ພາລະໜັກເກື່ອນກັບຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ. ບັດນີ້ເກີດຫຍັງແກ່ເຈົ້າ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າທັງໝົດຂຶ້ນໄປເທິງຫຼັງຄາ? ເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວຸ້ນວາຍ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງຄວາມອຶກກະທຶກ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານ: ຄົນຂອງເຈົ້າທີ່ຖືກຂ້ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະກໍບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນສົງຄາມ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າພາກັນຫລົບໜີໄປ, ພວກເຂົາຖືກມັດໂດຍພວກພົນທະນູ: ທຸກຄົນທີ່ຖືກພົບໃນເຈົ້າກໍຖືກມັດຮ່ວມກັນ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລົບໜີມາແຕ່ໄກ. ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ຫັນຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄປ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ, ຢ່າໄດ້ພະຍາຍາມປອບໃຈຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງທິດາແຫ່ງຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເພາະວ່ານີ້ເປັນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ, ແລະແຫ່ງການຖືກຢໍ້າຍີ, ແລະແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາໃນຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ, ເປັນການທຳລາຍກຳແພງລົງ, ແລະເປັນການຮ້ອງທຸກໄປຫາພູເຂົາ. ເອຊາຢາ 22:1–5.
ໃນພຣະທຳເອຊາຢາ ຄຳວ່າ “ພາລະ” ປາກົດຢູ່ສິບແປດຄັ້ງ. ໃນຈຳນວນນັ້ນ ສິບເອັດຂໍ້ອ້າງອີງໄດ້ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ແລະ ອີກເຈັດຂໍ້ອ້າງອີງໝາຍເຖິງພາລະວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຖືກແບກໄວ້ເທິງບ່າ. ມີພຽງແຕ່ຂໍ້ອ້າງອີງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ແປວ່າ “ພາລະ” ໃນຄວາມໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ຖືກແບກໄວ້ເທິງບ່າ ແລະ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດດ້ວຍ. ຂ້າພະເຈົ້າມີຈຸດປະສົງຈະກ່າວເຖິງຂໍ້ອ້າງອີງນັ້ນພຽງຂໍ້ດຽວ ຊຶ່ງເປັນຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຊີ້ບອກເຖິງສິ່ງທີ່ຖືກແບກ ແຕ່ກໍເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດດ້ວຍ ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກຳນົດຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ໄວ້ແຕ່ຕົ້ນ ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຈະບໍ່ກັບມາກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງເຫຼົ່ານີ້ອີກຈົນກວ່າໃນພາຍຫຼັງ.
ບົດນີ້ບໍ່ໄດ້ຄຸມເຄືອໃນການນິຍາມຂອງ “ຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດ” ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ນະຄອນຂອງດາວິດ” ແລະຍັງເປັນ “ເຢຣູຊາເລັມ” ອີກດ້ວຍ. ຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດເປັນການອ້າງເຖິງ Adventism ແບບ Laodicean ໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍໃນດານີເອນ ບົດທີ 11. ເອຊາຢາໄດ້ວາງບໍລິບົດຂອງຄວາມພິນາດນີ້ໄວ້ດ້ວຍປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນບົດທີ 20 ໂດຍການພັນລະນາການພິຊິດໂລກຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໂດຍກະສັດອັດຊີເຣຍ ຜູ້ໄດ້ສົ່ງຜູ້ນຳກອງທັບຄົນໜຶ່ງຊື່ Tartan ໄປຍຶດເອົາເມືອງໜຶ່ງໃນອີຢິບທີ່ເອີ້ນວ່າ Ashdod.
ກົດໝາຍວັນອາທິດຖືກລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ 11:41 ແລະຂໍ້ນັ້ນໄດ້ລະບຸສາມກຸ່ມທີ່ “ຫຼົບໜີ” ຈາກມືຂອງສັນຕະປາປາໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ໃນປີທີ່ທາຕານໄດ້ມາເຖິງອັດໂດດ (ເມື່ອຊາຣ໌ໂກນກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ສົ່ງເຂົາມາ) ແລະໄດ້ຮົບກັບອັດໂດດ ແລະຍຶດເອົາໄດ້; ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດຜ່ານອິຊາຢາ ບຸດຂອງອາໂມດ ວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະປົດຜ້າກະສອບອອກຈາກແອວຂອງເຈົ້າ ແລະຖອດເກີບອອກຈາກຕີນຂອງເຈົ້າ.” ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຍ່າງເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າ. ແລະພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ເໝືອນດັ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ອິຊາຢາ ໄດ້ຍ່າງເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າເປັນເວລາສາມປີ ເພື່ອເປັນໝາຍສຳຄັນແລະເປັນການອັດສະຈັນແກ່ເອຢິບແລະແກ່ເອທິໂອເປຍ; ສັນໃດ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກໍຈະນຳຊາວເອຢິບໄປເປັນນັກໂທດ ແລະນຳຊາວເອທິໂອເປຍໄປເປັນເຊີຍ, ທັງຄົນໜຸ່ມແລະຄົນເຖົ້າ, ເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າ, ຈົນເຫັນບັ້ນທ້າຍ, ເພື່ອເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ເອຢິບ. ແລະພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວແລະອັບອາຍເນື່ອງດ້ວຍເອທິໂອເປຍອັນເປັນຄວາມຄາດຫວັງຂອງຕົນ ແລະເນື່ອງດ້ວຍເອຢິບອັນເປັນສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນ. ແລະຊາວເກາະນີ້ຈະເວົ້າໃນວັນນັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ໜີໄປຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອ ເພື່ອໃຫ້ພົ້ນຈາກກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ; ແລ້ວພວກເຮົາຈະໜີພົ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?’” ອິຊາຢາ 20:1–6.
ຄໍາຖາມທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນໂດຍບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເກາະນັ້ນແມ່ນວ່າ ພວກເຂົາຈະຫຼົບໜີຈາກກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ແນວໃດ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງຖືກສະແດງແທນເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນດານີເອນບົດທີ 11 ອີກດ້ວຍ.
ເຂົາ [ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ] ຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກລົ້ມລ້າງ; ແຕ່ບັນດາເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະຫົວໜ້າຂອງບຸດທັງຫຼາຍແຫ່ງອຳໂມນ. ດານີເອນ 11:41.
ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກຊີ້ບອກໄວ້, ແລະໃນຂໍ້ຄວາມຂອງດານີເອນຍັງມີນັຍລະອຽດອ່ອນບາງປະການທີ່ຄວນພິຈາລະນາ. ໃນດານີເອນ 11:40–43 ມີສາມຂໍ້ຕິດຕໍ່ກັນທີ່ລະບຸເຖິງ “ປະເທດທັງຫຼາຍ.” ໃນຂໍ້ 40 ບັນດາປະເທດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດໄດ້ຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນປີ 1989. ນັກປະຫວັດສາດສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຢືນຢັນຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້.
ແລ້ວໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສອງ ພວກເຮົາພົບຄໍາວ່າ “ປະເທດທັງຫຼາຍ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາປະເທດທັງໝົດໃນໂລກນີ້ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ອໍານາດສັນຕະປາປາ) ຍຶດເອົາເອຢິບ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງທົ່ວໂລກ. ນັ້ນແມ່ນໜຶ່ງໃນນັຍລະອຽດດັ່ງກ່າວ. ອີກນັຍໜຶ່ງໃນສອງນັຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງກ່າວເຖິງຢູ່ໃນສາມຂໍ້ນັ້ນ ກ່ຽວພັນກັບຄໍາວ່າ “ຫຼົບໜີ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ແລະຕໍ່ມາອີກໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສອງ. ຄໍາທັງສອງນັ້ນເປັນຄໍາພາສາເຮັບຣິວຄົນລະຄໍາກັນ ແມ່ນແມ່ນວ່າທັງສອງຖືກແປວ່າ “ຫຼົບໜີ.” ຄໍາພາສາເຮັບຣິວທີ່ຖືກແປວ່າ “ຫຼົບໜີ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສອງ ໝາຍເຖິງການບໍ່ພົບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ເພາະເມື່ອ “ກະສັດສິບອົງ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ເຫັນດີມອບລັດຖະບານໂລກດຽວຂອງຕົນໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງສັນຕະປາປາ ກໍຈະບໍ່ມີການຫຼົບໜີ—ບໍ່ມີການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ.
ແລະເຂົາທັງສິບທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນແມ່ນກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກເທື່ອ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ. ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ມີຈິດໃຈອັນດຽວກັນ ແລະຈະມອບອຳນາດແລະກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈະກະທຳສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍ ແລະພຣະເມສານ້ອຍຈະຊົງມີໄຊເໜືອພວກເຂົາ; ເພາະພຣະອົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອບັນດາເຈົ້າ ແລະເປັນກະສັດເໜືອບັນດາກະສັດ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງນັ້ນເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເອີ້ນ, ຖືກຊົງເລືອກ, ແລະສັດຊື່. ແລະທ່ານນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນຊົນຊາດ, ຝູງຊົນ, ປະຊາຊາດ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ. ແລະເຂົາທັງສິບທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ພວກເຂົາຈະກຽດຊັງຍິງໂສເພນີ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ນາງພິນາດແລະເປືອຍກາຍ ແລະຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ເຫັນພ້ອມກັນ ແລະໃຫ້ມອບອານາຈັກຂອງຕົນແກ່ສັດຮ້າຍ ຈົນກວ່າພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ພຣະນິມິດ 17:12–17.
“ກະສັດສິບອົງ” ເຫຼົ່ານີ້ ຖືກກ່າວເຖິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນເລື່ອງລາວຂອງເອລີຢາ, ອາຮາບ ກະສັດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ເປັນຫົວໜ້າຂອງສິບເຜົ່າ, ແລະລາວໄດ້ສົມລົດກັບນາງເຢຊາເບນ. ເຢຊາເບນແມ່ນສັນຕະປາປາໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ເອລີຢາແມ່ນບັນດາຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະອາຮາບແມ່ນຫົວໜ້າຂອງພັນທະມິດກະສັດສິບອົງ. ອາຮາບເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຖານະຜູ້ນຳຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເມື່ອອີຢິບຖືກອັດຊີເຣຍຍຶດໄດ້, ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໃນດານີເອນ 11:42 ກໍໄດ້ບັງຄັບໃຫ້ກະສັດສິບອົງນັ້ນເຫັນດີຍອມມອບອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ.
“ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ວິກິດຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ການທີ່ຄວາມກົມກຽວແລະຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວມີຢູ່ທ່າມກາງເຄື່ອງມືທັງຫຼາຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນສິ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ, ສົງຄາມ ແລະຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜຶ່ງດຽວ—ອຳນາດສັນຕະປາປາ—ປະຊາຊົນຈະຮ່ວມເປັນໜຶ່ງເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນແຫ່ງພະຍານຂອງພຣະອົງ. ສະຫະພາບນີ້ຖືກຜະສານໃຫ້ແໜ້ນໂດຍຜູ້ຫລົງເຊື່ອຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາພະຍາຍາມຮວບຮວມຕົວແທນຂອງຕົນໃຫ້ເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ເຂົາກໍຈະເຮັດວຽກເພື່ອແບ່ງແຍກແລະກະຈາຍຜູ້ທີ່ສົ່ງເສີມຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມອິດສາ, ການສົງໄສຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ, ການເວົ້າຮ້າຍ, ຖືກເຂົາຍຸຍົງໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຜະລິດຄວາມບາດໝາງແລະຄວາມແຕກແຍກ.” Testimonies, volume 7, 182.
ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ພວກເຮົາພົບຄໍາວ່າ “ຫຼົບໜີ” ແລະໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສອງ ພວກເຮົາກໍພົບຄໍາວ່າ “ຫຼົບໜີ” ເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ທັງສອງເປັນຄໍາພາສາເຮັບຣິວຄົນລະຄໍາ. ຄໍາທີ່ແປວ່າ “ຫຼົບໜີ” ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ມີຄວາມໝາຍວ່າຫຼົບໜີໄປໄດ້ດັ່ງຄົນທີ່ຫຼຸດລື່ນອອກໄປ. ນີ້ແມ່ນຄໍາດຽວກັນທີ່ແປວ່າ “ຫຼົບໜີ” ໃນຂໍ້ທີຫົກ ຂອງເອຊາຢາບົດທີຊາວ. “ໃນວັນນັ້ນ” “ຊາວເກາະນີ້” ຖາມວ່າພວກເຂົາຈະຫຼົບໜີຈາກຊາວອັດຊີເຣຍໄດ້ແນວໃດ ຜູ້ຊຶ່ງ “ໃນວັນນັ້ນ” ກໍາລັງພິຊິດໂລກຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນດານີເອນ 11 ແລະໃນພຣະຄໍາພີອີກຫຼາຍຕອນ.
ໃນດານີເອນ ບົດ 11 ຂໍ້ 41 ເມື່ອອໍານາດສັນຕະປາປາ, ຫຼືດັ່ງທີ່ດານີເອນໄດ້ພັນລະນາເຖິງເຂົາ, ຄືກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ຫຼືດັ່ງທີ່ເອຊາຢາໄດ້ພັນລະນາເຖິງເຂົາວ່າເປັນຊາວອັດຊີເຣຍ, ກໍາລັງພິຊິດ “ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ” ອັນເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ມີສອງກຸ່ມທີ່ຖືກລະບຸໄວ້.
ເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະຫົວໜ້າແຫ່ງບັນດາລູກຫຼານຂອງອຳໂມນ. ດານີເອນ 11:41.
ກຸ່ມໜຶ່ງແມ່ນ “ຫຼາຍຄົນ” ຜູ້ຖືກລົ້ມລົງ ແລະ ອີກກຸ່ມໜຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນ “ເອໂດມ, ໂມອາບ ແລະ ຫົວໜ້າແຫ່ງລູກຫຼານຂອງອຳໂມນ.” ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະນິມິດ 18:4 ເອີ້ນບັນດາຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນໃຫ້ “ອອກມາ.”
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນອີກສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:4
ເອໂດມ, ໂມອາບ ແລະ ບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງລູກຫຼານຂອງອັມໂມນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຫຼົບໜີລອດໄດ້ໂດຍຄວາມລື່ນໄຫຼ, ເໝືອນດັ່ງບັນດາປະຊາຊົນແຫ່ງເກາະໃນ ອິຊາຢາ ບົດທີຊາວ ກຳລັງຫວັງວ່າຈະກະທຳ.
ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດ ນັຍອີກປະການໜຶ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວເຖິງກໍຄື ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ, ສີ່ສິບເອັດ ແລະ ສີ່ສິບສອງ ພວກເຮົາພົບຄຳວ່າ “ບັນດາປະເທດ,” ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບເອັດນັ້ນ ມັນເປັນຄຳທີ່ຖືກເພີ່ມເຂົ້າມາ, ບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖ້ອຍຄຳດັ້ງເດີມຂອງດານີເອນ ແລະ ບໍ່ຄວນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ຫຼາຍປະເທດໄດ້ຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບສຳເລັດເມື່ອສະຫະພາບໂຊວຽດລົ້ມສະຫຼາຍ ແລະ ຫຼາຍປະເທດຖືກຍຶດຄອງເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມສະຫະປະຊາຊາດ. ແຕ່ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາ “ຫຼາຍຄົນ” ຜູ້ທີ່ຖືກໂຄ່ນລົ້ມລົງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຫຼາຍປະເທດ, ພວກເຂົາຈະເປັນໄດ້ພຽງແຕ່ຄຣິສຕຽນເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ເທົ່ານັ້ນ.
“ຖ້າຫາກວ່າແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ທ່ານ, ເປີດເຜยໃຫ້ເຫັນວັນຊະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະສະແດງວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຮາກຖານໃດໆສຳລັບການຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະເຖິງກະນັ້ນທ່ານຍັງຄົງຍຶດຕິດກັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມ, ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືວັນຊະບາໂຕໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນວ່າ ‘ວັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ,’ ທ່ານກໍຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ເມື່ອທ່ານເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດທີ່ສັ່ງໃຫ້ທ່ານຢຸດຈາກການເຮັດງານໃນວັນອາທິດ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮູ້ຢູ່ວ່າໃນພຣະຄຳພີບໍ່ມີແມ້ແຕ່ຄຳດຽວທີ່ສະແດງວ່າວັນອາທິດເປັນອັນອື່ນນອກຈາກວັນທຳມະດາສຳລັບການເຮັດວຽກ, ທ່ານກໍຍິນຍອມຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະປະຕິເສດຕໍ່ຕາພຣະຜະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ.” Review and Herald, July 13, 1897.
ສະມາຊິກຄົນໃດກໍຕາມຂອງຄຣິສຕະຈັກເຊເວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ໄດ້ຍອມຮັບຫຼັກຄຳສອນເລື່ອງວັນຊະບາໂຕຕັ້ງແຕ່ເມື່ອເຂົາໄດ້ເປັນສະມາຊິກໂດຍການຮັບບັບຕິສະມາເຂົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກເປັນຄັ້ງທຳອິດ ແລະພວກເຂົາຕ້ອງຮັບຜິດຊອບຕໍ່ “ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ” ກ່ຽວກັບວັນຊະບາໂຕ.
“ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕເປັນເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຕາປະທັບແຫ່ງອຳນາດຂອງສາສນາຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນທີ່ວັນອັນແທ້ຈິງ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງໂດຍອຳນາດນັ້ນແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວທີ່ມີການບັນຊາໃຫ້ຖືຮັກສາມັນ. ຕາປະທັບຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”
“ຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍເທື່ອ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນມາເຖິງ. ມີຄຣິດສະຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະທີ່ຕ້ອງຖືຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳສັ່ງຈະຖືກປະກາດອອກໄປໃຫ້ບັງຄັບຮັກສາວັນຊະບາໂຕທຽມປອມ ແລະສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍຕໍ່ການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄວາມເທັດກັບຄວາມແທ້ຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການລ່ວງລະເມີດ ຈະໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.”
“ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຊ່ວງເວລານີ້ຢ່າງຮວດເລັວ. ເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈຸນສາສະໜາອັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງເພາະການຕໍ່ຕ້ານສາສະໜານັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ເມື່ອນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫຼົງຫນີຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງກໍແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” Manuscript 51, 1899.
ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຜູ້ດຽວທີ່ຖືກຖາມຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ແສງສະຫວ່າງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຄືຊາວ Seventh-day Adventists, ເພາະວ່າຈະເປັນກໍໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ທີ່ບັນດາຜູ້ຢູ່ນອກ Adventism ຈະໄດ້ຖືກນຳສະເໜີການທົດສອບຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ. “ຄົນເປັນອັນຫຼາຍ” ທີ່ຖືກໂຄ່ນລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດນັ້ນ ແມ່ນຊາວ Adventists ແຫ່ງ Laodicea, ເພາະວ່າ “ການພິພາກສາເລີ່ມຕົ້ນທີ່ຄອບຄົວຂອງພຣະເຈົ້າ.”
ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຢູ່ທ້າຍຈະເປັນຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ທໍາອິດຈະເປັນຜູ້ທ້າຍ ເພາະວ່າ ມີຫຼາຍຄົນຖືກເອີ້ນ ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກ. ມັດທາຍ 20:16.
