລີ ແລະ ເຂົ້າບາເລ; ເພາະວ່າການກ່ຽວກ່ຽວໃນທົ່ງນາໄດ້ພິນາດໄປແລ້ວ. ເຄືອອະງຸ່ນກໍແຫ້ງໄປ, ແລະ ຕົ້ນໝາກເດື່ອກໍຫ່ຽວເສົາ; ຕົ້ນທັບທິມ, ຕົ້ນປາມດ້ວຍ, ແລະ ຕົ້ນແອັບເປິນ, ແມ່ນແຕ່ຕົ້ນໄມ້ທັງປວງໃນທົ່ງນາ ກໍຫ່ຽວແຫ້ງໄປ: ເພາະວ່າຄວາມຊື່ນຊົມໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງໄປຈາກບຸດທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດ.

Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate, the barns are broken down; for the corn is withered. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture; yea, the flocks of sheep are made desolate.

ພວກເຈົ້າຈົ່ງຄາດແອວ ແລະ ຄ່ຳຄວນເຖີດ, ທ່ານປຸໂຣຫິດທັງຫຼາຍ; ຈົ່ງໂຮ່ຮ້ອງເຖີດ, ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ແທ່ນບູຊາ; ຈົ່ງມາ, ນອນຢູ່ໃນຜ້າກະສອບຕະຫຼອດຄືນ, ພວກຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ເພາະວ່າ ເຄື່ອງບູຊາທັນຍາຫານ ແລະ ເຄື່ອງບູຊາຖວາຍດື່ມ ຖືກລະງັບໄວ້ຈາກພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ຈົ່ງຊຳລະໃຫ້ເປັນການອົດອາຫານ, ຈົ່ງປະກາດການຊຸມນຸມອັນສັກສິດ, ຈົ່ງໂຮມບັນດາຜູ້ເຖົ້າ ແລະ ຊາວແຜ່ນດິນທັງໝົດເຂົ້າມາໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ, ແລະ ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວວ່າ, ວິບັດແກ່ວັນນັ້ນ! ເພາະວັນຂອງພຣະຢາເວໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະ ມັນຈະມາເໝືອນດັ່ງຄວາມພິນາດຈາກພຣະຜູ້ຊົງລິດອຳນາດສູງສຸດ. ອາຫານບໍ່ໄດ້ຖືກຕັດຂາດໄປຕໍ່ໜ້າຕໍ່ຕາຂອງພວກເຮົາຫຼື? ແມ່ນແລ້ວ, ຄວາມຍິນດີ ແລະ ຄວາມຊື່ນບານກໍຖືກຕັດຂາດໄປຈາກພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ. ເມັດພືດເນົ່າເປື່ອຍຢູ່ໃຕ້ກ້ອນດິນຂອງມັນ, ຍຸ້ງສາງຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ, ສາງເກັບເຂົ້າພັງທະລາຍລົງ; ເພາະວ່າເຂົ້າຖືກຫ່ຽວແຫ້ງ. ສັດທັງຫຼາຍຄາງຄວນຢ່າງໃດໜໍ! ຝູງງົວວຸ້ນວາຍສັບສົນ, ເພາະພວກມັນບໍ່ມີຫຍ້າກິນ; ແມ່ນແລ້ວ, ຝູງແກະກໍຖືກປະຖິ້ມໃຫ້ພິນາດ.

O Lord, to thee will I cry: for the fire hath devoured the pastures of the wilderness, and the flame hath burned all the trees of the field. The beasts of the field cry also unto thee: for the rivers of waters are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness. Joel 1:1–20.

ຂ້າແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂ້ານ້ອຍຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງ: ເພາະໄຟໄດ້ຜະລານທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະແປວໄຟໄດ້ເຜົາຕົ້ນໄມ້ທັງໝົດໃນທົ່ງນາ. ສັດປ່າໃນທົ່ງນາກໍຮ້ອງຫາພຣະອົງດ້ວຍ: ເພາະແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍແຫ້ງຂອດໄປ, ແລະໄຟໄດ້ຜະລານທົ່ງຫຍ້າໃນຖິ່ນກັນດານ. Joel 1:1–20.

The first chapter of Joel is addressing the destruction of God’s vineyard. Isaiah establishes “that day” as the day when the latter rain begins, for the plants on that day begin to blossom and bud. The fact that Isaiah informs us that God’s people will “take root,” “blossom and bud” and fill the earth with “fruit” is illustrating a progressive history of three steps. A plant takes “root” in the ground. To “take root” therefore means to stand upon the ground, which is the ground floor or the foundation. Those who “come out of Jacob” “take root” and then they are called “Israel.” Those who come out of the Laodicean experience are then called Philadelphians, though to retain that experience requires victory in a testing process that ends at the Sunday law.

ບົດທີໜຶ່ງຂອງໂຢເອນກໍາລັງກ່າວເຖິງການທໍາລາຍສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ອິຊາຢາໄດ້ກໍານົດ “ວັນນັ້ນ” ໃຫ້ເປັນວັນທີ່ຝົນລະດູທ້າຍເລີ່ມຕົ້ນ, ເພາະວ່າບັນດາພືດໃນວັນນັ້ນເລີ່ມອອກດອກແລະແຕກຕາ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ອິຊາຢາແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະ “ປັກຮາກ,” “ອອກດອກແລະແຕກຕາ” ແລະເຕັມແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍ “ຜົນ” ນັ້ນ ກໍາລັງສະແດງເຖິງປະຫວັດການອັນກ້າວໜ້າທີ່ມີສາມຂັ້ນຕອນ. ພືດໜຶ່ງຍ່ອມ “ປັກຮາກ” ລົງໃນດິນ. ດັ່ງນັ້ນ ການ “ປັກຮາກ” ຈຶ່ງໝາຍເຖິງການຢືນຢູ່ເທິງພື້ນດິນ ຊຶ່ງເປັນພື້ນຊັ້ນລຸ່ມ ຫຼື ຮາກຖານ. ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ “ອອກມາຈາກຢາໂຄບ” ຍ່ອມ “ປັກຮາກ” ແລ້ວຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ “ອິສຣາເອນ.” ຜູ້ທີ່ອອກມາຈາກປະສົບການແຫ່ງລາໂອດີເກຍ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າຊາວຟີລາເດວເຟຍ, ແມ່ນວ່າການຮັກສາປະສົບການນັ້ນໄວ້ຈໍາເປັນຕ້ອງມີໄຊຊະນະໃນຂະບວນການທົດສອບທີ່ສິ້ນສຸດລົງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ.

The prophetic relationship of Jacob, (the supplanter) and Israel, (the overcomer) is identifying that at 9/11 those who “take root” by returning to the foundations, there and then enter into a covenant relationship. Prophetically a change of name is a symbol of a covenant, as represented by Abram to Abraham, Sarai to Sarah, Jacob to Israel and others. In the verse those who returned to the old foundational truths at 9/11 entered into a covenant relationship as the rain began to produce blossoms and buds. At the Sunday law the whole world will be filled with “fruit” as the rain is then poured out without measure.

ຄວາມສຳພັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຢາໂຄບ, (ຜູ້ແຍ່ງຊິງ) ແລະ ອິດສະຣາເອນ, (ຜູ້ມີໄຊຊະນະ) ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນເວລາ 9/11 ຜູ້ທັງຫຼາຍຜູ້ “ຫຍັ່ງຮາກ” ໂດຍການກັບຄືນໄປຫາຮາກຖານທັງຫຼາຍ, ໃນທີ່ນັ້ນ ແລະ ໃນເວລານັ້ນ ກໍໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ການປ່ຽນຊື່ເປັນສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາ, ດັ່ງທີ່ສະແດງໂດຍ Abram ເປັນ Abraham, Sarai ເປັນ Sarah, Jacob ເປັນ Israel ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ. ໃນຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນ ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບຄືນໄປຫາຄວາມຈິງຮາກຖານເກົ່າແກ່ໃນເວລາ 9/11 ໄດ້ເຂົ້າສູ່ຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ໃນຂະນະທີ່ຝົນເລີ່ມຜະລິດດອກ ແລະ ຕາອ່ອນ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໂລກທັງໝົດຈະເຕັມໄປດ້ວຍ “ຜົນ” ເພາະວ່າເມື່ອນັ້ນຝົນຈະຖືກເທລົງຢ່າງຫາປະມານມິໄດ້.

Isaiah must agree with Isaiah, and of course all the other prophets, but Isaiah is to lift up his voice like a trumpet and show Laodicean Seventh-day Adventists their sins in the context of the song of the vineyard. That song was sung by Jesus in the parable of the vineyard. The vineyard caused him to weep as He for the last time before the cross looked out over Jerusalem; knowing ancient Israel had reached the end of their probationary period and were being passed by as God’s covenant people. Simultaneously Christ was entering into a covenant with a people who would bring forth the appropriate fruits from God’s vineyard. Whether the vineyard story of Joshua at the beginning or of Jesus at the end those who became the new covenant people typified the one hundred and forty-four thousand.

ເອຊາຢາຕ້ອງສອດຄ່ອງກັບເອຊາຢາ, ແລະແນ່ນອນກັບຜູ້ພະຍາກອນອື່ນໆ ທັງໝົດ, ແຕ່ເອຊາຢາຈະຕ້ອງຍົກສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນເໝືອນແກຣງ ແລະສຳແດງບາບຂອງຊາວແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດິເຊຍໃນບໍລິບົດຂອງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ. ເພງນັ້ນໄດ້ຖືກຮ້ອງໂດຍພຣະເຢຊູໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ສວນອະງຸ່ນນັ້ນເຮັດໃຫ້ພຣະອົງຊົງກັ່ນນ້ຳພຣະເນດ ເມື່ອພຣະອົງກ່ອນໄມ້ກາງແຂນເປັນເທື່ອສຸດທ້າຍໄດ້ທອດພຣະເນດອອກໄປເໜືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ; ໂດຍຊົງຮູ້ວ່າອິດສະຣາເອນບູຮານໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງໄລຍະແຫ່ງການທົດລອງຂອງພວກເຂົາ ແລະກຳລັງຖືກຂ້າມຜ່ານໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຄຣິດກຳລັງສະເດັດເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໜຶ່ງຜູ້ຊຶ່ງຈະນຳຜົນອັນສົມຄວນອອກມາຈາກສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນເລື່ອງສວນອະງຸ່ນຂອງໂຢຊວຍໃນຕອນຕົ້ນ ຫຼືຂອງພຣະເຢຊູໃນຕອນທ້າຍ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກາຍເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ນັ້ນ ເປັນແບບລ່ວງໜ້າຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

Christ spoke of Isaiah’s vineyard prophecy, as does Sister White.

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວເຖິງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງສວນອະງຸ່ນຂອງອິຊາຢາ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຊິດເຕີ ວາຍ.

“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ Object Lessons, 296.

“ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ນໍາໃຊ້ກັບຊາດຢິວເທົ່ານັ້ນ. ມັນມີບົດຮຽນສໍາລັບພວກເຮົາດ້ວຍ. ຄຣິດຕະຈັກໃນຍຸກນີ້ໄດ້ຮັບການປະທານສິດພິເສດແລະພຣະພອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຊົງຄາດຫວັງຜົນຕອບແທນທີ່ສົມຄວນກັນ.” Christ Object Lessons, 296.

It is instructive to read the passage which leads to the last statement from the Spirit of Prophecy.

ເປັນປະໂຫຍດຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະອ່ານຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ນຳໄປສູ່ຖ້ອຍຄຳສຸດທ້າຍຈາກພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ.

“Chapter 23—The Lord’s Vineyard

“ບົດທີ 23—ສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”

“The Jewish Nation

“ຊາດຢິວ”

“The parable of the two sons was followed by the parable of the vineyard. In the one, Christ had set before the Jewish teachers the importance of obedience. In the other, He pointed to the rich blessings bestowed upon Israel, and in these showed God’s claim to their obedience. He set before them the glory of God’s purpose, which through obedience they might have fulfilled. Withdrawing the veil from the future, He showed how, by failure to fulfill His purpose, the whole nation was forfeiting His blessing, and bringing ruin upon itself.

“ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງບຸດຊາຍສອງຄົນ ໄດ້ຕິດຕາມດ້ວຍຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ. ໃນຄໍາອຸປະມາທໍາອິດນັ້ນ ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າບັນດາຄູສອນຊາວຢິວເຖິງຄວາມສໍາຄັນຂອງການເຊື່ອຟັງ. ໃນອີກຄໍາອຸປະມາໜຶ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຣະພອນອັນອຸດົມຊຶ່ງໄດ້ປະທານແກ່ອິສຣາເອນ ແລະໃນພຣະພອນເຫຼົ່ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງພຣະສິດທິຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຈະຮຽກຮ້ອງການເຊື່ອຟັງຈາກພວກເຂົາ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາເຖິງສະຫງ່າລາສີແຫ່ງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໂດຍການເຊື່ອຟັງ ພວກເຂົາອາດຈະໄດ້ເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດ. ໂດຍຊົງເປີດຜ້າມ່ານອອກຈາກອະນາຄົດ ພຣະອົງໄດ້ສະແດງວ່າ ດ້ວຍການບໍ່ບັນລຸພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຄົນທັງຊາດກໍາລັງສູນເສຍພຣະພອນຂອງພຣະອົງ ແລະກໍາລັງນໍາຄວາມພິນາດມາສູ່ຕົນເອງ.”

