Laodicea - Number One

ພາລະໜັກເກື່ອນກັບຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ. ບັດນີ້ເກີດຫຍັງແກ່ເຈົ້າ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເຈົ້າທັງໝົດຂຶ້ນໄປເທິງຫຼັງຄາ? ເຈົ້າຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມວຸ້ນວາຍ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງຄວາມອຶກກະທຶກ, ເປັນນະຄອນແຫ່ງຄວາມຊື່ນບານ: ຄົນຂອງເຈົ້າທີ່ຖືກຂ້ານັ້ນ ບໍ່ໄດ້ຖືກຂ້າດ້ວຍດາບ, ແລະກໍບໍ່ໄດ້ຕາຍໃນສົງຄາມ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງເຈົ້າພາກັນຫລົບໜີໄປ, ພວກເຂົາຖືກມັດໂດຍພວກພົນທະນູ: ທຸກຄົນທີ່ຖືກພົບໃນເຈົ້າກໍຖືກມັດຮ່ວມກັນ, ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຫລົບໜີມາແຕ່ໄກ. ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ຂໍໃຫ້ຫັນຈາກຂ້າພະເຈົ້າໄປ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮ້ອງໄຫ້ຢ່າງຂົມຂື່ນ, ຢ່າໄດ້ພະຍາຍາມປອບໃຈຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງທິດາແຫ່ງຊົນຊາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ເພາະວ່ານີ້ເປັນວັນແຫ່ງຄວາມທຸກຍາກ, ແລະແຫ່ງການຖືກຢໍ້າຍີ, ແລະແຫ່ງຄວາມສັບສົນ ໂດຍອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາໃນຮ່ອມພູແຫ່ງນິມິດ, ເປັນການທຳລາຍກຳແພງລົງ, ແລະເປັນການຮ້ອງທຸກໄປຫາພູເຂົາ. ເອຊາຢາ 22:1–5.

ໃນປີທີ່ທາຕານໄດ້ມາເຖິງອັດໂດດ (ເມື່ອຊາຣ໌ໂກນກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍໄດ້ສົ່ງເຂົາມາ) ແລະໄດ້ຮົບກັບອັດໂດດ ແລະຍຶດເອົາໄດ້; ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດຜ່ານອິຊາຢາ ບຸດຂອງອາໂມດ ວ່າ, “ຈົ່ງໄປ ແລະປົດຜ້າກະສອບອອກຈາກແອວຂອງເຈົ້າ ແລະຖອດເກີບອອກຈາກຕີນຂອງເຈົ້າ.” ແລະທ່ານກໍໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຍ່າງເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າ. ແລະພຣະຢາເວກ່າວວ່າ, “ເໝືອນດັ່ງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ ອິຊາຢາ ໄດ້ຍ່າງເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າເປັນເວລາສາມປີ ເພື່ອເປັນໝາຍສຳຄັນແລະເປັນການອັດສະຈັນແກ່ເອຢິບແລະແກ່ເອທິໂອເປຍ; ສັນໃດ ກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍກໍຈະນຳຊາວເອຢິບໄປເປັນນັກໂທດ ແລະນຳຊາວເອທິໂອເປຍໄປເປັນເຊີຍ, ທັງຄົນໜຸ່ມແລະຄົນເຖົ້າ, ເປືອຍກາຍແລະຕີນເປົ່າ, ຈົນເຫັນບັ້ນທ້າຍ, ເພື່ອເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ເອຢິບ. ແລະພວກເຂົາຈະຢ້ານກົວແລະອັບອາຍເນື່ອງດ້ວຍເອທິໂອເປຍອັນເປັນຄວາມຄາດຫວັງຂອງຕົນ ແລະເນື່ອງດ້ວຍເອຢິບອັນເປັນສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນ. ແລະຊາວເກາະນີ້ຈະເວົ້າໃນວັນນັ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄວາມຄາດຫວັງຂອງພວກເຮົາ, ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ໜີໄປຂໍຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອ ເພື່ອໃຫ້ພົ້ນຈາກກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ; ແລ້ວພວກເຮົາຈະໜີພົ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ?’” ອິຊາຢາ 20:1–6.

ເຂົາ [ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ] ຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກລົ້ມລ້າງ; ແຕ່ບັນດາເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະຫົວໜ້າຂອງບຸດທັງຫຼາຍແຫ່ງອຳໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

ແລະເຂົາທັງສິບທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນນັ້ນແມ່ນກະສັດສິບອົງ ຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບອານາຈັກເທື່ອ; ແຕ່ຈະໄດ້ຮັບອຳນາດເປັນກະສັດຢູ່ໃນຊົ່ວໂມງດຽວກັນກັບສັດຮ້າຍ. ພວກເຂົາເຫຼົ່ານີ້ມີຈິດໃຈອັນດຽວກັນ ແລະຈະມອບອຳນາດແລະກຳລັງຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ. ພວກເຂົາຈະກະທຳສົງຄາມກັບພຣະເມສານ້ອຍ ແລະພຣະເມສານ້ອຍຈະຊົງມີໄຊເໜືອພວກເຂົາ; ເພາະພຣະອົງເປັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອບັນດາເຈົ້າ ແລະເປັນກະສັດເໜືອບັນດາກະສັດ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ກັບພຣະອົງນັ້ນເປັນຜູ້ທີ່ຖືກຊົງເອີ້ນ, ຖືກຊົງເລືອກ, ແລະສັດຊື່. ແລະທ່ານນັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍວ່າ, ນ້ຳທັງຫຼາຍທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ ບ່ອນທີ່ຍິງໂສເພນີນັ່ງຢູ່ນັ້ນ ແມ່ນຊົນຊາດ, ຝູງຊົນ, ປະຊາຊາດ, ແລະພາສາທັງຫຼາຍ. ແລະເຂົາທັງສິບທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ພວກເຂົາຈະກຽດຊັງຍິງໂສເພນີ ແລະຈະເຮັດໃຫ້ນາງພິນາດແລະເປືອຍກາຍ ແລະຈະກິນເນື້ອຂອງນາງ ແລະຈະເຜົານາງດ້ວຍໄຟ. ເພາະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງໃສ່ໄວ້ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາໃຫ້ກະທຳຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະໃຫ້ເຫັນພ້ອມກັນ ແລະໃຫ້ມອບອານາຈັກຂອງຕົນແກ່ສັດຮ້າຍ ຈົນກວ່າພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຈະສຳເລັດ. ພຣະນິມິດ 17:12–17.

“ເມື່ອພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ວິກິດຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ການທີ່ຄວາມກົມກຽວແລະຄວາມເປັນໜຶ່ງດຽວມີຢູ່ທ່າມກາງເຄື່ອງມືທັງຫຼາຍຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເປັນສິ່ງສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ. ໂລກເຕັມໄປດ້ວຍພາຍຸ, ສົງຄາມ ແລະຄວາມແຕກແຍກ. ແຕ່ພາຍໃຕ້ຫົວໜຶ່ງດຽວ—ອຳນາດສັນຕະປາປາ—ປະຊາຊົນຈະຮ່ວມເປັນໜຶ່ງເພື່ອຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າໃນບຸກຄົນແຫ່ງພະຍານຂອງພຣະອົງ. ສະຫະພາບນີ້ຖືກຜະສານໃຫ້ແໜ້ນໂດຍຜູ້ຫລົງເຊື່ອຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ໃນຂະນະທີ່ເຂົາພະຍາຍາມຮວບຮວມຕົວແທນຂອງຕົນໃຫ້ເຮັດສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານຄວາມຈິງ ເຂົາກໍຈະເຮັດວຽກເພື່ອແບ່ງແຍກແລະກະຈາຍຜູ້ທີ່ສົ່ງເສີມຄວາມຈິງນັ້ນ. ຄວາມອິດສາ, ການສົງໄສຢ່າງຊົ່ວຮ້າຍ, ການເວົ້າຮ້າຍ, ຖືກເຂົາຍຸຍົງໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເພື່ອຜະລິດຄວາມບາດໝາງແລະຄວາມແຕກແຍກ.” Testimonies, volume 7, 182.

ເຂົາຈະເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນດ້ວຍ, ແລະຫຼາຍປະເທດຈະຖືກໂຄ່ນລົ້ມ; ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະພົ້ນຈາກມືຂອງເຂົາ, ຄື ເອໂດມ, ໂມອາບ, ແລະຫົວໜ້າແຫ່ງບັນດາລູກຫຼານຂອງອຳໂມນ. ດານີເອນ 11:41.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນອີກສຽງໜຶ່ງຈາກສະຫວັນ ກ່າວວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາເອີຍ, ຈົ່ງອອກມາຈາກນາງ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ມີສ່ວນໃນບາບຂອງນາງ ແລະເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບໄພພິບັດຂອງນາງ.” ພຣະນິມິດ 18:4

“ຖ້າຫາກວ່າແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງໄດ້ຖືກນຳສະເໜີແກ່ທ່ານ, ເປີດເຜยໃຫ້ເຫັນວັນຊະບາໂຕແຫ່ງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່, ແລະສະແດງວ່າໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີຮາກຖານໃດໆສຳລັບການຖືຮັກສາວັນອາທິດ, ແລະເຖິງກະນັ້ນທ່ານຍັງຄົງຍຶດຕິດກັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມ, ປະຕິເສດທີ່ຈະຖືວັນຊະບາໂຕໃຫ້ບໍລິສຸດ ຊຶ່ງພຣະເຈົ້າຊົງເອີ້ນວ່າ ‘ວັນບໍລິສຸດຂອງເຮົາ,’ ທ່ານກໍຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອໃດ? ເມື່ອທ່ານເຊື່ອຟັງກົດບັນຍັດທີ່ສັ່ງໃຫ້ທ່ານຢຸດຈາກການເຮັດງານໃນວັນອາທິດ ແລະນະມັດສະການພຣະເຈົ້າ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮູ້ຢູ່ວ່າໃນພຣະຄຳພີບໍ່ມີແມ້ແຕ່ຄຳດຽວທີ່ສະແດງວ່າວັນອາທິດເປັນອັນອື່ນນອກຈາກວັນທຳມະດາສຳລັບການເຮັດວຽກ, ທ່ານກໍຍິນຍອມຮັບເອົາເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະປະຕິເສດຕໍ່ຕາພຣະຜະນຶກຂອງພຣະເຈົ້າ.” Review and Herald, July 13, 1897.

“ການປ່ຽນແປງວັນຊະບາໂຕເປັນເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຕາປະທັບແຫ່ງອຳນາດຂອງສາສນາຈັກໂຣມັນ. ບັນດາຜູ້ທີ່, ເມື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຮຽກຮ້ອງຂອງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່ແລ້ວ, ເລືອກຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕອັນປອມແທນທີ່ວັນອັນແທ້ຈິງ, ດ້ວຍເຫດນັ້ນກໍກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ອຳນາດນັ້ນ ຊຶ່ງໂດຍອຳນາດນັ້ນແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວທີ່ມີການບັນຊາໃຫ້ຖືຮັກສາມັນ. ຕາປະທັບຂອງສັດຮ້າຍແມ່ນວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາ, ຊຶ່ງໂລກໄດ້ຍອມຮັບເອົາແທນວັນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງກຳນົດໄວ້.”

“ຍັງບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍເທື່ອ. ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຍັງບໍ່ທັນມາເຖິງ. ມີຄຣິດສະຕຽນແທ້ຢູ່ໃນທຸກຄຣິດຕະຈັກ ໂດຍບໍ່ຍົກເວັ້ນແມ່ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດ ຈົນກວ່າເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມສະຫວ່າງ ແລະໄດ້ເຫັນພັນທະທີ່ຕ້ອງຖືຕາມພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ແຕ່ເມື່ອຄຳສັ່ງຈະຖືກປະກາດອອກໄປໃຫ້ບັງຄັບຮັກສາວັນຊະບາໂຕທຽມປອມ ແລະສຽງຮ້ອງດັງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຈະເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍຕໍ່ການນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຄວາມເທັດກັບຄວາມແທ້ຈະຖືກຂີດໄວ້ຢ່າງແຈ້ງຊັດ. ເມື່ອນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການລ່ວງລະເມີດ ຈະໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.”

“ພວກເຮົາກຳລັງເຂົ້າໃກ້ຊ່ວງເວລານີ້ຢ່າງຮວດເລັວ. ເມື່ອຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງຈະຮ່ວມມືກັບອຳນາດຝ່າຍໂລກເພື່ອຄ້ຳຈຸນສາສະໜາອັນບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຊຶ່ງເພາະການຕໍ່ຕ້ານສາສະໜານັ້ນ ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍອົດທົນຕໍ່ການຂົ່ມເຫັງອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ເມື່ອນັ້ນ ວັນຊະບາໂຕຂອງສັນຕະປາປາຈະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຮ່ວມກັນຂອງຄຣິດຈັກແລະລັດ. ຈະມີການຫຼົງຫນີຈາກຄວາມເຊື່ອໃນລະດັບຊາດ ຊຶ່ງຈະສິ້ນສຸດລົງກໍແຕ່ໃນຄວາມພິນາດຂອງຊາດ.” Manuscript 51, 1899.

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ຢູ່ທ້າຍຈະເປັນຜູ້ທໍາອິດ ແລະ ຜູ້ທີ່ຢູ່ທໍາອິດຈະເປັນຜູ້ທ້າຍ ເພາະວ່າ ມີຫຼາຍຄົນຖືກເອີ້ນ ແຕ່ມີໜ້ອຍຄົນທີ່ຖືກເລືອກ. ມັດທາຍ 20:16.

ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນກໍພິນາດໄປ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

“ຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມຢືນຢູ່ຂ້າງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ ມີຕຳແໜ່ງອັນເຄີຍຖືກປະທານແກ່ຊາຕານໃນຖານະເຄຣູບຜູ້ປົກຄຸມ. ໂດຍບັນດາສິ່ງມີຊີວິດອັນບໍລິສຸດທີ່ລ້ອມຮອບພຣະບັນລັງຂອງພຣະອົງ, ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງດຳລົງການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງກັບບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນໂລກ. ນ້ຳມັນຄຳເປັນສັນລັກແທນພຣະຄຸນ ທີ່ດ້ວຍພຣະຄຸນນັ້ນ ພຣະເຈົ້າຊົງຄ້ຳຈຸນໂຄມໄຟຂອງບັນດາຜູ້ເຊື່ອໃຫ້ມີນ້ຳມັນຢູ່ສະເໝີ ເພື່ອມັນຈະບໍ່ກະພິບແລະດັບລົງ. ຖ້າຫາກວ່ານ້ຳມັນອັນບໍລິສຸດນີ້ບໍ່ໄດ້ຖືກເທລົງມາຈາກສະຫວັນຜ່ານຂ່າວສານທັງຫລາຍແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ບັນດາອຳນາດແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຈະຄວບຄຸມມະນຸດໄວ້ຢ່າງສິ້ນເຊີງ.”

ພຣະເຈົ້າຖືກລົບຫຼູ່ເມື່ອພວກເຮົາບໍ່ຍອມຮັບການສື່ສານທີ່ພຣະອົງຊົງສົ່ງມາຫາພວກເຮົາ. ເພາະສະນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ຳມັນຄຳອັນພຣະອົງປະສົງຈະເທລົງໃນດວງວິນຍານຂອງພວກເຮົາ ເພື່ອໃຫ້ຖືກຖ່າຍທອດໄປຍັງຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ. ເມື່ອສຽງຮ້ອງດັງຂຶ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຈົ້າບ່າວກຳລັງມາ; ຈົ່ງອອກໄປຮັບພຣະອົງ,’ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບນ້ຳມັນບໍລິສຸດ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖະໜອມພຣະຄຸນຂອງພຣະຄຣິດໄວ້ໃນໃຈຂອງຕົນ ຈະພົບວ່າ ເຊັ່ນດຽວກັບພວກຍິງພົມຈັນໂງ່ ພວກເຂົາບໍ່ພ້ອມທີ່ຈະໄປພົບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຕົນ. ໃນຕົວພວກເຂົາເອງ ບໍ່ມີອຳນາດທີ່ຈະໄດ້ນ້ຳມັນນັ້ນມາ, ແລະຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍພັງທະລາຍ. ແຕ່ຖ້າມີການທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖ້າພວກເຮົາອ້ອນວອນເໝືອນຢ່າງທີ່ໂມເຊໄດ້ກະທຳວ່າ, ‘ຂໍຊົງສຳແດງພຣະສິລິຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້ານ້ອຍ,’ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເທລົງຢ່າງອຸດົມໃນໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຜ່ານທໍ່ຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ນ້ຳມັນຄຳຈະຖືກຖ່າຍທອດມາຫາພວກເຮົາ. ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍກຳລັງ, ຫຼືໂດຍອຳນາດ, ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ພຣະຢາເວແຫ່ງພົນໂຍທາຕັດດັ່ງນີ້.’ ໂດຍການຮັບແສງອັນເຈີດຈ້າຂອງດວງອາທິດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ, ບຸດທັງຫຼາຍຂອງພຣະເຈົ້າສ່ອງແສງເປັນດວງໄຟໃນໂລກ.” Review and Herald, July 20, 1897.

