ພຣະຄຳພີໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກແອດເວນຕິສວັນເສົາທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ເລກທີ ສີ່ສິບເອັດ

ພຣະທຳເລວີ ບົດທີຊາວສາມ ນຳສະເໜີບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ, ແລະການເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການນັ້ນມີຄວາມເລິກຊຶ້ງອັນຊົງພຣະດຳລິຢ່າງຍິ່ງ ທັງໃນໂຄງສ້າງ ແລະໃນການສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນຂອງໂຄງສ້າງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍ ພາຍໃນໂຄງສ້າງໂດຍລວມ. ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນສອດຄ່ອງກັນເຊິ່ງໜ້າອັດສະຈັນ. ບົດນີ້ເປັນພະຍານເຖິງ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ, ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ບົດນີ້ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງແນ່ນອນແລະຢ່າງອັດສະຈັນກັບຂ່າວສານໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເລກ “23” ເປັນຕົວແທນຂອງການລົບລ້າງບາບ ຊຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານກັນຂອງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນມະນຸດ. ຊື່ Leviticus ເປັນຕົວແທນຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ເພາະວ່າບັນດາສາດສະດາທັງປວງໄດ້ເວົ້າເຖິງວັນສຸດທ້າຍ, ແລະບັນດາປະໂລຫິດໃນວັນສຸດທ້າຍກໍຄືຜູ້ທີ່ເປໂຕໄດ້ລະບຸວ່າເປັນຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດ. ຖານະປະໂລຫິດອັນບໍລິສຸດຂອງເປໂຕຄືບັນດາຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ສ່ວນບັນດາຄົນໂງ່, ຫຼືຄົນອະທຳດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ລະບຸໄວ້ນັ້ນ, ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້, ແລະໂຮເສອາໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ເຮົາຊາບວ່າເນື່ອງດ້ວຍເຫດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ.

ພວກຂີ້ເມົາແຫ່ງເອຟຣາອິມ, ຜູ້ທີ່ອິຊາຢາເອີ້ນອີກວ່າ “ມົງກຸດແຫ່ງສະຫງ່າລາສີ,” ສະຫງ່າລາສີຂອງພວກເຂົາຖືກປ່ຽນໃຫ້ເປັນ “ຄວາມອັບອາຍ.” ໂຮເຊອາໄດ້ລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຄືຄຣິດຕະຈັກເຊວເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ, ເພາະທ່ານໄດ້ບັນທຶກໄວ້ວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຈະຖືກປະຕິເສດຈາກການເປັນປະໂລຫິດ, ແລະສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍແລະເປັນຊົ່ວຄົນທີສີ່, ເພາະພຣະອົງຈະລືມລູກຫຼານຂອງພວກເຂົາ, ແລະລູກຫຼານເປັນຕົວແທນຂອງຊົ່ວຄົນສຸດທ້າຍ.

ຫົວຂໍ້ຂອງ “Leviticus 23” ໝາຍຄວາມວ່າ “ການລົບລ້າງບາບແຫ່ງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.” ຄວາມຈິງນີ້ສາມາດອະນຸມານໄດ້ດ້ວຍພຽງແຕ່ຊື່ຂອງພຣະຄຳພີເລັ່ມນັ້ນ ຄວບຄູ່ກັບເລກບົດ. ການລົບລ້າງບາບ, ຊຶ່ງ Leviticus ບົດທີຊາວສາມໄດ້ກ່າວເຖິງ, ໝາຍວ່າ “at-one-ment,” ແລະກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການປະສົມປະສານຂອງພາວະເທວະພາບແລະມະນຸດພາບ. ການປະສົມປະສານນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສັນຍະລັກນານາປະການໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄື ພຣະວິຫານຝ່າຍມະນຸດຈະຕ້ອງຖືກປະສານເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າ.

