ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິດຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິດ ແຫ່ງລາໂອດີເກຍ - ເລກທີ ຫ້າ

ເມື່ອ “ແສງສະຫວ່າງສໍາລັບເວລານັ້ນຖືກປະທານໃຫ້” ມັນຈະຖືກ “ຮັບໄວ້” ຫຼື “ຖືກປະຕິເສດ.” ການແຍກອອກທີ່ສໍາເລັດລົງເມື່ອແສງສະຫວ່າງຖືກນໍາເຂົ້າມາ ແມ່ນພະລາຊະກິດຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ, ຊຶ່ງລວມມີບໍ່ພຽງແຕ່ການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມເຖິງການແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າລະຄອນນໍາອີກ. ຂະບວນການທົດສອບແລະການແຍກຂັ້ນສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ເມື່ອຄໍາຖາມແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຖາມວ່າ, “ອີກດົນປານໃດ?” ແລະຄໍາຕອບແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນຄື, “ຈົນກວ່າຈະເຖິງກົດວັນອາທິດ.” ການກ່າວເຖິງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງສັນຍະລັກ “ອີກດົນປານໃດ” ພົບໄດ້ໃນຕາປະທັບທີຫ້າໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ.

ການດົນໃຈໄດ້ວາງຄໍາຕອບຕໍ່ຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ທີ່ “ດວງວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຂ້າ” ໄດ້ຖາມໄວ້ ໃຫ້ຢູ່ໃນອະນາຄົດ ເມື່ອກຸ່ມທີສອງຂອງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໂດຍສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຈັດໃຫ້ຄົບຈໍານວນ. ສິ່ງນັ້ນເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະເພາະເຫດນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງລະບຸວ່າ ພຣະນິມິດ ບົດ 18 ເປັນການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນຂອງກຸ່ມຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອກຸ່ມທີສອງ. ໃນຫ້າຂໍ້ທໍາອິດມີສອງ “ສຽງ”; ສຽງທໍາອິດໝາຍເຖິງ 9/11 ແລະສຽງທີສອງເອີ້ນຊາຍແລະຍິງໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ສັນຍາລັກຂອງ “ອີກດົນປານໃດ” ໃນຕາປະທັບທີຫ້າ ສອດຄ່ອງກັບຫ້າຂໍ້ທໍາອິດຂອງ ພຣະນິມິດ 18 ເພື່ອກໍານົດເຄົ້າໂຄງຈາກ 9/11 ໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຈຸດເນັ້ນບໍ່ແມ່ນຢູ່ທີ່ການແຍກອອກແລະການປະທັບຕາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ຢູ່ທີ່ການພິພາກສາລະບົບສັນຕະປາປາ ເນື່ອງຈາກການຂ້າຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນປະຫວັດສາດທີ່ຜ່ານມາ ແລະຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນຊ່ວງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງປະກອບເປັນກຸ່ມທີສອງຂອງຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໂດຍສັນຕະປາປາ.

ໃນຂໍ້ຄວາມອື່ນທີ່ນາງລະບຸເຖິງພວກຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອໃນຕາປະທັບທີຫ້າ ແລະກຸ່ມຜູ້ຖືກຂ້າເພາະຄວາມເຊື່ອກຸ່ມທີສອງໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ຄົບຈຳນວນໃນວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ນາງກ່າວວ່າ ເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນ “ຈະຢູ່ໃນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.” ສຽງສອງສຽງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດເປັນຕົວແທນຂອງ “ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງໃນອະນາຄົດ.” ສຽງທຳອິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ 9/11 ແລະສຽງທີສອງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ເຊື່ອມໂຍງການສຳເລັດຂອງການກໍ່ຮ່າງຂອງກຸ່ມຜູ້ເປັນພະຍານຈົນຕາຍກຸ່ມທີສອງໄວ້ກັບອະນາຄົດ, ແລະໃນອີກຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງນາງໄດ້ອ້າງເຖິງ Revelation 18:1–5, ຊຶ່ງລະບຸເຖິງສຽງໜຶ່ງໃນສາມຂໍ້ທຳອິດ ແລະອີກສຽງໜຶ່ງໃນຂໍ້ສີ່ແລະຫ້າ. ສຽງທຳອິດໝາຍເຖິງ 9/11 ເມື່ອອາຄານໃຫຍ່ໆຂອງນະຄອນນິວຢອກໄດ້ພັງທະລາຍລົງ, ແລະສຽງທີສອງຄືກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກເອີ້ນໃຫ້ອອກມາຈາກ Babylon. ໃນຂໍ້ຄວາມທີສອງ ນາງໄດ້ກ່າວເຖິງ Revelation ບົດທີແປດ ແລະສີ່ຂໍ້ທຳອິດ ຊຶ່ງລະບຸເຖິງການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດ, ເມື່ອຖ່ານໄຟຈາກແທ່ນບູຊາຖືກໂຍນລົງສູ່ໂລກ, ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບວັນ Pentecost, ເມື່ອໄຟມາຈາກສະຫວັນແລະສ່ອງແຈ້ງບັນດາສາວົກ, ດັ່ງເຊັ່ນຫີນສິບສອງກ້ອນຂອງ Elijah ໄດ້ຖືກສ່ອງແຈ້ງ ແລະດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍລີ້ນດັ່ງໄຟຢູ່ເທິງບັນດາສາວົກ.

ຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຄ່ວງເວລາຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນເລື່ອງຂອງພູຄາເມນ, ໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerites ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ໃນປະຫວັດຂອງໂມເຊຕັ້ງແຕ່ໄພພິບັດຄັ້ງທີແປດເຖິງຄັ້ງທີສິບ, ໃນຄໍາພະຍານຂອງມະຕະສັກຂີໃນຕາປະທັບທີຫ້າ, ແລະໃນພຣະທໍາເຊກາຣິຢາ ມີການຖາມຄໍາຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ຈຶ່ງຈະເຖິງເວລາທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງເມດຕາຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນບາບີໂລນເປັນເວລາເຈັດສິບປີ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດໃຫ້ “ເຈັດສິບປີ” ຂອງຊາກາຣີຢາ ສອດຄ່ອງກັນໂດຍກົງກັບ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ນັບແຕ່ ຄ.ສ. 538 ເຖິງ 1798 ຊຶ່ງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ (ຄຣິສຕຽນ) ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແກ່ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ (ໂຣມັນຄາທອລິກ) ເໝືອນດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນໄດ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມເປັນທາດແກ່ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ.

ໃນປີ 1798 ເມື່ອສິ້ນສຸດໄລຍະເວລາພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຂ່າວສານຂໍ້ທຳອິດໃນສາມຂໍ້ທີ່ຖືກນຳສະແດງເປັນທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ໄດ້ມາເຖິງ. ຂໍ້ທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1844 ແລະຂໍ້ທີສາມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນສັນຍະລັກໂດຍຄຳຖາມວ່າ “ອີກດົນປານໃດ” ແມ່ນນັບແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະໄລຍະເວລານັ້ນໄດ້ຖືກສຳແດງເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ໃນຂະບວນການມິນເລີໄລຍະຈາກວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໄລຍະເວລານັ້ນຖືກສະແດງໃນເຊີງສັນຍະລັກໂດຍໂຢຮັນຜູ້ໄດ້ຮັບພຣະນິມິດໃນບົດທີ 10 ເມື່ອໂຢຮັນກິນມ້ວນໜັງສືນ້ອຍທີ່ຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງລາວ ແຕ່ກາຍເປັນຂົມຢູ່ໃນທ້ອງຂອງລາວ.

ປະຫວັດສາດທີ່ໂຢຮັນກຳລັງນຳສະເໜີນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໜັງສືທີ່ໄດ້ຖືກກິນ ເພາະການກິນນັ້ນເປັນຕົວແທນເຖິງການທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນ ແລະປະສົບການຂອງເຂົາໃນການປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໂຢຮັນຖືກບອກທັນທີຫຼັງຈາກທີ່ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກນຳສະເໜີແລ້ວວ່າ ໂຢຮັນຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງ ການພະຍາກອນທີ່ກຳລັງຖືກຊີ້ບອກນັ້ນ ຄືປະຫວັດສາດຂອງປີ 1840 ຫາ 1844. ໂຢຮັນຖືກບອກວ່າ ປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ຈາກ 1840 ຫາ 1844 ຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍຂອງອັດເວນຕິດສະຕ໌. ທັນທີທີ່ໂຢຮັນຖືກບອກວ່າ ທ່ານຈະຕ້ອງພະຍາກອນອີກຄັ້ງ ທ່ານກໍຖືກບອກໃຫ້ວັດແທກພຣະວິຫານ.

ວຽກງານທີ່ໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຂະບວນການແອດເວນຕິສຫຼັງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄດ້ຖືກໂຢຮັນພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນການວັດແທກ ຫຼື ການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບຄຳສັນຍາທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳເຊຄາຣິຢາວ່າ “ຈະມີການຂຶງເສັ້ນວັດເທິງເຢຣູຊາເລັມ” ອີກຄັ້ງ—ເພາະວ່າພຣະອົງຈະ “ຍັງເລືອກເຢຣູຊາເລັມ” ອີກ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ດ້ວຍຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງ Millerite Adventism ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວນຕິສ ດ້ວຍຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ຫຼວງແຫ່ງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ໄລຍະເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນວ່າເປັນ “ວັນທັງຫຼາຍແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ.

ຂ່າວສານນັ້ນເປັນຄວາມຫວານແກ່ພວກ Millerites ເມື່ອຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາຂອງອິສລາມກ່ຽວກັບວິບັດຄັ້ງທີສອງໄດ້ສຳເລັດລົງຢ່າງພໍດີຕາມທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ທຳນາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840. ຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຂົມໃນທ້ອງເມື່ອເກີດຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ທັນທີທີ່ John ສິ້ນສຸດການສະແດງປະຫວັດສາດຂອງຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844 ນັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ຖືກແຈ້ງວ່າ ທ່ານຈະຕ້ອງເຮັດສິ່ງດຽວກັນນັ້ນອີກ (ພະຍາກອນ) ອີກຄັ້ງ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານຖືກບອກໃຫ້ວັດແທກເຢຣູຊາເລັມ, ແລະເມື່ອທ່ານເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍກຳລັງສອດຄ່ອງກັບຄຳພະຍາກອນຂອງ Zechariah ກ່ຽວກັບການທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມ. ນັບຕັ້ງແຕ່ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ວັນເວລາແຫ່ງສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ.” “ວັນເວລາ” ແຫ່ງຂ່າວສານ (ສຽງ) ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ (ວິບັດຄັ້ງທີສາມ) ເປັນຕົວແທນຂອງຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ເມື່ອພຣະທຳມະຊາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງພຣະຄຣິດຈະຖືກຮວມເຂົ້າຢ່າງຖາວອນກັບມະນຸດຊາດ ຜູ້ທີ່ຈະເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ວຽກງານນັ້ນໄດ້ຖືກລ່າຊ້າອອກໄປໂດຍການກະບົດໃນປີ 1863, ແລະໃນ 9/11 ການເປົ່າສຽງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີເຈັດ (ວິບັດຄັ້ງທີສາມ) ກໍໄດ້ເລີ່ມດັງຂຶ້ນອີກຄັ້ງ.

ໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມເພື່ອຈະປະທັບພຣະນາມຂອງພຣະອົງໄວ້ທີ່ນັ້ນ, ແລະ “ພຣະນາມ” ຂອງພຣະອົງກໍຄືພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ຊີໂອນ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໂດຍເຊກາຣິຢາ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ, “ເຮົາຫຶງຫວງເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເພື່ອຊີໂອນດ້ວຍຄວາມຫຶງຫວງຢ່າງຍິ່ງ” ແລະ ຕໍ່ຈາກນັ້ນວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍັງຊົງປອບໂຍນຊີໂອນອີກ, ແລະ ຈະຍັງຊົງເລືອກເຢຣູຊາເລັມອີກ.” ຊີໂອນຖືກປອບໂຍນເມື່ອນາງໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ.” ການປອບໂຍນໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ສອດຄ່ອງກັບການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຫາຍໃຈໃສ່ພວກສາວົກ ຫຼັງຈາກພຣະອົງໄດ້ສະເດັດລົງມາຈາກການເຂົ້າເຝົ້າພຣະບິດາພາຍຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ການສຳແດງອອກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ເພີ່ມທະວີຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນວັນເພນເຕຄອດ. ລະດູການນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຖວາຍຜົນທຳອິດທີ່ໄດ້ຄືນມາມີຊີວິດ ແລະ ມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການຖວາຍຜົນທຳອິດຂອງວັນເພນເຕຄອດ ເມື່ອໃນເວລານັ້ນທົ່ວໂລກທັງໝົດໄດ້ຍິນຂ່າວສານ.

ຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໄດ້ຖືກປະທັບຕາເມື່ອ “ຄວາມອະທຳຂອງເຂົາໄດ້ຖືກອະໄພແລ້ວ.” ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດພຽງເລັກນ້ອຍ ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງເທດສະການເພນເຕກອດຄັ້ງທຳອິດ ພ້ອມກັບການຮັບການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຢ່າງບໍ່ຈຳກັດ ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໃນວັນເພນເຕກອດ. ການປະພອຍລົງມາເປັນລະອອກຂອງຝົນ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11 ກາຍເປັນການເທອອກຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ຈາກເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງຄັ້ງທຳອິດໃນ 9/11 ໄປສູ່ເຄື່ອງບູຊາຜົນແຫ່ງຄັ້ງທຳອິດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນຖືກປະທັບຕາ ແລະຖືກຈັດຕຽມເປັນເຄື່ອງບູຊາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ ຕັ້ງແຕ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຈົນເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ. ປະຫວັດສາດນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະນິມິດ ບົດ 18 ຂໍ້ 1–3 ທີ່ປະກາດການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກໃນພຣະຄຳພີທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການທະວີຂຶ້ນ.”

ຕະຫຼອດທົ່ວພຣະຄຳພີ ການຊ້ຳຂໍ້ຄວາມ ຫຼື ຄຳເວົ້າເປັນສອງເທື່ອ ເປັນຕົວແທນເຖິງການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງການລົ້ມລົງຂອງບາບີໂລນໃນວັນສຸດທ້າຍ. ນີ້ແມ່ນລາຍເຊັນຂອງອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຜູ້ຊຶ່ງຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ. ການລົ້ມລົງສອງຄັ້ງຂອງບາບີໂລນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍນິມໂຣດ ແລະ ເບນຊັດຊາ. ນິມໂຣດແມ່ນຈຸດເລີ່ມຂອງບາບີໂລນ ໃນເວລາທີ່ມັນເປັນພຽງບາເບນເທົ່ານັ້ນ. ການລົ້ມລົງຂອງນິມໂຣດເປັນຕົວແທນການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ກໍຄືວ່າ ການລົ້ມລົງຂອງນິມໂຣດໃນຕອນຕົ້ນຂອງບາບີໂລນ ເປັນຕົວແທນການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາໃນຕອນປາຍ ເພາະວ່າອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ຊົງສະແດງຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຂອງສິ່ງນັ້ນຢູ່ສະເໝີ

