ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາວໂອດີເຊຍ - ພາກທີ ສີ່

ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ 28 ບັນດາ “ຄົນທີ່ເຍາະເຍີ້ຍຜູ້ປົກຄອງ” ເໜືອ “ເຢຣູຊາເລັມ” ຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນ “ຄົນຂີ້ເຫຼົ້າແຫ່ງເອຟຣາອິມ,” ແລະເປັນ “ມົງກຸດແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ.” “ມົງກຸດ” ໝາຍເຖິງການນຳພາ ແລະ “ຄວາມຈອງຫອງ” ໝາຍເຖິງລັກສະນະອັນເປັນຂອງຊາຕານ.

ພວກຂີ້ເມົາຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (“ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ”) ຜູ້ຊຶ່ງກາຍເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເພາະວ່າໃນລະຫວ່າງຝົນປາຍ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງ ຕາມແບບຢ່າງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະຖາປະນາ “ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນ” ຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ອານາຈັກແຫ່ງພຣະຄຸນຢູ່ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ເປັນແບບຢ່າງຂອງອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີໃນວັນອາທິດ. ຝົນປາຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 9/11 ເມື່ອການປະທັບຕາຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ຫມື່ນສີ່ພັນ ແລະການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

ລົມທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດນັ້ນ ອິຊາຢາກໍໄດ້ນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນວ່າເປັນລົມແຮງກ້າທີ່ໄດ້ຖືກຢັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ, ເໝືອນດັ່ງລົມແຫ່ງການຂັດແຍ່ງທັງສີ່ໃນພຣະນິມິດທີ່ຖືກຍຶດໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນສີ່ອົງ. ລົມທັງສີ່ນັ້ນ ຖືກຊີ້ບອກໂດຍຊິດສະເຕີໄວທ໌ວ່າເປັນ “ມ້າທີ່ໂກດຮ້າຍ ຊອກຫາທາງຫຼຸດພົ້ນ” ນຳມາຊຶ່ງ “ຄວາມຕາຍແລະຄວາມພິນາດ.” ລົມທັງສີ່ນີ້ຖືກປ່ອຍອອກຢ່າງເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ແລ້ວທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນຢ່າງຫຼາຍໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງຖືກປ່ອຍຢ່າງເຕັມທີ່ເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດໄດ້ປິດລົງ.

ແກ້ວແຫວນທີເຈັດ, ຊຶ່ງກໍເປັນວິບັດຄັ້ງທີສາມດ້ວຍ, ຊຶ່ງປະກາດການເຮັດໃຫ້ຄວາມລຶກລັບຂອງພຣະເຈົ້າສຳເລັດນັ້ນ, ໄດ້ຖືກເປົ່າຂຶ້ນຢ່າງພະຍາກອນໃນເຫດການ 9/11 ເມື່ອອິສລາມຖືກປ່ອຍອອກ ແລະຕໍ່ມາກໍຖືກຄວບຄຸມໄວ້ຢ່າງພະຍາກອນໂດຍ George W. Bush ຫຼັງ 9/11. ຮາກາ, ມານດາຂອງອິສລາມ, ຄືມານດາຂອງອິດຊະມາເອນ, ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການຍັບຢັ້ງແລະການປ່ອຍອອກ. ນາງຖືກຊາຣາປ່ອຍໃຫ້ໄປຮ່ວມເພດເພື່ອໃຫ້ກຳເນີດບຸດກັບອັບຣາຮາມຕາມການຈັດການຂອງຊາຣາ, ແລ້ວຕໍ່ມາເນື່ອງຈາກຄວາມຫຶງຫວງ ນາງກໍຖືກຊາຣາຍັບຢັ້ງໄວ້, ຈົນເຮັດໃຫ້ຮາກາແລ່ນໜີໄປ, ຈົນກວ່າທູດສະຫວັນຈະຍັບຢັ້ງຮາກາໄວ້ຈາກການແລ່ນໜີ ແລະບອກໃຫ້ນາງກັບຄືນ. ຫຼັງຈາກອີຊາກເກີດແລ້ວ, ຄວາມຂັດແຍ່ງລະຫວ່າງຮາກາກັບຊາຣາກໍຍັງດຳເນີນຕໍ່ໄປ ຈົນອັບຣາຮາມໄດ້ຂັບໄລ່ຍິງທາດນັ້ນອອກໄປ, ອັນເປັນການວາງການຍັບຢັ້ງອີກຊັ້ນໜຶ່ງເທິງນາງ.

ທູດສະຫວັນສີ່ອົງຂອງອິດສະລາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນສາມຮ້ອຍເກົ້າສິບເອັດປີ ແລະ ສິບຫ້າມື້ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 9 ຂໍ້ 15 ແລະ ຕໍ່ມາພວກເຂົາຖືກຍັບຢັ້ງໄວ້ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840.

ຫຼັງຈາກອິສລາມແຫ່ງວິບັດຄັ້ງທີສາມໄດ້ຖືກປ່ອຍອອກມາໂຈມຕີໃນເຫດການ 9/11, George W. Bush ໄດ້ລິເລີ່ມສົງຄາມທົ່ວໂລກຂອງທ່ານຕໍ່ຕ້ານການກໍ່ການຮ້າຍ ແລະໄດ້ວາງຂໍ້ຈຳກັດໄວ້ເທິງອິສລາມ. ການກ່າວເຖິງ Ishmael ເປັນຄັ້ງທຳອິດ, ຜູ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິສລາມ, ລະບຸວ່າລູກຫຼານຂອງ Ishmael ຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ ແລະທຸກຄົນກໍຈະຕໍ່ຕ້ານພວກເຂົາ.

