ພຣະທຳໂຢເອນ ແລະ ຄຣິສຕະຈັກເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ - ພາກທີ ເກົ້າ

ບັດນີ້​ໃນ​ຄໍານໍາ​ເຖິງ​ພຣະຄໍາ​ໂຢເອນ​ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າ​ໄດ້​ມາ​ເຖິງ​ຈຸດ​ທີ່​ຈະ​ສະຫຼຸບ​ໂດຍ​ຫຍໍ້​ບາງ​ປະເດັນ​ຈາກ​ບົດຄວາມ​ແປດ​ຕອນ​ທໍາອິດ ແລະ​ຊີ້​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ພວກ​ເຮົາ​ຄວນ​ຄາດ​ໝາຍ​ຫຍັງ​ຈາກ​ພຣະຄໍາ​ໂຢເອນ ເມື່ອ​ບັດນີ້​ພວກ​ເຮົາ​ຫັນ​ມາ​ພິຈາລະນາ​ມັນ​ໂດຍ​ກົງ​ຫຼາຍ​ຂຶ້ນ ແລະ​ແນ່ນອນ​ວ່າ ສິ່ງ​ນັ້ນ​ກ່ຽວ​ຂ້ອງ​ອັນ​ໃດ​ກັບ​ສົງຄາມ​ແຫ່ງ​ຣາຟີຢາ ແລະ ປານີຢຳ ໃນ​ດານີເອນ 11:11–16?

ພວກເຮົາໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ ເພາະວ່າໃນຄຳພະຍາກອນ “ປະສົບການ” ຖືກແທນດ້ວຍ “ເພງ”. ນີ້ເປັນລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເມື່ອເຂົາຮ້ອງເພງຂອງໂມເຊ ແລະຂອງພຣະເມສານ້ອຍ ຊຶ່ງເປັນພຽງວິທີຂອງໂຢຮັນໃນການນຳສະເໜີເພງສວນອະງຸ່ນຂອງເອຊາຢາ. ຜູ້ພະຍາກອນໃຫຍ່ທຸກຄົນເລີ່ມປື້ມຂອງຕົນດ້ວຍການກ່າວໂທດຕໍ່ອິດສະຣາເອນເນື່ອງຈາກການກະບົດຂອງນາງ, ຫຼືອາດກ່າວໄດ້ວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນໃຫຍ່ທຸກຄົນລ້ວນຮ້ອງເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນເສຍກ່ອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຍືນຢັນວ່າ ເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນຂອງໂຢເອນໃນບົດທີໜຶ່ງ ເປັນການເປີດເຜີຍອັນສຳຄັນທີ່ສຸດຢ່າງໜຶ່ງກ່ຽວກັບເພງແຫ່ງສວນອະງຸ່ນ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດກ່າວໄດ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຕ້ອງຫຼືບໍ່, ແຕ່ເຫດຜົນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມເຊື່ອໝັ້ນນີ້ ກໍເພາະວ່າຄວາມເຊື່ອມໂຍງໃນເຊີງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຮູບສັນຍາລັກໃນປື້ມໂຢເອນ ປາກົດວ່າເປັນກຸນແຈ ຫຼືບາງທີອາດເປັນແກນສຳລັບກ້ານຫຼາຍກ້ານ. ຄຳພະຍານຂອງໂຢເອນບໍ່ພຽງແຕ່ເຊື່ອມກັບເສັ້ນຂະໜານອື່ນໆເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເບິ່ງຄືວ່າມັນໄດ້ກຳນົດຈຸດອ້າງອີງໜຶ່ງໄວ້, ໂດຍສະເພາະຜ່ານສັນຍາລັກຂອງສວນອະງຸ່ນທີ່ຖືກທຳລາຍໃນບົດທີໜຶ່ງ, ແລະອີກສອງບົດຕໍ່ມາທີ່ລະບຸທັງພາບຂອງສັດຮ້າຍໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະຍັງລະບຸພາບຂອງສັດຮ້າຍໃນເວລາແຫ່ງການທົດສອບສຳລັບໂລກດ້ວຍ. ແລະທັງໝົດນີ້ຖືກຈັດວາງຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງສວນອະງຸ່ນ, ແລະສວນອະງຸ່ນນັ້ນກໍບໍ່ແມ່ນສວນອະງຸ່ນທີ່ມີຊີວິດ—ຖ້າຫາກມັນບໍ່ໄດ້ຮັບຝົນ.

ພວກເຮົາຍັງໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍສັນຍາລັກຂອງ “ອີກດົນປານໃດ?” ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກເຖິງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະເຕືອນພວກເຮົາເຖິງຫຼັກການທີ່ໄດ້ຖືກສ້າງຕັ້ງໄວ້ກ່ອນໜ້ານີ້ກ່ຽວກັບ “ອີກດົນປານໃດ” ເພື່ອເນັ້ນໜັກໃສ່ “ຫີນຍອດ” ຊຶ່ງເຄີຍເປັນ ແລະຍັງເປັນຮາກຖານແລະຫີນມຸມດ້ວຍ. ການພັດທະນາອັນສົມບູນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຂ່າວສານ Midnight Cry ທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນບັດນີ້ ແມ່ນ “ຫີນຍອດ.” ບົນພື້ນຖານເຫຼົ່ານັ້ນ ຫີນຍອດນັ້ນຄືອັນມະນີຂອງ Miller ທີ່ສ່ອງປະກາຍສະຫວ່າງກວ່າເດີມສິບເທົ່າດັ່ງໃນເບື້ອງຕົ້ນ.