ຫໍຄອຍຂອງນິມໂຣດຖືກທຳລາຍລົງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການລົ້ມລົງຂອງລາວ ແລະລາວເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຂອງຕຶກຝາແຝດໃນວັນທີ 9/11. ການລົ້ມລົງຂອງເບນຊັດຊາແມ່ນການຂຽນໄວ້ເທິງກຳແພງ ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍຈຸດສິ້ນສຸດຂອງການປົກຄອງເຈັດສິບປີຂອງບາບີໂລນໃນຖານະອານາຈັກທຳອິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລົ້ມລົງຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຕອນທ້າຍຂອງ “ເຈັດສິບປີ, ຕາມວັນເວລາຂອງກະສັດອົງດຽວ” ອັນເປັນສັນຍາລັກໃນເອຊາຢາ 23 ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນປະຫວັດຂອງສະຫະລັດຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການຂຽນໄວ້ເທິງກຳແພງຂອງເບນຊັດຊາ ເປັນຕົວແທນເຖິງເວລາທີ່ກຳແພງແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດລົ້ມລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດນັ້ນແທ້ໆທີ່ອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີສິ້ນສຸດລົງ, ດັ່ງທີ່ເບນຊັດຊາຖືກປະຫານໃນຄືນນັ້ນເອງ. ລາຍພຣະຫັດຢູ່ເທິງກຳແພງ ຄືກົດໝາຍທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນ ຊຶ່ງລົ້ມລ້າງກຳແພງແຫ່ງການແຍກລະຫວ່າງຄຣິດຈັກກັບລັດໃນລັດຖະທຳມະນູນ.

“ປະຫວັດສາດ” ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນຕັ້ງແຕ່ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄປຈົນເຖິງການປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແມ່ນຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກສັນຍາລັກໄວ້ພາຍໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ໂດຍການຊ້ຳຄຳຫຼືວະລີເປັນສອງເທື່ອ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກເທລົງມາ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະພົມຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເທລົງມາຢ່າງບໍລິບູນ. ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງເປັນຕົວແທນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ຜູ້ຊຶ່ງເມື່ອພຣະອົງສະເດັດມາແລ້ວ ຈະຊົງສຳແດງສິ່ງທັງປວງແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດຖືກຖ່າຍທອດໄປສູ່ຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໂດຍຜ່ານ “ນ້ຳມັນຄຳ” ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ຝົນ” ແລະກໍແມ່ນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ດ້ວຍ. ເມື່ອຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະເປັນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດກຳລັງຊີ້ບອກເຖິງການສຳແດງອອກພິເສດປະການໜຶ່ງຂອງພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຄອບຄອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຢູ່ສະເໝີ ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸຂໍ້ກຳນົດຂອງຂ່າວປະເສີດ; ແຕ່ໃນເວລາແຫ່ງການຟື້ນຟູອັນບໍລິສຸດຢ່າງແທ້ຈິງ, “ເໝືອນດັ່ງໃນປີກ່ອນໆ,” ເມື່ອມີການສຳແດງອອກເປັນພິເສດຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດແກ່ກາຍຄະນະ, ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກນຳສະເໜີໃນຖານະ “ຜູ້ປອບໂຍນ.” ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຄື ກາຍຄະນະນັ້ນກຳລັງຖືກກະຕຸ້ນຄວາມຊົງຈຳໂດຍຜູ້ປອບໂຍນ ເມື່ອພຣະອົງ “ນຳທຸກສິ່ງມາສູ່ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຂົາ. ສິ່ງນີ້ຢືນຢັນວ່າ ຜູ້ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສຳແດງອອກນັ້ນ ມີປະສົບການອັນແທ້ຈິງ ເພາະວ່າພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນກິດຈະກຳແຫ່ງຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພຣະອົງກຳລັງມີອິດທິພົນຕໍ່ຂະບວນການຄິດ ເມື່ອພຣະອົງນຳ “ທຸກສິ່ງມາສູ່ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຂົາ.

ຄວາມຈື່ຈຳຂອງມະນຸດຮ່ວມກັນກັບອົງປະກອບອື່ນໆ ເຊັ່ນ ການພິຈາລະນາຕັດສິນ, ສະຕິປັນຍາ, ເຫດຜົນ ແລະ ມະໂນທຳ ເພື່ອປະກອບເປັນທຳມະຊາດຊັ້ນສູງຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງອັກຄະສາວົກໂປໂລເອີ້ນວ່າ “ຈິດໃຈ.” ທຳມະຊາດຊັ້ນສູງນັ້ນ ຈະເປັນຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ຄື ຈິດໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ຫຼື ເປັນພຣະທັດສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

ທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ ຫຼື ເນື້ອໜັງ ປະກອບດ້ວຍລະບົບປະສາດ, ລະບົບອາລົມ, ແລະລະບົບຮໍໂມນ ທີ່ສຳພັນກັບປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງເປັນ “ຊ່ອງທາງຂອງຈິດວິນຍານ.” ທຳມະຊາດຝ່າຍສູງຖືກອອກແບບໃຫ້ປົກຄອງເໜືອທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກພັນລະນາເປັນປ້ອມປາການ; ແລະປ້ອມປາການນັ້ນກໍຖືກໂຈມຕີຢູ່ເປັນນິດຈາກປະສາດສຳຜັດທັງຫຼາຍ (ຄືທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ), ແລະການໂຈມຕີເຫຼົ່ານັ້ນກໍຖືກກະທຳຕໍ່ປ້ອມປາການໂດຍຜ່ານຊ່ອງທາງທີ່ນຳເຂົ້າໄປສູ່ປ້ອມປາການ. ພາຍໃນປ້ອມປາການແຫ່ງທຳມະຊາດຝ່າຍສູງນັ້ນ ມີສູນບັນຊາການ ຫຼື ສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ ປ້ອມຊັ້ນໃນ. ປ້ອມຊັ້ນໃນນີ້ແມ່ນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນພະວິຫານສັກສິດ, ຊຶ່ງຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງພາກສ່ວນພື້ນຖານ. ລານຊັ້ນນອກແມ່ນເນື້ອໜັງ ຫຼື ທຳມະຊາດຝ່າຍຕ່ຳ, ແລະການເຂົ້າມາໃນລານຊັ້ນນອກ ຫຼື ການນຳເລືອດເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດ ກໍຕ້ອງຜ່ານຜ້າກັ້ນ ຫຼື ຜ້າມ່ານ. ລານຊັ້ນນອກມີຜ້າມ່ານຢູ່ທັງສອງສຸດ.

ພຣະວິຫານຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນ; ລານຊັ້ນນອກ ແລະ ສະຖານບໍລິສຸດ. ແລະສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນ ກໍຖືກແບ່ງອອກເປັນສອງສ່ວນເຊັ່ນດຽວກັນກັບທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງ. ທໍາມະຊາດຊັ້ນສູງນັ້ນແຍກອອກເປັນສອງດ້ານ. ດ້ານໜຶ່ງໄດ້ຮັບການແທນຄວາມໝາຍເປັນສະຖານບໍລິສຸດ ແລະ ອີກດ້ານໜຶ່ງເປັນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ສະຖານບໍລິສຸດແທນຄວາມໝາຍເຖິງກິດຈະກໍາທາງຈິດໃຈທີ່ຈໍາເປັນສໍາລັບມະນຸດໃນການດໍາລົງຢູ່, ແຕ່ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແມ່ນຂອບເຂດທີ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດພົບກັນ. ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແມ່ນຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ຜູ້ທີ່ໄດ້ກັບໃຈໃໝ່ແລ້ວ ກໍໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນກັບພຣະຄຣິດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ຖືກນຳມາຈາກຕອນໜຶ່ງ ທີ່ໃນຫຼາຍຂໍ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ ແຕ່ຢູ່ໃນກະແສແຫ່ງຄວາມຄິດດຽວກັນຢ່າງແນ່ນອນ ພຣະເຢຊູປະທັບຢູ່ໃນສະຖານທີ່ຝ່າຍສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍຢູ່ເຊັ່ນດຽວກັນ.

ພຣະຄຣິດ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ໄດ້ປະທັບນັ່ງຮ່ວມກັນໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ພຣະຄຣິດຊົງຖືກຊົງໃຫ້ຄືນພຣະຊົນຂຶ້ນມາ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງປະທັບນັ່ງໃນສະຖານຝ່າຍສະຫວັນ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງກໍຖືກຊົງໃຫ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ປະທັບນັ່ງໃນຫ້ອງພຣະທີ່ນັ່ງແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ. ໂປໂລຊີ້ແຈງວ່າ ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຂໍ້ທີຫົກ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມບາບໃນຂໍ້ກ່ອນໜ້າ.

ການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນແບບຂອງຂໍ້ຄວາມຈາກ Ephesians ນັ້ນ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນໃນ Revelation ບົດທີສິບເອັດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ເປັນຄືນມາ ແລະຕໍ່ມາກໍໄດ້ຖືກຮັບຂຶ້ນໄປສູ່ສະຫວັນເປັນທຸງສັນຍາລັກ—ແຕ່ຍັງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະຖານທີ່ແຫ່ງສະຫວັນດ້ວຍ. ໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ພະຍານສອງຄົນນັ້ນກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດຊາດຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍກົງ, ແລະການຊອບທຳຂອງພວກເຂົາສຳລັບການໄດ້ນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນກໍຄືເຄື່ອງໝາຍທີ່ພວກເຂົາແຕ່ລະຄົນຄອບຄອງຢູ່. ເຄື່ອງໝາຍນັ້ນຄືຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຕົວແທນວ່າມະນຸດໄດ້ກາຍເປັນໜຶ່ງດຽວກັບພຣະທຳອັນສູງສົ່ງ, ແລະຕາປະທັບນັ້ນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ກຳລັງສະຖິດຢູ່ພາຍໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຂອງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງ ‘ພວກເຂົາ’. ສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຄືຫ້ອງບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ບ່ອນທີ່ພຣະທຳອັນສູງສົ່ງແລະມະນຸດຖືກຮວມເຂົ້າເປັນໜຶ່ງ, ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິຫານມະນຸດ ຊຶ່ງທຳມະຊາດອັນສູງສົ່ງຂອງມະນຸດນັ້ນປະກອບມີສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ບ່ອນທີ່ທັງພຣະທຳອັນສູງສົ່ງແລະມະນຸດໄດ້ນັ່ງຢູ່ຮ່ວມກັນ.