ອິດສະລາມແມ່ນອຳນາດໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກທີ່ “ມືຂອງທຸກຄົນ” ຈະຕໍ່ຕ້ານມັນ, ແລະອິດສະລາມກໍຈະຕໍ່ຕ້ານທຸກຄົນ, ດັ່ງທີ່ກຳລັງສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນປັດຈຸບັນນີ້. ພາລະກິດສະເພາະຂອງອິດສະລາມໃນຖານະສັນຍາລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແມ່ນເພື່ອນຳມາຊຶ່ງສົງຄາມໂລກ. ຫົວຂໍ້ນີ້ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ, ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ແລະຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ຄວາມໂກດເຄືອງຂອງບັນດາປະຊາຊາດ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອຝົນປາຍລະດູກໍາລັງຕົກລົງ, ພຣະຄຣິດຊົງສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ.

ໃນ “ວັນເວລາ” ເມື່ອພຣະຄຣິດສະຖາປະນາອານາຈັກແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ, ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະຄຣິດ ຖືກນຳມາປຽບທຽບກັບຄົນຂີ້ເມົາທີ່ສວມ “ມົງກຸດ” ແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງ. “ນິມິດ” ຂອງຮາບາກຸກ ທີ່ຕ້ອງຖືກຂຽນໄວ້ ແລະເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເທິງ “ແຜ່ນ” ນັ້ນ ສະແດງຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄຳພະຍານທາງປະຫວັດສາດຂອງຄວາມຈິງພື້ນຖານແຫ່ງອັດເວັນຕິສຶມ. ໃນຄຳພະຍານຂອງຮາບາກຸກ ຄົນສອງຈຳພວກຂອງໂຢເອນ ຄືບໍ່ວ່າ “ຄວາມຈອງຫອງ” ຫຼື “ສະຫງ່າຣາສີ” ຖືກນຳສະເໜີເປັນຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ເປັນ—ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຫຼືເປັນ—ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມຈອງຫອງ. ຂໍ້ທີສີ່ຂອງບົດທີສອງກ່າວເຖິງຄົນສອງຈຳພວກນີ້ ແລະພວກເຂົາກໍຂະໜານກັນກັບຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງພວກຟາຣິສີ ແລະຄົນເກັບພາສີ. ຄົນເກັບພາສີໄດ້ກັບໄປເຮືອນຂອງຕົນໂດຍຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ແລະ “ຈິດວິນຍານ” ຂອງພວກຟາຣິສີ “ບໍ່ຊື່ຕົງ” ເພາະວ່າມັນ “ຖືກຍົກຂຶ້ນ”.”

ໃນຂໍ້ຖັດໄປ ຮາບາກຸກໄດ້ລະບຸວ່າພວກທີ່ມີໃຈຍົກຕົນຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງນັ້ນແມ່ນຄົນເມົາ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເຊື່ອມໂຍງຄົນເມົາຂອງເອຊາຢາ ແລະ ຂອງຮາບາກຸກ ເຂົ້າກັບ “ຄວາມຈອງຫອງ.”

ຄວນຈົດຈຳໄວ້ວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບໍ່ໄດ້ສຳເລັດພຽງແຕ່ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣດ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ການສຳເລັດຂອງມັນຍັງເປັນຫົວຂໍ້ທີ່ທັງ Ellen White ແລະບັນດາຜູ້ບຸກເບີກໃນຍຸກຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິສ໌ໄດ້ກ່າວເຖິງຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສີ່ຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣດ໌ ແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ອົດທົນຜ່ານວິກິດແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ໝາຍທັງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ແລະການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ອັນປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ. ພວກມິນເລີໄຣດ໌ເຂົ້າໃຈພາຍໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນວ່າ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງປະຫວັດສາດເຄີຍເປັນພວກໂປຣແຕສຕັງ ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ. ພວກໂປຣແຕສຕັງເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນພວກໂປຣແຕສຕັງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຊາດິສ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ເພາະພວກເຂົາມີ “ນາມ” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກທັງຂອງລັກສະນະ ແລະຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ພວກເຂົາຕາຍແລ້ວ.

ໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບໃນປີ 1844 ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ—ບັນດາຜູ້ທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານໃນຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ, ແລະຖ້າຫາກພວກເຮົາພຽງແຕ່ອ່ານຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ຕາມຫຼັງຂໍ້ທີຫ້າ, ລັກສະນະແຫ່ງຄວາມຈອງຫອງຂອງມະນຸດກໍຖືກສະແດງໄວ້ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍພາບປະກອບຂອງຄວາມອວດອ້າງ ແລະການຍົກຕົນເອງຂອງສັນຕະປາປາ. ມັນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ ທີ່ໄດ້ປະກາດວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະວິຫານອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ; ໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ.

ຂໍ້ທີສອງໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ ບົດທີສອງ ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະບົດນັ້ນສິ້ນສຸດລົງໃນຂໍ້ທີຊາວ, ຊຶ່ງໄດ້ກຳນົດຢ່າງຊັດເຈນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ.

ຂໍ້ທີສາມແລະຂໍ້ທີສີ່ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງສອງຈຳພວກທີ່ຖືກກໍ່ເກີດຂຶ້ນໃນກະບວນການທົດສອບຂອງຂໍ້ທີສອງ ຕໍ່ເນື່ອງໄປຈົນຮອດຂໍ້ທີຊາວ, ຄືກະບວນການທົດສອບຈາກວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ທີສີ່ເຖິງຂໍ້ທີສິບເກົ້າແມ່ນກ່າວເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ ຍົກເວັ້ນຂໍ້ທີສິບສີ່ ຊຶ່ງກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ຕິດຕາມຫຼັງການສະເດັດລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 18 ໃນເຫດການ 9/11.

ໃນຂະບວນການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້ເກີດມີຜູ້ນະມັດສະການສອງພວກ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ສະແດງຕົນອອກໃນວິກິດການຂອງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ລັກສະນະຂອງຄົນອະທຳໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນແມ່ນລັກສະນະຂອງອໍານາດ papacy, ແລະໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບນັ້ນ ບັນດາ Millerites ຜູ້ສັດຊື່ໄດ້ມາປະກາດຢ່າງສອດຄ່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງວ່າ ຄຣິດຈັກ Protestant ໄດ້ກາຍເປັນບັນດາບຸດສາວຂອງໂຣມ ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂ່າວສານ Millerite ຂອງພວກເຂົາ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆຄລີ່ຄາຍອອກລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ແມ່ນບ່ອນທີ່ລັກສະນະຖືກເປີດເຜີຍ ບໍ່ວ່າເປັນດັ່ງຜູ້ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນຂອງບາບີໂລນຢ່າງຈອງຫອງດັ່ງທີ່ເບນຊັດຊາໄດ້ເປັນ ຫຼືເປັນຜູ້ທີ່ດັ່ງດານີເອນກ່ອນໜ້າເບນຊັດຊາ ໄດ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຂໍ້ຂັດແຍ່ງນັ້ນແມ່ນບ່ອນທີ່ລະຄອນໄດ້ຄລີ່ຄາຍອອກ ອັນເປັນການປຸກໂລກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນສູ່ຄວາມເປັນຈິງນິລັນດອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ພາບພື້ນຫຼັງຂອງຜູ້ເມົາຕົງກັນຂ້າມກັບຜູ້ຖືກນັບວ່າຊອບທຳ ຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງການໂຕ້ແຍ້ງທີ່ວ່າໂລກໄດ້ຖືກໃຫ້ແຈ້ງແກ່ບັນຫາຕ່າງໆແນວໃດ, “ເພາະແຜ່ນດິນໂລກຈະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮູ້ເຖິງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຢໂຫວາ ດັ່ງນ້ຳທີ່ປົກຄຸມທະເລ.” ການໃຫ້ແຈ້ງນັ້ນໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນ Habakkuk ບົດທີສອງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນໃນວັນທີ October 22, 1844. ການນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງປະກາດໄວ້ໃນຖານະ Palmoni ໃນຂໍ້ທີສິບສີ່ຂອງ Daniel ແປດ ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ.

ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດຕາມປະຕິທິນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງໃນປີ 1844 ຕົງກັບວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ພຣະທຳ Habakkuk 2:20 ໄດ້ສຳເລັດ, ແລະຕົວເລກເຊີງສັນຍາລັກ “220” ສາມາດເຫັນໄດ້ໃນ ‘ບົດແລະຂໍ້’ ທີ່ບົ່ງຊີ້ການປ່ຽນແປງແຫ່ງຍຸກສະໄໝໃນພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືວ່າ ພວກເຂົາເປັນບຸກຄົນຜູ້ຕິດຕາມລູກແກະໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ການຕິດຕາມພຣະຄຣິດ ໝາຍເຖິງການຕິດຕາມພຣະອົງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະອົງ.

ໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງ, ຈຳນວນ “220” ເປັນສັນຍາລັກແທນການປະສົມປະສານຂອງພຣະລັກສະນະເທວະພາບແລະມະນຸດສະພາບ, ແລະພຣະກິດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີນັ້ນກໍຄືພຣະກິດແຫ່ງການນຳເທວະພາບຂອງພຣະອົງມາປະສົມກັບມະນຸດສະພາບ. ໃນປີ 1844 ໃນວັນທີຊາວສອງຂອງເດືອນທີສິບ, ຫຼືໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງເປັນສັນຍາລັກ ຊາວສອງຄູນສິບເທົ່າກັບ “220” (22 X 10 = 220) ຫຼືອາດຈະເວົ້າວ່າ, ໃນວັນທີນັ້ນເອງທີ່ໃນທາງສັນຍາລັກເທົ່າກັບ “220,” ຮາບາກຸກ “2:20” ໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງຍ້າຍຈາກບ່ອນບໍລິສຸດໄປສູ່ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນການພິພາກສາສືບສວນ.

ພາລໂມນີ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ ຢືນຢູ່ພາຍໃນ “ຄໍາຖາມແລະຄໍາຕອບ” ອັນເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອດເວນຕິສ ແລະ ຊາວແອດເວນຕິສສ່ວນໃຫຍ່ບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງນັ້ນເລີຍ.

ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 13 ແລະ 14 ສະແດງເຖິງຄຳຖາມໜຶ່ງໃນຂໍ້ 13 ທີ່ຕາມມາດ້ວຍຄຳຕອບໃນຂໍ້ 14. ຄຳພາສາເຮັບເຣີ Palmoni ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງນັ້ນ” ໃນຂໍ້ 13, ແລະນາມສະເພາະນັ້ນຂອງພຣະຄຣິດມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ.

