ເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ - ເລກໜຶ່ງ

ໃນຂະນະດຽວກັນ ຜູ້ນະມັດສະການຈາກທຸກປະຊາຊາດໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະວິຫານທີ່ຖືກອຸທິດໄວ້ເພື່ອການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິຫານນັ້ນສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄໍາ ແລະ ຫີນມີຄ່າ ເປັນພາບແຫ່ງຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມສົງ່າຜ່າເຜີຍ. ແຕ່ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນພະລາຊະວັງແຫ່ງຄວາມງາມນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາຊາດໜຶ່ງໄດ້ຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະຄຣິດ ໃນໄລຍະໃກ້ຈະສິ້ນສຸດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ທອດພຣະເນດເບິ່ງພາຍໃນພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກທ່ານ.’ Matthew 23:38. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນພຣະວິຫານນັ້ນວ່າເປັນເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ເມື່ອພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກຝາຜະໜັງເຫຼົ່ານັ້ນ ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖອນອອກຈາກພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເພື່ອພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງນັ້ນຕະຫຼອດໄປ.” Acts of the Apostles, 145.

“ເຢຣູຊາເລັມເຄີຍເປັນດັ່ງບຸດນ້ອຍຜູ້ຢູ່ໃນການດູແລອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງບິດາຜູ້ອ່ອນໂຍນໄວ້ທຸກໂສກເຫນືອບຸດຊາຍຜູ້ນອກລູ່ນອກທາງ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງກັ່ນນ້ຳພຣະເນດເຫນືອນະຄອນທີ່ຊົງຮັກນັ້ນ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະເບິ່ງເຈົ້າຖືກອຸທິດໃຫ້ແກ່ຄວາມພິນາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງປ່ອຍເຈົ້າໄປເພື່ອໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າເຕັມບໍ? ຈິດວິນຍານດຽວກໍມີຄຸນຄ່າຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນເມື່ອປຽບກັບມັນ ໂລກທັງຫຼາຍກໍຈົມຫາຍໄປໃນຄວາມໄຮ້ຄວາມໝາຍ; ແຕ່ທີ່ນີ້ມີຊົນຊາດທັງຊາດກຳລັງຈະສູນເສຍໄປ. ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ຄ່ອຍຄ້ອຍອຽງລົງສູ່ຕາເວັນຕົກຜ່ານພົ້ນໄປຈາກສາຍຕາໃນຟ້າສະຫວັນ, ວັນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຢຸດຢູ່ເທິງສັນເຂົາໂອລີເວັດ, ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປສຳລັບເຢຣູຊາເລັມທີ່ຈະກັບໃຈ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດນາງແຫ່ງພຣະເມດຕາກຳລັງພັບປີກຂອງນາງ ເພື່ອຈະກ້າວລົງຈາກພຣະທີ່ນັ່ງທອງຄຳ ແລະຫຼີກທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມຍຸດຕິທຳແລະການພິພາກສາທີ່ກຳລັງມາເຖິງຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ດວງພຣະໄທອັນໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດ ຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໝິ່ນແຄນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ດູຖູກຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະເປື້ອນເປັນເລືອດພຣະອົງໃນມືຂອງນາງ. ຖ້າຫາກເຢຣູຊາເລັມພຽງແຕ່ກັບໃຈ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ. ໃນຂະນະທີ່ແສງສຸດທ້າຍຂອງດວງອາທິດຕົກດິນຍັງອ້ອຍອິ່ງຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ, ຫໍຄອຍ, ແລະຍອດປະດັບ, ຈະບໍ່ມີທູດສະຫວັນທີ່ດີອົງໃດນຳນາງໄປສູ່ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະປັດເປົ່າຊະຕາກຳອັນພິນາດຂອງນາງໄປບໍ? ນະຄອນທີ່ງົດງາມແຕ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງບັນດາສາດສະດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈອງຈຳຕົນເອງໄວ້ໃນໂສ້ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດໂດຍຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງນາງ,—ວັນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງນາງໃກ້ຈະໝົດລົງແລ້ວ!”

“ຍັງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເຢຣູຊາເລັມ. ກ່ອນທີ່ວັນນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພະຍານເຖິງພຣະຄຣິດ. ສຽງແຫ່ງການເປັນພະຍານໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ຕອບສະໜອງຕໍ່ສຽງເອີ້ນຈາກອະດີດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ. ຖ້າເຢຣູຊາເລັມຈະຍອມຟັງສຽງເອີ້ນນັ້ນ, ຖ້ານາງຈະຮັບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ກຳລັງເຂົ້າມາຍັງປະຕູຂອງນາງ, ນາງກໍອາດຈະຍັງຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້.”

“ຂ່າວສານໄດ້ໄປເຖິງພວກຜູ້ປົກຄອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ເມືອງ ພ້ອມດ້ວຍຝູງຊົນຈຳນວນຫລາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີການຕ້ອນຮັບໃດໆສຳລັບພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ ໂດຍຫວັງວ່າຈະທຳໃຫ້ຝູງຊົນນັ້ນແຕກກະຈາຍ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຈະລົງຈາກພູເຂົາມະກອກເທດ ມັນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍພວກຜູ້ປົກຄອງ. ພວກເຂົາຖາມເຖິງສາເຫດແຫ່ງການຊື່ນຊົມຍິນດີອັນອຶກກະທຶກນັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາຖາມວ່າ ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ພວກສາວົກທີ່ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈ ກໍໄດ້ຕອບຄຳຖາມນີ້. ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນຄົມຄາຍ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ:”

“ອາດາມຈະບອກທ່ານວ່າ, ມັນແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຍິງທີ່ຈະທຳລາຍຫົວຂອງງູ.”

“ຈົ່ງຖາມອັບຣາຮາມ ແລ້ວທ່ານຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ເມນຄີເຊເດັກ ກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ,’ ກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ. ປະຖົມມະການ 14:18.”

“ຢາໂຄບຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄືຊີໂລແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

“ອິຊາຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ‘ອິມມານູເອນ,’ ‘ມະຫັດສະຈັນ, ທີ່ປຶກສາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດ, ພຣະບິດາອັນເປັນນິດ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິພາບ.’ ອິຊາຢາ 7:14; 9:6.”

“ເຢເຣມີຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ກິ່ງງ່າຂອງດາວິດ, ‘ພຣະຢາເວຫ໌ຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.’ ເຢເຣມີຢາ 23:6.”

“ດານີເອນຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ.”

“ໂຮເຊອາຈະບອກທ່ານວ່າ, ພຣະອົງເປັນ ‘ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ພຣະເຢໂຫວາແມ່ນພຣະນາມທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະອົງ.’ ໂຮເຊອາ 12:5.”

“ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຍົກເອົາຄວາມບາບຂອງໂລກໄປ.’ ໂຢຮັນ 1:29.”

“ພຣະເຢໂຫວາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດຈາກພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ.’ ມັດທາຍ 3:17.

“ພວກເຮົາ, ຜູ້ເປັນສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຂໍປະກາດວ່າ, ນີ້ແຫຼະຄືພຣະເຢຊູ, ພຣະເມຊີອາ, ເຈົ້ານາຍແຫ່ງຊີວິດ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ.”

“ແລະເຈົ້ານາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງຄວາມມືດກໍຮັບຮູ້ພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ, ຄື ອົງບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ມາຣະໂກ 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

“ການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງມີໄຊນັ້ນ ເປັນເພີຍເງົາເລືອນລາງຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍລິດອໍານາດແລະພຣະສິຣິ ທ່າມກາງໄຊຊະນະຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງວິສຸດຊົນ. ເມື່ອນັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວແກ່ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຟາຣິສີຈະສໍາເລັດເປັນຈິງວ່າ: ‘ຕໍ່ໄປນີ້ ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະເວົ້າວ່າ ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສຸກ.’ ມັດທາຍ 23:39. ໃນນິມິດພະຍາກອນ ຊາກາຣີຢາໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວັນແຫ່ງໄຊຊະນະສຸດທ້າຍນັ້ນ; ແລະທ່ານຍັງໄດ້ເຫັນຊະຕາກໍາຂອງຜູ້ທີ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດວ່າ: ‘ພວກເຂົາຈະແຫງນເບິ່ງເຮົາ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງທະລຸ; ແລະພວກເຂົາຈະໄວ້ທຸກເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງໄວ້ທຸກເພາະບຸດຊາຍຄົນດຽວຂອງຕົນ, ແລະຈະຂົມຂື່ນເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງທີ່ຂົມຂື່ນເພາະບຸດຫົວປີຂອງຕົນ.’ ຊາກາຣີຢາ 12:10. ພຣະຄຣິດໄດ້ລ່ວງຮູ້ເຫດການນີ້ ເມື່ອພຣະອົງທອດພຣະເນດເຫັນນະຄອນ ແລະຊົງກັນແສງເພາະມັນ. ໃນຄວາມພິນາດພັງທາງໂລກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນການທໍາລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດໃນເລືອດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.”