ອີງຕາມ “ພຣະລາຊກິດອັນອັດສະຈັນ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ສິ່ງສູງສຸດທ້າຍຄື ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງປ່ຽນຜ່ານຈາກປະສົບການແບບ Laodicean ໄປສູ່ປະສົບການແບບ Philadelphian ຊຶ່ງເປັນເວລາທີ່ປະຊາຊົນນັ້ນກາຍເປັນອົງທີ 8 ຊຶ່ງອອກມາຈາກ 7 ແລະຍັງເປັນເວລາທີ່ພວກເຂົາປ່ຽນຜ່ານຈາກຄຣິດຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ ໄປສູ່ຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊ. ການປ່ຽນຜ່ານນີ້ແຫຼະແມ່ນຫີນສຸດຍອດ. ການປ່ຽນຜ່ານນີ້ສໍາເລັດລົງເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນແລະໄດ້ເຫັນຂ່າວສານ “ຫີນສຸດຍອດ” ແລະມັນເປັນສິ່ງອັດສະຈັນໃນສາຍຕາຂອງພວກເຂົາ. ຂ່າວສານຂອງ “ຫີນສຸດຍອດ” ແມ່ນຈຸດສູງສຸດ ເພາະມັນນໍາເອົາຄວາມຈິງເຊິ່ງເປັນສັນຍະລັກທັງໝົດຂອງ “ຫີນສຸດຍອດ” ມາຮວມເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ຂ່າວສານເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຫີນຮາກຖານຂອງ Miller ແລະມັນຖືກກໍານົດໃຫ້ເປັນຫີນສຸດຍອດຂອງຂະບວນການ Millerite. Pentecost ເປັນຫີນສຸດຍອດຂອງລະດູການ Pentecostal ເໝືອນດັ່ງທີ່ Midnight Cry ເປັນຫີນສຸດຍອດຂອງຂະບວນການ Millerite ຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ແລະ ອົງທີສອງ.

ເປັນຈຸດສູງສຸດ ຫຼື ສີລາຍອດຂອງໄລຍະເວລາ 46 ປີ ທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານແຫ່ງມິນເລີໄຣທ໌ຂອງທູດອົງທີໜຶ່ງແລະອົງທີສອງນັ້ນ, ສີລາຍອດນັ້ນຈະຕ້ອງກາຍເປັນສີລາຮາກຖານສຳລັບພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດໃນການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ສີລາຮາກຖານນັ້ນຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນປີ 1844 ເປັນແສງສະຫວ່າງເພື່ອສ່ອງແຈ້ງເສັ້ນທາງໄປສູ່ສະຫວັນ, ແລະດ້ວຍເຫດນີ້ ປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຕອນປາຍຂອງໂລກຈຶ່ງຕ້ອງກັບຄືນໄປຫາ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ເພື່ອຈະໄດ້ພົບການພັກສະຫງົບ. ຖ້າແລະເມື່ອພວກເຂົາກັບຄືນໄປຫາປະຫວັດສາດຂອງພວກບຸກເບີກມິນເລີໄຣທ໌, ພວກເຂົາຈະພົບວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງປະຫວັດສາດຮາກຖານ. ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນເປັນການສຳແດງແຫ່ງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ເມື່ອຈິດວິນຍານໜຶ່ງກັບຄືນໄປຫາ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ແລະພົບ “ແສງສະຫວ່າງອັນສົດໃສ” ທີ່ໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ຈຸດຮາກຖານຂອງເສັ້ນທາງນັ້ນ, ເຂົາຍ່ອມພົບສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ, ຊຶ່ງເຢເຣມີຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ການພັກສະຫງົບ.”

ຫີນຍອດສຸດຂອງປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄທ ແມ່ນຫີນຮາກຖານສໍາລັບປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ນັບແຕ່ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສາມອົງໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງເວລາທີ່ຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊຖືກຍົກຂຶ້ນ ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງການຊໍາລະສະຖານນະມັດສະການສໍາເລັດລົງໃນຍາມກົດໝາຍວັນອາທິດ ເສັ້ນທາງນັ້ນຖືກສ່ອງແຈ້ງດ້ວຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ເພາະຄໍາອຸປະມານັ້ນເວົ້າເຖິງຂະບວນການແອດເວັນຕິດ, ແລະເຖິງວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຍົກຊົນຊາດໜຶ່ງຂຶ້ນ ໃຫ້ສະທ້ອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງສົມບູນ ໃນຂະນະທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຊາດກໍາລັງປິດລົງ ໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຕາມທາງນັ້ນ, ພຣະເຢຊູກໍາລັງຊົງນໍາພາ ແລະ ພຣະອົງຍັງຄົງຊົງເຮັດໃຫ້ທາງນັ້ນສະຫວ່າງຂຶ້ນໂດຍການຍົກພຣະກອນຂວາອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້າຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງທາງ ແລະ ມີແສງສະຫວ່າງອັນເຈີດຈ້ານໍາໄປສູ່ຕອນປາຍຂອງທາງ. ພຣະເຢຊູໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega ຊົງສໍາແດງຕອນຈົບໄວ້ກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງທີ່ທັງສອງປາຍຂອງທາງນັ້ນ ຄືຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ.

ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະໄດ້ປະກາດວ່າ ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ, “ກ່າວວ່າ … ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.” ຊົ່ວໂມງແຫ່ງການພິພາກສາໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798 ແລະເມື່ອມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ, ການອະພິເສກສົມລົດລະຫວ່າງພຣະຄຣິດກັບເຈົ້າສາວໃໝ່ຂອງພຣະອົງ—ຂະບວນການ Adventism ແບບ Millerite ແຫ່ງ Philadelphia—ກໍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ພຣະຄຣິດຈະຊົງເຂົ້າພິທີອະພິເສກສົມລົດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຫາ 1844 ເຈົ້າສາວກໍໄດ້ຖືກຈັດຕຽມໃຫ້ພ້ອມ. ເຈົ້າສາວນັ້ນເປັນແຫ່ງ Philadelphia, ເພາະບໍ່ມີການກ່າວໂທດໃດໆເໜືອເຈົ້າສາວຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະນາງໄດ້ຈັດຕຽມຕົນເອງໃຫ້ພ້ອມ—ນາງບໍລິສຸດ. ການປະກາດເລື່ອງການພິພາກສາ ແມ່ນການປະກາດເລື່ອງການອະພິເສກສົມລົດຕັ້ງແຕ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1798 ຊຶ່ງໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດໃນປີ 1844.

ແສງສະຫວ່າງພື້ນຖານ ແລະ ແສງສະຫວ່າງຫີນຍອດສຸດທ້າຍສໍາລັບການເຄື່ອນໄຫວຂອງມິນເລີໄຣທ໌ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ປະກາດເລື່ອງການອະພິເສກສົມຣົດ—ຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry. Midnight Cry ເປັນທັງພື້ນຖານ ແລະ ຫີນຍອດສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສອງ ພ້ອມທັງຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌, ແລະ ຫີນຍອດສຸດທ້າຍຂອງປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣທ໌ ກໍເປັນຫີນພື້ນຖານຂອງປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ພ້ອມກັບເປັນຫີນຍອດສຸດທ້າຍອີກດ້ວຍ. ການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານຈະສໍາເລັດເມື່ອຫີນຍອດສຸດທ້າຍຖືກວາງລົງ, ແລະ ວຽກງານໃນການວາງຫີນ “ອັນມະຫັດສະຈັນ” ກ້ອນສຸດທ້າຍນັ້ນ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເດືອນກໍລະກົດ 2023.

ມີການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການທີ່ຈະປະກອບກັນເປັນຫີນຍອດ, ແຕ່ຫີນຍອດນັ້ນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສູງສຸດຂອງຂ່າວສານໜຶ່ງດ້ວຍ. ເພັນເຕຄອສເປັນຫີນຍອດຂອງຂ່າວສານໃນລະດູການເພັນເຕຄອສ, ດັ່ງທີ່ແສງສະຫວ່າງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ມາຜ່ານປາກກາຂອງ Hiram Edson ໃນປີ 1856 ເປັນຫີນຍອດທີ່ຖືກມຸ່ງໝາຍໄວ້ສຳລັບຂ່າວສານຂອງ Miller, ເພາະວ່າຄວາມຈິງພື້ນຖານປະການທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບຄື “ເຈັດເທື່ອ.” ໃນປີ 1856, ການປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງໃໝ່ແຫ່ງຄວາມຈິງຂອງຫີນຍອດ ທຽບເທົ່າກັບການເລືອກທີ່ຈະຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານຂອງ Laodicea, ດັ່ງທີ່ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ກະທຳຕະຫຼອດໄລຍະສີ່ສິບປີ. ສິ່ງນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ແມ່ນ 1856, ເປັນຈຸດຫັນປ່ຽນຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea ໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ແລະເປັນການຫັນກັບຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia ໃນປະຫວັດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ອະພິເສກກັບຍິງທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດໃນປີ 1844, ເພາະນາງເປັນຝ່າຍ Philadelphia ແລະພຣະອົງຈະອະພິເສກກັບເຈົ້າສາວຈາກ Philadelphia ໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ນາງຈະຕ້ອງຈັດຕຽມຕົນເອງໃຫ້ພ້ອມ. ທ່ານພ້ອມແລ້ວຫຼືບໍ?

ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ອະພິເສກກັບເຈົ້າສາວທີ່ພຣະອົງໄດ້ຈັດຕຽມໄວ້ໃຫ້ພ້ອມເພື່ອຕິດຕາມພຣະອົງເຂົ້າສູ່ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທຸກສິ່ງທີ່ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເປັນຕົວແທນ, ແຕ່ພໍຮອດປີ 1863 ປະຫວັດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຖືກເບນອອກເຂົ້າສູ່ຖິ່ນກັນດານຂອງ Laodicea. ປະຫວັດຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນເຖິງ 1863 ເປັນຕົວແທນເຖິງຊ່ວງເວລາຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໃຫ້ພາບປະກອບຂອງພວກພົມມະຈາຣີໂງ່ໃນຊ່ວງເວລາຂອງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ພວກພົມມະຈາຣີນັ້ນແມ່ນເຂົ້າສາລີ ແລະ ຫຍ້າລ້ານທີ່ກໍາລັງຖືກແຍກອອກໂດຍຂ່າວສານທີ່ມີທູດສະຫວັນເປັນແບບຢ່າງ—ເພາະວ່າບັນດາທູດສະຫວັນນັ້ນເປັນຜູ້ກະທໍາວຽກແຫ່ງການແຍກ.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14 ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງຝົນລະດູປາຍ ຊຶ່ງແຍກແລະຜູກມັດຄົນສອງຈຳພວກເຂົ້າໄວ້.