ເອຊາຢາເປັນ “ໝາຍສຳຄັນ ແລະ ການອັດສະຈັນ” ສຳລັບອີຢິບ ແລະ ເອທິໂອເປຍ ກ່ຽວກັບການພິຊິດໂລກຢ່າງຄ່ອຍໆຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ. ອີຢິບ ແມ່ນ ສະຫະປະຊາຊາດ; ເອທິໂອເປຍ ແມ່ນ ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະ ອັດຊີເຣຍ ແມ່ນ ລະບົບສັນຕະປາປາ. ໃນບໍລິບົດຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ເອຊາຢາເລີ່ມນຳສະເໜີຊຸດຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ບົດທີຊາວສອງ ເວົ້າເຖິງຊາວລາວດີເຊຍທີ່ຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ຊາວຟີລາເດນເຟຍທີ່ຮ້ອງເອີ້ນ “ເອໂດມ, ໂມອາບ ແລະ ຫົວໜ້າແຫ່ງບຸດທັງຫຼາຍຂອງອຳໂມນ” ອອກຈາກບາບີໂລນ.
ອັດເວນຕິດແຫ່ງລາວດີເຊຍຂາດລັກສະນະນິສັຍອັນຈຳເປັນເພື່ອຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ, ແລະພວກເຂົາຖືກພຣະອົງຊົງຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວເຖິງຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ເພື່ອເນັ້ນຈຸດຕໍ່ໄປເທົ່ານັ້ນ. ອິຊາຢາ ບົດ 22 ສະແດງເຫດຜົນອີກປະການໜຶ່ງທີ່ລາວດີເຊຍພິນາດ, ເພາະຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດນັ້ນມຸ່ງຕໍ່ຮ່ອມພູແຫ່ງ “ນິມິດ.” ມີຄຳພາສາເຮັບເຣີຫຼັກສອງຄຳທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ.” ຄຳໜຶ່ງໝາຍເຖິງລຳດັບເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ແລະອີກຄຳໜຶ່ງໝາຍເຖິງນິມິດຂອງພຣະຄຣິດ. ຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ພາຍນອກຄຣິດຕະຈັກ ແລະອີກຢ່າງໜຶ່ງຢູ່ພາຍໃນຄຣິດຕະຈັກ. ຄຳທີ່ຢູ່ໃນບົດ 22 ແມ່ນນິມິດທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງເຫດການພະຍາກອນ, ແລະມັນແມ່ນຄຳດຽວກັນທີ່ຖືກແປວ່າ “ນິມິດ” ໃນພຣະທຳສຸພາສິດ.
ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດໄປ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.
“ພາລະແຫ່ງຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ” ແມ່ນຄໍາພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ຈໍາພວກໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Shebna ແມ່ນ Laodicea ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງແມ່ນ Philadelphia ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍ Eliakim ບຸດຂອງ Hilkiah. ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງສອງຈໍາພວກໃນບົດນີ້ ແນ່ນອນວ່າເປັນຄວາມແຕກຕ່າງດຽວກັນກັບຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ຈໍາພວກໜຶ່ງມີນ້ໍາມັນໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງບໍ່ມີ. “ນ້ໍາມັນ” ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກ ສື່ແທນຄວາມຈິງຫຼາຍປະການໂດຍຂຶ້ນກັບບໍລິບົດທີ່ມັນປາກົດຢູ່, ແຕ່ໃນ Isaiah ບົດທີຊາວສອງ “ນ້ໍາມັນ” ຂອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ ຖືກແທນໂດຍຄໍາວ່າ “ນິມິດ.” ຈໍາພວກໜຶ່ງມີ “ນ້ໍາມັນ” ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງບໍ່ມີ.
“ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ມີຕຳແໜ່ງອັນເຄີຍຖືກປະທານແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍບັນດາສິ່ງມີຊີວິດອັນບໍລິສຸດທີ່ລ້ອມຮອບພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງດຳລົງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ. ນ້ຳມັນຄຳເປັນສັນລັກແທນພຣະຄຸນ ທີ່ດ້ວຍພຣະຄຸນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຄ້ຳຈຸນໂຄມໄຟຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອໃຫ້ມີນ້ຳມັນຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອມັນຈະບໍ່ກະພິບແລະດັບລົງ. ຖ້າຫາກວ່ານ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນຜ່ານຂ່າວສານທັງຫລາຍແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ບັນດາອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຈະຄວບຄຸມມະນຸດໄວ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.”
ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຍອມຮັບການສື່ສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປະສົງຈະເທລົງໃນດວງວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຖ່າຍທອດໄປຍັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ,’ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ຈະພົບວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັບພວກຍິງພົມຈັນໂງ່ ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ນ້ຳມັນນັ້ນມາ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພັງທະລາຍ. ແຕ່ຖ້າມີການທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາອ້ອນວອນເໝືອນຢ່າງທີ່ໂມເຊໄດ້ກະທຳວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສິລິຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ,’ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງຢ່າງອຸດົມໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຜ່ານທໍ່ຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ນ້ຳມັນຄຳຈະຖືກຖ່າຍທອດມາຫາພວກເຮົາ. ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ, ຫຼືໂດຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.’ ໂດຍການຮັບແສງອັນເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າສ່ອງແສງເປັນດວງໄຟໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.
ວິນຍານຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນສອດຄ່ອງກັນ ແລະ ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມສອງຄົນຂອງເຊກາຣີຢາ ກໍແມ່ນພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດເຊັ່ນກັນ.
ເກືອບກ່ຽວກັບພະຍານສອງຄົນນັ້ນ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດເພີ່ມເຕີມວ່າ: “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະແມ່ນຕົ້ນມະກອກສອງຕົ້ນ ແລະແມ່ນຄັນປະທີບສອງອັນ ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.” “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ” ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ “ເປັນປະທີບແກ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.” Revelation 11:4; Psalm 119:105. ພະຍານສອງຄົນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳພີແຫ່ງພຣະສັນຍາເດີມ ແລະພຣະສັນຍາໃໝ່. ທັງສອງເປັນຄຳພະຍານທີ່ສຳຄັນຕໍ່ຕົ້ນກຳເນີດ ແລະຄວາມຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງສອງຍັງເປັນພະຍານຕໍ່ແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດດ້ວຍ. ແບບຢ່າງ, ເຄື່ອງບູຊາ, ແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະສັນຍາເດີມຊີ້ໄປຂ້າງໜ້າເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາ. ພຣະກິດຕິຄຸນ ແລະສາລະສົ່ງໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ບອກເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວ ຕາມວິທີການຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ແບບຢ່າງແລະຄຳພະຍາກອນໄດ້ບອກໄວ້.” The Great Controversy, 267.
ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມສອງຄົນຂອງເຊກາຣີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການສື່ສານທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ໜຶ່ງ. “ນ້ຳມັນ” ຊຶ່ງເປັນ “ນິມິດ” ຝ່າຍຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເຫດການທາງປະຫວັດສາດ ໄດ້ຖືກສົ່ງຕໍ່ຜ່ານພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເກົ່າ ແລະ ພັນທະສັນຍາໃໝ່. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ່ສິບເອັດ ພະຍານສອງຄົນນີ້ຖືກລະບຸໂດຍບໍລິບົດວ່າແມ່ນ ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ. ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ເປັນສັນຍາລັກໃນຕົວຂອງພວກເຂົາເອງ.
ເມື່ອຖືກນຳມາເປັນຕົວແທນຮ່ວມກັນ ດັ່ງເຊັ່ນຢູ່ເທິງພູແຫ່ງການປ່ຽນຮູບ ຫຼື ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ພວກເຂົາເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຈິງສອງປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ທີ່ເທິງພູນັ້ນ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ພະຍານພີລະຊີບໃນລະຫວ່າງວິກິດກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ກຸ່ມໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ໃນຂະນະທີ່ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ແລະ ພັນທະສັນຍາໃໝ່. ແຕ່ສຳລັບອັດເວນຕິດ ພວກເຂົາຍັງເປັນຕົວແທນຫຼາຍກວ່ານັ້ນອີກ. ພະຍານສອງຄົນສຳລັບຊາວຢິວແມ່ນ “ກົດບັນຍັດ ແລະ ພວກຜູ້ພະຍາກອນ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ, ແລະ ພະຍານສອງຄົນສຳລັບຄຣິດສະຕຽນແມ່ນພຣະຄຳພີພັນທະສັນຍາເດີມ ແລະ ພັນທະສັນຍາໃໝ່, ແຕ່ສຳລັບອັດເວນຕິດ ພະຍານສອງຄົນແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນເຫດຜົນທີ່ໂຢຮັນຢູ່ເກາະປັດໂມດ.
ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ ຜູ້ເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກຍາກ ແລະໃນອານາຈັກ ແລະໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ ເນື່ອງດ້ວຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄຳພະຍານເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະນິມິດ 1:9
ໃນ ອິຊາຢາ ບົດ 22 ພະຍານທັງສອງຄື ໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ໄດ້ຖືກນຳສະແດງໄວ້, ແຕ່ສິ່ງນີ້ຈະສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານນຳຫຼັກການຂອງ Alpha ແລະ Omega ມາປະຍຸກຕໍ່ບົດນັ້ນ. ຈົ່ງພິຈາລະນາວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງເລີ່ມຕົ້ນຄຳອະທິບາຍຂອງພຣະອົງເກືອບກັບ “ນິມິດ” ຂອງເຫດການພະຍາກອນແກ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງ ລະຫວ່າງທາງໄປຍັງ Emmaus ຕັ້ງແຕ່ຈຸດໃດ.
“ເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອານຟາແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອະທິບາຍໃນພຣະຄຳພີທັງປວງເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງ.” Desire of Ages, 796.
ເອລີຢາແມ່ນສາດສະດາຜູ້ທີ່ປາກົດຂຶ້ນກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພ້ອມດ້ວຍຂ່າວສານທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາ, ຫັນໃຈຂອງບັນພະບຸລຸດ (ອາລຟາ) ໄປຫາລູກຫຼານ (ໂອເມກາ). ໂມເຊແລະເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງອາລຟາແລະໂອເມກາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ຖ້າທ່ານສາມາດໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້, ໂມເຊກໍຄື William Miller. ທັງໂມເຊແລະ Miller ໄດ້ຕາຍລົງ, ແລະທັງສອງໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍການດົນໃຈວ່າໄດ້ຮັບຄວາມລອດ. ແນ່ນອນ ໂມເຊໄດ້ຖືກຄືນຊີວິດທັນທີຫຼັງຈາກການຕາຍຂອງທ່ານ, ແຕ່ພວກທູດສະຫວັນກຳລັງຄອຍຢູ່ຮອບຫຼຸມຝັງສົບຂອງ Miller ຈົນກວ່າການຄືນຊີວິດຂອງທ່ານຈະມາເຖິງ. ເອລີຢາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນສຸດທ້າຍກ່ອນການສະເດັດມາຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.
“ພວກຢິວໄດ້ພະຍາຍາມຂັດຂວາງການປະກາດຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມາເຖິງ’ (Malachi 4:5). ຈະຕ້ອງມີຜູ້ໜຶ່ງມາໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ, ແລະເມື່ອຜູ້ນັ້ນປາກົດຕົວ, ມະນຸດອາດຈະກ່າວວ່າ, ‘ທ່ານເອົາຈິງເອົາຈັງເກີນໄປ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕີຄວາມພຣະຄຳພີຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໃຫ້ຂ້ອຍບອກທ່ານວ່າຄວນສອນຂ່າວສານຂອງທ່ານແນວໃດ.’”
“ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດແຍກແຍະລະຫວ່າງພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າກັບຂອງມະນຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວວ່າ, ຖ້າພວກທ່ານຍັງຄົງຈັບຜິດ, ຍັງຄົງມີຈິດໃຈແຫ່ງການຂັດແຍ້ງ, ພວກທ່ານຈະບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງຈັກເທື່ອ. ພຣະເຢຊູດ້ວຍຕັດແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້’ (John 16:12). ພວກເຂົາຍັງບໍ່ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຈະຊື່ນຊົມສິ່ງສັກສິດແລະສິ່ງນິລັນດອນໄດ້; ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະສອນພວກເຂົາໃນສາລະພັດສິ່ງ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາລະນຶກໄດ້ເຖິງທຸກສິ່ງ ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ. ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ເອົາມະນຸດເປັນທີ່ພຶ່ງພາ. ‘ຈົ່ງເລີກພຶ່ງມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ລົມຫາຍໃຈຢູ່ແຕ່ໃນຮູດັງຂອງເຂົາ; ເພາະເຂົາຈະນັບວ່າມີຄ່າອັນໃດໄດ້?’ (Isaiah 2:22). ພວກທ່ານຈຳຕ້ອງນຳດວງຈິດອັນໄຮ້ເລີ່ຍວແຮງຂອງພວກທ່ານໄປຍຶດໜ່ວງໄວ້ກັບພຣະເຢຊູ. ມັນບໍ່ສົມຄວນແກ່ພວກເຮົາທີ່ຈະດື່ມຈາກນ້ຳພຸແຫ່ງຫຸບເຂົາ ເມື່ອມີນ້ຳພຸຢູ່ໃນພູເຂົາ. ໃຫ້ພວກເຮົາລະຖິ້ມສາຍນ້ຳຕ່ຳໆເສຍ; ໃຫ້ພວກເຮົາມາຫາບໍ່ນ້ຳຕົ້ນທີ່ສູງກວ່າ. ຖ້າມີຈຸດໃດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ຫຼືໃນຂໍ້ໃດທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຫັນພ້ອມກັນ, ຈົ່ງສືບສວນ, ປຽບທຽບພຣະຄຳພີກັບພຣະຄຳພີ, ຂຸດປ່ອງແຫ່ງຄວາມຈິງລົງໃຫ້ເລິກໃນບໍ່ແຮ່ແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກທ່ານຕ້ອງວາງຕົນເອງແລະຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນໄວ້ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງປະຖິ້ມແນວຄິດທີ່ມີຢູ່ກ່ອນແລ້ວຂອງພວກທ່ານ, ແລະໃຫ້ພຣະວິນຍານແຫ່ງສະຫວັນນຳພາພວກທ່ານເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງທັງປວງ.” Selected Messages, book 1, 412.
ໃນເອຊາຢາ ບົດ 22 ເຊັບນາ ແລະ ເອລີອາກິມ ເປັນຕົວແທນຂອງພວກມີປັນຍາ ແລະ ພວກໂງ່ເຂລາພາຍໃນກຸ່ມແອດເວັນຕິດ ໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ເມື່ອກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອກຳລັງຍົກທັບເຂົ້າມາຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມ. ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ມີ “ນິມິດ,” ແຕ່ ເຊັບນາ ບໍ່ມີ.
ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນຍ່ອມພິນາດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.
ຂ່າວສານຄໍາພະຍາກອນ, ນັ້ນຄື “ນິມິດ” ຂອງຂໍ້ພຣະຄໍາພີນີ້, ໄດ້ກ່າວເຖິງສອງສິ່ງ. ທ່ານເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແລະທ່ານຈຶ່ງມີຊີວິດ, ແລະຖ້າທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈ—ທ່ານກໍຕາຍ. ຖ້າທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ແລ້ວທ່ານກໍບໍ່ອາດຖືກຈັດຕຽມໃຫ້ພ້ອມເພື່ອຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕໃນການທົດສອບແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຈະເປັນ, “ຊ້າເກີນໄປ.” ເມື່ອພວກ Adventists ແຫ່ງ Laodicea ຖືກໂຄ່ນລົ້ມໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພວກເຂົາປະຕິເສດພຣະບັນຍັດ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ “ນິມິດແຫ່ງຄວາມຈິງ.” ພວກເຂົາບໍ່ມີນ້ຳມັນ; ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການປິດປະຕູໂອກາດຈະສິ້ນສຸດລົງ.
ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮັ່ງມີ, ແລະມີຊັບສິນບໍລິບູນ, ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກໜ້າເວດນາ, ໜ້າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ. ພຣະນິມິດ 3:17
ໝາຍສຳຄັນຂອງອິຊາຢາແມ່ນວ່າ ທ່ານໄດ້ດຳເນີນໄປດ້ວຍສະພາບເປືອຍກາຍ ແລະ ຕີນເປົ່າເປັນເວລາສາມປີ. ທ່ານໄດ້ກະທຳເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອເຕືອນຜູ້ທີ່ຈະຍອມຮັບຄຳເຕືອນໂດຍຂ່າວສານພະຍາກອນຂອງທ່ານວ່າ ຖ້າພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈນິມິດແຫ່ງເຫດການພະຍາກອນ ພວກທ່ານຈະໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະ ຈະກາຍເປັນຊະເລີຍທີ່ຖືກນຳພາໄປໃນສະພາບອັນອະນາດ ໜ້າເວດນາ ຍາກຈົນ ຕາບອດ ແລະ ເປືອຍກາຍ. ອິຊາຢາເປັນໝາຍສຳຄັນ ແລະ ສິ່ງອັດສະຈັນສຳລັບປະຫວັດສາດໃນສະໄໝຂອງອິຊາຢາ, ແຕ່ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ສຳລັບວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.
ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບັງເກີດແກ່ພວກເຂົາເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:11
ໃນຫ້າຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີຊາວສອງ ເຢຣູຊາເລັມ ເມືອງຂອງດາວິດ ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ເມືອງທີ່ເອະອຶງວຸ່ນວາຍ” ເປັນ “ເມືອງທີ່ຮ່າເຮີງ” ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ “ຄວາມປັ່ນປ່ວນ.” ຖ້ອຍຄຳອັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງແມ່ນແມ່ນແຕ່ຄົນຝ່າຍໂລກກໍຍັງນຳໃຊ້ ຖືກໃຊ້ໃນບົດນີ້ເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງເມືອງທີ່ “ຮ່າເຮີງ” ແລະ “ເອະອຶງວຸ່ນວາຍ” ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍ “ຄວາມປັ່ນປ່ວນ” ເມື່ອບັນດາຜູ້ຄົນໃນຂໍ້ທີສິບສາມກ່າວຢ່າງຮ່າເຮີງວ່າ, “ໃຫ້ພວກເຮົາກິນແລະດື່ມເຖີດ; ເພາະວ່າມື້ອື່ນພວກເຮົາຈະຕາຍ.” ແຕ່ເຖິງວ່າພວກເຂົາຈະຮ່າເຮີງ ບັນດາຊາຍຂອງພວກເຂົາກໍຖືກຂ້າລົງ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍດາບ ຫຼືໃນການສູ້ຮົບ ແລະດັ່ງນັ້ນ ເອຊາຢາຈຶ່ງຕັ້ງຄຳຖາມວ່າ, “ເຈົ້າເປັນຫຍັງໄປ?”
ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດຈະເປັນຄວາມທຸກລຳບາກຂອງພວກເຂົາ, ສິ່ງນັ້ນໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຂຶ້ນໄປເທິງຫຼັງຄາເຮືອນ. ຫຼັງຄາເຮືອນເປັນສັນຍາລັກຂອງການນະມັດສະການດວງອາທິດ, ດວງຈັນ ແລະດວງດາວ; ມັນເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້, ອັດເວັນຕິດຊຶມຢູ່ໃຕ້ການຫຼອກລວງຝ່າຍວິນຍານ.
ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນເທິງດາດຟ້າ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການ ແລະທີ່ສາບານໂດຍພຣະຢາເວ, ແລະທີ່ສາບານໂດຍພະມັນຄາມ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຫັນຫຼັງຈາກພຣະຢາເວ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ ຫຼືສອບຖາມພຣະອົງ.