ເກືອບກ່ຽວກັບພະຍານສອງຄົນນັ້ນ ຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດເພີ່ມເຕີມວ່າ: “ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະແມ່ນຕົ້ນມະກອກສອງຕົ້ນ ແລະແມ່ນຄັນປະທີບສອງອັນ ທີ່ຢືນຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກ.” “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ” ນັກຂຽນເພງສັນລະເສີນກ່າວວ່າ “ເປັນປະທີບແກ່ຕີນຂອງຂ້ານ້ອຍ ແລະເປັນແສງສະຫວ່າງແກ່ທາງຂອງຂ້ານ້ອຍ.” Revelation 11:4; Psalm 119:105. ພະຍານສອງຄົນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະຄຳພີແຫ່ງພຣະສັນຍາເດີມ ແລະພຣະສັນຍາໃໝ່. ທັງສອງເປັນຄຳພະຍານທີ່ສຳຄັນຕໍ່ຕົ້ນກຳເນີດ ແລະຄວາມຄົງຢູ່ຕະຫຼອດໄປຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ. ທັງສອງຍັງເປັນພະຍານຕໍ່ແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດດ້ວຍ. ແບບຢ່າງ, ເຄື່ອງບູຊາ, ແລະຄຳພະຍາກອນໃນພຣະສັນຍາເດີມຊີ້ໄປຂ້າງໜ້າເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ທີ່ຈະສະເດັດມາ. ພຣະກິດຕິຄຸນ ແລະສາລະສົ່ງໃນພຣະສັນຍາໃໝ່ບອກເຖິງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວ ຕາມວິທີການຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ແບບຢ່າງແລະຄຳພະຍາກອນໄດ້ບອກໄວ້.” The Great Controversy, 267.

ຂ້າພະເຈົ້າ ໂຢຮັນ ຜູ້ເປັນທັງພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ແລະເປັນຜູ້ຮ່ວມໃນຄວາມທຸກຍາກ ແລະໃນອານາຈັກ ແລະໃນຄວາມອົດທົນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ ປັດໂມສ ເນື່ອງດ້ວຍພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເນື່ອງດ້ວຍຄຳພະຍານເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະນິມິດ 1:9

“ເລີ່ມຕົ້ນຕັ້ງແຕ່ໂມເຊ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນອານຟາແຫ່ງປະຫວັດສາດພຣະຄຳພີ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງອະທິບາຍໃນພຣະຄຳພີທັງປວງເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວກັບພຣະອົງເອງ.” Desire of Ages, 796.

“ພວກຢິວໄດ້ພະຍາຍາມຂັດຂວາງການປະກາດຂ່າວສານທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ; ແຕ່ຄຳພະຍາກອນຈະຕ້ອງສຳເລັດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ‘ເບິ່ງເຖີດ, ເຮົາຈະສົ່ງເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນມາຫາພວກເຈົ້າ ກ່ອນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ່າສະພຶງກົວຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະມາເຖິງ’ (Malachi 4:5). ຈະຕ້ອງມີຜູ້ໜຶ່ງມາໃນຈິດວິນຍານແລະລິດເດດຂອງເອລີຢາ, ແລະເມື່ອຜູ້ນັ້ນປາກົດຕົວ, ມະນຸດອາດຈະກ່າວວ່າ, ‘ທ່ານເອົາຈິງເອົາຈັງເກີນໄປ, ທ່ານບໍ່ໄດ້ຕີຄວາມພຣະຄຳພີຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ໃຫ້ຂ້ອຍບອກທ່ານວ່າຄວນສອນຂ່າວສານຂອງທ່ານແນວໃດ.’”

“ມີຫຼາຍຄົນທີ່ບໍ່ສາມາດແຍກແຍະລະຫວ່າງພະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າກັບຂອງມະນຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກຄວາມຈິງຕາມທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຂໍກ່າວວ່າ, ຖ້າພວກທ່ານຍັງຄົງຈັບຜິດ, ຍັງຄົງມີຈິດໃຈແຫ່ງການຂັດແຍ້ງ, ພວກທ່ານຈະບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມຈິງຈັກເທື່ອ. ພຣະເຢຊູດ້ວຍຕັດແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ, ‘ເຮົາຍັງມີຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່ພວກເຈົ້າ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຈົ້າຍັງຮັບໄວ້ບໍ່ໄດ້’ (John 16:12). ພວກເຂົາຍັງບໍ່ຢູ່ໃນສະພາບທີ່ຈະຊື່ນຊົມສິ່ງສັກສິດແລະສິ່ງນິລັນດອນໄດ້; ແຕ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າຈະສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາ, ຜູ້ຊຶ່ງຈະສອນພວກເຂົາໃນສາລະພັດສິ່ງ, ແລະຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາລະນຶກໄດ້ເຖິງທຸກສິ່ງ ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກເຂົາ. ພີ່ນ້ອງທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາຕ້ອງບໍ່ເອົາມະນຸດເປັນທີ່ພຶ່ງພາ. ‘ຈົ່ງເລີກພຶ່ງມະນຸດ, ຜູ້ທີ່ລົມຫາຍໃຈຢູ່ແຕ່ໃນຮູດັງຂອງເຂົາ; ເພາະເຂົາຈະນັບວ່າມີຄ່າອັນໃດໄດ້?’ (Isaiah 2:22). ພວກທ່ານຈຳຕ້ອງນຳດວງຈິດອັນໄຮ້ເລີ່ຍວແຮງຂອງພວກທ່ານໄປຍຶດໜ່ວງໄວ້ກັບພຣະເຢຊູ. ມັນບໍ່ສົມຄວນແກ່ພວກເຮົາທີ່ຈະດື່ມຈາກນ້ຳພຸແຫ່ງຫຸບເຂົາ ເມື່ອມີນ້ຳພຸຢູ່ໃນພູເຂົາ. ໃຫ້ພວກເຮົາລະຖິ້ມສາຍນ້ຳຕ່ຳໆເສຍ; ໃຫ້ພວກເຮົາມາຫາບໍ່ນ້ຳຕົ້ນທີ່ສູງກວ່າ. ຖ້າມີຈຸດໃດໜຶ່ງແຫ່ງຄວາມຈິງທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈ, ຫຼືໃນຂໍ້ໃດທີ່ພວກທ່ານບໍ່ເຫັນພ້ອມກັນ, ຈົ່ງສືບສວນ, ປຽບທຽບພຣະຄຳພີກັບພຣະຄຳພີ, ຂຸດປ່ອງແຫ່ງຄວາມຈິງລົງໃຫ້ເລິກໃນບໍ່ແຮ່ແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພວກທ່ານຕ້ອງວາງຕົນເອງແລະຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນໄວ້ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງປະຖິ້ມແນວຄິດທີ່ມີຢູ່ກ່ອນແລ້ວຂອງພວກທ່ານ, ແລະໃຫ້ພຣະວິນຍານແຫ່ງສະຫວັນນຳພາພວກທ່ານເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງທັງປວງ.” Selected Messages, book 1, 412.

ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີນິມິດ ປະຊາຊົນຍ່ອມພິນາດ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກ. ສຸພາສິດ 29:18.

ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮັ່ງມີ, ແລະມີຊັບສິນບໍລິບູນ, ແລະບໍ່ຕ້ອງການສິ່ງໃດເລີຍ; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກໜ້າເວດນາ, ໜ້າສົງສານ, ຍາກຈົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ. ພຣະນິມິດ 3:17

ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບັງເກີດແກ່ພວກເຂົາເພື່ອເປັນແບບຢ່າງ; ແລະໄດ້ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອເຕືອນສະຕິພວກເຮົາ ຜູ້ທີ່ປາຍຍຸກຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ. 1 ໂກຣິນໂທ 10:11

ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການບັນດາບໍລິວານແຫ່ງຟ້າສະຫວັນເທິງດາດຟ້າ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ນະມັດສະການ ແລະທີ່ສາບານໂດຍພຣະຢາເວ, ແລະທີ່ສາບານໂດຍພະມັນຄາມ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຫັນຫຼັງຈາກພຣະຢາເວ; ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ສະແຫວງຫາພຣະຢາເວ ຫຼືສອບຖາມພຣະອົງ.

ຈົ່ງສະງົບຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເພາະວ່າວັນແຫ່ງພຣະອົງຢູ່ໃກ້ແລ້ວ ເພາະພຣະອົງໄດ້ຕຽມການບູຊາໄວ້ ແລະໄດ້ເຊີນແຂກຂອງພຣະອົງແລ້ວ. ແລະໃນວັນແຫ່ງການບູຊາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ຈະເກີດຂຶ້ນວ່າ ເຮົາຈະລົງໂທດບັນດາເຈົ້ານາຍ ແລະບັນດາພຣະຣາຊໂອຣົດ ແລະທຸກຄົນທີ່ນຸ່ງຫົ່ມເຄື່ອງນຸ່ງຕ່າງດ້າວ. ໃນວັນດຽວກັນນັ້ນດ້ວຍ ເຮົາຈະລົງໂທດບັນດາຜູ້ທີ່ໂດດຂ້າມທາງທັບປະຕູ ຜູ້ທີ່ເຕັມເຮືອນນາຍຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງແລະການຫລອກລວງ. ເຊຟານີຢາ 1:5–9.

ແລະເພາະເຫດນີ້ ພຣະເຈົ້າຈະຊົງປະທານຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາເຊື່ອຄວາມຕົວະ; ເພື່ອວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອຄວາມຈິງ ແຕ່ຍິນດີໃນຄວາມອະທຳ ຈະຖືກພິພາກສາລົງໂທດທັງສິ້ນ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:11, 12

“ສາດສະດາອິຊາຢາກ່າວວ່າ: ‘ເມື່ອພວກເຂົາຈະກ່າວແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຈົ່ງໄປສອບຖາມບັນດາຜູ້ມີວິນຍານຄຸ້ນເຄີຍ ແລະພວກພໍ່ມົດທີ່ກະຊິບແລະພຶມພຳນັ້ນ: ປະຊາຊົນບໍ່ຄວນສະແຫວງຫາພຣະເຈົ້າຂອງຕົນດອກຫລື? ຈະໄປຫາຄົນຕາຍເພື່ອຄົນເປັນຫລື? ຈົ່ງກັບໄປຫາພຣະບັນຍັດແລະຄຳພະຍານ: ຖ້າພວກເຂົາບໍ່ເວົ້າຕາມພຣະວັດຈະນະນີ້ ກໍເພາະວ່າບໍ່ມີຄວາມສະຫວ່າງຢູ່ໃນພວກເຂົາ.’ ອິຊາຢາ 8:19, 20. ຖ້າມະນຸດເຕັມໃຈຮັບເອົາຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງໃນພຣະຄຳພີ ກ່ຽວກັບສະພາບຂອງມະນຸດ ແລະສະພາບຂອງຄົນຕາຍ ພວກເຂົາກໍຈະເຫັນໃນຄຳອ້າງແລະການສຳແດງຂອງລັດທິຕິດຕໍ່ວິນຍານນັ້ນ ການກະທຳຂອງຊາຕານດ້ວຍລິດອຳນາດ ແລະໝາຍສຳຄັນ ແລະການອັດສະຈັນອັນຫລອກລວງ. ແຕ່ແທນທີ່ຈະຍອມລະທິເສລີພາບທີ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງ ແລະປະຖິ້ມບາບທີ່ຕົນຮັກນັ້ນ ຄົນຈຳນວນຫລາຍກັບປິດຕາຂອງຕົນຕໍ່ຄວາມສະຫວ່າງ ແລະເດີນຕໍ່ໄປຢ່າງກົງຕົງ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຄຳເຕືອນ ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານຖັກທໍບ່ວງແຮ້ວຂອງມັນອ້ອມພວກເຂົາ ແລະພວກເຂົາກໍກາຍເປັນເຫຍື່ອຂອງມັນ. ‘ເພາະວ່າພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກໃນຄວາມຈິງ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮອດຄວາມລອດ,’ ດັ່ງນັ້ນ ‘ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງຈະສົ່ງຄວາມຫລົງຜິດອັນແຮງກ້າມາເຖິງພວກເຂົາ ເພື່ອໃຫ້ພວກເຂົາເຊື່ອຄຳຕົວະ.’ 2 ເທຊະໂລນິກ 2:10, 11.” ຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່, 559.

“ຖ້າຄຣິດຈັກດຳເນີນໄປໃນແນວທາງຄ້າຍຄືກັບໂລກ, ພວກເຂົາຈະຮັບຊະຕາກຳອັນດຽວກັນ. ຫາກແທ້ຈິງແລ້ວ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຫຼາຍກວ່າ, ການລົງໂທດຂອງພວກເຂົາຈະໜັກກວ່າຂອງຜູ້ທີ່ບໍ່ກັບໃຈ.”

“ພວກເຮົາໃນຖານະເປັນຊົນຊາດໜຶ່ງ ປະກາດຕົນວ່າພວກເຮົາມີຄວາມຈິງລ່ວງໜ້າກວ່າຊົນຊາດອື່ນໃດທັງປວງເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ດັ່ງນັ້ນ ຊີວິດແລະລັກສະນະນິສັຍຂອງພວກເຮົາ ຄວນກົມກຽວກັນກັບຄວາມເຊື່ອເຊັ່ນນັ້ນ. ວັນນັ້ນກໍກຳລັງຈະມາເຖິງພວກເຮົາ ເມື່ອຄົນຊອບທຳຈະຖືກມັດໄວ້ເປັນຟ່ອນເໝືອນເຂົ້າອັນມີຄ່າ ເພື່ອນຳເຂົ້າໄປໃນຍຸ້ງສະຫວັນ, ໃນຂະນະທີ່ຄົນອະທຳກໍຖືກຮວບຮວມເໝືອນຫຍ້າລະອອງ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ໄຟໃນວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ສຸດທ້າຍ. ແຕ່ເຂົ້າສາລີແລະຫຍ້າລະອອງນັ້ນ ‘ຈະເຕີບໂຕຮ່ວມກັນຈົນເຖິງລະດູກ່ຽວ.’” Testimonies, volume 5, 100.

ແລະຈໍານວນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພວກນາຍພົນຜູ້ຍິງທະນູ, ຄືບັນດານັກຮົບຜູ້ເຂັ້ມແຂງຂອງລູກຫຼານແຫ່ງເຄດາ, ຈະຖືກຫຼຸດລົງ; ເພາະວ່າພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິສຣາເອນ ໄດ້ຕັດດັ່ງນັ້ນ. ອິຊາຢາ 21:17

ແລະນີ້ແມ່ນຊື່ຂອງບຸດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະມາເອນ ຕາມຊື່ຂອງເຂົາ ຕາມເຊື້ອສາຍຂອງເຂົາ: ບຸດຫົວປີຂອງອິດສະມາເອນຄື ເນບາໂຢດ; ແລະ ເກດາ, ແລະ ອັດເບເອນ, ແລະ ມິບຊາມ, ແລະ ມິດຊະມາ, ແລະ ດູມາ, ແລະ ມັດຊາ, ຮາດາ, ແລະ ເຕມາ, ເຢຕູ, ນາຟິດ, ແລະ ເກເດມາ: ຄົນເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບຸດທັງຫຼາຍຂອງອິດສະມາເອນ ແລະນີ້ແມ່ນຊື່ຂອງເຂົາ ຕາມເມືອງຂອງເຂົາ ແລະ ຕາມປ້ອມຄ່າຍຂອງເຂົາ; ເຈົ້ານາຍສິບສອງຄົນຕາມປະຊາຊາດຂອງເຂົາ. ປະຖົມມະການ 25:13–16.