ສິ່ງທີ່ເປັນ “ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມຈິງ” ນັ້ນແຫຼະ ໃນຄົນລຸ້ນນີ້ ຄື “ຂ່າວສານປິດທ້າຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ການເກັບກ່ຽວສຸກງອມ,” ແລະເປັນສິ່ງທີ່ແຍກຄົນທັງສອງຈຳພວກອອກຈາກກັນ. ວຽກງານນັ້ນກໍເປັນວຽກງານຂອງ “ຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ” ຈາກຄວາມຝັນຂອງ Miller ດ້ວຍ.

ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່ໃນປີ 1844 ເຄື່ອງໝາຍທາງ ແລະ ເຫດການຕ່າງໆ ຈົນເຖິງປີ 1863 ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ທ່ານຖາມວ່າ ເປັນຫຍັງ 1844 ຈຶ່ງແມ່ນ 9/11?

ຂໍ້ຂຽນຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຊີ້ແຈງຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແຕ່ກໍໄດ້ມາເຖິງອີກໃນປີ 1888 ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງ 9/11. ສິ່ງທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນຄື ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດໄດ້ແຍກກຳນົດປະຫວັດສາດແທ້ໆຂອງ 9/11 ໄປຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ; ດັ່ງນັ້ນ ນີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຄຳພະຍານຂອງສອງຫຼືສາມຄົນ, ແຕ່ເປັນຄຳພະຍານອັນເປັນເອກະພາບຂອງພະຍານທຸກຄົນຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ຊ່ວງຈາກ 9/11 ເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແມ່ນໄລຍະເວລາທີ່ “ຜົນຂອງນິມິດທຸກຢ່າງ” ສຳເລັດລົງ.

ປະຫວັດຂອງການມາເຖິງແລະການສິ້ນສຸດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມແມ່ນຈາກປີ 1844 ຫາ 1863 ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງຊ່ວງເວລາຂອງພຣະກິດອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງພຣະເຈົ້າຈາກ 9/11 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປະຫວັດນັ້ນຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຊ່ວງ 1840 ຫາ 1844 ດ້ວຍ, ແລະໃນເສັ້ນນັ້ນ 1840 ແມ່ນອາລະຟາ ແລະ 1844 ແມ່ນໂອເມກາ. ໃນເສັ້ນຂອງ 1844 ຫາ 1863, 1844 ແມ່ນອາລະຟາ ແລະ 1863 ແມ່ນໂອເມກາ. 1844 ເປັນທັງອາລະຟາ ແລະ ໂອເມກາ.

ໄມ້ກາງແຂນສອດຄ່ອງກັບປີ 1844, ແລະອັນຟາແລະໂອເມກາໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ. ຈາກ 9/11 (1840) ພວກເຮົາເຫັນວ່າ ພຣະນິມິດບົດທີສິບໄດ້ນຳສະເໜີປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອໂຢຮັນກິນປຶ້ມນ້ອຍໃນປີ 1840 ແລະຕໍ່ມາເກີດຄວາມຜິດຫວັງໃນທ້ອງຂອງເຂົາໃນປີ 1844. ການກິນແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ; ທ້ອງເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກຈຸດສິ້ນສຸດ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບເປັນຕົວແທນເຖິງປະຫວັດສາດນັ້ນທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດສາດຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ພຣະນິມິດ ບົດທີ 10 ແລະ ຮາບາກຸກ ບົດທີ 2 ເປັນສອງບົດທີ່ເປັນພະຍານຕໍ່ຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈາກປີ 1840 ເຖິງ 1844. ປະຫວັດສາດຈາກປີ 1844 ເຖິງ 1863 ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຈຸດໝາຍແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ຕາມດ້ວຍການກະຈັດກະຈາຍ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຕາມດ້ວຍການຮວບຮວມ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກສິ້ນສຸດລົງ ເມື່ອຕາຕະລາງທີສອງໄດ້ຖືກພິມໃນປີ 1849 ແລະເຜີຍແຜ່ອອກໄປຕ່າງປະເທດໃນປີ 1850. ຊ່ວງເວລາຂອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກແມ່ນຈາກເດືອນພຶດສະພາ ປີ 1842 ເມື່ອແຜນພູມປີ 1843 ໄດ້ຖືກຈັດພິມ ແລະຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງບ່ອນທີ່ມັນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ ດ້ວຍການຈັດພິມຕາຕະລາງໜຶ່ງໃນສອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ. ແຜນພູມປີ 1843 ແມ່ນອັນອາລະຟາ ແລະ ແຜນພູມປີ 1850 ແມ່ນອັນໂອເມກາ.

ໃນປີ 1856 Hiram Edson ໄດ້ຂຽນບົດຄວາມເປັນຊຸດໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຍົກຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ William Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ໄປສູ່ລະດັບໃໝ່. ຜົນງານຂອງ Edson ແມ່ນ omega ຂອງຜົນງານຂອງ Miller ໂດຍນຳຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານຂອງ Miller ໄປສູ່ຕຳແໜ່ງຂອງຫີນຍອດ ຊຶ່ງມີຈຸດປະສົງເພື່ອເສີມກຳລັງໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ແສງສະຫວ່າງຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ແມ່ນ alpha ແລະ ແສງສະຫວ່າງຂອງ Edson ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ” ແມ່ນ omega.

