ຫົວຂໍ້ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນການຜຸດຂຶ້ນ ແລະ ການຕົກລົງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການຜຸດຂຶ້ນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະ ການຕົກລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນປະທານາທິບໍດີຄົນສຸດທ້າຍໃນຂໍ້ທີສອງ; ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຕົວແທນຝ່າຍໂລກຄົນສຸດທ້າຍຂອງອໍານາດມັງກອນ; ການຜຸດຂຶ້ນ ແລະ ການຕົກລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະປະຊາຊາດ ທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສາມ ແລະ ສີ່. ຂໍ້ທີຫ້າ ຫາ ເກົ້າ ແທນປະຫວັດສາດຂອງອໍານາດສັນຕະປາປານັບແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798. ປີ 538 ໝາຍເຖິງການຮັບອໍານາດຂອງອໍານາດສັນຕະປາປາ, ປີ 1798 ໝາຍເຖິງບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ, ແລະ ເພາະສະນັ້ນ ຂໍ້ທີຫ້າ ຫາ ເກົ້າ ຈຶ່ງແທນການຜຸດຂຶ້ນ ແລະ ການຕົກລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສັດຮ້າຍ. ຂໍ້ທີສິບ ກໍານົດປີ 1989 ໄວ້ເປັນການຕົກລົງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນໄວ້ໃນອະດີດສະຫະພາບໂຊວຽດ.
“ທຸກປະຊາຊາດທີ່ໄດ້ກ້າວຂຶ້ນສູ່ເວທີແຫ່ງການກະທຳ ໄດ້ຮັບການອະນຸຍາດໃຫ້ຄອບຄອງບ່ອນຂອງຕົນເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອຈະໄດ້ປາກົດວ່າ ມັນຈະບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງ ‘ພະຜູ້ເຝົ້າຍາມ ແລະ ອົງບໍລິສຸດ’ ຫຼືບໍ່. ຄຳພະຍາກອນໄດ້ຕິດຕາມການຜຸດຂຶ້ນ ແລະ ການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍຂອງໂລກ—ບາບີໂລນ, ມີໂດ-ເປີເຊຍ, ກຣີກ, ແລະ ໂຣມ. ກັບແຕ່ລະອານາຈັກເຫຼົ່ານີ້ ເໝືອນດັ່ງກັບປະຊາຊາດທີ່ມີອຳນາດນ້ອຍກວ່າ ປະຫວັດສາດໄດ້ຊ້ຳຮອຍຕົນເອງ. ແຕ່ລະອານາຈັກມີຊ່ວງເວລາແຫ່ງການທົດສອບ, ແຕ່ລະອານາຈັກກໍລົ້ມເຫຼວ, ສະຫງ່າລາສີຂອງມັນຈາງຫາຍ, ອຳນາດຂອງມັນສູນໄປ, ແລະ ບ່ອນຂອງມັນຖືກອີກອານາຈັກໜຶ່ງເຂົ້າຄອບຄອງ....”
“ຈາກການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງບັນດາຊາດຕ່າງໆ ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ປະຈັກແຈ້ງໃນໜ້າພຣະຄຳພີອັນສັກສິດ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນຮູ້ວ່າ ຄວາມຮຸ່ງໂລດພາຍນອກແລະຝ່າຍໂລກລ້ວນໆນັ້ນໄຮ້ຄ່າພຽງໃດ. ບາບີໂລນ, ພ້ອມດ້ວຍອຳນາດແລະຄວາມສະງ່າງາມຕະການຂອງມັນ, ຊຶ່ງໂລກຂອງພວກເຮົາບໍ່ເຄີຍໄດ້ເຫັນອີກນັບແຕ່ນັ້ນມາ,—ອຳນາດແລະຄວາມສະງ່າງາມຕະການທີ່ສຳລັບຜູ້ຄົນໃນສະໄໝນັ້ນເບິ່ງຄືວ່າໝັ້ນຄົງແລະຍືນຍົງຫຼາຍປານໃດ,—ມັນໄດ້ຜ່ານພົ້ນໄປຢ່າງໝົດສິ້ນພຽງໃດ! ດັ່ງ “ດອກຫຍ້າ” ມັນໄດ້ພິນາດໄປ. ທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານກໍພິນາດໄປເຊັ່ນນັ້ນ. ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນໄວ້ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຈະຄົງຢູ່ໄດ້. ຫຼັກການຂອງພຣະອົງເປັນສິ່ງອັນໝັ້ນຄົງພຽງຢ່າງດຽວທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” Education, 177, 184.
ຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ຊີ້ບອກເຖິງການລຸກຂຶ້ນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະ ການລົ້ມລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໂດຍຣັດເຊຍ. ຂໍ້ທີສິບສາມ ຫາ ສິບຫ້າ ຊີ້ບອກເຖິງການລຸກຂຶ້ນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ແລະ ການລົ້ມລົງຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງສະຫະລັດ. ເນື້ອເລື່ອງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງບົດທີສິບເອັດ ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງໂຄງສ້າງຂອງການລຸກຂຶ້ນ ແລະ ການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກຕ່າງໆ. ຜູ້ສຶກສາຄຳພະຍາກອນຈຳຕ້ອງພິຈາລະນາຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ຖ້າຫາກລາວປາຖະໜາຈະມີຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃດໆ ໃນການແບ່ງແຍກຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງບົດທີສິບເອັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ.
ມຸມມອງພື້ນຖານຂອງດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ຄືວ່າ ບົດນັ້ນປະກອບດ້ວຍພາບປະກອບທີ່ຖືກນຳສະເໜີຊ້ຳໆ ກ່ຽວກັບການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງບັນດາອານາຈັກ. ເມື່ອ Sister White ກ່າວວ່າ, “So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome,” ນາງກຳລັງລະບຸວ່າ “Grecia” ແມ່ນມັງກອນ, “Rome” ແມ່ນສັດຮ້າຍ ແລະ “Medo-Persia” ແມ່ນຜູ້ພະຍາກອນຈອມປອມ. ນາງກຳລັງລະບຸເຖິງການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍໃນຂັ້ນສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກແຫ່ງໂລກສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍມັງກອນ, ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນຈອມປອມ ຜູ້ຊຶ່ງເລີ່ມການລຸກຂຶ້ນຂອງພວກມັນໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະນຳພາໂລກໄປສູ່ Armageddon ເພື່ອໃຫ້ຄຳພະຍາກອນໃນ Revelation 16:12–21 ສຳເລັດຄົບຖ້ວນ. ນາງກຳລັງຊີ້ນຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ “the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ” ໃນຖານະເປັນມຸມມອງທີ່ຄວນນຳໃຊ້ ເພື່ອ “to learn how worthless is mere outward and worldly glory.”
ເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງ “ຮຽນຮູ້ວ່າສະຫງ່າລາສີພາຍນອກແລະທາງໂລກລ້ວນໄຮ້ຄ່າພຽງໃດ,” ກໍເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ທຸກສິ່ງລ້ວນພິນາດໄປ “ທີ່ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານ.” ດັ່ງນັ້ນ ການມີພຣະເຈົ້າ ຫຼື ການບໍ່ມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານຂອງທ່ານ ຈຶ່ງເປັນເລື່ອງແຫ່ງຄວາມເປັນຫຼືຄວາມຕາຍ. ຈາກຈຸດນັ້ນໃນການພັດທະນາຄວາມຄິດນີ້ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຈຶ່ງໃຫ້ຄຳນິຍາມວ່າ ການມີພຣະເຈົ້າເປັນຮາກຖານນັ້ນໝາຍເຖິງຫຍັງ ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ, “ມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ແລະ ສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະດຳລົງຢູ່ໄດ້.” ນາງຫາກໍໄດ້ອະທິບາຍວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ບໍ່ຢູ່ເທິງຮາກຖານຂອງພຣະເຈົ້າລ້ວນພິນາດໄປ, ແລະ ເງື່ອນໄຂສອງປະການຂອງສິ່ງທີ່ຖືກສ້າງຢູ່ເທິງຮາກຖານນັ້ນກໍຄື ວ່າສິ່ງນັ້ນ “ຜູກພັນຢູ່ກັບພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ,” ແລະ ວ່າສິ່ງນັ້ນ “ສະແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ.” ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງນັ້ນຄືຮາກຖານຂອງພຣະອົງ.
ແລ້ວໃນປະໂຫຍກສຸດທ້າຍຂອງວັກນັ້ນ ນາງໄດ້ກ່າວວ່າ “ຫຼັກການຂອງພຣະອົງເປັນສິ່ງດຽວທີ່ໝັ້ນຄົງທີ່ໂລກຂອງພວກເຮົາຮູ້ຈັກ.” ພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າຄືຫຼັກການຂອງພຣະອົງ, ແລະຫຼັກການຂອງພຣະອົງກໍສະແດງອອກເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ. ການທີ່ມະນຸດຊາດສຳພັນກັບພຣະເຈົ້າໃນຖານະເປັນຮາກຖານຂອງສັບພະສິ່ງນັ້ນ ເປັນເລື່ອງຄວາມເປັນຫຼືຄວາມຕາຍ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຢືນຢັນວ່າ ໂຄງສ້າງພື້ນຖານຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນເທິງຄຳບັນຍາຍເລື່ອງການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ. ມີຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງທີ່ການດົນໃຈໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາເຖິງຮູບແບບການສຶກສາທີ່ຖືກຕ້ອງ.
“ມີການສຶກສາປະຫວັດສາດຊະນິດໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຖືກຕຳໜິ. ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດເປັນໜຶ່ງໃນວິຊາທີ່ສອນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ໃນບັນທຶກເຖິງການທີ່ພຣະອົງຊົງຈັດການກັບບັນດາປະຊາຊາດນັ້ນ ໄດ້ມີການຕິດຕາມຮ່ອງຮອຍແຫ່ງພຣະເຢໂຫວາ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຮົາກໍຄວນພິຈາລະນາການດຳເນີນຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ. ພວກເຮົາຄວນເຫັນໃນປະຫວັດສາດເຖິງການສຳເລັດຜົນຂອງຄຳພະຍາກອນ, ສຶກສາການທຳງານແຫ່ງພຣະພິທານໃນຂະບວນການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ, ແລະເຂົ້າໃຈຄວາມຄືບໜ້າຂອງເຫດການຕ່າງໆ ໃນການຈັດຂະບວນຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ເພື່ອສຳລັບການຕໍ່ສູ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍໃນຄວາມຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.” The Ministry of Healing, 441.
ການສຶກສາປະຫວັດສາດຢ່າງບໍລິສຸດຖືກກຳນົດວ່າເປັນການສຶກສາການຈັດການຂອງພຣະເຈົ້າກັບບັນດາຊາດແຫ່ງໂລກ ແລະອີກທັງໃນການຊົງນຳອັນເກີດຈາກພຣະປະສົງຈັດຕຽມຂອງພຣະອົງຕໍ່ຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນ ປະຫວັດສາດທີ່ບໍລິສຸດຈຶ່ງປະກອບມີແນວການສຶກສາທັງພາຍນອກ ແລະພາຍໃນ. ຈຸດປະສົງຂອງການນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດເພື່ອຢືນຢັນພຣະວາຈາພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຄືການນຳໃຊ້ປະຫວັດສາດພະຍາກອນນັ້ນ ເພື່ອ “ເຂົ້າໃຈຄວາມຄືບໜ້າຂອງເຫດການຕ່າງໆ ໃນການຈັດລະດົມບັນດາຊາດເພື່ອສົງຄາມສຸດທ້າຍແຫ່ງການຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.” ວັກກ່ອນໜ້ານີ້ຈາກຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຖືກນຳມາຈາກຄຳອະທິບາຍອັນແຈ້ງສະຫວ່າງຢ່າງຫຼາຍ ກ່ຽວກັບຄວາມຈຳເປັນໃນການສ້າງແບບຈຳລອງພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດສັກສິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນ “ການຜຸດຂຶ້ນ ແລະ ການລົ້ມສະຫລາຍ” ຂອງອານາຈັກທັງຫຼາຍ.