ເມື່ອ Ellen White ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ເປັນເສົາຫຼັກກາງແລະຮາກຖານຂອງ Adventism, ນາງໄດ້ວາງນ້ຳໜັກອັນຊົງພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ເທິງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບຂອງສອງຂໍ້ນີ້ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະຄຣິດໃນຖານະເປັນພຣະອົງຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ຕ້ອງເປັນຈຸດອ້າງອີງຫຼັກ. Sister White ໄດ້ເນັ້ນຢ່າງຊ້ຳໆເຖິງຄວາມສຳຄັນຂອງການມອງເຫັນພຣະຄຣິດເປັນຄວາມຈິງໃຈກາງຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີໃດໜຶ່ງ, ແລະໃນຂໍ້ທີສິບສາມແລະສິບສີ່ນັ້ນ ມີການປາກົດໂດຍກົງຂອງພຣະຄຣິດ—“ນັກບຸນຄົນໜຶ່ງນັ້ນ,”—ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນ Palmoni.

ເມື່ອອາດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 26 ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ປາລໂມນີ, ເພາະວ່າໂຄງສ້າງແຫ່ງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບນັ້ນຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ” ຂອງດານີເອນ. ຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນລະຫວ່າງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ ຫຼື ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ ແລະ “ສອງພັນສາມຮ້ອຍແລງແລະເຊົ້າ” ຂອງດານີເອນ ຫຼື ສອງພັນສາມຮ້ອຍປີ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍເວລາ, ຊຶ່ງຖືກແທນຄ່າໂດຍຕົວເລກ, ແລະພຣະຜູ້ຊົງນັບອັນມະຫັດສະຈັນກໍຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງຄຳຖາມແລະຄຳຕອບ ຊຶ່ງເປັນເສົາຫຼັກກາງຂອງອາດເວັນຕິສຶມ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ອາດເຄີຍອ່ານບົດຂຽນຂອງໂຈເຊຟັສ ອາດຈະຈື່ຈຳການໃຫ້ເຫດຜົນອັນມີລຳດັບຂອງລາວ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສອງສິ່ງພິເສດທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງສ້າງ. ສິ່ງໜຶ່ງຄືພາສາເຮັບເຣີ ແລະອີກສິ່ງໜຶ່ງຄືເວລາທີ່ສາມາດວັດແທກໄດ້, ຊຶ່ງຕໍ່ເນື່ອງກັນແລ້ວຍ່ອມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄະນິດສາດ.

ຂໍ້ສິບສາມຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ຂໍ້ນີ້ບໍ່ໄດ້ຖາມວ່າ “ເມື່ອໃດ,” ແຕ່ຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ການຈະເຂົ້າໃຈໃຫ້ຖືກຕ້ອງນັ້ນ ເປັນເລື່ອງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ຄຳຖາມນັ້ນກ່ຽວກັບຊ່ວງເວລາ (ອີກດົນປານໃດ?) ຫຼືກ່ຽວກັບຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ (ເມື່ອໃດ?) ຄຳຕອບຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສີ່ ອາດເປັນການຊີ້ບອກເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຫຼືຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ແລະອາດຈະເປັນທັງສອງຢ່າງ, ແຕ່ບໍ່ວ່າຄຳຕອບນັ້ນຈະເປັນແນວໃດ ມັນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃນຂໍ້ສິບສາມ. ການແບ່ງແຍກພຣະວັດຈະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຫຼືກ່າວອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ການເຂົ້າໃຈຄຳຕອບຂອງຂໍ້ສິບສີ່ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສຄວາມເຂົ້າໃຈບໍລິບົດຂອງຄຳຖາມໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ມັນແມ່ນ “ເມື່ອໃດ” ຫຼື “ຈາກນັ້ນ?”

ພວກຂີ້ເຫຼົ້າຂອງເອຟຣາອິມສອນຢ່າງຄຸມເຄືອວ່າ ຂໍ້ທີສິບສີ່ກຳລັງລະບຸຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ ຊຶ່ງພວກເຂົາລະບຸວ່າແມ່ນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະເມື່ອພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາກໍອາດຈະອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງມາຈາກ The Great Controversy, ແຕ່ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ແລະບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ. ຄຳຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ” ກຳລັງລະບຸໄລຍະເວລາ ບໍ່ແມ່ນຈຸດໜຶ່ງໃນເວລາ. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນໄລຍະເວລາແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ແລະຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບພະລະກິດນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ ແລະມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍຍິ່ງກວ່າພຽງແຕ່ວັນທີທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ.

ໄວຍາກອນພາສາເຮັບເຣີນັ້ນແຈ້ງຊັດ, ແລະຄວາມໝາຍອັນດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຖືກແປໄວ້ໃນສະບັບ King James Version. ບໍ່ພຽງແຕ່ໄວຍາກອນໄດ້ຈັດວາງຄຳຖາມນັ້ນໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດໃນບໍລິບົດຂອງໄລຍະເວລາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີອີກດ້ວຍ. ສາມາດພິສູດໄດ້ໂດຍອາໄສພະຍານຫຼາຍປະການວ່າ ຄຳຖາມ “ດົນປານໃດ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ແທນປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເບື້ອງຕົ້ນ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາສັນຍາລັກຂອງ “ດົນປານໃດ” ກ່ອນ ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະກັບໄປຫາ Palmoni ແລະ Joel.

ໃນ ອິດສະຢາ ບົດທີ 6 ຂໍ້ 3 ບັນດາທູດສະຫວັນໄດ້ປະກາດວ່າ ແຜ່ນດິນໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການລົງມາຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດ 18 ກັບທູດສະຫວັນໃນຂໍ້ 3.