ໃນປີ 1863 ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ປ່ຽນສະພາບເປັນຄຣິດຈັກ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຂະບວນການໜຶ່ງອອກມາຈາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ ໃນທຳນອງດຽວກັນກັບທີ່ພວກມິນເລີໄຣດ໌ໄດ້ອອກມາຈາກພວກໂປຣເຕສແຕນ ແລະດັ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ອອກຈາກຢູດາຍໄປສູ່ຄຣິດສະຕຽນ ແລະດັ່ງທີ່ໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ ໄດ້ອອກມາຈາກປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກກຳນົດໃຫ້ຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ.

ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນ (1844 ຫາ 1863) ເຂົາ Republican ຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນກໍາລັງຜ່ານການຕໍ່ສູ້ຄູ່ຂະໜານກັນ ຊຶ່ງໃນທີ່ສຸດໄດ້ປະທຸຂຶ້ນເປັນສົງຄາມກາງເມືອງ ຊຶ່ງນັກປະຫວັດສາດທັງປວງເຫັນພ້ອມກັນວ່າໄດ້ບັນລຸຈຸດກາງຂອງມັນໃນປີ 1863 ດ້ວຍຖະແຫຼງການ Emancipation Proclamation ຂອງ Lincoln. Lincoln ເປັນຕົວແທນຂອງປະທານາທິບໍດີ Republican ຄົນທໍາອິດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິຍານຕົນເຂົ້າຮັບຕໍາແໜ່ງປະທານາທິບໍດີ ພາຍຫຼັງປະທານາທິບໍດີ Democratic ທີ່ເລວຮ້າຍທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດຈົນເຖິງເວລານັ້ນ. ຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຖືກລອບສັງຫານ. ລັກສະນະຝ່າຍພະຍາກອນທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ ແລະອື່ນໆ ໄດ້ຖືກຊ້ໍາອີກໃນປະທານາທິບໍດີ Republican ຄົນສຸດທ້າຍ.

ໄລຍະຈາກ 1844 ຫາ 1863 ປະກອບດ້ວຍການກະຈາຍອອກ ແລະ ການຮວບຮວມເຂົ້າ. 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ດັ່ງນັ້ນການກະຈາຍອອກທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນ 1844 ຈຶ່ງເປັນການກະຈາຍອອກພຽງຄັ້ງດຽວຈົນຮອດ 1863 ເມື່ອ Seventh-day Adventists ແຫ່ງ Laodicea ໄດ້ຖືກກະຈາຍອອກໄປສູ່ຖິ່ນກັນດານຂອງ Laodicea. 1844 ໄດ້ນຳໃຫ້ເກີດການກະຈາຍອອກ ແລະ 1863 ໄດ້ນຳໃຫ້ເກີດການກະຈາຍອອກ, ດ້ວຍເຫດນີ້ຈຶ່ງເປັນພະຍານຢືນຢັນວ່າ ປະຫວັດສາດນີ້ເປັນສັນຍະລັກຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້, ເພາະວ່າມັນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການກະຈາຍອອກ alpha ໃນ 1844 ແລະ ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະຈາຍອອກ omega ໃນ 1863. ການກະຈາຍອອກຄັ້ງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ແລະ ການກະຈາຍອອກ omega ຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະສຳເລັດບັນລຸໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ມັນຍັງບໍ່ພຽງພໍທີ່ພຣະເຈົ້າຈະຊົງຢືນຢູ່ “ຂ້າງທ່ານ,” ແຕ່ທ່ານຍັງຈຳເປັນຕ້ອງ “ຮູ້ວ່າພຣະອົງກຳລັງນຳພາແລະຊົງຊີ້ນຳທ່ານ.” ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍວະລີຕ່າງໆ ທີ່ອີງໃສ່ເວລາເມື່ອ “ພວກທ່ານຈະຮູ້ຈັກພຣະອົງ.”

ເມື່ອເຢຣູຊາເລັມເປັນເມືອງບໍລິສຸດ, ນາງກໍເປັນຄຣິສຕະຈັກຜູ້ມີໄຊ, ເພາະວ່າຄຣິສຕະຈັກຜູ້ຕໍ່ສູ້ນັ້ນຖືກນິຍາມວ່າເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ປະກອບດ້ວຍເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍ, ແລະເມື່ອ “ບໍ່ມີຄົນແປກໜ້າຜ່ານໄປ” “ເຢຣູຊາເລັມ” “ອີກຕໍ່ໄປ” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ “ຈະຮູ້” “ວ່າພຣະອົງກຳລັງນຳພາແລະຊີ້ນຳ.” ພວກເຂົາຮູ້, ເພາະພວກເຂົາເປັນຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸຄຳອະທິຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງລວມເຖິງການສາລະພາບວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຊົງນຳພາທ່ານໃນຂະນະທີ່ທ່ານເປັນຊາວລາໂອດີເຊຍ, ແຕ່ເມື່ອທ່ານປ່ຽນເປັນຊາວຟີລາເດວເຟຍ ທ່ານຈະຮູ້ “ວ່າພຣະອົງກຳລັງນຳພາແລະຊີ້ນຳ” ແລະວ່າພຣະເຈົ້າຢູ່ “ທ່າມກາງອິສຣາເອນ.”

