For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

ເປັນເວລາດົນພໍສົມຄວນແລ້ວ, ແທ້ຈິງແລ້ວນັບຈາກທັນທີຫຼັງ 9/11, ພວກເຮົາໄດ້ສັ່ງສອນຢ່າງສະໝໍາເສມີວ່າ ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11. ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຈາກພະຍານຫຼາຍປະການໃນພຣະຄຳພີ, ຊຶ່ງໄດ້ຢືນຢັນມັນຈາກທິດທາງທີ່ແຕກຕ່າງກັນໂດຍສິ້ນເຊີງ. ນັບຕັ້ງແຕ່ເດືອນກໍລະກົດ 2023, ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໃຈລາຍລະອຽດເພີ່ມເຕີມອີກຫຼາຍກ່ຽວກັບການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ເມື່ອທຽບກັບລາຍລະອຽດທີ່ຖືກຄົ້ນພົບໃນໄລຍະສັ້ນໆຫຼັງຈາກ 9/11. ເປັນຫຍັງການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11? ການພິພາກສາຂອງຜູ້ມີຊີວິດຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

ໃນບົດທຳອິດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ລັກສະນະສຳຄັນປະການຫຼັກທີ່ຖືກລະບຸເຖິງພຣະຄຣິດຄື ພຣະອົງເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຕົ້ນ ແລະ ເປັນປາຍ, ເປັນຜູ້ທຳອິດ ແລະ ເປັນຜູ້ສຸດທ້າຍ. ພຣະອົງຊົງປະທານແບບຢ່າງຂອງພຣະລັກສະນະນັ້ນຂອງພຣະອົງເອງ ເມື່ອພຣະອົງຊົງບັນຊາໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂຢຮັນກໍຈະໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະມາເຖິງດ້ວຍ. ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງປາຍທາງໂດຍອາໄສຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ເສມໍ. ນັ້ນແຫຼະຄືພຣະອົງ.

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

ພຣະຄຳພີລະບຸວ່າ ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະ. ພຣະທຳເລີ່ມຕົ້ນເລມທຳອິດໃນພຣະຄຳພີ ຄື ປະຖົມມະການ ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ການເລີ່ມຕົ້ນ.” ພຣະທຳສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ຄື ພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະ ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ກ່ອນໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ ກໍຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ປະຖົມມະການເປັນອາລຟາ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນໂອເມກາ, ແລະ ທັງສອງຮ່ວມກັນຄືພຣະວັດຈະນະ, ແລະ ພຣະວັດຈະນະນັ້ນຄືພຣະເຢຊູ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ລາຍເຊັນຂອງພຣະເຈົ້າ ຫຼື ພຣະນາມຂອງພຣະອົງ ຖືກຈາລຶກໄວ້ພາຍໃນທຸກຂໍ້ຄວາມແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ລາຍເຊັນນັ້ນຢືນຢັນວ່າ ຄວາມສະຫວ່າງໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ.

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

ຖ້າການຕີຄວາມຂໍ້ພະຍາກອນຕອນໃດໜຶ່ງບໍ່ມີລາຍເຊັນຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ, ການຕີຄວາມນັ້ນຈຶ່ງຜິດພາດ. ຍັງມີການທົດສອບອື່ນໆອີກທີ່ຄວນນຳມາໃຊ້ໃນເວລາຕີຄວາມພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ວ່າບຸກຄົນໃດຈະນຳການທົດສອບໃດມາໃຊ້, ການທົດສອບນັ້ນຄວນຖືກກຳນົດໄວ້ພາຍໃນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຖ້າບໍ່ມີການທົດສອບທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ, ກໍຈະມີການຕີຄວາມທີ່ມະນຸດສ້າງຂຶ້ນນ້ອຍລົງ. ດັ່ງນັ້ນ, ເປັນຫຍັງ? ແລະ ແມ່ນຫຍັງ? ການພິພາກສາຕາມພຣະຄຳພີຂອງຜູ້ມີຊີວິດ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11 ແມ່ນຫຍັງຫຼື?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງໃນພຣະທຳ Revelation, ພຣະອົງຊົງລະບຸພຣະອົງວ່າເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ແລະຊົງໃຊ້ຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າຄຸນລັກສະນະຂອງພຣະອຸປະນິສັຍຂໍ້ນັ້ນຂອງພຣະອົງໝາຍເຖິງຫຍັງ. ພຣະອົງຊົງລະບຸຂ່າວສານຂອງພຣະທຳທັງໝົດນັ້ນວ່າເປັນການສຳແດງພຣະອົງເອງ. ພຣະອົງຊົງບັນຊາໂຢຮັນໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນໂລກຂອງໂຢຮັນໃນເວລານັ້ນ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂຢຮັນກໍຈະກຳລັງບັນທຶກສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ໂຢຮັນເປັນໜຶ່ງໃນສິບສອງຜູ້ນຳໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ໂຢຮັນຈຶ່ງເປັນພາບສະແດງຂອງຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຣິສຕະຈັກ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະຝູງຊົນໃຫຍ່ໃນ Revelation ບົດ 7.

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

ເຫດຜົນຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນດັ່ງນີ້: ພຣະເຢຊູຄືພຣະວາຈາ ໂດຍພຣະວາຈານັ້ນສິ່ງທັງປວງຈຶ່ງຖືກຊົງສ້າງຂຶ້ນ, ເປັນພຣະວາຈາຜູ້ຊຶ່ງດຳລົງຢູ່ກັບພຣະບິດາຂອງພຣະອົງມາແຕ່ດັ້ງເດີມ, ແລະພຣະອົງຍັງແມ່ນພຣະຄຳພີອີກດ້ວຍ, ເພາະພຣະອົງຄືພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄຸນລັກສະນະປະການທຳອິດໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນຂ່າວສານສຸດທ້າຍຂອງພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືວ່າ ພຣະອົງຊົງສຳແດງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສິ່ງໜຶ່ງ ດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນເອງ. ຖ້າຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ບໍ່ຖືກນຳໄປປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ໃນການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງບຸກຄົນໜຶ່ງ ຄົນນັ້ນກໍບໍ່ອາດຮູ້ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ການພິພາກສາຄົນເປັນທີ່ມີຊີວິດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ, ແລະເຫດໃດຈຶ່ງເລີ່ມຂຶ້ນໃນ 9/11, ແລະທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ເຫດໃດມັນຈຶ່ງເກືອບຈະສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

ເປັນຕົວຢ່າງໜຶ່ງຂອງຫຼັກການແຫ່ງ Alpha ແລະ Omega, ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນ, ຊຶ່ງເປັນຄວາມຈິງຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ ທີ່ອາດລະບຸໄດ້ອີກວ່າ ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍຈິດວິນຍານ. ບໍ່ວ່າຈະຖືກກ່າວອອກມາແນວໃດ ທັງອິດສະຣາເອນບູຮານຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນສະໄໝປະຈຸບັນຝ່າຍຈິດວິນຍານ ຕ່າງກໍມີປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ປະຫວັດຕອນສິ້ນສຸດ. ໃນສີ່ປະຫວັດນັ້ນ ສາມປະຫວັດໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປແລ້ວ, ແລະ ບັດນີ້ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນປະຫວັດທີສີ່ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

ປະຫວັດສາດສາມຊ່ວງໃນອະດີດນັ້ນເປັນພະຍານສາມປະການຂອງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍໃນປະຫວັດສາດຂອງໂລກ. ປະຫວັດສາດສາມຊ່ວງໃນອະດີດນັ້ນບົ່ງຊີ້ຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະນິມິດວ່າເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຍັງມີແນວຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຂອງປະຫວັດສາດທີ່ກ່າວເຖິງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນດ້ວຍ, ແຕ່ຈຳນວນຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍສັນຍະລັກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີໃນທາງຄຳພະຍາກອນໂດຍການນຳສິບສອງເຜົ່າຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ມາຄູນກັບສິບສອງສາວົກຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່.

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

ເປັນຕົວຢ່າງອີກປະການໜຶ່ງຂອງອານຟາແລະໂອເມກາ, ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 14 ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ. ຂະບວນການມິນເລີໄຣຕ໌ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ແລະຂະບວນການຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດອົງທີສາມ. ຂະບວນການອານຟາໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂະບວນການໂອເມກາໄດ້ປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່, ໂດຍລະບຸວ່າການເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນແມ່ນ 9/11.

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

ຕົວຢ່າງປະການທີສາມຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ຊຶ່ງສາມາດຮັບຮອງໄດ້ໂດຍການດົນໃຈ ຄືວ່າ ໃນເບື້ອງຕົ້ນ ອັນຟາເຄື່ອນໄຫວຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນໜັງສື The Great Controversy ໃນບໍລິບົດທີ່ຄຳອຸປະມານັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງໃນເວລານັ້ນ. ນາງສອນວ່າ ຂະບວນການໂອເມກາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງຢ່າງຕົງຕາມຕົວອັກສອນເຊັ່ນກັນ. ພະຍານສັ້ນໆສາມປະການຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ຕອນປາຍເປັນດັ່ງຕອນຕົ້ນ.