“ມີຖ້ອຍຄໍານີ້ມາໄດ້ຢ່າງໃດ ທີ່ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະກາດວ່າ ນະຄອນນິວຢອກຈະຖືກກວາດລ້າງໄປໂດຍຄື້ນນ້ຳທະເລຂະໜາດໃຫຍ່? ສິ່ງນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍໄດ້ກ່າວເລີຍ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມອງເຫັນອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ກຳລັງຖືກກໍ່ສ້າງຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ຊັ້ນແລ້ວຊັ້ນເລົ່າ, ‘ຈະມີເຫດການອັນໜ້າສະພຶງກົວພຽງໃດເກີດຂຶ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຈະຊົງລຸກຂຶ້ນ ເພື່ອສັ່ນສະເທືອນແຜ່ນດິນໂລກຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ! ແລ້ວຖ້ອຍຄໍາໃນ ພຣະນິມິດ 18:1–3 ຈະສຳເລັດຜົນ.’ ທັງໝົດຂອງບົດທີສິບແປດໃນພຣະນິມິດເປັນຄຳເຕືອນເຖິງສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງໂລກ. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງເປັນພິເສດກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງນິວຢອກ, ນອກຈາກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ວັນໜຶ່ງອາຄານໃຫຍ່ໆທີ່ນັ້ນຈະຖືກໂຄ່ນລົງໂດຍການພິກຜັນ ແລະການພິກຄວ້ຳແຫ່ງພຣະອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈາກແສງສະຫວ່າງທີ່ໄດ້ປະທານແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າ ຄວາມພິນາດຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ. ພຽງພຣະທຳຄຳດຽວຈາກອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຽງການແຕະຕ້ອງໜຶ່ງຄັ້ງຈາກລິດອຳນາດອັນເກີນກຳລັງຂອງພຣະອົງ, ແລະໂຄງສ້າງອັນມະຫາສານເຫຼົ່ານີ້ຈະພັງທະລາຍລົງ. ເຫດການຕ່າງໆຈະເກີດຂຶ້ນ ຊຶ່ງຄວາມໜ້າສະພຶງກົວຂອງມັນເຮົາບໍ່ອາດຈິນຕະນາການໄດ້.” Review and Herald, July 5, 1906.

ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວວ່າ, ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງ, ໂອ ບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງຢາໂຄບ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ; ການຮູ້ຈັກຄວາມຍຸດຕິທຳມິແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານທັງຫຼາຍດອກຫຼື? ພວກທີ່ກຽດຊັງຄວາມດີ ແລະ ຮັກຄວາມຊົ່ວ; ຜູ້ທີ່ລອກໜັງອອກຈາກພວກເຂົາ ແລະ ເອົາເນື້ອອອກຈາກກະດູກຂອງພວກເຂົາ; ຜູ້ທີ່ກິນເນື້ອແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງເຮົາ ແລະ ຖອດໜັງອອກຈາກພວກເຂົາ; ພວກເຂົາຫັກກະດູກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຟັນເປັນຊິ້ນໆ ເໝືອນດັ່ງສຳລັບໝໍ້ ແລະ ເໝືອນເນື້ອໃນໝໍ້ຕົ້ມ. ແລ້ວພວກເຂົາຈະຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະຢາເວ, ແຕ່ພຣະອົງຈະບໍ່ຟັງພວກເຂົາ; ໃນເວລານັ້ນພຣະອົງຈະຊົງເຊື່ອງພຣະພັກຈາກພວກເຂົາ, ຕາມທີ່ພວກເຂົາໄດ້ປະພຶດຊົ່ວໃນການກະທຳຂອງຕົນ. ພຣະຢາເວຕັດດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ນຳປະຊາຊົນຂອງເຮົາໃຫ້ຫຼົງຜິດ, ຜູ້ທີ່ຂົບດ້ວຍແຂ້ວຂອງຕົນ ແລະ ຮ້ອງວ່າ, ສັນຕິສຸກ; ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໃສ່ອັນໃດເຂົ້າໃນປາກຂອງພວກເຂົາ, ພວກເຂົາກໍຕຽມສົງຄາມຕໍ່ສູ້ຜູ້ນັ້ນ. ເພາະສະນັ້ນ ກາງຄືນຈະມາເໜືອທ່ານທັງຫຼາຍ ຈົນທ່ານຈະບໍ່ມີນິມິດ; ແລະ ຄວາມມືດຈະມາເໜືອທ່ານ ຈົນທ່ານຈະບໍ່ອາດທຳນາຍ; ດວງອາທິດຈະຕົກເໜືອພວກຜູ້ພະຍາກອນ ແລະ ກາງວັນຈະກາຍເປັນມືດເໜືອພວກເຂົາ. ແລ້ວພວກຜູ້ເຫັນນິມິດຈະອັບອາຍ ແລະ ພວກຜູ້ທຳນາຍຈະສັບສົນ; ແທ້ຈິງ ພວກເຂົາທຸກຄົນຈະປິດປາກຂອງຕົນ, ເພາະບໍ່ມີຄຳຕອບຈາກພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າເຕັມດ້ວຍລິດອຳນາດໂດຍພຣະວິນຍານແຫ່ງພຣະຢາເວ, ແລະ ດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ດ້ວຍກຳລັງ, ເພື່ອປະກາດແກ່ຢາໂຄບເຖິງການລະເມີດຂອງເຂົາ ແລະ ແກ່ອິດສະຣາເອນເຖິງບາບຂອງເຂົາ. ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍຈົ່ງຟັງຂໍ້ນີ້, ໂອ ບັນດາຫົວໜ້າແຫ່ງວົງວານຢາໂຄບ ແລະ ພວກເຈົ້ານາຍແຫ່ງວົງວານອິດສະຣາເອນ, ຜູ້ທີ່ຊັງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະ ບິດເບືອນຄວາມທ່ຽງທຳທັງສິ້ນ. ພວກເຂົາສ້າງຊີໂອນຂຶ້ນດ້ວຍເລືອດ ແລະ ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າ. ພວກຫົວໜ້າຂອງນາງພິພາກສາເພື່ອສິນຈ້າງ, ແລະ ພວກປະໂລຫິດຂອງນາງສັ່ງສອນເພື່ອຄ່າຈ້າງ, ແລະ ພວກຜູ້ພະຍາກອນຂອງນາງທຳນາຍເພື່ອເງິນ; ແຕ່ເຖິງປານນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງອີງອາໄສພຣະຢາເວ ແລະ ກ່າວວ່າ, ພຣະຢາເວບໍ່ຢູ່ທ່າມກາງພວກເຮົາດອກຫຼື? ຈະບໍ່ມີພິບັດອັນໃດມາເໜືອພວກເຮົາໄດ້. ມີກາ 3:1–11

ແລະບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບອາຣິເອນ [ເຢຣູຊາເລັມ], ຄືທັງໝົດຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບນາງ ແລະກັບປ້ອມປາການຂອງນາງ, ແລະຜູ້ທີ່ບີບຄັ້ນນາງ, ຈະເປັນດັ່ງຄວາມຝັນໃນນິມິດຍາມຄ່ຳຄືນ. ມັນຈະເປັນເໝືອນເມື່ອຄົນຫິວຄົນໜຶ່ງຝັນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວກຳລັງກິນ; ແຕ່ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ ຈິດວິນຍານຂອງລາວກໍຍັງຫວ່າງເປົ່າ; ຫຼືເໝືອນເມື່ອຄົນຫິວນ້ຳຄົນໜຶ່ງຝັນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວກຳລັງດື່ມ; ແຕ່ເມື່ອຕື່ນຂຶ້ນ ແລະ, ເບິ່ງແມ, ລາວອ່ອນແຮງ ແລະຈິດວິນຍານຂອງລາວຍັງປາຖະໜາຢູ່: ດັ່ງນັ້ນບັນດາປະຊາຊາດທັງຫຼາຍຈະເປັນດັ່ງນັ້ນ, ຄືຜູ້ທີ່ຕໍ່ສູ້ກັບພູເຂົາຊີໂອນ. ຈົ່ງຢຸດຢູ່ ແລະປະຫລາດໃຈເຖີດ; ຈົ່ງຮ້ອງອອກ ແລະຮ້ອງໄຫ້: ພວກເຂົາມຶນເມົາ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຫຼົ້າອະງຸ່ນ; ພວກເຂົາໂຊເຊ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍເຄື່ອງດື່ມມຶນເມົາ. ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ເທລົງເທິງພວກເຈົ້າຊຶ່ງວິນຍານແຫ່ງການຫລັບລຶກ, ແລະໄດ້ປິດຕາຂອງພວກເຈົ້າໄວ້: ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ແລະບັນດາຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຈົ້າ, ຄືບັນດາຜູ້ເຫັນນິມິດ, ພຣະອົງໄດ້ປົກຄຸມໄວ້. ແລະນິມິດທັງໝົດໄດ້ກາຍເປັນແກ່ພວກເຈົ້າດັ່ງຖ້ອຍຄຳໃນໜັງສືທີ່ປະທັບຕາໄວ້, ຊຶ່ງຄົນທັງຫຼາຍນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍອ່ານບໍ່ໄດ້; ເພາະມັນຖືກປະທັບຕາໄວ້: ແລະໜັງສືນັ້ນຖືກນຳໄປໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ ໂດຍກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍຂໍວອນ, ຈົ່ງອ່ານສິ່ງນີ້; ແລະລາວກ່າວວ່າ, ຂ້ານ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຮູ້. ເພາະສະນັ້ນ ພຣະຢາເວຈຶ່ງກ່າວວ່າ, ເນື່ອງຈາກຊົນຊາດນີ້ເຂົ້າມາໃກ້ເຮົາດ້ວຍປາກຂອງພວກເຂົາ ແລະໃຫ້ກຽດເຮົາດ້ວຍຮິມຝີປາກຂອງພວກເຂົາ, ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ໃຈຂອງພວກເຂົາຫ່າງໄກຈາກເຮົາ, ແລະຄວາມຢຳເກງຂອງພວກເຂົາຕໍ່ເຮົາເປັນຄຳສອນຕາມບັນຍັດຂອງມະນຸດ: ດັ່ງນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະດຳເນີນການອັນອັດສະຈັນທ່າມກາງຊົນຊາດນີ້, ຄືການອັນອັດສະຈັນ ແລະສິ່ງມະຫັດສະຈັນຢ່າງໜຶ່ງ: ເພາະສະຕິປັນຍາຂອງບັນດາຄົນມີປັນຍາຂອງພວກເຂົາຈະພິນາດໄປ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບັນດາຄົນສຸຂຸມຮອບຄອບຂອງພວກເຂົາຈະຖືກປິດບັງ. ວິບັດແກ່ຜູ້ທີ່ພະຍາຍາມຊ່ອນແຜນການຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງເລິກລັບຈາກພຣະຢາເວ, ແລະກິດການຂອງພວກເຂົາກໍຢູ່ໃນຄວາມມືດ, ແລະພວກເຂົາກ່າວວ່າ, ຜູ້ໃດເຫັນພວກເຮົາ? ແລະຜູ້ໃດຮູ້ພວກເຮົາ? ແນ່ນອນ ການບິດເບືອນກັບຕາລະປັດຂອງພວກເຈົ້າຈະຖືກນັບວ່າເປັນເໝືອນດິນໜຽວຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້: ເພາະວ່າ ສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ສ້າງມັນວ່າ, ລາວບໍ່ໄດ້ສ້າງຂ້ານ້ອຍ ຫຼື? ຫຼືສິ່ງທີ່ຖືກປັ້ນຂຶ້ນຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ປັ້ນມັນວ່າ, ລາວບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈ ຫຼື? ເອຊາຢາ 29:7–16.

ນ້ຳຕາຂອງພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ໄຫຼອອກເນື່ອງດ້ວຍການຄາດຄະເນເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງເອງ. ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງບໍ່ໄກແມ່ນເກັດເສມາເນ ບ່ອນທີ່ໃນບໍ່ຊ້າຄວາມສະຫວັນຫວາດແຫ່ງຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຈະປົກຄຸມພຣະອົງ. ປະຕູແກະກໍຢູ່ໃນສາຍພຣະເນດເຊັ່ນກັນ ຊຶ່ງຕະຫຼອດຫຼາຍສະຕະວັດມາ ສັດທີ່ນຳມາເປັນເຄື່ອງບູຊາໄດ້ຖືກຕ້ອນເຂົ້າທາງນັ້ນ. ອີກບໍ່ຊ້າ ປະຕູນັ້ນຈະເປີດອອກສຳລັບພຣະອົງ ຜູ້ເປັນອົງຕົ້ນແບບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ທີ່ການບູຊາຂອງພຣະອົງເພື່ອບາບຂອງໂລກ ເປັນສິ່ງທີ່ເຄື່ອງບູຊາທັງປວງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຊີ້ໄປຫາ. ໃກ້ໆນັ້ນແມ່ນຄານວາຣີ ສະຖານທີ່ແຫ່ງຄວາມເຈັບປວດອັນໃກ້ຈະມາເຖິງຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ພຣະຜູ້ໄຖ່ບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ ຫຼືຄາງຄວນດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມທາງວິນຍານ ເພາະຖືກເຕືອນໃຈດ້ວຍເຫດການເຫຼົ່ານີ້ອັນກ່ຽວກັບການຕາຍອັນໂຫດຮ້າຍຂອງພຣະອົງ. ຄວາມເສົ້າໂສກຂອງພຣະອົງບໍ່ແມ່ນຄວາມເສົ້າໂສກເພື່ອຕົນເອງ. ຄວາມຄິດເຖິງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະອົງເອງ ບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດວິນຍານອັນສູງສົ່ງແລະເສຍສະລະຕົນເອງນັ້ນຫວາດຫວັ່ນ. ສິ່ງທີ່ທະລຸຫົວໃຈຂອງພຣະເຢຊູຄືພາບຂອງເຢຣູຊາເລັມ—ເຢຣູຊາເລັມທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດູໝິ່ນຄວາມຮັກຂອງພຣະອົງ, ທີ່ປະຕິເສດຈະຖືກໃຫ້ເຊື່ອໂດຍການອັດສະຈັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະເອົາຊີວິດຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງເຫັນນາງໃນສະພາບທີ່ເປັນຢູ່ ພາຍໃນຄວາມຜິດຈາກການປະຕິເສດພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງນາງ ແລະພຣະອົງຊົງເຫັນດ້ວຍວ່າ ນາງອາດຈະເປັນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບພຣະອົງ ຜູ້ດຽວທີ່ສາມາດຮັກສາບາດແຜຂອງນາງໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊ່ວຍນາງໃຫ້ລອດ; ພຣະອົງຈະປະຖິ້ມນາງໄດ້ຢ່າງໃດ?

ອິດສະຣາເອນເຄີຍເປັນຊົນຊາດທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານ; ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກະທຳໃຫ້ພຣະວິຫານຂອງເຂົາເປັນທີ່ປະທັບຂອງພຣະອົງ; ມັນເປັນ “ງາມຕາມທີ່ຕັ້ງ, ຄວາມຊື່ນບານຂອງແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນ.” Psalm 48:2. ບັນທຶກແຫ່ງການດູແລປົກປ້ອງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະແຫ່ງຄວາມຮັກອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດກວ່າພັນປີ, ເໝືອນດັ່ງຄວາມຮັກທີ່ບິດາມີຕໍ່ບຸດຄົນດຽວຂອງຕົນ, ກໍຢູ່ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນ. ໃນພຣະວິຫານນັ້ນ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນໄດ້ປະກາດຄຳເຕືອນອັນເຂັ້ມຂັງຂອງພວກເຂົາ. ທີ່ນັ້ນກະຖາງກຳຍານທີ່ລຸກໄໝ້ໄດ້ຖືກໂບກໄຫວ, ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອງຫອມ, ອັນປະສົມກັບຄຳອະທິຖານຂອງຜູ້ນະມັດສະການ, ໄດ້ລອຍຂຶ້ນໄປຫາພຣະເຈົ້າ. ທີ່ນັ້ນເລືອດຂອງສັດຖືກຫຼັ່ງອອກ, ເປັນສັນຍາລັກລ່ວງໜ້າເຖິງເລືອດຂອງພຣະຄຣິດ. ທີ່ນັ້ນພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະສິຣິຂອງພຣະອົງເໜືອບ່ອນພຣະກະລຸນາ. ທີ່ນັ້ນບັນດາປະໂລຫິດໄດ້ປະກອບພິທີຮັບໃຊ້, ແລະຄວາມສະຫງ່າງາມຂອງເຄື່ອງໝາຍກັບພິທີກຳຕ່າງໆ ໄດ້ດຳເນີນສືບຕໍ່ມາເປັນຫຼາຍຍຸກຫຼາຍສະໄໝ. ແຕ່ທັງໝົດນີ້ຈະຕ້ອງມີຈຸດຈົບ.