“‘There was a certain householder,’ Christ said, ‘which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country.’

“ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຍັງມີເຈົ້າຂອງເຮືອນຄົນໜຶ່ງ ຜູ້ໄດ້ປູກສວນອະງຸ່ນ, ລ້ອມຮົ້ວໄວ້ຮອບຂ້າງ, ຂຸດບ່ອນບີບນ້ຳອະງຸ່ນໄວ້ໃນນັ້ນ, ສ້າງຫໍຄອຍຂຶ້ນ, ແລະໃຫ້ຊາວສວນເຊົ່າ, ແລ້ວຈຶ່ງເດີນທາງໄປຍັງປະເທດອັນຫ່າງໄກ.’”

“A description of this vineyard is given by the prophet Isaiah: ‘Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching His vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill; and He fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein; and He looked that it should bring forth grapes.’ Isaiah 5:1, 2.

ຄໍາພັນລະນາກ່ຽວກັບສວນອະງຸ່ນນີ້ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ໂດຍຜູ້ພະຍາກອນອິຊາຢາວ່າ: “ບັດນີ້ ຂ້ານ້ອຍຈະຂັບຮ້ອງເພງໜຶ່ງແດ່ຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍຮັກຢ່າງຍິ່ງ ເປັນບົດເພງກ່ຽວກັບຜູ້ຮັກຂອງຂ້ານ້ອຍ ອັນເກີ່ຍວກັບສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍຮັກຢ່າງຍິ່ງມີສວນອະງຸ່ນຢູ່ເນີນພູອັນອຸດົມສົມບູນຍິ່ງ; ແລະພຣະອົງໄດ້ລ້ອມຮົ້ວມັນໄວ້, ເກັບກວາດຫີນອອກຈາກມັນ, ແລະປູກມັນດ້ວຍເຄືອອະງຸ່ນຊະນິດດີທີ່ສຸດ, ແລະສ້າງຫໍຄອຍໄວ້ກາງມັນ, ແລະຍັງໄດ້ເຮັດບ່ອນບີບເຫຼົ້າອະງຸ່ນໄວ້ໃນນັ້ນດ້ວຍ; ແລະພຣະອົງຄາດຫວັງວ່າມັນຈະເກີດຜົນເປັນໝາກອະງຸ່ນ.” ອິຊາຢາ 5:1, 2.

“The husbandman chooses a piece of land from the wilderness; he fences, clears, and tills it, and plants it with choice vines, expecting a rich harvest. This plot of ground, in its superiority to the uncultivated waste, he expects to do him honor by showing the results of his care and toil in its cultivation. So God had chosen a people from the world to be trained and educated by Christ. The prophet says, ‘The vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah His pleasant plant.’ Isaiah 5:7. Upon this people God had bestowed great privileges, blessing them richly from His abundant goodness. He looked for them to honor Him by yielding fruit. They were to reveal the principles of His kingdom. In the midst of a fallen, wicked world they were to represent the character of God.

“ຊາວສວນຜູ້ໜຶ່ງເລືອກເອົາດິນແປງໜຶ່ງຈາກຖິ່ນກັນດານ; ລາວໄດ້ລ້ອມຮົ້ວ, ຖາງ, ໄຖພວນມັນ, ແລະປູກມັນດ້ວຍເຄືອອະງຸ່ນທີ່ຄັດສັນແລ້ວ, ໂດຍຄາດໝາຍວ່າຈະໄດ້ຮັບຜົນເກັບກ່ຽວອັນອຸດົມສົມບູນ. ແປງດິນນີ້, ໃນຄວາມເໜືອກວ່າຂອງມັນຕໍ່ດິນຮ້າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການປູກຝັງ, ລາວຄາດວ່າຈະນຳກຽດມາສູ່ລາວໂດຍສະແດງຜົນແຫ່ງການເອົາໃຈໃສ່ແລະຄວາມເຫື່ອແຮງຂອງລາວໃນການປູກຝັງມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຄັດເລືອກຊົນຊາດໜຶ່ງອອກຈາກໂລກ ເພື່ອໃຫ້ພຣະຄຣິດຝຶກຝົນແລະອົບຮົມພວກເຂົາ. ສາດສະດາໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະຢາເວຈອມໂຍທາແມ່ນວົງວານອິສຣາເອນ, ແລະພວກຄົນຢູດາແມ່ນຕົ້ນໄມ້ອັນເປັນທີ່ຊື່ນຊອບຂອງພຣະອົງ.’ Isaiah 5:7. ເໜືອປະຊາຊົນນີ້ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານສິດພິເສດອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຊົງອວຍພອນພວກເຂົາຢ່າງອຸດົມຈາກຄວາມດີອັນບໍລິບູນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງຄອຍຫວັງໃຫ້ພວກເຂົາຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະອົງໂດຍການເກີດຜົນ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງສະແດງຫຼັກການແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ. ທ່າມກາງໂລກທີ່ຕົກຕໍ່າແລະຊົ່ວຮ້າຍ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.”

“As the Lord’s vineyard they were to produce fruit altogether different from that of the heathen nations. These idolatrous peoples had given themselves up to work wickedness. Violence and crime, greed, oppression, and the most corrupt practices, were indulged without restraint. Iniquity, degradation, and misery were the fruits of the corrupt tree. In marked contrast was to be the fruit borne on the vine of God’s planting.

“ໃນຖານະເປັນສວນອະງຸ່ນຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເກີດຜົນຢ່າງແຕກຕ່າງໂດຍສິ້ນເຊີງຈາກຜົນຂອງບັນດາປະຊາຊາດນອກສາສະໜາ. ຊົນຊາດຜູ້ບູຊາຮູບເຄົາລົບເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ມອບຕົນເອງແກ່ການກະທຳຄວາມຊົ່ວ. ຄວາມຮຸນແຮງແລະອາຊະຍາກຳ, ຄວາມໂລບ, ການບີບຂີ່, ແລະການປະພຶດອັນເສື່ອມຊາມທີ່ສຸດ ໄດ້ຖືກປ່ອຍໃຫ້ມີຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດ. ຄວາມອະທຳ, ຄວາມເສື່ອມຊາມ, ແລະຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ ເປັນຜົນທີ່ເກີດຈາກຕົ້ນໄມ້ອັນເນົ່າເສຍ. ແຕ່ຜົນທີ່ເກີດຈາກເຄືອອະງຸ່ນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປູກ ຈະຕ້ອງຢູ່ໃນຄວາມກົງກັນຂ້າມຢ່າງເດັ່ນຊັດ.”

“It was the privilege of the Jewish nation to represent the character of God as it had been revealed to Moses. In answer to the prayer of Moses, ‘Show me Thy glory,’ the Lord promised, ‘I will make all My goodness pass before thee.’ Exodus 33:18, 19. ‘And the Lord passed by before him, and proclaimed, The Lord, the Lord God, merciful and gracious, longsuffering, and abundant in goodness and truth, keeping mercy for thousands, forgiving iniquity and transgression and sin.’ Exodus 34:6, 7. This was the fruit that God desired from His people. In the purity of their characters, in the holiness of their lives, in their mercy and loving-kindness and compassion, they were to show that ‘the law of the Lord is perfect, converting the soul.’ Psalm 19:7.

“ເປັນສິດພິເສດຂອງຊາດຢິວທີ່ຈະເປັນຕົວແທນສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ສົງສຳແດງແກ່ໂມເຊ. ເພື່ອຕອບສະໜອງຕໍ່ຄຳອະທິຖານຂອງໂມເຊວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ,’ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ, ‘ເຮົາຈະໃຫ້ຄວາມດີງາມທັງສິ້ນຂອງເຮົາຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ.’ Exodus 33:18, 19. ‘ແລະພຣະຢາເວໄດ້ສະເດັດຜ່ານໄປຕໍ່ໜ້າທ່ານ ແລະຊົງປະກາດວ່າ, ພຣະຢາເວ, ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ຊົງເມດຕາແລະກະລຸນາ, ອົດທົນຊ້າຕໍ່ຄວາມໂກດ, ແລະບໍລິບູນດ້ວຍຄວາມດີງາມແລະຄວາມຈິງ, ຊົງຮັກສາຄວາມເມດຕາໄວ້ແກ່ຄົນນັບພັນ, ຊົງໂຜດອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າ, ການລະເມີດ, ແລະບາບ.’ Exodus 34:6, 7. ນີ້ແມ່ນຜົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ໃນຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງລັກສະນະຂອງເຂົາ, ໃນຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງຊີວິດຂອງເຂົາ, ໃນຄວາມເມດຕາ ແລະຄວາມຮັກອັນອ່ອນໂຍນ ແລະຄວາມສົງສານຂອງເຂົາ, ເຂົາທັງຫລາຍຈະຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ‘ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະຢາເວຄົບຖ້ວນສົມບູນ, ຟື້ນຟູຈິດວິນຍານໃຫ້ກັບຄືນ.’ Psalm 19:7.”

“Through the Jewish nation it was God’s purpose to impart rich blessings to all peoples. Through Israel the way was to be prepared for the diffusion of His light to the whole world. The nations of the world, through following corrupt practices, had lost the knowledge of God. Yet in His mercy God did not blot them out of existence. He purposed to give them opportunity for becoming acquainted with Him through His church. He designed that the principles revealed through His people should be the means of restoring the moral image of God in man.

“ໂດຍຜ່ານຊາດຢິວ ພຣະເຈົ້າມີພຣະປະສົງທີ່ຈະປະທານພຣະພອນອັນອຸດົມແກ່ບັນດາປະຊາຊົນທັງປວງ. ໂດຍຜ່ານອິສຣາເອນ ທາງຈະຖືກຈັດຕຽມໄວ້ສໍາລັບການແຜ່ຂະຫຍາຍແສງສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງໄປສູ່ທົ່ວໂລກ. ບັນດາຊາດທັງຫຼາຍໃນໂລກ ດ້ວຍການດໍາເນີນຕາມການປະພຶດອັນເສື່ອມຊາມ ໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ກໍຕາມ ໃນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ລົບລ້າງພວກເຂົາໃຫ້ສິ້ນສູນໄປ. ພຣະອົງມີພຣະປະສົງທີ່ຈະປະທານໂອກາດແກ່ພວກເຂົາໃຫ້ໄດ້ຮູ້ຈັກພຣະອົງຜ່ານຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງກໍານົດໃຫ້ຫຼັກການທັງຫຼາຍທີ່ຖືກສໍາແດງຜ່ານປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ເປັນວິທີການໃນການຟື້ນຟູພາບລັກສະນະຝ່າຍສິນທໍາຂອງພຣະເຈົ້າໃນມະນຸດ.”

“It was for the accomplishment of this purpose that God called Abraham out from his idolatrous kindred and bade him dwell in the land of Canaan. ‘I will make of thee a great nation,’ He said, ‘and I will bless thee, and make thy name great; and thou shalt be a blessing.’ Genesis 12:2.

“ກໍແມ່ນເພື່ອການບັນລຸຈຸດປະສົງນີ້ນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຊົງເອີ້ນອັບຣາຮາມອອກຈາກຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ນັບຖືຮູບເຄົາລົບ ແລະຊົງບັນຊາໃຫ້ທ່ານອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນການາອານ. ‘ເຮົາຈະໃຫ້ເຈົ້າເປັນຊາດໃຫຍ່ຊາດໜຶ່ງ,’ ພຣະອົງຕັດວ່າ, ‘ແລະເຮົາຈະອວຍພອນເຈົ້າ ແລະເຮັດໃຫ້ນາມຂອງເຈົ້າຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະເຈົ້າຈະເປັນພອນ.’ ປະຖົມມະການ 12:2.”

“The descendants of Abraham, Jacob and his posterity, were brought down to Egypt that in the midst of that great and wicked nation they might reveal the principles of God’s kingdom. The integrity of Joseph and his wonderful work in preserving the lives of the whole Egyptian people were a representation of the life of Christ. Moses and many others were witnesses for God.