ຈົ່ງສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າວັນແຫ່ງພຣະອົງຢູ່ໃກ້ແລ້ວ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຕຽມການບູຊາໄວ້ ແລະໄດ້ເຊີນແຂກຂອງພຣະອົງແລ້ວ. ແລະໃນວັນແຫ່ງການບູຊາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເຮົາຈະລົງໂທດບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະບັນດາພຣະຣາຊໂອຣົດ ແລະທຸກຄົນທີ່ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງຕ່າງດ້າວ. ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ ເຮົາຈະລົງໂທດບັນດາຜູ້ທີ່ໂດດຂ້າມທາງທັບປະຕູ ຜູ້ທີ່ເຕັມເຮືອນນາຍຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງແລະການຫລອກລວງ. ເຊຟານີຢາ 1:5–9.
ໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ອັດເວນຕິສມ໌, ທີ່ຖືກແທນດ້ວຍເຢຣູຊາເລັມ ຢູ່ໃນ “ຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດ.” ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍ “ນ້ຳມັນ” ຫຼື “ນິມິດ” ກຳລັງປະຕິບັດລັດທິວິນຍານນິຍົມ, ຊຶ່ງໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງໃນ ເທຊະໂລນິກ ສະບັບທີສອງ. ທີ່ນັ້ນ ພວກເຮົາຍັງພົບບັນດາຜູ້ (ເຊບນາ) ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ.
ແລະເພາະເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປະທານຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຊື່ອຄວາມຕົວະ; ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ຍິນດີໃນຄວາມອະທຳ ຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດທັງສິ້ນ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 12
ແນ່ນອນ, ຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ໂປໂລໃຊ້ນັ້ນ ແມ່ນຄໍາພາສາກຣີກທີ່ຖືກນໍາມາຈາກຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍການປະກອບກັນຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ການປະຕິເສດ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ຖືກສະແດງເປັນຫຼັກການຂອງ Alpha ແລະ Omega ນັ້ນ ນໍາຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງຮຸນແຮງມາເທິງຊາວ Laodiceans, ແລະຄວາມຫຼົງຜິດນັ້ນຄືລັດທິວິນຍານນິຍົມ.
“ສາດສະດາອິຊາຢາກ່າວວ່າ: ‘ເມື່ອພວກເຂົາຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຈົ່ງໄປສອບຖາມບັນດາຜູ້ມີວິນຍານຄຸ້ນເຄີຍ ແລະພວກພໍ່ມົດທີ່ກະຊິບແລະພຶມພຳນັ້ນ: ປະຊາຊົນບໍ່ຄວນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຂອງຕົນດອກຫລື? ຈະໄປຫາຄົນຕາຍເພື່ອຄົນເປັນຫລື? ຈົ່ງກັບໄປຫາພຣະບັນຍັດແລະຄຳພະຍານ: ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າຕາມພຣະວັດຈະນະນີ້ ກໍເພາະວ່າບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ໃນພວກເຂົາ.’ ອິຊາຢາ 8:19, 20. ຖ້າມະນຸດເຕັມໃຈຮັບເອົາຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນພຣະຄຳພີ ກ່ຽວກັບສະພາບຂອງມະນຸດ ແລະສະພາບຂອງຄົນຕາຍ ພວກເຂົາກໍຈະເຫັນໃນຄຳອ້າງແລະການສຳແດງຂອງລັດທິຕິດຕໍ່ວິນຍານນັ້ນ ການກະທຳຂອງຊາຕານດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະໝາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນອັນຫລອກລວງ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະຍອມລະທິເສລີພາບທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ແລະປະຖິ້ມບາບທີ່ຕົນຮັກນັ້ນ ຄົນຈຳນວນຫລາຍກັບປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເດີນຕໍ່ໄປຢ່າງກົງຕົງ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄຳເຕືອນ ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານຖັກທໍບ່ວງແຮ້ວຂອງມັນອ້ອມພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍກາຍເປັນເຫຍື່ອຂອງມັນ. ‘ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມລອດ,’ ດັ່ງນັ້ນ ‘ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຈະສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຄຳຕົວະ.’ 2 ເທຊະໂລນິກ 2:10, 11.” ຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, 559.
ໃນເອຊາຢາ ບົດທີ 22 ບັນດາຜູ້ຊາຍແຫ່ງນະຄອນທີ່ເປັນສຸກນັ້ນຖືກສັງຫານ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍການຮົບ ຫຼືໂດຍດາບ; ພວກເຂົາຖືກມັດຮ່ວມກັນ ແລະຖືກສັງຫານພ້ອມກັບບັນດາຜູ້ນຳທີ່ໄດ້ຫລົບໜີ.
“ຖ້າຄຣິດຈັກດຳເນີນໄປໃນແນວທາງຄ້າຍຄືກັບໂລກ, ພວກເຂົາຈະຮັບຊະຕາກຳອັນດຽວກັນ. ຫາກແທ້ຈິງແລ້ວ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຫຼາຍກວ່າ, ການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາຈະໜັກກວ່າຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ກັບໃຈ.”
“ພວກເຮົາໃນຖານະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງ ປະກາດຕົນວ່າພວກເຮົາມີຄວາມຈິງລ່ວງໜ້າກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ຊີວິດແລະລັກສະນະນິສັຍຂອງພວກເຮົາ ຄວນກົມກຽວກັນກັບຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນ. ວັນນັ້ນກໍກຳລັງຈະມາເຖິງພວກເຮົາ ເມື່ອຄົນຊອບທຳຈະຖືກມັດໄວ້ເປັນຟ່ອນເໝືອນເຂົ້າອັນມີຄ່າ ເພື່ອນຳເຂົ້າໄປໃນຍຸ້ງສະຫວັນ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອະທຳກໍຖືກຮວບຮວມເໝືອນຫຍ້າລະອອງ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ໄຟໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ. ແຕ່ເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະອອງນັ້ນ ‘ຈະເຕີບໂຕຮ່ວມກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ.’” Testimonies, volume 5, 100.
ການນໍາໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ ຊາວສອງ ໄດ້ຖືກຜູກມັດເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍ “ພວກນາຍທະນູ.” ເຊັບນາ ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜູ້ນໍາເໜືອຄົວເຮືອນ, ແລະຕໍາແໜ່ງຂອງເຂົາຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງ ຮິນກີຢາ. ໃນ ເອຊາຢາ ບົດທີ ຊາວສອງ ຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ນິມິດ” ຂອງເຫດການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກໃນ ເຢຣູຊາເລັມ ໃນຂະນະທີ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອກໍາລັງເຂົ້າມາໃກ້. ຈໍາພວກໜຶ່ງກໍາລັງຖືກຜູກມັດໄວ້ເພື່ອເຂົ້າສູ່ຍຸ້ງສະຫວັນ ແລະອີກຈໍາພວກໜຶ່ງເພື່ອໄຟໃນວັນສຸດທ້າຍ. ສິ່ງທີ່ໄດ້ຜູກມັດຄົນອະທໍານັ້ນຄື “ພວກນາຍທະນູ,” ຊຶ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຫຼາຍສັນຍະລັກຂອງ ອິດສະລາມ ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ.
ແລະຈໍານວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພວກນາຍພົນຜູ້ຍິງທະນູ, ຄືບັນດານັກຮົບຜູ້ເຂັ້ມແຂງຂອງລູກຫຼານແຫ່ງເຄດາ, ຈະຖືກຫຼຸດລົງ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ ໄດ້ຕັດດັ່ງນັ້ນ. ອິຊາຢາ 21:17
ແລະນີ້ແມ່ນຊື່ຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະມາເອນ ຕາມຊື່ຂອງເຂົາ ຕາມເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ: ບຸດຫົວປີຂອງອິດສະມາເອນຄື ເນບາໂຢດ; ແລະ ເກດາ, ແລະ ອັດເບເອນ, ແລະ ມິບຊາມ, ແລະ ມິດຊະມາ, ແລະ ດູມາ, ແລະ ມັດຊາ, ຮາດາ, ແລະ ເຕມາ, ເຢຕູ, ນາຟິດ, ແລະ ເກເດມາ: ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບຸດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະມາເອນ ແລະນີ້ແມ່ນຊື່ຂອງເຂົາ ຕາມເມືອງຂອງເຂົາ ແລະ ຕາມປ້ອມຄ່າຍຂອງເຂົາ; ເຈົ້ານາຍສິບສອງຄົນຕາມປະຊາຊາດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 25:13–16.
ຜູ້ນຳຂອງຂະບວນການ Adventism ໄດ້ຖືກມັດໄວ້ໂດຍນັກທະນູ ເມື່ອພວກເຂົາປະຕິເສດຂ່າວສານທີ່ວ່າ ອິດສະລາມໄດ້ໂຈມຕີສະຫະລັດອາເມລິກາໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001 ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີສຳເລັດ. ການໂຈມຕີໃນວັນທີ 9/11 ເປັນການຢືນຢັນຂອງຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ໃນເວລາການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ. ການໂຈມຕີຂອງອິດສະລາມໃນວັນທີ 9/11 ຂະຫນານກັບວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບການທີ່ອິດສະລາມຖືກຍັບຍັ້ງໄວ້ ໄດ້ເສີມພະລັງໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ໂດຍການຢືນຢັນກົດການພະຍາກອນຫຼັກຂອງ Miller ວ່າ ຫນຶ່ງວັນເທົ່າກັບຫນຶ່ງປີ. ວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ເປັນການສຳເລັດຂອງເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການວັນໜຶ່ງເທົ່າກັບປີໜຶ່ງ. ເມື່ອມັນໄດ້ສຳເລັດ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດກໍໄດ້ຖືກນຳໄປຍັງທຸກສະຖານີມິຊັນໃນໂລກ.
9/11 ໄດ້ຢືນຢັນກົດຫຼັກປະການຕົ້ນຕໍຂອງ “ນິມິດ” ທີ່ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ Adventism ເພື່ອປະກາດ. ກົດນັ້ນຄື ປະຫວັດສາດຍ່ອມຊໍ້າຮອຍ. ເມື່ອຫຼັກການ “ໜຶ່ງວັນເທົ່າກັບໜຶ່ງປີ” ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ໄດ້ລົງມາ ເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປະທານອໍານາດໃຫ້ແກ່ຂ່າວສານເລື່ອງໂມງແຫ່ງການພິພາກສາຂອງ Miller, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ໄດ້ລົງມາໃນວັນທີ 9/11.
“ມີຖ້ອຍຄໍານີ້ມາໄດ້ຢ່າງໃດ ທີ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຄື້ນນ້ຳທະເລຂະໜາດໃຫຍ່? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມອງເຫັນອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນໜ້າສະພຶງກົວພຽງໃດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນ ເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ! ແລ້ວຖ້ອຍຄໍາໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສຳເລັດຜົນ.’ ທັງໝົດຂອງບົດທີສິບແປດໃນພຣະນິມິດເປັນຄຳເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງນິວຢອກ, ນອກຈາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ວັນໜຶ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ນັ້ນຈະຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການພິກຜັນ ແລະການພິກຄວ້ຳແຫ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ. ພຽງພຣະທຳຄຳດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການແຕະຕ້ອງໜຶ່ງຄັ້ງຈາກລິດອຳນາດອັນເກີນກຳລັງຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງອັນມະຫາສານເຫຼົ່ານີ້ຈະພັງທະລາຍລົງ. ເຫດການຕ່າງໆຈະເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຄວາມໜ້າສະພຶງກົວຂອງມັນເຮົາບໍ່ອາດຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.
ແນ່ນອນວ່າ ຍັງມີອີກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະກ່າວເຖິງອິສລາມ, ແຕ່ Shebna ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດ “ນິມິດ” ຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຈິງຫຼັກປະການຂອງການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ—ຄືວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງໜຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຂອງສິ່ງນັ້ນ. ການຖືກຄວບຄຸມໄວ້ຂອງອິສລາມໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840 ໄດ້ນຳເອົາທູດສະຫວັນໃນ Revelation ten ລົງມາ ແລະການປ່ອຍອິສລາມອອກໃນ 9/11 ໄດ້ນຳເອົາທູດສະຫວັນໃນ Revelation eighteen ລົງມາ.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງ, ໂອ ບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງຢາໂຄບ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ; ການຮູ້ຈັກຄວາມຍຸດຕິທຳມິແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານທັງຫຼາຍດອກຫຼື? ພວກທີ່ກຽດຊັງຄວາມດີ ແລະ ຮັກຄວາມຊົ່ວ; ຜູ້ທີ່ລອກໜັງອອກຈາກພວກເຂົາ ແລະ ເອົາເນື້ອອອກຈາກກະດູກຂອງພວກເຂົາ; ຜູ້ທີ່ກິນເນື້ອແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ຖອດໜັງອອກຈາກພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຫັກກະດູກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຟັນເປັນຊິ້ນໆ ເໝືອນດັ່ງສຳລັບໝໍ້ ແລະ ເໝືອນເນື້ອໃນໝໍ້ຕົ້ມ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ; ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຈະຊົງເຊື່ອງພຣະພັກຈາກພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດຊົ່ວໃນການກະທຳຂອງຕົນ. ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ຫຼົງຜິດ, ຜູ້ທີ່ຂົບດ້ວຍແຂ້ວຂອງຕົນ ແລະ ຮ້ອງວ່າ, ສັນຕິສຸກ; ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໃສ່ອັນໃດເຂົ້າໃນປາກຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຕຽມສົງຄາມຕໍ່ສູ້ຜູ້ນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ກາງຄືນຈະມາເໜືອທ່ານທັງຫຼາຍ ຈົນທ່ານຈະບໍ່ມີນິມິດ; ແລະ ຄວາມມືດຈະມາເໜືອທ່ານ ຈົນທ່ານຈະບໍ່ອາດທຳນາຍ; ດວງອາທິດຈະຕົກເໜືອພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ກາງວັນຈະກາຍເປັນມືດເໜືອພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກຜູ້ເຫັນນິມິດຈະອັບອາຍ ແລະ ພວກຜູ້ທຳນາຍຈະສັບສົນ; ແທ້ຈິງ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະປິດປາກຂອງຕົນ, ເພາະບໍ່ມີຄຳຕອບຈາກພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມດ້ວຍລິດອຳນາດໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ດ້ວຍກຳລັງ, ເພື່ອປະກາດແກ່ຢາໂຄບເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະ ແກ່ອິດສະຣາເອນເຖິງບາບຂອງເຂົາ. ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງຂໍ້ນີ້, ໂອ ບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງວົງວານຢາໂຄບ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊັງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ບິດເບືອນຄວາມທ່ຽງທຳທັງສິ້ນ. ພວກເຂົາສ້າງຊີໂອນຂຶ້ນດ້ວຍເລືອດ ແລະ ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າ. ພວກຫົວໜ້າຂອງນາງພິພາກສາເພື່ອສິນຈ້າງ, ແລະ ພວກປະໂລຫິດຂອງນາງສັ່ງສອນເພື່ອຄ່າຈ້າງ, ແລະ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງນາງທຳນາຍເພື່ອເງິນ; ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງອີງອາໄສພຣະຢາເວ ແລະ ກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາດອກຫຼື? ຈະບໍ່ມີພິບັດອັນໃດມາເໜືອພວກເຮົາໄດ້. ມີກາ 3:1–11
ແລະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບອາຣິເອນ [ເຢຣູຊາເລັມ], ຄືທັງໝົດຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບນາງ ແລະກັບປ້ອມປາການຂອງນາງ, ແລະຜູ້ທີ່ບີບຄັ້ນນາງ, ຈະເປັນດັ່ງຄວາມຝັນໃນນິມິດຍາມຄ່ຳຄືນ. ມັນຈະເປັນເໝືອນເມື່ອຄົນຫິວຄົນໜຶ່ງຝັນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວກຳລັງກິນ; ແຕ່ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ ຈິດວິນຍານຂອງລາວກໍຍັງຫວ່າງເປົ່າ; ຫຼືເໝືອນເມື່ອຄົນຫິວນ້ຳຄົນໜຶ່ງຝັນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວກຳລັງດື່ມ; ແຕ່ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວອ່ອນແຮງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງລາວຍັງປາຖະໜາຢູ່: ດັ່ງນັ້ນບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຄືຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບພູເຂົາຊີໂອນ. ຈົ່ງຢຸດຢູ່ ແລະປະຫລາດໃຈເຖີດ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້: ພວກເຂົາມຶນເມົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ເທລົງເທິງພວກເຈົ້າຊຶ່ງວິນຍານແຫ່ງການຫລັບລຶກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າໄວ້: ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້. ແລະນິມິດທັງໝົດໄດ້ກາຍເປັນແກ່ພວກເຈົ້າດັ່ງຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ປະທັບຕາໄວ້, ຊຶ່ງຄົນທັງຫຼາຍນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້: ແລະໜັງສືນັ້ນຖືກນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ເນື່ອງຈາກຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ກຽດເຮົາດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ, ແລະຄວາມຢຳເກງຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເຮົາເປັນຄຳສອນຕາມບັນຍັດຂອງມະນຸດ: ດັ່ງນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະດຳເນີນການອັນອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ຄືການອັນອັດສະຈັນ ແລະສິ່ງມະຫັດສະຈັນຢ່າງໜຶ່ງ: ເພາະສະຕິປັນຍາຂອງບັນດາຄົນມີປັນຍາຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຄົນສຸຂຸມຮອບຄອບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປິດບັງ. ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຊ່ອນແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງເລິກລັບຈາກພຣະຢາເວ, ແລະກິດການຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຜູ້ໃດເຫັນພວກເຮົາ? ແລະຜູ້ໃດຮູ້ພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການບິດເບືອນກັບຕາລະປັດຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າເປັນເໝືອນດິນໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້: ເພາະວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍ ຫຼື? ຫຼືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ຫຼື? ເອຊາຢາ 29:7–16.
ຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ ຕາມທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ ແມ່ນ “ວັນແຫ່ງຄວາມລຳບາກ, ແຫ່ງການຖືກຢຽບຍ່ຳ, ແລະແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ໂດຍພຣະອົງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ ໃນຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ, ມີການທຳລາຍກຳແພງລົງ, ແລະມີການຮ້ອງຮຽກໄປຍັງພູເຂົາ.” ດັ່ງນັ້ນ ອິຊາຢາຈຶ່ງຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກະທຳເຊັ່ນກັນ.
ນ້ຳຕາຂອງພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ໄຫຼອອກເນື່ອງດ້ວຍການຄາດຄະເນເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງເອງ. ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງບໍ່ໄກແມ່ນເກັດເສມາເນ ບ່ອນທີ່ໃນບໍ່ຊ້າຄວາມສະຫວັນຫວາດແຫ່ງຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈະປົກຄຸມພຣະອົງ. ປະຕູແກະກໍຢູ່ໃນສາຍພຣະເນດເຊັ່ນກັນ ຊຶ່ງຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດມາ ສັດທີ່ນຳມາເປັນເຄື່ອງບູຊາໄດ້ຖືກຕ້ອນເຂົ້າທາງນັ້ນ. ອີກບໍ່ຊ້າ ປະຕູນັ້ນຈະເປີດອອກສຳລັບພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອົງຕົ້ນແບບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ການບູຊາຂອງພຣະອົງເພື່ອບາບຂອງໂລກ ເປັນສິ່ງທີ່ເຄື່ອງບູຊາທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຊີ້ໄປຫາ. ໃກ້ໆນັ້ນແມ່ນຄານວາຣີ ສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ຫຼືຄາງຄວນດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມທາງວິນຍານ ເພາະຖືກເຕືອນໃຈດ້ວຍເຫດການເຫຼົ່ານີ້ອັນກ່ຽວກັບການຕາຍອັນໂຫດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ. ຄວາມເສົ້າໂສກຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຄວາມເສົ້າໂສກເພື່ອຕົນເອງ. ຄວາມຄິດເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງເອງ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານອັນສູງສົ່ງແລະເສຍສະລະຕົນເອງນັ້ນຫວາດຫວັ່ນ. ສິ່ງທີ່ທະລຸຫົວໃຈຂອງພຣະເຢຊູຄືພາບຂອງເຢຣູຊາເລັມ—ເຢຣູຊາເລັມທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດູໝິ່ນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ, ທີ່ປະຕິເສດຈະຖືກໃຫ້ເຊື່ອໂດຍການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະເອົາຊີວິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເຫັນນາງໃນສະພາບທີ່ເປັນຢູ່ ພາຍໃນຄວາມຜິດຈາກການປະຕິເສດພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງນາງ ແລະພຣະອົງຊົງເຫັນດ້ວຍວ່າ ນາງອາດຈະເປັນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບພຣະອົງ ຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດຮັກສາບາດແຜຂອງນາງໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍນາງໃຫ້ລອດ; ພຣະອົງຈະປະຖິ້ມນາງໄດ້ຢ່າງໃດ?