ການກະຈາຍຕົວຂອງອາລຟາ (ຄວາມຜິດຫວັງ) ໃນວັນທີ 19 ເມສາ ແລະ ການກະຈາຍຕົວຂອງໂອເມກາ (ຄວາມຜິດຫວັງ) ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ ຖືກໝາຍໄວ້ໂດຍການຕີພິມຢ່າງເປັນທາງການຄັ້ງທໍາອິດ ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ. ການຕີພິມເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະ ໃນປະຫວັດຄໍາພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດ, ດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງທໍາອິດທີ່ຖືກຕີພິມຢ່າງເປັນທາງການຫຼັງຈາກປີ 1844 ຈຶ່ງເປັນໝຸດໝາຍຂອງປະຫວັດນັ້ນ, ແລະ ໝຸດໝາຍນັ້ນຊີ້ບອກເຖິງການກະຈາຍຕົວ.

ປີ 1844 ເປັນຈຸດໝາຍຂອງການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ແລະຂອງຄວາມຜິດຫວັງ. ໃນປີ 1845 ນິມິດທຳອິດໄດ້ຖືກບັນທຶກເປັນລາຍລັກອັກສອນ ແລະມັນໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1846. ນິມິດທຳອິດນັ້ນມີເຖິງ “ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ຕ່າງແດນ.” ຂ້າພະເຈົ້າສົງໄສວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນຍິງວັຍຮຸ່ນທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ສົມລົດນັ້ນ ໃນເວລາທີ່ນາງຂຽນນິມິດທຳອິດຂອງນາງອອກມາ ຈະຮູ້ຫຼືບໍ່ວ່າ ລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງ “ຜູ້ເຫຼືອຢູ່” ກໍຄື ດ້ວຍຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນ ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນຈະຕ້ອງ “ກະຈັດກະຈາຍຢູ່ຕ່າງແດນ,” ເປັນໜຶ່ງໃນລັກສະນະຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ. ໃນປີ 1846 ຄອບຄົວ White ໄດ້ສົມລົດກັນ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ນາມສະກຸນຂອງ Ellen ປ່ຽນເປັນ White. ໃນປີດຽວກັນນັ້ນ ຄອບຄົວ White ໄດ້ເລີ່ມຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ. ໃນປີ 1846 ພັນທະສັນຍາໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າສຳເລັດສົມບູນແລ້ວ, ການສົມລົດທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1844 ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີ 1846, ແລະໃນປີ 1847 ສິ່ງພິມທາງການສະບັບທຳອິດໄດ້ຖືກພິມ ແລະສົ່ງທາງໄປສະນີ.

ສິ່ງພິມຂອງ James White ກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜູ້ຟັງຂອງທ່ານຍັງເປັນຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຢູ່, ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນກໍເປັນການປົກປ້ອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດດ້ວຍ. ນີ້ຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນໄລຍະແຫ່ງຄວາມເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນ ໃນແງ່ຂອງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Millerite Adventism ກ່ຽວກັບວັນຊະບາໂຕ ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນໄດ້ຖືກພິມໃນປີດຽວກັນກັບທີ່ແຜນພາບປີ 1850 ຖືກຈັດພິມຂຶ້ນ, ແລະທັງສອງຮ່ວມກັນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຍົກຕັ້ງກອງທັບຂອງພຣະເຈົ້າຂຶ້ນ ເພື່ອຮັບມືກັບວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດທີ່ກຳລັງເຂົ້າມາ. ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຢູ່ສະເໝີ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານໃນປີ 1844 ໂດຍໃຊ້ແຜນພາບປີ 1843, ກໍກຳລັງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຜູ້ທີ່ຈະນຳສະເໜີຂ່າວສານໂດຍໃຊ້ແຜນພາບປີ 1850. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງສອງຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk, ມະນຸດທັງຫຼາຍໄດ້ປະກາດຂ່າວສານສຳລັບຊົ່ວໂມງນັ້ນຄວບຄູ່ໄປກັບຕາຕະລາງຂອງ Habakkuk, ແລະໃນປີ 1850 James White ກໍກຳລັງນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຄວບຄູ່ໄປກັບແຜນພາບປີ 1850. ແຜນພາບນັ້ນໄດ້ຖືກຈັດທຳໂດຍ Brother Nichols ໃນຊ່ວງເວລາປີ 1849, ເປັນຊ່ວງເວລາທີ່ James ແລະ Ellen White ກຳລັງອາໄສຢູ່ກັບ Brother Nichols. James White ມີສ່ວນກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບການຈັດທຳແຜນພາບປີ 1850, ແລະໃນປີນັ້ນເອງ ທ່ານກໍໄດ້ເລີ່ມປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໃນ Early Writings ກໍາລັງອະທິບາຍກ່ຽວກັບຂໍ້ຄວາມຈາກ Review and Herald ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບການທີ່ນາງໄດ້ນໍາໃຊ້ຖ້ອຍຄໍາຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ອິຊາຢາ ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ, “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສໍາແດງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ພຣະອົງໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອກູ້ຄືນຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.” ພຣະອົງໄດ້ຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກໃນປີ 1850. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ນັ້ນ ເປັນເວລາສິ້ນສຸດຂອງການກະຈັດກະຈາຍຕັ້ງແຕ່ 677 BC ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຢູດາຕາມຕົວອັກສອນ ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນແຜ່ນດິນອັນສະຫງ່າງາມຕາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາ 2520 ປີ ສອດຄ່ອງກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງເລວີນິຕິ ບົດ 26 ໃນປີ 677 BC. ເມື່ອສິ້ນສຸດ 2520 ປີ ອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໄດ້ຖືກຮວບຮວມໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະພວກເຂົາກໍຖືກກະຈັດກະຈາຍອີກໃນທັນທີ, ແລະການກະຈັດກະຈາຍນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຍື່ນພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ. ພຣະອົງຊົງຮວບຮວມພວກເຂົາເປັນຄັ້ງທີສອງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ເພື່ອບັນລຸສອງປະການ; ເພື່ອ “ພັນບາດແຜໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ” ແລະເພື່ອ “ຍົກຊູປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ.”