ລູກຫລານຂອງອັບຣາຮາມ ຢາໂຄບ ແລະເຊື້ອສາຍຂອງທ່ານ ໄດ້ຖືກນຳລົງໄປຍັງອີຢິບ ເພື່ອວ່າທ່າມກາງຊາດອັນໃຫຍ່ແລະຊົ່ວຊ້ານັ້ນ ພວກເຂົາຈະໄດ້ສຳແດງຫຼັກການແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມຊື່ສັດທ່ຽງທຳຂອງໂຢເຊັບ ແລະພາລະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງທ່ານໃນການຮັກສາຊີວິດຂອງຊາວອີຢິບທັງປວງ ເປັນພາບແທນຂອງພຣະຊົນຊີວິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໂມເຊ ແລະອີກຫຼາຍຄົນ ເປັນພະຍານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ.

“In bringing forth Israel from Egypt, the Lord again manifested His power and His mercy. His wonderful works in their deliverance from bondage and His dealings with them in their travels through the wilderness were not for their benefit alone. These were to be as an object lesson to the surrounding nations. The Lord revealed Himself as a God above all human authority and greatness. The signs and wonders He wrought in behalf of His people showed His power over nature and over the greatest of those who worshiped nature. God went through the proud land of Egypt as He will go through the earth in the last days. With fire and tempest, earthquake and death, the great I AM redeemed His people. He took them out of the land of bondage. He led them through the ‘great and terrible wilderness, wherein were fiery serpents, and scorpions, and drought.’ Deuteronomy 8:15. He brought them forth water out of ‘the rock of flint,’ and fed them with ‘the corn of heaven.’ Psalm 78:24. ‘For,’ said Moses, ‘the Lord’s portion is His people; Jacob is the lot of His inheritance. He found him in a desert land, and in the waste howling wilderness; He led him about, He instructed him, He kept him as the apple of His eye. As an eagle stirreth up her nest, fluttereth over her young, spreadeth abroad her wings, taketh them, beareth them on her wings: so the Lord alone did lead him, and there was no strange God with him.’ Deuteronomy 32:9–12. Thus He brought them unto Himself, that they might dwell as under the shadow of the Most High.

“ໃນການນໍາອິສຣາເອນອອກຈາກອີຢິບນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງຣິດອໍານາດແລະພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ. ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງໃນການຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການເປັນທາດ ແລະການທີ່ພຣະອົງຊົງຈັດການກັບພວກເຂົາລະຫວ່າງການເດີນທາງໃນຖິ່ນກັນດານ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກເຂົາເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນດັ່ງບົດຮຽນອັນປະຈັກແຈ້ງແກ່ບັນດາຊາດທີ່ຢູ່ລ້ອມຮອບ. ພຣະອົງຜູ້ເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສໍາແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ຢູ່ເໜືອອໍານາດ ແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງຂອງມະນຸດ. ໝາຍສໍາຄັນແລະການອັດສະຈັນທີ່ພຣະອົງຊົງກະທໍາເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ສະແດງຣິດອໍານາດຂອງພຣະອົງເໜືອທໍາມະຊາດ ແລະເໜືອບັນດາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນພວກຜູ້ນັບຖືທໍາມະຊາດ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດຜ່ານແຜ່ນດິນອີຢິບອັນຈອງຫອງ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຜ່ານໄປທົ່ວໂລກໃນວັນທ້າຍທັງຫຼາຍ. ດ້ວຍໄຟ ແລະພາຍຸ, ແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະຄວາມຕາຍ, ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ “ເຮົາເປັນຢູ່” ໄດ້ໄຖ່ປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ນໍາພວກເຂົາອອກຈາກແຜ່ນດິນແຫ່ງຄວາມເປັນທາດ. ພຣະອົງໄດ້ນໍາພວກເຂົາຜ່ານ “ຖິ່ນກັນດານອັນໃຫຍ່ແລະໜ້າສະຫຍອງ ທີ່ມີງູພິດ, ແລະແມງປ່ອງ, ແລະຄວາມແຫ້ງແລ້ງ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 8:15. ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ນໍ້າແກ່ພວກເຂົາອອກຈາກ “ຫີນເຫຼັກໄຟ” ແລະໄດ້ລ້ຽງພວກເຂົາດ້ວຍ “ເຂົ້າແຫ່ງສະຫວັນ.” ເພງສັນລະເສີນ 78:24. “ເພາະວ່າ” ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ “ສ່ວນຂອງພຣະຢາເວແມ່ນປະຊາກອນຂອງພຣະອົງ; ຢາໂຄບແມ່ນສ່ວນແຫ່ງມໍລະດົກຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ພົບເຂົາໃນແຜ່ນດິນກັນດານ, ແລະໃນຖິ່ນຮ້າງອັນວ້າເຫວ່ທີ່ມີສຽງຫອນ; ພຣະອົງໄດ້ນໍາເຂົາໄປມາ, ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງສອນເຂົາ, ພຣະອົງໄດ້ຮັກສາເຂົາໄວ້ດັ່ງແກ້ວຕາຂອງພຣະອົງ. ດັ່ງນົກອິນຊີທີ່ປຸກຮັງຂອງມັນ ບິນວົນເໜືອລູກຂອງມັນ ກາງປີກຂອງມັນອອກ ຮັບພວກມັນໄວ້ ແລະແບກພວກມັນໄວ້ເທິງປີກຂອງມັນ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຢາເວອົງດຽວໄດ້ຊົງນໍາເຂົາ ແລະບໍ່ມີພຣະອື່ນໃດຢູ່ກັບເຂົາ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 32:9–12. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງໄດ້ນໍາພວກເຂົາມາຫາພຣະອົງເອງ ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະອາໄສຢູ່ພາຍໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ.”

“Christ was the leader of the children of Israel in their wilderness wanderings. Enshrouded in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, He led and guided them. He preserved them from the perils of the wilderness, He brought them into the land of promise, and in the sight of all the nations that acknowledged not God He established Israel as His own chosen possession, the Lord’s vineyard.

“ພຣະຄຣິດຊົງເປັນຜູ້ນຳຂອງບັນດາລູກຫຼານອິດສະຣາເອນໃນການພະເນຈອນຂອງເຂົາໃນຖິ່ນກັນດານ. ຊົງຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນເສົາເມກຕອນກາງເວັນ ແລະ ເສົາໄຟຕອນກາງຄືນ ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳພາແລະຊົງຊີ້ນຳເຂົາ. ພຣະອົງຊົງປົກປັກຮັກສາເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກອັນຕະລາຍແຫ່ງຖິ່ນກັນດານ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງນຳເຂົາເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ແລະ ຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງບັນດາຊາດທັງຫຼາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງສະຖາປະນາອິດສະຣາເອນໃຫ້ເປັນກຳມະສິດທີ່ຊົງຄັດເລືອກໄວ້ສຳລັບພຣະອົງເອງ, ເປັນສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.”

“To this people were committed the oracles of God. They were hedged about by the precepts of His law, the everlasting principles of truth, justice, and purity. Obedience to these principles was to be their protection, for it would save them from destroying themselves by sinful practices. And as the tower in the vineyard, God placed in the midst of the land His holy temple.

“ພຣະດຳລັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກຝາກໄວ້ແກ່ຊົນຊາດນີ້. ພວກເຂົາໄດ້ຖືກລ້ອມຮອບໄວ້ດ້ວຍຂໍ້ກຳນົດແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ອັນເປັນຫຼັກການນິລັນດອນແຫ່ງຄວາມຈິງ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະຄວາມບໍລິສຸດ. ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ຈະເປັນການປົກປ້ອງຂອງພວກເຂົາ ເພາະມັນຈະຊ່ວຍພວກເຂົາໃຫ້ພົ້ນຈາກການທຳລາຍຕົນເອງດ້ວຍການປະພຶດບາບ. ແລະດັ່ງຫໍຄອຍໃນສວນອະງຸ່ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ສະຖາປະນາພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໄວ້ທ່າມກາງແຜ່ນດິນນັ້ນ.”

“Christ was their instructor. As He had been with them in the wilderness, so He was still to be their teacher and guide. In the tabernacle and the temple His glory dwelt in the holy shekinah above the mercy seat. In their behalf He constantly manifested the riches of His love and patience.

“ພຣະຄຣິດຊົງເປັນພຣະອາຈານຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງເຄີຍສະຖິດກັບເຂົາໃນຖິ່ນກັນດານສັນດອນ, ດັ່ງນັ້ນບັດນີ້ພຣະອົງຍັງຄົງຈະເປັນພຣະອາຈານແລະຜູ້ນໍາທາງຂອງເຂົາ. ໃນພຣະພັກແລະໃນພຣະວິຫານ ພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງສະຖິດຢູ່ໃນເຊກີນາອັນບໍລິສຸດເຫນືອບັນລັງພຣະກະລຸນາ. ເພື່ອເຂົາທັງຫຼາຍ ພຣະອົງຊົງສະແດງຄວາມອຸດົມແຫ່ງຄວາມຮັກແລະຄວາມອົດທົນຂອງພຣະອົງຢູ່ເປັນນິດ.”

“God desired to make of His people Israel a praise and a glory. Every spiritual advantage was given them. God withheld from them nothing favorable to the formation of character that would make them representatives of Himself.

ພຣະເຈົ້າຊົງປະສົງທີ່ຈະໃຫ້ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນຂອງພຣະອົງເປັນຄຳສັນລະເສີນແລະເປັນສະຫງ່າລາສີ. ພຣະອົງໄດ້ປະທານຂໍ້ໄດ້ປຽບຝ່າຍວິນຍານທຸກປະການແກ່ພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າມິໄດ້ຊົງຫັກຫ້າມສິ່ງໃດໆທີ່ເປັນຄຸນປະໂຫຍດແກ່ການກໍ່ຮ່າງສ້າງອຸປນິສັຍ ອັນຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະອົງ.

“Their obedience to the law of God would make them marvels of prosperity before the nations of the world. He who could give them wisdom and skill in all cunning work would continue to be their teacher, and would ennoble and elevate them through obedience to His laws. If obedient, they would be preserved from the diseases that afflicted other nations, and would be blessed with vigor of intellect. The glory of God, His majesty and power, were to be revealed in all their prosperity. They were to be a kingdom of priests and princes. God furnished them with every facility for becoming the greatest nation on the earth.

“ການເຊື່ອຟັງຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນທີ່ພິສະຈັນໃນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຕໍ່ໜ້າບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ. ພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງສາມາດປະທານສະຕິປັນຍາແລະຄວາມຊໍານານໃນທຸກວຽກງານອັນປະນີດ ຈະຊົງສືບຕໍ່ເປັນພຣະອາຈານຂອງພວກເຂົາ ແລະຈະຊົງຍົກຍ້ອງແລະຍົກຖານະພວກເຂົາຜ່ານການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ຖ້າພວກເຂົາເຊື່ອຟັງ ພວກເຂົາຈະຖືກສະຫງວນໄວ້ຈາກພະຍາດທັງຫຼາຍທີ່ທໍລະມານຊາດອື່ນໆ ແລະຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນດ້ວຍກໍາລັງແຫ່ງສະຕິປັນຍາ. ລັດສະໝີພາບຂອງພຣະເຈົ້າ, ພຣະບາຣະມີ ແລະລິດອໍານາດຂອງພຣະອົງ ຈະຕ້ອງຖືກສໍາແດງໃຫ້ປາກົດໃນຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງທັງປວງຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະຕ້ອງເປັນອານາຈັກແຫ່ງປຸໂຣຫິດແລະເຈົ້ານາຍ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຈັດຕຽມທຸກສິ່ງອໍານວຍແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ກາຍເປັນຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.”

“In the most definite manner Christ through Moses had set before them God’s purpose, and had made plain the terms of their prosperity. ‘Thou art an holy people unto the Lord thy God,’ He said; ‘the Lord thy God hath chosen thee to be a special people unto Himself, above all people that are upon the face of the earth…. Know therefore that the Lord thy God, He is God, the faithful God, which keepeth covenant and mercy with them that love Him and keep His commandments to a thousand generations…. Thou shalt therefore keep the commandments, and the statutes, and the judgments, which I command thee this day, to do them. Wherefore it shall come to pass, if ye hearken to these judgments, and keep, and do them, that the Lord thy God shall keep unto thee the covenant and the mercy which He sware unto thy fathers; and He will love thee, and bless thee, and multiply thee: He will also bless the fruit of thy womb, and the fruit of thy land, thy corn, and thy wine, and thine oil, the increase of thy kine, and the flocks of thy sheep, in the land which He sware unto thy fathers to give thee. Thou shalt be blessed above all people…. And the Lord will take away from thee all sickness, and will put none of the evil diseases of Egypt, which thou knowest, upon thee.’ Deuteronomy 7:6, 9, 11–15.