“ພຣະເຢຊູໄດ້ຍົກພຣະຫັດຂອງພຣະອົງຂຶ້ນ,—ພຣະຫັດນັ້ນທີ່ໄດ້ອວຍພອນແກ່ຄົນເຈັບໄຂ້ແລະຜູ້ທຸກທໍລະມານມາແລ້ວຫຼາຍເທື່ອ,—ແລະໂບກພຣະຫັດໄປທາງນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອຄວາມພິນາດນັ້ນ, ພ້ອມກັບຖ້ອຍຄຳທີ່ຂາດຫ້ວງດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ ພຣະອົງຊົງຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ: ‘ຖ້າແມ່ນເຈົ້າໄດ້ຮູ້, ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າ, ຢ່າງໜ້ອຍໃນວັນນີ້ຂອງເຈົ້າ, ເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຂອງສັນຕິສຸກຂອງເຈົ້າ!—’ ໃນຈຸດນີ້ ພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດໄດ້ຢຸດພັກ, ແລະປະຖິ້ມໄວ້ໂດຍບໍ່ໄດ້ກ່າວສິ່ງທີ່ສະພາບຂອງເຢຣູຊາເລັມອາດຈະເປັນໄດ້ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທີ່ພຣະເຈົ້າປາຖະໜາຈະປະທານແກ່ນາງ,—ຄືຂອງປະທານແຫ່ງພຣະບຸດທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ. ຖ້າເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮູ້ສິ່ງທີ່ເປັນສິດພິເສດຂອງນາງທີ່ຈະຮູ້, ແລະໄດ້ເຊື່ອຟັງແສງສະຫວ່າງທີ່ສະຫວັນໄດ້ສົ່ງມາໃຫ້ນາງ, ນາງກໍອາດຈະຢືນຢູ່ຢ່າງສະງ່າຜ່າເຜີຍໃນຄວາມພາກພູມແຫ່ງຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ເປັນພຣະລາຊີນີແຫ່ງອານາຈັກທັງຫຼາຍ, ເປັນອິດສະລະໂດຍກຳລັງແຫ່ງອຳນາດທີ່ພຣະເຈົ້າປະທານໃຫ້ແກ່ນາງ. ຈະບໍ່ມີທະຫານຖືອາວຸດຢືນຢູ່ຕາມປະຕູເມືອງຂອງນາງ, ຈະບໍ່ມີທຸງຂອງໂຣມໂບກສະບັດຢູ່ເໜືອກຳແພງຂອງນາງ. ຊະຕາກຳອັນຮຸ່ງໂລດທີ່ອາດຈະໄດ້ອວຍພອນແກ່ເຢຣູຊາເລັມ ຖ້ານາງໄດ້ຍອມຮັບພຣະຜູ້ໄຖ່ຂອງນາງ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າໂດຍຜ່ານພຣະອົງ ນາງອາດຈະໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ຫາຍຈາກໂຣຄາອັນຮ້າຍແຮງຂອງນາງ, ໄດ້ຖືກປົດປ່ອຍຈາກຄວາມເປັນທາດ, ແລະໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ເປັນນະຄອນເອກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈາກກຳແພງຂອງນາງ ນົກເຂົາແຫ່ງສັນຕິສຸກຈະໄດ້ບິນອອກໄປສູ່ຊາດທັງປວງ. ນາງຈະໄດ້ເປັນມົງກຸດອັນສະຫງ່າງາມແຫ່ງສະຫງ່າລາສີຂອງໂລກ.”

“ແຕ່ພາບອັນສົດໃສແຫ່ງສິ່ງທີ່ເຢຣູຊາເລັມອາດຈະເປັນນັ້ນ ກໍຈາງຫາຍໄປຈາກສາຍພະເນດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດ. ພຣະອົງຊົງຕະໜັກວ່າ ບັດນີ້ນາງເປັນຢ່າງໃດພາຍໃຕ້ແອກຂອງໂຣມັນ, ຮັບແບກການບຶ້ງຕຶງແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບການພິພາກສາຕອບສະໜອງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງຊົງຍົກເອົາສາຍດ້າຍທີ່ຂາດສະບັ້ນແຫ່ງການຄ່ຳຄວນຂອງພຣະອົງຂຶ້ນອີກ: ‘ແຕ່ບັດນີ້ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກປິດບັງໄວ້ຈາກຕາຂອງເຈົ້າ. ເພາະວັນເວລາຈະມາເຖິງເຈົ້າ ເມື່ອສັດຕູຂອງເຈົ້າຈະກໍ່ເຊີງຄູລ້ອມເຈົ້າໄວ້, ຈະລ້ອມເຈົ້າໄວ້ຮອບດ້ານ, ແລະປິດລ້ອມເຈົ້າໄວ້ທຸກທາງ, ແລະຈະທຳລາຍເຈົ້າໃຫ້ລາບກັບພື້ນດິນ ພ້ອມທັງລູກຫຼານຂອງເຈົ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນເຈົ້າ; ແລະພວກເຂົາຈະບໍ່ເຫຼືອກ້ອນຫີນໃນເຈົ້າໃຫ້ວາງຊ້ອນຢູ່ເທິງອີກກ້ອນຫນຶ່ງເລີຍ; ເພາະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ເວລາແຫ່ງການຢ້ຽມຢາມຂອງເຈົ້າ.’”

“ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຊົງຊ່ວຍກູ້ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມພ້ອມກັບບຸດຫຼານຂອງນາງ; ແຕ່ຄວາມຈອງຫອງແບບຟາຣິສາຍ, ຄວາມໜ້າໄຫວ້ຫຼັງຫຼອກ, ຄວາມອິດສາ, ແລະຄວາມອາຄາດມາດຮ້າຍ ໄດ້ຂັດຂວາງພຣະອົງບໍ່ໃຫ້ຊົງບັນລຸພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຢຊູຊົງຮູ້ເຖິງການຕອບແທນອັນນ່າສະພຶງກົວທີ່ຈະຕົກມາເຖິງນະຄອນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃຫ້ພິນາດນັ້ນ. ພຣະອົງຊົງເຫັນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມຖືກກອງທັບຫ້ອມລ້ອມ, ປະຊາຊົນທີ່ຖືກລ້ອມໄວ້ຖືກຂັບດັນໃຫ້ເຖິງຄວາມອຶດຫິວ ແລະ ຄວາມຕາຍ, ມານດາກິນຊາກສົບຂອງລູກຂອງຕົນເອງ, ແລະທັງພໍ່ແມ່ກັບລູກໆກໍຍາດຊິງອາຫານຄຳສຸດທ້າຍຈາກກັນແລະກັນ, ດ້ວຍວ່າຄວາມຮັກຕາມທຳມະຊາດຖືກທຳລາຍໂດຍຄວາມຫິວອັນກັດກິນຢ່າງຮຸນແຮງ. ພຣະອົງຊົງເຫັນວ່າ ຄວາມດື້ດຶງຂອງຊາວຢິວ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ປາກົດໃນການປະຕິເສດຄວາມລອດຂອງພຣະອົງ, ຈະນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ປະຕິເສດການຍອມຈຳນົນຕໍ່ກອງທັບທີ່ບຸກລຸກດ້ວຍ. ພຣະອົງຊົງເຫັນຄານວາຣີ, ບ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນ, ຕັ້ງແນ່ນໄປດ້ວຍໄມ້ກາງແຂນຫຼາຍດັ່ງຕົ້ນໄມ້ໃນປ່າ. ພຣະອົງຊົງເຫັນຊາວເມືອງຜູ້ນ່າເວດທະນາທັງຫຼາຍທົນທຸກຕໍ່ການທໍລະມານບນແທ່ນທໍລະມານ ແລະ ໂດຍການຄຶງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ພະລາຊະວັງອັນງົດງາມຖືກທຳລາຍ, ພຣະວິຫານກາຍເປັນຊາກປັກຫັກພັງ, ແລະໃນກຳແພງອັນໃຫຍ່ໜາແໜ້ນຂອງມັນນັ້ນ ບໍ່ເຫຼືອຫີນແມ່ນແຕ່ກ້ອນດຽວວາງຊ້ອນເທິງອີກກ້ອນໜຶ່ງ, ໃນຂະນະທີ່ນະຄອນຖືກໄຖດິນຄືດັ່ງທົ່ງນາ. ຈຶ່ງບໍ່ແປກເລີຍທີ່ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຈະຊົງກັນແສງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມທຸກລະທົມພຣະໄທ ເມື່ອຊົງມອງເຫັນພາບອັນນ່າສະພຶງກົວນັ້ນ.”

“ເຢຣູຊາເລັມເຄີຍເປັນດັ່ງລູກແຫ່ງການດູແລອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະອົງ; ແລະດັ່ງບິດາຜູ້ອ່ອນໂຍນໂສກເສົ້າເພາະບຸດຜູ້ຫລົງທາງ, ພຣະເຢຊູກໍຊົງກັ້ນນ້ຳຕາໄຫ້ເພາະນະຄອນອັນເປັນທີ່ຮັກ. ເຮົາຈະມອບເຈົ້າໄວ້ໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະເບິ່ງເຈົ້າຖືກມອບໃຫ້ແກ່ການພິນາດໄດ້ຢ່າງໃດ? ເຮົາຈະຕ້ອງປ່ອຍເຈົ້າໄປເພື່ອໃຫ້ຖ້ວຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວບາບຂອງເຈົ້າເຕັມບໍ? ຈິດວິນຍານດວງດຽວມີຄຸນຄ່າຍິ່ງໃຫຍ່ຫຼາຍຈົນເມື່ອປຽບທຽບກັບມັນແລ້ວ ໂລກທັງຫຼາຍກໍຈົມຫາຍໄປໃນຄວາມໄຮ້ຄວາມສຳຄັນ; ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ ມີທັງຊາດໜຶ່ງກຳລັງຈະສູນເສຍໄປ. ເມື່ອດວງອາທິດທີ່ຄ່ອຍຄ້ອຍລັບລົງທາງທິດຕາເວັນຕົກຜ່ານພົ້ນຈາກສາຍຕາໄປໃນຟ້າສະຫວັນ ວັນແຫ່ງພຣະຄຸນຂອງເຢຣູຊາເລັມກໍຈະສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຂະນະທີ່ຂະບວນກຳລັງຢຸດຊະງັກຢູ່ເທິງສັນຂອງພູມະກອກເທດ ສຳລັບເຢຣູຊາເລັມ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປທີ່ຈະກັບໃຈ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດສະຫວັນແຫ່ງຄວາມເມດຕາກຳລັງພັບປີກຂອງນາງ ເພື່ອກ້າວລົງຈາກບັນລັງຄຳ ໃຫ້ທາງແກ່ຄວາມຍຸດຕິທຳແລະການພິພາກສາອັນຈະມາເຖິງຢ່າງວ່ອງໄວ. ແຕ່ພຣະທັຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຮັກຂອງພຣະຄຣິດຍັງຄົງອ້ອນວອນເພື່ອເຢຣູຊາເລັມ ຜູ້ທີ່ໄດ້ໝິ່ນປະໝາດຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງ, ດູຖູກຄຳເຕືອນຂອງພຣະອົງ, ແລະກຳລັງຈະຍ້ອມມືຂອງນາງດ້ວຍໂລຫິດຂອງພຣະອົງ. ຖ້າແມ່ນວ່າເຢຣູຊາເລັມຈະກັບໃຈພຽງແຕ່ເທົ່ານັ້ນ ກໍຍັງບໍ່ສາຍເກີນໄປ. ໃນຂະນະທີ່ແສງສຸດທ້າຍຂອງອາທິດອັນກຳລັງຕົກຍັງຄ້າງຄາຢູ່ເທິງພຣະວິຫານ ຫໍຄອຍ ແລະຍອດສູງ ຈະບໍ່ມີທູດສະຫວັນອົງໃດທີ່ດີນຳນາງໄປສູ່ຄວາມຮັກຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ແລະຫັນເຫດຫາຍນະຂອງນາງອອກໄປບໍ? ນະຄອນທີ່ງົດງາມແຕ່ບໍ່ບໍຣິສຸດ ຜູ້ທີ່ໄດ້ເອົາຫີນຂວ້າງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດພຣະບຸດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ກຳລັງຈອງຈຳຕົນເອງໄວ້ໃນໂສ້ຕວນແຫ່ງຄວາມເປັນທາດໂດຍຄວາມບໍ່ກັບໃຈຂອງນາງ,—ວັນແຫ່ງຄວາມເມດຕາຂອງນາງເກືອບຈະສິ້ນສຸດແລ້ວ!” Desire of Ages, 576–578.

ວິບັດແກ່ບຸດຫຼານຜູ້ດື້ດ້ານ ພຣະຢາເວກ່າວວ່າ ຜູ້ທີ່ຮັບຄຳປຶກສາ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນຈາກເຮົາ; ແລະຜູ້ທີ່ຄຸ້ມຕົນດ້ວຍສິ່ງຄຸ້ມ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ, ເພື່ອຈະເພີ່ມບາບເຂົ້າໃສ່ບາບ: ຜູ້ທີ່ພາກັນລົງໄປຍັງອີຢິບ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຖາມຈາກປາກຂອງເຮົາ; ເພື່ອຈະເສີມກຳລັງຕົນໃນກຳລັງຂອງຟາໂຣ, ແລະເພື່ອວາງໃຈໃນເງົາຂອງອີຢິບ! ເອຊາຢາ 30:1, 2.

ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນທີ່ລັບແຫ່ງພຣະຜູ້ສູງສຸດ ຈະພັກຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມເງົາຂອງພຣະຜູ້ຊົງຣິດອຳນາດທັງສິ້ນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງພຣະຢາເວວ່າ, ພຣະອົງຊົງເປັນບ່ອນລີ້ໄພແລະເປັນປ້ອມປາການຂອງຂ້າພະເຈົ້າ: ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ໃນພຣະອົງຂ້າພະເຈົ້າຈະວາງໃຈ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 91:1, 2.

“ສັດຕູກຳລັງສະແຫວງຫາທາງເບນຄວາມຄິດຈິດໃຈຂອງບັນດາພີ່ນ້ອງຊາຍແລະພີ່ນ້ອງຍິງຂອງພວກເຮົາອອກຈາກພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການຈັດຕຽມປະຊາຊົນໜຶ່ງໃຫ້ຢືນຢັດໄດ້ໃນວັນສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານີ້. ກົນອຸບາຍອັນສະຫລາດແຕ່ຫຼອກລວງຂອງມັນຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອນຳພາຄວາມຄິດຈິດໃຈໃຫ້ຫັນໜີຈາກອັນຕະລາຍແລະໜ້າທີ່ແຫ່ງເວລານີ້. ພວກເຂົາຖືວ່າແສງສະຫວ່າງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາຈາກສະຫວັນເພື່ອປະທານແກ່ໂຢຮັນສຳລັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງນັ້ນເປັນດັ່ງບໍ່ມີຄ່າອັນໃດເລີຍ. ພວກເຂົາສອນວ່າເຫດການຕ່າງໆທີ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາໃນບໍ່ຊ້ານີ້ ບໍ່ມີຄວາມສຳຄັນພໍທີ່ຈະໄດ້ຮັບການໃສ່ໃຈເປັນພິເສດ. ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ຄວາມຈິງຊຶ່ງມີແຫຼ່ງກຳເນີດຈາກສະຫວັນເສື່ອມອຳນາດໄປ ແລະປຸ້ນເອົາປະສົບການໃນອະດີດຂອງປະຊາຊົນແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄປ ໂດຍໃຫ້ວິທະຍາສາດອັນປອມແປງແກ່ພວກເຂົາແທນ.”

“ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງຢືນຢູ່ຕາມທາງທັງຫຼາຍ ແລະພິຈາລະນາເບິ່ງ, ແລະຈົ່ງສອບຖາມເຖິງທາງເກົ່າແກ່ທັງຫຼາຍວ່າ ທາງອັນໃດເປັນທາງອັນດີ, ແລະຈົ່ງດຳເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ.” ເຢເຣມີຢາ 6:16.

“ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດພະຍາຍາມຖອນຮາກຖານແຫ່ງຄວາມເຊື່ອຂອງພວກເຮົາ—ຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງວຽກງານຂອງພວກເຮົາ ໂດຍການສຶກສາພຣະຄຳດ້ວຍການອະທິຖານ ແລະໂດຍການຊົງສຳແດງ. ເທິງຮາກຖານເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງມາຕະຫຼອດຫ້າສິບປີທີ່ຜ່ານມາ. ມະນຸດອາດຄິດວ່າຕົນໄດ້ພົບທາງໃໝ່ ແລະວ່າຕົນສາມາດວາງຮາກຖານທີ່ໝັ້ນຄົງກວ່າຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ. ແຕ່ນີ້ເປັນການຫຼອກລວງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ເພາະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ແລ້ວ.”

“ໃນອະດີດ ມີຫຼາຍຄົນໄດ້ລົງມືສ້າງສາສະໜາໃໝ່ ແລະ ສະຖາປະນາຫຼັກການໃໝ່ໆ. ແຕ່ສິ່ງກໍ່ສ້າງຂອງເຂົາຍືນຢູ່ໄດ້ດົນພຽງໃດ? ມັນກໍລົ້ມລົງໃນບໍ່ຊ້າ ເພາະມິໄດ້ຖືກສ້າງໄວ້ເທິງພະສິລາ.”