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊາວເຮັບຣູ ໂດຍມີເລືອດທີ່ທາໄວ້ເທິງວົງກົບປະຕູເປັນເຄື່ອງໝາຍ, ຊຶ່ງແນ່ນອນວ່ານັ້ນແມ່ນການກ່າວເຖິງ “ສຽງຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ” ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພິທີບັບຕິສະມາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກັບພຣະຄຣິດ, ແລະ ໂປໂລໄດ້ສອນພວກເຮົາວ່າ ຊາວເຮັບຣູຜູ້ອອກຈາກອີຢິບນັ້ນລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ “ໃນເມກ” ແລະ “ໃນທະເລແດງ.” ເມື່ອພວກເຂົາຂ້າມພົ້ນທະເລໄປແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບມານາ, ຊຶ່ງໃນບັນດາຄວາມໝາຍອື່ນໆ ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ໃນບໍລິບົດທີ່ມັນເປັນບົດທົດສອບ.

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

“ມານາ” ເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາ ແລະ ເມື່ອພວກເຂົາລົ້ມເຫລວໃນການທົດສອບຄັ້ງທີສິບ ແລະ ຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂໍ້ຄວາມຂອງ Joshua ແລະ Caleb, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງຊົງປະຕິເສດພວກເຂົາໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄດ້ຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບ Joshua ແລະ Caleb. ເມື່ອໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ແຜ່ນດິນແຫ່ງພຣະສັນຍາ, ພິທີການຕັດຫນັງປາຍອະວັຍະວະບໍ່ໄດ້ຖືກປະກອບແກ່ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ເກີດໃນລະຫວ່າງສີ່ສິບປີນັ້ນ, ເພາະພິທີນັ້ນໄດ້ຖືກຢຸດລົງໃນການກະບົດທີ່ Kadesh, ແລະ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນອີກທີ່ Kadesh ກ່ອນການເຂົ້າໄປນັ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ. ນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍຮັບຮອງຂອງ Alpha ແລະ Omega.

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

ການພະເນຈອນໄປໃນຖິ່ນກັນດານເປັນເວລາສີ່ສິບປີ ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນດ້ວຍການກະບົດຕໍ່ຂ່າວສານຂອງໂຢຊວຍ ແລະ ຄາເລັບ, ແລະມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການກະບົດຂອງໂມເຊໃນການຕີພຣະສີລາ, ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ບິດເບືອນພຣະລັກສະນະ ແລະ ພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ, ພຣະເຢຊູໃນຖານະເປັນ “ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ” ຕາມມາລາກີບົດທີສາມ, ໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຮັບຮອງ “ພັນທະສັນຍາ” ກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ, ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນດານີເອນບົດທີເກົ້າສຳເລັດ. ໃນຖານະເປັນຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພຣະຄຣິດໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກ ໃນປະຫວັດສາດດຽວກັນນັ້ນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາເດີມ. ໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນບູຮານໃນຖານະເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຂ້າມຜ່ານປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາກ່ອນໜ້າ ແລະໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບປະຊາຊົນໃໝ່ທີ່ຖືກຊົງເລືອກ. ພຣະອົງໄດ້ກະທຳສິ່ງດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນບູຮານ.

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

ສັນຍາລັກຂອງພັນທະສັນຍາແມ່ນການແຕ່ງງານ, ແລະນັບແຕ່ການບັງເກີດຂອງພຣະຄຣິດຈົນເຖິງການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 AD, ຄຳພະຍາກອນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນການຢ່າຮ້າງຢ່າງເປັນລຳດັບຂອງພຣະເຈົ້າຈາກອິສຣາເອນໂບຮານຕາມຕົວອັກສອນ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຢ່າຮ້າງນັ້ນໄດ້ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ແທ້ໆເມື່ອໃດ—ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງບັງເກີດ, ໃນເວລາທີ່ພຣະອົງສິ້ນພຣະຊົນ, ໃນການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນ, ຫຼືໃນການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ?

“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

ໃນຂະນະດຽວກັນ ຜູ້ນະມັດສະການຈາກທຸກປະຊາຊາດໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະວິຫານທີ່ຖືກອຸທິດໄວ້ເພື່ອການນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິຫານນັ້ນສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຄໍາ ແລະ ຫີນມີຄ່າ ເປັນພາບແຫ່ງຄວາມງາມ ແລະ ຄວາມສົງ່າຜ່າເຜີຍ. ແຕ່ພຣະເຢໂຮວາບໍ່ໄດ້ປະທັບຢູ່ໃນພະລາຊະວັງແຫ່ງຄວາມງາມນັ້ນອີກຕໍ່ໄປ. ຊົນຊາດອິດສະຣາເອນໃນຖານະເປັນປະຊາຊາດໜຶ່ງໄດ້ຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະຄຣິດ ໃນໄລຍະໃກ້ຈະສິ້ນສຸດພັນທະກິດຂອງພຣະອົງໃນໂລກນີ້ ທອດພຣະເນດເບິ່ງພາຍໃນພຣະວິຫານເປັນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ພຣະອົງກ່າວວ່າ, ‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ເຮືອນຂອງພວກທ່ານຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າແກ່ພວກທ່ານ.’ Matthew 23:38. ກ່ອນໜ້ານີ້ ພຣະອົງໄດ້ເອີ້ນພຣະວິຫານນັ້ນວ່າເປັນເຮືອນຂອງພຣະບິດາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ເມື່ອພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າສະເດັດອອກຈາກຝາຜະໜັງເຫຼົ່ານັ້ນ ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ຖອນອອກຈາກພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງເພື່ອພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະອົງນັ້ນຕະຫຼອດໄປ.” Acts of the Apostles, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

ໃນວັນຖັດຈາກການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດວ່າ ເຮືອນຂອງຊາວຢິວໄດ້ຖືກປະໄວ້ໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ແລະການຢ່າຮ້າງນັ້ນໄດ້ສຳເລັດຢ່າງສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ ການຢ່າຮ້າງໄດ້ສຳເລັດລົງເມື່ອຕາເວັນຕົກໃນວັນແຫ່ງການເສັດສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະ.

“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

“ເຢຣູຊາເລັມເຄີຍເປັນດັ່ງບຸດນ້ອຍຜູ້ຢູ່ໃນການດູແລອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ, ແລະດັ່ງບິດາຜູ້ອ່ອນໂຍນໄວ້ທຸກໂສກເຫນືອບຸດຊາຍຜູ້ນອກລູ່ນອກທາງ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງກັ່ນນ້ຳພຣະເນດເຫນືອນະຄອນທີ່ຊົງຮັກນັ້ນ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄປໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະເບິ່ງເຈົ້າຖືກອຸທິດໃຫ້ແກ່ຄວາມພິນາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງປ່ອຍເຈົ້າໄປເພື່ອໃຫ້ຈອກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າເຕັມບໍ? ຈິດວິນຍານດຽວກໍມີຄຸນຄ່າຫຼາຍເຫຼືອເກີນ ຈົນເມື່ອປຽບກັບມັນ ໂລກທັງຫຼາຍກໍຈົມຫາຍໄປໃນຄວາມໄຮ້ຄວາມໝາຍ; ແຕ່ທີ່ນີ້ມີຊົນຊາດທັງຊາດກຳລັງຈະສູນເສຍໄປ. ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ຄ່ອຍຄ້ອຍອຽງລົງສູ່ຕາເວັນຕົກຜ່ານພົ້ນໄປຈາກສາຍຕາໃນຟ້າສະຫວັນ, ວັນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຢຸດຢູ່ເທິງສັນເຂົາໂອລີເວັດ, ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປສຳລັບເຢຣູຊາເລັມທີ່ຈະກັບໃຈ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດນາງແຫ່ງພຣະເມດຕາກຳລັງພັບປີກຂອງນາງ ເພື່ອຈະກ້າວລົງຈາກພຣະທີ່ນັ່ງທອງຄຳ ແລະຫຼີກທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມຍຸດຕິທຳແລະການພິພາກສາທີ່ກຳລັງມາເຖິງຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ດວງພຣະໄທອັນໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດ ຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໝິ່ນແຄນພຣະເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ດູຖູກຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະເປື້ອນເປັນເລືອດພຣະອົງໃນມືຂອງນາງ. ຖ້າຫາກເຢຣູຊາເລັມພຽງແຕ່ກັບໃຈ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ. ໃນຂະນະທີ່ແສງສຸດທ້າຍຂອງດວງອາທິດຕົກດິນຍັງອ້ອຍອິ່ງຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ, ຫໍຄອຍ, ແລະຍອດປະດັບ, ຈະບໍ່ມີທູດສະຫວັນທີ່ດີອົງໃດນຳນາງໄປສູ່ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະປັດເປົ່າຊະຕາກຳອັນພິນາດຂອງນາງໄປບໍ? ນະຄອນທີ່ງົດງາມແຕ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງບັນດາສາດສະດາ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈອງຈຳຕົນເອງໄວ້ໃນໂສ້ແຫ່ງຄວາມເປັນທາດໂດຍຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງນາງ,—ວັນແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງນາງໃກ້ຈະໝົດລົງແລ້ວ!”

“Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

“ຍັງອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເຢຣູຊາເລັມ. ກ່ອນທີ່ວັນນັ້ນຈະສິ້ນສຸດລົງ ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນພະຍານເຖິງພຣະຄຣິດ. ສຽງແຫ່ງການເປັນພະຍານໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນ ຕອບສະໜອງຕໍ່ສຽງເອີ້ນຈາກອະດີດຝ່າຍຄຳພະຍາກອນ. ຖ້າເຢຣູຊາເລັມຈະຍອມຟັງສຽງເອີ້ນນັ້ນ, ຖ້ານາງຈະຮັບພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ກຳລັງເຂົ້າມາຍັງປະຕູຂອງນາງ, ນາງກໍອາດຈະຍັງຖືກຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້.”

“Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

“ຂ່າວສານໄດ້ໄປເຖິງພວກຜູ້ປົກຄອງໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມວ່າ ພຣະເຢຊູກຳລັງເຂົ້າມາໃກ້ເມືອງ ພ້ອມດ້ວຍຝູງຊົນຈຳນວນຫລາຍ. ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີການຕ້ອນຮັບໃດໆສຳລັບພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ພວກເຂົາຈຶ່ງອອກໄປພົບພຣະອົງ ໂດຍຫວັງວ່າຈະທຳໃຫ້ຝູງຊົນນັ້ນແຕກກະຈາຍ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຈະລົງຈາກພູເຂົາມະກອກເທດ ມັນໄດ້ຖືກຂັດຂວາງໂດຍພວກຜູ້ປົກຄອງ. ພວກເຂົາຖາມເຖິງສາເຫດແຫ່ງການຊື່ນຊົມຍິນດີອັນອຶກກະທຶກນັ້ນ. ເມື່ອພວກເຂົາຖາມວ່າ ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ພວກສາວົກທີ່ເຕັມປ່ຽມດ້ວຍຈິດວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈ ກໍໄດ້ຕອບຄຳຖາມນີ້. ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນຄົມຄາຍ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຊ້ຳຄຳພະຍາກອນທັງຫລາຍກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດ:”

“Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

“ອາດາມຈະບອກທ່ານວ່າ, ມັນແມ່ນເຊື້ອສາຍຂອງຜູ້ຍິງທີ່ຈະທຳລາຍຫົວຂອງງູ.”

“Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

“ຈົ່ງຖາມອັບຣາຮາມ ແລ້ວທ່ານຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ເມນຄີເຊເດັກ ກະສັດແຫ່ງຊາເລັມ,’ ກະສັດແຫ່ງສັນຕິສຸກ. ປະຖົມມະການ 14:18.”

“Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

“ຢາໂຄບຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄືຊີໂລແຫ່ງເຜົ່າຢູດາ.

“Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

“ອິຊາຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ‘ອິມມານູເອນ,’ ‘ມະຫັດສະຈັນ, ທີ່ປຶກສາ, ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດ, ພຣະບິດາອັນເປັນນິດ, ເຈົ້າຊາຍແຫ່ງສັນຕິພາບ.’ ອິຊາຢາ 7:14; 9:6.”

“Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

“ເຢເຣມີຢາຈະບອກທ່ານວ່າ, ກິ່ງງ່າຂອງດາວິດ, ‘ພຣະຢາເວຫ໌ຄວາມຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.’ ເຢເຣມີຢາ 23:6.”

“Daniel will tell you, He is the Messiah.

“ດານີເອນຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະເມຊີອາ.”

“Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

“ໂຮເຊອາຈະບອກທ່ານວ່າ, ພຣະອົງເປັນ ‘ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ; ພຣະເຢໂຫວາແມ່ນພຣະນາມທີ່ລະນຶກເຖິງພຣະອົງ.’ ໂຮເຊອາ 12:5.”

“John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

“ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ຈະບອກທ່ານວ່າ ພຣະອົງຄື ‘ພຣະເມສານ້ອຍຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງຍົກເອົາຄວາມບາບຂອງໂລກໄປ.’ ໂຢຮັນ 1:29.”

“The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

“ພຣະເຢໂຫວາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດຈາກພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ນີ້ແມ່ນພຣະບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາ.’ ມັດທາຍ 3:17.

“We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

“ພວກເຮົາ, ຜູ້ເປັນສາວົກຂອງພຣະອົງ, ຂໍປະກາດວ່າ, ນີ້ແຫຼະຄືພຣະເຢຊູ, ພຣະເມຊີອາ, ເຈົ້ານາຍແຫ່ງຊີວິດ, ພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງໂລກ.”

“And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

“ແລະເຈົ້ານາຍແຫ່ງອໍານາດຂອງຄວາມມືດກໍຮັບຮູ້ພຣະອົງ ໂດຍກ່າວວ່າ, ‘ຂ້ານ້ອຍຮູ້ວ່າພຣະອົງແມ່ນຜູ້ໃດ, ຄື ອົງບໍຣິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.’ ມາຣະໂກ 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

ປະຫວັດຂອງການສະເດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໃນຊ່ວງເວລາຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌. ຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອການສະເດັດເຂົ້າໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ ປະຊາຊົນໄດ້ຢູ່ໃຕ້ການດົນໃຈຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລ້ວພຣະຄຣິດກໍຢຸດ ແລະຮ້ອງໄຫ້ເຫນືອນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ສືບຕໍ່ການສະເດັດເຂົ້າ ແລະຈາກນັ້ນກໍຖືກເຜີຍໜ້າກັບບັນດາຜູ້ນຳຊາວຢິວ. ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະແຍກລັກສະນະບາງປະການຂອງເລື່ອງນີ້ອອກມາ ເພື່ອຈະລະບຸເຄື່ອງໝາຍຕາມທາງທີ່ຖືກທຳຊ້ຳອີກໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະກ່າວຂໍ້ສັງເກດປະການໜຶ່ງກ່ຽວກັບຕອນເລີ່ມຕົ້ນແລະຕອນສິ້ນສຸດ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງອີງຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເປັນຕອນທ້າຍຂອງບົດໜຶ່ງ, ແລະໃນຕອນເປີດຂອງບົດຖັດໄປໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.

“The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

“ການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະຄຣິດຢ່າງມີໄຊນັ້ນ ເປັນເພີຍເງົາເລືອນລາງຂອງການສະເດັດມາຂອງພຣະອົງໃນເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ ດ້ວຍລິດອໍານາດແລະພຣະສິຣິ ທ່າມກາງໄຊຊະນະຂອງທູດສະຫວັນ ແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງວິສຸດຊົນ. ເມື່ອນັ້ນ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ກ່າວແກ່ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຟາຣິສີຈະສໍາເລັດເປັນຈິງວ່າ: ‘ຕໍ່ໄປນີ້ ພວກທ່ານຈະບໍ່ເຫັນເຮົາ ຈົນກວ່າພວກທ່ານຈະເວົ້າວ່າ ຜູ້ທີ່ມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນ ເປັນສຸກ.’ ມັດທາຍ 23:39. ໃນນິມິດພະຍາກອນ ຊາກາຣີຢາໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນວັນແຫ່ງໄຊຊະນະສຸດທ້າຍນັ້ນ; ແລະທ່ານຍັງໄດ້ເຫັນຊະຕາກໍາຂອງຜູ້ທີ່ໃນການສະເດັດມາຄັ້ງທໍາອິດໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດວ່າ: ‘ພວກເຂົາຈະແຫງນເບິ່ງເຮົາ ຜູ້ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ແທງທະລຸ; ແລະພວກເຂົາຈະໄວ້ທຸກເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງໄວ້ທຸກເພາະບຸດຊາຍຄົນດຽວຂອງຕົນ, ແລະຈະຂົມຂື່ນເພາະພຣະອົງ ເໝືອນຢ່າງຄົນໜຶ່ງທີ່ຂົມຂື່ນເພາະບຸດຫົວປີຂອງຕົນ.’ ຊາກາຣີຢາ 12:10. ພຣະຄຣິດໄດ້ລ່ວງຮູ້ເຫດການນີ້ ເມື່ອພຣະອົງທອດພຣະເນດເຫັນນະຄອນ ແລະຊົງກັນແສງເພາະມັນ. ໃນຄວາມພິນາດພັງທາງໂລກຂອງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງໄດ້ທອດພຣະເນດເຫັນການທໍາລາຍຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊົນຊາດນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມີຄວາມຜິດໃນເລືອດຂອງພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ.”