ພຣະວິຫານຂອງມະນຸດມີໂຄງສ້າງຂອງໂຄໂມໂຊມຝ່າຍຊາຍ “23” ແລະຝ່າຍຍິງ “23”. ເປໂຕໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຖານະປະໂຣຫິດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນເປັນ “ເຮືອນຝ່າຍວິນຍານ.” ໂຄໂມໂຊມເຫຼົ່ານັ້ນປະສານເຂົ້າກັນ ດັ່ງທີ່ຊາຍແລະຍິງປະສານເຂົ້າກັນ, ແລະສິ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຮ່ວມເຂົ້າດ້ວຍກັນແລ້ວ ຢ່າໃຫ້ມະນຸດຄົນໃດແຍກອອກ. ການສົມຣົດເປັນສັນຍາລັກອີກປະການໜຶ່ງຂອງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ພຣະບັນຍັດເລວີ “23” ໝາຍເຖິງການປະສານກັນຂອງພຣະວິຫານຂອງມະຫາປະໂຣຫິດສູງສຸດແຫ່ງສະຫວັນ ກັບພຣະວິຫານຂອງບັນດາປະໂຣຫິດຜູ້ເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ງານເທດສະການໃນລະດູບົວບານໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ທໍາອິດຂອງບົດນັ້ນ, ແລະງານເທດສະການໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກສະແດງໄວ້ໃນຊາວສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດນັ້ນ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍແມ່ນຂໍ້ທີສີ່ສິບສີ່, ເປັນສັນຍາລັກຂອງປີ 1844, ເມື່ອວັນລົບມົນທິນແບບຄວາມເປັນຈິງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດ, ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນໃນ ພຣະບັນຍັດລະບຽບ ບົດທີ 23 ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ. ບົດທີ 23 ຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງຊ່ວງ ຊ່ວງລະຊາວສອງຂໍ້; ຊ່ວງທັງສອງທີ່ມີຊາວສອງຂໍ້ນີ້ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັນຢ່າງມີເຫດຜົນໂດຍການເປັນງານເທດສະການ, ແຕ່ກໍຖືກແຍກອອກຈາກກັນຢ່າງມີເຫດຜົນເຊັ່ນກັນ ໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພາຍນອກແລະໃນສະຖານບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູບົວບານ, ແລະໂດຍພາລະກິດຂອງພຣະອົງໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.

ທັງບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກແທນຄ່າດ້ວຍຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້, ແລະຂໍ້ພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານັ້ນສອດຄ່ອງກັບພະຍານຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍຕົວອັກສອນ “22” ຕົວ. “22” ເປັນສ່ວນສິບຂອງ “220,” ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງພາວະພຣະເຈົ້າແລະມະນຸດ. “220” ເປັນຕົວແທນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງທັງ 2,520 ປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງຢູດາ, ແລະ 2,300 ປີຈົນເຖິງວັນລົບມົນທິນ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,520 ແມ່ນ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 2,300 ແມ່ນ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າສອງຮ້ອຍຊາວປີເປັນຂໍ້ເຊື່ອມລະຫວ່າງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການຢຽບຍ່ຳສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຳພະຍາກອນທັງສອງນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາທີ່ວັນລົບມົນທິນແບບຕົວແທນສົມບູນໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ໃນວັນທີນັ້ນ ພຣະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການຮວມພຣະວິຫານມະນຸດເຂົ້າກັບພຣະວິຫານຝ່າຍພຣະເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ທັງ Habakkuk 2:20 ແລະ John 2:20 ກໍໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. Habakkuk ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຝ່າຍພຣະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນຢູ່ໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ John ໄດ້ບັນທຶກວ່າ ພຣະວິຫານ Millerite ທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດນັ້ນໂດຍຄວາມເຊື່ອ ໄດ້ສຳເລັດໄລຍະເວລາສີ່ສິບຫົກປີ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງການກໍ່ຕັ້ງພຣະວິຫານມະນຸດ Millerite ຕັ້ງແຕ່ 1798 ຈົນເຖິງ 1844. ປະຫວັດສາດຂອງ “46” ປີ, ອັນປະກອບດ້ວຍ “23” ແລະ “23”, ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະກິດຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ເລີ່ມນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງປະຫວັດສາດນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1831, ອັນເປັນ “220” ປີຫຼັງຈາກການຕີພິມ King James Bible. ພຣະວາຈາອັນຊົງພຣະພິມໃນປີ 1611 ໄດ້ຖືກຮວມເຂົ້າກັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວມະນຸດຄົນໜຶ່ງ “220” ປີຕໍ່ມາໃນປີ 1831. ທັງງານສະຫຼອງລະດູບ່ວງແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳ “22” ຂໍ້.