“ໂດຍວິທີອັນແນ່ນອນທີ່ສຸດ ພຣະຄຣິດໂດຍທາງໂມເຊໄດ້ຊົງວາງພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຊົງເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດເຖິງເງື່ອນໄຂແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຂອງພວກເຂົາ. ‘ເຈົ້າເປັນຊົນຊາດອັນບໍລິສຸດແດ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ’ ພຣະອົງຕັດວ່າ; ‘ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ໄດ້ຊົງເລືອກເຈົ້າໃຫ້ເປັນຊົນຊາດພິເສດສໍາລັບພຣະອົງເອງ ເໜືອກວ່າບັນດາຊົນຊາດທັງປວງທີ່ຢູ່ເທິງພື້ນພິພົບໂລກ…. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຜູ້ສັດຊື່ ຜູ້ຮັກສາພັນທະສັນຍາ ແລະພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກພຣະອົງ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້ເຖິງພັນຊົ່ວອາຍຸ…. ເຫດສະນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງຮັກສາພຣະບັນຍັດ ແລະກົດເກນ ແລະຄໍາຕັດສິນ ທີ່ເຮົາບັນຊາເຈົ້າໃນວັນນີ້ ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມ. ເຫດສະນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ຖ້າພວກເຈົ້າຟັງຄໍາຕັດສິນເຫຼົ່ານີ້ ແລະຮັກສາ ແລະປະຕິບັດຕາມ ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ຈະຊົງຮັກສາໄວ້ແກ່ເຈົ້າຊຶ່ງພັນທະສັນຍາ ແລະພຣະກະລຸນາ ທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າ; ແລະພຣະອົງຈະຊົງຮັກເຈົ້າ ແລະອວຍພອນເຈົ້າ ແລະເພີ່ມພູນເຈົ້າ: ພຣະອົງຈະຊົງອວຍພອນຜົນແຫ່ງຄັນທ້ອງຂອງເຈົ້າດ້ວຍ ແລະຜົນແຫ່ງແຜ່ນດິນຂອງເຈົ້າ ຄືເຂົ້າ ແລະນ້ໍາອະງຸ່ນ ແລະນ້ໍາມັນ ທັງຜົນເພີ່ມພູນແຫ່ງຝູງງົວ ແລະຝູງແກະຂອງເຈົ້າ ໃນແຜ່ນດິນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສາບານໄວ້ກັບບັນພະບຸລຸດຂອງເຈົ້າວ່າຈະປະທານໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ. ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນເໜືອກວ່າຊົນຊາດທັງປວງ…. ແລະພຣະຢາເວຈະຊົງນໍາຄວາມເຈັບໄຂ້ທັງປວງອອກໄປຈາກເຈົ້າ ແລະຈະບໍ່ໃຫ້ໂລຄະອັນຊົ່ວຮ້າຍແຫ່ງອີຢິບທີ່ເຈົ້າຮູ້ຈັກນັ້ນມາຢູ່ເໜືອເຈົ້າ.’ ພຣະບັນຍັດສອງ 7:6, 9, 11–15.”

“If they would keep His commandments, God promised to give them the finest of the wheat, and bring them honey out of the rock. With long life would He satisfy them, and show them His salvation.

“ຖ້າພວກເຂົາຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ, ພຣະເຈົ້າຊົງສັນຍາວ່າຈະປະທານເຂົ້າສາລີອັນດີທີ່ສຸດແກ່ພວກເຂົາ, ແລະຊົງນຳນ້ຳເຜິ້ງອອກມາຈາກຫີນໃຫ້ພວກເຂົາ. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ພວກເຂົາອິ່ມໜຳດ້ວຍອາຍຸຍືນ, ແລະຊົງສະແດງຄວາມລອດຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຂົາ.”

“Through disobedience to God, Adam and Eve had lost Eden, and because of sin the whole earth was cursed. But if God’s people followed His instruction, their land would be restored to fertility and beauty. God Himself gave them directions in regard to the culture of the soil, and they were to co-operate with Him in its restoration. Thus the whole land, under God’s control, would become an object lesson of spiritual truth. As in obedience to His natural laws the earth should produce its treasures, so in obedience to His moral law the hearts of the people were to reflect the attributes of His character. Even the heathen would recognize the superiority of those who served and worshiped the living God.

ໂດຍການບໍ່ເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ, ອາດາມແລະເອວາໄດ້ສູນເສຍສວນເອເດນ, ແລະເພາະບາບແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດຖືກສາບແຊ່ງ. ແຕ່ຖ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດຳເນີນຕາມຄຳຊີ້ນຳຂອງພຣະອົງ, ແຜ່ນດິນຂອງເຂົາກໍຈະຖືກຟື້ນຟູໃຫ້ອຸດົມສົມບູນແລະງົດງາມອີກຄັ້ງ. ພຣະເຈົ້າເອງໄດ້ປະທານແນວທາງແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍກ່ຽວກັບການບຳລຸງດິນ, ແລະເຂົາທັງຫຼາຍຕ້ອງຮ່ວມມືກັບພຣະອົງໃນການຟື້ນຟູມັນ. ດັ່ງນັ້ນແຜ່ນດິນທັງໝົດ, ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈະກາຍເປັນບົດຮຽນອັນປະຈັກແຫ່ງຄວາມຈິງຝ່າຍວິນຍານ. ເໝືອນດັ່ງວ່າໂລກ, ໂດຍການເຊື່ອຟັງກົດເກນທາງທຳມະຊາດຂອງພຣະອົງ, ຈະຜະລິດຂອງລ້ຳຄ່າຂອງມັນອອກມາ, ດັ່ງນັ້ນໃຈຂອງປະຊາຊົນກໍຕ້ອງສະທ້ອນຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະອົງ ໂດຍການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດທາງສິນທຳຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດຜູ້ນັບຖືຮູບເຄົາລົບກໍຈະຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມສູງສົ່ງຍິ່ງກວ່າຂອງຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່.

“‘Behold,’ said Moses, ‘I have taught you statutes and judgments, even as the Lord my God commanded me, that ye should do so in the land whither ye go to possess it. Keep therefore and do them; for this is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, which shall hear all these statutes, and say, Surely this great nation is a wise and understanding people. For what nation is there so great, who hath God so nigh unto them, as the Lord our God is in all things that we call upon Him for? And what nation is there so great, that hath statutes and judgments so righteous as all this law, which I set before you this day?’ Deuteronomy 4:5–8.

“‘ຈົ່ງເບິ່ງ,’ ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ, ‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສອນພວກທ່ານເຖິງກົດບັນຍັດແລະຄຳພິພາກສາ ຕາມທີ່ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໄດ້ຊົງບັນຊາແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະໄດ້ປະພຶດຕາມໃນແຜ່ນດິນທີ່ພວກທ່ານກຳລັງຈະເຂົ້າໄປຄອບຄອງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັກສາແລະປະພຶດຕາມສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ; ເພາະວ່ານີ້ແມ່ນສະຕິປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກທ່ານໃນສາຍຕາຂອງບັນດາຊາດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະໄດ້ຍິນກົດບັນຍັດເຫຼົ່ານີ້ທັງສິ້ນ ແລະຈະກ່າວວ່າ, ແນ່ນອນ ຊາດໃຫຍ່ນີ້ເປັນຊົນຊາດທີ່ມີສະຕິປັນຍາແລະຄວາມເຂົ້າໃຈ. ເພາະວ່າ ມີຊາດໃດແດ່ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ປານນີ້ ທີ່ມີພຣະເຈົ້າຊົງຢູ່ໃກ້ພວກເຂົາ ເໝືອນດັ່ງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ ຊົງຢູ່ໃກ້ເຮົາໃນສາລະພັດສິ່ງທີ່ເຮົາທູນຂໍຕໍ່ພຣະອົງ? ແລະມີຊາດໃດແດ່ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ປານນີ້ ທີ່ມີກົດບັນຍັດແລະຄຳພິພາກສາອັນຊອບທຳຍິ່ງ ເໝືອນດັ່ງພຣະບັນຍັດທັງສິ້ນນີ້ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານໃນວັນນີ້?’ ພຣະບັນຍັດສອງ 4:5–8.”

“The children of Israel were to occupy all the territory which God appointed them. Those nations that rejected the worship and service of the true God were to be dispossessed. But it was God’s purpose that by the revelation of His character through Israel men should be drawn unto Him. To all the world the gospel invitation was to be given. Through the teaching of the sacrificial service Christ was to be uplifted before the nations, and all who would look unto Him should live. All who, like Rahab the Canaanite, and Ruth the Moabitess, turned from idolatry to the worship of the true God, were to unite themselves with His chosen people. As the numbers of Israel increased they were to enlarge their borders, until their kingdom should embrace the world.

“ລູກຫຼານຂອງອິດສະຣາເອນຈະຕ້ອງເຂົ້າຄອບຄອງດິນແດນທັງໝົດທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ບັນດາຊາດເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ປະຕິເສດການນະມັດສະການແລະການຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້ ຈະຕ້ອງຖືກປົດອອກຈາກການຄອບຄອງ. ແຕ່ນີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືວ່າໂດຍການສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຜ່ານທາງອິດສະຣາເອນ ມະນຸດທັງຫຼາຍຈະຖືກດຶງເຂົ້າມາຫາພຣະອົງ. ຄຳເຊີນແຫ່ງຂ່າວປະເສີດຈະຕ້ອງຖືກປະກາດແກ່ຊາວໂລກທັງມວນ. ໂດຍຜ່ານການສັ່ງສອນເລື່ອງພິທີຖວາຍບູຊາ ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຖືກຍົກຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າບັນດາປະຊາຊາດ ແລະທຸກຄົນທີ່ຈະຫັນມາເບິ່ງພຣະອົງກໍຈະມີຊີວິດ. ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ເໝືອນດັ່ງ Rahab ຊາວຄານາອານ ແລະ Ruth ຊາວໂມອາບ, ໄດ້ຫັນຈາກການນັບຖືຮູບເຄົາລົບໄປສູ່ການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າທ່ຽງແທ້, ຈະຕ້ອງເຂົ້າຮ່ວມຕົນກັບປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກໄວ້. ເມື່ອຈຳນວນຂອງອິດສະຣາເອນເພີ່ມຂຶ້ນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຂະຫຍາຍດິນແດນຂອງຕົນ ຈົນກວ່າອານາຈັກຂອງພວກເຂົາຈະຄອບຄຸມໂລກ.”

“God desired to bring all peoples under His merciful rule. He desired that the earth should be filled with joy and peace. He created man for happiness, and He longs to fill human hearts with the peace of heaven. He desires that the families below shall be a symbol of the great family above.

“ພຣະເຈົ້າຊົງປາຖະໜາທີ່ຈະນຳບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງເຂົ້າຢູ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງອັນປະກອບດ້ວຍພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ສັນຕິສຸກ. ພຣະອົງຊົງສ້າງມະນຸດເພື່ອຄວາມສຸກ ແລະ ຊົງປາຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະເຕີມເຕັມຈິດໃຈຂອງມະນຸດດ້ວຍສັນຕິສຸກແຫ່ງສະຫວັນ. ພຣະອົງຊົງປາຖະໜາໃຫ້ຄອບຄົວທັງຫຼາຍໃນໂລກເບື້ອງລຸ່ມນີ້ ເປັນສັນຍະລັກຂອງຄອບຄົວອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນເບື້ອງເທິງ.”

“But Israel did not fulfill God’s purpose. The Lord declared, ‘I had planted thee a noble vine, wholly a right seed: how then art thou turned into the degenerate plant of a strange vine unto Me?’ Jeremiah 2:21. ‘Israel is an empty vine, he bringeth forth fruit unto himself.’ Hosea 10:1. ‘And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt Me and My vineyard. What could have been done more to My vineyard, that I have not done in it? Wherefore when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to My vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: and I will lay it waste; it shall not be pruned nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For … He looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry.’ Isaiah 5:3–7.