“The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

“ພວກສາວົກໄດ້ເຫັນຄວາມກຽດຊັງຂອງຊາວຢິວທີ່ມີຕໍ່ພຣະຄຣິດ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຫັນວ່າມັນຈະນໍາໄປສູ່ສິ່ງໃດ. ພວກເຂົາຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈສະພາບທີ່ແທ້ຈິງຂອງອິສຣາເອນ ຫຼືບໍ່ເຂົ້າໃຈການສະໜອງໂທດທີ່ຈະຕົກລົງເທິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ. ພຣະຄຣິດໄດ້ເປີດເຜີຍສິ່ງນີ້ແກ່ພວກເຂົາ ໂດຍຜ່ານບົດຮຽນຈາກວັດຖຸອັນມີນັຍສໍາຄັນ.”

“The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

“ການຮ້ອງເອີ້ນເທື່ອສຸດທ້າຍເຖິງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເປັນໄປຢ່າງໄຮ້ຜົນ. ພວກປະໂຣຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດສະທ້ອນກັບມາໂດຍຝູງຊົນ ເພື່ອຕອບຄຳຖາມວ່າ, ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບມັນວ່າເປັນພຣະສຽງແຫ່ງການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ. ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມປະຫລາດໃຈ ພວກເຂົາພະຍາຍາມປິດປາກປະຊາຊົນ. ໃນທ່າມກາງຝູງຊົນນັ້ນມີນາຍທະຫານໂຣມັນຢູ່, ແລະຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ສັດຕູຂອງພຣະອົງໄດ້ກ່າວໂທດພຣະເຢຊູວ່າເປັນຜູ້ນຳແຫ່ງການກະບົດ. ພວກເຂົາໄດ້ພັນລະນາວ່າ ພຣະອົງກຳລັງຈະເຂົ້າຄອບຄອງພຣະວິຫານ ແລະຈະຄອງລາດເປັນກະສັດໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.” The Desire of Ages, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

ຈຸດທີ່ຂ້ອຍບໍ່ປາຖະໜາໃຫ້ພາດໄປຄື ການເສັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຊະນະຂອງພຣະຄຣິດນັ້ນ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າບໍ່ພຽງແຕ່ຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໃນປະຫວັດສາດມິນເລີໄຣຕ໌ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນແບບຢ່າງຂອງອະວະສານໂລກດ້ວຍ. ມັນກ່ຽວໂຍງກັບການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສະຫະສະວັດໃນ Revelation ບົດ 20 ແລະຍັງກ່ຽວໂຍງກັບການສະເດັດກັບມາຂອງພຣະອົງພ້ອມກັບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງສະຫະສະວັດ. ມັນຍັງກ່ຽວໂຍງກັບການຕາຍຂອງຄົນອະທຳໃນເວລາການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງ, ແລະການພິພາກສາຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາໃນຕອນທ້າຍຂອງສະຫະສະວັດ. ຕອນເປີດຂອງວັກສຸດທ້າຍລະບຸວ່າ, “ການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍຕໍ່ເຢຣູຊາເລັມໄດ້ເປັນໄປໂດຍໄຮ້ຜົນ. ພວກປະໂລຫິດແລະພວກຜູ້ປົກຄອງໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນອະດີດສະທ້ອນກັບຄືນມາໂດຍຝູງຊົນ, ເພື່ອຕອບຄຳຖາມທີ່ວ່າ, ‘ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ?’ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຮັບມັນວ່າເປັນສຽງແຫ່ງການດົນໃຈ.”

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

ການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນເປັນໄປໂດຍປາສະຈາກຜົນ, ແລະການຮ້ອງຂໍນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນ “ສຽງພະຍາກອນແຫ່ງອະດີດ.” ຝູງຊົນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດໄດ້ປະຕິເສດການຮ້ອງຂໍຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄຳແນະນຳຂອງເຢເຣມີຢາໃຫ້ກັບຄືນໄປສູ່ຫົນທາງເດີມ. ພວກເຂົາຍັງໄດ້ປະຕິເສດວິທີການແບບ ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ເພາະບັນດາສາວົກໄດ້ຕອບຄຳຖາມວ່າ “ຜູ້ນີ້ແມ່ນຜູ້ໃດ,” ໂດຍການນຳພະຍານຫຼາຍປະການມາຮ່ວມກັນ, ບັນທັດຕໍ່ບັນທັດ, ຈາກບ່ອນນີ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະຈາກບ່ອນນັ້ນໜ້ອຍໜຶ່ງ.

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງເລີ່ມການເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ພຣະອົງຊົງຢຸດລະຫວ່າງທາງ. ສິ່ງນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນ ເມື່ອພວກສາວົກໄດ້ນຳເອົາລໍມາໃຫ້ພຣະຄຣິດຊົງຂີ່. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຂີ່ສັດນັ້ນມາກ່ອນ ແລະ ສັດນັ້ນກໍບໍ່ເຄີຍຖືກຂີ່ມາກ່ອນເຊັ່ນກັນ. ເຫດຜົນນີ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການອັດສະຈັນ ເພາະວ່າຈະມີສັດຕົວໃດຍອມໃຫ້ຄົນຂີ່ໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຄັ້ງທຳອິດ ແລະ ຜູ້ໃດຈະຮູ້ວິທີຄວບຄຸມການຂີ່ລໍທີ່ບໍ່ເຄີຍຖືກຂີ່ມາກ່ອນໄດ້. ສິ່ງນີ້ຄ້າຍຄືກັນກັບເມື່ອພວກຟີລິດສະຕີນໄດ້ວາງເຄື່ອງຖວາຍໄວ້ເທິງລົດ ຄຽງຄູ່ກັບຫີບພັນທະສັນຍາ ແລະ ນຳງົວແມ່ສອງຕົວທີ່ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກ ແລະ ບໍ່ເຄີຍລາກລົດມາກ່ອນ ມາເທິງແອກ ແລະ ທັນທີນັ້ນມັນກໍປະຖິ້ມລູກຂອງມັນ ແລະ ເລີ່ມຕົ້ນເດີນທາງເພື່ອນຳຫີບພັນທະສັນຍາກັບຄືນໄປຫາຊາວເຮັບເຣີ. ຫີບພັນທະສັນຍາກຳລັງຢູ່ໃນເສັ້ນທາງໄປສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ເມື່ອດາວິດໄດ້ນຳມັນເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນທີ່ສຸດ ທ່ານກໍໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງການເສດັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊຂອງພຣະຄຣິດ.

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

ເມື່ອພຣະຄຣິດປະທັບເທິງຫຼັງລາແລ້ວ, ປະຊາຊົນກໍເລີ່ມປູເສື້ອຄຸມຂອງຕົນຕາມທາງ, ຕັດກິ່ງປາມລົງມາ, ແລະສຽງໂຫ່ຮ້ອງກໍດັງຂຶ້ນວ່າ, “ໂຮຊານນາແກ່ພຣະບຸດຂອງດາວິດ: ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຜູ້ສະເດັດມາໃນພຣະນາມຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈົ່ງໄດ້ຮັບພຣະພອນ! ໂຮຊານນາໃນທີ່ສູງສຸດ.” (Matthew 21:9) ພວກຜູ້ນໍາຂັດຂືນແລະຮຽກຮ້ອງໃຫ້ພຣະເຢຊູຫ້າມຝູງຊົນໃຫ້ງຽບລົງ. ພວກເຂົາເດີນຕໍ່ໄປ ແລະພຣະເຢຊູກໍຢຸດລົງເພື່ອຮ້ອງໄຫ້ເພາະມະນຸດຊາດທີ່ສູນເສຍ, ຊຶ່ງມີນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນຕົວແທນ. ຈາກນັ້ນຂະບວນກໍດໍາເນີນຕໍ່ໄປ, ແລະພວກຜູ້ນໍາກໍເຂົ້າມາແຊກແຊງອີກເທື່ອໜຶ່ງ, ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ຮູ້ວ່າພຣະເຢຊູແມ່ນຜູ້ໃດ. ຈາກນັ້ນພວກສາວົກກໍຕອບດ້ວຍຄໍາພະຍານຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທີ່ຖືກປະກາດໄວ້ເປັນລໍາດັບຊັ້ນໆ.

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

ປະຫວັດການທີ່ບັດນີ້ເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ໄດ້ຖືກນໍາໜ້າໂດຍການຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍຂອງລາຊະໂຣ ຊຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນແນວຄໍາພະຍາກອນທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ແລະໂດຍອຸດຊາໄດ້ແຕະຫີບພັນທະສັນຍາ ໃນແນວເຫດການການເສດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຢ່າງມີໄຊຂອງດາວິດ. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດນັ້ນສຳພັນກັບໄລຍະເວລາຊັກຊ້າ, ແລະພຣະຄຣິດໄດ້ຊັກຊ້າເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຍິນເທື່ອທໍາອິດວ່າລາຊະໂຣປ່ວຍ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ດາວິດໄດ້ຊັກຊ້າໂດຍປະຫຼະຫີບພັນທະສັນຍາໄວ້ໃນບ່ອນທີ່ອຸດຊາໄດ້ຕາຍ ຈົນກວ່າຕໍ່ມາທ່ານຈຶ່ງໄດ້ໄປນໍາມັນກັບຄືນມາ. ລາຊະໂຣໄດ້ຕາຍ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ. ລາຊະໂຣນັ້ນແຫຼະເປັນຜູ້ທີ່ຕໍ່ມາໄດ້ນໍາລາທີ່ພຣະເຢຊູຊົງຂີ່ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

ໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ມາເຖິງໃນວັນທີ 19 ເດືອນເມສາ ປີ 1844 ໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ. ພາຍຫຼັງຈາກນັ້ນ Samuel Snow ໄດ້ເລີ່ມພັດທະນາຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ການພັດທະນາຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປຂອງຂ່າວສານນັ້ນ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍການສະເດັດເຂົ້ານະຄອນເຢຣູຊາເລັມຂອງພຣະຄຣິດ. ຄວາມກ້າວໜ້າໃນວຽກງານຂອງ Snow ຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໃນການເດີນທາງຂອງຫີບພັນທະສັນຍາ ຈາກພວກ Philistines ໄປສູ່ລົດ ໄປສູ່ Uzzah ແລະໃນທີ່ສຸດເຂົ້າສູ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ.