“ເພື່ອເປັນການຕຽມພ້ອມສໍາລັບວຽກງານຄຣິສຕຽນ, ຫຼາຍຄົນຄິດວ່າຈໍາເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຮຽນຮູ້ຢ່າງກວ້າງຂວາງກ່ຽວກັບບົດຂຽນທາງປະຫວັດສາດແລະທາງສາດສະໜາສາດ. ພວກເຂົາສັນນິຖານວ່າຄວາມຮູ້ນີ້ຈະເປັນເຄື່ອງຊ່ວຍແກ່ພວກເຂົາໃນການສັ່ງສອນຂ່າວປະເສີດ. ແຕ່ການສຶກສາຢ່າງພາກພຽນຂອງພວກເຂົາຕໍ່ຄວາມເຫັນຂອງມະນຸດ ກັບມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະບັ່ນທອນການຮັບໃຊ້ຂອງພວກເຂົາ ຫາກວ່າຈະເສີມກໍາລັງໃຫ້ແຂງແກ່ນຂຶ້ນ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຫໍສະໝຸດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບັນດາເຫຼັ້ມໃຫຍ່ໜາຫນັກ ອັນເປັນຄັງຄວາມຮູ້ທາງປະຫວັດສາດແລະສາດສະໜາສາດ, ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຊ້ເງິນເພື່ອສິ່ງທີ່ບໍ່ແມ່ນອາຫານ? ບົດທີຫົກຂອງໂຢຮັນບອກເຮົາຫຼາຍກວ່າທີ່ຈະພົບໄດ້ໃນຜົນງານເຊັ່ນນັ້ນ. ພຣະຄຣິດຕັດວ່າ: ‘ເຮົາເປັນອາຫານແຫ່ງຊີວິດ: ຜູ້ທີ່ມາຫາເຮົາຈະບໍ່ຫິວອີກຈັກເທື່ອ; ແລະຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາຈະບໍ່ຫິວນໍ້າອີກຈັກເທື່ອ.’ ‘ເຮົາເປັນອາຫານອັນມີຊີວິດ ຊຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ: ຖ້າຜູ້ໃດກິນອາຫານນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະມີຊີວິດເປັນນິດ.’ ‘ຜູ້ທີ່ເຊື່ອໃນເຮົາມີຊີວິດນິລັນດອນ.’ ‘ຖ້ອຍຄໍາທີ່ເຮົາກ່າວແກ່ພວກທ່ານນັ້ນ ເປັນຈິດວິນຍານ ແລະເປັນຊີວິດ.’ John 6:35, 51, 47, 63.”
“ມີການສຶກສາປະຫວັດສາດຢ່າງໜຶ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຖືກປະນາມ. ປະຫວັດສາດອັນສັກສິດເຄີຍເປັນໜຶ່ງໃນວິຊາທີ່ສອນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ. ໃນບັນທຶກເຫດການແຫ່ງການປະຕິບັດຂອງພຣະອົງຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດ, ຮອຍພຣະບາດຂອງພຣະເຢໂຫວາໄດ້ຖືກຕິດຕາມເຫັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນທຸກວັນນີ້ ພວກເຮົາກໍຄວນພິຈາລະນາການປະຕິບັດຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ບັນດາປະຊາຊາດແຫ່ງໂລກ. ພວກເຮົາຄວນເຫັນໃນປະຫວັດສາດເຖິງຄວາມສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງຄຳພະຍາກອນ, ຄວນສຶກສາການຊົງກະທຳຂອງພຣະພິທານໃນບັນດາຂະບວນການປະຕິຮູບອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ແລະຄວນເຂົ້າໃຈຄວາມຄືບໜ້າຂອງເຫດການຕ່າງໆ ໃນການຈັດຂະບວນບັນດາປະຊາຊາດເພື່ອສູ່ການຂັດແຍ້ງຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນການໂຕ້ແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່.”
“ການສຶກສາເຊັ່ນນີ້ຈະໃຫ້ທັດສະນະກວ້າງຂວາງ ແລະ ຄອບຄຸມກ່ຽວກັບຊີວິດ. ມັນຈະຊ່ວຍໃຫ້ເຮົາເຂົ້າໃຈບາງສ່ວນເຖິງຄວາມສຳພັນ ແລະ ຄວາມພຶ່ງພາອາໄສກັນຂອງມັນ, ວ່າເຮົາຖືກຜູກພັນເຂົ້າໄວ້ຢ່າງອັດສະຈັນເພີງໃດໃນພາດຣະພາບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງສັງຄົມ ແລະ ບັນດາປະຊາຊາດ, ແລະ ການກົດຂີ່ ແລະ ການເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳຂອງສະມາຊິກຄົນໜຶ່ງ ມີຄວາມໝາຍເຖິງການສູນເສຍແກ່ທຸກຄົນຫຼາຍພຽງໃດ.”
“ແຕ່ວ່າປະຫວັດສາດ ດັ່ງທີ່ໂດຍທົ່ວໄປໄດ້ຖືກສຶກສານັ້ນ ມຸ່ງເນັ້ນເຖິງຜົນສຳເລັດຂອງມະນຸດ ໄຊຊະນະຂອງເຂົາໃນສົງຄາມ ແລະຄວາມສຳເລັດຂອງເຂົາໃນການບັນລຸອຳນາດແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່. ການຊົງກະທຳຂອງພຣະເຈົ້າໃນກິດຈະການທັງຫຼາຍຂອງມະນຸດຖືກມອງຂ້າມໄປ. ມີພຽງບໍ່ຫຼາຍຄົນທີ່ສຶກສາການທີ່ພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງຄ່ອຍໆ ສຳເລັດໄປໃນການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງບັນດາຊາດ.”