“ແຕ່ອິສຣາເອນບໍ່ໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ, ‘ເຮົາໄດ້ປູກເຈົ້າເປັນເຄືອອະງຸ່ນຊັ້ນດີ, ເປັນເຊື້ອພັນທີ່ຖືກຕ້ອງທັງສິ້ນ: ແລ້ວເປັນຢ່າງໃດເຈົ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຕົ້ນທີ່ເສື່ອມຊາມຂອງເຄືອອະງຸ່ນຕ່າງດ້າວສຳລັບເຮົາ?’ ເຢເຣມີຢາ 2:21. ‘ອິສຣາເອນເປັນເຄືອອະງຸ່ນທີ່ຫວ່າງເປົ່າ, ມັນເກີດຜົນເພື່ອຕົນເອງ.’ ໂຮເຊຢາ 10:1. ‘ບັດນີ້, ໂອ ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະບັນດາຊາຍແຫ່ງຢູດາ, ຂໍພວກເຈົ້າຈົ່ງຕັດສິນລະຫວ່າງເຮົາກັບສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ. ຍັງຈະມີອັນໃດອີກທີ່ຄວນໄດ້ເຮັດໃຫ້ແກ່ສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ ຊຶ່ງເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດໃນນັ້ນ? ເຫດສັນໃດ ເມື່ອເຮົາຄອຍວ່າມັນຈະເກີດຜົນອະງຸ່ນ ມັນກັບເກີດຜົນອະງຸ່ນປ່າ? ແລະບັດນີ້ ຈົ່ງມາເຖິງ; ເຮົາຈະບອກພວກເຈົ້າວ່າເຮົາຈະເຮັດອັນໃດແກ່ສວນອະງຸ່ນຂອງເຮົາ: ເຮົາຈະຮື້ຮົ້ວຂອງມັນອອກ ແລະມັນຈະຖືກກິນໝົດ; ແລະທຳລາຍກຳແພງຂອງມັນລົງ ແລະມັນຈະຖືກຢຽບຍ່ຳ: ແລະເຮົາຈະປະໃຫ້ມັນຮ້າງເປົ່າ; ມັນຈະບໍ່ຖືກຕັດແຕ່ງ ຫຼືຂຸດພວນ; ແຕ່ໜາມແລະພຸ່ມມີໜາມຈະຂຶ້ນມາ: ເຮົາຈະບັນຊາເມກດ້ວຍວ່າ ຢ່າໃຫ້ຝົນຕົກໃສ່ມັນ. ເພາະວ່າ … ພຣະອົງຄອຍຫາການພິພາກສາ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ ມີແຕ່ການບີບບັງຄັບ; ຄອຍຫາຄວາມຊອບທຳ, ແຕ່ເບິ່ງເຖີດ ມີແຕ່ສຽງຮ້ອງ.’ ເອຊາຢາ 5:3–7.”

“The Lord had through Moses set before His people the result of unfaithfulness. By refusing to keep His covenant, they would cut themselves off from the life of God, and His blessing could not come upon them. ‘Beware,’ said Moses, ‘that thou forget not the Lord thy God, in not keeping His commandments, and His judgments, and His statutes, which I command thee this day: lest when thou hast eaten and art full, and hast built goodly houses, and dwelt therein; and when thy herds and thy flocks multiply, and thy silver and thy gold is multiplied, and all that thou hast is multiplied; then thine heart be lifted up, and thou forget the Lord thy God…. And thou say in thine heart, My power and the might of mine hand hath gotten me this wealth…. And it shall be, if thou do at all forget the Lord thy God, and walk after other gods, and serve them, and worship them, I testify against you this day that ye shall surely perish. As the nations which the Lord destroyeth before your face, so shall ye perish; because ye would not be obedient unto the voice of the Lord your God.’ Deuteronomy 8:11–14, 17, 19, 20.

ຜ່ານທາງໂມເຊ ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມບໍ່ສັດຊື່. ໂດຍການປະຕິເສດບໍ່ຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈະຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກຊີວິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະພອນຂອງພຣະອົງກໍຈະບໍ່ອາດມາເຖິງພວກເຂົາໄດ້. “ຈົ່ງລະວັງ” ໂມເຊໄດ້ກ່າວວ່າ “ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າລືມພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ ໂດຍການບໍ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະຄຳຕັດສິນ ແລະກົດຕັ້ງຂອງພຣະອົງ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບັນຊາເຈົ້າໃນວັນນີ້: ຢ້ານວ່າເມື່ອເຈົ້າໄດ້ກິນແລະອີ່ມໜຳ ແລະໄດ້ສ້າງເຮືອນອັນດີງາມ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ແລະເມື່ອຝູງງົວແລະຝູງແກະຂອງເຈົ້າເພີ່ມທະວີຂຶ້ນ ແລະເງິນແລະຄຳຂອງເຈົ້າເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີກໍເພີ່ມພູນຂຶ້ນ; ແລ້ວໃຈຂອງເຈົ້າຈະຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ ແລະເຈົ້າຈະລືມພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ…. ແລະເຈົ້າຈະກ່າວໃນໃຈຂອງເຈົ້າວ່າ ອຳນາດຂອງຂ້ອຍ ແລະກຳລັງແຫ່ງມືຂອງຂ້ອຍໄດ້ຫາຊັບສົມບັດນີ້ໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ…. ແລະມັນຈະເປັນວ່າ ຖ້າເຈົ້າລືມພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ ແລະໄປຕາມພະອື່ນ ແລະຮັບໃຊ້ພະເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະນະມັດສະການພະເຫຼົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເປັນພະຍານຕໍ່ສູ້ພວກເຈົ້າໃນວັນນີ້ວ່າ ພວກເຈົ້າຈະພິນາດຢ່າງແນ່ນອນ. ເໝືອນດັ່ງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ພຣະຢາເວຊົງທຳລາຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຈົ້າ ພວກເຈົ້າກໍຈະພິນາດດັ່ງນັ້ນ; ເພາະວ່າພວກເຈົ້າບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ.” ພຣະບັນຍັດສອງ 8:11–14, 17, 19, 20.

“The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

ປະຊາຊົນຢິວບໍ່ໄດ້ໃສ່ໃຈຕໍ່ຄຳເຕືອນນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມພຣະເຈົ້າ ແລະ ສູນເສຍການເຫັນແກ່ສິດອັນສູງສົ່ງຂອງຕົນໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງພຣະອົງ. ພຣະພອນທັງຫຼາຍທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບບໍ່ໄດ້ນຳພຣະພອນມາສູ່ໂລກ. ຂໍ້ໄດ້ປຽບທັງປວງຂອງພວກເຂົາຖືກນຳໄປໃຊ້ເພື່ອການຍົກຍ້ອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາໄດ້ລັກເອົາຈາກພຣະເຈົ້າການຮັບໃຊ້ທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຂົາ ແລະ ພວກເຂົາຍັງລັກເອົາຈາກເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນ ການຊີ້ນຳທາງສາສະໜາ ແລະ ແບບຢ່າງອັນບໍລິສຸດ. ເໝືອນດັ່ງຊາວໂລກກ່ອນນ້ຳຖ້ວມ ພວກເຂົາໄດ້ດຳເນີນຕາມຈິນຕະນາການຊົ່ວຮ້າຍທຸກປະການໃນໃຈຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ສິ່ງສັກສິດປາກົດເປັນເລື່ອງຫຼິ້ນ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ, ຄືສິ່ງເຫຼົ່ານີ້’ (Jeremiah 7:4), ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍກຳລັງບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ສະຖານບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງເປື້ອນເປິ.

“The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.

“ພວກຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃຫ້ຮັບຜິດຊອບສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມໄວ້ວາງໃຈທີ່ມອບໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຄູອາຈານບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ສອນສັ່ງປະຊາຊົນຢ່າງສັດຊື່. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ນຳຄວາມດີງາມແລະພຣະກະລຸນາຂອງພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງສິດອັນຊອບທຳຂອງພຣະອົງທີ່ຈະຮັບຄວາມຮັກແລະການຮັບໃຊ້ຈາກພວກເຂົາ ມາວາງໄວ້ຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ. ພວກຄົນເຮັດສວນອະງຸ່ນເຫຼົ່ານີ້ສະແຫວງຫາສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນເອງ. ພວກເຂົາປາຖະໜາຈະຍຶດເອົາຜົນຜະລິດຂອງສວນອະງຸ່ນໄວ້ເປັນຂອງຕົນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາພາກພຽນກະທຳກໍຄື ການດຶງດູດຄວາມສົນໃຈແລະການຖວາຍກຽດແດ່ຕົນເອງ.”

“The guilt of these leaders in Israel was not like the guilt of the ordinary sinner. These men stood under the most solemn obligation to God. They had pledged themselves to teach a ‘Thus saith the Lord’ and to bring strict obedience into their practical life. Instead of doing this they were perverting the Scriptures. They laid heavy burdens upon men, enforcing ceremonies that reached to every step in life. The people lived in continual unrest, for they could not fulfill the requirements laid down by the rabbis. As they saw the impossibility of keeping man-made commandments, they became careless in regard to the commandments of God.

“ຄວາມຜິດຂອງບັນດາຜູ້ນຳເຫຼົ່ານີ້ໃນອິດສະຣາເອນ ບໍ່ເໝືອນກັບຄວາມຜິດຂອງຄົນບາບທົ່ວໄປ. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຢືນຢູ່ພາຍໃຕ້ພັນທະອັນສັກສິດທີ່ສຸດຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິຍານຕົນວ່າຈະສັ່ງສອນ ‘ດັ່ງທີ່ພຣະຢາເວກ່າວ’ ແລະຈະນຳການເຊື່ອຟັງຢ່າງເຄັ່ງຄັດມາສູ່ຊີວິດການປະພຶດຂອງຕົນ. ແທນທີ່ຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາກັບບິດເບືອນພຣະຄຳພີ. ພວກເຂົາໄດ້ວາງພາລະອັນໜັກໄວ້ເທິງມະນຸດ ໂດຍບັງຄັບໃຫ້ຖືພິທີກຳຕ່າງໆທີ່ລຸກລາມໄປເຖິງທຸກຍ່າງກ້າວໃນຊີວິດ. ປະຊາຊົນດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມບໍ່ສະຫງົບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ອາດປະຕິບັດຂໍ້ກຳນົດທີ່ພວກຣັບບີໄດ້ວາງໄວ້. ເມື່ອພວກເຂົາເຫັນຄວາມເປັນໄປບໍ່ໄດ້ໃນການຮັກສາບັນຍັດທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ ພວກເຂົາກໍເລີ່ມປະໝາດຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ.”

“The Lord had instructed His people that He was the owner of the vineyard, and that all their possessions were given them in trust to be used for Him. But the priests and teachers did not perform the work of their sacred office as if they were handling the property of God. They were systematically robbing Him of the means and facilities entrusted to them for the advancement of His work. Their covetousness and greed caused them to be despised even by the heathen. Thus the Gentile world was given occasion to misinterpret the character of God and the laws of His kingdom.

ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນ ແລະຊັບສິນທັງໝົດຂອງພວກເຂົານັ້ນ ໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາໃນຖານະຜູ້ຮັບຝາກ ເພື່ອໃຫ້ໃຊ້ສໍາລັບພຣະອົງ. ແຕ່ພວກປະໂລຫິດແລະອາຈານທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດພາລະກິດແຫ່ງຕໍາແໜ່ງອັນສັກສິດຂອງຕົນ ດັ່ງກັບວ່າພວກເຂົາກໍາລັງຈັດການຊັບສິນຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ປຸ້ນຊິງຈາກພຣະອົງຢ່າງເປັນລະບົບ ໃນດ້ານປັດໃຈ ແລະສິ່ງອໍານວຍຄວາມສະດວກທີ່ຊົງມອບໄວ້ໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈແກ່ພວກເຂົາ ເພື່ອຄວາມກ້າວໜ້າແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະອົງ. ຄວາມໂລບຢາກ ແລະຄວາມລະໂມບຂອງພວກເຂົາ ເຮັດໃຫ້ແມ່ນແຕ່ພວກຄົນຕ່າງຊາດກໍຍັງດູຖູກພວກເຂົາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂລກຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈຶ່ງໄດ້ຮັບໂອກາດໃນການເຂົ້າໃຈຜິດ ຕໍ່ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຕໍ່ກົດໝາຍແຫ່ງອານາຈັກຂອງພຣະອົງ.

“With a father’s heart, God bore with His people. He pleaded with them by mercies given and mercies withdrawn. Patiently He set their sins before them, and in forbearance waited for their acknowledgment. Prophets and messengers were sent to urge God’s claim upon the husbandmen; but instead of being welcomed, they were treated as enemies. The husbandmen persecuted and killed them. God sent still other messengers, but they received the same treatment as the first, only that the husbandmen showed still more determined hatred.

“ດ້ວຍພຣະທັຍຂອງພຣະບິດາ, ພຣະເຈົ້າຊົງອົດທົນຕໍ່ຊົນຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງອ້ອນວອນເຂົາທັງຫຼາຍດ້ວຍພຣະເມດຕາທີ່ປະທານໃຫ້ ແລະດ້ວຍພຣະເມດຕາທີ່ຊົງຖອນຄືນ. ດ້ວຍຄວາມອົດກັ້ນ, ພຣະອົງຊົງວາງບາບຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຂົາ, ແລະໃນຄວາມອົດກັ້ນນັ້ນຊົງລໍຖ້າການຍອມຮັບຂອງເຂົາ. ພວກສາດສະດາ ແລະບັນດາຜູ້ສື່ຂ່າວໄດ້ຖືກສົ່ງມາເພື່ອຍືນຢັນສິດອັນຊອບທຳຂອງພຣະເຈົ້າເໜືອພວກຄົນທຳສວນອະງຸ່ນ; ແຕ່ແທນທີ່ຈະຕ້ອນຮັບ, ພວກເຂົາກັບຖືກປະຕິບັດດັ່ງເປັນສັດຕູ. ພວກຄົນທຳສວນອະງຸ່ນໄດ້ຂົ່ມເຫັງ ແລະຂ້າພວກເຂົາ. ພຣະເຈົ້າຊົງສົ່ງຜູ້ສື່ຂ່າວອື່ນໆມາອີກ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບການປະຕິບັດເຊັ່ນດຽວກັນກັບພວກທຳອິດ, ເພີ່ມແຕ່ວ່າພວກຄົນທຳສວນອະງຸ່ນໄດ້ສະແດງຄວາມຊັງທີ່ແນ່ວແນ່ຍິ່ງຂຶ້ນ.”