“ພວກສາວົກໄດ້ເຫັນຄວາມກຽດຊັງຂອງຊາວຢິວທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຫັນວ່າມັນຈະນໍາໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງອິສຣາເອນ ຫຼືບໍ່ເຂົ້າໃຈການສະໜອງໂທດທີ່ຈະຕົກລົງເທິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ ໂດຍຜ່ານບົດຮຽນຈາກວັດຖຸອັນມີນັຍສໍາຄັນ.”

“ການຮ້ອງເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເປັນໄປຢ່າງໄຮ້ຜົນ. ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດສະທ້ອນກັບມາໂດຍຝູງຊົນ ເພື່ອຕອບຄຳຖາມວ່າ, ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບມັນວ່າເປັນພຣະສຽງແຫ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມປະຫລາດໃຈ ພວກເຂົາພະຍາຍາມປິດປາກປະຊາຊົນ. ໃນທ່າມກາງຝູງຊົນນັ້ນມີນາຍທະຫານໂຣມັນຢູ່, ແລະຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ສັດຕູຂອງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂທດພຣະເຢຊູວ່າເປັນຜູ້ນຳແຫ່ງການກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ພັນລະນາວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະເຂົ້າຄອບຄອງພຣະວິຫານ ແລະຈະຄອງລາດເປັນກະສັດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.” The Desire of Ages, 580.

“ຄຳເຕືອນນີ້ແມ່ນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ຊຶ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ດຳລົງເປັນຄຳເຕືອນແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ ແລະແກ່ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ໂດຍບໍ່ຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ. ແຕ່ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດແຫ່ງຄວາມເມດຕາແລະຄວາມບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວຂອງພຣະຄຣິດ. ບາງຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຄຣິສຕຽນຢ່າງດີເລີດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າການຮັບໃຊ້ເພື່ອພຣະເຈົ້ານັ້ນປະກອບດ້ວຍອັນໃດ. ພວກເຂົາວາງແຜນ ແລະພິຈາລະນາສຶກສາເພື່ອເຮັດໃຫ້ຕົນເອງພໍໃຈ. ພວກເຂົາກະທຳທຸກຢ່າງໂດຍອ້າງອີງແຕ່ຕົນເອງ. ເວລາມີຄຸນຄ່າສຳລັບພວກເຂົາ ພຽງແຕ່ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດສະສົມໄວ້ໃຫ້ຕົນເອງໄດ້. ໃນກິດຈະການທັງປວງຂອງຊີວິດ ນີ້ແຫຼະແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄົນອື່ນ ແຕ່ເພື່ອຕົນເອງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງພວກເຂົາໃຫ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດການຮັບໃຊ້ອັນບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍເຫຼືອເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນດ້ວຍທຸກວິທີທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້. ແຕ່ຕົວຕົນຂອງເຂົາໃຫຍ່ໂຕເຫຼືອເກີນ ຈົນພວກເຂົາບໍ່ອາດເຫັນສິ່ງໃດອື່ນໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບມວນມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດເພື່ອຕົນເອງເຊັ່ນນີ້ ເປັນດັ່ງຕົ້ນເດື່ອທີ່ສະແດງອາການທຸກຢ່າງວ່າມີຜົນ ແຕ່ກັບບໍ່ມີໝາກເລີຍ. ພວກເຂົາຮັກສາຮູບແບບພິທີແຫ່ງການນະມັດສະການ ແຕ່ປາດສະຈາກການກັບໃຈ ຫຼືຄວາມເຊື່ອ. ໃນຄຳຮັບຮອງຂອງຕົນ ພວກເຂົາໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ການເຊື່ອຟັງກັບຂາດຫາຍໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າ ແຕ່ບໍ່ກະທຳ. ໃນຄຳພິພາກສາທີ່ຖືກປະກາດເໜືອຕົ້ນເດື່ອນັ້ນ ພຣະຄຣິດຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະແດງຕົນອັນຫວ່າງເປົ່ານີ້ເປັນທີ່ຊັງຊັງພຽງໃດໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງປະກາດວ່າ ຄົນບາບທີ່ເປີດເຜີຍນັ້ນມີຄວາມຜິດນ້ອຍກວ່າຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.”

“ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ທີ່ຖືກກ່າວຂຶ້ນກ່ອນການເສັດຈາກຂອງພຣະຄຣິດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງຊົງສອນໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນ.” The Desire of Ages, 584.

“ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນລະດູຂອງໝາກເດື່ອທີ່ສຸກ, ນອກຈາກໃນບາງຖິ່ນທ້ອງຖິ່ນ; ແລະໃນເຂດເນີນສູງຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກໍອາດກ່າວໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ, ‘ເວລາຂອງໝາກເດື່ອຍັງບໍ່ມາເຖິງ.’ ແຕ່ໃນສວນຜົນໄມ້ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມານັ້ນ, ມີຕົ້ນໜຶ່ງທີ່ເບິ່ງເໝືອນວ່າໄດ້ນຳໜ້າຕົ້ນອື່ນທັງໝົດ. ມັນຖືກປົກຄຸມໄວ້ແລ້ວດ້ວຍໃບ. ຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ, ກ່ອນທີ່ໃບຈະບານອອກ, ຜົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕຈະປາກົດຂຶ້ນກ່ອນ. ເພາະສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ນີ້ທີ່ມີໃບດົກໜາ ຈຶ່ງໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າຈະມີຜົນທີ່ເຈີຣິນດີແລ້ວ. ແຕ່ຮູບລັກຂອງມັນເປັນສິ່ງຫລອກລວງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງກວດຄົ້ນກິ່ງງ່າຂອງມັນ, ຕັ້ງແຕ່ກິ່ງລຸ່ມສຸດໄປຈົນເຖິງກິ່ງປາຍສູງສຸດ, ພຣະອົງກໍຊົງພົບ ‘ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.’ ມັນເປັນພຽງມວນໃບໄມ້ທີ່ໂອ້ອວດຕົນເອງ, ບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍກວ່ານັ້ນ.”

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງອັນຮ້າຍແຮງຕໍ່ມັນ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດກິນຜົນຈາກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.” ໃນເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກຳລັງເດີນທາງໄປຍັງນະຄອນອີກຄັ້ງ ກິ່ງງ່າທີ່ຖືກທຳລາຍແລະໃບທີ່ຫ້ອຍຕົກໄດ້ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. “ອາຈານ,” ເປໂຕກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ຕົ້ນໝາກເດື່ອທີ່ພຣະອົງໄດ້ສາບແຊ່ງນັ້ນໄດ້ແຫ້ງຫ່ຽວໄປແລ້ວ.”

“ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກສາວົກປະຫລາດໃຈ. ສຳລັບພວກເຂົາ ມັນເບິ່ງຄືບໍ່ສອດຄ່ອງກັບວິທີທາງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງ. ຫລາຍເທື່ອທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນພຣະອົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງມາບໍ່ແມ່ນເພື່ອພິພາກສາໂລກ ແຕ່ເພື່ອວ່າໂລກຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດໂດຍທາງພຣະອົງ. ພວກເຂົາລະນຶກເຖິງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ບຸດແຫ່ງມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດຂອງມະນຸດ ແຕ່ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.’ ລູກາ 9:56. ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງລ້ວນໄດ້ກະທຳເພື່ອຟື້ນຟູ ບໍ່ເຄີຍເພື່ອທຳລາຍ. ພວກສາວົກຮູ້ຈັກພຣະອົງພຽງໃນຖານະພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ພຣະຜູ້ຮັກສາ. ການກະທຳນີ້ເປັນກໍລະນີດຽວໂດດ. ມັນມີຈຸດປະສົງອັນໃດ? ພວກເຂົາຖາມກັນ.”