ອິດສະຣາເອນເຄີຍເປັນຊົນຊາດທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານ; ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງເຂົາເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ; ມັນເປັນ “ງາມຕາມທີ່ຕັ້ງ, ຄວາມຊື່ນບານຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.” Psalm 48:2. ບັນທຶກແຫ່ງການດູແລປົກປ້ອງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະແຫ່ງຄວາມຮັກອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດກວ່າພັນປີ, ເໝືອນດັ່ງຄວາມຮັກທີ່ບິດາມີຕໍ່ບຸດຄົນດຽວຂອງຕົນ, ກໍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນ. ໃນພຣະວິຫານນັ້ນ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນອັນເຂັ້ມຂັງຂອງພວກເຂົາ. ທີ່ນັ້ນກະຖາງກຳຍານທີ່ລຸກໄໝ້ໄດ້ຖືກໂບກໄຫວ, ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອງຫອມ, ອັນປະສົມກັບຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ນະມັດສະການ, ໄດ້ລອຍຂຶ້ນໄປຫາພຣະເຈົ້າ. ທີ່ນັ້ນເລືອດຂອງສັດຖືກຫຼັ່ງອອກ, ເປັນສັນຍາລັກລ່ວງໜ້າເຖິງເລືອດຂອງພຣະຄຣິດ. ທີ່ນັ້ນພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງເໜືອບ່ອນພຣະກະລຸນາ. ທີ່ນັ້ນບັນດາປະໂລຫິດໄດ້ປະກອບພິທີຮັບໃຊ້, ແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງເຄື່ອງໝາຍກັບພິທີກຳຕ່າງໆ ໄດ້ດຳເນີນສືບຕໍ່ມາເປັນຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ. ແຕ່ທັງໝົດນີ້ຈະຕ້ອງມີຈຸດຈົບ.
“ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ,—ພຣະຫັດນັ້ນທີ່ໄດ້ອວຍພອນແກ່ຄົນເຈັບໄຂ້ແລະຜູ້ທຸກທໍລະມານມາແລ້ວຫຼາຍເທື່ອ,—ແລະໂບກພຣະຫັດໄປທາງນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດນັ້ນ, ພ້ອມກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ຂາດຫ້ວງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ພຣະອົງຊົງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: ‘ຖ້າແມ່ນເຈົ້າໄດ້ຮູ້, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າ, ຢ່າງໜ້ອຍໃນວັນນີ້ຂອງເຈົ້າ, ເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຂອງສັນຕິສຸກຂອງເຈົ້າ!—’ ໃນຈຸດນີ້ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຢຸດພັກ, ແລະປະຖິ້ມໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ກ່າວສິ່ງທີ່ສະພາບຂອງເຢຣູຊາເລັມອາດຈະເປັນໄດ້ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຈະປະທານແກ່ນາງ,—ຄືຂອງປະທານແຫ່ງພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ. ຖ້າເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮູ້ສິ່ງທີ່ເປັນສິດພິເສດຂອງນາງທີ່ຈະຮູ້, ແລະໄດ້ເຊື່ອຟັງແສງສະຫວ່າງທີ່ສະຫວັນໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ນາງ, ນາງກໍອາດຈະຢືນຢູ່ຢ່າງສະງ່າຜ່າເຜີຍໃນຄວາມພາກພູມແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ເປັນພຣະລາຊີນີແຫ່ງອານາຈັກທັງຫຼາຍ, ເປັນອິດສະລະໂດຍກຳລັງແຫ່ງອຳນາດທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ນາງ. ຈະບໍ່ມີທະຫານຖືອາວຸດຢືນຢູ່ຕາມປະຕູເມືອງຂອງນາງ, ຈະບໍ່ມີທຸງຂອງໂຣມໂບກສະບັດຢູ່ເໜືອກຳແພງຂອງນາງ. ຊະຕາກຳອັນຮຸ່ງໂລດທີ່ອາດຈະໄດ້ອວຍພອນແກ່ເຢຣູຊາເລັມ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງນາງ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າໂດຍຜ່ານພຣະອົງ ນາງອາດຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍຈາກໂຣຄາອັນຮ້າຍແຮງຂອງນາງ, ໄດ້ຖືກປົດປ່ອຍຈາກຄວາມເປັນທາດ, ແລະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນນະຄອນເອກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈາກກຳແພງຂອງນາງ ນົກເຂົາແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະໄດ້ບິນອອກໄປສູ່ຊາດທັງປວງ. ນາງຈະໄດ້ເປັນມົງກຸດອັນສະຫງ່າງາມແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງໂລກ.”
“ແຕ່ພາບອັນສົດໃສແຫ່ງສິ່ງທີ່ເຢຣູຊາເລັມອາດຈະເປັນນັ້ນ ກໍຈາງຫາຍໄປຈາກສາຍພະເນດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ພຣະອົງຊົງຕະໜັກວ່າ ບັດນີ້ນາງເປັນຢ່າງໃດພາຍໃຕ້ແອກຂອງໂຣມັນ, ຮັບແບກການບຶ້ງຕຶງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາຕອບສະໜອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງຍົກເອົາສາຍດ້າຍທີ່ຂາດສະບັ້ນແຫ່ງການຄ່ຳຄວນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກ: ‘ແຕ່ບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຕາຂອງເຈົ້າ. ເພາະວັນເວລາຈະມາເຖິງເຈົ້າ ເມື່ອສັດຕູຂອງເຈົ້າຈະກໍ່ເຊີງຄູລ້ອມເຈົ້າໄວ້, ຈະລ້ອມເຈົ້າໄວ້ຮອບດ້ານ, ແລະປິດລ້ອມເຈົ້າໄວ້ທຸກທາງ, ແລະຈະທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ລາບກັບພື້ນດິນ ພ້ອມທັງລູກຫຼານຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫຼືອກ້ອນຫີນໃນເຈົ້າໃຫ້ວາງຊ້ອນຢູ່ເທິງອີກກ້ອນຫນຶ່ງເລີຍ; ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງເຈົ້າ.’”
“ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊົງຊ່ວຍກູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມພ້ອມກັບບຸດຫຼານຂອງນາງ; ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງແບບຟາຣິສາຍ, ຄວາມໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກ, ຄວາມອິດສາ, ແລະຄວາມອາຄາດມາດຮ້າຍ ໄດ້ຂັດຂວາງພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ຊົງບັນລຸພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງຮູ້ເຖິງການຕອບແທນອັນນ່າສະພຶງກົວທີ່ຈະຕົກມາເຖິງນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ພິນາດນັ້ນ. ພຣະອົງຊົງເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບຫ້ອມລ້ອມ, ປະຊາຊົນທີ່ຖືກລ້ອມໄວ້ຖືກຂັບດັນໃຫ້ເຖິງຄວາມອຶດຫິວ ແລະ ຄວາມຕາຍ, ມານດາກິນຊາກສົບຂອງລູກຂອງຕົນເອງ, ແລະທັງພໍ່ແມ່ກັບລູກໆກໍຍາດຊິງອາຫານຄຳສຸດທ້າຍຈາກກັນແລະກັນ, ດ້ວຍວ່າຄວາມຮັກຕາມທຳມະຊາດຖືກທຳລາຍໂດຍຄວາມຫິວອັນກັດກິນຢ່າງຮຸນແຮງ. ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າ ຄວາມດື້ດຶງຂອງຊາວຢິວ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ປາກົດໃນການປະຕິເສດຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ, ຈະນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ປະຕິເສດການຍອມຈຳນົນຕໍ່ກອງທັບທີ່ບຸກລຸກດ້ວຍ. ພຣະອົງຊົງເຫັນຄານວາຣີ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ, ຕັ້ງແນ່ນໄປດ້ວຍໄມ້ກາງແຂນຫຼາຍດັ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າ. ພຣະອົງຊົງເຫັນຊາວເມືອງຜູ້ນ່າເວດທະນາທັງຫຼາຍທົນທຸກຕໍ່ການທໍລະມານບນແທ່ນທໍລະມານ ແລະ ໂດຍການຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ພະລາຊະວັງອັນງົດງາມຖືກທຳລາຍ, ພຣະວິຫານກາຍເປັນຊາກປັກຫັກພັງ, ແລະໃນກຳແພງອັນໃຫຍ່ໜາແໜ້ນຂອງມັນນັ້ນ ບໍ່ເຫຼືອຫີນແມ່ນແຕ່ກ້ອນດຽວວາງຊ້ອນເທິງອີກກ້ອນໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ນະຄອນຖືກໄຖດິນຄືດັ່ງທົ່ງນາ. ຈຶ່ງບໍ່ແປກເລີຍທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຈະຊົງກັນແສງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມພຣະໄທ ເມື່ອຊົງມອງເຫັນພາບອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ.”
“ເຢຣູຊາເລັມເຄີຍເປັນດັ່ງລູກແຫ່ງການດູແລອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ; ແລະດັ່ງບິດາຜູ້ອ່ອນໂຍນໂສກເສົ້າເພາະບຸດຜູ້ຫລົງທາງ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງກັ້ນນ້ຳຕາໄຫ້ເພາະນະຄອນອັນເປັນທີ່ຮັກ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະເບິ່ງເຈົ້າຖືກມອບໃຫ້ແກ່ການພິນາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງປ່ອຍເຈົ້າໄປເພື່ອໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວບາບຂອງເຈົ້າເຕັມບໍ? ຈິດວິນຍານດວງດຽວມີຄຸນຄ່າຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍຈົນເມື່ອປຽບທຽບກັບມັນແລ້ວ ໂລກທັງຫຼາຍກໍຈົມຫາຍໄປໃນຄວາມໄຮ້ຄວາມສຳຄັນ; ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ ມີທັງຊາດໜຶ່ງກຳລັງຈະສູນເສຍໄປ. ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ຄ່ອຍຄ້ອຍລັບລົງທາງທິດຕາເວັນຕົກຜ່ານພົ້ນຈາກສາຍຕາໄປໃນຟ້າສະຫວັນ ວັນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຢຸດຊະງັກຢູ່ເທິງສັນຂອງພູມະກອກເທດ ສຳລັບເຢຣູຊາເລັມ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປທີ່ຈະກັບໃຈ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດສະຫວັນແຫ່ງຄວາມເມດຕາກຳລັງພັບປີກຂອງນາງ ເພື່ອກ້າວລົງຈາກບັນລັງຄຳ ໃຫ້ທາງແກ່ຄວາມຍຸດຕິທຳແລະການພິພາກສາອັນຈະມາເຖິງຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ພຣະທັຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໝິ່ນປະໝາດຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ດູຖູກຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະຍ້ອມມືຂອງນາງດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. ຖ້າແມ່ນວ່າເຢຣູຊາເລັມຈະກັບໃຈພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ. ໃນຂະນະທີ່ແສງສຸດທ້າຍຂອງອາທິດອັນກຳລັງຕົກຍັງຄ້າງຄາຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ ຫໍຄອຍ ແລະຍອດສູງ ຈະບໍ່ມີທູດສະຫວັນອົງໃດທີ່ດີນຳນາງໄປສູ່ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະຫັນເຫດຫາຍນະຂອງນາງອອກໄປບໍ? ນະຄອນທີ່ງົດງາມແຕ່ບໍ່ບໍຣິສຸດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈອງຈຳຕົນເອງໄວ້ໃນໂສ້ຕວນແຫ່ງຄວາມເປັນທາດໂດຍຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງນາງ,—ວັນແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງນາງເກືອບຈະສິ້ນສຸດແລ້ວ!” Desire of Ages, 576–578.
ໃນຂະນະທີ່ອິຊາຢາໄດ້ພັນລະນາການສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານເຢຣູຊາເລັມໃນບົດທີຊາວສອງ, ບັນດາຜູ້ທີ່ໂຈມຕີນັ້ນ “ໄດ້ຈັດແຖວຕັ້ງທັບຢູ່ທີ່ປະຕູ.” ເອລາມ ແລະ ກີຣ ຢູ່ທີ່ປະຕູພ້ອມດ້ວຍອາວຸດທີ່ຕຽມໄວ້, ແລະຕໍ່ມາພວກເຂົາກໍຄົ້ນພົບເຄື່ອງປົກຄຸມຂອງເຢຣູຊາເລັມ. ໃນພຣະທຳອິຊາຢາ “ເຄື່ອງປົກຄຸມ” ທີ່ພວກສັດຕູທີ່ປະຕູໄດ້ຄົ້ນພົບນັ້ນ ຄື ເງົາແຫ່ງເອຢິບ.
ວິບັດແກ່ບຸດຫຼານຜູ້ດື້ດ້ານ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ຮັບຄຳປຶກສາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈາກເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ຄຸ້ມຕົນດ້ວຍສິ່ງຄຸ້ມ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ເພື່ອຈະເພີ່ມບາບເຂົ້າໃສ່ບາບ: ຜູ້ທີ່ພາກັນລົງໄປຍັງອີຢິບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຖາມຈາກປາກຂອງເຮົາ; ເພື່ອຈະເສີມກຳລັງຕົນໃນກຳລັງຂອງຟາໂຣ, ແລະເພື່ອວາງໃຈໃນເງົາຂອງອີຢິບ! ເອຊາຢາ 30:1, 2.
ບັນດາສັດຕູຂອງເຢຣູຊາເລັມຍອມຮັບວ່າ ຜູ້ທີ່ເຊບນາເປັນຕົວແທນນັ້ນໄດ້ວາງໃຈໃນອີຢິບ ໂດຍຄິດວ່າອີຢິບຈະຄຸ້ມຄອງພວກເຂົາ ໃນຂະນະທີ່ຜູ້ທີ່ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ເປັນຕົວແທນນັ້ນ ມິໄດ້ວາງໃຈໃນ “ເງົາຂອງອີຢິບ” ແຕ່ໄດ້ຮັບການປົກຄຸມດ້ວຍການປົກຄຸມແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະວາງໃຈໃນ “ເງົາຂອງອົງສູງສຸດ.”
ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນທີ່ລັບແຫ່ງພຣະຜູ້ສູງສຸດ ຈະພັກຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງພຣະຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດທັງສິ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງພຣະຢາເວວ່າ, ພຣະອົງຊົງເປັນບ່ອນລີ້ໄພແລະເປັນປ້ອມປາການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ໃນພຣະອົງຂ້າພະເຈົ້າຈະວາງໃຈ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 91:1, 2.
ໃນວິກິດແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພວກພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ກຳລັງວາງໃຈໃນຮົ່ມເງົາຂອງອົງສູງສຸດ, ແລະພວກພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍເຊບນາ ກຳລັງວາງໃຈຢູ່ໃນຮົ່ມເງົາຂອງອີຢິບ. ຄຳທີ່ແປວ່າ “ຖືກເປີດເຜີຍ” ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຖອດອອກຈົນໝົດ ແລະນຳໄປເປັນຊະເລີຍ. ບັນດາສັດຕູທີ່ປະຕູເມືອງຮັບຮູ້ວ່າ ການປົກປ້ອງຂອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຖືກຍົກອອກໄປແລ້ວ, ແລະເຊບນາກັບພັກພວກຂອງເຂົາຈຶ່ງເລີ່ມພະຍາຍາມຊ່ວຍຕົນເອງ, ເພາະພວກເຂົາເຫັນ “ຮອຍແຕກແຫ່ງນະຄອນຂອງດາວິດ” ແລະພວກເຂົາເຫັນວ່າ ມີຮອຍແຕກຫຼາຍຢ່າງທີ່ຈະເປີດທາງໃຫ້ສັດຕູເຂົ້າມາໄດ້. ໃນຄວາມຕົກໃຈຫວາດກົວ, ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ, ພວກທີ່ໂງ່ເຂົາກໍເລີ່ມສະແຫວງຫາການປົກປ້ອງ, ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ມີເລີຍ.
ເຊບນາຫັນໄປຫາ “ອາວຸດແຫ່ງປ່າໄມ້” ເພື່ອໃຫ້ຊ່ວຍຊີວິດຕົນ, ແຕ່ກໍຊ້າເກີນໄປແລ້ວ. ລາວນັບຈຳນວນເຮືອນໃນເຢຣູຊາເລັມ ແລະເລີ່ມຮື້ຖອນມັນລົງເພື່ອເສີມກຳແພງໃຫ້ແຂງແຮງ, ແຕ່ກໍຊ້າເກີນໄປແລ້ວ. ພວກເຂົາຮວບຮວມນ້ຳຈາກສະນ້ຳລຸ່ມ ແລະພະຍາຍາມເຊື່ອມຕໍ່ກັບນ້ຳຈາກສະນ້ຳເກົ່າ, ແຕ່ກໍຊ້າເກີນໄປແລ້ວ. ນ້ຳ, ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຫຼັກຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າພວກເຂົາກຳລັງສະແຫວງຫານ້ຳມັນຢ່າງສຸດກຳລັງ, ແຕ່ກໍຊ້າເກີນໄປແລ້ວ. ໃນທ່າມກາງຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາໄດ້ຫຼົງລືມພຣະຜູ້ສ້າງບັນດາສະນ້ຳ, ແລະວ່າພຣະອົງໄດ້ສ້າງ “ສະນ້ຳ” ແຫ່ງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄວ້ຕັ້ງແຕ່ດົນນານແລ້ວ. ພວກເຂົາໄດ້ລືມວ່າ “ສີລາແຫ່ງຍຸກທັງຫຼາຍ” ແມ່ນພຣະອົງຜູ້ປະທານຂ່າວສານນັ້ນໃນເວລາກ່ອນ. ພວກເຂົາເລືອກທີ່ຈະບໍ່ດຳເນີນໃນທາງເກົ່າທັງຫຼາຍ, ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຜ່ານພັນທະກິດຂອງ William Miller.
“ສັດຕູກຳລັງສະແຫວງຫາທາງເບນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງບັນດາພີ່ນ້ອງຊາຍແລະພີ່ນ້ອງຍິງຂອງພວກເຮົາອອກຈາກພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການຈັດຕຽມປະຊາຊົນໜຶ່ງໃຫ້ຢືນຢັດໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ກົນອຸບາຍອັນສະຫລາດແຕ່ຫຼອກລວງຂອງມັນຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອນຳພາຄວາມຄິດຈິດໃຈໃຫ້ຫັນໜີຈາກອັນຕະລາຍແລະໜ້າທີ່ແຫ່ງເວລານີ້. ພວກເຂົາຖືວ່າແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເພື່ອປະທານແກ່ໂຢຮັນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັ້ນເປັນດັ່ງບໍ່ມີຄ່າອັນໃດເລີຍ. ພວກເຂົາສອນວ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນພໍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການໃສ່ໃຈເປັນພິເສດ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຈິງຊຶ່ງມີແຫຼ່ງກຳເນີດຈາກສະຫວັນເສື່ອມອຳນາດໄປ ແລະປຸ້ນເອົາປະສົບການໃນອະດີດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄປ ໂດຍໃຫ້ວິທະຍາສາດອັນປອມແປງແກ່ພວກເຂົາແທນ.”