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

ບົດເຂົ້ານັ້ນມີການປະກາດໃນເບື້ອງຕົ້ນໂດຍປະຊາຊົນ ເມື່ອພວກຜູ້ນຳໄດ້ບອກພຣະຄຣິດໃຫ້ຫ້າມຝູງຊົນໃຫ້ງຽບ ຕາມດ້ວຍພຣະຄຣິດຊົງກັນແສງ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມມາດ້ວຍການປະກາດຂອງພວກສາວົກ ເມື່ອບັນດາຜູ້ນຳທີ່ດື້ດ້ານໄດ້ຖາມວ່າພຣະຄຣິດແມ່ນຜູ້ໃດ. ການສຳແດງອອກແຫ່ງການດົນໃຈໃນປະຊາຊົນ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄຳຕອບຄັ້ງທຳອິດຂອງບັນດາຜູ້ນຳທີ່ດື້ດ້ານ ໄດ້ຖືກທຳຊ້ຳອີກໂດຍພວກສາວົກ ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ນຳສະເໜີ “line upon line” ພະຍານຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍຈາກອະດີດ. ເມື່ອຕາເວັນຕົກໃນວັນນັ້ນ, ອິດສະຣາເອນໂບຮານໄດ້ຖືກຢ່າຮ້າງຈາກພຣະເຈົ້າ.

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ພວກສາວົກຍັງບໍ່ໄດ້ “ເຂົ້າໃຈການຕອບແທນໂທດທີ່ຈະຕົກລົງເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ.” “ການຕອບແທນໂທດ” ທີ່ຈະ “ຕົກລົງເທິງກຸງເຢຣູຊາເລັມ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ພວກສາວົກເຫັນໂດຍ “ບົດຮຽນຈາກວັດຖຸທີ່ສຳຄັນ.” ບົດຮຽນຈາກວັດຖຸທີ່ສຳຄັນນັ້ນ ຄືການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ. ການທຳລາຍກຸງເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງພວກສາວົກຍັງບໍ່ທັນເຂົ້າໃຈນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ແລະອີກທັງໂດຍຄຳອຸປະມາທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສອນໄວ້ກ່ອນແລ້ວກ່ຽວກັບຕົ້ນໝາກເດື່ອ.

“The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

“ຄຳເຕືອນນີ້ແມ່ນສຳລັບທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ຊຶ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະອົງເອງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ ດຳລົງເປັນຄຳເຕືອນແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ ແລະແກ່ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະດຳເນີນຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ໂດຍບໍ່ຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ. ແຕ່ມີຄົນຈຳນວນຫຼາຍທີ່ບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຊີວິດແຫ່ງຄວາມເມດຕາແລະຄວາມບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວຂອງພຣະຄຣິດ. ບາງຄົນທີ່ຄິດວ່າຕົນເອງເປັນຄຣິສຕຽນຢ່າງດີເລີດ ບໍ່ເຂົ້າໃຈວ່າການຮັບໃຊ້ເພື່ອພຣະເຈົ້ານັ້ນປະກອບດ້ວຍອັນໃດ. ພວກເຂົາວາງແຜນ ແລະພິຈາລະນາສຶກສາເພື່ອເຮັດໃຫ້ຕົນເອງພໍໃຈ. ພວກເຂົາກະທຳທຸກຢ່າງໂດຍອ້າງອີງແຕ່ຕົນເອງ. ເວລາມີຄຸນຄ່າສຳລັບພວກເຂົາ ພຽງແຕ່ເທົ່າທີ່ພວກເຂົາຈະສາມາດສະສົມໄວ້ໃຫ້ຕົນເອງໄດ້. ໃນກິດຈະການທັງປວງຂອງຊີວິດ ນີ້ແຫຼະແມ່ນເປົ້າໝາຍຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຮັບໃຊ້ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຄົນອື່ນ ແຕ່ເພື່ອຕົນເອງ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ສ້າງພວກເຂົາໃຫ້ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນໂລກທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດການຮັບໃຊ້ອັນບໍ່ເຫັນແກ່ຕົວ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພວກເຂົາຊ່ວຍເຫຼືອເພື່ອນມະນຸດຂອງຕົນດ້ວຍທຸກວິທີທາງທີ່ເປັນໄປໄດ້. ແຕ່ຕົວຕົນຂອງເຂົາໃຫຍ່ໂຕເຫຼືອເກີນ ຈົນພວກເຂົາບໍ່ອາດເຫັນສິ່ງໃດອື່ນໄດ້. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບມວນມະນຸດ. ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດເພື່ອຕົນເອງເຊັ່ນນີ້ ເປັນດັ່ງຕົ້ນເດື່ອທີ່ສະແດງອາການທຸກຢ່າງວ່າມີຜົນ ແຕ່ກັບບໍ່ມີໝາກເລີຍ. ພວກເຂົາຮັກສາຮູບແບບພິທີແຫ່ງການນະມັດສະການ ແຕ່ປາດສະຈາກການກັບໃຈ ຫຼືຄວາມເຊື່ອ. ໃນຄຳຮັບຮອງຂອງຕົນ ພວກເຂົາໃຫ້ກຽດແກ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ການເຊື່ອຟັງກັບຂາດຫາຍໄປ. ພວກເຂົາເວົ້າ ແຕ່ບໍ່ກະທຳ. ໃນຄຳພິພາກສາທີ່ຖືກປະກາດເໜືອຕົ້ນເດື່ອນັ້ນ ພຣະຄຣິດຊົງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະແດງຕົນອັນຫວ່າງເປົ່ານີ້ເປັນທີ່ຊັງຊັງພຽງໃດໃນພຣະເນດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງປະກາດວ່າ ຄົນບາບທີ່ເປີດເຜີຍນັ້ນມີຄວາມຜິດນ້ອຍກວ່າຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບໍ່ເກີດຜົນເພື່ອພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງ.”

“The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

“ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ທີ່ຖືກກ່າວຂຶ້ນກ່ອນການເສັດຈາກຂອງພຣະຄຣິດໄປຍັງເຢຣູຊາເລັມ ມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງຊົງສອນໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນ.” The Desire of Ages, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

ຫຼັງຈາກການເຜຊິນໜ້າຄັ້ງສຸດທ້າຍກັບບັນດາຜູ້ນໍາແລ້ວ, ພຣະເຢຊູໄດ້ຖອນພຣະອົງໄປອະທິຖານຕະຫຼອດຄືນ, ແລະໃນຕອນເຊົ້າ ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດຜ່ານຕົ້ນໝາກເດື່ອ ພຣະອົງກໍໄດ້ສາບແຊ່ງມັນ.

“It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

“ມັນຍັງບໍ່ແມ່ນລະດູຂອງໝາກເດື່ອທີ່ສຸກ, ນອກຈາກໃນບາງຖິ່ນທ້ອງຖິ່ນ; ແລະໃນເຂດເນີນສູງຮອບນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ກໍອາດກ່າວໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ, ‘ເວລາຂອງໝາກເດື່ອຍັງບໍ່ມາເຖິງ.’ ແຕ່ໃນສວນຜົນໄມ້ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ສະເດັດມານັ້ນ, ມີຕົ້ນໜຶ່ງທີ່ເບິ່ງເໝືອນວ່າໄດ້ນຳໜ້າຕົ້ນອື່ນທັງໝົດ. ມັນຖືກປົກຄຸມໄວ້ແລ້ວດ້ວຍໃບ. ຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົ້ນໝາກເດື່ອ, ກ່ອນທີ່ໃບຈະບານອອກ, ຜົນທີ່ກຳລັງເຕີບໂຕຈະປາກົດຂຶ້ນກ່ອນ. ເພາະສະນັ້ນ ຕົ້ນໄມ້ນີ້ທີ່ມີໃບດົກໜາ ຈຶ່ງໃຫ້ຄຳສັນຍາວ່າຈະມີຜົນທີ່ເຈີຣິນດີແລ້ວ. ແຕ່ຮູບລັກຂອງມັນເປັນສິ່ງຫລອກລວງ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງກວດຄົ້ນກິ່ງງ່າຂອງມັນ, ຕັ້ງແຕ່ກິ່ງລຸ່ມສຸດໄປຈົນເຖິງກິ່ງປາຍສູງສຸດ, ພຣະອົງກໍຊົງພົບ ‘ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.’ ມັນເປັນພຽງມວນໃບໄມ້ທີ່ໂອ້ອວດຕົນເອງ, ບໍ່ມີຫຍັງຫຼາຍກວ່ານັ້ນ.”

“Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

ພຣະຄຣິດໄດ້ກ່າວຄຳສາບແຊ່ງອັນຮ້າຍແຮງຕໍ່ມັນ. ພຣະອົງຕັດວ່າ, “ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດກິນຜົນຈາກເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປເປັນນິດ.” ໃນເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດແລະພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກຳລັງເດີນທາງໄປຍັງນະຄອນອີກຄັ້ງ ກິ່ງງ່າທີ່ຖືກທຳລາຍແລະໃບທີ່ຫ້ອຍຕົກໄດ້ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ. “ອາຈານ,” ເປໂຕກ່າວວ່າ, “ເບິ່ງເຖີດ, ຕົ້ນໝາກເດື່ອທີ່ພຣະອົງໄດ້ສາບແຊ່ງນັ້ນໄດ້ແຫ້ງຫ່ຽວໄປແລ້ວ.”

“Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

“ການກະທຳຂອງພຣະຄຣິດໃນການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກສາວົກປະຫລາດໃຈ. ສຳລັບພວກເຂົາ ມັນເບິ່ງຄືບໍ່ສອດຄ່ອງກັບວິທີທາງແລະພຣະກິດຂອງພຣະອົງ. ຫລາຍເທື່ອທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຍິນພຣະອົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງມາບໍ່ແມ່ນເພື່ອພິພາກສາໂລກ ແຕ່ເພື່ອວ່າໂລກຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດໂດຍທາງພຣະອົງ. ພວກເຂົາລະນຶກເຖິງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ບຸດແຫ່ງມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດຂອງມະນຸດ ແຕ່ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.’ ລູກາ 9:56. ພຣະກິດອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງລ້ວນໄດ້ກະທຳເພື່ອຟື້ນຟູ ບໍ່ເຄີຍເພື່ອທຳລາຍ. ພວກສາວົກຮູ້ຈັກພຣະອົງພຽງໃນຖານະພຣະຜູ້ຟື້ນຟູ ພຣະຜູ້ຮັກສາ. ການກະທຳນີ້ເປັນກໍລະນີດຽວໂດດ. ມັນມີຈຸດປະສົງອັນໃດ? ພວກເຂົາຖາມກັນ.”

“God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

“ພຣະເຈົ້າ ‘ຊົງພໍພຣະໄທໃນຄວາມເມດຕາ.’ ‘ຕາບໃດທີ່ເຮົາຍັງມີຊີວິດຢູ່, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຕັດວ່າ, ເຮົາບໍ່ພໍໃຈໃນການຕາຍຂອງຄົນຊົ່ວ.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. ສໍາລັບພຣະອົງ ພາລະກິດແຫ່ງການທໍາລາຍ ແລະການປະກາດຄໍາພິພາກສາ ເປັນ ‘ພາລະກິດອັນແປກ.’ Isaiah 28:21. ແຕ່ເປັນເພາະຄວາມເມດຕາແລະຄວາມຮັກນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະອົງຊົງເປີດຜ້າກໍາບັງຈາກອະນາຄົດ ແລະຊົງສໍາແດງໃຫ້ມະນຸດເຫັນຜົນຂອງວິຖີທາງແຫ່ງບາບ.”

“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

“ການສາບແຊ່ງຕົ້ນໝາກເດື່ອເປັນຄຳອຸປະມາທີ່ຖືກກະທຳໃຫ້ເຫັນ. ຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ອວດອ້າງໃບອັນຫຼູຫຼາຂອງຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະຄຣິດໂດຍກົງ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງຊາດຢິວ. ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດປາຖະໜາຈະເຮັດໃຫ້ບັນດາສາວົກຂອງພຣະອົງເຫັນແຈ້ງເຖິງສາເຫດແລະຄວາມແນ່ນອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງອິດສະຣາເອນ. ເພາະເຫດນີ້ ພຣະອົງຈຶ່ງປະທານລັກສະນະທາງສິນທຳແກ່ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນ, ແລະຊົງໃຫ້ມັນເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄວາມຈິງຝ່າຍພຣະເຈົ້າ. ຊົນຊາດຢິວຢືນຢູ່ຢ່າງໂດດເດັ່ນແຍກອອກຈາກຊາດອື່ນທັງປວງ, ໂດຍປະກາດຕົນວ່າຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາພິເສດຈາກພຣະອົງ, ແລະພວກເຂົາອ້າງສິດວ່າຕົນມີຄວາມຊອບທຳເໜືອກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງສິ້ນ. ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເສື່ອມຊາມໂດຍຄວາມຮັກໂລກແລະຄວາມໂລບໃນຜົນກຳໄລ. ພວກເຂົາໂອ້ອວດໃນຄວາມຮູ້ຂອງຕົນ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ. ເໝືອນດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ບໍ່ເກີດຜົນນັ້ນ, ພວກເຂົາແຜ່ກິ່ງກ້ານອັນອວດອ້າງຂອງຕົນຂຶ້ນສູງ, ເບິ່ງງອກງາມອຸດົມສົມບູນໃນພາຍນອກ ແລະງາມຕາຕໍ່ຜູ້ເບິ່ງ, ແຕ່ກໍໃຫ້ “ບໍ່ມີຫຍັງນອກຈາກໃບ.” ສາສະໜາຂອງຊາວຢິວ, ພ້ອມດ້ວຍພຣະວິຫານອັນສະຫງ່າງາມ, ແທ່ນບູຊາອັນສັກສິດ, ພວກປະໂລຫິດຜູ້ສວມມົງກຸດສູງ ແລະພິທີກຳອັນຊວນໃຫ້ເກີດຄວາມຄາລົບ, ແທ້ຈິງແລ້ວກໍງາມສົດໃສໃນຮູບພາຍນອກ, ແຕ່ຄວາມຖ່ອມຕົນ, ຄວາມຮັກ, ແລະຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ກັບຂາດໄປ.” The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໂດຍຍົກຂຶ້ນມາສອງຄຳຖາມ ຊຶ່ງຂະນະນີ້ພວກເຮົາກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການຕອບຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນ. ຄຳຖາມເຫຼົ່ານັ້ນຄື, “ເປັນຫຍັງການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຈຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີ 9/11? ການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່ຕາມພຣະຄຳພີແມ່ນຫຍັງ?”

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

ບັນດາຂໍ້ຄຳພະຍາກອນບໍ່ກີ່ບັນທັດທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ວາງໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນພະຍານຕາມພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່. ຂໍ້ຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວເຖິງຫຼາຍກວ່າພຽງແຕ່ “A, B, C” ຂອງການພິພາກສາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເບື້ອງຕົ້ນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງຕອບຄຳຖາມກ່ຽວກັບ 9/11 ແລະການພິພາກສາຄົນທີ່ມີຊີວິດຢູ່.

“‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

“‘ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ,’ ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ, ‘ຈົນກວ່າບັນລັງທັງຫຼາຍຖືກຕັ້ງໄວ້, ແລະ ພຣະອົງຜູ້ດຳລົງຢູ່ມາແຕ່ໂບຮານການໄດ້ປະທັບນັ່ງລົງ: ສະຫຼຸມພຣະອົງຂາວດັ່ງຫິມະ, ແລະ ເສັ້ນຜົມແຫ່ງພຣະສຽນຂອງພຣະອົງດັ່ງຂົນແກະອັນບໍລິສຸດ; ບັນລັງຂອງພຣະອົງເປັນແປວໄຟ, ແລະ ລໍ້ຂອງມັນເປັນໄຟທີ່ລຸກໄໝ້. ທາງນ້ຳໄຟໄດ້ໄຫຼອອກ ແລະ ພຸ່ງອອກມາຈາກເບື້ອງພຣະພັກຂອງພຣະອົງ: ພັນພັນໄດ້ປະຕິບັດຮັບໃຊ້ພຣະອົງ, ແລະ ໝື່ນຄູນໝື່ນໄດ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ: ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ແລະ ບັນດາປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍຖືກເປີດອອກ.’ ດານີເອນ 7:9, 10, R.V.”

“Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

“ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງແກ່ນິມິດຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ເຖິງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ ເມື່ອອຸປະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດທັງຫຼາຍຈະຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ໜ້າພຣະຜູ້ພິພາກສາແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ, ແລະແກ່ມະນຸດທຸກຄົນຈະຖືກປະທານຕາມ ‘ການກະທຳຂອງຕົນ.’ ພຣະຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ແຕ່ບູຮານການ ຄືພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ. ຜູ້ຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ກ່ອນທີ່ພູເຂົາຈະເກີດຂຶ້ນມາ ຫຼືກ່ອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງແຜ່ນດິນໂລກແລະພິພົບ ຕັ້ງແຕ່ນິລັນດອນຈົນເຖິງນິລັນດອນ ພຣະອົງຄືພຣະເຈົ້າ.’ Psalm 90:2. ພຣະອົງຜູ້ນີ້, ຜູ້ເປັນແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງສັບພະສິ່ງທັງປວງ ແລະເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງພຣະບັນຍັດທັງສິ້ນ, ຈະຊົງເປັນປະທານໃນການພິພາກສາ. ແລະທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ, ໃນຖານະຜູ້ຮັບໃຊ້ແລະພະຍານ, ມີຈຳນວນ ‘ໜຶ່ງໝື່ນເທື່ອຂອງໜຶ່ງໝື່ນ, ແລະຫຼາຍພັນເທື່ອຂອງຫຼາຍພັນ,’ ເຂົ້າເຝົ້າຢູ່ໃນສານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້.”

“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

“‘ແລະ ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ມີຜູ້ໜຶ່ງຄ້າຍດັ່ງບຸດແຫ່ງມະນຸດ ສະເດັດມາກັບເມກແຫ່ງຟ້າສະຫວັນ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານ, ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະອົງເຂົ້າມາໃກ້ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ແລະ ອຳນາດປົກຄອງ, ພຣະສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ອານາຈັກ ໄດ້ຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງ, ເພື່ອວ່າຊົນຊາດ, ປະຊາຊົນ, ແລະ ພາສາທັງປວງ ຈະຮັບໃຊ້ພຣະອົງ: ອຳນາດປົກຄອງຂອງພຣະອົງເປັນອຳນາດປົກຄອງນິລັນດອນ, ຊຶ່ງຈະບໍ່ຜ່ານພົ້ນໄປ.’ ດານີເອນ 7:13, 14. ການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດທີ່ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ທີ່ນີ້ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງມາສູ່ໂລກ. ພຣະອົງສະເດັດມາຫາຜູ້ຊົງມີພຣະຊົນມານະການແຕ່ບູຮານໃນສະຫວັນ ເພື່ອຮັບອຳນາດປົກຄອງ ແລະ ພຣະສະຫງ່າລາສີ ພ້ອມທັງອານາຈັກ ຊຶ່ງຈະຖືກປະທານແກ່ພຣະອົງເມື່ອງານຂອງພຣະອົງໃນຖານະຜູ້ກາງສຳເລັດລົງ. ການສະເດັດມານີ້ແຫຼະ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງສູ່ໂລກ, ທີ່ຄຳພະຍາກອນໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ວ່າຈະເກີດຂຶ້ນເມື່ອສິ້ນສຸດ 2300 ວັນໃນປີ 1844. ພ້ອມກັບການຕິດຕາມຂອງເຫຼົ່າທູດສະຫວັນ, ມະຫາປະໂລຫິດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ ເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ແລະ ທີ່ນັ້ນພຣະອົງປາກົດຢູ່ໃນພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເພື່ອປະກອບພາລະກິດຂັ້ນສຸດທ້າຍແຫ່ງການປະຕິບັດພະລາດຊະກິດຂອງພຣະອົງເພື່ອມະນຸດ—ເພື່ອດຳເນີນພາລະກິດແຫ່ງການພິພາກສາສືບສວນ ແລະ ເພື່ອເຮັດການລົບມົນທິນບາບໃຫ້ແກ່ທຸກຄົນຜູ້ທີ່ຖືກສະແດງວ່າມີສິດໄດ້ຮັບພຣະຜົນປະໂຫຍດຂອງການນັ້ນ.”

“In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

“ໃນພິທີການຮັບໃຊ້ອັນເປັນແບບຢ່າງນັ້ນ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ມາຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍການສາລະພາບບາບແລະການກັບໃຈ, ແລະຜູ້ທີ່ບາບຂອງເຂົາ, ໂດຍທາງໂລຫິດຂອງເຄື່ອງບູຊາໄຖ່ບາບ, ໄດ້ຖືກໂອນໄປຍັງສະຖານບໍລິສຸດ, ຈຶ່ງມີສ່ວນໃນພິທີຂອງວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະການພິພາກສາສືບສວນນັ້ນ, ກໍມີແຕ່ກໍລະນີຂອງຜູ້ທີ່ປະກາດຕົນວ່າເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກນຳມາພິຈາລະນາ. ການພິພາກສາຄົນອະທຳເປັນພາລະກິດອີກຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຈຳແນກຕ່າງຫາກ ແລະເກີດຂຶ້ນໃນໄລຍະຕໍ່ມາ. ‘ການພິພາກສາຈະຕ້ອງເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ: ແລະຖ້າມັນເລີ່ມຕົ້ນທີ່ພວກເຮົາກ່ອນ, ປາຍທາງຂອງພວກທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຂ່າວປະເສີດຈະເປັນຢ່າງໃດ?’ 1 Peter 4:17.”

“The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

“ປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍໃນສະຫວັນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນຊື່ແລະການກະທຳຂອງມະນຸດຖືກຈົດທະບຽນໄວ້ ຈະເປັນຕົວກຳນົດຄຳຕັດສິນໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ພະຍາກອນດານີເອນກ່າວວ່າ: ‘ການພິພາກສາໄດ້ຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະປຶ້ມທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ.’ ຜູ້ຂຽນພຣະນິມິດ ເມື່ອບັນຍາຍເຖິງເຫດການດຽວກັນນີ້ ໄດ້ເພີ່ມວ່າ: ‘ອີກປຶ້ມໜຶ່ງກໍໄດ້ຖືກເປີດອອກ ຄືປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ; ແລະຄົນຕາຍທັງຫຼາຍກໍໄດ້ຖືກພິພາກສາຕາມສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມທັງຫຼາຍນັ້ນ ຕາມການກະທຳຂອງພວກເຂົາ.’ ພຣະນິມິດ 20:12.”

“The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

“ປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດບັນຈຸບັນດາຊື່ຂອງທຸກຄົນທີ່ເຄີຍເຂົ້າມາຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ: ‘ຈົ່ງຊື່ນຊົມຍິນດີ ເພາະວ່າຊື່ຂອງພວກທ່ານຖືກຂຽນໄວ້ໃນສະຫວັນ.’ ລູກາ 10:20. ໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງບັນດາເພື່ອນຮ່ວມງານຜູ້ສັດຊື່ຂອງທ່ານວ່າ, ‘ຊຶ່ງຊື່ຂອງເຂົາທັງຫຼາຍຢູ່ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ.’ ຟີລິບປອຍ 4:3. ດານີເອນ, ເມື່ອມອງໄປເຖິງ ‘ເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ຢ່າງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ,’ ປະກາດວ່າ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ, ‘ຄືທຸກຄົນທີ່ຈະຖືກພົບວ່າມີຊື່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມ.’ ແລະຜູ້ຮັບການສຳແດງນິມິດກ່າວວ່າ ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ຊື່ ‘ຖືກຂຽນໄວ້ໃນປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ’ ເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະເຂົ້າໄປໃນນະຄອນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້. ດານີເອນ 12:1; ພຣະນິມິດ 21:27.”

“‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

“‘ປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກ’ ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງໃນນັ້ນໄດ້ບັນທຶກການກະທຳອັນດີຂອງ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ຢຳເກງພຣະຢາເວ ແລະຄິດຄຳນຶງເຖິງພຣະນາມຂອງພຣະອົງ.’ ມາລາກີ 3:16. ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງເຂົາ ແລະການກະທຳແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງເຂົາ ໄດ້ຖືກຈົດບັນທຶກໄວ້ໃນສະຫວັນ. ເນເຫມີຢາໄດ້ອ້າງເຖິງເລື່ອງນີ້ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ: ‘ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ, ຂໍຊົງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ … ແລະຢ່າຊົງລົບລ້າງການກະທຳອັນດີຂອງຂ້ານ້ອຍ ຊຶ່ງຂ້ານ້ອຍໄດ້ກະທຳເພື່ອພຣະນິເວດແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.’ ເນເຫມີຢາ 13:14. ໃນປຶ້ມແຫ່ງການລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ ທຸກການກະທຳແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຖືກເຮັດໃຫ້ຄົງຢູ່ອະມະຕະ. ທີ່ນັ້ນ ທຸກການລໍ້ລວງທີ່ໄດ້ຕໍ່ຕ້ານໄວ້, ທຸກຄວາມຊົ່ວທີ່ໄດ້ມີໄຊຊະນະເໜືອມັນ, ທຸກຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນທີ່ໄດ້ເປັ່ງອອກ, ລ້ວນຖືກບັນທຶກໄວ້ຢ່າງສັດຊື່. ແລະທຸກການກະທຳແຫ່ງການເສຍສະລະ, ທຸກຄວາມທຸກທໍລະມານ ແລະຄວາມໂສກເສົ້າທີ່ໄດ້ອົດທົນເພາະເຫັນແກ່ພຣະຄຣິດ, ກໍຖືກບັນທຶກໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ: ‘ພຣະອົງຊົງນັບການພະເນຈອນຂອງຂ້ານ້ອຍ: ຂໍຊົງເກັບນ້ຳຕາຂອງຂ້ານ້ອຍໄວ້ໃນຂວດຂອງພຣະອົງ: ມັນບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນປຶ້ມຂອງພຣະອົງດອກຫລື?’ ເພງສັນລະເສີນ 56:8.”