“ພຣະເຈົ້າ ‘ຊົງພໍພຣະໄທໃນຄວາມເມດຕາ.’ ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. ສໍາລັບພຣະອົງ ພາລະກິດແຫ່ງການທໍາລາຍ ແລະການປະກາດຄໍາພິພາກສາ ເປັນ ‘ພາລະກິດອັນແປກ.’ Isaiah 28:21. ແຕ່ເປັນເພາະຄວາມເມດຕາແລະຄວາມຮັກນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດຜ້າກໍາບັງຈາກອະນາຄົດ ແລະຊົງສໍາແດງໃຫ້ມະນຸດເຫັນຜົນຂອງວິຖີທາງແຫ່ງບາບ.”

“ການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ເຫັນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ອວດອ້າງໃບອັນຫຼູຫຼາຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດໂດຍກົງ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາດຢິວ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນແຈ້ງເຖິງສາເຫດແລະຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານລັກສະນະທາງສິນທຳແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ, ແລະຊົງໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຊົນຊາດຢິວຢືນຢູ່ຢ່າງໂດດເດັ່ນແຍກອອກຈາກຊາດອື່ນທັງປວງ, ໂດຍປະກາດຕົນວ່າຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາພິເສດຈາກພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາອ້າງສິດວ່າຕົນມີຄວາມຊອບທຳເໜືອກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງສິ້ນ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເສື່ອມຊາມໂດຍຄວາມຮັກໂລກແລະຄວາມໂລບໃນຜົນກຳໄລ. ພວກເຂົາໂອ້ອວດໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ. ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ພວກເຂົາແຜ່ກິ່ງກ້ານອັນອວດອ້າງຂອງຕົນຂຶ້ນສູງ, ເບິ່ງງອກງາມອຸດົມສົມບູນໃນພາຍນອກ ແລະງາມຕາຕໍ່ຜູ້ເບິ່ງ, ແຕ່ກໍໃຫ້ “ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.” ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ, ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ, ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ, ພວກປະໂລຫິດຜູ້ສວມມົງກຸດສູງ ແລະພິທີກຳອັນຊວນໃຫ້ເກີດຄວາມຄາລົບ, ແທ້ຈິງແລ້ວກໍງາມສົດໃສໃນຮູບພາຍນອກ, ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຄວາມຮັກ, ແລະຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ກັບຂາດໄປ.” The Desire of Ages, 581, 582.

“‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ,’ ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ, ‘ຈົນກວ່າບັນລັງທັງຫຼາຍຖືກຕັ້ງໄວ້, ແລະ ພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ມາແຕ່ໂບຮານການໄດ້ປະທັບນັ່ງລົງ: ສະຫຼຸມພຣະອົງຂາວດັ່ງຫິມະ, ແລະ ເສັ້ນຜົມແຫ່ງພຣະສຽນຂອງພຣະອົງດັ່ງຂົນແກະອັນບໍລິສຸດ; ບັນລັງຂອງພຣະອົງເປັນແປວໄຟ, ແລະ ລໍ້ຂອງມັນເປັນໄຟທີ່ລຸກໄໝ້. ທາງນ້ຳໄຟໄດ້ໄຫຼອອກ ແລະ ພຸ່ງອອກມາຈາກເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ: ພັນພັນໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະ ໝື່ນຄູນໝື່ນໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ: ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະ ບັນດາປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍຖືກເປີດອອກ.’ ດານີເອນ 7:9, 10, R.V.”

“ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ນິມິດຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ເຖິງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ເມື່ອອຸປະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍຈະຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ພິພາກສາແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ແລະແກ່ມະນຸດທຸກຄົນຈະຖືກປະທານຕາມ ‘ການກະທຳຂອງຕົນ.’ ພຣະຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ບູຮານການ ຄືພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ. ຜູ້ຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ກ່ອນທີ່ພູເຂົາຈະເກີດຂຶ້ນມາ ຫຼືກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແຜ່ນດິນໂລກແລະພິພົບ ຕັ້ງແຕ່ນິລັນດອນຈົນເຖິງນິລັນດອນ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ.’ Psalm 90:2. ພຣະອົງຜູ້ນີ້, ຜູ້ເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງສັບພະສິ່ງທັງປວງ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງພຣະບັນຍັດທັງສິ້ນ, ຈະຊົງເປັນປະທານໃນການພິພາກສາ. ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ, ໃນຖານະຜູ້ຮັບໃຊ້ແລະພະຍານ, ມີຈຳນວນ ‘ໜຶ່ງໝື່ນເທື່ອຂອງໜຶ່ງໝື່ນ, ແລະຫຼາຍພັນເທື່ອຂອງຫຼາຍພັນ,’ ເຂົ້າເຝົ້າຢູ່ໃນສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້.”