“ສາວົກທຳອິດທັງຫຼາຍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະເຊີນກັບຄຳເວົ້າຂອງມະນຸດດອກຫຼື? ພວກເຂົາບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຟັງທິດສະດີອັນຜິດພາດທັງຫຼາຍ, ແລ້ວເມື່ອໄດ້ເຮັດທຸກຢ່າງແລ້ວ ຈຶ່ງຢືນຢັດຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ບໍ່ມີຜູ້ໃດວາງຮາກຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກຮາກຖານທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວນັ້ນ’? 1 ໂກຣິນໂທ 3:11.”

“ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງຍຶດໝັ້ນຄວາມໝັ້ນໃຈໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງພວກເຮົາໄວ້ຢ່າງໜັກແໜ້ນຈົນເຖິງທີ່ສຸດ. ພຣະຄຳແຫ່ງລິດອຳນາດໄດ້ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະໂດຍພຣະຄຣິດແກ່ຊົນຊາດນີ້, ນຳພວກເຂົາອອກຈາກໂລກ ທີລະຂັ້ນ, ເຂົ້າສູ່ແສງສະຫວ່າງອັນແຈ້ງຊັດແຫ່ງຄວາມຈິງສຳລັບຍຸກປັດຈຸບັນ. ດ້ວຍຮິມຝີປາກທີ່ໄດ້ຮັບການແຕະຕ້ອງດ້ວຍໄຟອັນບໍລິສຸດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ພຣະດຳລັດອັນຊົງພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທັບຕາຮັບຮອງຄວາມແທ້ຈິງຂອງຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກປະກາດ.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕັດກັບໂມເຊວ່າ, “ອີກປະການໜຶ່ງ, ໃນວັນທີສິບຂອງເດືອນທີເຈັດນີ້ ຈະເປັນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ; ມັນຈະເປັນການປະຊຸມອັນບໍລິສຸດສຳລັບພວກເຈົ້າ; ແລະພວກເຈົ້າຈະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນ, ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍໄຟແດ່ພຣະຢາເວ. ແລະໃນວັນນັ້ນເອງ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກຢ່າງໃດເລີຍ; ເພາະວ່າມັນເປັນວັນແຫ່ງການລົບລ້າງບາບ, ເພື່ອຈະໄດ້ລົບລ້າງບາບໃຫ້ແກ່ພວກເຈົ້າຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຈົ້າ. ເພາະວ່າຈິດວິນຍານໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ຖ່ອມຕົນໃນວັນນັ້ນເອງ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕັດອອກຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງຕົນ. ແລະຈິດວິນຍານໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດວຽກໃດໜຶ່ງໃນວັນນັ້ນເອງ, ຈິດວິນຍານນັ້ນເຮົາຈະທຳລາຍເສຍຈາກທ່າມກາງຊົນຊາດຂອງຕົນ. ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ເຮັດວຽກຢ່າງໃດເລີຍ: ນີ້ຈະເປັນກົດເກນຖາວອນຕະຫຼອດຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຈົ້າ ໃນບ່ອນຢູ່ອາໄສທັງໝົດຂອງພວກເຈົ້າ. ມັນຈະເປັນວັນຊະບາໂຕແຫ່ງການພັກສະຫງົບສຳລັບພວກເຈົ້າ, ແລະພວກເຈົ້າຈະຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນ: ໃນຕອນແລງຂອງວັນທີເກົ້າຂອງເດືອນ, ຈາກຕອນແລງເຖິງຕອນແລງ, ພວກເຈົ້າຈະຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງພວກເຈົ້າ.” ພວກເລວີ 23:26–32.

“ໃນປີ 1844 ມະຫາປະໂລຫິດອົງຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດແຫ່ງສຸກຄະສະຖານໃນສະຫວັນ ເພື່ອເລີ່ມຕົ້ນພຣະລາຊກິດແຫ່ງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ. ກໍລະນີຂອງຄົນຊອບທຳທີ່ຕາຍໄປແລ້ວໄດ້ຖືກນຳມາພິຈາລະນາຕໍ່ພຣະພັກພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະລາຊກິດນັ້ນສຳເລັດລົງ ການພິພາກສາຈະຖືກປະກາດແກ່ຜູ້ມີຊີວິດ. ຊົ່ວໂມງອັນສຳຄັນແລະເຂັ້ມຂັງເຫຼົ່ານີ້ຊ່າງລ້ຳຄ່າແລະສຳຄັນພຽງໃດ! ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນລ້ວນມີຄະດີຄ້າງຢູ່ໃນສານແຫ່ງສະຫວັນ. ພວກເຮົາແຕ່ລະຄົນຈະຕ້ອງຖືກພິພາກສາຕາມກັບການກະທຳທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ກະທຳໃນຮ່າງກາຍ. ໃນພິທີການຕາມແບບຢ່າງນັ້ນ ເມື່ອມະຫາປະໂລຫິດໄດ້ປະກອບພຣະລາຊກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຢູ່ໃນສະຖານບໍລິສຸດທີ່ສຸດຂອງສຸກຄະສະຖານໃນໂລກ ປະຊາຊົນຖືກກຳນົດໃຫ້ຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ແລະສາລະພາບບາບຂອງຕົນ ເພື່ອພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການລົບມົນທິນ ແລະຖືກລົບອອກເສຍ. ໃນວັນແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບຕາມຄວາມຈິງອັນສອດຄ່ອງກັນນີ້ ເມື່ອພຣະຄຣິດກຳລັງທູນຂໍໃນສຸກຄະສະຖານເບື້ອງເທິງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ແລະຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍອັນບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້ກຳລັງຈະຖືກປະກາດເໜືອທຸກກໍລະນີ ຈະມີສິ່ງໃດຖືກຮຽກຮ້ອງຈາກພວກເຮົານ້ອຍກວ່ານັ້ນຫຼື?”

“ໃນເວລາອັນນ່າຢ້ານກົວແລະເຄັ່ງຂຶມນີ້ ສະພາບຂອງພວກເຮົາເປັນຢ່າງໃດ? ອະນິຈາ, ຄວາມຈອງຫອງໃດແດ່ກຳລັງແຜ່ຫຼາຍຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດຫຼາຍພຽງໃດ, ການຫຼອກລວງຫຼາຍພຽງໃດ, ຄວາມຮັກໃນການແຕ່ງກາຍ, ຄວາມເບົາບາງໄຮ້ສາລະ ແລະຄວາມບັນເທີງ, ຄວາມປາຖະໜາໃນການມີອຳນາດສູງສຸດ! ບາບທັງຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈມືດມົວ ຈົນສິ່ງທັງຫຼາຍອັນເປັນນິດບໍ່ຖືກຢັ່ງຮູ້. ພວກເຮົາຈະບໍ່ຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີຫຼື ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະຮູ້ວ່າ ໃນປະຫວັດຂອງໂລກນີ້ພວກເຮົາຢູ່ບ່ອນໃດ? ພວກເຮົາຈະບໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງຮູ້ແຈ້ງກ່ຽວກັບພຣະກິດທີ່ກຳລັງສຳເລັດເພື່ອພວກເຮົາໃນເວລານີ້ ແລະກ່ຽວກັບຕຳແໜ່ງທີ່ພວກເຮົາໃນຖານະຄົນບາບຄວນດຳລົງຢູ່ ໃນຂະນະທີ່ພຣະລາຊະກິດແຫ່ງການລົບມົນທິນບາບນີ້ກຳລັງດຳເນີນໄປບໍ? ຖ້າພວກເຮົາຍັງຫ່ວງໃຍຕໍ່ຄວາມພົ້ນຂອງຈິດວິນຍານຂອງຕົນແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ພວກເຮົາຕ້ອງປ່ຽນແປງຢ່າງແນ່ຊັດ. ພວກເຮົາຕ້ອງສະແຫວງຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍໃຈກັບໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ; ພວກເຮົາຕ້ອງສາລະພາບບາບຂອງຕົນດ້ວຍຄວາມສຳນຶກເສຍໃຈຢ່າງເລິກຊຶ້ງໃນຈິດວິນຍານ ເພື່ອວ່າບາບເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກລຶບລ້າງອອກ.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

ແລະໃນວັນນັ້ນ ພຣະອົງພຣະເຈົ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນຈອມໂຍທາໄດ້ຊົງເອີ້ນໃຫ້ມີການຮ້ອງໄຫ້ ແລະການຄໍ່າຄວນ ແລະການໂກນຫົວ ແລະການນຸ່ງຜ້າກະສອບ; ແຕ່ເບິ່ງແມ, ມີຄວາມຊື່ນຊົມແລະຄວາມຍິນດີ, ການຂ້າງົວ ແລະການຂ້າແກະ, ການກິນເນື້ອ ແລະການດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນ: ໃຫ້ພວກເຮົາກິນແລະດື່ມເຖີດ; ເພາະວ່າມື້ອື່ນພວກເຮົາກໍຈະຕາຍ. ເອຊາຢາ 22:12, 13.

“ເນື່ອງຈາກຄວາມໂຫດຮ້າຍ ແລະ ຄວາມທໍລະຍົດຂອງຊາວອຳໂມນ ແລະ ໂມອາບທີ່ມີຕໍ່ອິດສະຣາເອນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງປະກາດໂດຍຜ່ານໂມເຊວ່າ ພວກເຂົາຄວນຖືກກັ້ນອອກຈາກຊຸມນຸມແຫ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ. ເບິ່ງ ພຣະບັນຍັດສອງ 23:3–6. ແຕ່ໃນການຂັດຂືນຕໍ່ພຣະດຳລັດນີ້ ມະຫາປະໂຣຫິດໄດ້ຂັບໄລ່ເຄື່ອງຖວາຍທີ່ເກັບໄວ້ໃນຫ້ອງແຫ່ງພຣະນิเวດຂອງພຣະເຈົ້າອອກໄປ ເພື່ອຈັດບ່ອນໃຫ້ແກ່ຕົວແທນຂອງຊາດພັນທີ່ຖືກຫ້າມນີ້. ບໍ່ອາດຈະມີການສະແດງການໝິ່ນປະໝາດຕໍ່ພຣະເຈົ້າອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄປກວ່າການປະທານຄວາມໂປດປານເຊັ່ນນີ້ແກ່ສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຂອງຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງ.”

“ເມື່ອກັບຄືນມາຈາກເປີເຊຍ, ເນເຫມີຢາໄດ້ຮູ້ເຖິງການລົບຫຼູ່ອັນອາດຫານນັ້ນ ແລະໄດ້ດຳເນີນມາດຕະການຢ່າງທັນທີເພື່ອຂັບໄລ່ຜູ້ບຸກລຸກນັ້ນອອກໄປ. ‘ເຮັດໃຫ້ຂ້ານ້ອຍເສຍໃຈຢ່າງຫຼວງ,’ ທ່ານປະກາດວ່າ; ‘ເພາະສະນັ້ນ ຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໂຍນເຄື່ອງໃຊ້ໃນຄົວເຮືອນທັງໝົດຂອງໂຕບີຢາອອກຈາກຫ້ອງນັ້ນ. ແລ້ວຂ້ານ້ອຍໄດ້ອອກຄຳສັ່ງ, ແລະພວກເຂົາກໍໄດ້ຊຳລະຫ້ອງທັງຫຼາຍໃຫ້ສະອາດ; ແລະຂ້ານ້ອຍໄດ້ນຳພາຊະນະຂອງພຣະນິເວດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພ້ອມທັງເຄື່ອງບູຊາອາຫານ ແລະກຳຍານ, ກັບເຂົ້າມາໄວ້ໃນທີ່ນັ້ນອີກ.’”

“ບໍ່ແມ່ນແຕ່ພຣະວິຫານເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກລົບຫຼູ່, ແຕ່ບັນດາເຄື່ອງຖວາຍກໍໄດ້ຖືກນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຜິດຈຸດປະສົງດ້ວຍ. ສິ່ງນີ້ໄດ້ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະບັ່ນທອນນ້ຳໃຈແຫ່ງການໃຫ້ຢ່າງເອື້ອເຟື້ອຂອງປະຊາຊົນ. ພວກເຂົາໄດ້ສູນເສຍຄວາມຮ້ອນຮົນແລະຄວາມກະຕືລືລົ້ນ, ແລະບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະຈ່າຍສ່ວນສິບຂອງຕົນ. ຄັງສົມບັດໃນພຣະນิเวດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີການຈັດຫາຢ່າງຂາດແຄນ; ນັກຮ້ອງຫຼາຍຄົນ ແລະຜູ້ອື່ນໆທີ່ຮັບໃຊ້ໃນພາລະກິດແຫ່ງພຣະວິຫານ, ເມື່ອບໍ່ໄດ້ຮັບການອຸປະຖຳຢ່າງພຽງພໍ, ກໍໄດ້ລະຈາກພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະເຈົ້າໄປເຮັດວຽກຢູ່ບ່ອນອື່ນ.” Prophets and Kings, 670.

ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ ຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຈົ່ງໄປ ເຂົ້າໄປຫາພະນັກງານຄັງຜູ້ນີ້ ຄືເຊບນາ ຜູ້ທີ່ປົກຄອງເຮືອນ ແລະຈົ່ງກ່າວວ່າ, ເຈົ້າມີຫຍັງຢູ່ບ່ອນນີ້? ແລະເຈົ້າມີໃຜຢູ່ບ່ອນນີ້ ຈຶ່ງໄດ້ສະກັດອຸບໂມງໄວ້ໃຫ້ຕົນຢູ່ທີ່ນີ້, ດັ່ງຄົນທີ່ສະກັດອຸບໂມງຂອງຕົນໄວ້ໃນທີ່ສູງ ແລະເຈາະທີ່ຢູ່ອາໄສໄວ້ໃຫ້ຕົນໃນຫີນຜາ? ເບິ່ງແມ, ພຣະຢາເວຈະຫອບເຈົ້າໄປເປັນຊະເລີຍຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະຈະຫຸ້ມເຈົ້າໄວ້ແນ່ນອນ. ພຣະອົງຈະໝຸນເຈົ້າຢ່າງແຮງ ແລະໂຍນເຈົ້າດັ່ງລູກບານໄປຍັງແຜ່ນດິນອັນກວ້າງໃຫຍ່; ເຈົ້າຈະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະລົດຮົບອັນເປັນສະຫງ່າລາສີຂອງເຈົ້າຈະເປັນຄວາມອັບອາຍແກ່ວົງເຮືອນຂອງນາຍເຈົ້າ. ແລະເຮົາຈະຂັບໄລ່ເຈົ້າອອກຈາກຕຳແໜ່ງຂອງເຈົ້າ ແລະຈາກຖານະຂອງເຈົ້າ ພຣະອົງຈະດຶງເຈົ້າລົງ. ເອຊາຢາ 22:15–19.

ແລະໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເຮົາຈະເອີ້ນເອລີອາກິມ ບຸດຊາຍຂອງຮິນກີຢາ ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາ; ແລະເຮົາຈະໃຫ້ເຂົານຸ່ງເຄື່ອງຄຸມຂອງເຈົ້າ, ແລະຈະຄາດເຂັມຂັດຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຂົາ, ແລະເຮົາຈະມອບສິດອຳນາດໃນການປົກຄອງຂອງເຈົ້າໄວ້ໃນມືຂອງເຂົາ; ແລະເຂົາຈະເປັນດັ່ງບິດາແກ່ຊາວເຢຣູຊາເລັມ ແລະແກ່ວົງວານຢູດາ. ເອຊາຢາ 22:20, 21.