ການຮວບຮວມຄັ້ງທີສອງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1850 ເປັນຮູບແບບຕົວຢ່າງຂອງການປະທັບຕາ (ຜູກມັດ) ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນ “ຖືກຊູຂຶ້ນ” ເປັນທຸງສັນຍານ. ປີ 1850 ບົ່ງຊີ້ເຖິງເວລາທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຮວບຮວມຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຕາມຄວາມຈຳເປັນທາງຄຳພະຍາກອນ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍກ່ອນທີ່ຈະຖືກຮວບຮວມ. ດັ່ງນັ້ນ, “ສາມມື້ເຄິ່ງ” ໃນ Revelation 11:11 ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງ 1260, ຊຶ່ງເປັນເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງ 2520 ແລະເປັນຕົວແທນເຖິງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ຕິດຕາມຫຼັງ July 18, 2020. Revelation 11:11 ກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງການຮວບຮວມຄັ້ງທີສອງຂອງຜູ້ທີ່ຈະເປັນຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຂອງທຸງສັນຍານທີ່ຖືກຊູຂຶ້ນແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ ຕາມທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນ Isaiah 11:11!

ໃນປີ 1850 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄວບຄູ່ກັບຂໍ້ຄວາມແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ. ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອຮວບຮວມປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ກຳລັງປະກາດຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄວບຄູ່ກັບຂໍ້ຄວາມແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍສອງແຜ່ນຈາລຶກຂອງຮາບາກຸກ. ທັງປີ 1850 ແລະ ເດືອນກໍລະກົດ 2023 ຕ່າງຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຮວບຮວມ “ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ” ດັ່ງທີ່ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ 11 ຂອງບົດ 11. ຂໍ້ 11 ຖືກວາງຢູ່ລະຫວ່າງຂໍ້ 10 ແລະ ຂໍ້ 12, ແລະທັງສອງຂໍ້ນັ້ນຕ່າງລະບຸເຖິງການຊູທຸງສັນຍານຂຶ້ນຕໍ່ໜ້າໂລກ.

ແຕ່ລະຂໍ້ໃນສາມຂໍ້ນັ້ນກໍາລັງຊີ້ບອກເຖິງທຸງໝາຍ, ແມ່ນແຕ່ຂໍ້ກາງໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນ “ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່.” ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນທີ່ນັ້ນຖືກຮວບຮວມເປັນຄັ້ງທີສອງ ແລະ ຈໍານວນເຜົ່າທີ່ພວກເຂົາຖືກຮວບຮວມອອກມານັ້ນມີແປດເຜົ່າ. “8” ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນນາວາຂອງໂນອາ ຜູ້ທີ່ຜ່ານຈາກໂລກເກົ່າໄປສູ່ໂລກໃໝ່ໂດຍບໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມຕາຍ, ແຕ່ “8” ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ເປັນຄຣິສຕະຈັກທີ່ແປດ ຊຶ່ງອອກມາຈາກເຈັດຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ. ພະຍານສອງຄົນໃນ Revelation 11:11 ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍແລ້ວ. ເລກ “8” ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງບັບຕິສະມາ ແລະ ເປັນສັນຍາລັກຂອງຜູ້ທີ່ຂ້າມຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia ແລະ ກາຍເປັນທຸງໝາຍຂອງ Isaiah ແກ່ບັນດາປະຊາຊາດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຢືດພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກເປັນຄັ້ງທີສອງໃນຊ່ວງປີ 1850 ຫາ 1865 ແລະ ອີກຄັ້ງໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023.

ໃນປີ 2023 ມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບເຈັດຄັ້ງ ດັ່ງເຊັ່ນທີ່ເຄີຍມີໃນປີ 1856. ຊ່ວງເວລາຈາກປີ 1856 ຫາ 1863 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດຂອງຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຍົກຕັ້ງປະຊາຊົນຜູ້ເຫຼືອຂອງພຣະອົງຂຶ້ນເປັນກອງທັບ.

ເອຊາຢາ 11:11 ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບ ພຣະນິມິດ 11:11 ຊຶ່ງກໍສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບ ດານີເອນ 11:11. ເອຊາຢາ ແລະ ໂຢຮັນ ກຳລັງນຳສະເໜີປະຫວັດສາດພາຍໃນ ແລະ ດານີເອນນຳສະເໜີປະຫວັດສາດພາຍນອກ. ເສັ້ນພາຍນອກຂອງ ດານີເອນ 11:11 ດຳເນີນຂະໜານກັບເສັ້ນພາຍໃນຂອງ ໂຢຮັນ 11:11 ແລະ ເອຊາຢາ 11:11 ນຳສະເໜີທຸງໝາຍຂອງເສັ້ນພາຍໃນ ຜູ້ທີ່ເອີ້ນຝູງແກະອື່ນຂອງພຣະເຈົ້າອອກມາຈາກເສັ້ນພາຍນອກ. ປານໂມນີ ໄດ້ຜູກມັດຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າໄວ້ນຳກັນເປັນມັດອັນງົດງາມ ຊຶ່ງຈະສຳເລັດໄດ້ກໍແຕ່ໂດຍພຣະອົງຜູ້ຊົງເປັນພຣະຜູ້ສ້າງສັນພະສິ່ງທັງປວງ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.