“‘ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດ ສະເດັດມາກັບເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແລະ ອຳນາດປົກຄອງ, ພຣະສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ອານາຈັກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າຊົນຊາດ, ປະຊາຊົນ, ແລະ ພາສາທັງປວງ ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ: ອຳນາດປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນອຳນາດປົກຄອງນິລັນດອນ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ.’ ດານີເອນ 7:13, 14. ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ທີ່ນີ້ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງມາສູ່ໂລກ. ພຣະອົງສະເດັດມາຫາຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານໃນສະຫວັນ ເພື່ອຮັບອຳນາດປົກຄອງ ແລະ ພຣະສະຫງ່າລາສີ ພ້ອມທັງອານາຈັກ ຊຶ່ງຈະຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງເມື່ອງານຂອງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ກາງສຳເລັດລົງ. ການສະເດັດມານີ້ແຫຼະ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງສູ່ໂລກ, ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິ້ນສຸດ 2300 ວັນໃນປີ 1844. ພ້ອມກັບການຕິດຕາມຂອງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ, ມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ທີ່ນັ້ນພຣະອົງປາກົດຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອປະກອບພາລະກິດຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງການປະຕິບັດພະລາດຊະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດ—ເພື່ອດຳເນີນພາລະກິດແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນ ແລະ ເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນບາບໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງວ່າມີສິດໄດ້ຮັບພຣະຜົນປະໂຫຍດຂອງການນັ້ນ.”

“ໃນພິທີການຮັບໃຊ້ອັນເປັນແບບຢ່າງນັ້ນ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການສາລະພາບບາບແລະການກັບໃຈ, ແລະຜູ້ທີ່ບາບຂອງເຂົາ, ໂດຍທາງໂລຫິດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ໄດ້ຖືກໂອນໄປຍັງສະຖານບໍລິສຸດ, ຈຶ່ງມີສ່ວນໃນພິທີຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະການພິພາກສາສືບສວນນັ້ນ, ກໍມີແຕ່ກໍລະນີຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳມາພິຈາລະນາ. ການພິພາກສາຄົນອະທຳເປັນພາລະກິດອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຈຳແນກຕ່າງຫາກ ແລະເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະຕໍ່ມາ. ‘ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ: ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພວກເຮົາກ່ອນ, ປາຍທາງຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຈະເປັນຢ່າງໃດ?’ 1 Peter 4:17.”

“ປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຊື່ແລະການກະທຳຂອງມະນຸດຖືກຈົດທະບຽນໄວ້ ຈະເປັນຕົວກຳນົດຄຳຕັດສິນໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ: ‘ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ.’ ຜູ້ຂຽນພຣະນິມິດ ເມື່ອບັນຍາຍເຖິງເຫດການດຽວກັນນີ້ ໄດ້ເພີ່ມວ່າ: ‘ອີກປຶ້ມໜຶ່ງກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ ຄືປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ; ແລະຄົນຕາຍທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກພິພາກສາຕາມສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມທັງຫຼາຍນັ້ນ ຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.’ ພຣະນິມິດ 20:12.”

“ປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດບັນຈຸບັນດາຊື່ຂອງທຸກຄົນທີ່ເຄີຍເຂົ້າມາຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະວ່າຊື່ຂອງພວກທ່ານຖືກຂຽນໄວ້ໃນສະຫວັນ.’ ລູກາ 10:20. ໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານຜູ້ສັດຊື່ຂອງທ່ານວ່າ, ‘ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ.’ ຟີລິບປອຍ 4:3. ດານີເອນ, ເມື່ອມອງໄປເຖິງ ‘ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ,’ ປະກາດວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ‘ຄືທຸກຄົນທີ່ຈະຖືກພົບວ່າມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ.’ ແລະຜູ້ຮັບການສຳແດງນິມິດກ່າວວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຊື່ ‘ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ’ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ດານີເອນ 12:1; ພຣະນິມິດ 21:27.”