ແລະເຮົາຈະວາງກະແຈແຫ່ງພະລາຊວັງຂອງດາວິດໄວ້ເທິງບ່າຂອງທ່ານ; ແລະທ່ານຈະເປີດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະປິດໄດ້; ແລະທ່ານຈະປິດ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະເປີດໄດ້. ເອຊາຢາ 22:22

ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນເມືອງຟີລາເດນເຟຍວ່າ: ພຣະອົງຜູ້ບໍລິສຸດ, ພຣະອົງຜູ້ສັດຈິງ, ຜູ້ຊົງຖືກະແຈຂອງດາວິດ, ຜູ້ຊົງເປີດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດປິດໄດ້; ແລະຊົງປິດແລ້ວບໍ່ມີຜູ້ໃດເປີດໄດ້; ພຣະອົງຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ: ເຮົາຮູ້ຈັກການງານຂອງເຈົ້າ: ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ວາງປະຕູທີ່ເປີດໄວ້ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ, ແລະບໍ່ມີຜູ້ໃດສາມາດປິດມັນໄດ້: ເພາະວ່າເຈົ້າມີກຳລັງພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະຂອງເຮົາໄວ້, ແລະບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດນາມຂອງເຮົາ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ພວກທີ່ຢູ່ໃນສາລາຂອງຊາຕານ, ຜູ້ທີ່ກ່າວວ່າຕົນເປັນຢິວ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນ, ຫາກແຕ່ຕົວະ; ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ພວກເຂົາມາກົ້ມນະມັດສະການຢູ່ຕໍ່ໜ້າຕີນຂອງເຈົ້າ, ແລະໃຫ້ຮູ້ວ່າເຮົາໄດ້ຮັກເຈົ້າ. ເພາະວ່າເຈົ້າໄດ້ຮັກສາພຣະວັຈນະແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງເຮົາໄວ້, ເຮົາຈະຮັກສາເຈົ້າໄວ້ໃຫ້ພົ້ນຈາກໂມງແຫ່ງການທົດລອງ, ຊຶ່ງຈະມາເຖິງເໜືອໂລກທັງສິ້ນ, ເພື່ອທົດລອງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ຈົ່ງເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະມາໂດຍໄວ: ຈົ່ງຍຶດໝັ້ນສິ່ງທີ່ເຈົ້າມີໄວ້ໃຫ້ແນ່ນຫນາ, ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດຊິງເອົາມົງກຸດຂອງເຈົ້າໄປ. ຜູ້ໃດທີ່ມີໄຊ ເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ຜູ້ນັ້ນເປັນເສົາໃນພຣະວິຫານແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ອອກໄປອີກເລີຍ: ແລະເຮົາຈະຂຽນພຣະນາມແຫ່ງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນ, ແລະຊື່ເມືອງຂອງພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ, ຄືນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃໝ່, ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນແຕ່ພຣະເຈົ້າຂອງເຮົາ: ແລະເຮົາຈະຂຽນນາມໃໝ່ຂອງເຮົາໄວ້ເທິງຜູ້ນັ້ນດ້ວຍ. ຜູ້ໃດມີຫູ ຈົ່ງຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ບັນດາຄຣິດຈັກ. ພຣະນິມິດ 3:7–12.

“ເຊື່ອມໂຍງກັບພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ມີກະແຈດອກໜຶ່ງທີ່ໄຂຫີບອັນລ້ຳຄ່ານັ້ນອອກ, ເພື່ອຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີຂອງພວກເຮົາ. ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກຂອບພຣະຄຸນສຳລັບທຸກລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງ. ໃນອະນາຄົດ, ປະສົບການຕ່າງໆທີ່ບັດນີ້ສຳລັບພວກເຮົາຍັງເປັນຄວາມລຶກລັບຢ່າງຫຼາຍ ຈະໄດ້ຮັບການອະທິບາຍ. ມີບາງປະສົບການທີ່ພວກເຮົາອາດຈະບໍ່ສາມາດເຂົ້າໃຈໄດ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນເລີຍ ຈົນກວ່າສະພາບອັນຕ້ອງຕາຍນີ້ຈະສວມທັບຄວາມບໍ່ຮູ້ຕາຍ.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າ, ໂດຍພຣະຫັດອັນມອງບໍ່ເຫັນ, ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍໜຶ່ງອັນປະດິດຢ່າງປະນີດພິລິດມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະ ກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະ ໄຂ່ມຸກທີ່ຝັງປະດັບຢ່າງປະນີດ. ມີກະແຈດອກໜຶ່ງຕິດຢູ່ກັບຫີບນັ້ນ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈັບກະແຈແລ້ວເປີດຫີບອອກ; ແລະ ເພື່ອຄວາມພິສູດໃຈແລະຄວາມປະຫລາດໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບມີຄ່າທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ອັນມະນີລ້ຳຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບຫຼຽນເງິນທຸກຮູບຊົງແລະທຸກມູນຄ່າ, ຈັດວາງໄວ້ຢ່າງງົດງາມຕາມບ່ອນຂອງມັນໃນຫີບ; ແລະ ເມື່ອຖືກຈັດວາງເຊັ່ນນັ້ນ ພວກມັນໄດ້ສະທ້ອນແສງແລະສະຫງ່າລາສີ ຊຶ່ງຈະປຽບເທົ່າໄດ້ກໍແຕ່ກັບດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນ.” Early Writings, 81.

“ກຸນແຈທີ່ຕິດຢູ່” ແມ່ນວິທີການຂອງລາວໃນການຕີຄວາມພຣະວາຈາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ—ໂດຍປຽບທຽບພຣະຄຳກັບພຣະຄຳ—ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ຕີຄວາມຂອງຕົນເອງ. ດ້ວຍກຸນແຈນີ້ ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ເປີດ “ຫີບສົມບັດ” ຫຼື ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງການສະເດັດມາ ແກ່ໂລກ.” James White.

ຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໃນເມືອງລາວໂອດີເກຍວ່າ: ພຣະອາແມນ, ພະຍານຜູ້ສັດຊື່ແລະແທ້ຈິງ, ຜູ້ເປັນບໍ່ເກີດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ, ຕັດດັ່ງນີ້; ເຮົາຮູ້ການງານຂອງເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າບໍ່ເຢັນແລະບໍ່ຮ້ອນ; ເຮົາປາຖະໜາໃຫ້ເຈົ້າເຢັນຫຼືຮ້ອນ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະວ່າເຈົ້າອຸ່ນໆ ແລະບໍ່ເຢັນບໍ່ຮ້ອນ, ເຮົາຈະຄາຍເຈົ້າອອກຈາກປາກຂອງເຮົາ. ເພາະເຈົ້າເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາຮັ່ງມີແລ້ວ, ມີຊັບສິນບໍລິບູນ, ແລະບໍ່ຂາດສິ່ງໃດເລີຍ’; ແຕ່ບໍ່ຮູ້ວ່າແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າເປັນຄົນທຸກຍາກ, ໜ້າສົມເພດເວດນາ, ຂັດສົນ, ຕາບອດ, ແລະເປືອຍກາຍ. ເຮົາແນະນຳເຈົ້າໃຫ້ຊື້ຄຳທີ່ຖືກຫຼອມໃນໄຟຈາກເຮົາ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ຮັ່ງມີ; ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຂາວ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ສວມໃສ່, ແລະເພື່ອວ່າຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຄວາມເປືອຍກາຍຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ປາກົດ; ແລະຈົ່ງເອົາຢາທາຕາຈາກເຮົາຊະໂລມຕາຂອງເຈົ້າ ເພື່ອເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນ. ຜູ້ໃດທີ່ເຮົາຮັກ ເຮົາກໍຕັກເຕືອນແລະຕີສອນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮ້ອນຮົນ ແລະກັບໃຈໃໝ່. ນີ້ແນະ, ເຮົາຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແລະເຄາະຮ້ອງ; ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຍິນສຽງຂອງເຮົາ ແລະເປີດປະຕູ, ເຮົາຈະເຂົ້າໄປຫາຜູ້ນັ້ນ ແລະຈະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບລາວ, ແລະລາວກັບເຮົາ. ຜູ້ໃດຊະນະ ເຮົາຈະໂຜດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນນັ່ງກັບເຮົາບົນບັນລັງຂອງເຮົາ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຮົາເອງໄດ້ຊະນະ ແລະໄດ້ນັ່ງກັບພຣະບິດາຂອງເຮົາບົນບັນລັງຂອງພຣະອົງ. ຜູ້ໃດມີຫູ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ພຣະນິມິດ 3:7–22.

“ຄວາມຝັນຕໍ່ໄປນີ້ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນ Advent Herald ຕັ້ງແຕ່ກວ່າສອງປີມາແລ້ວ. ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ມັນໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງປະສົບການເຣື່ອງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະວ່າພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄວາມຝັນນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍ.”

“ໃນບັນດາໝາຍສຳຄັນທັງຫຼາຍຂອງການເຂົ້າໃກ້ມາຂອງວັນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະນ້າຢ້ານຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດຄວາມຝັນໄວ້. ຈົ່ງເບິ່ງ Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. ຄວາມຝັນອາດມາໄດ້ສາມທາງ; ປະການທຳອິດ, ‘ຜ່ານຄວາມຫຍຸ້ງຫຼາຍໃນທຸລະກິດ.’ ຈົ່ງເບິ່ງ Ecclesiastes 5:3. ປະການທີສອງ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃຕ້ວິນຍານອັນໂສໂຄກແລະການຫຼອກລວງຂອງຊາຕານ ອາດມີຄວາມຝັນໂດຍອິດທິພົນຂອງມັນ. ຈົ່ງເບິ່ງ Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. ແລະປະການທີສາມ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສັ່ງສອນປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຝັນມາໂດຍຕະຫຼອດ, ແລະຍັງຄົງຊົງສອນຢູ່ບໍ່ຫຼາຍກໍນ້ອຍ, ຊຶ່ງຄວາມຝັນເຫຼົ່ານັ້ນມາໂດຍການປະຕິບັດງານຂອງທູດສະຫວັນແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃນແສງອັນແຈ້ງຊັດຂອງຄວາມຈິງ ຈະຮູ້ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງປະທານຄວາມຝັນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ; ແລະຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຈະບໍ່ຖືກຫຼອກລວງ ຫຼືຖືກນຳໃຫ້ຫຼົງທາງໂດຍຄວາມຝັນອັນເທັດທຽມ.”

“ແລະພຣະອົງຕັດວ່າ, ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາ; ຖ້າມີຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດຢູ່ທ່າມກາງພວກເຈົ້າ, ເຮົາຄືພຣະເຢໂຮວາຈະສະແດງຕົນໃຫ້ລາວຮູ້ໃນນິມິດ, ແລະຈະກ່າວກັບລາວໃນຄວາມຝັນ. ຈົດເຊັນບັນຊີ 12:5.”

ຢາໂຄບໄດ້ກ່າວວ່າ: “ທູດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວແກ່ຂ້ານ້ອຍໃນຄວາມຝັນ.” ປະຖົມມະການ 31:2. “ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ສະເດັດມາຫາລາບານຊາວຊີເຣຍໃນຄວາມຝັນຕອນກາງຄືນ.” ປະຖົມມະການ 31:24. ຈົ່ງອ່ານຄວາມຝັນຂອງໂຢເຊັບ ໃນ ປະຖົມມະການ 37:5–9 ແລ້ວຕໍ່ມາ ຈົ່ງອ່ານເລື່ອງອັນນ່າສົນໃຈເກືອບການສຳເລັດຂອງຄວາມຝັນເຫຼົ່ານັ້ນໃນປະເທດອີຢິບ.

“ທີ່ເມືອງກິເບໂອນ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປາກົດແກ່ໂຊໂລໂມນໃນຄວາມຝັນກາງຄືນ. 1 ກະສັດ 3:5. ພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສຳຄັນໃນບົດທີສອງຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກປະທານໃນຄວາມຝັນ, ແລະສັດຮ້າຍສີ່ຕົວ ແລະອື່ນໆ ໃນບົດທີເຈັດກໍເຊັ່ນກັນ. ເມື່ອເຮໂຣດພະຍາຍາມທຳລາຍພຣະຜູ້ໄຖ່ນ້ອຍນັ້ນ ໂຢເຊັບໄດ້ຮັບຄຳເຕືອນໃນຄວາມຝັນໃຫ້ຫຼົບໜີໄປຍັງປະເທດອີຢິບ. ມັດທາຍ 2:13.”

“ແລະມັນຈະບັງເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍທັງຫຼາຍ, ພຣະເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້, ເຮົາຈະເທລົງຈາກພຣະວິນຍານຂອງເຮົາເໜືອເນື້ອໜັງທັງປວງ: ແລະບຸດຊາຍກັບບຸດຍິງຂອງພວກເຈົ້າຈະພະຍາກອນ, ແລະຊາຍໜຸ່ມຂອງພວກເຈົ້າຈະເຫັນນິມິດ, ແລະຄົນເຖົ້າຂອງພວກເຈົ້າຈະຝັນຄວາມຝັນ. ກິດຈະການ 2:17.”

“ຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນ ໂດຍທາງຄວາມຝັນແລະນິມິດ ໃນທີ່ນີ້ເປັນຜົນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ, ແລະໃນວັນສຸດທ້າຍຈະຖືກສະແດງອອກຢ່າງພຽງພໍທີ່ຈະເປັນໝາຍສຳຄັນ. ນີ້ເປັນຫນຶ່ງໃນບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິສຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ.”

“ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານບາງຄົນໃຫ້ເປັນອັກຄະທູດ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ພະຍາກອນ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ; ແລະບາງຄົນໃຫ້ເປັນສິດຍາພິບານແລະອາຈານ; ເພື່ອຈະຝຶກຝົນພວກທີ່ບໍລິສຸດໃຫ້ສົມບູນ, ເພື່ອການປະກອບພັນທະກິດຮັບໃຊ້, ເພື່ອການສ້າງຂຶ້ນແຫ່ງກາຍຂອງພຣະຄຣິດ. ເອເຟໂຊ 4:11, 12.”

“ແລະພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງຕັ້ງບາງຄົນໄວ້ໃນຄຣິດຕະຈັກ, ປະການທຳອິດແມ່ນອັກຄະສາວົກ, ປະການທີສອງແມ່ນສາດສະດາ, ແລະອື່ນໆ. 1 ໂກຣິນໂທ 7:28.”

“ຢ່າດູຖູກຄໍາພະຍາກອນ. 1 ເທຊະໂລນິກ 5:20. ເບິ່ງດ້ວຍ ກິດຈະການ 13:1; 21:9; ໂຣມ 12:6; 1 ໂກຣິນໂທ 14:1, 24, 39. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ ຫຼື ຄໍາພະຍາກອນ ມີໄວ້ເພື່ອການສ້າງສາຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດໃຫ້ຈະເລີນຂຶ້ນ; ແລະ ບໍ່ມີຫຼັກຖານໃດທີ່ຈະສາມາດນໍາມາຈາກພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ ວ່າ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຈະຕ້ອງສິ້ນສຸດລົງກ່ອນທີ່ຜູ້ປະກາດຂ່າວປະເສີດ, ສິດຍາພິບານ ແລະ ອາຈານ ຈະສິ້ນສຸດລົງ. ແຕ່ຜູ້ຄັດຄ້ານກ່າວວ່າ, ‘ມີນິມິດ ແລະ ຄວາມຝັນອັນປອມຫຼາຍເກີນໄປ ຈົນຂ້ອຍບໍ່ອາດມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈໃນສິ່ງປະເພດນັ້ນໄດ້.’ ນັ້ນເປັນຄວາມຈິງວ່າ ຊາຕານມີຂອງປອມຂອງມັນ. ມັນເຄີຍມີຜູ້ພະຍາກອນປອມຢູ່ສະເໝີ, ແລະ ແນ່ນອນວ່າ ບັດນີ້ເຮົາກໍອາດຄາດໝາຍຈະພົບພວກເຂົາໄດ້ໃນໂມງສຸດທ້າຍແຫ່ງການຫຼອກລວງ ແລະ ໄຊຊະນະຂອງມັນນີ້. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດການສໍາແດງພິເສດດັ່ງກ່າວ ເພາະມີຂອງປອມຢູ່ນັ້ນ ກໍອາດ, ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນ, ກ້າວໄປອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ປະຕິເສດວ່າ ພຣະເຈົ້າເຄີຍສໍາແດງພຣະອົງແກ່ມະນຸດໃນຄວາມຝັນ ຫຼື ໃນນິມິດ, ເພາະວ່າ ຂອງປອມນັ້ນມີຢູ່ສະເໝີ.”

“ຄວາມຝັນແລະນິມິດແມ່ນສື່ກາງທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ສຳແດງພຣະອົງເອງແກ່ມະນຸດ. ຜ່ານສື່ກາງນີ້ ພຣະອົງໄດ້ຕັດກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ; ພຣະອົງໄດ້ຈັດວາງຂອງປະທານແຫ່ງການພະຍາກອນໄວ້ທ່າມກາງບັນດາຂອງປະທານຂອງຄຣິດຕະຈັກແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ, ແລະໄດ້ຈັດຄວາມຝັນແລະນິມິດໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບໝາຍສຳຄັນອື່ນໆ ຂອງ ‘ຍຸກສຸດທ້າຍ.’ ອາແມນ.”

“ຈຸດປະສົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນຂໍ້ຄວາມຂ້າງເທິງນີ້ ແມ່ນເພື່ອຂະຈັດຄຳຄັດຄ້ານຕ່າງໆ ດ້ວຍວິທີທາງພຣະຄຳພີ ແລະຕຽມຈິດໃຈຂອງຜູ້ອ່ານສຳລັບສິ່ງຕໍ່ໄປນີ້.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຝັນວ່າ ພຣະເຈົ້າ ໂດຍພຣະຫັດທີ່ຕາມອງບໍ່ເຫັນ ໄດ້ສົ່ງຫີບນ້ອຍອັນໜຶ່ງທີ່ປະດິດຢ່າງປະນີດພິຖີພິຖັນມາໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ມີຄວາມຍາວປະມານສິບນິ້ວ ແລະ ກວ້າງຫົກນິ້ວເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ, ເຮັດດ້ວຍໄມ້ດຳ ແລະ ຝັງປະດັບດ້ວຍໄຂ່ມຸກຢ່າງປະນີດ. ທີ່ຫີບນ້ອຍນັ້ນມີກະແຈອັນໜຶ່ງຕິດຢູ່. ທັນໃດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເອົາກະແຈນັ້ນແລະເປີດຫີບນ້ອຍອອກ; ແລ້ວ ເພື່ອເປັນຄວາມພິສູດແຫ່ງຄວາມປະຫລາດໃຈແລະຄວາມພິໄສຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພົບວ່າມັນເຕັມໄປດ້ວຍເພັດນິນຈິນດາທຸກຊະນິດແລະທຸກຂະໜາດ, ເພັດ, ອັນມະນີລ້ຳຄ່າ, ແລະ ຫຼຽນຄຳກັບຫຼຽນເງິນທຸກຮູບຊົງແລະທຸກມູນຄ່າ, ຈັດວາງໄວ້ຢ່າງງົດງາມໃນບ່ອນຂອງມັນແຕ່ລະຢ່າງໃນຫີບນ້ອຍ; ແລະ ເມື່ອຈັດວາງດັ່ງນັ້ນ ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ສະທ້ອນແສງແລະລັດສະໝີອັນມີແຕ່ດວງອາທິດເທົ່ານັ້ນທີ່ອາດທຽບໄດ້.”

“ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ ການຊື່ນຊົມກັບພາບອັນວິເສດນີ້ແຕ່ລຳພັງຜູ້ດຽວ ບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເຖິງແມ່ນວ່າໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຕັມລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເປັນປະກາຍ, ຄວາມງົດງາມ, ແລະຄຸນຄ່າຂອງສິ່ງທີ່ຢູ່ພາຍໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ວາງມັນໄວ້ເທິງໂຕະກາງຫ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະແຈ້ງຂ່າວອອກໄປວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປາຖະໜາ ອາດຈະມາເບິ່ງພາບອັນສະຫງ່າລ້ຳເລີດແລະສຸດປະກາຍທີ່ມະນຸດເຄີຍເຫັນໃນຊີວິດນີ້.”

“ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນຕອນແລກມີຈໍານວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈົນເປັນຝູງຊົນ. ເມື່ອພວກເຂົາຫຼຽວເບິ່ງເຂົ້າໄປໃນຫີບເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ພວກເຂົາກໍປະຫລາດໃຈແລະຮ້ອງໂຮ່ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ. ແຕ່ເມື່ອຈໍານວນຜູ້ເບິ່ງເພີ່ມຂຶ້ນ, ທຸກຄົນກໍເລີ່ມເຂົ້າໄປຈັບຕ້ອງອັນຍະມະນີ, ເອົາມັນອອກຈາກຫີບ ແລະກະຈາຍມັນໄວ້ເທິງໂຕະ. ຂ້າພະເຈົ້າເລີ່ມຄິດວ່າ ເຈົ້າຂອງຈະທວງເອົາຫີບແລະອັນຍະມະນີຄືນຈາກມືຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແລະຖ້າຂ້າພະເຈົ້າຍອມໃຫ້ພວກມັນຖືກກະຈາຍອອກ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍຈະບໍ່ມີວັນສາມາດຈັດວາງມັນກັບຄືນໃນທີ່ຂອງມັນໃນຫີບໄດ້ອີກ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນມາກ່ອນ; ແລະຮູ້ສຶກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຄົງຈະບໍ່ສາມາດຮັບຜິດຊອບຕໍ່ການຊີ້ແຈງນັ້ນໄດ້, ເພາະວ່າມັນຈະໜັກໜ່ວງຢ່າງຍິ່ງ. ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີ່ມອ້ອນວອນປະຊາຊົນບໍ່ໃຫ້ຈັບຕ້ອງພວກມັນ, ຫຼືເອົາພວກມັນອອກຈາກຫີບ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າອ້ອນວອນຫຼາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງກະຈາຍພວກມັນຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ; ແລະບັດນີ້ພວກເຂົາເບິ່ງເໝືອນຈະກະຈາຍພວກມັນໄປທົ່ວທັງຫ້ອງ, ຕາມພື້ນ ແລະເທິງເຄື່ອງເຮືອນທຸກຊິ້ນໃນຫ້ອງ.”

“ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນວ່າ ທ່າມກາງເພັດພອຍແທ້ ແລະ ຫຼຽນເງິນແທ້ ທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຫວ່ານກະຈາຍນັ້ນ ພວກເຂົາຍັງໄດ້ຫວ່ານເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຫຼຽນປອມອອກໄປເປັນຈຳນວນນັບບໍ່ຖ້ວນ. ຂ້າພະເຈົ້າເກີດຄວາມຄຽດແຄ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຕໍ່ການປະພຶດອັນຕ່ຳຊ້າ ແລະ ຄວາມອະກະຕັນຍູຂອງພວກເຂົາ, ແລະໄດ້ຕຳໜິແລະປະນາມພວກເຂົາເພາະເຫດນັ້ນ; ແຕ່ຍິ່ງຂ້າພະເຈົ້າຕຳໜິພວກເຂົາຫຼາຍເທົ່າໃດ, ພວກເຂົາກໍຍິ່ງຫວ່ານເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຫຼຽນປອມປົນເຂົ້າໄປໃນບັນດາຂອງແທ້ຫຼາຍຂຶ້ນ.”

“ແລ້ວຈິດວິນຍານຝ່າຍເນື້ອຫນັງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍເກີດຄວາມຂັດເຄືອງຢ່າງຫນັກ ແລະເລີ່ມໃຊ້ກຳລັງຝ່າຍຮ່າງກາຍເພື່ອຂັບໄລ່ພວກເຂົາອອກຈາກຫ້ອງ; ແຕ່ໃນຂະນະທີ່ຂ້ານ້ອຍກຳລັງຂັບໄລ່ຄົນຫນຶ່ງອອກໄປ ກໍມີອີກສາມຄົນເຂົ້າມາ ແລະນຳເອົາຂີ້ຝຸ່ນ ເສດໄມ້ ຊາຍ ແລະຂອງສົກກະປົກທຸກຢ່າງເຂົ້າມາ, ຈົນກະທັ້ງພວກເຂົາປົກຄຸມບັນດາອັນມະນີແທ້ ເພັດ ແລະຫຼຽນທັງຫມົດ ຈົນຖືກບັງຈາກສາຍຕາ. ພວກເຂົາຍັງຈີກກະຖັງເກັບຂອງມີຄ່າຂອງຂ້ານ້ອຍເປັນຊິ້ນໆ ແລະໂຍນກະຈາຍມັນປະປົນຢູ່ກັບກອງຂີ້ເຫຍື້ອ. ຂ້ານ້ອຍຄິດວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫັນໃຈຄວາມໂສກເສົ້າຫຼືຄວາມໂກດຂອງຂ້ານ້ອຍເລີຍ. ຂ້ານ້ອຍທໍ້ແທ້ແລະຫົດຫູ່ໃຈຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລ້ວນັ່ງລົງຮ້ອງໄຫ້.”

“ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍກໍາລັງຮ້ອງໄຫ້ແລະໂສກເສົ້າຢ່າງນັ້ນ ເນື່ອງດ້ວຍການສູນເສຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂ້ອຍ, ຂ້ອຍໄດ້ລະນຶກເຖິງພຣະເຈົ້າ ແລະອະທິຖານຢ່າງຈິງໃຈວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງສົ່ງຄວາມຊ່ອຍເຫຼືອມາໃຫ້ຂ້ອຍ. ທັນທີນັ້ນ ປະຕູກໍໄດ້ເປີດອອກ ແລະຊາຍຄົນໜຶ່ງໄດ້ເຂົ້າມາໃນຫ້ອງ, ເມື່ອນັ້ນປະຊາຊົນທັງໝົດກໍໄດ້ອອກໄປຈາກຫ້ອງ; ແລະລາວ, ຖືແປງປັດຝຸ່ນຢູ່ໃນມື, ໄດ້ເປີດໜ້າຕ່າງ ແລະເລີ່ມປັດຝຸ່ນ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອອອກຈາກຫ້ອງ.”

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງທູນຕໍ່ພຣະອົງໃຫ້ຊົງຍັບຍັ້ງໄວ້, ເພາະວ່າຍັງມີອັນມະນີອັນປະເສີດບາງອັນກະຈັດກະຈາຍຢູ່ທ່າມກາງກອງຊາກຫັກພັງ.”

“ພຣະອົງໄດ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ‘ຢ່າຢ້ານ,’ ເພາະພຣະອົງຈະ ‘ຊົງດູແລພວກເຂົາ.’”

“ແລ້ວ, ໃນຂະນະທີ່ລາວກວາດດິນແລະຂີ້ເຫຍື້ອ, ອັນຍະມະນີປອມ ແລະ ຫຼຽນເງິນປອມ, ທັງໝົດໄດ້ລອຍຂຶ້ນແລະອອກໄປທາງປ່ອງຢ້ຽມດັ່ງກ້ອນເມກ, ແລະລົມໄດ້ພັດພາພວກມັນໄປ. ໃນຄວາມວຸ້ນວາຍນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ປິດຕາຂອງຂ້ອຍລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ; ເມື່ອຂ້ອຍເປີດມັນອອກ, ຂີ້ເຫຍື້ອທັງໝົດກໍໄດ້ຫາຍໄປແລ້ວ. ອັນຍະມະນີອັນລ້ຳຄ່າ, ເພັດ, ຫຼຽນຄຳ ແລະ ຫຼຽນເງິນ, ນອນກະຈາຍຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນທົ່ວທັງຫ້ອງ.”

“ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ວາງຫີບໜຶ່ງໄວ້ເທິງໂຕະ ຊຶ່ງມີຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ງົດງາມກວ່າຫີບເດີມຫຼາຍ, ແລ້ວໄດ້ກວາດເອົາອັນຍະມະນີ, ເພັດ, ຫຼຽນເງິນ ຂຶ້ນມາເປັນກຳມື, ແລະ ໂຍນລົງໃນຫີບນັ້ນ ຈົນບໍ່ເຫຼືອແມ່ນແຕ່ອັນດຽວ ເຖິງແມ່ນວ່າເພັດບາງເມັດຈະນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າປາຍເຂັມກໍຕາມ.”

“ແລ້ວທ່ານໄດ້ເອີ້ນເຊີນຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ ‘ມາ ແລະ ເບິ່ງ.’”

“ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມອງເຂົ້າໄປໃນຫີບນັ້ນ, ແຕ່ຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກແສງຈາກພາບທີ່ເຫັນນັ້ນຈົນພຣ່າມົວ. ພວກມັນສ່ອງປະກາຍຫຼາຍກວ່າສະຫງ່າລາສີເດີມຂອງພວກມັນເຖິງສິບເທົ່າ. ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າພວກມັນໄດ້ຖືກຂັດຖູໃນຊາຍໂດຍຕີນຂອງຄົນຊົ່ວເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ໄດ້ກະຈາຍພວກມັນອອກ ແລະຢຽບຍ່ຳພວກມັນລົງໃນຝຸ່ນດິນ. ພວກມັນຖືກຈັດວາງຢ່າງເປັນລະບຽບອັນງົດງາມຢູ່ໃນຫີບ, ແຕ່ລະອັນຢູ່ໃນບ່ອນຂອງຕົນ, ໂດຍບໍ່ປາກົດຮ່ອງຮອຍແຫ່ງຄວາມລຳບາກໃດໆຂອງຊາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ໂຍນພວກມັນເຂົ້າໄປ. ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງອອກດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ, ແລະສຽງຮ້ອງນັ້ນໄດ້ປຸກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຕື່ນ.” Early Writings, 81–83.

“ຫີບ” ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃນພຣະຄໍາພີ ທີ່ກ່ຽວກັບການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງອົງພຣະເຢຊູຄຣິດອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກປະທານແກ່ ພີ່ນ້ອງ Miller ເພື່ອປະກາດແກ່ໂລກ.

“‘ກຸນແຈທີ່ຕິດຢູ່’ ແມ່ນວິທີການຂອງລາວໃນການຕີຄວາມພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ—ໂດຍການປຽບທຽບພຣະຄຳພີກັບພຣະຄຳພີ—ໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ອະທິບາຍຕົນເອງ. ດ້ວຍກຸນແຈນີ້ ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ເປີດ ‘ຫີບ,’ ຫຼື ຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເລື່ອງການສະເດັດມາ ໃຫ້ແກ່ໂລກ.”

“‘ປະຊາຊົນເລີ່ມເຂົ້າມາ, ໃນເບື້ອງຕົ້ນມີຈໍານວນໜ້ອຍ, ແຕ່ເພີ່ມຂຶ້ນຈົນເປັນຝູງຊົນ.’ ເມື່ອຄໍາສອນເລື່ອງການສະເດັດມາຖືກປະກາດເທື່ອທໍາອິດໂດຍອ້າຍນ້ອງມິນເລີ, ແລະອີກພຽງບໍ່ກີ່ຄົນ, ມັນມີຜົນກະທົບພຽງເລັກນ້ອຍ, ແລະມີພຽງຈໍານວນໜ້ອຍຫຼາຍທີ່ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນໂດຍຄໍາສອນນັ້ນ; ແຕ່ຈາກປີ 1840 ຫາ 1844, ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ມັນຖືກປະກາດ, ຊຸມຊົນທັງໝົດກໍຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ.”

“ເຄື່ອງປະດັບ, ເພັດ, ແລະອື່ນໆ” ທີ່ມີ “ທຸກຊະນິດ ແລະ ທຸກຂະໜາດ” ຊຶ່ງ “ຖືກຈັດໄວ້ຢ່າງງົດງາມໃນທີ່ຂອງມັນແຕ່ລະບ່ອນໃນຫີບ” ເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າ, [Malachi 3:17,] ມາຈາກຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ, ແລະ ຈາກເກືອບທຸກຖານະ ແລະ ສະພາບຂອງຊີວິດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບເອົາຄວາມເຊື່ອເຣື່ອງການສະເດັດມາ, ແລະ ໄດ້ປາກົດວ່າຢືນຢັນຢ່າງກ້າຫານໃນຖານະຂອງຕົນແຕ່ລະຄົນ ໃນພາລະກິດອັນບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມຈິງ. ໃນຂະນະທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນລະບຽບນີ້, ແຕ່ລະຄົນຕ່າງເອົາໃຈໃສ່ໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງ, ແລະ ດຳເນີນຢ່າງຖ່ອມຕົນຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, “ພວກເຂົາສະທ້ອນແສງສະຫວ່າງ ແລະ ລັດສະໝີ” ອອກໄປສູ່ໂລກ, ຊຶ່ງມີພຽງຄຣິດຕະຈັກໃນສະໄໝອັກຄະສາວົກເທົ່ານັ້ນທີ່ທຽບໄດ້. ຂ່າວສານ, [Revelation 14:6, 7] ໄດ້ອອກໄປດັ່ງປານວ່າຢູ່ເທິງປີກຂອງລົມ, ແລະ ຄຳເຊີນທີ່ວ່າ, “ຈົ່ງມາ ເພາະສິ່ງທັງປວງບັດນີ້ໄດ້ຕຽມໄວ້ແລ້ວ,” [Luke 14:17.] ກໍໄດ້ແຜ່ອອກໄປຢ່າງມີລິດເດດ ແລະ ມີຜົນສຳເລັດ.

“ເມື່ອທູດສະຫວັນຜູ້ບິນ [Revelation 14:6, 7.] ເລີ່ມປະກາດຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດເປັນຄັ້ງທໍາອິດວ່າ, ‘ຈົ່ງຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ ແລະຖວາຍພຣະສິລິແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມາເຖິງແລ້ວ,’ ຫຼາຍຄົນໄດ້ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານເມື່ອເຫັນເຖິງການສະເດັດມາຂອງພຣະເຢຊູ ແລະການຟື້ນຟູສັບພະສິ່ງ, ແຕ່ຕໍ່ມາຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເອງໄດ້ຕໍ່ຕ້ານ ເຍາະເຍີ້ຍ ແລະຫົວເຢາະຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ດົນກ່ອນນັ້ນເຄີຍເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເປັນສຸກ. ພວກເຂົາໄດ້ລົບກວນ ແລະກະຈາຍບັນດາອັນມະນີ. ນີ້ນໍາພວກເຮົາມາເຖິງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນຂອງປີ 1844, ເມື່ອເວລາແຫ່ງການກະຈາຍເລີ່ມຕົ້ນຂຶ້ນ. ຈົ່ງຈື່ໄວ້ຂໍ້ນີ້: ຜູ້ທີ່ເຄີຍ ‘ໂຫ່ຮ້ອງດ້ວຍຄວາມຊື່ນບານ’ ນັ້ນແຫຼະ ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ລົບກວນ ແລະກະຈາຍບັນດາອັນມະນີ. ແລະນັບແຕ່ປີ 1844 ເປັນຕົ້ນມາ ບໍ່ມີໃຜໄດ້ກະຈາຍຝູງແກະ ແລະນໍາພວກເຂົາໃຫ້ຫຼົງທາງໄດ້ຢ່າງມີຜົນຫຼາຍເທົ່າກັບຜູ້ທີ່ເຄີຍປະກາດຄວາມຈິງ ແລະເຄີຍຊື່ນຊົມໃນຄວາມຈິງນັ້ນ; ແຕ່ຕໍ່ມາໄດ້ປະຕິເສດພຣະກິດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະການສໍາເລັດຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນປະສົບການເຣື່ອງການສະເດັດມາຂອງພວກເຮົາໃນອະດີດ.”