“ແລະ ໃນລະດັບອັນຫຼາຍ, ວິຊາເທວະວິທະຍາ ຕາມທີ່ໄດ້ຮຽນ ແລະ ສັ່ງສອນກັນມາ, ເປັນແຕ່ບັນທຶກແຫ່ງການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດ, ຊຶ່ງຮັບໃຊ້ພຽງແຕ່ເພື່ອ ‘ເຮັດໃຫ້ຄໍາປຶກສາມືດມົວໄປດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາທີ່ປາດສະຈາກຄວາມຮູ້.’ ຫຼາຍເກີນໄປແລ້ວ ແຮງຈູງໃຈໃນການສະສົມປຶ້ມຈໍານວນຫຼາຍເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ແມ່ນຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະໄດ້ຮັບອາຫານສໍາລັບຈິດໃຈ ແລະ ຈິດວິນຍານຫຼາຍເທົ່າໃດ, ແຕ່ກັບເປັນຄວາມທະເຍີທະຍານທີ່ຈະໃຫ້ຄຸ້ນເຄີຍກັບນັກປັດຊະຍາ ແລະ ນັກເທວະວິທະຍາ, ເປັນຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະນໍາສະເໜີຄຣິດສາສະໜາແກ່ປະຊາຊົນໃນຮູບຂອງຖ້ອຍຄໍາ ແລະ ຂໍ້ສະເໜີອັນມີວິຊາການ.”
“ບໍ່ແມ່ນປຶ້ມທຸກເຫຼັ້ມທີ່ຖືກຂຽນຂຶ້ນຈະສາມາດຮັບໃຊ້ຈຸດປະສົງແຫ່ງຊີວິດອັນບໍລິສຸດໄດ້. ‘ຈົ່ງຮຽນຈາກເຮົາ,’ ພຣະອາຈານອົງຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ກ່າວໄວ້, ‘ຈົ່ງແບກແອກຂອງເຮົາໄວ້ເທິງພວກທ່ານ,’ ‘ຈົ່ງຮຽນຄວາມອ່ອນສຸພາບແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງເຮົາ.’ ຄວາມຈອງຫອງທາງປັນຍາຂອງທ່ານຈະບໍ່ຊ່ວຍທ່ານໃນການສື່ສານກັບດວງຈິດວິນຍານທີ່ກໍາລັງພິນາດເພາະຂາດເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ. ໃນການສຶກສາປຶ້ມເຫຼົ່ານີ້ ທ່ານກໍາລັງຍອມໃຫ້ມັນເຂົ້າມາແທນທີ່ບົດຮຽນອັນເປັນພາກປະຕິບັດທີ່ທ່ານຄວນຈະຮຽນຈາກພຣະຄຣິດ. ດ້ວຍຜົນຂອງການສຶກສານີ້ ປະຊາຊົນບໍ່ໄດ້ຮັບອາຫານ. ມີໜ້ອຍຫຼາຍໃນການຄົ້ນຄວ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈອ່ອນລ້ານີ້ ທີ່ຈະຈັດຫາສິ່ງທີ່ຊ່ວຍໃຫ້ຄົນໜຶ່ງເປັນຜູ້ປະກອບການອັນປະສົບຜົນສໍາເລັດເພື່ອດວງຈິດວິນຍານ.”
“ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ສະເດັດມາ ‘ເພື່ອປະກາດຂ່າວປະເສີດແກ່ຄົນຍາກຈົນ.’ ລູກາ 4:18. ໃນການສັ່ງສອນຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຊົງໃຊ້ຖ້ອຍຄຳທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ ແລະສັນຍະລັກທີ່ກະຈ່າງແຈ້ງທີ່ສຸດ. ແລະມີຂຽນໄວ້ວ່າ ‘ປະຊາຊົນສາມັນກໍຟັງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.’ ມາຣະໂກ 12:37. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງສະແຫວງຫາທີ່ຈະເຮັດພຣະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງສຳລັບເວລານີ້ ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນໃນບົດຮຽນທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໄວ້.”
“ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ ເປັນການສຶກສາສູງສຸດເໜືອກວ່າທັງປວງ. ຜູ້ທີ່ປະກອບພັນທະກິດຮັບໃຊ້ປະຊາຊົນຈຳເປັນຕ້ອງຮັບປະທານເຂົ້າຈີ່ແຫ່ງຊີວິດ. ສິ່ງນີ້ຈະປະທານກຳລັງຝ່າຍວິນຍານແກ່ເຂົາ; ແລ້ວເຂົາຈະພ້ອມທີ່ຈະຮັບໃຊ້ຄົນທຸກຊັ້ນທຸກພວກ.” The Ministry of Healing, 441–443.
ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ຍັງໄດ້ກໍານົດອະທິບາຍຕໍ່ໄປວ່າ ການຮັບຮູ້ການສໍາແດງອອກແຫ່ງລິດອໍານາດຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນການສະຖາປະນາກະສັດ ແລະຖອນກະສັດອອກ ໂດຍອີງຕາມທາງເລືອກຂອງກະສັດນັ້ນ ແມ່ນປັດຊະຍາອັນແທ້ຈິງຂອງການສຶກສາປະຫວັດສາດ.
ໃນປະຫວັດສາດຂອງບັນດາປະຊາຊາດ ຜູ້ສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າສາມາດເຫັນການສຳເລັດເປັນຈິງຕາມຕົວອັກສອນຂອງຄຳພະຍາກອນອັນຊົງມາຈາກພຣະເຈົ້າ. ບາບີໂລນ, ເມື່ອຖືກທຳລາຍແລະແຕກພັງໃນທີ່ສຸດ, ກໍສູນສິ້ນໄປ ເພາະວ່າໃນຍາມທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ພວກຜູ້ປົກຄອງຂອງມັນໄດ້ຖືຕົນວ່າເປັນອິດສະລະຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຖວາຍສະຫງ່າລາສີແຫ່ງອານາຈັກຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜົນສຳເລັດຂອງມະນຸດ. ອານາຈັກມີໂດ-ເປີເຊຍໄດ້ຮັບການລົງໂທດໂດຍພຣະພິໂລດແຫ່ງສະຫວັນ ເພາະວ່າໃນອານາຈັກນັ້ນ ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຖືກຢຽບຍ່ຳຢ່າງໄຮ້ຄ່າ. ຄວາມຢຳເກງຕໍ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ມີບ່ອນຢູ່ໃນໃຈຂອງຄົນສ່ວນໃຫຍ່ອັນໄພສານ. ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ການລົບຫລູ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະຄວາມເສື່ອມຊາມໄດ້ຄອບງຳ. ບັນດາອານາຈັກທີ່ຕິດຕາມມານັ້ນຍິ່ງຕ່ຳຊ້າແລະເສື່ອມຊາມຫນັກຂຶ້ນອີກ; ແລະອານາຈັກເຫຼົ່ານັ້ນກໍຕົກຕ່ຳລົງໄປອີກ ແລະອີກ ຕາມລຳດັບແຫ່ງຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ.