ອິຊາຢາຢູ່ໃນ 9/11 ແລະລາວຖາມວ່າ “ດົນພຽງໃດ” ທີ່ລາວຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານຂອງ 9/11 ແກ່ປະຊາຊົນລາໂອດີເກຍຜູ້ບໍ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ ຫຼືໄດ້ຍິນ. ລາວໄດ້ຮັບຄໍາບອກວ່າ ລາວຈະຕ້ອງອົດທົນສືບຕໍ່ໄປຈົນກວ່າບັນດາເມືອງຈະຖືກທໍາລາຍລົງ, ແລະການທໍາລາຍບັນດາເມືອງນັ້ນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າໃນລະດັບຊາດ ຖືກຕາມມາດ້ວຍຄວາມພິນາດໃນລະດັບຊາດ.

ໃນເວລາ 9/11, ເມື່ອໂລກໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງດ້ວຍພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ອິຊາຢາໄດ້ຮັບການຊົງເຈີມໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານຝົນປາຍ ແລະທ່ານໄດ້ຖາມວ່າ “ດົນເທົ່າໃດ” ທ່ານຈໍາເປັນຕ້ອງນໍາສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງ 9/11 ແກ່ຜູ້ຄົນທີ່ໃຈຂອງເຂົາອ້ວນໜາ? ຄໍາຕອບຄື “ຈົນກວ່າ” ກົດໝາຍວັນອາທິດຈະມາເຖິງ, ເມື່ອນັ້ນຈະມີ “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່ຢູ່ທ່າມກາງແຜ່ນດິນ.” “ການປະຖິ້ມຄັ້ງໃຫຍ່” ນັ້ນສໍາເລັດລົງໂດຍອັດເວັນຕິສລາວດີເຊຍ ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວສອງ ໄດ້ນໍາສະເໜີເປັນເຊັບນາ.

ອັດເວນຕິດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍຈະລະຖິ້ມຄວາມຈິງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໃນທີ່ນັ້ນພວກເຂົາ “ຖືກໂຄ່ນລົ້ມ” ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນໄວ້ໃນ ດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41.

ເມື່ອອິຊາຢາຖາມວ່າ “ດົນປານໃດ,” ທ່ານໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ນໍາສະເໜີຂ່າວສານນັ້ນແກ່ອັດເວນຕິສຶມຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອ “ຄົນຈໍານວນຫຼາຍ” ໃນດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 41 ຈະຖືກ “ຄວໍ້າລົງ,” ເມື່ອພວກເຂົາປະຖິ້ມວັນຊະບາໂຕ ແລະພຣະເຈົ້າ. ຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ພຣະທໍາທຸກເຫຼັ້ມໃນພຣະຄໍາພີມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ ແລະບ່ອນທີ່ອິຊາຢາ 22 ກ່ຽວກັບເຊບນາຖືກໂຍນ “ຢ່າງຮຸນແຮງ” “ດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນປະເທດອັນກວ້າງໃຫຍ່” ເມື່ອພວກເຂົາຖືກ “ຍ້າຍອອກ” ໄປ “ໄກຫ່າງ.”

ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ດ້ວຍ “ຫນຶ່ງສ່ວນສິບ” (ຊຶ່ງແມ່ນສ່ວນສິບຖວາຍ) “ຈະກັບຄືນ”; ຜູ້ທີ່ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນຖືກປຽບທຽບກັບຕົ້ນໄມ້ທີ່ມີ “ແກ່ນແທ້” ຫຼົງເຫຼືອຢູ່ ເມື່ອໃບໄມ້ຖືກສະບັດອອກ. “ໃບໄມ້” ເປັນຕົວແທນຂອງການປະກາດຕົນ ໃນສັນຍະລັກແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ເມື່ອ Adventism ມາເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຍອມຮັບວັນທຳອິດແຫ່ງອາທິດແທນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າ ພວກເຂົາຈະສະບັດຖິ້ມໃບໄມ້ແຫ່ງ “ການປະກາດຕົນ” ຂອງຕົນ ແລະຈະບໍ່ອ້າງຕົນອີກຕໍ່ໄປວ່າຍຶດຖືວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ການປະກາດຕົນຂອງ Adventism ແບບ Laodicean ວ່າເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອພວກເຂົາຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະປະຕິເສດຕາປະທັບແຫ່ງພັນທະສັນຍາແຫ່ງຊີວິດ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະສະຫຼັດໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຂອງຕົນອອກ ແລະສິ່ງທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ເຫັນຄື ຊົນເຫຼືອຢູ່ກຸ່ມໜຶ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ Isaiah, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເຫດການ 9/11 ໄດ້ “ກັບຄືນ” ໄປຫາທາງເດີມອັນເກົ່າແກ່, ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຖ່ອມລົງເຖິງຜົງດິນ ເມື່ອພວກເຂົາ (Isaiah) ຕະໜັກເຖິງປະສົບການທີ່ເສື່ອມເສຍຂອງລາວ, ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍຖ່ານກ້ອນໜຶ່ງຈາກແທ່ນບູຊາ. Sister White ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ ຖ່ານຈາກແທ່ນບູຊານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແຕ່ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ກໍແມ່ນສິ່ງທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ສຳເລັດໂດຍຖ່ານນັ້ນເມື່ອມັນແຕະຕ້ອງຮີມປາກຂອງ Isaiah.