“As a last resource, God sent His Son, saying, ‘They will reverence My Son.’ But their resistance had made them vindictive, and they said among themselves, ‘This is the heir; come, let us kill Him, and let us seize on His inheritance.’ We shall then be left to enjoy the vineyard, and to do as we please with the fruit.

“ເປັນທາງສຸດທ້າຍ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງພຣະບຸດຂອງພຣະອົງມາ, ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ເຂົາທັງຫຼາຍຈະເຄົາລົບພຣະບຸດຂອງເຮົາ.’ ແຕ່ການຂັດຂືນຂອງເຂົາໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຂົາມີໃຈພະຍາບາດ, ແລະເຂົາໄດ້ເວົ້າກັນເອງວ່າ, ‘ນີ້ແຫຼະແມ່ນທາຍາດ; ມາເຖີດ, ໃຫ້ພວກເຮົາຂ້າພຣະອົງເສຍ, ແລະໃຫ້ພວກເຮົາຍຶດເອົາມໍຣະດົກຂອງພຣະອົງ.’ ແລ້ວພວກເຮົາຈະຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຊື່ນຊົມສວນອະງຸ່ນນັ້ນ, ແລະເຮັດກັບຜົນຂອງມັນຕາມໃຈພວກເຮົາ.”

“The Jewish rulers did not love God; therefore they cut themselves away from Him, and rejected all His overtures for a just settlement. Christ, the Beloved of God, came to assert the claims of the Owner of the vineyard; but the husbandmen treated Him with marked contempt, saying, We will not have this man to rule over us. They envied Christ’s beauty of character. His manner of teaching was far superior to theirs, and they dreaded His success. He remonstrated with them, unveiling their hypocrisy, and showing them the sure results of their course of action. This stirred them to madness. They smarted under the rebukes they could not silence. They hated the high standard of righteousness which Christ continually presented. They saw that His teaching was placing them where their selfishness would be uncloaked, and they determined to kill Him. They hated His example of truthfulness and piety and the elevated spirituality revealed in all He did. His whole life was a reproof to their selfishness, and when the final test came, the test which meant obedience unto eternal life or disobedience unto eternal death, they rejected the Holy One of Israel. When they were asked to choose between Christ and Barabbas, they cried out, ‘Release unto us Barabbas!’ Luke 23:18. And when Pilate asked, ‘What shall I do then with Jesus?’ they cried fiercely, ‘Let Him be crucified.’ Matthew 27:22. ‘Shall I crucify your King?’ Pilate asked, and from the priests and rulers came the answer, ‘We have no king but Caesar.’ John 19:15. When Pilate washed his hands, saying, ‘I am innocent of the blood of this just person,’ the priests joined with the ignorant mob in declaring passionately, ‘His blood be on us, and on our children.’ Matthew 27:24, 25.

ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຊາວຢິວບໍ່ໄດ້ຮັກພຣະເຈົ້າ; ສະນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕັດຕົນເອງອອກຈາກພຣະອົງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດການເຊື້ອເຊີນທຸກປະການຂອງພຣະອົງເພື່ອການປະນີປະນອມອັນຊອບທຳ. ພຣະຄຣິດ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຢືນຢັນສິດອັນຊອບທຳຂອງເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນ; ແຕ່ຊາວສວນໄດ້ປະພຶດຕໍ່ພຣະອົງດ້ວຍຄວາມດູໝິ່ນຢ່າງຊັດແຈ້ງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ພວກເຮົາຈະບໍ່ໃຫ້ຄົນນີ້ປົກຄອງເໜືອພວກເຮົາ. ພວກເຂົາອິດສາຄວາມງາມແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ. ວິທີການສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງສູງສົ່ງກວ່າຂອງພວກເຂົາຫຼາຍ ແລະພວກເຂົາກໍຢ້ານກົວຄວາມສຳເລັດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ທັກທ້ວງພວກເຂົາ ເປີດເຜยຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຂອງພວກເຂົາ ແລະສະແດງໃຫ້ພວກເຂົາເຫັນຜົນອັນແນ່ນອນແຫ່ງແນວທາງການກະທຳຂອງຕົນ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ປຸກເຮົ້າພວກເຂົາໃຫ້ຄຸ້ມຄັ່ງເຖິງຂັ້ນບ້າຄັ່ງ. ພວກເຂົາເຈັບແສບພາຍໃຕ້ຄຳຕຳນິທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດປິດປາກໄດ້. ພວກເຂົາກຽດຊັງມາດຕະຖານອັນສູງແຫ່ງຄວາມຊອບທຳທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ນຳສະເໜີຢູ່ເປັນນິດ. ພວກເຂົາເຫັນວ່າຄຳສອນຂອງພຣະອົງກຳລັງວາງພວກເຂົາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ຄວາມເຫັນແກ່ຕົວຂອງພວກເຂົາຈະຖືກເປີດໂປງ, ແລະພວກເຂົາກໍຕັດສິນໃຈຈະຂ້າພຣະອົງ. ພວກເຂົາກຽດຊັງແບບຢ່າງແຫ່ງຄວາມສັດຈິງແລະຄວາມເຄົາລົບພຣະເຈົ້າຂອງພຣະອົງ ແລະກຽດຊັງຝ່າຍຈິດວິນຍານອັນສູງສົ່ງທີ່ຖືກເປີດເຜยໃນທຸກສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກະທຳ. ຊີວິດທັງໝົດຂອງພຣະອົງເປັນການຕິຕຽນຄວາມເຫັນແກ່ຕົວຂອງພວກເຂົາ, ແລະເມື່ອການທົດສອບສຸດທ້າຍມາເຖິງ, ການທົດສອບຊຶ່ງໝາຍເຖິງການເຊື່ອຟັງອັນນຳໄປສູ່ຊີວິດນິລັນດອນ ຫຼືການບໍ່ເຊື່ອຟັງອັນນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍນິລັນດອນ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ປະຕິເສດອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຖາມໃຫ້ເລືອກລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບບາຣາບາ, ພວກເຂົາໄດ້ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ປ່ອຍບາຣາບາໃຫ້ພວກເຮົາ!’ Luke 23:18. ແລະເມື່ອປີລາດຖາມວ່າ, ‘ຖ້າເຊັ່ນນັ້ນ ຂ້ອຍຈະເຮັດຢ່າງໃດກັບເຢຊູ?’ ພວກເຂົາກໍຮ້ອງຢ່າງເດືອດດານວ່າ, ‘ໃຫ້ພຣະອົງຖືກຕຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.’ Matthew 27:22. ‘ຂ້ອຍຈະຕຶງກະສັດຂອງພວກທ່ານໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນຫຼື?’ ປີລາດຖາມ, ແລະຈາກພວກປະໂລຫິດແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງກໍມີຄຳຕອບວ່າ, ‘ພວກເຮົາບໍ່ມີກະສັດນອກຈາກຊີຊາ.’ John 19:15. ເມື່ອປີລາດລ້າງມືຂອງຕົນ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ອຍບໍລິສຸດຈາກໂລຫິດຂອງຜູ້ຊອບທຳຄົນນີ້,’ ພວກປະໂລຫິດໄດ້ຮ່ວມກັບຝູງຊົນຜູ້ບໍ່ຮູ້ ປະກາດຢ່າງເຮັດຮ້າຍວ່າ, ‘ໃຫ້ໂລຫິດຂອງພຣະອົງຕົກຢູ່ເໜືອພວກເຮົາ ແລະເໜືອລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາ.’ Matthew 27:24, 25.

“Thus the Jewish leaders made their choice. Their decision was registered in the book which John saw in the hand of Him that sat upon the throne, the book which no man could open. In all its vindictiveness this decision will appear before them in the day when this book is unsealed by the Lion of the tribe of Judah.

“ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້ນຳຊາວຢິວໄດ້ເຮັດການເລືອກຂອງຕົນ. ການຕັດສິນຂອງເຂົາໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໃນປຶ້ມມ້ວນທີ່ໂຢຮັນໄດ້ເຫັນຢູ່ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງພຣະທີ່ນັ່ງ, ຄືປຶ້ມມ້ວນທີ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດເປີດໄດ້. ໃນຄວາມອາຆາດພະຍາບາດທັງສິ້ນຂອງມັນ ການຕັດສິນນີ້ຈະປາກົດຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາໃນວັນນັ້ນ ເມື່ອປຶ້ມມ້ວນນີ້ຖືກແກະອອກໂດຍສິງແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.”

“The Jewish people cherished the idea that they were the favorites of heaven, and that they were always to be exalted as the church of God. They were the children of Abraham, they declared, and so firm did the foundation of their prosperity seem to them that they defied earth and heaven to dispossess them of their rights. But by lives of unfaithfulness they were preparing for the condemnation of heaven and for separation from God.

“ຊາວຢິວໄດ້ຖະໜອມແນວຄິດທີ່ວ່າພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ສະຫວັນຊົງໂປດປານເປັນພິເສດ ແລະວ່າພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຍົກຂຶ້ນສູງສະເໝີໃນຖານະຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາກ່າວວ່າ ຕົນເປັນລູກຫຼານຂອງອັບຣາຮາມ ແລະຮາກຖານແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພວກເຂົາກໍເບິ່ງຄືວ່າໝັ້ນຄົງແນ່ນຫນາຫຼາຍຈົນພວກເຂົາທ້າທາຍທັງແຜ່ນດິນໂລກແລະສະຫວັນບໍ່ໃຫ້ມາລິດຮອນສິດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ໂດຍຊີວິດແຫ່ງຄວາມບໍ່ສັດຊື່ ພວກເຂົາກຳລັງຕຽມຕົນເອງໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາລົງໂທດຈາກສະຫວັນ ແລະສຳລັບການແຍກຂາດຈາກພຣະເຈົ້າ.”

“In the parable of the vineyard, after Christ had portrayed before the priests their crowning act of wickedness, He put to them the question, ‘When the Lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen?’ The priests had been following the narrative with deep interest, and without considering the relation of the subject to themselves they joined with the people in answering, ‘He will miserably destroy those wicked men, and will let out His vineyard unto other husbandmen, which shall render Him the fruits in their seasons.’

“ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ ຫຼັງຈາກທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງພາບພັນຕໍ່ໜ້າພວກປະໂລຫິດເຖິງການກະທໍາອັນຊົ່ວຮ້າຍສູງສຸດຂອງພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຕັ້ງຄໍາຖາມແກ່ພວກເຂົາວ່າ, ‘ສະນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າຂອງສວນອະງຸ່ນມາ ລາວຈະເຮັດຢ່າງໃດແກ່ພວກຄົນເຊົ່າສວນເຫຼົ່ານັ້ນ?’ ພວກປະໂລຫິດໄດ້ຕິດຕາມເນື້ອເລື່ອງດ້ວຍຄວາມສົນໃຈຢ່າງຍິ່ງ ແລະໂດຍບໍ່ໄດ້ຄໍານຶງເຖິງວ່າເລື່ອງນັ້ນກ່ຽວພັນກັບຕົນເອງ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ່ວມກັບປະຊາຊົນຕອບວ່າ, ‘ລາວຈະທໍາລາຍພວກຄົນຊົ່ວຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງໜ້າອະນາດ ແລະຈະໃຫ້ສວນອະງຸ່ນຂອງລາວແກ່ພວກຄົນເຊົ່າສວນອື່ນ ຜູ້ຊຶ່ງຈະສົ່ງຜົນອັນຄວນແກ່ລາວຕາມລະດູການຂອງມັນ.’”

“Unwittingly they had pronounced their own doom. Jesus looked upon them, and under His searching gaze they knew that He read the secrets of their hearts. His divinity flashed out before them with unmistakable power. They saw in the husbandmen a picture of themselves, and they involuntarily exclaimed, ‘God forbid!’

“ໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວ ພວກເຂົາໄດ້ປະກາດຄຳພິພາກສາລົງໂທດຂອງຕົນເອງ. ພຣະເຢຊູຊົງທອດພຣະເນດເບິ່ງພວກເຂົາ, ແລະພາຍໃຕ້ສາຍພຣະເນດອັນຫຍັ່ງຮູ້ຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຮູ້ວ່າພຣະອົງຊົງຢັ່ງຮູ້ຄວາມລັບໃນຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ. ຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງໄດ້ສຳແດງອອກຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາດ້ວຍລິດອຳນາດອັນແນ່ຊັດຢ່າງບໍ່ອາດສົງໄສໄດ້. ພວກເຂົາເຫັນໃນພວກຊາວສວນອົງຸ່ນນັ້ນເປັນພາບສະທ້ອນຂອງຕົນເອງ, ແລະໂດຍບໍ່ອາດຫ້າມຕົນໄດ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, ‘ຂໍຢ່າໃຫ້ເປັນເຊັ່ນນັ້ນເລີຍ!’”