ຂໍ້ພຣະຄໍາພີສອງສິບສອງຂໍ້ທີ່ເປັນສອງແຖວຂອງເນື້ອຫາດຽວກັນ ຮຽກຮ້ອງໃນທາງຄໍາພະຍາກອນວ່າ ຂໍ້ທໍາອິດສອງສິບສອງຂໍ້ຈະຕ້ອງຖືກວາງທັບເທິງຂໍ້ສອງສິບສອງຂໍ້ຖັດໄປ. ໃນການຈັດວາງສອງແຖວໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະນີ້ ທ່ານກໍາລັງເຊື່ອມປະສານພະລະກິດຂອງເດີ່ນຊັ້ນນອກແລະບ່ອນບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫຼອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງ ກັບພະລະກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໃນລະດັບຄໍາພະຍາກອນນີ້ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງການເຊື່ອມຮວມພຣະວິຫານສອງແຫ່ງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນພະລະກິດແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ເປັນອັນໜຶ່ງດຽວກັນຂອງພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີຊາວສອງຖືກຈັດວາງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ທີຊາວສາມເຖິງສີ່ສິບສີ່, ເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງກໍຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບພະຍານຢືນຢັນໂດຍອັກສອນທັງຊາວສອງຕົວແຫ່ງອັກສອນເຮັບເຣີ, ແລະໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍເລກ “22” ພ້ອມທັງໂດຍສັນຍະລັກທີ່ຖືກສະແດງໂດຍບັນດາງານສະຫຼອງ ຄຽງຄູ່ກັບການສຳເລັດຄວາມໝາຍຂອງງານສະຫຼອງເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງງານບຸນໃນລະດູບ່ວງແຫ່ງປີ ກ່ອນອື່ນໝົດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງວັນຊະບາໂຕໃນວັນທີເຈັດ ແລະ ການສິ້ນສຸດຂອງງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປີຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ. ພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະເປັນ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ຊົງວາງວັນຊະບາໂຕໄວ້ທີ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພະຍານສອງຄົນຂອງ “22” ໃນສາຍແຫ່ງຖານະປະໂຣຫິດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງພິເສດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງທີ່ສົມບູນໃນປີ 1844, ແລະແສງສະຫວ່າງຂອງຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນຕອນທ້າຍ. ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດຍັງເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະທຳເລວີ “23,” ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຊະບາໂຕປີທີເຈັດເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນບົດນັ້ນ. ຊະບາໂຕເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາຂອງສາຍປະໂລຫິດໃນບົດ “23.” ຊະບາໂຕວັນທຳອິດ, ຄືວັນທີເຈັດ, ເປັນອາລຟາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ແລະຊະບາໂຕສຸດທ້າຍ, ຄືປີທີເຈັດ, ເປັນໂອເມກາຂອງຖານະປະໂລຫິດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ໃນທີ່ນີ້, “ໃກ້ຈະຮອດຕອນປິດສາກແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້,” ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ, “ຄຳສອນເລື່ອງການບັງເກີດມາເປັນມະນຸດ” ໄດ້ຮັບການຫຸ້ມຫໍ່ໄວ້ດ້ວຍປະກາຍແສງອັນ “ອ່ອນນຸ່ມ” ດັ່ງທີ່ຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດໄດ້ເປັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນແບບຕົວຈິງ.

ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນ “ຮາກຖານ” ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ ພຣະທໍາເລວີນິຕິ “23” ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນການສິ້ນສຸດຄໍາພະຍານຂອງພວກປະໂລຫິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍງານສະຫຼອງໃນລະດູບ່ອນໄມ້ຜຸດ ແລະ ລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເທິງຮາກຖານ. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,520 ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ 2,300. ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນຕົວແທນຂອງ “ຄໍາສອນເລື່ອງການບັງເກີດເປັນມະນຸດ.” ວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງ ແລະ ຊະບາໂຕໃນປີທີເຈັດ ເປັນໝາຍສໍາຄັນຂອງພຣະທໍາຊາດພຣະເຈົ້າທີ່ຮວມເຂົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ.