“There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

ຍັງມີບັນທຶກເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດດ້ວຍ. “ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການກະທຳເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ ພ້ອມກັບທຸກສິ່ງລັບ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການດີ ຫຼືການຊົ່ວ.” “ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຫາປະໂຫຍດບໍ່ໄດ້ທີ່ມະນຸດເວົ້ານັ້ນ ເຂົາຈະຕ້ອງໃຫ້ການເຖິງຄຳເວົ້ານັ້ນໃນວັນແຫ່ງການພິພາກສາ.” ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ພົ້ນຕັດວ່າ: “ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າຊອບທຳ, ແລະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ.” Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. ຈຸດປະສົງແລະແຮງຈູງໃຈອັນລັບລີ້ປາກົດຢູ່ໃນບັນທຶກອັນບໍ່ຜິດພາດ; ເພາະພຣະເຈົ້າ “ຈະນຳສິ່ງທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນຄວາມມືດອອກສູ່ແສງ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມຄິດໃນໃຈທັງຫຼາຍປາກົດແຈ້ງ.” 1 Corinthians 4:5. “ເບິ່ງແມ, ມັນໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຮົາແລ້ວ, … ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຈົ້າ ແລະຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍກັນ ພຣະຢາເວກ່າວ.” Isaiah 65:6, 7.

“Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

“ຜົນງານຂອງມະນຸດທຸກຄົນຜ່ານການພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຖືກບັນທຶກໄວ້ວ່າສັດຊື່ ຫຼື ບໍ່ສັດຊື່. ຕົງຂ້າມກັບແຕ່ລະຊື່ໃນປຶ້ມແຫ່ງສະຫວັນ ມີການຈົດລົງໄວ້ດ້ວຍຄວາມແມ່ນຢຳອັນນ່າສະພຶງກົວ ທຸກຄຳເວົ້າທີ່ຜິດ, ທຸກການກະທຳອັນເຫັນແກ່ຕົວ, ທຸກໜ້າທີ່ທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດ, ແລະ ທຸກບາບອັນລັບລີ້, ພ້ອມກັບທຸກການສະແດງຕົນຢ່າງແຍບຍົນ. ຄຳເຕືອນ ຫຼື ຄຳຕຳໜິທີ່ສະຫວັນສົ່ງມາແລ້ວຖືກເມີນເສຍ, ເວລາທີ່ຖືກສູນເປົ່າ, ໂອກາດທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳໃຊ້ໃຫ້ເກີດຜົນ, ອິດທິພົນທີ່ໄດ້ຖືກໃຊ້ໄປເພື່ອການດີ ຫຼື ເພື່ອການຊົ່ວ ພ້ອມທັງຜົນອັນແຜ່ກວ້າງໄກຂອງມັນ, ທັງໝົດນີ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ຈົດບັນທຶກ.”

“The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

“ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າເປັນມາດຕະຖານທີ່ຈະໃຊ້ທົດສອບລັກສະນະນິໄສແລະຊີວິດຂອງມະນຸດໃນການພິພາກສາ. ຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈົ່ງຢຳເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄວ້: ເພາະນີ້ແຫຼະເປັນໜ້າທີ່ທັງໝົດຂອງມະນຸດ. ເພາະພຣະເຈົ້າຈະນຳທຸກການງານເຂົ້າສູ່ການພິພາກສາ.’ Ecclesiastes 12:13, 14. ອັກຄະສາວົກຢາໂກໂບໄດ້ເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງຕົນວ່າ: ‘ພວກທ່ານຈົ່ງເວົ້າ ແລະຈົ່ງປະພຶດ ເໝືອນຄົນທີ່ຈະຖືກພິພາກສາໂດຍພຣະບັນຍັດແຫ່ງເສລີພາບ.’ James 2:12.”

“Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ໃນການພິພາກສາຖືກ “ນັບວ່າສົມຄວນ” ຈະມີສ່ວນໃນການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ຊອບທໍາ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວວ່າ: “ແຕ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າສົມຄວນຈະໄດ້ຮັບໂລກນັ້ນ ແລະການຟື້ນຄືນຈາກຄວາມຕາຍ … ຍ່ອມເທົ່າທຽມກັບພວກທູດສະຫວັນ; ແລະເປັນບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ເພາະເປັນບຸດແຫ່ງການຟື້ນຄືນນັ້ນ.” ລູກາ 20:35, 36. ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະອົງປະກາດວ່າ “ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ກະທໍາຄວາມດີ” ຈະອອກມາ “ເພື່ອການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ໂຢຮັນ 5:29. ບັນດາຜູ້ຊອບທໍາທີ່ໄດ້ຕາຍໄປຈະບໍ່ຖືກປຸກໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈົນກວ່າພາຍຫຼັງການພິພາກສາ ຊຶ່ງໃນການນັ້ນພວກເຂົາຖືກນັບວ່າສົມຄວນສໍາລັບ “ການຟື້ນຄືນແຫ່ງຊີວິດ.” ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈະບໍ່ຢູ່ໃນສານພິພາກສາດ້ວຍຕົນເອງ ໃນເວລາທີ່ບັນທຶກຂອງພວກເຂົາຖືກກວດພິຈາລະນາ ແລະຄະດີຂອງພວກເຂົາຖືກຕັດສິນ.

“Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

“ພຣະເຢຊູຈະປາກົດເປັນຜູ້ທູນຂໍແທນເຂົາທັງຫຼາຍ, ເພື່ອອ້ອນວອນແທນພວກເຂົາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ‘ຖ້າຜູ້ໃດເຮັດບາບ, ພວກເຮົາກໍມີຜູ້ທູນຂໍຕໍ່ພຣະບິດາ, ຄືພຣະເຢຊູຄຣິດຜູ້ຊອບທຳ.’ 1 John 2:1. ‘ເພາະວ່າພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ມືມະນຸດສ້າງຂຶ້ນ, ອັນເປັນພຽງແບບຂອງຂອງແທ້; ແຕ່ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຫວັນເອງ, ບັດນີ້ເພື່ອປາກົດຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າເພື່ອພວກເຮົາ.’ ‘ເຫດສະນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງສາມາດຊົງໂຜດໃຫ້ລອດໄດ້ຢ່າງສົມບູນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າມາເຖິງພຣະເຈົ້າໂດຍທາງພຣະອົງ, ເພາະພຣະອົງຊົງພຣະຊົນຢູ່ເປັນນິດເພື່ອທູນຂໍແທນພວກເຂົາ.’ Hebrews 9:24; 7:25.”

“As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

“ເມື່ອປຶ້ມບັນທຶກທັງຫຼາຍຖືກເປີດອອກໃນການພິພາກສາ ຊີວິດຂອງຄົນທັງປວງຜູ້ໄດ້ເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູກໍຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເລີ່ມຕົ້ນຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ດຳລົງຊີວິດເປັນຮຸ່ນທຳອິດເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ອົງຜູ້ທູນແກ້ຂອງພວກເຮົາຊົງສະເໜີກໍລະນີຂອງແຕ່ລະຮຸ່ນສືບຕໍ່ກັນໄປ ແລະສິ້ນສຸດທີ່ບັນດາຜູ້ມີຊີວິດຢູ່. ທຸກຊື່ຖືກເອີ້ນເຖິງ ທຸກກໍລະນີຖືກກວດສອບຢ່າງລະອຽດ. ມີຊື່ທີ່ຖືກຮັບໄວ້ ມີຊື່ທີ່ຖືກປະຕິເສດ. ເມື່ອຜູ້ໃດຍັງມີບາບເຫຼືອຢູ່ໃນປຶ້ມບັນທຶກ ໂດຍບໍ່ໄດ້ກັບໃຈ ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບການອະໄພ ຊື່ຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຊີວິດ ແລະບັນທຶກແຫ່ງການກະທຳອັນດີຂອງພວກເຂົາຈະຖືກລຶບອອກຈາກປຶ້ມແຫ່ງຄວາມລະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະກາດແກ່ໂມເຊວ່າ: ‘ຜູ້ໃດໄດ້ເຮັດບາບຕໍ່ເຮົາ ເຮົາຈະລຶບຜູ້ນັ້ນອອກຈາກປຶ້ມຂອງເຮົາ.’ Exodus 32:33. ແລະຜູ້ພະຍາກອນເອເຊກຽນໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ເມື່ອຄົນຊອບທຳຫັນໜີຈາກຄວາມຊອບທຳຂອງຕົນ ແລະກະທຳຄວາມຊົ່ວ, … ຄວາມຊອບທຳທັງໝົດທີ່ເຂົາໄດ້ກະທຳມານັ້ນຈະບໍ່ຖືກກ່າວເຖິງ.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ ແລະຈະຕອບຄຳຖາມທີ່ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງຊຸດນີ້.