“ອໍານາດທີ່ຜູ້ປົກຄອງທຸກຄົນໃນແຜ່ນດິນໂລກໃຊ້ນັ້ນ ເປັນອໍານາດທີ່ສະຫວັນປະທານໃຫ້; ແລະຄວາມສໍາເລັດຂອງເຂົາ ຂຶ້ນຢູ່ກັບການໃຊ້ອໍານາດທີ່ຊົງປະທານນັ້ນ. ຕໍ່ແຕ່ລະຄົນ ຖ້ອຍຄໍາຂອງພະຜູ້ເຝົ້າຍາມອົງທິບກໍຄືດັ່ງນີ້ວ່າ: ‘ເຮົາໄດ້ຄາດແອວໃຫ້ເຈົ້າ ແມ່ນວ່າເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຮູ້ຈັກເຮົາ.’ ເອຊາຢາ 45:5. ແລະຕໍ່ແຕ່ລະຄົນ ຖ້ອຍຄໍາທີ່ໄດ້ກ່າວແກ່ເນບູກາດເນັດຊາໃນອະດີດ ເປັນບົດຮຽນສໍາລັບຊີວິດ: ‘ຈົ່ງລະເວັ້ນບາບຂອງເຈົ້າໂດຍຄວາມຊອບທໍາ ແລະຈົ່ງລະຖິ້ມຄວາມອະທໍາຂອງເຈົ້າໂດຍການສໍາແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ຄົນຍາກຈົນ; ເພື່ອວ່າຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງເຈົ້າອາດຈະຍືນຍາວອອກໄປ.’ ດານີເອນ 4:27.”
“ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈສິ່ງເຫຼົ່ານີ້,—ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ‘ຄວາມຊອບທຳຍົກຊູຊາດໜຶ່ງຂຶ້ນສູງ;’ ວ່າ ‘ບັນລັງຖືກສະຖາປະນາໂດຍຄວາມຊອບທຳ,’ ແລະ ‘ຖືກຄ້ຳຈູນໄວ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ;’ ເພື່ອຈະຕະໜັກເຖິງການສຳແດງຜົນຂອງຫຼັກການເຫຼົ່ານີ້ໃນການປະກົດແຫ່ງຣິດອຳນາດຂອງພຣະອົງຜູ້ທີ່ ‘ຊົງປົດກະສັດທັງຫຼາຍອອກ ແລະ ຊົງສະຖາປະນາກະສັດທັງຫຼາຍຂຶ້ນ,’—ນີ້ຄືການເຂົ້າໃຈປັດຊະຍາແຫ່ງປະຫວັດສາດ. Proverbs 14:34; 16:12; 20:28; Daniel 2:21.”
“ມີແຕ່ໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ທີ່ສິ່ງນີ້ຖືກສະແດງອອກຢ່າງຊັດເຈນ. ໃນທີ່ນີ້ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ກຳລັງຂອງບັນດາຊາດ ເຊັ່ນດຽວກັບຂອງປະຈຳບຸກຄົນ ບໍ່ໄດ້ພົບເຫັນຢູ່ໃນໂອກາດ ຫຼື ສິ່ງອຳນວຍທີ່ປາກົດວ່າເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍ່ອາດຖືກເອົາຊະນະໄດ້; ມັນບໍ່ໄດ້ພົບເຫັນຢູ່ໃນຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ພວກເຂົາໂອ້ອວດ. ມັນຖືກວັດແທກດ້ວຍຄວາມສັດຊື່ ທີ່ພວກເຂົາກະທຳໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ.” Prophets and Kings, 501, 502.
ຫົວຂໍ້ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນການລຸກຂຶ້ນ ແລະ ການຕົກລົງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້, ແຕ່ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ບົ່ງຊີ້ເຖິງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ແລະ ການທົດສອບຄັ້ງທີສອງໃນສາມຄັ້ງ ທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນເວລາແຫ່ງອວະສານໃນປີ 1989 ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບ.
ການປະທັບຕານັ້ນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນສັນຍະລັກໂດຍດານີເອນໃນຖ້ຳສິງ, ຊາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນໃນເຕົາໄຟທີ່ລຸກໂຊນ, ດານີເອນແລະຊາຍຜູ້ມີຄຸນຄ່າສາມຄົນອະທິຖານເພື່ອເຂົ້າໃຈຄວາມຝັນຂອງເນບູກາດເນັດຊາວ່າດ້ວຍຮູບປັ້ນແລະສັດຮ້າຍໃນບົດທີສອງ, ດານີເອນອະທິຖານຕາມຄຳອະທິຖານໃນພຣະບັນຍັດເລວີບົດທີຊາວຫົກໃນບົດທີເກົ້າ, ບັນດາຄົນມີປັນຍາຜູ້ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້, ໂຢຊວຍຜູ້ຖືກຍົກຄວາມບາບອອກໃນເຊກາຣີຢາບົດທີສາມ, ເຊຣຸບບາເບນໃນບົດທີສີ່, ໂຢເຊບກາຍເປັນຜູ້ປົກຄອງອັນດັບສອງໃນເອຢິບ, ພວກສາວົກໃນຫ້ອງຊັ້ນເທິງເປັນເວລາສິບວັນກ່ອນວັນເພນເຕກອດ, ພວກມິນເລີໄຣດທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍເອັກເຊເຕີ, ລາຊາໂຣນຳຂະບວນໃນການເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ, ແລະໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີເຈັດ.
ຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 2014 ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນ ແລະໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ການທົດສອບທາງທັດສະນະ, ທີ່ຊຶ່ງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກ “ເຮັດໃຫ້ຂາວ,” ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນ. ເສັ້ນທີຫ້າໃນບົດທີສິບເອັດແມ່ນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ.