ໂລກຄະນິດສາດເຫັນຄວາມສຳຄັນໃດໆໃນຕົວເລກ “11” ຫຼືບໍ?

ແມ່ນແທ້, ຈໍານວນ 11 ມີຫຼາຍປະເດັນທີ່ມີຄວາມນ່າສົນໃຈແລະຄວາມສໍາຄັນທາງຄະນິດສາດຢ່າງແທ້ຈິງ (ນອກເໜືອໄປຈາກການເປັນພຽງຈໍານວນອະສູດ). ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນປະເດັນສໍາຄັນຫຼັກໆທີ່ນັກຄະນິດສາດແລະຜູ້ນິຍົມຄະນິດສາດມັກຈະຍົກຂຶ້ນເນັ້ນ:

11 ແມ່ນຈຳນວນສະເພາະລຳດັບທີຫ້າ, ເປັນຈຳນວນສະເພາະສອງຫຼັກທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ເປັນຈຳນວນສະເພາະທຳອິດທີ່ເປັນ palindrome ໃນຖານ 10. “11” ແມ່ນ repunit ທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດ (ຄື ຈຳນວນທີ່ປະກອບດ້ວຍເລກ 1 ທີ່ຊ້ຳກັນ) ທີ່ເປັນຈຳນວນສະເພາະ. ມັນເປັນຈຳນວນສະເພາະສອງຫຼັກເພີຍຈຳນວນດຽວທີ່ສອງຫຼັກເປັນເລກດຽວກັນ. 11, 22, 33, 44 ແລະອື່ນໆ. ໃຊ້ໄດ້ພຽງກັບ “11” ເທົ່ານັ້ນ. “11” ແມ່ນເລກຊີ້ກຳລັງຂອງ Mersenne prime. ການຂະຫຍາຍໃນລະບົບທົດສະນິຍົມຂອງ 1/11 = 0.090909… ມີຄາບການຊ້ຳພຽງ 2, ແຕ່ 1/11 ມີຊື່ສຽງໃນອີກດ້ານໜຶ່ງ: ລຳດັບຂອງຈຳນວນສະເພາະ 11, 101, 1009, 10007, 100003, ແລະອື່ນໆ, ປາກົດໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຈຳນວນສະເພາະໃນ arithmetic progression. ກຸ່ມ dihedral ທີ່ມີອັນດັບ 22 (ສົມມາດຂອງຮູບ 11 ຫຼ່ຽມດ້ານເທົ່າປົກກະຕິ) ມີຄວາມໂດດເດັ່ນ ເພາະ “11” ເປັນຈຳນວນສະເພາະທີ່ນ້ອຍທີ່ສຸດທີ່ສຳລັບມັນ ກຸ່ມ dihedral ຈຶ່ງມີໂຄງສ້າງບໍ່ແບບ abelian ແລະ ບໍ່ມີສູນກາງ ອັນເປັນທີ່ສົນໃຈໃນທິດສະດີກຸ່ມ. ໃນຟີຊິກສາດທາງທິດສະດີ (string theory / M-theory), ຈັກກະວານມັກຖືກຈຳລອງໃນ 11 ມິຕິຂອງ space-time, ແລະ ນັກຟີຊິກ ແລະ ນັກຄະນິດສາດຜູ້ເຮັດວຽກໃນຂົງເຂດນັ້ນມັກກ່າວເຖິງການປາກົດຂຶ້ນຂອງ 11. “11” ແມ່ນຈຳນວນສະເພາະແບບ palindrome ເພີຍຈຳນວນດຽວທີ່ມີຈຳນວນຫຼັກເປັນຈຳນວນຄູ່ (ຈຳນວນອື່ນທັງໝົດທີ່ມີຫຼັກຄູ່ແລະຫຼາຍກວ່າ 2 ຫຼັກ ຈະຫານດ້ວຍ 11 ລົງຕົວ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຈຳນວນປະສົມ). ນີ້ແມ່ນທິດສະດີບົດໜຶ່ງໃນ recreational number theory.

ສະຫຼຸບສຸດທ້າຍ:

ແມ່ນແທ້ວ່າ “11” ບໍ່ໄດ້ມີສະຖານະໂດດເດັ່ນດຸດດັ່ງ π, e, ຫຼື ອັດຕາສ່ວນຄໍາ, ແຕ່ມັນປາກົດຂຶ້ນຊ້ຳໆໃນຖານະເປັນຕົວຢ່າງນ້ອຍທີ່ສຸດ ຫຼື ຕົວຢ່າງທໍາອິດຂອງປະກົດການຫຼາຍຢ່າງ (ເປັນ repunit prime ຕົວທໍາອິດ, ເປັນ palindromic prime ທີ່ມີຈໍານວນຫຼັກຄູ່ເພີຍຕົວດຽວ, ປາກົດຂຶ້ນແຕ່ຕົ້ນໃນຫຼາຍການພິສູດແລະຕົວຢ່າງໂຕ້ແຍ້ງ, ມີ 11 ມິຕິໃນທິດສະດີ M, ແລະອື່ນໆ). ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແທ້—ໃນໂລກຄະນິດສາດ 11 ຖືກພິຈາລະນາວ່າເປັນຈໍານວນທີ່ສໍາຄັນ.