ການເທລົງມາຂອງ “ພຣະຜູ້ຊົງປອບໂຍນ” ແມ່ນການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ແລະມັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄວາມພົ້ນ ເພາະໃນເວລານັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກຈະປ່ຽນຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ ໄປເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊຊະນະ. ໃນເວລານັ້ນ ມັນຈະປ່ຽນຈາກຂະບວນການລາໂອດີເກຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ໄປສູ່ຂະບວນການຟີລາເດັນເຟຍຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ. ໃນເວລານັ້ນ ມັນຈະປ່ຽນຈາກປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກທີເຈັດ ໄປສູ່ປະສົບການຂອງຄຣິສຕະຈັກທີຫົກ ແລະຄຣິສຕະຈັກທີຫົກນັ້ນຄືພວກມິນເລີໄຣທ໌. ລັກສະນະແບບຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງຄຣິສຕະຈັກທີຫົກແຫ່ງຟີລາເດັນເຟຍ ຕາມທີ່ມັນໄດ້ສຳເລັດລົງໂດຍຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ກໍຄືວ່າ ມັນບໍ່ເຄີຍເປັນຄຣິສຕະຈັກ. ມັນເປັນພຽງແຕ່ຂະບວນການເທົ່ານັ້ນຕະຫຼອດໄປຈົນເຖິງປີ 1856 ເມື່ອທັງສອງທ່ານ White ໄດ້ລະບຸວ່າຂະບວນການນັ້ນເປັນລາໂອດີເກຍ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ ຄຣິສຕະຈັກທາງກົດໝາຍຈຶ່ງຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ.

ການປ່ຽນແປງໃນເຣື່ອງຄວາມພົ້ນໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ໄດ້ຖືກພິມແບບໄວ້ໂດຍການປ່ຽນແປງໃນເຣື່ອງຄວາມພົ້ນໃນວັນເພນເຕກອດ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການສະຖາປະນາພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນມະຫາປະໂລຫິດ.

ເມື່ອຝົນປາຍລະດູຖືກເທລົງຢ່າງບໍ່ມີຂອບເຂດເທິງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ນັ້ນຈະເປັນ “ການສື່ສານຈາກສະຫວັນ” ວ່າຄຣິສຕະຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ແລະຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ. ການສະຖາປະນາຂອງພຣະຄຣິດໃນວັນເພນເຕຄອດໃນພະວິຫານເບື້ອງເທິງ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການເຈີມຕັ້ງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ການຫຼັ່ງລົງແບບ “ເພນເຕຄອສຕານ” ຊຶ່ງລະບຸວ່າພຣະຄຣິດເປັນພຣະຜູ້ຖືກເຈີມນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເຈີມຂອງພຣະອົງໃນພິທີເປີດສະໄໝຢູ່ໃນສະຫວັນ, ແຕ່ພຣະອົງກໍໄດ້ຖືກເຈີມແລ້ວເຊັ່ນກັນໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ (9/11) ຈົນເຖິງເພນເຕຄອດ (ກົດໝາຍວັນອາທິດ) ຍັງໄດ້ຖືກສະແດງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງສາມປີເຄິ່ງ ໂດຍການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຖືກຝັງ, ແລະການຄືນພຣະຊົນຢ່າງແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງ (ງານສະຫຼອງຜົນແຮກ). ດັ່ງນັ້ນ 9/11 ຈຶ່ງຖືກສະແດງໃນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ ແລະອີກທັງໃນການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ. ການຄືນພຣະຊົນເຊີງສັນຍາລັກ ແລະ ການຄືນພຣະຊົນຕາມຕົວອັກສອນຂອງພຣະອົງ ເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງສອງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງແຕ່ລະເສັ້ນສິ້ນສຸດລົງທີ່ເພນເຕຄອດ. ທັງສອງປະຫວັດສາດເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການຄືນຂຶ້ນມາຂອງເຄື່ອງຖວາຍຜົນແຮກ.

ພຣະຄຣິດເປັນເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດໃນການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ ອັນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງການເລີ່ມຕົ້ນ “ລະດູການເພນເຕກອດ” ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຜົນທຳອິດຂອງວັນເພນເຕກອດ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເປັນເຂົ້າບາເລ ແລະ ເຂົ້າສາລີນັ້ນຄືບັນດາຜູ້ທີ່ “ຕໍ່ມາ” “ເປັນຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາ.” ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນ “ຕໍ່ມາ” ຈາກການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ກໍຄື “ຜູ້ທີ່ເປັນຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສະເດັດມາ,” ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຕົວແທນເຖິງການຮວບຮວມຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງດວງວິນຍານທີ່ຊື່ສັດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍດວງວິນຍານສາມພັນດວງທີ່ຖືກຮວບຮວມໃນວັນເພນເຕກອດ.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ຍັງກ່າວເຖິງການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍໃນແງ່ຂອງຄວາມຕາຍ. ຄວາມຕາຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນກັບອາດາມ ແລະແຜ່ໄປສູ່ມະນຸດທຸກຄົນ, ແຕ່ມັນເກີດຂຶ້ນ “ໃນ” “ລຳດັບ.” ໃນພຣະທຳກິດຈະການ ເປໂຕໄດ້ບັນທຶກວ່າ ເມື່ອໜັງສືຂອງໂຢເອນກຳລັງສຳເລັດຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ມະນຸດຄວນສົ່ງບາບຂອງຕົນໄປກ່ອນໜ້າສູ່ການພິພາກສາ ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກລຶບອອກ ເມື່ອເວລາແຫ່ງການຊົງຟື້ນຟູມາຈາກພຣະພັກຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງມອງໄປທີ່ໜັງສືແຫ່ງການພິພາກສາເພື່ອຈະລຶບບາບໃນເວລານັ້ນ, ເພາະການພິພາກສາຍັງຢູ່ໃນອະນາຄົດອີກຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພັນແປດຮ້ອຍປີ.