“ຖ່ານໄຟ” ຈາກແທ່ນບູຊາທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກໃນວັນສຸດທ້າຍ ແມ່ນຖ່ານໄຟທີ່ຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກເມື່ອຕາປະທັບດວງທີເຈັດ ແລະເປັນດວງສຸດທ້າຍ ຖືກເປີດອອກ ໃນຫ້າຂໍ້ຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດ ບົດທີ 8. ເອຊາຢາ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຖ່ານໄຟນັ້ນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ, ແຕ່ “ຖ່ານໄຟ” ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານໜຶ່ງ. ມັນແຕະຕ້ອງຮິມຝີປາກຂອງເຂົາ ເມື່ອເຂົາຮັບເອົາໜັງສືນັ້ນອອກຈາກມືຂອງທູດສະຫວັນ ແລະກິນມັນ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ຫວນກັບຄືນ” ແລະກາຍເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ (ເສດທີ່ຍັງເຫຼືອ) ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຕົ້ນໂອກ ແລະຕົ້ນທີອລ, ແລະດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ “ປະທານຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳໃຫ້ແກ່ຕົ້ນໄມ້ ແລະຊົງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ” ຕົ້ນໄມ້ໃນພຣະທຳເອຊາຢາກໍມີ “ຄຸນລັກສະນະທາງສິນທຳ” ຢູ່ພາຍໃນພວກມັນ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ “ແກ່ນສານ.” ແກ່ນສານນັ້ນຍັງຄົງຢູ່ກັບຕົ້ນໄມ້ ແມ່ນແມ່ນໃນເວລາທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນພຽງໃບໄມ້ແຫ່ງການປະກາດຕົນຖືກຖິ້ມອອກໄປ. “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ຄື “ແກ່ນສານ” ແລະພຣະຄຣິດຄື “ເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດ” ແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແລະໂດຍເອຊາຢາເອງໃນບົດທີຫົກ ເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍຄືມະນຸດຊາດ, ແລະເຊື້ອສາຍອັນບໍລິສຸດເປັນຕົວແທນຂອງພາວະພຣະພາບ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະທຳເອຊາຢາບົດທີຫົກຈຶ່ງລະບຸເຖິງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະລາຍລະອຽດທີ່ເອຊາຢາໄດ້ປະກອບເຂົ້າໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ ລ້ວນຖືກນໍາສະເໜີຢູ່ໃນຄໍາຖາມຂອງທ່ານວ່າ “ອີກດົນເທົ່າໃດ”. ສໍາລັບເອຊາຢາ ຄໍາຕອບຂອງ “ອີກດົນເທົ່າໃດ” ແມ່ນຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ 9/11 ແລະ ພ້ອມກັບປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ກໍໄດ້ເກີດການສູ້ຮົບເທິງພູເຂົາ Carmel ລະຫວ່າງ Elijah ກັບພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Jezebel. ໃນທີ່ສຸດ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງ Baal ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນປອມ ແລະ ຖືກ Elijah ປະຫານຊີວິດ, ແຕ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການເຜີຍໜ້າກັນນັ້ນ Elijah ໄດ້ຖາມຄຳຖາມນີ້ວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ພວກເຈົ້າຈະລັງເລຢູ່ລະຫວ່າງສອງຄວາມຄິດເຫັນ.

ເອລີຢາຢູ່ທີ່ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840; ກຳລັງຖາມຄົນຮຸ່ນນັ້ນວ່າ ຂ່າວສານມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຄວາມຈິງ ຫຼື ເປັນຄວາມເທັດ? ນີ້ແມ່ນອີກຂ່າວສານໜຶ່ງເຖິງລາໂອດິເຊຍ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນໃນອິຊາຢາ 6.

ໃນປະຫວັດແຫ່ງການທົດສອບຕັ້ງແຕ່ ຄ.ສ. 1840 ຫາ 1844 ພວກໂປຣເຕສແຕນທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ ໄດ້ກາຍເປັນບຸດສາວຂອງໂຣມ ແລະໄດ້ຍອມມອບເສື້ອຄຸມແຫ່ງໂປຣເຕສແຕນໃຫ້ແກ່ Millerite Adventism. ດ້ວຍອີຊາຢາ ແລະ ເອລີຢາ ພວກເຮົາມີພະຍານສອງຄົນ ຜູ້ທີ່ເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ຄໍາຖາມ “ດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ສອດຄ່ອງກັບ 9/11, ແລະ ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອໄຟໄດ້ລົງມາຈາກຟ້າສະຫວັນ ແລະໄດ້ເຜົາຜານເຄື່ອງບູຊາຂອງເອລີຢາ ຫີນສິບສອງກ້ອນທັງໝົດກໍໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ສ່ອງແສງພ້ອມກັບເຄື່ອງບູຊານັ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄรື່ອງໝາຍຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນຖານະທີ່ເປັນທຸງສັນຍານ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍຫີນທີ່ສ່ອງແສງ. ຈາກນັ້ນພວກຜູ້ພະຍາກອນເທັດໄດ້ຖືກເອລີຢາປະຫານ ເໝືອນດັ່ງທີ່ສະຫະລັດອາເມລິກາ ຜູ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນເທັດ ຖືກປະຫານໃນຖານະອານາຈັກທີຫົກ ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ອິຊາຢາ ບົດ 6 ກຳລັງເນັ້ນເຖິງຂະບວນການແຫ່ງການທົດສອບ, ການຊຳລະ ແລະ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ທ່າມກາງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອລີຢາກຳລັງກ່າວເຖິງທ່າທີແບບລາໂອດີເກຍຂອງປະຊາກອນພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍກຳລັງສະໜອງຫຼັກຖານເພື່ອຈຳແນກລະຫວ່າງຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ແລະໂດຍຜົນສືບເນື່ອງກໍລະຫວ່າງຂ່າວສານແທ້ ຫຼື ຂ່າວສານປອມ. ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍເລີ່ມຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ການທົດສອບທາງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຖືກນຳມາເໜືອພວກໂປຣເຕສະແຕນໃນຊ່ວງສະໄໝຂອງຊາດິສ; ແລະດັ່ງທີ່ໄຟເທິງພູຄາເມນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແບ່ງອອກເປັນສອງຈຳພວກ, ສອງຈຳພວກກໍໄດ້ຖືກສຳແດງອອກໃນປີ 1844. ໃນຂະບວນການທົດສອບນັ້ນ ຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ອີກບໍ່ຊ້າຈະກາຍເປັນ “ອະດີດ”, ແລະ ອີກຈຳພວກໜຶ່ງແມ່ນລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຈະເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບເຂົາໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບແລະການແບ່ງແຍກນີ້ ຄືເລື່ອງຂອງສວນອະງຸ່ນ ເນື່ອງຈາກວ່າລັດທິແອດເວນຕິສມິເລີຣາຍໄດ້ຖືກສຳແດງວ່າເປັນຜູ້ພະຍາກອນແທ້ ໃນຈຸດເວລາດຽວກັນກັບທີ່ພວກໂປຣເຕສະແຕນແຫ່ງຊາດິສເລີ່ມປະຕິບັດບົດບາດຂອງຕົນໃນຖານະໂປຣເຕສະແຕນທີ່ຫຼົງຖອຍ. ດັ່ງທີ່ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງບາອານຖືກເປີດໂປງວ່າເປັນຂອງປອມ, ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ປະຊາກອນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມກໍໄດ້ຖືກເປີດໂປງ ແລະ ຕໍ່ມາຖືກລະບຸໂດຍພວກມິເລີຣາຍວ່າເປັນທິດາຂອງໂຣມ. ເລື່ອງຂອງພູຄາເມນ ແລະ ພ້ອມທັງການສຳເລັດສົມຈິງຂອງປະຫວັດສາດນັ້ນໃນສະໄໝຂອງພວກມິເລີຣາຍ ໄດ້ຈັດຫາພະຍານຄົນທີສອງແກ່ອິຊາຢາ ບົດ 6 ວ່າ ຄຳຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊ່ວງເວລານັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຄັ້ງທໍາອິດທີ່ຄໍາຖາມເຊີງສັນຍະລັກວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແມ່ນຢູ່ໃນໄພພິບັດປະການທີແປດທີ່ມາເຖິງຊາວອີຢິບໃນສະໄໝຂອງໂມເຊ. ໄພພິບັດປະການທີແປດແມ່ນ “ຝູງຕັກແຕນ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ) ຊຶ່ງຖືກນໍາມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ” (ເປັນສັນຍະລັກຂອງອິດສະລາມ).

ກ່ອນອື່ນ “ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງຊາວເຮັບເຣີ” ໄດ້ຖາມວ່າ, “ເຈົ້າຈະປະຕິເສດທີ່ຈະຖ່ອມຕົນຕໍ່ໜ້າເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ແລ້ວຕໍ່ມາບັນດາຂ້າລາຊະການຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມຟາໂຣອີກວ່າ, “ຊາຍຄົນນີ້ຈະເປັນບ້ວງແຮ້ວແກ່ພວກເຮົາດົນເທົ່າໃດ?” ຄໍາຖາມນີ້ຖືກຖາມໃນລະຫວ່າງໄພພິບັດປະການທີແປດ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 9/11 ດ້ວຍຫຼາຍເຫດຜົນ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນການປະຫານບຸດຫົວປີ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຕາມມາດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງທີ່ທະເລແດງ, ຊຶ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໄດ້ຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນປີ 1844. ພະຍານທັງສາມນັ້ນລ້ວນສອດຄ່ອງກັບກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄພພິບັດປະການທີສິບແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະສອງໄພພິບັດກ່ອນໜ້ານັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີແປດໄດ້ນໍາ “ຝູງຕັກແຕນ” ມາໂດຍ “ລົມຕາເວັນອອກ.” “ຝູງຕັກແຕນ” ໄດ້ປົກຄຸມພື້ນພິພົບທັງໝົດ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະລາມກໍາລັງສັ່ນສະເທືອນໂລກທັງໝົດໃນປັດຈຸບັນ ເພາະມັນໄດ້ແຜ່ຄວາມມືດຂອງຕົນອອກໄປຜ່ານການອົບພະຍົບທີ່ຖືກບັງຄັບ. ຊື່ລາຕິນຂອງ “ຕັກແຕນທະເລຊາຍ” ແມ່ນ “locusta migratoria,” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການແຜ່ຂະຫຍາຍຂອງອິດສະລາມຜ່ານການອົບພະຍົບ ອັນເປັນພາບຈໍາລອງໃນໂລກທໍາມະຊາດໃນຮູບຂອງການຍ້າຍຖິ່ນ.

ໄພພິບັດປະການທີ່ເກົ້າແມ່ນຄວາມມືດມົນທີ່ສາມາດຮູ້ສຶກໄດ້.