ເມື່ອພວກເຮົາຈັດບັນດາງານບຸນໃນລະດູບານໄມ້ຜຸດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນໃນ ເລວີ ບົດທີ 23, ງານບຸນປັດສະຄາຖືກຕິດຕາມໃນມື້ຖັດໄປໂດຍງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດມື້, ແລະງານບຸນຜົນຮຸ່ນທຳອິດກໍຕາມມາໃນມື້ຫຼັງຈາກວັນທີ່ງານບຸນເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເຈັດມື້ເລີ່ມຕົ້ນ. ຫຼັກໝາຍສາມປະການໃນສາມມື້.

ໄລຍະເວລາເຈັດວັນທີ່ປະກອບເປັນງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ. ໃນວັນຖັດຈາກວັນທີ່ງານສະຫຼອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອເລີ່ມຕົ້ນ, ງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດກໍມາເຖິງ, ແລະໃນນັ້ນມີການຖວາຍຜົນເກັບກ່ຽວບາເລຍໃນລະດູໃບໄມ້ປົ່ງເປັນຜົນພືດທໍາອິດ. ເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງເອີ້ນອີກຢ່າງວ່າ ງານສະຫຼອງອາທິດ, ເກີດຂຶ້ນຫ້າສິບວັນຫຼັງຈາກງານສະຫຼອງຜົນພືດທໍາອິດ, ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄລຍະເວລາເຈັດອາທິດ ທີ່ສິ້ນສຸດໃນວັນທີສີ່ສິບເກົ້າ ແລະຕາມດ້ວຍເພນເຕຄອດ, ຊຶ່ງໝາຍເຖິງ ຫ້າສິບ.

ປັດສະຄາເລີ່ມຕົ້ນໃນຕອນແລງຂອງວັນທີສິບສີ່. ປັດສະຄາບໍ່ແມ່ນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

ແລ້ວໃນວັນທີສິບຫ້າ ກໍເຖິງງານສະຫລອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ ຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ. ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍຂອງງານສະຫລອງເຈັດວັນນັ້ນ ເປັນການປະຊຸມບໍລິສຸດ.

ມື້ຖັດໄປ, ຄືວັນທີສິບຫົກ, ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດກໍມາເຖິງ. ແລ້ວໄລຍະເຈັດອາທິດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ໂດຍງານສະຫລອງເພນເຕກອດກໍເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະເພນເຕກອດແມ່ນໜຶ່ງໃນເຈັດການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນບັນດາງານສະຫລອງລະດູບ່ອນໄມ້ປົ່ງແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ. ວັນແຫ່ງຜົນຜະລິດທໍາອິດບໍ່ແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

ແລ້ວໃນວັນທຳອິດແຫ່ງເດືອນທີເຈັດ ຄືງານສະຫຼອງແຫ່ງສຽງແກ, ເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ.

ວັນໄຖ່ບາບໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນງານລ້ຽງ.

ວັນທຳອິດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຫຼັງຈາກເທດສະການເຈັດວັນແລ້ວ ຍັງມີວັນທີແປດຂອງເທດສະການຢູ່ໃນພະພັກ ແມ່ນວ່າວັນທີແປດນັ້ນຖືກພິຈາລະນາວ່າຢູ່ນອກບັນດາຊ່ວງເວລາທີ່ບັນດາເທດສະການເປັນຕົວແທນ. ວັນທີແປດນັ້ນເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ.

ນີ້ເທົ່າກັບການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ເມື່ອທ່ານນັບຮວມວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດທີ່ນຳເຂົ້າສູ່ບັນດາເທດສະການ. ມີການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແມ່ນແມ້ວ່າມັນຈະສອດຄ່ອງກັນໃນລັກສະນະທີ່ແຕກຕ່າງໄປຈາກການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດ. ໝຸດໝາຍທຳອິດ ແລະ ສຸດທ້າຍເປັນວັນຊະບາໂຕ, ທຳອິດແມ່ນສຳລັບວັນ ແລ້ວຈຶ່ງເປັນສຳລັບປີ. ພາຍໃນບັນດາເທດສະການທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ລະຫວ່າງຊະບາໂຕອາລະຟາ ແລະ ໂອເມການັ້ນ ມີເທດສະການເຈັດຢ່າງ ແລະ ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດຫ້າຄັ້ງ. ຖ້າທ່ານນັບຮວມຊະບາໂຕວັນທີເຈັດອາລະຟາ ແລະ ຊະບາໂຕປີທີເຈັດໂອເມກາ ທ່ານຈະໄດ້ການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດເຈັດຄັ້ງ ແລະ ເທດສະການເຈັດຢ່າງ. ເປັນທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າ ວັນທີແປດຂອງເທດສະການເພິງພັກນັ້ນບໍ່ແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງບັນດາເທດສະການ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປິດສະໜາທີ່ວ່າ ອັນທີແປດເປັນຂອງເຈັດ. ຈຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢູ່ນີ້ຄື ພຣະເຢຊູ, ໃນຖານະເປັນ Palmoni, ໄດ້ຈັດລະບຽບຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງຕົວເລກພາຍໃນບົດ “23” ໄວ້ຢ່າງນ່າອັດສະຈັນໂດຍແທ້ຈິງ.