“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມທາງທັງຫຼາຍ ແລະພິຈາລະນາເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງສອບຖາມເຖິງທາງເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍວ່າ ທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ, ແລະຈົ່ງດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16.
“ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດພະຍາຍາມຖອນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ—ຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງວຽກງານຂອງພວກເຮົາ ໂດຍການສຶກສາພຣະຄຳດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະໂດຍການຊົງສຳແດງ. ເທິງຮາກຖານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງມາຕະຫຼອດຫ້າສິບປີທີ່ຜ່ານມາ. ມະນຸດອາດຄິດວ່າຕົນໄດ້ພົບທາງໃໝ່ ແລະວ່າຕົນສາມາດວາງຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ. ແຕ່ນີ້ເປັນການຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ.”
“ໃນອະດີດ ມີຫຼາຍຄົນໄດ້ລົງມືສ້າງສາສະໜາໃໝ່ ແລະ ສະຖາປະນາຫຼັກການໃໝ່ໆ. ແຕ່ສິ່ງກໍ່ສ້າງຂອງເຂົາຍືນຢູ່ໄດ້ດົນພຽງໃດ? ມັນກໍລົ້ມລົງໃນບໍ່ຊ້າ ເພາະມິໄດ້ຖືກສ້າງໄວ້ເທິງພະສິລາ.”
“ສາວົກທຳອິດທັງຫຼາຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະເຊີນກັບຄຳເວົ້າຂອງມະນຸດດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຟັງທິດສະດີອັນຜິດພາດທັງຫຼາຍ, ແລ້ວເມື່ອໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງແລ້ວ ຈຶ່ງຢືນຢັດຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ’? 1 ໂກຣິນໂທ 3:11.”
“ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງຍຶດໝັ້ນຄວາມໝັ້ນໃຈໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຮົາໄວ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ພຣະຄຳແຫ່ງລິດອຳນາດໄດ້ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍພຣະຄຣິດແກ່ຊົນຊາດນີ້, ນຳພວກເຂົາອອກຈາກໂລກ ທີລະຂັ້ນ, ເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງອັນແຈ້ງຊັດແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປັດຈຸບັນ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ໄດ້ຮັບການແຕະຕ້ອງດ້ວຍໄຟອັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ພຣະດຳລັດອັນຊົງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທັບຕາຮັບຮອງຄວາມແທ້ຈິງຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດ.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“ວັນ” ທີ່ສິ່ງທັງປວງນີ້ເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນ “ວັນ” ຕາມພຣະຄຳພີ ທີ່ອິຊາຢາໄດ້ລະບຸວ່າເປັນວັນທີ່ພຣະອົງພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ມີ “ການຮ້ອງໄຫ້, ແລະການໄວ້ທຸກ, ແລະການໂກນຫົວ, ແລະການຄາດຜ້າກະສອບ.”
ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ອີກປະການໜຶ່ງ, ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດນີ້ ຈະເປັນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ; ມັນຈະເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນ, ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ. ແລະໃນວັນນັ້ນເອງ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກຢ່າງໃດເລີຍ; ເພາະວ່າມັນເປັນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ, ເພື່ອຈະໄດ້ລົບລ້າງບາບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະວ່າຈິດວິນຍານໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຖ່ອມຕົນໃນວັນນັ້ນເອງ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງຕົນ. ແລະຈິດວິນຍານໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດວຽກໃດໜຶ່ງໃນວັນນັ້ນເອງ, ຈິດວິນຍານນັ້ນເຮົາຈະທຳລາຍເສຍຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງຕົນ. ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກຢ່າງໃດເລີຍ: ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫຼອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າ ໃນບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ. ມັນຈະເປັນວັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກສະຫງົບສຳລັບພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນ: ໃນຕອນແລງຂອງວັນທີເກົ້າຂອງເດືອນ, ຈາກຕອນແລງເຖິງຕອນແລງ, ພວກເຈົ້າຈະຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງພວກເຈົ້າ.” ພວກເລວີ 23:26–32.
ວັນທີ່ຖືກສະແດງໂດຍ Shebna ແລະ Eliakim ບຸດຂອງ Hilkiah ແມ່ນວັນລຶບມົນທິນແບບຕົວຈິງຕາມແບບຢ່າງ, ຊຶ່ງຄອບຄຸມປະຫວັດສາດຕັ້ງແຕ່ປີ 1844 ຈົນກວ່າ Michael ຈະລຸກຂຶ້ນ. ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ Adventism ໄດ້ຖືກເອີ້ນໃຫ້ “ຂົ່ມໃຈ” ຈິດວິນຍານຂອງຕົນ, ຫຼືດັ່ງທີ່ Isaiah ໄດ້ສະແດງໄວ້ ຄື ຖືກເອີ້ນ “ໃຫ້ຮ້ອງໄຫ້, ແລະໃຫ້ໄວ້ທຸກ, ແລະໃຫ້ໂກນຫົວ, ແລະໃຫ້ຄາດຜ້າກະສອບ.”
“ໃນປີ 1844 ມະຫາປະໂລຫິດອົງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງສຸກຄະສະຖານໃນສະຫວັນ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນພຣະລາຊກິດແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ. ກໍລະນີຂອງຄົນຊອບທຳທີ່ຕາຍໄປແລ້ວໄດ້ຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະລາຊກິດນັ້ນສຳເລັດລົງ ການພິພາກສາຈະຖືກປະກາດແກ່ຜູ້ມີຊີວິດ. ຊົ່ວໂມງອັນສຳຄັນແລະເຂັ້ມຂັງເຫຼົ່ານີ້ຊ່າງລ້ຳຄ່າແລະສຳຄັນພຽງໃດ! ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນລ້ວນມີຄະດີຄ້າງຢູ່ໃນສານແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງຖືກພິພາກສາຕາມກັບການກະທຳທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ກະທຳໃນຮ່າງກາຍ. ໃນພິທີການຕາມແບບຢ່າງນັ້ນ ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ປະກອບພຣະລາຊກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຂອງສຸກຄະສະຖານໃນໂລກ ປະຊາຊົນຖືກກຳນົດໃຫ້ຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການລົບມົນທິນ ແລະຖືກລົບອອກເສຍ. ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມຄວາມຈິງອັນສອດຄ່ອງກັນນີ້ ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງທູນຂໍໃນສຸກຄະສະຖານເບື້ອງເທິງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍອັນບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້ກຳລັງຈະຖືກປະກາດເໜືອທຸກກໍລະນີ ຈະມີສິ່ງໃດຖືກຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຮົານ້ອຍກວ່ານັ້ນຫຼື?”
“ໃນເວລາອັນນ່າຢ້ານກົວແລະເຄັ່ງຂຶມນີ້ ສະພາບຂອງພວກເຮົາເປັນຢ່າງໃດ? ອະນິຈາ, ຄວາມຈອງຫອງໃດແດ່ກຳລັງແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຫຼາຍພຽງໃດ, ການຫຼອກລວງຫຼາຍພຽງໃດ, ຄວາມຮັກໃນການແຕ່ງກາຍ, ຄວາມເບົາບາງໄຮ້ສາລະ ແລະຄວາມບັນເທີງ, ຄວາມປາຖະໜາໃນການມີອຳນາດສູງສຸດ! ບາບທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມືດມົວ ຈົນສິ່ງທັງຫຼາຍອັນເປັນນິດບໍ່ຖືກຢັ່ງຮູ້. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຫຼື ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ໃນປະຫວັດຂອງໂລກນີ້ພວກເຮົາຢູ່ບ່ອນໃດ? ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຮູ້ແຈ້ງກ່ຽວກັບພຣະກິດທີ່ກຳລັງສຳເລັດເພື່ອພວກເຮົາໃນເວລານີ້ ແລະກ່ຽວກັບຕຳແໜ່ງທີ່ພວກເຮົາໃນຖານະຄົນບາບຄວນດຳລົງຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບນີ້ກຳລັງດຳເນີນໄປບໍ? ຖ້າພວກເຮົາຍັງຫ່ວງໃຍຕໍ່ຄວາມພົ້ນຂອງຈິດວິນຍານຂອງຕົນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ພວກເຮົາຕ້ອງປ່ຽນແປງຢ່າງແນ່ຊັດ. ພວກເຮົາຕ້ອງສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍໃຈກັບໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ; ພວກເຮົາຕ້ອງສາລະພາບບາບຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມສຳນຶກເສຍໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກລຶບລ້າງອອກ.” Selected Messages, book 1, 124, 125.
ແລະໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ມີການຮ້ອງໄຫ້ ແລະການຄໍ່າຄວນ ແລະການໂກນຫົວ ແລະການນຸ່ງຜ້າກະສອບ; ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີຄວາມຊື່ນຊົມແລະຄວາມຍິນດີ, ການຂ້າງົວ ແລະການຂ້າແກະ, ການກິນເນື້ອ ແລະການດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ: ໃຫ້ພວກເຮົາກິນແລະດື່ມເຖີດ; ເພາະວ່າມື້ອື່ນພວກເຮົາກໍຈະຕາຍ. ເອຊາຢາ 22:12, 13.
ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເຊບນາໃຫ້ຂົ່ມຈິດວິນຍານຂອງຕົນ, ແຕ່ເຂົາໄດ້ເລືອກທີ່ຈະກິນ ແລະ ດື່ມ ແລະ ສືບຕໍ່ສົນລະເສີນຢ່າງມ່ວນຊື່ນ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງ “ເປີດເຜີຍ” ໃນ “ຫູ” ຂອງພຣະອົງວ່າ ບາບຂອງເຊບນາຈະບໍ່ຖືກ “ລຶບລ້າງ.” ຄຳທີ່ແປວ່າ “ລຶບລ້າງ” ແມ່ນຄຳທີ່ໃຊ້ໃນພຣະທຳເລວີນິຕິ ສຳລັບຄຳວ່າ “ການລົບບາບ.” ບາບນີ້ຂອງລາໂອດີເກຍນ ແອດເວັນຕິສຶມ ຈະບໍ່ໄດ້ຮັບການລົບບາບ. ບັດນີ້ ເອຊາຢາເລີ່ມກ່າວເຖິງຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງເຊບນາ (Laodicean Adventists) ກັບເອລີອາຄີມ ບຸດຂອງຮີນກີຢາ (Philadelphian Adventists).
ເຊບນາເປັນ “ຜູ້ຮັກສາຊັບສົມບັດ” ເຊັ່ນດຽວກັບຢູດາ. ແລະ ໂທບີຢາ ໃນສະໄໝຂອງເນເຮມີ ໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນພະວິຫານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຫ້ອງໜຶ່ງ (ຄັງເກັບຊັບ) ບ່ອນທີ່ຄວນເກັບຂອງຖວາຍໄວ້. ເມື່ອເນເຮມີຊຳລະພະວິຫານໃຫ້ບໍລິສຸດ, ທ່ານໄດ້ຂັບໄລ່ໂທບີຢາ ແລະ ສິ່ງຂອງຂອງເຂົາອອກໄປ. ເຊບນາກໍຈະຕ້ອງຖືກໂຍນອອກເຊັ່ນກັນ. ທັງສອງເປັນພາບປະກອບຂອງການຖືກຄາຍອອກຂອງແອັດເວນຕິສລາວໂອດີເຊຍໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ.
“ເນື່ອງຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມທໍລະຍົດຂອງຊາວອຳໂມນ ແລະ ໂມອາບທີ່ມີຕໍ່ອິດສະຣາເອນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໂດຍຜ່ານໂມເຊວ່າ ພວກເຂົາຄວນຖືກກັ້ນອອກຈາກຊຸມນຸມແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ. ເບິ່ງ ພຣະບັນຍັດສອງ 23:3–6. ແຕ່ໃນການຂັດຂືນຕໍ່ພຣະດຳລັດນີ້ ມະຫາປະໂຣຫິດໄດ້ຂັບໄລ່ເຄື່ອງຖວາຍທີ່ເກັບໄວ້ໃນຫ້ອງແຫ່ງພຣະນิเวດຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປ ເພື່ອຈັດບ່ອນໃຫ້ແກ່ຕົວແທນຂອງຊາດພັນທີ່ຖືກຫ້າມນີ້. ບໍ່ອາດຈະມີການສະແດງການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄປກວ່າການປະທານຄວາມໂປດປານເຊັ່ນນີ້ແກ່ສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ.”
“ເມື່ອກັບຄືນມາຈາກເປີເຊຍ, ເນເຫມີຢາໄດ້ຮູ້ເຖິງການລົບຫຼູ່ອັນອາດຫານນັ້ນ ແລະໄດ້ດຳເນີນມາດຕະການຢ່າງທັນທີເພື່ອຂັບໄລ່ຜູ້ບຸກລຸກນັ້ນອອກໄປ. ‘ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເສຍໃຈຢ່າງຫຼວງ,’ ທ່ານປະກາດວ່າ; ‘ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໂຍນເຄື່ອງໃຊ້ໃນຄົວເຮືອນທັງໝົດຂອງໂຕບີຢາອອກຈາກຫ້ອງນັ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຊຳລະຫ້ອງທັງຫຼາຍໃຫ້ສະອາດ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳພາຊະນະຂອງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທັງເຄື່ອງບູຊາອາຫານ ແລະກຳຍານ, ກັບເຂົ້າມາໄວ້ໃນທີ່ນັ້ນອີກ.’”
“ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ແຕ່ບັນດາເຄື່ອງຖວາຍກໍໄດ້ຖືກນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດຈຸດປະສົງດ້ວຍ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະບັ່ນທອນນ້ຳໃຈແຫ່ງການໃຫ້ຢ່າງເອື້ອເຟື້ອຂອງປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮ້ອນຮົນແລະຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ແລະບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຈ່າຍສ່ວນສິບຂອງຕົນ. ຄັງສົມບັດໃນພຣະນิเวດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີການຈັດຫາຢ່າງຂາດແຄນ; ນັກຮ້ອງຫຼາຍຄົນ ແລະຜູ້ອື່ນໆທີ່ຮັບໃຊ້ໃນພາລະກິດແຫ່ງພຣະວິຫານ, ເມື່ອບໍ່ໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຢ່າງພຽງພໍ, ກໍໄດ້ລະຈາກພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄປເຮັດວຽກຢູ່ບ່ອນອື່ນ.” Prophets and Kings, 670.
ເຊັບນາ, ຢູດາ ແລະ ໂທບີຢາ ລ້ວນແຕ່ເປັນຕົວແທນຂອງຊາວແອັດເວນຕິສຝ່າຍລາວໂອດີເຊຍໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ.
ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງໄປ ເຂົ້າໄປຫາພະນັກງານຄັງຜູ້ນີ້ ຄືເຊບນາ ຜູ້ທີ່ປົກຄອງເຮືອນ ແລະຈົ່ງກ່າວວ່າ, ເຈົ້າມີຫຍັງຢູ່ບ່ອນນີ້? ແລະເຈົ້າມີໃຜຢູ່ບ່ອນນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ສະກັດອຸບໂມງໄວ້ໃຫ້ຕົນຢູ່ທີ່ນີ້, ດັ່ງຄົນທີ່ສະກັດອຸບໂມງຂອງຕົນໄວ້ໃນທີ່ສູງ ແລະເຈາະທີ່ຢູ່ອາໄສໄວ້ໃຫ້ຕົນໃນຫີນຜາ? ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຈະຫອບເຈົ້າໄປເປັນຊະເລີຍຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະຈະຫຸ້ມເຈົ້າໄວ້ແນ່ນອນ. ພຣະອົງຈະໝຸນເຈົ້າຢ່າງແຮງ ແລະໂຍນເຈົ້າດັ່ງລູກບານໄປຍັງແຜ່ນດິນອັນກວ້າງໃຫຍ່; ເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະລົດຮົບອັນເປັນສະຫງ່າລາສີຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ວົງເຮືອນຂອງນາຍເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກຈາກຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະຈາກຖານະຂອງເຈົ້າ ພຣະອົງຈະດຶງເຈົ້າລົງ. ເອຊາຢາ 22:15–19.
ເມື່ອກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອກຳລັງເຂົ້າໃກ້ກຸງເຢຣູຊາເລັມ ແລະພຶງລະນຶກໄວ້ວ່າ ການເຂົ້າໃກ້ນັ້ນເປັນການເຂົ້າໃກ້ຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ຊຶ່ງຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າກຳລັງຈະມາ. ສິ່ງນີ້ແຫຼະທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນ ເອຊາຢາ ບົດ 20 ເມື່ອທາທານ ແມ່ທັບຊາວອັດຊີເຣຍ ໄດ້ພິຊິດເມືອງອາດໂດດໃນອີຢິບ. ພວກເຂົາຮູ້ວ່າສິ່ງໃດກຳລັງຈະມາ ແລະເຊບນາໄດ້ໃຊ້ເວລາຂອງຕົນໄປໃນການຈັດສ້າງຫຼຸມຝັງສົບອັນຫຼູຫຼາໃຫ້ແກ່ຕົນເອງ. ນັກໂບຮານຄະດີໄດ້ພົບຫຼຸມຝັງສົບຂອງເຊບນາ ແລະໄດ້ນຳເອົາຂໍ້ຄວາມຈາລຶກທີ່ຢູ່ເໜືອທາງເຂົ້າຫຼຸມຝັງສົບນັ້ນອອກມາ ແລະບັດນີ້ມັນຢູ່ໃນພິພິທະພັນແຫ່ງໜຶ່ງຂອງອັງກິດ. ຢ່າງນ່າອັດສະຈັນຍິ່ງ ເມື່ອເຊບນາຖືກປົດອອກ ແລະເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ໄດ້ເຂົ້າຮັບຕຳແໜ່ງນຳຂອງເຊບນາແທນ, ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ໄດ້ຮັບຕາປະທັບຫຼວງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງລາວສາມາດໃຊ້ເພື່ອປະທັບຮັບຮອງຊື່ຂອງຕົນໃນເອກະສານທາງການ. ຕາປະທັບນັ້ນກໍໄດ້ຖືກພົບໂດຍນັກໂບຮານຄະດີເຊັ່ນກັນ ແລະຢູ່ໃນພິພິທະພັນແຫ່ງດຽວກັນໃນອັງກິດ. ເຊບນາຢູ່ໃນພິພິທະພັນ ໂດຍມີຫຼຸມຝັງສົບຂອງຕົນເປັນຕົວແທນ, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມຕາຍ; ແລະເອລີອາກິມ, ບຸດຂອງຮິນກີຢາ, ກໍຢູ່ໃນພິພິທະພັນນັ້ນດ້ວຍຕົວແທນແຫ່ງຕາປະທັບ ອັນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງຊີວິດ.