ພາບລວມຂອງແຖວທີຫ້າ
ເພາະວ່າກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະກັບຄືນມາ ແລະຈະຍົກກອງທັບອັນຫຼວງຫຼາຍ ຍິ່ງກວ່າເທື່ອກ່ອນ ແລະແນ່ນອນວ່າຫຼັງຈາກຫຼາຍປີໄປແລ້ວ ລາວຈະມາພ້ອມກັບກອງທັບໃຫຍ່ ແລະດ້ວຍຊັບສົມບັດອັນຫຼວງຫຼາຍ. ແລະໃນສະໄໝນັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນຊົນຊາດຂອງເຈົ້າກໍຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດນັ້ນ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈະມາ ແລະຈະກໍ່ຄູຫຼືເນີນລ້ອມເມືອງ ແລະຈະຍຶດເມືອງທີ່ມີປ້ອມປາການແຂງແຮງທີ່ສຸດ; ແລະກຳລັງຂອງຝ່າຍໃຕ້ຈະບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້ ທັງປະຊາຊົນທີ່ຄັດເລືອກຂອງລາວກໍຈະບໍ່ອາດຕ້ານທານໄດ້ເຊັ່ນກັນ ແລະຈະບໍ່ມີເຫດກຳລັງໃດເພື່ອຕ້ານທານໄດ້. ດານີເອນ 11:13–15.
ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປີ 200 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະພວກມັນຊີ້ບອກເຖິງຍຸດທະການແຫ່ງ Panium, ຊຶ່ງລວມທັງບັນດາກະສັດທີ່ເປັນຝ່າຍກົງກັນຂ້າມແລະພັນທະມິດຂອງພວກເຂົາ, ແລະຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຍັງເປັນຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດທີ່ໂຣມນອກສາສະໜາໄດ້ເຂົ້າມາສະແດງອຳນາດຂອງຕົນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປະຫວັດສາດຂອງດານີເອນບົດ 11. ຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ຄອບຄຸມທັງການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແຕ່ຍັງລວມເອົາປະຫວັດຕາມພຣະຄຳພີຂອງພຣະຄຣິດໃນການສະເດັດໄປຢ້ຽມຢາມ Caesarea Philippi, ບ່ອນທີ່ເປໂຕຊີ້ບອກການປະທັບຕາຂອງຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ປະຫວັດສາດນີ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປະທັບຕາຜູ້ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງການທົດສອບປະການທີສາມໃນສາມປະການແຫ່ງບົດ 12 ອັນປະກອບດ້ວຍການ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ.”
ຂໍ້ພຣະຄຳສາມຂໍ້ນີ້ນຳໄປສູ່ຂໍ້ທີສິບຫົກ ບ່ອນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາຖືກນຳສະແດງ. ເມື່ອການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 17 ສິງຫາ 1844, ພວກຍິງພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາໄດ້ນຳຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄປທົ່ວແນວຊາຍຝັ່ງຕາເວັນອອກຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນຫົກສິບຫົກວັນ. ມີຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ຍິງພົມມະຈາຣີທັງໝົດຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຄົນຈຳພວກໜຶ່ງບໍ່ມີນ້ຳມັນ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ສິ່ງນັ້ນບົ່ງຊີ້. ເມື່ອຊື່ຂອງ Simon Barjona ຖືກປ່ຽນເປັນ Peter ການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນກໍຖືກໝາຍໄວ້. ນັບແຕ່ຈຸດນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະເຢຊູໄດ້ເລີ່ມສັ່ງສອນພວກສາວົກກ່ຽວກັບເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ເກື່ອງໂຍງກັບໄມ້ກາງແຂນ.
ໄມ້ກາງແຂນແມ່ນສັນຍາລັກແຫ່ງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ ແລະ William Miller ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍ John the Baptist ຜູ້ຊຶ່ງໃນທາງກັບກັນກໍໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍ Elijah ໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອນຳສະເໜີ “ເຫດການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງ” ດັ່ງທີ່ທັງ John the Baptist ແລະ Elijah ໄດ້ກະທຳ. John ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນລັກສະນະນີ້.
ແຕ່ເມື່ອທ່ານເຫັນພວກຟາຣີຊາຍແລະຊາດູກາຍຫຼາຍຄົນມາຫາການບັບຕິສະມາຂອງທ່ານ ທ່ານຈຶ່ງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ໂອ ຊາດເຊື້ອແຫ່ງງູພິດ, ໃຜໄດ້ເຕືອນພວກທ່ານໃຫ້ຫຼີກໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມານັ້ນ?” ມັດທາຍ 3:7
ເອລີຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນລັກສະນະນີ້.
ແລະ ອາຮາບໄດ້ສ້າງເສົາບູຊາ; ແລະ ອາຮາບໄດ້ກະທຳຫຼາຍກວ່າກະສັດທັງປວງແຫ່ງອິດສະຣາເອນທີ່ຢູ່ກ່ອນໜ້າລາວ ໃນການຍົວະພຣະພິໂລດຂອງພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ. ໃນສະໄໝຂອງລາວ ຮີເອນຊາວເບັດເອນໄດ້ກໍ່ສ້າງເຢຣິໂກຂຶ້ນ; ເຂົາໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງເມືອງນັ້ນໂດຍເສຍອາບີຣາມບຸດຫົວປີຂອງຕົນ, ແລະ ໄດ້ຕັ້ງປະຕູຂອງມັນຂຶ້ນໂດຍເສຍເສກຸບບຸດຄົນສຸດທ້າຍຂອງຕົນ, ຕາມພຣະທຳຂອງພຣະຢາເວ ຊຶ່ງພຣະອົງໄດ້ຕັດໄວ້ໂດຍຜ່ານໂຢຊວຍ ບຸດຂອງນູນ. ແລະ ເອລີຢາຊາວຕິດສະເບ ຜູ້ເປັນຊາວກິເລອາດ, ໄດ້ກ່າວແກ່ອາຮາບວ່າ, “ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່, ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງຜູ້ທີ່ຂ້ານ້ອຍຢືນຢູ່ນັ້ນ, ໃນຫຼາຍປີນີ້ຈະບໍ່ມີທັງນ້ຳຄ້າງ ຫຼື ຝົນ ນອກຈາກຕາມຄຳຂອງຂ້ານ້ອຍ.” 1 ກະສັດ 16:33–17:1
ເມື່ອກ່າວເຖິງພາລະກິດຂອງ William Miller ໃນຖານະນັກປະຕິຮູບໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່, Sister White ໄດ້ກ່າວວ່າ:
“ມັນເປັນຄວາມຈຳເປັນທີ່ມະນຸດທັງຫຼາຍຄວນຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນເຖິງອັນຕະລາຍຂອງຕົນ; ແລະວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຄວນຖືກປຸກເຮົ້າໃຫ້ຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດການອັນຂັງຂຶມທີ່ເກື່ອງພັນກັບການປິດສະໄໝແຫ່ງພຣະຄຸນ.” The Great Controversy, 310.