ບັນດາເທດສະການໃນລະດູບານໃໝ່ປະກອບມີຊ່ວງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນເວລາເຈັດວັນ ໂດຍມີການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບອາລະຟາຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະການປະຊຸມບໍລິສຸດແບບໂອເມກາຢູ່ໃນຕອນທ້າຍ. ເພນເຕກອດແມ່ນການປະຊຸມບໍລິສຸດຄັ້ງທີສາມໃນບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່. ເພນເຕກອດມາເຖິງພາຍຫຼັງຊ່ວງເວລາເຈັດອາທິດ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເທດສະການໃນວັນທີຫ້າສິບ. ບັນດາເທດສະການລະດູບານໃໝ່ຖືກກຳນົດໝາຍໄວ້ດ້ວຍວັນເທດສະການສີ່ວັນ ແລະຊ່ວງເວລາສາມຊ່ວງ. ປັດສະຄາ, ເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຜົນທຳອິດ ແລະ ເພນເຕກອດ ແມ່ນວັນເທດສະການທັງສີ່, ແລະສາມຊ່ວງເວລານັ້ນຄື ເຈັດວັນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ສີ່ສິບເກົ້າວັນທີ່ນຳໜ້າໄປສູ່ແລະຮວມເຖິງວັນທີຫ້າສິບຂອງເພນເຕກອດ, ແລະສາມວັນທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ.

ການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນຊ່ວງປັດສະຄາສອດຄ່ອງກັບການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດໃນວັນເພນເຕຄອດ; ຄືການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າບາເລໃນຊ່ວງສາມວັນຂອງປັດສະຄາ, ແລະການຖວາຍຜົນຜະລິດທຳອິດຈາກເຂົ້າສາລີໃນວັນເພນເຕຄອດ ເມື່ອສິ້ນສຸດລະດູການເພນເຕຄອດອັນມີສີ່ສິບເກົ້າ, ຫຼື— ຫ້າສິບວັນ.

ບັນດາງານບຸນໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍວັນບຸນອັນໜຶ່ງທີ່ກຳນົດໄວ້ໂດຍສະເພາະ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງຊ່ວງເວລາສິບວັນ ອັນນຳໄປສູ່ການພິພາກສາ. ຫ້າວັນຫຼັງຈາກການພິພາກສາ ມີງານບຸນໜຶ່ງຊຶ່ງມີເວລາເຈັດວັນ ໂດຍທີ່ວັນທຳອິດແລະວັນສຸດທ້າຍໃນເຈັດວັນນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ເປັນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດ. ຕັ້ງແຕ່ວັນທີສິບຫ້າຈົນເຖິງວັນທີຊາວສອງ ມີການສະຫຼອງງານບຸນເພິງພັກ ແລະຈາກນັ້ນໃນວັນທີຊາວສາມ ຈຶ່ງມີການຖືສະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

ເມື່ອພວກເຮົານຳເອົາບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ລົ່ນມາວາງທັບເທິງບັນດາງານລ້ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ສອງເສັ້ນທີ່ຕ່າງກໍຖືກສະແດງໂດຍຊາວສອງຂໍ້, ດັ່ງນັ້ນ ພວກມັນຈຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍອັກສອນຊາວສອງຕົວໃນອັກຂະລະພາສາເຮັບເຣີ. ເມື່ອເຮັດເຊັ່ນນີ້, ຫຼັກໝາຍທາງທຳອິດແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແລະຫຼັກໝາຍທາງສຸດທ້າຍແມ່ນການຊຸມນຸມອັນບໍລິສຸດຂອງວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ.