ໃນສັນຍາລັກຂອງຄຳວ່າ “ດົນປານໃດ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພູກາເມັນ ແລະ ເອລີຢາ ມີຄວາມແຕກຕ່າງອັນໜຶ່ງຖືກສະແດງອອກເມື່ອໄຟລົງມາຈາກສະຫວັນ. ພຣະເຈົ້າຂອງເອລີຢາໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພະບາອານບໍ່ອາດກະທຳໄດ້. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ເຫັນລະຫວ່າງພຣັອດເຕສຕັນທີ່ຕົກຕ່ຳຂອງຊາດິສ ແລະ ແອດເວັນຕິສຶມແບບມິນເລີໄຣທ໌. ກັບໂມເຊ ຄວາມແຕກຕ່າງນັ້ນແມ່ນຄວາມມືດ ຫຼື ຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນເຮືອນຂອງຊາວເຮັບເຣີມີຄວາມສະຫວ່າງ. ອີຊາຢາຍັງແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບອີກວ່າ ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງໃນແນວຂອງໂມເຊ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຄົນກຸ່ມດຽວກັນກັບຜູ້ຖືກທຳລາຍໂດຍເອລີຢາ, ແລະ ຜູ້ທີ່ສູນເສຍຜ້າຄຸມແຫ່ງພຣັອດເຕສຕັນໃນຊ່ວງເວລາຂອງມິນເລີໄຣທ໌ ແມ່ນ “ຊົນຊາດ” ໜຶ່ງທີ່ “ໄດ້ຍິນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈ; ແລະ ເຫັນ” “ແທ້ໆ ແຕ່ບໍ່ຮັບຮູ້.” ແລ້ວກໍມີການປະກາດຕໍ່ຊົນຊາດນີ້ ຊຶ່ງກ່າວວ່າ, “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງຊົນຊາດນີ້ໜາມັນ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ຫູຂອງເຂົາໜັກ, ແລະ ປິດຕາຂອງເຂົາເສຍ; ຢ້ານວ່າເຂົາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຍິນດ້ວຍຫູຂອງຕົນ, ແລະ ເຂົ້າໃຈດ້ວຍໃຈຂອງຕົນ, ແລ້ວຫັນກັບມາ, ແລະ ຮັບການຮັກສາ.”

ມີຄວາມເຕັມໃຈທີ່ຈະເຮັດພະລະກິດ, ແຕ່ຖືກຖ່ວມທົ່ມດ້ວຍພາລະໜ້າທີ່ໃຫ້ປະກາດແກ່ຜູ້ທີ່ຈະບໍ່ຟັງ ອິຊາຢາຈຶ່ງ “ທູນຖາມວ່າ,” “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດົນປານໃດ?”

ໄພພິບັດສາມປະການສຸດທ້າຍໃນບັນດາໄພພິບັດສິບປະການຂອງອີຢິບ ເປັນພະຍານເຖິງສາມຂັ້ນຕອນຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດວັນອາທິດ. ໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບພະລັງ, ແລະໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງ ແລະໄດ້ຮັບພະລັງໃນການປະຊຸມຄ້າຍ Exeter ວັນທີ 12–17 ສິງຫາ, ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທູດສະຫວັນອົງທີສາມສອດຄ່ອງກັບກົດວັນອາທິດ, ແລະເຫດສະນັ້ນຈຶ່ງລະບຸເຖິງຂະບວນການສາມຂັ້ນຕອນ ເພາະວ່າຈະມີອົງທີສາມບໍ່ໄດ້ ຫາກປາສະຈາກອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ.

ໄພພິບັດປະການທີສິບຂອງອີຢິບໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງໂດຍການດົນໃຈກັບໄມ້ກາງແຂນ ແລະຄວາມຜິດຫວັງທີ່ຕິດຕາມມາກັບມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໄພພິບັດປະການທີສິບຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານປະການທີສາມ ຊຶ່ງຕາມຄວາມຈຳເປັນໃນຄຳພະຍາກອນ ຈະຕ້ອງຖືກນຳໜ້າໂດຍຂ່າວສານປະການທີໜຶ່ງ ແລະປະການທີສອງ. ໃນ 9/11 ພຣະອົງໄດ້ຖາມຟາໂຣວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ” ແລະທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງຟາໂຣກໍໄດ້ຖາມເຊັ່ນກັນວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ.” ຫຼັງຈາກໂມເຊໄດ້ນຳຄຳຖາມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ໄປບອກແກ່ຟາໂຣ ແລະກ່ອນທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຈະທວນຄືນຄຳຖາມຂອງໂມເຊຕໍ່ຟາໂຣ, ໂມເຊໄດ້ໝາຍຈຸດຫັນປ່ຽນໄວ້ດັ່ງນີ້ວ່າ, “ທ່ານໄດ້ຫັນຕົວ ແລະອອກໄປຈາກຟາໂຣ.” ອົບພະຍົບ 10:6.

9/11 ແມ່ນຈຸດຫັນປ່ຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ເມື່ອໂມເຊໄດ້ນຳມາຊຶ່ງໄພພິບັດຝູງຕັກແຕນທີ່ມາກັບລົມຕາເວັນອອກ.

ໄພພິບັດຕໍ່ໄປໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມມືດຫຼືຄວາມສະຫວ່າງ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າທ່ານຢູ່ໃນຈໍາພວກໃດ. 9/11 ເປັນ “ຈຸດຫັນປ່ຽນໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ແລະຂອງຄຣິສຕະຈັກ.” ໃນເວລານັ້ນ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ກັບຄືນ ແລະດໍາເນີນໃນທາງເກົ່າແກ່ ແຕ່ພວກເຂົາປະຕິເສດທີ່ຈະດໍາເນີນໃນນັ້ນ ແລະບໍ່ໄດ້ຟັງສຽງແກຂອງແກ. ການແຍກອອກລະຫວ່າງຄວາມມືດກັບຄວາມສະຫວ່າງໄດ້ຖືກທໍາໃຫ້ສໍາເລັດພາຍຫຼັງເອລີຢາ, ແລະໂມເຊໄດ້ຖາມວ່າ, “ອີກດົນເທົ່າໃດ?” ນາງຍັງກ່າວຕໍ່ໄປໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າ:

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ “ດົນປານໃດ” ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.