“ຄຳພະຍານຂອງບຣາເດີ ມິນເລີ, ຕະຫຼອດໄລຍະຫຼາຍເດືອນຫຼັງຈາກສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ໃນເດືອນທີເຈັດ ປີ 1844, ແມ່ນວ່າປະຕູໄດ້ຖືກປິດແລ້ວ, ແລະວ່າການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງການສະເດັດມານັ້ນເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນ, ແລະວ່າພວກເຮົາໄດ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວໃນການປະກາດເລື່ອງເວລາ. ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານໄດ້ຕັກເຕືອນພວກພີ່ນ້ອງຂອງທ່ານ ຜ່ານ Advent Herald ໃຫ້ຍຶດໝັ້ນໄວ້, ໃຫ້ອົດທົນ, ແລະຢ່າບ່ນວ່າກັນແລະກັນ; ແລະພຣະເຈົ້າຈະຊົງພິສູດພວກເຂົາໃນໄວໆນີ້ ສຳລັບການປະກາດເລື່ອງເວລາ. ໃນລັກສະນະນີ້ ທ່ານໄດ້ວິງວອນເພື່ອເຫຼົ່າອັນມະນີ, ໃນຂະນະທີ່ທ່ານຮູ້ສຶກເຖິງ ‘ຄວາມຮັບຜິດຊອບ’ ຂອງຕົນສຳລັບພວກເຂົາ, ແລະວ່າ ‘ມັນຈະໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຫາທີ່ສຸດ.’”

“ເພັດພອຍປອມ ແລະ ເງິນຕາປອມ” ທີ່ຖືກກະຈາຍປະປົນຢູ່ໃນບັນດາຂອງແທ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຢ່າງແຈ້ງແຈ້ງຂອງຜູ້ກັບໃຈປອມ ຫຼື “ລູກຕ່າງດ້າວ” [Hosea 5:7.] ນັບຕັ້ງແຕ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນປີ 1844.

“ຫີບ” ທີສອງ “ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະ ງົດງາມກວ່າຫີບທຳອິດຫຼາຍ” ທີ່ໄດ້ຮວບຮວມ “ອັນມະນີ,” “ເພັດ,” ແລະ “ຫຼຽນ” ທີ່ກະຈັດກະຈາຍນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂອບເຂດອັນກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນອັນມີຊີວິດ ທີ່ຝູງແກະທີ່ກະຈັດກະຈາຍຈະຖືກຮວບຮວມເຂົ້າມາ, ແມ່ນກະທັ້ງ 144,000 ຄົນ, ທຸກຄົນລ້ວນມີຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່. ຈະບໍ່ມີເພັດອັນລ້ຳຄ່າແມ້ແຕ່ເມັດດຽວຖືກປະໄວ້ໃນຄວາມມືດ. ເຖິງແມ່ນວ່າບາງເມັດ “ນ້ອຍບໍ່ໃຫຍ່ກວ່າປາຍເຂັມ,” ພວກມັນກໍຈະບໍ່ຖືກມອງຂ້າມ ແລະ ຖືກປະອອກໄວ້ໃນວັນນີ້ ເມື່ອພຣະເຈົ້າກຳລັງຮວບຮວມອັນມະນີຂອງພຣະອົງ. [ມາລາຄີ 3:16–18.] ພຣະອົງສາມາດສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃຫ້ພວກເຂົາເລັ່ງນຳພາອອກມາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ນຳໂລດອອກຈາກເມືອງໂຊໂດມ. “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະຊົງກະທຳວຽກອັນສັ້ນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.” “ພຣະອົງຈະຕັດມັນໃຫ້ສັ້ນລົງໃນຄວາມຊອບທຳ.” ເບິ່ງ ໂຣມ 9:28.

“‘ຝຸ່ນແລະເສດໄມ້, ຊາຍ ແລະຂີ້ເຫຍື້ອທຸກປະເພດ,’ ເປັນຕົວແທນເຖິງຄວາມຜິດພາດອັນຫຼາກຫຼາຍແລະມີຈໍານວນຫຼວງຫຼາຍ ທີ່ໄດ້ຖືກນໍາເຂົ້າມາໃນທ່າມກາງຜູ້ເຊື່ອການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັບແຕ່ລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 1844. ທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງບາງຢ່າງໃນບັນດາຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານັ້ນ.”

“1. ທ່າທີທີ່ ‘ຜູ້ລ້ຽງ’ ບາງຄົນໄດ້ຖືເອົາຢ່າງອວດດີ ທັນທີຫຼັງຈາກໄດ້ມີການປະກາດສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ວ່າ ລິດອຳນາດແຫ່ງການຫຼອມລະລາຍອັນສຸຂຸມຈິງຈັງຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ທີ່ໄດ້ມາພ້ອມກັບຂະບວນການເດືອນທີເຈັດນັ້ນ ເປັນອິດທິພົນແບບສະກົດຈິດ. George Storrs ເປັນຜູ້ໜຶ່ງໃນບັນດາຄົນທຳອິດທີ່ຖືເອົາທ່າທີນີ້. ເບິ່ງບົດຂຽນຂອງລາວໃນຊ່ວງທ້າຍປີ 1844 ໃນ Midnight Cry, ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນໄດ້ພິມເຜີຍແຜ່ຢູ່ນະຄອນ New York. J. V. Himes, ໃນກອງປະຊຸມ Albany ໃນລະດູບານໃໝ່ປີ 1845, ກ່າວວ່າ ຂະບວນການເດືອນທີເຈັດໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດການສະກົດຈິດເລິກເຈັດຟຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບການບອກເລົ່າເຊັ່ນນີ້ຈາກຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນເຫດການ ແລະໄດ້ຍິນຄຳກ່າວນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ຄົນອື່ນໆ ຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຢ່າງຂະຫຍັນຂັນແຂງໃນສຽງຮ້ອງເດືອນທີເຈັດ ນັບແຕ່ນັ້ນມາກໍໄດ້ປະກາດວ່າ ຂະບວນການນັ້ນເປັນຜົນງານຂອງມານ. ການຍົກຜົນງານຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ໄປໃຫ້ແກ່ມານ ໃນສະໄໝແຫ່ງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດຂອງພວກເຮົານັ້ນ ເປັນການໝິ່ນປະໝາດພຣະເຈົ້າ, ແລະໃນບັດນີ້ກໍເປັນການໝິ່ນປະໝາດເຊັ່ນດຽວກັນ.

“2. ການທົດລອງຫຼາຍປະການກ່ຽວກັບເວລາທີ່ແນ່ນອນ. ເນື່ອງຈາກ 2300 ວັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1844, ຈຶ່ງໄດ້ມີການກຳນົດເວລາໄວ້ຫຼາຍຄັ້ງພໍສົມຄວນ ໂດຍບຸກຄົນຕ່າງໆ ສຳລັບການສິ້ນສຸດຂອງມັນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນີ້ ພວກເຂົາໄດ້ຍ້າຍ ‘ເຂດໝາຍຫຼັກເດີມ’ ອອກໄປ ແລະໄດ້ນຳຄວາມມືດມົນແລະຄວາມສົງໄສມາປົກຄຸມເໜືອຂະບວນການການສະເດັດມາທັງໝົດ.”

“3. ລັດທິວິນຍານນິຍົມ ພ້ອມດ້ວຍຈິນຕນາການແລະຄວາມເກີນເລີຍທັງປວງຂອງມັນ. ກົນອຸບາຍຂອງມານນີ້ ຊຶ່ງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜົນງານແຫ່ງຄວາມຕາຍອັນນ່າສະພຶງກົວ ໄດ້ຖືກເປັນພາບແທນຢ່າງເໝາະສົມຍິ່ງໂດຍ ‘ເສດໄມ້,’ ແລະ ‘ຂີ້ເຫຍື້ອສາລະພັດຊະນິດ.’ ຫຼາຍຄົນໃນບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ດື່ມພິດຂອງລັດທິວິນຍານນິຍົມເຂົ້າໄປ ໄດ້ຍອມຮັບຄວາມຈິງແຫ່ງປະສົບການການສະເດັດມາຂອງພຣະຄຣິດໃນອະດີດຂອງພວກເຮົາ, ແລະເນື່ອງຈາກຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ຫຼາຍຄົນຈຶ່ງຖືກຊັກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ລັດທິວິນຍານນິຍົມເປັນຜົນອັນເກີດຕາມທຳມະຊາດຈາກການເຊື່ອວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງນຳພາຂະບວນການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງການສະເດັດມາໃນປີ 1843 ແລະ 1844. ເປໂຕ, ເມື່ອກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ຈະ ‘ນຳເອົາລັດທິນອກຮີດອັນນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດເຂົ້າມາ, ເຖິງຂັ້ນປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ໄດ້ຊື້ໄຖ່ພວກເຂົາໄວ້,’ ກ່າວວ່າ, ‘ເພາະເຫດຈາກພວກເຂົາ ທາງແຫ່ງຄວາມຈິງຈະຖືກກ່າວຮ້າຍ.’”

“4. S. S. Snow ຜູ້ອ້າງຕົນວ່າເປັນ ‘ເອລີຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ’” ຊາຍຜູ້ນີ້ ໃນວິຖີຊີວິດອັນແປກປະຫຼາດແລະບໍ່ຢູ່ໃນລ່ອງໃນຮອຍຂອງລາວ ກໍໄດ້ສະແດງບົດບາດຂອງຕົນໃນວຽກງານແຫ່ງຄວາມຕາຍນີ້ເຊັ່ນກັນ, ແລະແນວທາງຂອງລາວໄດ້ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະນຳໃຫ້ຈຸດຍືນອັນແທ້ຈິງຂອງວິສຸດຊົນຜູ້ຄອຍຖ້າ ກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຖືກເບິ່ງໝິ່ນໃນຄວາມຄິດຂອງຈິດໃຈອັນຊື່ສັດຫຼາຍດວງ.

“ໃນບັນຊີແຫ່ງຄວາມຜິດພາດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າອາດເພີ່ມອີກຫຼາຍປະການ, ເຊັ່ນ: ‘ໜຶ່ງພັນປີ’ ໃນ Revelation 20:4, 7 ວ່າໄດ້ຢູ່ໃນອະດີດ, 144,000 ໃນ Revelation 7:4; 14:1, ຜູ້ທີ່ ‘ໄດ້ລຸກຂຶ້ນແລະອອກມາຈາກອຸບໂມງຝັງສົບ’ ຫຼັງຈາກການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດ, ຄຳສອນທີ່ວ່າບໍ່ຕ້ອງເຮັດວຽກ, ຄຳສອນເລື່ອງການທຳລາຍເດັກອ່ອນ, ແລະອື່ນໆ ອີກ.”

“ຄວາມຜິດພາດເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກເຜยແຜ່ຢ່າງພາກພຽນຢ່າງຍິ່ງ ແລະໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນກົດດັນໃສ່ຝູງແກະຜູ້ຄອຍຖ້າ ຈົນໃນເວລາທີ່ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ຮັບຄວາມຝັນນັ້ນ ອັນມະນີແທ້ຈິງໄດ້ຖືກ ‘ປິດບັງຈາກສາຍຕາ’ ແລະຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນກໍໃຊ້ໄດ້—‘ແລະຄວາມຍຸດຕິທຳຖືກຫັນກັບໄປຂ້າງຫຼັງ ແລະຄວາມທ່ຽງທຳຢືນຢູ່ໄກ,’ ແລະອື່ນໆ ແລະອື່ນໆ. ເບິ່ງ Isaiah 59:14. ໃນເວລານັ້ນ ບໍ່ມີໜັງສືພິມ advent ສະບັບໃດໃນແຜ່ນດິນທີ່ສົ່ງເສີມສາເຫດແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນ. The Day-Dawn ເປັນສະບັບສຸດທ້າຍທີ່ປົກປ້ອງຈຸດຍືນອັນຖືກຕ້ອງຂອງຝູງນ້ອຍ; ແຕ່ສິ່ງນັ້ນໄດ້ຕາຍລົງຫຼາຍເດືອນກ່ອນທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະປະທານຄວາມຝັນນີ້ໃຫ້ແກ່ Bro. Miller; ແລະໃນການດີ້ນຮົນເຮືອກສຸດທ້າຍຂອງມັນ ມັນໄດ້ຊີ້ນຳພວກໄພ່ພົນຜູ້ເມື່ອຍລ້າແລະຖອນຫາຍໃຈໄປຫາປີ 1877 ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຍັງອີກສາມສິບປີຢູ່ໃນອະນາຄົດ ເປັນເວລາແຫ່ງການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພວກເຂົາ. ໂອ ໂອ! ບໍ່ແປກເລີຍທີ່ພີ່ນ້ອງ Miller ໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານ ‘ນັ່ງລົງແລະຮ້ອງໄຫ້’ ເນື່ອງດ້ວຍສະພາບອັນນ່າເສົ້າເສຍໃຈນີ້.”

“ພີ່ນ້ອງ Miller ໄດ້ຫຼັບຕາລົງໃນຄວາມຕາຍ ໃນວັນທີ 22 ທັນວາ 1849 ຊຶ່ງເປັນການສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳຕໍ່ໄປນີ້ໃນຄວາມຝັນຂອງທ່ານວ່າ, ‘ໃນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັບຕາລົງຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງ.’ ການສຳເລັດອັນອັດສະຈັນນີ້ປາກົດແຈ້ງຢ່າງຍິ່ງ ຈົນບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະພາດທີ່ຈະເຫັນໄດ້.”

“ຫີບນັ້ນ ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຈິງເລື່ອງການສະເດັດມາ ທີ່ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ປະກາດແກ່ໂລກ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນ. [Matthew 25:1–11.] ປະການທຳອິດ, ເວລາ, 1843; ປະການທີສອງ, ເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ; ປະການທີສາມ, ສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ, ໃນເດືອນທີເຈັດ, 1844, ແລະປະການທີສີ່, ປະຕູທີ່ຖືກປິດ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ອ່ານເອກະສານວ່າດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ ນັບແຕ່ປີ 1843 ມາ ຈະປະຕິເສດບໍ່ໄດ້ວ່າ ບຣາເດີ ມິນເລີ ໄດ້ສົ່ງເສີມສີ່ປະເດັນສຳຄັນນີ້ໃນປະຫວັດການສະເດັດມາ. ລະບົບຄວາມຈິງອັນປະສານກົມກຽວນີ້ ຫຼື “ຫີບ” ໄດ້ຖືກສີກຂາດເປັນຊິ້ນໆ ແລະກະຈາຍໄປທ່າມກາງກອງເສດຂີ້ເຫຍື້ອ ໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດປະສົບການຂອງຕົນເອງ ແລະໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງນັ້ນເອງ ຊຶ່ງພວກເຂົາ, ຮ່ວມກັບບຣາເດີ ມິນເລີ, ເຄີຍປະກາດແກ່ໂລກຢ່າງກ້າຫານເຫຼືອເກີນ.”

“ເມື່ອນັ້ນ ຄຣິສຕະຈັກຈະບໍລິສຸດ ແລະ ‘ປາສະຈາກຕຳໜິຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ,’ ໂດຍໄດ້ສາລະພາບຄວາມຜິດພາດ ຂໍ້ບົກພ່ອງ ແລະບາບທັງປວງຂອງຕົນແລ້ວ, ແລະໂດຍທີ່ບາບເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ໝົດໄປດ້ວຍພຣະໂລຫິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຖືກລົບລ້າງອອກ, ພວກເຂົາຈະປາສະຈາກ ‘ດ່າງພ້ອຍ ຫຼື ຮອຍຍັບ, ຫຼື ສິ່ງໃດໆທຳນອງນັ້ນ.’ ເມື່ອນັ້ນ ພວກເຂົາຈະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍ ‘ລັດສະໝີອັນເກົ່າຂອງພວກເຂົາເພີ່ມຂຶ້ນສິບເທົ່າ.’” JAMES WHITE Oswego, ເດືອນພຶດສະພາ, 1850.