“Solemnly and regretfully Christ asked, ‘Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner; this is the Lord’s doing, and it is marvelous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken; but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’

ດ້ວຍຄວາມເຄັ່ງຂຶມ ແລະ ຄວາມເສຍໃຈ ພຣະຄຣິດໄດ້ຕັດຖາມວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ເຄີຍອ່ານໃນພຣະຄຳພີຫລືວ່າ, ຫີນທີ່ຊ່າງກໍ່ສ້າງໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ໄດ້ກາຍເປັນຫີນເອກແຫ່ງມຸມແລ້ວ; ການນີ້ເກີດມາແຕ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ແລະ ເປັນການອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຮົາ? ເພາະສະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ແຜ່ນດິນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເອົາໄປຈາກພວກທ່ານ ແລະ ຈະຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ເກີດຜົນຂອງມັນ. ແລະ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະຕົກລົງເທິງຫີນກ້ອນນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະແຕກຫັກ; ແຕ່ຖ້າຫີນນີ້ຕົກລົງເທິງຜູ້ໃດ ມັນຈະບົດຜູ້ນັ້ນໃຫ້ແຫຼກເປັນຜົງ.”

“Christ would have averted the doom of the Jewish nation if the people had received Him. But envy and jealousy made them implacable. They determined that they would not receive Jesus of Nazareth as the Messiah. They rejected the Light of the world, and thenceforth their lives were surrounded with darkness as the darkness of midnight. The doom foretold came upon the Jewish nation. Their own fierce passions, uncontrolled, wrought their ruin. In their blind rage they destroyed one another. Their rebellious, stubborn pride brought upon them the wrath of their Roman conquerors. Jerusalem was destroyed, the temple laid in ruins, and its site plowed like a field. The children of Judah perished by the most horrible forms of death. Millions were sold, to serve as bondmen in heathen lands.

ພຣະຄຣິດຄົງຈະໄດ້ຫັນເຫຄວາມພິນາດຂອງຊາດຢິວໄປ ຖ້າປະຊາຊົນໄດ້ຍອມຮັບພຣະອົງ. ແຕ່ຄວາມອິດສາ ແລະ ຄວາມຫຶງຫວງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາແຂງກະດ້າງຢ່າງບໍ່ອາດປອງດອງໄດ້. ພວກເຂົາໄດ້ຕັດສິນໃຈວ່າຈະບໍ່ຍອມຮັບພຣະເຢຊູຊາວນາຊາເຣັດເປັນພຣະເມຊີອາ. ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄວາມສະຫວ່າງແຫ່ງໂລກ, ແລະນັບແຕ່ນັ້ນຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍຖືກຫຸ້ມລ້ອມດ້ວຍຄວາມມືດ ດັ່ງຄວາມມືດໃນເວລາທ່ຽງຄືນ. ຄວາມພິນາດທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ນັ້ນໄດ້ມາເຖິງຊາດຢິວ. ອາລົມຮ້າຍອັນດຸເດືອດຂອງພວກເຂົາເອງ ທີ່ບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມພິນາດແກ່ພວກເຂົາ. ໃນຄວາມໂກດແຄ້ນອັນມືດບອດ ພວກເຂົາໄດ້ທໍາລາຍກັນເອງ. ຄວາມຍະໂສທີ່ກະບົດ ແລະ ແຂງກະດ້າງຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ນໍາເອົາພຣະພິໂລດຂອງຜູ້ພິຊິດຊາວໂຣມັນມາເຫນືອພວກເຂົາ. ເຢຣູຊາເລັມຖືກທໍາລາຍ, ພຣະວິຫານຖືກປ່ອຍໃຫ້ເປັນຊາກຫັກພັງ, ແລະບ່ອນຕັ້ງຂອງມັນຖືກໄຖເຫມືອນດັ່ງນາ. ບຸດຫຼານແຫ່ງຢູດາໄດ້ພິນາດລົງດ້ວຍຮູບແບບຄວາມຕາຍອັນນ່າສະຫຍອງທີ່ສຸດ. ຫຼາຍລ້ານຄົນຖືກຂາຍໄປ ເພື່ອເປັນທາດໃນແຜ່ນດິນຂອງຄົນຕ່າງສາສະໜາ.

“As a people the Jews had failed of fulfilling God’s purpose, and the vineyard was taken from them. The privileges they had abused, the work they had slighted, was entrusted to others.

“ໃນຖານະເປັນຊົນຊາດ ຊາວຢິວໄດ້ລົ້ມເຫຼວໃນການບັນລຸພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ສວນອະງຸ່ນນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກໄປຈາກພວກເຂົາ. ບັນດາສິດພິເສດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນຳໄປໃຊ້ໃນທາງຜິດ ແລະ ພາລະກິດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ເບິ່ງແຄນ ໄດ້ຖືກມອບໝາຍໃຫ້ແກ່ຄົນອື່ນ.”

“The parable of the vineyard applies not alone to the Jewish nation. It has a lesson for us. The church in this generation has been endowed by God with great privileges and blessings, and He expects corresponding returns.” Christ’s Object Lessons. 284–296.

“ຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ກັບຊາດຢິວເທົ່ານັ້ນ. ມັນມີບົດຮຽນສຳລັບພວກເຮົາ. ຄຣິສຕະຈັກໃນຍຸກນີ້ໄດ້ຮັບການປະທານສິດພິເສດແລະພຣະພອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈາກພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຊົງຄາດຫວັງຜົນຕອບແທນທີ່ສົມຄວນກັນ.” Christ’s Object Lessons. 284–296.

The book of Joel identifies the history of the latter rain at the end of the world. The latter rain is God’s final warning message of the third angel of Revelation fourteen. Although the latter rain represents the message of the third angel, it also represents the communication process between Divinity and humanity as symbolized by Zechariah’s golden oil, the early and latter rains, the fire from the altar and other representations. The latter rain is not only a message, and the communication process between God and man, but it is also the only sanctified “methodology” of Bible study sustained in God’s Word. That methodology is Isaiah’s “line upon line” found in chapter twenty-eight.

ພຣະທຳໂຢເອນໄດ້ຊີ້ບອກປະຫວັດສາດຂອງຝົນປາຍລະດູໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ. ຝົນປາຍລະດູແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າ ອັນເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສີ່. ເຖິງແມ່ນວ່າຝົນປາຍລະດູຈະເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະພາວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍນ້ຳມັນຄຳຂອງເຊກາຣີຢາ, ຝົນຕົ້ນລະດູແລະຝົນປາຍລະດູ, ໄຟຈາກແທ່ນບູຊາ ແລະພາບແທນອື່ນໆ. ຝົນປາຍລະດູບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຽງຂ່າວສານ ແລະຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນຍັງເປັນ “ວິທີການ” ອັນບໍລິສຸດແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວຂອງການສຶກສາພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນໄວ້ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ. ວິທີການນັ້ນຄື “ບັນທັດເທິງບັນທັດ” ຂອງເອຊາຢາ ທີ່ພົບໃນບົດທີຊາວແປດ.

At the beginning of ancient and also modern Israel, God, “the husbandman” brought Israel “from the wilderness.” Whether the captivity of four hundred and thirty years captivity in Egypt or the captivity of the Dark Ages from 538 unto 1798, Israel was taken out of “the wilderness,” for a “wilderness” is a symbol of slavery and captivity. Whether ancient literal Israel or modern spiritual Israel God delivered them out of a wilderness captivity and “established” them “as His own chosen possession, the Lord’s vineyard” called to be priests and princes who “were committed” with the privilege of representing “the oracles of God.” The “oracles” for ancient Israel being the Law and to modern Israel being both the Law and the prophecies.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະໃນສະໄໝໃໝ່ດ້ວຍ, ພຣະເຈົ້າ, “ຜູ້ເຮັດສວນອະງຸ່ນ” ໄດ້ນໍາອິດສະຣາເອນ “ອອກມາຈາກຖິ່ນກັນດານ.” ບໍ່ວ່າຈະເປັນການເປັນຊະເລີຍສີ່ຮ້ອຍສາມສິບປີໃນປະເທດອີຢິບ ຫຼືການເປັນຊະເລີຍໃນຍຸກມືດຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ເຖິງ 1798, ອິດສະຣາເອນຖືກນໍາອອກມາຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ,” ເພາະ “ຖິ່ນກັນດານ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມເປັນທາດ ແລະການເປັນຊະເລີຍ. ບໍ່ວ່າຈະເປັນອິດສະຣາເອນແທ້ຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ຫຼືອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນສະໄໝໃໝ່, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຊ່ວຍກູ້ພວກເຂົາອອກຈາກການເປັນຊະເລີຍໃນຖິ່ນກັນດານ ແລະ “ສະຖາປະນາ” ພວກເຂົາ “ໃຫ້ເປັນກຳມະສິດທີ່ພຣະອົງຄັດເລືອກໄວ້ເປັນພິເສດ, ຄືສວນອະງຸ່ນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ” ຊຶ່ງຖືກເອີ້ນໃຫ້ເປັນປະໂຣຫິດ ແລະເຈົ້ານາຍ ຜູ້ທີ່ “ໄດ້ຮັບຝາກໄວ້” ດ້ວຍສິດພິເສດໃນການເປັນຕົວແທນຂອງ “ພຣະດໍາລັດຂອງພຣະເຈົ້າ.” “ພຣະດໍາລັດ” ສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຄືພຣະບັນຍັດ ແລະສໍາລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໃໝ່ ຄືທັງພຣະບັນຍັດ ແລະຄໍາພະຍາກອນ.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

“ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນຄຣິດຈັກຂອງພຣະອົງໃນຍຸກນີ້ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງເອີ້ນອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃຫ້ຢືນຢັດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນໂລກ. ໂດຍດາບອັນມີລິດແຫ່ງຄວາມຈິງ ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຍກພວກເຂົາອອກຈາກຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ ແລະຈາກໂລກ ເພື່ອນຳພວກເຂົາເຂົ້າມາສູ່ຄວາມໃກ້ຊິດອັນສັກສິດກັບພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະໄດ້ຊົງຝາກຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄຳພະຍາກອນສຳລັບເວລານີ້ໄວ້ກັບພວກເຂົາ. ເຊັ່ນດຽວກັບຖ້ອຍຄຳອັນສັກສິດທີ່ໄດ້ຊົງຝາກໄວ້ແກ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ກໍເປັນການມອບຝາກອັນສັກສິດ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກປະກາດສື່ສານໄປສູ່ໂລກ. ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ຍອມຮັບແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອອກໄປໃນຖານະຜູ້ແທນຂອງພຣະອົງ ເພື່ອເປົ່າສຽງຄຳເຕືອນໄປທົ່ວຄວາມຍາວແລະຄວາມກວ້າງຂອງແຜ່ນດິນໂລກ.” Testimonies, volume 5, 455.

Modern Israel was ordained to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the latter rain, while manifesting the character of Christ in their personal experience under the power of the Holy Spirit. The loud cry of the third angel is fulfilled during the outpouring of the latter rain, during a time when a false peace and safety latter rain message is being promoted by a class of men who are drunken with the wine of Babylon. These are Isaiah’s drunkards of Ephraim and Joel’s drinkers of wine who have the new wine cut off from their mouths. Those receiving the true latter rain message are represented by Daniel, Mishael, Hananiah and Azariah who rejected the Babylonian food for heavenly fare. These are the one hundred and forty-four thousand who sing the song of Moses and the Lamb, but also of the vineyard, for the vineyard parable was fulfilled in the history of Moses in the beginning of ancient Israel’s covenant relationship, and it was fulfilled again at the end of ancient Israel’s covenant relationship in the history of the Lamb.

ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຮັບການກຳນົດໄວ້ໃຫ້ປະກາດສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມພາຍໃຕ້ລິດອຳນາດຂອງຝົນປາຍ ໃນຂະນະທີ່ສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດໃນປະສົບການສ່ວນຕົວຂອງພວກເຂົາ ພາຍໃຕ້ລິດອຳນາດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມສຳເລັດຄວາມສົມບູນໃນລະຫວ່າງການເທລົງມາຂອງຝົນປາຍ ໃນເວລາທີ່ຂ່າວສານເຣື່ອງຝົນປາຍແຫ່ງສັນຕິສຸກແລະຄວາມປອດໄພອັນຈອມປອມກຳລັງຖືກສົ່ງເສີມໂດຍກຸ່ມຄົນຈຳພວກໜຶ່ງຜູ້ເມົາດ້ວຍເຫລົ້າອະງຸ່ນແຫ່ງບາບີໂລນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືຄົນເມົາຂອງເອຟຣາອິມຕາມອິຊາຢາ ແລະຜູ້ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນຂອງໂຢເອນ ຜູ້ທີ່ເຫລົ້າອະງຸ່ນໃໝ່ຖືກຕັດອອກຈາກປາກຂອງພວກເຂົາ. ຜູ້ທີ່ຮັບຂ່າວສານຝົນປາຍອັນແທ້ຈິງນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍດານີເອນ, ມີຊາເອນ, ຮານານີຢາ ແລະອາຊາຣີຢາ ຜູ້ປະຕິເສດອາຫານແຫ່ງບາບີໂລນເພື່ອອາຫານຈາກສະຫວັນ. ຄົນເຫລົ່ານີ້ຄືໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ຜູ້ຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ແລະຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ແຕ່ອີກທັງຂອງສວນອະງຸ່ນດ້ວຍ ເພາະອຸປະມາເຣື່ອງສວນອະງຸ່ນໄດ້ສຳເລັດຄວາມສົມບູນໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊ ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະມັນກໍໄດ້ສຳເລັດຄວາມສົມບູນອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງຄວາມສຳພັນຕາມພັນທະສັນຍາຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນປະຫວັດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ.

The song of the vineyard concludes with a former covenant people being passed by when a new covenant people are being married to the Lord. The Lord passed by those who died in the forty-year wilderness wandering and entered into covenant with Joshua at the very same time he was divorcing those who would die. The Lord was divorcing ancient Israel at the very same time He was marrying the Christian church. The alpha or beginning history is represented by Moses and the omega is represented by the Lamb. The history they both represent is the history of the vineyard parable, thus Isaiah’s song of the vineyard is John the Revelator’s song of Moses and the Lamb.

ເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເກົ່າຖືກຜ່ານໄປ ໃນຂະນະທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃໝ່ກຳລັງຖືກອະພິເສກກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຜ່ານຜູ້ທີ່ຕາຍໃນການພະເນຈອນຢູ່ຖິ່ນທຸລະກັນດານສີ່ສິບປີ ແລະໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໂຢຊວຍາ ໃນຂະນະດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງກຳລັງຢ່າຮ້າງຜູ້ທີ່ຈະຕາຍ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກຳລັງຢ່າຮ້າງອິສຣາເອນບູຮານ ໃນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງກຳລັງອະພິເສກສົມຣົດກັບຄຣິສຕະຈັກຄຣິສຕຽນ. ອາລຟາ ຫຼື ປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂມເຊ ແລະ ໂອເມກາ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະເມສານ້ອຍ. ປະຫວັດສາດທີ່ທັງສອງເປັນຕົວແທນນັ້ນ ຄືປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳອຸປະມາເລື່ອງສວນອະງຸ່ນ; ດັ່ງນັ້ນ ເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງອິຊາຢາ ກໍຄື ເພງຂອງໂມເຊ ແລະ ຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ຂອງໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບນິມິດ.

We will continue these thoughts in the next article.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

“These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

“ນີ້ບໍ່ແມ່ນຖ້ອຍຄຳຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌, ແຕ່ເປັນຖ້ອຍຄຳຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຜູ້ສົ່ງຂ່າວຂອງພຣະອົງໄດ້ມອບຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍເພື່ອໃຫ້ຂ້ອຍມອບແກ່ທ່ານ. ພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນຮ້ອງທ່ານວ່າ ຈົ່ງຢຸດເຮັດວຽກຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງອີກຕໍ່ໄປ. ມີຄຳສັ່ງສອນຫຼາຍປະການຖືກປະທານໃນເລື່ອງຄົນທີ່ອ້າງວ່າເປັນຄຣິສຕຽນ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງສະແດງລັກສະນະຂອງຊາຕານ ຄັດຄ້ານການກ້າວໜ້າຂອງຄວາມຈິງທັງໃນຈິດໃຈ ໃນຖ້ອຍຄຳ ແລະໃນການກະທຳ, ແລະແນ່ນອນວ່າກຳລັງດຳເນີນຕາມເສັ້ນທາງທີ່ຊາຕານກຳລັງນຳພາພວກເຂົາໄປ. ໃນຄວາມແຂງກະດ້າງແຫ່ງໃຈຂອງເຂົາ ເຂົາໄດ້ຍຶດເອົາອຳນາດທີ່ບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງເຂົາແຕ່ຢ່າງໃດເລີຍ ແລະເປັນອຳນາດທີ່ເຂົາບໍ່ຄວນໃຊ້. ພຣະອາຈານຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຕັດວ່າ, ‘ເຮົາຈະຄວ້ຳລົງ, ຄວ້ຳລົງ, ຄວ້ຳລົງ.’ ມະນຸດໃນ Battle Creek ເວົ້າວ່າ, ‘ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະວິຫານຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແມ່ນພວກເຮົາ’ ແຕ່ພວກເຂົາກຳລັງໃຊ້ໄຟສາມັນ. ໃຈຂອງເຂົາບໍ່ໄດ້ອ່ອນລົງ ແລະຖືກປາບໃຫ້ນອບນ້ອມໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະເຈົ້າ.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

“The patience of God has an object, but you are defeating it. He is allowing a state of things to come that you would fain see counteracted by and by, but it will be too late. God commanded Elijah to anoint the cruel and deceitful Hazael king over Syria, that he might be a scourge to idolatrous Israel. Who knows whether God will not give you up to the deceptions you love? Who knows but that the preachers who are faithful, firm, and true may be the last who shall offer the gospel of peace to our unthankful churches? It may be that the destroyers are already training under the hand of Satan and only wait the departure of a few more standard-bearers to take their places, and with the voice of the false prophet cry, ‘Peace, peace,’ when the Lord hath not spoken peace. I seldom weep, but now I find my eyes blinded with tears; they are falling upon my paper as I write. It may be that erelong all prophesyings among us will be at an end, and the voice which has stirred the people may no longer disturb their carnal slumbers.

“ຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຈົ້າມີຈຸດປະສົງອັນໜຶ່ງ, ແຕ່ພວກທ່ານກຳລັງທຳລາຍມັນ. ພຣະອົງກຳລັງຊົງຍອມໃຫ້ສະພາບການຢ່າງໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງພວກທ່ານໃຄ່ຢາກໃຫ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານແລະແກ້ໄຂໃນພາຍຫຼັງ, ແຕ່ເມື່ອນັ້ນກໍຈະຊ້າເກີນໄປ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງບັນຊາເອລີຢາໃຫ້ເຈີມຮາຊາເອນຜູ້ໂຫດຮ້າຍແລະຫຼອກລວງໃຫ້ເປັນກະສັດເໜືອຊີເຣຍ, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເປັນແສ້ແຫ່ງການລົງໂທດແກ່ອິສຣາເອນທີ່ນັບຖືຮູບເຄົາລົບ. ຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄດ້ວ່າພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ຊົງປ່ອຍພວກທ່ານໄປຕາມການຫຼອກລວງທີ່ພວກທ່ານຮັກ? ຜູ້ໃດຈະຮູ້ໄດ້ນອກຈາກວ່ານັກເທດທີ່ສັດຊື່, ໝັ້ນຄົງ, ແລະທ່ຽງແທ້ ອາດເປັນຄົນສຸດທ້າຍຜູ້ຈະປະກາດຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສັນຕິສຸກແກ່ບັນດາຄຣິສຕະຈັກຂອງພວກເຮົາອັນບໍ່ຮູ້ຄຸນ? ອາດເປັນໄດ້ວ່າບັນດາຜູ້ທຳລາຍກຳລັງຖືກຝຶກຝົນຢູ່ແລ້ວພາຍໃຕ້ມືຂອງຊາຕານ ແລະພຽງແຕ່ຄອຍຖ້າການຈາກໄປຂອງຜູ້ຖືທຸງມາດຕະຖານອີກພຽງບໍ່ກີ່ຄົນ ເພື່ອຈະເຂົ້າມາແທນທີ່, ແລະດ້ວຍສຽງຂອງຜູ້ພະຍາກອນເທັດຈະຮ້ອງວ່າ, ‘ສັນຕິສຸກ, ສັນຕິສຸກ,’ ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງກ່າວເຖິງສັນຕິສຸກ. ປົກກະຕິຂ້ານ້ອຍບໍ່ຄ່ອຍຮ້ອງໄຫ້, ແຕ່ບັດນີ້ຂ້ານ້ອຍພົບວ່າດວງຕາຂອງຕົນພຣ່າມົວໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ; ມັນກຳລັງຢອດລົງເທິງໜ້າກະດາດຂອງຂ້ານ້ອຍຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍຂຽນ. ອາດເປັນໄດ້ວ່າອີກບໍ່ດົນການພະຍາກອນທັງຫຼາຍທ່າມກາງພວກເຮົາຈະສິ້ນສຸດລົງ, ແລະສຽງທີ່ໄດ້ປຸກເຮົ້າປະຊາຊົນອາດຈະບໍ່ລົບກວນການຫຼັບໄຫຼອັນເນື້ອໜັງຂອງເຂົາອີກຕໍ່ໄປ.”

“When God shall work His strange work on the earth, when holy hands bear the ark no longer, woe will be upon the people. Oh, that thou hadst known, even thou, in this thy day, the things that belong unto thy peace! Oh, that our people may, as did Nineveh, repent with all their might and believe with all their heart, that God may turn away His fierce anger from them.” Testimonies, volume 5, 77.

“ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະກະທຳພະລາຊະກິດອັນແປກປະຫຼາດຂອງພຣະອົງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ, ເມື່ອມືອັນບໍລິສຸດບໍ່ໄດ້ແບກຫີບພັນທະສັນຍາອີກຕໍ່ໄປ, ວິບັດຈະມາເຖິງປະຊາຊົນ. ໂອ, ຖ້າເຈົ້າໄດ້ຮູ້, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າ, ໃນວັນນີ້ຂອງເຈົ້າ, ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຂອງສັນຕິສຸກຂອງເຈົ້າ! ໂອ, ຂໍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ, ດັ່ງທີ່ນະຄອນນີນະເວໄດ້ກະທຳ, ກັບໃຈດ້ວຍກຳລັງທັງສິ້ນຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເຊື່ອດ້ວຍໃຈທັງສິ້ນຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອພຣະເຈົ້າຈະຫັນຄືນພຣະພິໂລດອັນຮ້າຍແຮງຂອງພຣະອົງອອກຈາກພວກເຂົາ.” Testimonies, volume 5, 77.

“If you indulge stubbornness of heart, and through pride and self-righteousness do not confess your faults, you will be left subject to Satan’s temptations. If when the Lord reveals your errors you do not repent or make confession, his providence will bring you over the ground again and again. You will be left to make mistakes of a similar character, you will continue to lack wisdom, and will call sin righteousness, and righteousness sin. The multitude of deceptions that will prevail in these last days will encircle you, and you will change leaders, and not know that you have done so.” Review and Herald, December 16, 1890.

“ຖ້າທ່ານຍັງປ່ອຍຕາມຄວາມດື້ດ້ານແຫ່ງຈິດໃຈ, ແລະດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງແລະການຖືຕົນວ່າຊອບທຳບໍ່ຍອມສາລະພາບຄວາມຜິດຂອງຕົນ, ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການລໍ້ລວງຂອງຊາຕານ. ຖ້າເມື່ອພຣະອົງເປີດເຜີຍຄວາມຜິດພາດຂອງທ່ານແລ້ວ ທ່ານບໍ່ກັບໃຈ ຫຼືບໍ່ສາລະພາບ, ພຣະປະສົງອັນຮອບຄອບຂອງພຣະອົງຈະນຳທ່ານໃຫ້ກັບຄືນມາເຜີຍຜ່ານເນື້ອຫາເດີມນັ້ນຄັ້ງແລ້ວຄັ້ງເລົ່າ. ທ່ານຈະຖືກປ່ອຍໃຫ້ກະທຳຜິດພາດທີ່ມີລັກສະນະຄ້າຍກັນ, ທ່ານຈະຍັງຄົງຂາດສະຕິປັນຍາ, ແລະຈະເອີ້ນຄວາມບາບວ່າຄວາມຊອບທຳ, ແລະເອີ້ນຄວາມຊອບທຳວ່າຄວາມບາບ. ການຫລອກລວງອັນຫຼວງຫຼາຍທີ່ຈະແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້ຈະຫ້ອມລ້ອມທ່ານໄວ້, ແລະທ່ານຈະປ່ຽນຜູ້ນຳ, ໂດຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າທ່ານໄດ້ເຮັດເຊັ່ນນັ້ນແລ້ວ.” Review and Herald, December 16, 1890.