ເພນເຕກອດແມ່ນຝົນຕົ້ນລະດູ ແລະ ພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນແມ່ນຝົນປາຍລະດູ. ການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດໃນວັນເພນເຕກອດໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໜຶ່ງວັນ, ແລະ ການຫຼັ່ງລົງມາທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພັບພາແຫ່ງພົນລະເຮືອນນັ້ນແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ສິ້ນສຸດລົງ ແລ້ວຈຶ່ງຖືກຕິດຕາມດ້ວຍວັນຊະບາໂຕ, ຄື ວັນທີແປດ, ຂອງເຈັດວັນ. ວັນຊະບາໂຕທີ່ຕາມຫຼັງການສຳແດງອັນສຸດທ້າຍຂອງການຫຼັ່ງລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ ເປັນຕົວແທນຂອງວັນຊະບາໂຕແຫ່ງໂລກ ຄື ການພັກສະຫງົບຂອງແຜ່ນດິນໂລກເປັນເວລາໜຶ່ງພັນປີ.

ປີຢູບິລີແມ່ນປີທີຫ້າສິບ ຫຼັງຈາກເຈັດຮອບຂອງເຈັດປີ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ວັນທີຫ້າສິບຂອງ Pentecost. ເມື່ອເສັ້ນລຳດັບຂອງງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັບງານບຸນລະດູໃບໄມ້ຜຸດ ກໍຈະມີ 49 ມື້ທີ່ນຳໄປສູ່ Pentecost ຊຶ່ງເປັນໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາເຈັດວັນຂອງ Tabernacles. Pentecost ແລະ Tabernacles ສອດຄ່ອງກັນ ແລະເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ຈະມາໃນບໍ່ຊ້າ ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະສະເດັດກັບຄືນມາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແຜ່ນດິນໂລກຈະໄດ້ພັກຜ່ອນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດ ນັ້ນຄືວັນທີແປດຂອງທັງເຈັດໃນງານບຸນ Tabernacles.

ເມື່ອເຮົານຳທັງສອງແນວຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີຈຳນວນຊາວສອງຂໍ້ມາຮວມກັນ, ເຮົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນດ້ວຍເຫດຜົນຫຼາຍປະການ. ທັງສອງແນວລ້ວນມີຊາວສອງຂໍ້, ໂດຍທີ່ຈຳນວນຊາວສອງເປັນໜຶ່ງສ່ວນສິບຂອງ 220, ເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສານກັນລະຫວ່າງພຣະພາວະ ແລະ ມະນຸດສະພາບ.

ທັງສອງແຖວເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນເຮັບເຣີ ທີ່ມີຊາວສອງຕົວ.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາເທດສະການ.

ເສັ້ນທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງສອງລະດູເກັບກ່ຽວໃນຮອບປີ.

ທັງສອງເສັ້ນນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນລານພະວິຫານ, ສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະທັມເລວີນິຕິກອນຫມາຍເຖິງພວກປະໂລຫິດ, ແລະ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນມະຫາປະໂລຫິດແຫ່ງສະຫວັນ. ດ້ວຍເຫດຜົນເຫຼົ່ານີ້, ພວກເຮົາຈຶ່ງມີຄວາມຊອບທຳໃນການນຳໃຊ້ວິທີການ “ເສັ້ນຕໍ່ເສັ້ນ” ກັບສີ່ສິບສີ່ຂໍ້ຂອງພຣະທັມເລວີນິຕິກອນ ບົດ 23.

ເພັນເຕກອດເປັນຝົນຕົ້ນລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ ແລະ ເທດສະການເພັງພັກເປັນຝົນປາຍລະດູສໍາລັບຄຣິສຕຽນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຈັດໃຫ້ “ວັນເພັນເຕກອດ” ໃນລະດູບານໄມ້ປຽບຄຽງກັບເຈັດວັນຂອງເທດສະການເພັງພັກໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ. ເມື່ອ ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ, “ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ພວກເຮົາທຸກຄົນໄດ້ໜີອອກຈາກເມືອງ ແລະ ບ້ານນ້ອຍຕ່າງໆ” ນາງກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າດໍາລົງຊີວິດຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານເນື່ອງຈາກການຂົ່ມເຫັງ. ການອາໄສຢູ່ໃນພັກພິງໃນລະດູເທດສະການເພັງພັກເປັນພາບແບບແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ນໍາໄປໂດຍກົງສູ່ການພັກຢູ່ໃນປີຢູບິລີຂອງວັນຊະບາໂຕສໍາລັບແຜ່ນດິນໂລກ.

ວັນເພນເຕຄອສເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຈາກນັ້ນ ປີຢູບິລີຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນທີແປດ ຄືວັນທີຕາມຫຼັງເຈັດວັນແຫ່ງເທດສະການພະພັກ. ຫ້າວັນກ່ອນເທດສະການພະພັກແມ່ນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຫ້າວັນກ່ອນວັນເພນເຕຄອສ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເທດສະການພະພັກ—ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນການພິພາກສາໃນວັນແຫ່ງການລຶບບາບ ແມ່ນເທດສະການແຫ່ງສຽງແກ. ເມື່ອນຳເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ມາປະກອບກັນ ຫ້າວັນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍວັນເພນເຕຄອສ ການພິພາກສາຖືກໝາຍໄວ້. ສິບວັນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ເທດສະການແຫ່ງສຽງແກຖືກໝາຍໄວ້.

ພິທີບັບຕິສະມາຂອງພຣະຄຣິດເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ສາມຂັ້ນຕອນນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນປັດສະຄາ, ການຝັງໄວ້ແລະການພັກສະຫງົບຂອງພຣະອົງໃນວັນສະບາໂຕ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໃນວັນອາທິດ. ສາມວັນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງໜຶ່ງທີ່ປະກອບດ້ວຍສາມຂັ້ນຕອນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງເລີ່ມການປະສົມປະສານຂອງສອງເສັ້ນຂອງເທດສະການລະດູບ່ວງໃບໄມ້ຜຸດ ແລະລະດູໃບໄມ້ລົ່ນ ທີ່ການຄືນພຣະຊົນ. ການຄືນພຣະຊົນໃນວັນທີສາມເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນ ທີ່ນຳໄປສູ່ເພນເຕກອດ, ຊຶ່ງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໄລຍະເວລາສີ່ສິບເກົ້າວັນນັ້ນມີເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອເປັນສິ່ງນຳໜ້າ, ຊຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໜຶ່ງມື້ກ່ອນ ແລະຂະຫຍາຍຕໍ່ອອກໄປອີກຫ້າມື້ຫຼັງຈາກວັນຜົນແຮກ.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງຜົນທໍາອິດໄປຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດເປັນສີ່ສິບເກົ້າວັນ, ໂດຍທີ່ກົດວັນອາທິດເປັນວັນທີຫ້າສິບ. ຫ້າວັນກ່ອນກົດວັນອາທິດ ການພິພາກສາຖືກສະແດງໄວ້, ແລະສິບວັນກ່ອນການພິພາກສານັ້ນ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກຖືກກໍານົດໄວ້. ການຟື້ນຄືນຊີວິດເປັນໝຸດໝາຍທໍາອິດ, ແລ້ວຫ້າວັນຕໍ່ມາ ໄລຍະເວລາຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ. ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອສິ້ນສຸດລົງ ຄໍາເຕືອນແຫ່ງສຽງແກກໍເກີດຂຶ້ນ. ສິບວັນຕໍ່ມາ ການພິພາກສາແຫ່ງວັນຊົງລົບມົນທິນຖືກກໍານົດໄວ້, ແລະຫ້າວັນຕໍ່ມາ ກົດວັນອາທິດແຫ່ງວັນເພນເຕກອດກໍມາເຖິງ.

ນີ້ໄດ້ລະບຸເຖິງເຈັດຫຼັກໝາຍໃນການນຳໃຊ້ແບບ line upon line ຂອງເທດສະການລະດູບ່ອນແລະລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ; ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ການສິ້ນສຸດຂອງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຄຳເຕືອນຂອງແກ, ການພິພາກສາ, ເພັນເຕຄອດ ແລະ ຝົນລະດູທ້າຍ. ເຈັດຫຼັກໝາຍນັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນວັນຊະບາໂຕມື້ທີເຈັດແບບອາລະຟາ ແລະ ວັນຊະບາໂຕປີທີເຈັດແບບໂອເມກາ. ເຈັດຫຼັກໝາຍທີ່ຖືກບັນຈຸຢູ່ລະຫວ່າງວັນຊະບາໂຕທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ແຍກແລະລະບຸໄລຍະເວລາຫ້າມື້, ຕາມດ້ວຍໄລຍະເວລາສາມສິບມື້, ໄລຍະເວລາສິບມື້, ໄລຍະເວລາຫ້າມື້ ແລະ ໄລຍະເວລາເຈັດມື້.