ການອ້າງເຖິງ “ທຸກຄົນຕາມລຳດັບຂອງຕົນ” ເລີ່ມຕົ້ນຈາກອາດາມ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາຄົນຕາຍນັບແຕ່ອາດາມເປັນຕົ້ນມາ ຈົນກວ່າເວລາແຫ່ງການຟື້ນຟູຈະມາເຖິງ. ເມື່ອຝົນປາຍລະດູມາເຖິງ, ການພິພາກສາກໍຍ້າຍຈາກຄົນຕາຍໄປສູ່ຄົນມີຊີວິດ. ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ (ນັບແຕ່ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງເພນເຕກອດ), ຈາກຜົນແຮກຂອງເຂົ້າບາເລ ຈົນເຖິງຜົນແຮກຂອງເຂົ້າສາລີ, ຝົນກຳລັງຕົກລະຫວ່າງການພິພາກສາຄົນມີຊີວິດ ແລະເມື່ອຝົນຕົກລົງ, ຂ່າວສານທີ່ຝົນເປັນຕົວແທນນັ້ນກຳລັງແຍກເຂົ້າສາລີອອກຈາກຫຍ້າປົນ. ເມື່ອເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງຄືເພນເຕກອດ, ເຂົ້າສາລີກໍບໍ່ປະປົນກັບຫຍ້າປົນອີກຕໍ່ໄປ ແລະເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນແຮກ ຄືຂົ້ວປັງໂບກສອງກ້ອນ ຖືກຍົກຂຶ້ນ. ຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ກໍຖືກແທນໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນມາລາກີບົດທີສາມ ເມື່ອຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະຊຳຮະພວກເລວີດ້ວຍ ແລະພຣະອົງກະທຳການນັ້ນໂດຍ “ໄຟ.” “ໄຟ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍລີ້ນໄຟໃນວັນເພນເຕກອດ. ໃນປະຫວັດສາດທີ່ກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້, ການແຍກຂອງຄົນສອງຈຳພວກ ຊຶ່ງກ່ອຍໃຫ້ເກີດຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຂົ້ວປັງໂບກສອງກ້ອນ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍຜົນແຮກຂອງເພນເຕກອດ, ຈະຕ້ອງຖືກອົບໃຫ້ສຸກຢ່າງທົ່ວເຖິງ, ເພາະພວກເຂົາເປັນເຄື່ອງຖວາຍພຽງຢ່າງດຽວທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງບາບລວມຢູ່ນຳ.

ເຂົ້າຈີ່ໂບກສອງກ້ອນນັ້ນມີເຊື້ອຢູ່, ແລະເຊື້ອເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບ. ເຊື້ອນັ້ນຖືກທຳລາຍໃນໄຟຂອງເຕົາອົບ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໄຟຊຳລະຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ອິຊາຢາໃນບົດທີຊາວເຈັດໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການໂຕ້ວາທີຫນຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນ 9/11, ຊຶ່ງທ່ານເອີ້ນມັນວ່າ “ວັນແຫ່ງລົມຕາເວັນອອກ.” ຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນສອນວ່າ ບາບທັງຫລາຍຂອງອິສຣາເອນໄດ້ຮັບການລົບມົນທິນໂດຍຜ່ານການໂຕ້ວາທີນັ້ນ. “ການໂຕ້ວາທີ” ນັ້ນແມ່ນລະຫວ່າງຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນແທ້ຈິງ ແລະຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນປອມທັງປວງອື່ນໆທີ່ມີຢູ່. ຂ່າວສານແມ່ນ “ໄຟ,” ແລະ “ໄຟ” ຄືສິ່ງທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາໃຊ້ເພື່ອຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະກຳຈັດສິ່ງມົນທິນ. ການໂຕ້ວາທີກ່ຽວກັບຂ່າວສານຝົນຊ້າໄດ້ກຳຈັດເຊື້ອອອກຈາກເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນສຸກຕົ້ນທຳອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ ຊຶ່ງຖືກຍົກຂຶ້ນໃນວັນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນແມ່ນເຄື່ອງຖວາຍເຂົ້າສາລີຜົນສຸກຕົ້ນທຳອິດແຫ່ງເພນເຕກອດ, ຜູ້ຊຶ່ງຊະນະໄດ້ໂດຍການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະໂດຍການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແຫ່ງຄຳພະຍານຂອງພວກເຂົາ ເພາະແມ່ນແມ່ນພຣະວັດຈະນະທີ່ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ພຣະວັດຈະນະນັ້ນຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອມັນຖືກຖ່າຍທອດເປັນຂ່າວສານ. ການນຳສະເໜີຂ່າວສານເຮັດໃຫ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນມີຊີວິດຢູ່, ແລະການນຳສະເໜີຂ່າວສານຝົນຊ້າອັນປອມກໍກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມຕາຍ.

ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນຕິດຕາມພຣະຄຣິດໃນການມີໄຊເໜືອດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ມີໄຊ, ເພາະໃນຄວາມໝາຍທາງພະຍາກອນ ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະຄຣິດ.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 14 ຂໍ້ 4 ນີ້, ຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຜົນແຮກ.” ພວກເຂົາຍັງຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ພົມມະຈັນ” ແລະພຣະການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ເຮົາວ່າ ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນໃນ ມັດທາຍ 25 ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງປະຊາຊົນແອດເວນຕິສ. ພວກເຂົາບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນ “ພົມມະຈັນ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ “ເປື້ອນມົວກັບຜູ້ຍິງ” ອີກດ້ວຍ, ເພາະວ່າຂະບວນການທົດສອບແລະການແຍກອອກທີ່ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ກໍໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກັບສາສະໜາປອມ “ທັງໝົດ.” “ຄົນເຫຼົ່ານີ້” ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ, ແລະໃນຖານະເປັນເຄรື່ອງບູຊາຜົນແຮກ ພວກເຂົາຈໍາເປັນຕ້ອງຕິດຕາມພຣະຄຣິດໃນການສິ້ນພຣະຊົນ, ການຝັງໄວ້, ແລະການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ.

ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ທີສິບເອັດ ພະຍານທັງສອງຜູ້ທີ່ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ ກ່ອນອື່ນຖືກຂ້າເສຍ ແລ້ວພາຍໃນສາມວັນເຄິ່ງຈຶ່ງຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດເປັນຖວາຍຜົນແຮກ ເໝືອນດັ່ງພຣະຄຣິດ. ການຖວາຍຜົນແຮກຊຶ່ງເຄີຍເປັນ ແລະເປັນຢູ່ໃນພຣະຄຣິດນັ້ນ ລວມເຖິງການທີ່ເລືອດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຖືກຫຼັ່ງອອກ ເພື່ອໄຖ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ລົ້ມລະລາຍດ້ວຍປະສົບການແບບລາວດີເກຍ. ໃນຂໍ້ດຽວ, (ຂໍ້ທີສີ່) ບົດສະຫຼຸບອັນສັ້ນນີ້ທັງໝົດຂອງສາຍຕ່າງໆ ແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້. ແລະມັນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນ Revelation 144 ໂດຍພຣະຫັດຂອງ Palmoni, ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນມະຫັດສະຈັນ. ການຊ້ຳສອງໃນພຣະຄຳພີເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຝົນປາຍລະດູ ແລະຝົນປາຍລະດູນັ້ນແມ່ນບ່ອນ ແລະເວລາທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຖືກຫຼັ່ງເທລົງເທິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຊີໂອນ H6726 ແມ່ນອັນດຽວກັນກັບ H6725 ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ “ຄວາມໝາຍແຫ່ງການປະຈັກແຈ້ງ; ເສົາອະນຸສາວະລີ ຫຼື ເສົານຳທາງ: – ເຄື່ອງໝາຍ, ຫົວຂໍ້, ໝາຍທາງ.” ຊີໂອນເປັນສັນຍາລັກຂອງທຸງສັນຍານຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນພວກເຂົາໄດ້ຮັບຝົນປາຍແລ້ວ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະກາດ ແລະ ສະແດງຂ່າວປະເສີດແຫ່ງສັນຕິສຸກແລ້ວ. ສິ່ງທີ່ຈຳເພາະເທົ່າກັນກັບຂໍ້ເທັດຈິງນັ້ນຄື ພວກເຂົາເຫັນ “ຕາຕໍ່ຕາ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພວກສາວົກໃນວັນເພນເຕກອດ ເພາະສິບວັນກ່ອນເພນເຕກອດເປັນຕົວແທນຂອງໄລຍະແຫ່ງການເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ “ໄດ້,” (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດການ) ໄດ້ກະທຳສຳເລັດແລ້ວສາມປະການສຳລັບຜູ້ທີ່ນຳຂ່າວດີມາ. ພຣະອົງໄດ້ “ປອບໂຍນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ,” “ໄຖ່ຖອນເຢຣູຊາເລັມ” ແລະ “ເປີດເຜີຍພຣະພາຫຸອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງໃນສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.”

ພຣະອົງໄດ້ “ປອບໂຍນ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງໃນເຫດການ 9/11, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບຕາມມາລາກີບົດທີສາມ, ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ເມື່ອພຣະອົງຍົກຊູທຸງສັນຍານແຫ່ງຂອງຖວາຍຜົນທໍາອິດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍການ “ເປີດເຜີຍພຣະກອນອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຕໍ່ໜ້າສາຍຕາຂອງບັນດາປະຊາຊາດທັງປວງ.” ພຣະອົງຊົງປອບໂຍນ, ໄຖ່ກູ້ ແລະຍົກຊູຄົນທັງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ໃນ 9/11 ພຣະອົງຊົງປອບໂຍນ ແລະເລີ່ມຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ອັນເປັນບ່ອນທີ່ພຣະອົງໄຖ່ກູ້ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລ້ວຈຶ່ງຍົກຊູພວກເຂົາຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ, ຫຼືດັ່ງທີ່ມາລາກີກ່າວວ່າ “ເຄື່ອງບູຊາຂອງຢູດາ ແລະເຢຣູຊາເລັມຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທ” “ດັ່ງໃນວັນເກົ່າໆ.”

ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ ພວກເຮົາຈະນໍາການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບ “ອີກດົນປານໃດ” ໄປສູ່ບົດສະຫຼຸບ.