“‘ປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກ’ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ບັນທຶກການກະທຳອັນດີຂອງ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະຄິດຄຳນຶງເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.’ ມາລາກີ 3:16. ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ ແລະການກະທຳແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງເຂົາ ໄດ້ຖືກຈົດບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ. ເນເຫມີຢາໄດ້ອ້າງເຖິງເລື່ອງນີ້ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ … ແລະຢ່າຊົງລົບລ້າງການກະທຳອັນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳເພື່ອພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ເນເຫມີຢາ 13:14. ໃນປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ ທຸກການກະທຳແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຖືກເຮັດໃຫ້ຄົງຢູ່ອະມະຕະ. ທີ່ນັ້ນ ທຸກການລໍ້ລວງທີ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານໄວ້, ທຸກຄວາມຊົ່ວທີ່ໄດ້ມີໄຊຊະນະເໜືອມັນ, ທຸກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນທີ່ໄດ້ເປັ່ງອອກ, ລ້ວນຖືກບັນທຶກໄວ້ຢ່າງສັດຊື່. ແລະທຸກການກະທຳແຫ່ງການເສຍສະລະ, ທຸກຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ໄດ້ອົດທົນເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ, ກໍຖືກບັນທຶກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ພຣະອົງຊົງນັບການພະເນຈອນຂອງຂ້ານ້ອຍ: ຂໍຊົງເກັບນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຂວດຂອງພຣະອົງ: ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນປຶ້ມຂອງພຣະອົງດອກຫລື?’ ເພງສັນລະເສີນ 56:8.”

ຍັງມີບັນທຶກເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດດ້ວຍ. “ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການກະທຳເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ພ້ອມກັບທຸກສິ່ງລັບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການດີ ຫຼືການຊົ່ວ.” “ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້ທີ່ມະນຸດເວົ້ານັ້ນ ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການເຖິງຄຳເວົ້ານັ້ນໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ.” ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຕັດວ່າ: “ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າຊອບທຳ, ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ.” Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. ຈຸດປະສົງແລະແຮງຈູງໃຈອັນລັບລີ້ປາກົດຢູ່ໃນບັນທຶກອັນບໍ່ຜິດພາດ; ເພາະພຣະເຈົ້າ “ຈະນຳສິ່ງທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຄວາມມືດອອກສູ່ແສງ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດໃນໃຈທັງຫຼາຍປາກົດແຈ້ງ.” 1 Corinthians 4:5. “ເບິ່ງແມ, ມັນໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາແລ້ວ, … ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍກັນ ພຣະຢາເວກ່າວ.” Isaiah 65:6, 7.

“ຜົນງານຂອງມະນຸດທຸກຄົນຜ່ານການພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກບັນທຶກໄວ້ວ່າສັດຊື່ ຫຼື ບໍ່ສັດຊື່. ຕົງຂ້າມກັບແຕ່ລະຊື່ໃນປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ ມີການຈົດລົງໄວ້ດ້ວຍຄວາມແມ່ນຢຳອັນນ່າສະພຶງກົວ ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຜິດ, ທຸກການກະທຳອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ທຸກໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ, ແລະ ທຸກບາບອັນລັບລີ້, ພ້ອມກັບທຸກການສະແດງຕົນຢ່າງແຍບຍົນ. ຄຳເຕືອນ ຫຼື ຄຳຕຳໜິທີ່ສະຫວັນສົ່ງມາແລ້ວຖືກເມີນເສຍ, ເວລາທີ່ຖືກສູນເປົ່າ, ໂອກາດທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໃຫ້ເກີດຜົນ, ອິດທິພົນທີ່ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປເພື່ອການດີ ຫຼື ເພື່ອການຊົ່ວ ພ້ອມທັງຜົນອັນແຜ່ກວ້າງໄກຂອງມັນ, ທັງໝົດນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຈົດບັນທຶກ.”

“ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມາດຕະຖານທີ່ຈະໃຊ້ທົດສອບລັກສະນະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້: ເພາະນີ້ແຫຼະເປັນໜ້າທີ່ທັງໝົດຂອງມະນຸດ. ເພາະພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການງານເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ.’ Ecclesiastes 12:13, 14. ອັກຄະສາວົກຢາໂກໂບໄດ້ເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນວ່າ: ‘ພວກທ່ານຈົ່ງເວົ້າ ແລະຈົ່ງປະພຶດ ເໝືອນຄົນທີ່ຈະຖືກພິພາກສາໂດຍພຣະບັນຍັດແຫ່ງເສລີພາບ.’ James 2:12.”

ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໃນການພິພາກສາຖືກ “ນັບວ່າສົມຄວນ” ຈະມີສ່ວນໃນການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທໍາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ: “ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບໂລກນັ້ນ ແລະການຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍ … ຍ່ອມເທົ່າທຽມກັບພວກທູດສະຫວັນ; ແລະເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເປັນບຸດແຫ່ງການຟື້ນຄືນນັ້ນ.” ລູກາ 20:35, 36. ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງປະກາດວ່າ “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທໍາຄວາມດີ” ຈະອອກມາ “ເພື່ອການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ໂຢຮັນ 5:29. ບັນດາຜູ້ຊອບທໍາທີ່ໄດ້ຕາຍໄປຈະບໍ່ຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈົນກວ່າພາຍຫຼັງການພິພາກສາ ຊຶ່ງໃນການນັ້ນພວກເຂົາຖືກນັບວ່າສົມຄວນສໍາລັບ “ການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນສານພິພາກສາດ້ວຍຕົນເອງ ໃນເວລາທີ່ບັນທຶກຂອງພວກເຂົາຖືກກວດພິຈາລະນາ ແລະຄະດີຂອງພວກເຂົາຖືກຕັດສິນ.

“ພຣະເຢຊູຈະປາກົດເປັນຜູ້ທູນຂໍແທນເຂົາທັງຫຼາຍ, ເພື່ອອ້ອນວອນແທນພວກເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ‘ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ພວກເຮົາກໍມີຜູ້ທູນຂໍຕໍ່ພຣະບິດາ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທຳ.’ 1 John 2:1. ‘ເພາະວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ມືມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ, ອັນເປັນພຽງແບບຂອງຂອງແທ້; ແຕ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຫວັນເອງ, ບັດນີ້ເພື່ອປາກົດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າເພື່ອພວກເຮົາ.’ ‘ເຫດສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດຊົງໂຜດໃຫ້ລອດໄດ້ຢ່າງສົມບູນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາເຖິງພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດເພື່ອທູນຂໍແທນພວກເຂົາ.’ Hebrews 9:24; 7:25.”

“ເມື່ອປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍຖືກເປີດອອກໃນການພິພາກສາ ຊີວິດຂອງຄົນທັງປວງຜູ້ໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູກໍຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດເປັນຮຸ່ນທຳອິດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ອົງຜູ້ທູນແກ້ຂອງພວກເຮົາຊົງສະເໜີກໍລະນີຂອງແຕ່ລະຮຸ່ນສືບຕໍ່ກັນໄປ ແລະສິ້ນສຸດທີ່ບັນດາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່. ທຸກຊື່ຖືກເອີ້ນເຖິງ ທຸກກໍລະນີຖືກກວດສອບຢ່າງລະອຽດ. ມີຊື່ທີ່ຖືກຮັບໄວ້ ມີຊື່ທີ່ຖືກປະຕິເສດ. ເມື່ອຜູ້ໃດຍັງມີບາບເຫຼືອຢູ່ໃນປຶ້ມບັນທຶກ ໂດຍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບການອະໄພ ຊື່ຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ ແລະບັນທຶກແຫ່ງການກະທຳອັນດີຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຄວາມລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ໂມເຊວ່າ: ‘ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາ ເຮົາຈະລຶບຜູ້ນັ້ນອອກຈາກປຶ້ມຂອງເຮົາ.’ Exodus 32:33. ແລະຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ເມື່ອຄົນຊອບທຳຫັນໜີຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນ ແລະກະທຳຄວາມຊົ່ວ, … ຄວາມຊອບທຳທັງໝົດທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳມານັ້ນຈະບໍ່ຖືກກ່າວເຖິງ.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.