ເມື່ອເຮົານຳການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດມາຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນແລ້ວ, ເຮົາພົບເຫັນໄລຍະເວລາສີ່ສິບວັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສັ່ງສອນພວກສາວົກ “ໜ້າຕໍ່ໜ້າ” ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນ ເປັນເວລາສິບວັນທີ່ພວກສາວົກຢູ່ໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ. ສິບວັນນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນເພັນເຕຄອດ, ຊຶ່ງແມ່ນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ສິ່ງນີ້ເພີ່ມໄລຍະສີ່ສິບວັນ ແລະໄລຍະສິບວັນເຂົ້າໃສ່ແນວເສັ້ນຂອງປະໂລຫິດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະບັນຍັດ “23” ໃນພຣະທໍາເລວີ.

ນັບຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ ມີຫ້າວັນຈົນເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ຕໍ່ມາສາມສິບວັນຈົນເຖິງການເຕືອນດ້ວຍສຽງແກ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະຄຣິດ, ຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງການພິພາກສາ, ແລະຕໍ່ມາຫ້າວັນຈົນເຖິງເຈັດວັນແຫ່ງຝົນປາຍລະດູຂອງເພນເຕກອດ.

ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ ຖືກຕິດຕາມໃນວັນຖັດໄປໂດຍການຟື້ນຄືນພະຊົນຂອງຜົນຜະລິດທຳອິດ. ການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນເກີດຂຶ້ນພາຍໃນເຈັດວັນແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອ, ແລະຫ້າວັນຫຼັງຈາກການຟື້ນຄືນພະຊົນນັ້ນ ໄລຍະເວລາແຫ່ງເຂົ້າຈີ່ບໍ່ມີເຊື້ອກໍສິ້ນສຸດລົງ.

ສາມສິບວັນຫຼັງຈາກການສິ້ນສຸດຂອງເທດສະການເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ, ສຽງແກຖືກເປົ່າເພື່ອເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄຳເຕືອນ.

ຫ້າວັນຫຼັງຈາກຄຳເຕືອນຂອງແກສັງ ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ ຫຼັງຈາກຊົງສັ່ງສອນເປັນເວລາສີ່ສິບວັນ. ການສະເດັດຂຶ້ນຂອງພຣະອົງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິບວັນໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງ.

ຕໍ່ມາຫ້າວັນຫຼັງຈາກການສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນຂອງພຣະອົງ, ການພິພາກສາໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້.

ຫ້າມື້ຕໍ່ມາ ກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງເພນເຕຄອສໄດ້ເປີດໄລຍະເຈັດວັນຂອງຝົນປາຍ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກບ່ອນທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ຖືກປະຫານໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ພວກເຂົາຖືກປະຫານໃນບ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງເຮົາໄດ້ຖືກຄຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນດ້ວຍ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການຟື້ນຄືນຊີວິດໃນວັນທີ 31 ທັນວາ 2023. ກ່ອນວັນທີນັ້ນ, ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເຂົ້າຈີ່ບໍ່ໃສ່ເຊື້ອ. ເຊື້ອແປ້ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຜິດພາດ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ບາບ, ແລະ ຂ່າວສານຈາກຖິ່ນກັນດານນັ້ນບໍ່ມີເຊື້ອ. ນັບຈາກວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະທຳເລວີ “23” ໄດ້ອອກແບບໂຄງຮ່າງແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໂຄງຮ່າງນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຄວາມຝັນຂອງ Miller, ມາລາກີ ສາມ ແລະ ປ່ອງຢ້ຽມແຫ່ງສະຫວັນຂອງ Revelation nineteen. ມັນສອດຄ່ອງກັບຊົ່ວໂມງທີສາມ ແລະ ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າໃນອາທິດອັນສັກສິດ ຈາກ 27 ຫາ 34 AD.

ພວກເຮົາຈະດຳເນີນເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ໄປໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.