ເນື່ອງຈາກການປະຕິເສດຂອງເຊບນາຕໍ່ຂ່າວສານແຫ່ງການຕັກເຕືອນກ່ຽວກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ, ລາວຈຶ່ງຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະโอດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄາຍອອກ” ໃນຄໍາຕັກເຕືອນແຫ່ງພຣະນິມິດທີ່ມີຕໍ່ເມືອງລາໂອດີເກຍ ແທ້ຈິງແລ້ວຫມາຍເຖິງການອາເມັນອອກຢ່າງຮຸນແຮງ. ກັບເນເຫມີຢາ ພຣະອົງໄດ້ຂັບໂຕບີຢາ ແລະສິ່ງຂອງຂອງລາວອອກໄປ, ແລະກັບເຊບນາ ລາວຖືກໂຍນອອກໄປຢ່າງຮຸນແຮງດັ່ງລູກບານເຂົ້າໄປໃນດິນແດນອັນຫ່າງໄກ. ເຊບນາແມ່ນພວກແອັດເວັນຕິສລາໂອດີເກຍ ຜູ້ກໍາລັງປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ແລະກໍາລັງຕຽມຕົວສໍາລັບຫລຸມຝັງສົບ—ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ແລະເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ແມ່ນພວກແອັດເວັນຕິສຟີລາເດນເຟຍ ຜູ້ຮັບຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ.
ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເຮົາຈະເອີ້ນເອລີອາກິມ ບຸດຊາຍຂອງຮິນກີຢາ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົານຸ່ງເຄື່ອງຄຸມຂອງເຈົ້າ, ແລະຈະຄາດເຂັມຂັດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ແລະເຮົາຈະມອບສິດອຳນາດໃນການປົກຄອງຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາ; ແລະເຂົາຈະເປັນດັ່ງບິດາແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະແກ່ວົງວານຢູດາ. ເອຊາຢາ 22:20, 21.
ໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຂ້າວສາລີແລະຫຍ້າລ້າຍໃນລັດທິ Adventism ຈະຖືກແຍກອອກຈາກກັນ ແລະການນຳພາຂອງຄຣິດຈັກຜູ້ມີໄຊຊະນະຈະຖືກມອບໃຫ້ແກ່ Eliakim ບຸດຂອງ Hilkiah ແລະໃນເວລານັ້ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຍົກຄຣິດຈັກຂອງພຣະອົງຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຂະຫຍາຍຕົວເປັນສຽງຮ້ອງອັນດັງກ້ອງ. ບາງທີຂ້າພະເຈົ້າອາດຈະກ່າວຊ້ຳຫຼາຍເກີນໄປ ໂດຍລວມເອົາວະລີ “ບຸດຂອງ Hilkiah” ເຂົ້າໄປ ໃນຂະນະທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສາມາດເວົ້າພຽງແຕ່ Eliakim ກໍພຽງພໍ. ແຕ່ເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນ ບິດາແລະບຸດຂອງທ່ານເປັນສັນຍະລັກຂອງຂ່າວສານແຫ່ງ Elijah ກ່ອນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ຂ່າວສານຂອງ Elijah ໃຊ້ສັນຍະລັກຂອງບິດາແລະບຸດເພື່ອເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທຳອິດ (ບິດາ) ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ (ບຸດ). ຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນນີ້ເປັນສ່ວນຊ່ວຍໃຫ້ເກີດປິດສະໜາສຸດທ້າຍໃນບົດທີຊາວສອງ. ພຣະສັນຍາທີ່ປະທານແກ່ Eliakim ບຸດຂອງ Hilkiah ແມ່ນວ່າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະວາງກະແຈແຫ່ງພົງພັນຂອງ David ໄວ້ເທິງບ່າຂອງລາວ.
“ເຮືອນຂອງດາວິດ” ແມ່ນຂ່າວສານເລື່ອງພຣະບິດາແລະພຣະບຸດ ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງໃນການສົນທະນາຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະອົງກັບພວກຢິວທີ່ກະບົດ. ນອກຈາກນັ້ນ ທີ່ນັ້ນຍັງແມ່ນບ່ອນທີ່ພຣະອົງປິດທ້າຍພຣະທຳພຣະນິມິດ. ເຮືອນຂອງດາວິດມີກະແຈດອກໜຶ່ງ ຊຶ່ງຖ້າບໍ່ນຳສິ່ງອື່ນໃດມາໃຊ້ກັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ກໍເພາະວ່າບ່ອນດຽວໃນພຣະຄຳພີທີ່ອ້າງເຖິງກະແຈດອກນີ້ ຄືໃນຂ່າວສານເຖິງຄຣິສຕະຈັກເມືອງຟີລາເດນເຟຍ.
ແລະເຮົາຈະວາງກະແຈແຫ່ງພະລາຊວັງຂອງດາວິດໄວ້ເທິງບ່າຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານຈະເປີດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະປິດໄດ້; ແລະທ່ານຈະປິດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເປີດໄດ້. ເອຊາຢາ 22:22
ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງຟີລາເດນເຟຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ພຣະອົງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ວາງປະຕູທີ່ເປີດໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ພວກທີ່ຢູ່ໃນສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາມາກົ້ມນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາໄວ້, ເຮົາຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງເໜືອໂລກທັງສິ້ນ, ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດໝັ້ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ໃຫ້ແນ່ນຫນາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຊິງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນເສົາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຊື່ເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:7–12.
ເອລີອາຄິມເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ໜຶ່ງໃນຝ່າຍຟີລາເດລເຟຍໃນຊ່ວງການເຄື່ອນໄຫວມິນເລີໄຣດ ຊຶ່ງເປີດສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າພຣະຄຣິດ ມະຫາປະໂລຫິດຂອງພວກເຮົາ ເປັນຜູ້ໄດ້ເປີດປະຕູແຫ່ງຍຸກການນັ້ນ, ແຕ່ພຣະຄຣິດໄດ້ວາງກະແຈໄວ້ເທິງບ່າຂອງເອລີອາຄິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ, ແລະໄດ້ກ່າວວ່າ “ເຂົາຈະເປີດ.” ພວກເຮົາໄດ້ມາເຖິງຈຸດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຊີ້ໄວ້ຕັ້ງແຕ່ຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງບົດຄວາມນີ້.
ໃນພຣະທຳອິຊາຢາ ພວກເຮົາພົບຄຳວ່າ “ພາລະ” ຢູ່ສິບແປດຄັ້ງ, ແຕ່ໃນຈຳນວນນັ້ນເຈັດຄັ້ງໝາຍເຖິງສິ່ງທີ່ຖືກແບກໄວ້ເທິງບ່າ, ແລະອີກສິບເອັດຄັ້ງໝາຍເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ໃນຈຳນວນສິບແປດຄັ້ງນັ້ນ ມີຢູ່ຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ຄຳຊຶ່ງໝາຍເຖິງຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຖືກໃຊ້ໃນເວລາດຽວກັນເພື່ອໝາຍເຖິງພາລະທີ່ຖືກແບກໄວ້ເທິງບ່າ.
ເລື່ອງຂອງຫຸບເຂົາແຫ່ງນິມິດ ເປັນເລື່ອງກ່ຽວກັບຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມພິນາດ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກໃນເຢຣູຊາເລັມ. ຂ່າວສານພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກການເປີດຂຶ້ນຂອງການພິພາກສາ ໄດ້ຖືກປະກາດໂດຍບິດາມິນເລີ ແລະນັ້ນຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດເມື່ອປະຕູຂອງບ່ອນບໍລິສຸດຖືກປິດ ແລະບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດຖືກເປີດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. “ພາລະ” ທີ່ຖືກວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງ William Miller ອັນທີ່ລາວໄດ້ຮັບມອບໝາຍໃຫ້ນຳໄປປະກາດແກ່ໂລກ ກໍຄືຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ເປັນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ຊຶ່ງໄດ້ສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ດ້ວຍການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.
“ກະແຈແຫ່ງວົງຕະກູນຂອງດາວິດ ເຮົາຈະວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງທ່ານ,” ແລະມັນກ່າວວ່າ, “ໃນວັນນັ້ນ” “ຕະປູທີ່ຕອກໄວ້ໃນບ່ອນອັນໝັ້ນຄົງນັ້ນຈະຖືກຖອນອອກ ແລະຈະຖືກຕັດລົງ ແລະຈະລົ້ມລົງ; ແລະພາລະທີ່ຢູ່ເທິງມັນນັ້ນຈະຖືກຕັດຂາດ.”
ຄໍາທີ່ແປໃນທີ່ນີ້ວ່າ “ພາລະ” ແມ່ນຄໍາທີ່ບົ່ງຊີ້ເຖິງຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ, ແຕ່ຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດນີ້ບໍ່ແມ່ນຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ເອຊາຢາໃຊ້ເພື່ອສະແດງເຖິງສິ່ງທີ່ທ່ານແບກໄວ້ເທິງບ່າຂອງທ່ານ. ໃນຖານະເປັນຄໍາສໍາລັບຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ, ມັນຫມາຍຄວາມວ່າກະແຈຂອງດາວິດຈະຖືກວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງເອລີອາກີມ, ບຸດຂອງຮິນກີຢາ, ແລະພາລະທີ່ຢູ່ເທິງບ່າຂອງລາວກໍແມ່ນຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ. ນີ້ເປັນການຫຼິ້ນຄໍາທີ່ເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງ!
ນາງໄວທ໌ໄດ້ກ່າວເຖິງສິ່ງນີ້ກ່ຽວກັບກະແຈດອກໜຶ່ງທີ່ຕິດກັບພຣະຄຳພີ.
“ເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ມີກະແຈດອກໜຶ່ງທີ່ໄຂຫີບອັນລ້ຳຄ່ານັ້ນອອກ, ເພື່ອຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຮົາ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຂອບພຣະຄຸນສຳລັບທຸກລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນອະນາຄົດ, ປະສົບການຕ່າງໆທີ່ບັດນີ້ສຳລັບພວກເຮົາຍັງເປັນຄວາມລຶກລັບຢ່າງຫຼາຍ ຈະໄດ້ຮັບການອະທິບາຍ. ມີບາງປະສົບການທີ່ພວກເຮົາອາດຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນເລີຍ ຈົນກວ່າສະພາບອັນຕ້ອງຕາຍນີ້ຈະສວມທັບຄວາມບໍ່ຮູ້ຕາຍ.” Manuscript Releases, volume 17, 261.
ຄໍາກ່າວເປີດຂອງມິນເລີ ກ່ຽວກັບຄວາມຝັນຂອງລາວ ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້.
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າ, ໂດຍພຣະຫັດອັນມອງບໍ່ເຫັນ, ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍໜຶ່ງອັນປະດິດຢ່າງປະນີດພິລິດມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະ ກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະ ໄຂ່ມຸກທີ່ຝັງປະດັບຢ່າງປະນີດ. ມີກະແຈດອກໜຶ່ງຕິດຢູ່ກັບຫີບນັ້ນ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບກະແຈແລ້ວເປີດຫີບອອກ; ແລະ ເພື່ອຄວາມພິສູດໃຈແລະຄວາມປະຫລາດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບມີຄ່າທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ອັນມະນີລ້ຳຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບຫຼຽນເງິນທຸກຮູບຊົງແລະທຸກມູນຄ່າ, ຈັດວາງໄວ້ຢ່າງງົດງາມຕາມບ່ອນຂອງມັນໃນຫີບ; ແລະ ເມື່ອຖືກຈັດວາງເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນໄດ້ສະທ້ອນແສງແລະສະຫງ່າລາສີ ຊຶ່ງຈະປຽບເທົ່າໄດ້ກໍແຕ່ກັບດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນ.” Early Writings, 81.
ໃນໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າຂອງຄວາມຝັນຂອງ James White, ລາວໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບກະແຈນັ້ນວ່າ:
“ກຸນແຈທີ່ຕິດຢູ່” ແມ່ນວິທີການຂອງລາວໃນການຕີຄວາມພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ—ໂດຍປຽບທຽບພຣະຄຳກັບພຣະຄຳ—ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ຕີຄວາມຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍກຸນແຈນີ້ ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ເປີດ “ຫີບສົມບັດ” ຫຼື ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງການສະເດັດມາ ແກ່ໂລກ.” James White.
ເຈມສ໌ ໄວທ໌ ໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນກ່ຽວກັບນິມິດນີ້, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຂຽນບົດນຳໄວ້. ເປັນສິ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ວ່າ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບນິມິດຂອງຕົນແລະໄດ້ຕີພິມມັນໃນປີ 1847, ຢ່າງນ້ອຍສອງປີຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງອັນໃຫຍ່, ເມື່ອກຸ່ມ Millerite Adventists ທີ່ເຄີຍເປັນເອກະພາບໄດ້ກະຈັດກະຈາຍໄປແລ້ວ. ມິນເລີ ຖືກແຍກອອກຈາກຂະບວນການ, ແລະ “ຝູງນ້ອຍ” ທີ່ “ກະຈັດກະຈາຍໄປ” ນັ້ນ ຍັງຄົງກຳລັງທົນທຸກຈາກຄວາມຜິດຫວັງດັ່ງກ່າວ. ນິມິດຂອງມິນເລີໄດ້ກ່າວເຖິງສະພາບການນັ້ນ, ແລະ ເຈມສ໌ ໄວທ໌ ກໍໄດ້ໃຫ້ຄຳເຫັນຕໍ່ມັນ ແລະ ເອເລນ ໄວທ໌ ໄດ້ອ້າງເຖິງມັນໃນລັກສະນະທີ່ເປັນບວກຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ເຈມສ໌ ໄວທ໌ ໄດ້ຂຽນບົດນຳໃຫ້ແກ່ນິມິດຂອງມິນເລີ, ລວມເອົານິມິດນັ້ນໄວ້, ແລ້ວຈຶ່ງເພີ່ມບັນທຶກທ້າຍໜ້າສອງສາມຂໍ້. ບົດນຳຂອງທ່ານ, ນິມິດ, ແລະ ບັນທຶກທ້າຍໜ້າ ຈະຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງບົດຄວາມນີ້ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນນີ້.
ເອຊາຢາ ບົດທີສອງສິບສອງ ເປັນພາບປະກອບແຫ່ງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອັດເວັນຕິດສຶມ. ໃນປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ມີ ແລະຈະມີ ການແຍກອອກ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແລະຕໍ່ມາອີກຄັ້ງໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ. ການແຍກອອກໃນທັງສອງກໍລະນີ, ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາແມ່ນຊາວລາໂອດີເຊຍ. ເຊັບນາ ເປັນຕົວແທນຂອງຊາວອັດເວັນຕິດສຶມລາໂອດີເຊຍ ໃນທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອັດເວັນຕິດສຶມ. ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງຮິນກີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຊາວອັດເວັນຕິດສຶມຟີລາເດນເຟຍ.
ແຕ່ຮີນກີຢາກໍເປັນຕົວແທນຂອງບິດາແຫ່ງຂະບວນການແອດເວັນຕິສດ້ວຍ ເພາະວ່າ “ເຂົາຈະເປັນບິດາແກ່ຊາວເມືອງເຢຣູຊາເລັມ ແລະແກ່ພົງພັນຂອງຢູດາ.” ວິນລຽມ ມິນເລີ ໄດ້ຮັບການເອີ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ “ພໍ່ມິນເລີ.” ມິນເລີໄດ້ຮັບ “ກະແຈຂອງດາວິດ” ວາງໄວ້ເທິງບ່າຂອງລາວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງວິທີການສຶກສາພຣະຄຳພີຂອງລາວ ຄື “ບັນທັດເທິງບັນທັດ.”
ຫີບນັ້ນແມ່ນພຣະຄຳພີ, ແລະທ່ານໄດ້ໃຊ້ “ກະແຈຂອງດາວິດ” ອັນເປັນຕົວແທນຂອງຫຼັກເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງທ່ານໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອເປີດເຜີຍຄວາມຈິງຂອງທູດອົງທຳອິດ. ຫຼັກເກນເຫຼົ່ານັ້ນ (ກະແຈຂອງດາວິດ) ແລະຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງທ່ານ (ພາລະ) ທີ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈໂດຍອາໄສກະແຈຂອງດາວິດ ໄດ້ຖືກແຂວນໄວ້ “ດັ່ງຕະປູທີ່ຕອກໄວ້ໃນບ່ອນອັນໝັ້ນຄົງ” ຢູ່ໃນສະຖານນະມັດສະການ. “ຕະປູ” ນັ້ນຄືວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຄຳວ່າ “ຕະປູ” ຫມາຍເຖິງເຂັມ, ຕະປູ ຫຼື ຫຼັກ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງໝຸດໝາຍລະຫວ່າງທາງ. “ພາລະ” ຫຼື ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ ທີ່ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງຕະປູນັ້ນ ຄືຂ່າວສານຂອງທູດອົງທຳອິດ, ແລະຂ່າວສານນັ້ນໄດ້ມາເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ເມື່ອຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດໄດ້ສຳເລັດລົງແລ້ວ ແລະຖືກຍົກອອກ, ຖືກຕັດລົງ ແລະມັນກໍຕົກລົງ. ມັນຖືກຍົກອອກ ເພາະວ່າຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງໃນອະດີດໄປແລ້ວ, ແລະໃນເວລານັ້ນຕະປູນັ້ນຈຶ່ງຕ້ອງຖືກຍ້າຍເຂົ້າໄປໃນຫ້ອງບໍລິສຸດທີ່ສຸດ, ບ່ອນທີ່ພາລະແຫ່ງຄວາມພິນາດອີກຢ່າງໜຶ່ງຈະຖືກແຂວນໄວ້ເທິງມັນ.
ຄຳພະຍາກອນເຖິງຄວາມພິນາດຂອງມິນເລີ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຕາມກົດເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ກະແຈຂອງດາວິດ,” ຈະປັກຕະປູໄວ້ໃນສະຖານບໍລິສຸດ ຊຶ່ງຈະຮັບນ້ຳໜັກແຫ່ງສະຫງ່າລາສີທັງໝົດຂອງວົງວານແຫ່ງບິດາຂອງທ່ານ. ຄຳວ່າ “ສະຫງ່າລາສີ” ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ໝາຍເຖິງນ້ຳໜັກ. ສິ່ງທີ່ຮັບນ້ຳໜັກຂອງເຮືອນໄວ້ກໍຄືຮາກຖານຂອງເຮືອນນັ້ນ. ຜົນງານຮາກຖານຂອງມິນເລີຮັບນ້ຳໜັກຂອງແສງສະຫວ່າງເພີ່ມເຕີມທັງໝົດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ຊຶ່ງຖືກແທນໄວ້ໂດຍ “ເຊື້ອສາຍແລະຜົນຜະລິດ.” ມັນຮັບນ້ຳໜັກຂອງພາຊະນະຫຼາກຫຼາຍທັງໝົດຂອງພຣະວິຫານ. ແລະຮາກຖານນັ້ນໄດ້ຖືກວາງລົງເພື່ອສ້າງພຣະວິຫານສຳລັບຕັ້ງບັນລັງອັນສະຫງ່າງາມ.
ເອລີອາກິມ ບຸດຂອງ ຮິນກີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງຄຣິສຕະຈັກເມືອງຟີລາເດນເຟຍ. ເອລີອາກິມ ໝາຍເຖິງ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຍົກຂຶ້ນ, ເພາະວ່າ ເອລີອາກິມ, ບິດາແຫ່ງເຢຣູຊາເລັມ ເປັນຕົວແທນຂອງ William Miller ຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງໃຊ້ເພື່ອຍົກຮາກຖານຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກສັນ. ລາວເປັນບຸດຂອງ ຮິນກີຢາ ຊຶ່ງມີຮາກມາຈາກສອງຄໍາ, ຄໍາທີສອງແມ່ນ ພຣະເຈົ້າ ແລະຄໍາທໍາອິດໝາຍເຖິງ “ຄວາມລຽບລື່ນ” ດັ່ງໃນຄວາມລຽບລື່ນແຫ່ງການເວົ້າ. ຮິນກີຢາ ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄໍາ ຫຼື ພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະບຸດຂອງທ່ານເປັນຕົວແທນຂອງການຍົກຂຶ້ນແຫ່ງພຣະວິຫານ.
ໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism ຈະຕ້ອງມີຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດ, ແລະຄຳພະຍາກອນນັ້ນຄືທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນ Revelation ບົດທີສິບສີ່. ໃນຕອນທ້າຍຈະຕ້ອງມີກະແຈດອກໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍກະແຈຂອງ Miller. “ກະແຈ” ໃນສະໄໝຂອງພວກເຮົາຕັ້ງຢູ່ເທິງການຊ້ຳຄືນຂອງປະຫວັດສາດ, ແລະໂດຍສະເພາະແມ່ນກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ, ຊຶ່ງລວມເຂົ້າດ້ວຍ ຫຼືເປັນຫຼັກການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍພຣະຄຣິດເອງໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega. ຈະຕ້ອງມີບຸດຄົນໜຶ່ງຂອງ Miller. ດັ່ງນັ້ນ Miller ໃນຖານະບິດາຈຶ່ງກາຍເປັນ Hilkiah ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແລະບຸດຂອງ Miller ຄື Eliakim, ມີຄວາມໝາຍວ່າ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງການຍົກຂຶ້ນ. ພໍ່ Miller ໄດ້ຍົກພຣະວິຫານຂຶ້ນ ແລະບຸດຂອງ Miller ຊີ້ບອກເວລາທີ່ Laodicea ແລະ Philadelphia ຖືກແຍກອອກຈາກກັນ ແລະຊາວ Philadelphia ຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງສັນຍານ. ຈະຕ້ອງມີຕະປູອັນໜຶ່ງທີ່ຖືກຕອກໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໃນບ່ອນບໍຣິສຸດດັ່ງໃນປະຫວັດຂອງ Miller, ແຕ່ໃນບ່ອນບໍຣິສຸດທີ່ສຸດ. ຕະປູນັ້ນ ແລະພາລະທີ່ຖືກແຂວນໄວ້ເທິງມັນ ຈະຖືກຕັດອອກໃນຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນທ້າຍຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ເມື່ອ Michael ລຸກຂຶ້ນ ແລະເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຖືກປິດລົງ, ຄຳພະຍາກອນແຫ່ງຄວາມພິນາດຈະກາຍເປັນອະດີດການ, ຖືກຍົກອອກ, ຖືກຕັດຂາດ ແລະພັງລົງ.
ການແຍກອອກ ຫຼື ການກະຈັດກະຈາຍຫຼັງຈາກການຜ່ານໄປຂອງເວລາໃນປີ 1844 ຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ອິຊາຢາ ບົດ 22 ເປັນພາບປະກອບຂອງສະພາບການທີ່ນຳໄປສູ່ການແຍກຂອງອັດເວັນຕິສທ໌ລາວໂອດີເຊຍອອກຈາກອັດເວັນຕິສທ໌ຟີລາເດນເຟຍ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງລາວໂອດີເກຍວ່າ: ພຣະອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງ, ຜູ້ເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຮູ້ການງານຂອງເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າບໍ່ເຢັນແລະບໍ່ຮ້ອນ; ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນຫຼືຮ້ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະວ່າເຈົ້າອຸ່ນໆ ແລະບໍ່ເຢັນບໍ່ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາຮັ່ງມີແລ້ວ, ມີຊັບສິນບໍລິບູນ, ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ’; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກ, ໜ້າສົມເພດເວດນາ, ຂັດສົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ. ເຮົາແນະນຳເຈົ້າໃຫ້ຊື້ຄຳທີ່ຖືກຫຼອມໃນໄຟຈາກເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮັ່ງມີ; ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ສວມໃສ່, ແລະເພື່ອວ່າຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດ; ແລະຈົ່ງເອົາຢາທາຕາຈາກເຮົາຊະໂລມຕາຂອງເຈົ້າ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຮົາຮັກ ເຮົາກໍຕັກເຕືອນແລະຕີສອນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮ້ອນຮົນ ແລະກັບໃຈໃໝ່. ນີ້ແນະ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແລະເຄາະຮ້ອງ; ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ, ແລະລາວກັບເຮົາ. ຜູ້ໃດຊະນະ ເຮົາຈະໂຜດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນນັ່ງກັບເຮົາບົນບັນລັງຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາເອງໄດ້ຊະນະ ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາບົນບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:7–22.
ຫຼັງຈາກບົດນໍາເຂົ້າສູ່ຄວາມຝັນ James White ຈຶ່ງໄດ້ລວມເອົາຄວາມຝັນນັ້ນໄວ້ ພ້ອມດ້ວຍໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີບັນຫາໃດໆກັບການນໍາຄວາມຝັນຂອງ Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງ James White, ເຖິງແມ່ນວ່າເຮົາໄດ້ຕີພິມການຕີຄວາມຄວາມຝັນຂອງລາວຢູ່ເລື້ອຍໆ ທີ່ແຕກຕ່າງອອກໄປບໍ່ນ້ອຍຈາກຂອງ James White. ແນວທາງພື້ນຖານຂອງ James White ທີ່ແຕກຕ່າງຈາກສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ຕີພິມ ຄື ລາວໄດ້ວາງ “ເພັດພອຍ” ໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າເພັດພອຍເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ບໍ່ມີການຂັດແຍ້ງອັນໃດເລີຍ ເພາະມະນຸດຍ່ອມສະທ້ອນສິ່ງທີ່ຕົນເຊື່ອ, ແລະການກະຈັດກະຈາຍຂອງເພັດພອຍຫຼັງຈາກ Great Disappointment ນັ້ນ ເປັນພາບສັນຍະລັກຂອງການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກ່ອນໜ້າກົດໝາຍວັນອາທິດ. ແຕ່ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ເປັນເລື່ອງສໍາລັບການສຶກສາໃນອະນາຄົດ.
ຄໍານໍາຂອງ James White ຕໍ່ຄວາມຝັນຂອງ William Miller
“ຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນ Advent Herald ຕັ້ງແຕ່ກວ່າສອງປີມາແລ້ວ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງປະສົບການເຣື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຝັນນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ.”
“ໃນບັນດາໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍຂອງການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ້າຢ້ານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດຄວາມຝັນໄວ້. ຈົ່ງເບິ່ງ Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. ຄວາມຝັນອາດມາໄດ້ສາມທາງ; ປະການທຳອິດ, ‘ຜ່ານຄວາມຫຍຸ້ງຫຼາຍໃນທຸລະກິດ.’ ຈົ່ງເບິ່ງ Ecclesiastes 5:3. ປະການທີສອງ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃຕ້ວິນຍານອັນໂສໂຄກແລະການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ ອາດມີຄວາມຝັນໂດຍອິດທິພົນຂອງມັນ. ຈົ່ງເບິ່ງ Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. ແລະປະການທີສາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຝັນມາໂດຍຕະຫຼອດ, ແລະຍັງຄົງຊົງສອນຢູ່ບໍ່ຫຼາຍກໍນ້ອຍ, ຊຶ່ງຄວາມຝັນເຫຼົ່ານັ້ນມາໂດຍການປະຕິບັດງານຂອງທູດສະຫວັນແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນແສງອັນແຈ້ງຊັດຂອງຄວາມຈິງ ຈະຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງປະທານຄວາມຝັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຖືກຫຼອກລວງ ຫຼືຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງທາງໂດຍຄວາມຝັນອັນເທັດທຽມ.”
“ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາ; ຖ້າມີຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາຈະສະແດງຕົນໃຫ້ລາວຮູ້ໃນນິມິດ, ແລະຈະກ່າວກັບລາວໃນຄວາມຝັນ. ຈົດເຊັນບັນຊີ 12:5.”
ຢາໂຄບໄດ້ກ່າວວ່າ: “ທູດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຝັນ.” ປະຖົມມະການ 31:2. “ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາລາບານຊາວຊີເຣຍໃນຄວາມຝັນຕອນກາງຄືນ.” ປະຖົມມະການ 31:24. ຈົ່ງອ່ານຄວາມຝັນຂອງໂຢເຊັບ ໃນ ປະຖົມມະການ 37:5–9 ແລ້ວຕໍ່ມາ ຈົ່ງອ່ານເລື່ອງອັນນ່າສົນໃຈເກືອບການສຳເລັດຂອງຄວາມຝັນເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະເທດອີຢິບ.
“ທີ່ເມືອງກິເບໂອນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ໂຊໂລໂມນໃນຄວາມຝັນກາງຄືນ. 1 ກະສັດ 3:5. ພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສຳຄັນໃນບົດທີສອງຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານໃນຄວາມຝັນ, ແລະສັດຮ້າຍສີ່ຕົວ ແລະອື່ນໆ ໃນບົດທີເຈັດກໍເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອເຮໂຣດພະຍາຍາມທຳລາຍພຣະຜູ້ໄຖ່ນ້ອຍນັ້ນ ໂຢເຊັບໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນໃນຄວາມຝັນໃຫ້ຫຼົບໜີໄປຍັງປະເທດອີຢິບ. ມັດທາຍ 2:13.”
“ແລະມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ, ພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ເຮົາຈະເທລົງຈາກພຣະວິນຍານຂອງເຮົາເໜືອເນື້ອໜັງທັງປວງ: ແລະບຸດຊາຍກັບບຸດຍິງຂອງພວກເຈົ້າຈະພະຍາກອນ, ແລະຊາຍໜຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນນິມິດ, ແລະຄົນເຖົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຝັນຄວາມຝັນ. ກິດຈະການ 2:17.”
“ຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນ ໂດຍທາງຄວາມຝັນແລະນິມິດ ໃນທີ່ນີ້ເປັນຜົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງພຽງພໍທີ່ຈະເປັນໝາຍສຳຄັນ. ນີ້ເປັນຫນຶ່ງໃນບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.”
“ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານບາງຄົນໃຫ້ເປັນອັກຄະທູດ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນສິດຍາພິບານແລະອາຈານ; ເພື່ອຈະຝຶກຝົນພວກທີ່ບໍລິສຸດໃຫ້ສົມບູນ, ເພື່ອການປະກອບພັນທະກິດຮັບໃຊ້, ເພື່ອການສ້າງຂຶ້ນແຫ່ງກາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ເອເຟໂຊ 4:11, 12.”
“ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງບາງຄົນໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກ, ປະການທຳອິດແມ່ນອັກຄະສາວົກ, ປະການທີສອງແມ່ນສາດສະດາ, ແລະອື່ນໆ. 1 ໂກຣິນໂທ 7:28.”
“ຢ່າດູຖູກຄໍາພະຍາກອນ. 1 ເທຊະໂລນິກ 5:20. ເບິ່ງດ້ວຍ ກິດຈະການ 13:1; 21:9; ໂຣມ 12:6; 1 ໂກຣິນໂທ 14:1, 24, 39. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ຫຼື ຄໍາພະຍາກອນ ມີໄວ້ເພື່ອການສ້າງສາຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ຈະເລີນຂຶ້ນ; ແລະ ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດທີ່ຈະສາມາດນໍາມາຈາກພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງສິ້ນສຸດລົງກ່ອນທີ່ຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ສິດຍາພິບານ ແລະ ອາຈານ ຈະສິ້ນສຸດລົງ. ແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານກ່າວວ່າ, ‘ມີນິມິດ ແລະ ຄວາມຝັນອັນປອມຫຼາຍເກີນໄປ ຈົນຂ້ອຍບໍ່ອາດມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນສິ່ງປະເພດນັ້ນໄດ້.’ ນັ້ນເປັນຄວາມຈິງວ່າ ຊາຕານມີຂອງປອມຂອງມັນ. ມັນເຄີຍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ແນ່ນອນວ່າ ບັດນີ້ເຮົາກໍອາດຄາດໝາຍຈະພົບພວກເຂົາໄດ້ໃນໂມງສຸດທ້າຍແຫ່ງການຫຼອກລວງ ແລະ ໄຊຊະນະຂອງມັນນີ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການສໍາແດງພິເສດດັ່ງກ່າວ ເພາະມີຂອງປອມຢູ່ນັ້ນ ກໍອາດ, ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນ, ກ້າວໄປອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ປະຕິເສດວ່າ ພຣະເຈົ້າເຄີຍສໍາແດງພຣະອົງແກ່ມະນຸດໃນຄວາມຝັນ ຫຼື ໃນນິມິດ, ເພາະວ່າ ຂອງປອມນັ້ນມີຢູ່ສະເໝີ.”
“ຄວາມຝັນແລະນິມິດແມ່ນສື່ກາງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງແກ່ມະນຸດ. ຜ່ານສື່ກາງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຕັດກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ; ພຣະອົງໄດ້ຈັດວາງຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ທ່າມກາງບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ແລະໄດ້ຈັດຄວາມຝັນແລະນິມິດໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບໝາຍສຳຄັນອື່ນໆ ຂອງ ‘ຍຸກສຸດທ້າຍ.’ ອາແມນ.”
“ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຂໍ້ຄວາມຂ້າງເທິງນີ້ ແມ່ນເພື່ອຂະຈັດຄຳຄັດຄ້ານຕ່າງໆ ດ້ວຍວິທີທາງພຣະຄຳພີ ແລະຕຽມຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານສຳລັບສິ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.
ຄວາມຝັນຄັ້ງທີສອງຂອງ William Miller
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນວ່າ ພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະຫັດທີ່ຕາມອງບໍ່ເຫັນ ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍອັນໜຶ່ງທີ່ປະດິດຢ່າງປະນີດພິຖີພິຖັນມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ມີຄວາມຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະ ກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະ ຝັງປະດັບດ້ວຍໄຂ່ມຸກຢ່າງປະນີດ. ທີ່ຫີບນ້ອຍນັ້ນມີກະແຈອັນໜຶ່ງຕິດຢູ່. ທັນໃດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເອົາກະແຈນັ້ນແລະເປີດຫີບນ້ອຍອອກ; ແລ້ວ ເພື່ອເປັນຄວາມພິສູດແຫ່ງຄວາມປະຫລາດໃຈແລະຄວາມພິໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍເພັດນິນຈິນດາທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ອັນມະນີລ້ຳຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບຫຼຽນເງິນທຸກຮູບຊົງແລະທຸກມູນຄ່າ, ຈັດວາງໄວ້ຢ່າງງົດງາມໃນບ່ອນຂອງມັນແຕ່ລະຢ່າງໃນຫີບນ້ອຍ; ແລະ ເມື່ອຈັດວາງດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສະທ້ອນແສງແລະລັດສະໝີອັນມີແຕ່ດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນທີ່ອາດທຽບໄດ້.”
“ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ການຊື່ນຊົມກັບພາບອັນວິເສດນີ້ແຕ່ລຳພັງຜູ້ດຽວ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຖິງແມ່ນວ່າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເປັນປະກາຍ, ຄວາມງົດງາມ, ແລະຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ວາງມັນໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະແຈ້ງຂ່າວອອກໄປວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ ອາດຈະມາເບິ່ງພາບອັນສະຫງ່າລ້ຳເລີດແລະສຸດປະກາຍທີ່ມະນຸດເຄີຍເຫັນໃນຊີວິດນີ້.”
“ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນແລກມີຈໍານວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈົນເປັນຝູງຊົນ. ເມື່ອພວກເຂົາຫຼຽວເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫີບເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈແລະຮ້ອງໂຮ່ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ແຕ່ເມື່ອຈໍານວນຜູ້ເບິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍເລີ່ມເຂົ້າໄປຈັບຕ້ອງອັນຍະມະນີ, ເອົາມັນອອກຈາກຫີບ ແລະກະຈາຍມັນໄວ້ເທິງໂຕະ. ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຄິດວ່າ ເຈົ້າຂອງຈະທວງເອົາຫີບແລະອັນຍະມະນີຄືນຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຍອມໃຫ້ພວກມັນຖືກກະຈາຍອອກ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີວັນສາມາດຈັດວາງມັນກັບຄືນໃນທີ່ຂອງມັນໃນຫີບໄດ້ອີກ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ; ແລະຮູ້ສຶກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຄົງຈະບໍ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຊີ້ແຈງນັ້ນໄດ້, ເພາະວ່າມັນຈະໜັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີ່ມອ້ອນວອນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຈັບຕ້ອງພວກມັນ, ຫຼືເອົາພວກມັນອອກຈາກຫີບ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າອ້ອນວອນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງກະຈາຍພວກມັນຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ; ແລະບັດນີ້ພວກເຂົາເບິ່ງເໝືອນຈະກະຈາຍພວກມັນໄປທົ່ວທັງຫ້ອງ, ຕາມພື້ນ ແລະເທິງເຄື່ອງເຮືອນທຸກຊິ້ນໃນຫ້ອງ.”
“ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທ່າມກາງເພັດພອຍແທ້ ແລະ ຫຼຽນເງິນແທ້ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫວ່ານກະຈາຍນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຫວ່ານເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຫຼຽນປອມອອກໄປເປັນຈຳນວນນັບບໍ່ຖ້ວນ. ຂ້າພະເຈົ້າເກີດຄວາມຄຽດແຄ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການປະພຶດອັນຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ, ແລະໄດ້ຕຳໜິແລະປະນາມພວກເຂົາເພາະເຫດນັ້ນ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕຳໜິພວກເຂົາຫຼາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງຫວ່ານເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຫຼຽນປອມປົນເຂົ້າໄປໃນບັນດາຂອງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.”
“ແລ້ວຈິດວິນຍານຝ່າຍເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເກີດຄວາມຂັດເຄືອງຢ່າງຫນັກ ແລະເລີ່ມໃຊ້ກຳລັງຝ່າຍຮ່າງກາຍເພື່ອຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຂັບໄລ່ຄົນຫນຶ່ງອອກໄປ ກໍມີອີກສາມຄົນເຂົ້າມາ ແລະນຳເອົາຂີ້ຝຸ່ນ ເສດໄມ້ ຊາຍ ແລະຂອງສົກກະປົກທຸກຢ່າງເຂົ້າມາ, ຈົນກະທັ້ງພວກເຂົາປົກຄຸມບັນດາອັນມະນີແທ້ ເພັດ ແລະຫຼຽນທັງຫມົດ ຈົນຖືກບັງຈາກສາຍຕາ. ພວກເຂົາຍັງຈີກກະຖັງເກັບຂອງມີຄ່າຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະໂຍນກະຈາຍມັນປະປົນຢູ່ກັບກອງຂີ້ເຫຍື້ອ. ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫັນໃຈຄວາມໂສກເສົ້າຫຼືຄວາມໂກດຂອງຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ຂ້ານ້ອຍທໍ້ແທ້ແລະຫົດຫູ່ໃຈຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລ້ວນັ່ງລົງຮ້ອງໄຫ້.”
“ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າຢ່າງນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ທັນທີນັ້ນ ປະຕູກໍໄດ້ເປີດອອກ ແລະຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ເມື່ອນັ້ນປະຊາຊົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກໄປຈາກຫ້ອງ; ແລະລາວ, ຖືແປງປັດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດໜ້າຕ່າງ ແລະເລີ່ມປັດຝຸ່ນ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ.”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງໃຫ້ຊົງຍັບຍັ້ງໄວ້, ເພາະວ່າຍັງມີອັນມະນີອັນປະເສີດບາງອັນກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທ່າມກາງກອງຊາກຫັກພັງ.”
“ພຣະອົງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ຢ່າຢ້ານ,’ ເພາະພຣະອົງຈະ ‘ຊົງດູແລພວກເຂົາ.’”
“ແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ລາວກວາດດິນແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ອັນຍະມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມ, ທັງໝົດໄດ້ລອຍຂຶ້ນແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງກ້ອນເມກ, ແລະລົມໄດ້ພັດພາພວກມັນໄປ. ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ປິດຕາຂອງຂ້ອຍລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້ອຍເປີດມັນອອກ, ຂີ້ເຫຍື້ອທັງໝົດກໍໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ອັນຍະມະນີອັນລ້ຳຄ່າ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳ ແລະ ຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈາຍຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນທົ່ວທັງຫ້ອງ.”
“ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ວາງຫີບໜຶ່ງໄວ້ເທິງໂຕະ ຊຶ່ງມີຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ງົດງາມກວ່າຫີບເດີມຫຼາຍ, ແລ້ວໄດ້ກວາດເອົາອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ຫຼຽນເງິນ ຂຶ້ນມາເປັນກຳມື, ແລະ ໂຍນລົງໃນຫີບນັ້ນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ ເຖິງແມ່ນວ່າເພັດບາງເມັດຈະນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າປາຍເຂັມກໍຕາມ.”
“ແລ້ວທ່ານໄດ້ເອີ້ນເຊີນຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ ‘ມາ ແລະ ເບິ່ງ.’”
“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກແສງຈາກພາບທີ່ເຫັນນັ້ນຈົນພຣ່າມົວ. ພວກມັນສ່ອງປະກາຍຫຼາຍກວ່າສະຫງ່າລາສີເດີມຂອງພວກມັນເຖິງສິບເທົ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າພວກມັນໄດ້ຖືກຂັດຖູໃນຊາຍໂດຍຕີນຂອງຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ກະຈາຍພວກມັນອອກ ແລະຢຽບຍ່ຳພວກມັນລົງໃນຝຸ່ນດິນ. ພວກມັນຖືກຈັດວາງຢ່າງເປັນລະບຽບອັນງົດງາມຢູ່ໃນຫີບ, ແຕ່ລະອັນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງຕົນ, ໂດຍບໍ່ປາກົດຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມລຳບາກໃດໆຂອງຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ໂຍນພວກມັນເຂົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງອອກດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ.” Early Writings, 81–83.
ໝາຍເຫດທ້າຍໜ້າຂອງ James White
“ຫີບ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນພຣະຄໍາພີ ທີ່ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ ພີ່ນ້ອງ Miller ເພື່ອປະກາດແກ່ໂລກ.
“‘ກຸນແຈທີ່ຕິດຢູ່’ ແມ່ນວິທີການຂອງລາວໃນການຕີຄວາມພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ—ໂດຍການປຽບທຽບພຣະຄຳພີກັບພຣະຄຳພີ—ໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ອະທິບາຍຕົນເອງ. ດ້ວຍກຸນແຈນີ້ ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ເປີດ ‘ຫີບ,’ ຫຼື ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງການສະເດັດມາ ໃຫ້ແກ່ໂລກ.”
“‘ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນມີຈໍານວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈົນເປັນຝູງຊົນ.’ ເມື່ອຄໍາສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຖືກປະກາດເທື່ອທໍາອິດໂດຍອ້າຍນ້ອງມິນເລີ, ແລະອີກພຽງບໍ່ກີ່ຄົນ, ມັນມີຜົນກະທົບພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະມີພຽງຈໍານວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍຄໍາສອນນັ້ນ; ແຕ່ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ມັນຖືກປະກາດ, ຊຸມຊົນທັງໝົດກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.”
“ເຄື່ອງປະດັບ, ເພັດ, ແລະອື່ນໆ” ທີ່ມີ “ທຸກຊະນິດ ແລະ ທຸກຂະໜາດ” ຊຶ່ງ “ຖືກຈັດໄວ້ຢ່າງງົດງາມໃນທີ່ຂອງມັນແຕ່ລະບ່ອນໃນຫີບ” ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າ, [Malachi 3:17,] ມາຈາກຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ, ແລະ ຈາກເກືອບທຸກຖານະ ແລະ ສະພາບຂອງຊີວິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບເອົາຄວາມເຊື່ອເຣື່ອງການສະເດັດມາ, ແລະ ໄດ້ປາກົດວ່າຢືນຢັນຢ່າງກ້າຫານໃນຖານະຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນ ໃນພາລະກິດອັນບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນລະບຽບນີ້, ແຕ່ລະຄົນຕ່າງເອົາໃຈໃສ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ, ແລະ ດຳເນີນຢ່າງຖ່ອມຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, “ພວກເຂົາສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ລັດສະໝີ” ອອກໄປສູ່ໂລກ, ຊຶ່ງມີພຽງຄຣິດຕະຈັກໃນສະໄໝອັກຄະສາວົກເທົ່ານັ້ນທີ່ທຽບໄດ້. ຂ່າວສານ, [Revelation 14:6, 7] ໄດ້ອອກໄປດັ່ງປານວ່າຢູ່ເທິງປີກຂອງລົມ, ແລະ ຄຳເຊີນທີ່ວ່າ, “ຈົ່ງມາ ເພາະສິ່ງທັງປວງບັດນີ້ໄດ້ຕຽມໄວ້ແລ້ວ,” [Luke 14:17.] ກໍໄດ້ແຜ່ອອກໄປຢ່າງມີລິດເດດ ແລະ ມີຜົນສຳເລັດ.
“ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ບິນ [Revelation 14:6, 7.] ເລີ່ມປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດເປັນຄັ້ງທໍາອິດວ່າ, ‘ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ,’ ຫຼາຍຄົນໄດ້ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານເມື່ອເຫັນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະການຟື້ນຟູສັບພະສິ່ງ, ແຕ່ຕໍ່ມາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເອງໄດ້ຕໍ່ຕ້ານ ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະຫົວເຢາະຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ດົນກ່ອນນັ້ນເຄີຍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນສຸກ. ພວກເຂົາໄດ້ລົບກວນ ແລະກະຈາຍບັນດາອັນມະນີ. ນີ້ນໍາພວກເຮົາມາເຖິງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844, ເມື່ອເວລາແຫ່ງການກະຈາຍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ຈົ່ງຈື່ໄວ້ຂໍ້ນີ້: ຜູ້ທີ່ເຄີຍ ‘ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ’ ນັ້ນແຫຼະ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ລົບກວນ ແລະກະຈາຍບັນດາອັນມະນີ. ແລະນັບແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ກະຈາຍຝູງແກະ ແລະນໍາພວກເຂົາໃຫ້ຫຼົງທາງໄດ້ຢ່າງມີຜົນຫຼາຍເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ເຄີຍປະກາດຄວາມຈິງ ແລະເຄີຍຊື່ນຊົມໃນຄວາມຈິງນັ້ນ; ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ປະຕິເສດພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນປະສົບການເຣື່ອງການສະເດັດມາຂອງພວກເຮົາໃນອະດີດ.”
“ຄຳພະຍານຂອງບຣາເດີ ມິນເລີ, ຕະຫຼອດໄລຍະຫຼາຍເດືອນຫຼັງຈາກສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ໃນເດືອນທີເຈັດ ປີ 1844, ແມ່ນວ່າປະຕູໄດ້ຖືກປິດແລ້ວ, ແລະວ່າການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມານັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ, ແລະວ່າພວກເຮົາໄດ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວໃນການປະກາດເລື່ອງເວລາ. ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຕັກເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ຜ່ານ Advent Herald ໃຫ້ຍຶດໝັ້ນໄວ້, ໃຫ້ອົດທົນ, ແລະຢ່າບ່ນວ່າກັນແລະກັນ; ແລະພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິສູດພວກເຂົາໃນໄວໆນີ້ ສຳລັບການປະກາດເລື່ອງເວລາ. ໃນລັກສະນະນີ້ ທ່ານໄດ້ວິງວອນເພື່ອເຫຼົ່າອັນມະນີ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮູ້ສຶກເຖິງ ‘ຄວາມຮັບຜິດຊອບ’ ຂອງຕົນສຳລັບພວກເຂົາ, ແລະວ່າ ‘ມັນຈະໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຫາທີ່ສຸດ.’”
“ເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຕາປອມ” ທີ່ຖືກກະຈາຍປະປົນຢູ່ໃນບັນດາຂອງແທ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງຂອງຜູ້ກັບໃຈປອມ ຫຼື “ລູກຕ່າງດ້າວ” [Hosea 5:7.] ນັບຕັ້ງແຕ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນປີ 1844.
“ຫີບ” ທີສອງ “ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ງົດງາມກວ່າຫີບທຳອິດຫຼາຍ” ທີ່ໄດ້ຮວບຮວມ “ອັນມະນີ,” “ເພັດ,” ແລະ “ຫຼຽນ” ທີ່ກະຈັດກະຈາຍນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂອບເຂດອັນກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນອັນມີຊີວິດ ທີ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາ, ແມ່ນກະທັ້ງ 144,000 ຄົນ, ທຸກຄົນລ້ວນມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ຈະບໍ່ມີເພັດອັນລ້ຳຄ່າແມ້ແຕ່ເມັດດຽວຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ເຖິງແມ່ນວ່າບາງເມັດ “ນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າປາຍເຂັມ,” ພວກມັນກໍຈະບໍ່ຖືກມອງຂ້າມ ແລະ ຖືກປະອອກໄວ້ໃນວັນນີ້ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຮວບຮວມອັນມະນີຂອງພຣະອົງ. [ມາລາຄີ 3:16–18.] ພຣະອົງສາມາດສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາເລັ່ງນຳພາອອກມາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳໂລດອອກຈາກເມືອງໂຊໂດມ. “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທຳວຽກອັນສັ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.” “ພຣະອົງຈະຕັດມັນໃຫ້ສັ້ນລົງໃນຄວາມຊອບທຳ.” ເບິ່ງ ໂຣມ 9:28.
“‘ຝຸ່ນແລະເສດໄມ້, ຊາຍ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອທຸກປະເພດ,’ ເປັນຕົວແທນເຖິງຄວາມຜິດພາດອັນຫຼາກຫຼາຍແລະມີຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ ທີ່ໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນທ່າມກາງຜູ້ເຊື່ອການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັບແຕ່ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 1844. ທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງບາງຢ່າງໃນບັນດາຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານັ້ນ.”
“1. ທ່າທີທີ່ ‘ຜູ້ລ້ຽງ’ ບາງຄົນໄດ້ຖືເອົາຢ່າງອວດດີ ທັນທີຫຼັງຈາກໄດ້ມີການປະກາດສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ວ່າ ລິດອຳນາດແຫ່ງການຫຼອມລະລາຍອັນສຸຂຸມຈິງຈັງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ມາພ້ອມກັບຂະບວນການເດືອນທີເຈັດນັ້ນ ເປັນອິດທິພົນແບບສະກົດຈິດ. George Storrs ເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຄົນທຳອິດທີ່ຖືເອົາທ່າທີນີ້. ເບິ່ງບົດຂຽນຂອງລາວໃນຊ່ວງທ້າຍປີ 1844 ໃນ Midnight Cry, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ພິມເຜີຍແຜ່ຢູ່ນະຄອນ New York. J. V. Himes, ໃນກອງປະຊຸມ Albany ໃນລະດູບານໃໝ່ປີ 1845, ກ່າວວ່າ ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສະກົດຈິດເລິກເຈັດຟຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າເຊັ່ນນີ້ຈາກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຫດການ ແລະໄດ້ຍິນຄຳກ່າວນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ຄົນອື່ນໆ ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຢ່າງຂະຫຍັນຂັນແຂງໃນສຽງຮ້ອງເດືອນທີເຈັດ ນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ປະກາດວ່າ ຂະບວນການນັ້ນເປັນຜົນງານຂອງມານ. ການຍົກຜົນງານຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໄປໃຫ້ແກ່ມານ ໃນສະໄໝແຫ່ງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົານັ້ນ ເປັນການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນບັດນີ້ກໍເປັນການໝິ່ນປະໝາດເຊັ່ນດຽວກັນ.
“2. ການທົດລອງຫຼາຍປະການກ່ຽວກັບເວລາທີ່ແນ່ນອນ. ເນື່ອງຈາກ 2300 ວັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ຈຶ່ງໄດ້ມີການກຳນົດເວລາໄວ້ຫຼາຍຄັ້ງພໍສົມຄວນ ໂດຍບຸກຄົນຕ່າງໆ ສຳລັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ຍ້າຍ ‘ເຂດໝາຍຫຼັກເດີມ’ ອອກໄປ ແລະໄດ້ນຳຄວາມມືດມົນແລະຄວາມສົງໄສມາປົກຄຸມເໜືອຂະບວນການການສະເດັດມາທັງໝົດ.”
“3. ລັດທິວິນຍານນິຍົມ ພ້ອມດ້ວຍຈິນຕນາການແລະຄວາມເກີນເລີຍທັງປວງຂອງມັນ. ກົນອຸບາຍຂອງມານນີ້ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນງານແຫ່ງຄວາມຕາຍອັນນ່າສະພຶງກົວ ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນຢ່າງເໝາະສົມຍິ່ງໂດຍ ‘ເສດໄມ້,’ ແລະ ‘ຂີ້ເຫຍື້ອສາລະພັດຊະນິດ.’ ຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມພິດຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມເຂົ້າໄປ ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງແຫ່ງປະສົບການການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເນື່ອງຈາກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຖືກຊັກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ລັດທິວິນຍານນິຍົມເປັນຜົນອັນເກີດຕາມທຳມະຊາດຈາກການເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາຂະບວນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສະເດັດມາໃນປີ 1843 ແລະ 1844. ເປໂຕ, ເມື່ອກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ຈະ ‘ນຳເອົາລັດທິນອກຮີດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດເຂົ້າມາ, ເຖິງຂັ້ນປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຊື້ໄຖ່ພວກເຂົາໄວ້,’ ກ່າວວ່າ, ‘ເພາະເຫດຈາກພວກເຂົາ ທາງແຫ່ງຄວາມຈິງຈະຖືກກ່າວຮ້າຍ.’”
“4. S. S. Snow ຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນ ‘ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ’” ຊາຍຜູ້ນີ້ ໃນວິຖີຊີວິດອັນແປກປະຫຼາດແລະບໍ່ຢູ່ໃນລ່ອງໃນຮອຍຂອງລາວ ກໍໄດ້ສະແດງບົດບາດຂອງຕົນໃນວຽກງານແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້ເຊັ່ນກັນ, ແລະແນວທາງຂອງລາວໄດ້ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະນຳໃຫ້ຈຸດຍືນອັນແທ້ຈິງຂອງວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າ ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກເບິ່ງໝິ່ນໃນຄວາມຄິດຂອງຈິດໃຈອັນຊື່ສັດຫຼາຍດວງ.
“ໃນບັນຊີແຫ່ງຄວາມຜິດພາດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າອາດເພີ່ມອີກຫຼາຍປະການ, ເຊັ່ນ: ‘ໜຶ່ງພັນປີ’ ໃນ Revelation 20:4, 7 ວ່າໄດ້ຢູ່ໃນອະດີດ, 144,000 ໃນ Revelation 7:4; 14:1, ຜູ້ທີ່ ‘ໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະອອກມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບ’ ຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ຄຳສອນທີ່ວ່າບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກ, ຄຳສອນເລື່ອງການທຳລາຍເດັກອ່ອນ, ແລະອື່ນໆ ອີກ.”
“ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຜยແຜ່ຢ່າງພາກພຽນຢ່າງຍິ່ງ ແລະໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນກົດດັນໃສ່ຝູງແກະຜູ້ຄອຍຖ້າ ຈົນໃນເວລາທີ່ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ຮັບຄວາມຝັນນັ້ນ ອັນມະນີແທ້ຈິງໄດ້ຖືກ ‘ປິດບັງຈາກສາຍຕາ’ ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນກໍໃຊ້ໄດ້—‘ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳຖືກຫັນກັບໄປຂ້າງຫຼັງ ແລະຄວາມທ່ຽງທຳຢືນຢູ່ໄກ,’ ແລະອື່ນໆ ແລະອື່ນໆ. ເບິ່ງ Isaiah 59:14. ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີໜັງສືພິມ advent ສະບັບໃດໃນແຜ່ນດິນທີ່ສົ່ງເສີມສາເຫດແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນ. The Day-Dawn ເປັນສະບັບສຸດທ້າຍທີ່ປົກປ້ອງຈຸດຍືນອັນຖືກຕ້ອງຂອງຝູງນ້ອຍ; ແຕ່ສິ່ງນັ້ນໄດ້ຕາຍລົງຫຼາຍເດືອນກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປະທານຄວາມຝັນນີ້ໃຫ້ແກ່ Bro. Miller; ແລະໃນການດີ້ນຮົນເຮືອກສຸດທ້າຍຂອງມັນ ມັນໄດ້ຊີ້ນຳພວກໄພ່ພົນຜູ້ເມື່ອຍລ້າແລະຖອນຫາຍໃຈໄປຫາປີ 1877 ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຍັງອີກສາມສິບປີຢູ່ໃນອະນາຄົດ ເປັນເວລາແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ໂອ ໂອ! ບໍ່ແປກເລີຍທີ່ພີ່ນ້ອງ Miller ໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານ ‘ນັ່ງລົງແລະຮ້ອງໄຫ້’ ເນື່ອງດ້ວຍສະພາບອັນນ່າເສົ້າເສຍໃຈນີ້.”
“ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງໃນຄວາມຕາຍ ໃນວັນທີ 22 ທັນວາ 1849 ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳຕໍ່ໄປນີ້ໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານວ່າ, ‘ໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ.’ ການສຳເລັດອັນອັດສະຈັນນີ້ປາກົດແຈ້ງຢ່າງຍິ່ງ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະພາດທີ່ຈະເຫັນໄດ້.”
“ຫີບນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຈິງເລື່ອງການສະເດັດມາ ທີ່ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ປະກາດແກ່ໂລກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ. [Matthew 25:1–11.] ປະການທຳອິດ, ເວລາ, 1843; ປະການທີສອງ, ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ; ປະການທີສາມ, ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ໃນເດືອນທີເຈັດ, 1844, ແລະປະການທີສີ່, ປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ອ່ານເອກະສານວ່າດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັບແຕ່ປີ 1843 ມາ ຈະປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ວ່າ ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ສົ່ງເສີມສີ່ປະເດັນສຳຄັນນີ້ໃນປະຫວັດການສະເດັດມາ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນປະສານກົມກຽວນີ້ ຫຼື “ຫີບ” ໄດ້ຖືກສີກຂາດເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈາຍໄປທ່າມກາງກອງເສດຂີ້ເຫຍື້ອ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດປະສົບການຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນເອງ ຊຶ່ງພວກເຂົາ, ຮ່ວມກັບບຣາເດີ ມິນເລີ, ເຄີຍປະກາດແກ່ໂລກຢ່າງກ້າຫານເຫຼືອເກີນ.”
“ເມື່ອນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກຈະບໍລິສຸດ ແລະ ‘ປາສະຈາກຕຳໜິຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ໂດຍໄດ້ສາລະພາບຄວາມຜິດພາດ ຂໍ້ບົກພ່ອງ ແລະບາບທັງປວງຂອງຕົນແລ້ວ, ແລະໂດຍທີ່ບາບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ໝົດໄປດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຖືກລົບລ້າງອອກ, ພວກເຂົາຈະປາສະຈາກ ‘ດ່າງພ້ອຍ ຫຼື ຮອຍຍັບ, ຫຼື ສິ່ງໃດໆທຳນອງນັ້ນ.’ ເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍ ‘ລັດສະໝີອັນເກົ່າຂອງພວກເຂົາເພີ່ມຂຶ້ນສິບເທົ່າ.’” JAMES WHITE Oswego, ເດືອນພຶດສະພາ, 1850.