ຂໍ້ພຣະຄຳພີຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນ ບົດທີ 11 ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຫດການທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ.” ເຫດການເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1989, ແລະໄດ້ຖືກສຳແດງຢ່າງແຈ້ງຊັດ.
“ກ່ອນການຖືກຕອກກາງແຂນຂອງພຣະອົງ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລອດໄດ້ຊົງອະທິບາຍແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຈະຖືກປະຫານເຖິງຄວາມຕາຍ ແລະຈະຊົງຄືນພຣະຊົນຈາກອຸບໂມງ; ແລະບັນດາທູດສະຫວັນກໍຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອປະທັບຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງໄວ້ໃນຄວາມຄິດແລະໃນດວງໃຈຂອງເຂົາທັງຫລາຍ. ແຕ່ສາວົກທັງຫລາຍກຳລັງເຝົ້າຄອຍການຊ່ວຍກູ້ທາງໂລກຈາກແອກຂອງໂຣມັນ, ແລະເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ອາດທົນຕໍ່ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ ພຣະອົງຜູ້ທີ່ຄວາມຫວັງທັງສິ້ນຂອງເຂົາທັງຫລາຍໄດ້ຮວມສູນຢູ່ນັ້ນ ຈະຕ້ອງທົນທຸກການຕາຍອັນນ່າອັບອາຍ. ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຂົາທັງຫລາຍຈຳເປັນຕ້ອງລະນຶກໄວ້ ໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກຄວາມຄິດຂອງເຂົາທັງຫລາຍ; ແລະເມື່ອເວລາແຫ່ງການທົດລອງມາເຖິງ ມັນກໍພົບວ່າເຂົາທັງຫລາຍບໍ່ໄດ້ຕຽມພ້ອມ. ການຕາຍຂອງພຣະເຢຊູໄດ້ທຳລາຍຄວາມຫວັງຂອງເຂົາທັງຫລາຍຢ່າງສິ້ນເຊີງ ປານປະດຸດວ່າພຣະອົງບໍ່ເຄີຍຊົງເຕືອນເຂົາທັງຫລາຍໄວ້ລ່ວງໜ້າເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຄຳພະຍາກອນ ອະນາຄົດໄດ້ຖືກເປີດເຜີຍໄວ້ຕໍ່ໜ້າພວກເຮົາຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ມັນໄດ້ຖືກເປີດແກ່ສາວົກໂດຍຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດ. ເຫດການທັງຫລາຍທີ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາ ແລະພາລະກິດແຫ່ງການຕຽມພ້ອມສຳລັບເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກ ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນ. ແຕ່ຄົນເປັນອັນມາກຫລາຍບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄວາມຈິງສຳຄັນເຫລົ່ານີ້ ບໍ່ຕ່າງຈາກວ່າມັນບໍ່ເຄີຍຖືກເປີດເຜີຍເລີຍ. ຊາຕານເຝົ້າຄອຍເພື່ອຈະຊິງເອົາທຸກຄວາມປະທັບໃຈທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາທັງຫລາຍສະຫລາດເຖິງຄວາມລອດ, ແລະເວລາແຫ່ງຄວາມທຸກລຳບາກຈະພົບເຫັນເຂົາທັງຫລາຍຍັງບໍ່ພ້ອມ.” The Great Controversy, 595.
ທີ່ເມືອງ Caesarea Philippi, ຄື Panium, ຊຶ່ງຢູ່ໃນຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າ, ພຣະຄຣິດໄດ້ເລີ່ມສັ່ງສອນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກ່ຽວກັບໄມ້ກາງແຂນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແບບຂອງປະຫວັດການຊຸມນຸມຄ້າຍ Exeter ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບຂອງຄົນຈຳນວນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ” ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ, ແລະໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຂະບວນການຂອງຄົນຈຳນວນຫນຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ ເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບ “ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ” ຖືກເປີດຜະນຶກຢູ່ພາຍໃນປະຫວັດອັນຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.
“ໃນວັນນີ້, ໃນພຣະວິນຍານແລະລິດອໍານາດຂອງເອລີຢາ ແລະຂອງໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງແຕ່ງຕັ້ງ ກໍາລັງເອີ້ນຄວາມສົນໃຈຂອງໂລກທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ເພື່ອການພິພາກສາ ໃຫ້ຫັນໄປສູ່ເຫດການອັນສໍາຄັນແລະນ່າເກງຂາມ ທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້າ ອັນເກື່ອງພັນກັບຊົ່ວໂມງສຸດທ້າຍແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ ແລະການປາກົດມາຂອງພຣະຄຣິດເຢຊູ ໃນຖານະກະສັດເໜືອບັນດາກະສັດ ແລະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອບັນດາເຈົ້ານາຍ.” Prophets and Kings, 715, 716.
“ເຫດການທີ່ກ່ຽວພັນກັບການປິດສະໄໝແຫ່ງພຣະຄຸນ” ແມ່ນເຫດການທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກຢູ່ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ. ໃນພຣະທຳເຊກາຣິຢາ ບົດທີສາມ ພາບສຸດທ້າຍຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນໄດ້ຖືກສະແດງເປັນພາບປະກອບ. ການດົນບັນດານໄດ້ເຊື່ອມລວມຄຳພະຍານຂອງເຊກາຣິຢາເຂົ້າກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາໃນເອເຊກຽນ ບົດທີເກົ້າ.
ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າກໍາລັງຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຊ້າອັນໜ້າຊັງທີ່ໄດ້ກະທໍາຂຶ້ນໃນແຜ່ນດິນ. ດ້ວຍນ້ໍາຕາ ພວກເຂົາເຕືອນຄົນອະທໍາເຖິງອັນຕະລາຍຂອງພວກເຂົາໃນການຢຽບຍ່ໍາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດ້ວຍຄວາມເສົ້າສະຫຼົດທີ່ບໍ່ອາດພັນລະນາໄດ້ ພວກເຂົາຖ່ອມຕົນລົງຕໍ່ຫນ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເນື່ອງດ້ວຍການລ່ວງລະເມີດຂອງຕົນເອງ. ຄົນອະທໍາເຍາະເຍີ້ຍຄວາມເສົ້າຂອງພວກເຂົາ, ຫົວເລາະຄໍາຮ້ອງວິງວອນອັນຈິງຈັງຂອງພວກເຂົາ, ແລະເຍາະເຢີ້ຍສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເອີ້ນວ່າຄວາມອ່ອນແອ. ແຕ່ຄວາມທຸກໃຈແລະຄວາມຖ່ອມຕົນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເປັນຫຼັກຖານອັນແນ່ຊັດວ່າ ພວກເຂົາກໍາລັງໄດ້ຮັບພະລັງແລະຄວາມສົງ່າຂອງລັກສະນະນິສັຍຄືນມາ ຊຶ່ງໄດ້ສູນເສຍໄປເນື່ອງຈາກບາບ. ເປັນເພາະພວກເຂົາກໍາລັງເຂົ້າໃກ້ພຣະຄຣິດຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະດວງຕາຂອງພວກເຂົາຈັບຈ້ອງຢູ່ທີ່ຄວາມບໍລິສຸດອັນສົມບູນຂອງພຣະອົງ ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເຫັນຄວາມບາບຊົ່ວອັນເກີນປະມານຂອງບາບຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງ. ຄວາມສໍານຶກຜິດແລະການຖ່ອມຕົນລົງຂອງພວກເຂົາເປັນທີ່ພໍພຣະໄທໃນສາຍພຣະເນດຂອງພຣະເຈົ້າຫຼາຍຢ່າງຫາທີ່ສຸດມິໄດ້ ຍິ່ງກວ່າຈິດໃຈທີ່ໝັ້ນໃຈໃນຕົນເອງແລະຍະໂສທະນົງຕົນຂອງຄົນທີ່ບໍ່ເຫັນເຫດໃຫ້ຕ້ອງໂສກເສົ້າ, ຜູ້ທີ່ດູຖູກຄວາມອ່ອນສຸພາບຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະອ້າງວ່າຕົນບໍລິບູນແບບຂະນະທີ່ກໍາລັງລ່ວງລະເມີດພຣະບັນຍັດອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມອ່ອນສຸພາບແລະຄວາມຖ່ອມໃຈເປັນເງື່ອນໄຂສໍາລັບພະລັງແລະໄຊຊະນະ. ມົງກຸດແຫ່ງລັດສະໝີກໍາລັງຄອຍຖ້າຜູ້ທີ່ກົ້ມລົງຢູ່ທີ່ຕີນໄມ້ກາງແຂນ. ຄົນທີ່ໂສກເສົ້າເຫຼົ່ານີ້ເປັນສຸກ ເພາະພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການປອບໂຍນ.
ບັນດາຜູ້ສັດຊື່ຜູ້ອະທິຖານນັ້ນ, ເປັນດັ່ງວ່າ, ຖືກປິດລ້ອມໄວ້ກັບພຣະເຈົ້າ. ພວກເຂົາເອງກໍບໍ່ຮູ້ວ່າຕົນໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຢ່າງໝັ້ນຄົງພຽງໃດ. ບັນດາຜູ້ປົກຄອງແຫ່ງໂລກນີ້, ໂດຍຖືກຊາຕານຍຸແຍ່, ກຳລັງສະແຫວງຫາທາງທຳລາຍພວກເຂົາ; ແຕ່ຖ້າດວງຕາຂອງເຂົາຖືກເປີດອອກ, ເໝືອນດັ່ງດວງຕາຂອງຄົນໃຊ້ຂອງເອລີຊາທີ່ເມືອງ Dothan, ພວກເຂົາຈະເຫັນທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າຕັ້ງຄ້າຍລ້ອມຢູ່ຮອບໆພວກເຂົາ, ແລະໂດຍຄວາມສະຫວ່າງພະລັງແລະສະຫງ່າລາສີຂອງຕົນ ກໍກັກຂັດກອງທັບແຫ່ງຄວາມມືດໄວ້.
“ເມື່ອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖ່ອມຈິດວິນຍານຂອງຕົນລົງຢູ່ຕໍ່ພຣະພັກຂອງພຣະອົງ, ອ້ອນວອນຂໍຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງໃຈ, ພຣະບັນຊາກໍຖືກປະທານອອກມາວ່າ, ‘ຈົ່ງຖອດເສື້ອຜ້າອັນໂສໂຄກນັ້ນອອກຈາກເຂົາ,’ ແລະຖ້ອຍຄຳແຫ່ງການໜຸນໃຈກໍຖືກກ່າວຂຶ້ນວ່າ, ‘ເບິ່ງແມ, ເຮົາໄດ້ໃຫ້ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຈົ້າຜ່ານພົ້ນໄປຈາກເຈົ້າແລ້ວ, ແລະເຮົາຈະສວມເສື້ອຜ້າຊຸດໃໝ່ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ.’ ເສື້ອຄຸມອັນຂາວບໍລິສຸດແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດຖືກສວມໃຫ້ແກ່ບຸດຫຼານຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ໄດ້ຜ່ານການທົດລອງ, ການລໍ້ລວງ, ແຕ່ຍັງຄົງສັດຊື່. ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຜູ້ຖືກດູໝິ່ນນັ້ນຖືກສວມເສື້ອອາພອນອັນຮຸ່ງໂລດ, ແລະຈະບໍ່ຖືກເຮັດໃຫ້ເປື້ອນເປິະອີກຕໍ່ໄປໂດຍຄວາມເນົ່າເສຍຂອງໂລກ. ຊື່ຂອງເຂົາຖືກຮັກສາໄວ້ໃນສົ້ມບັນຊີແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະເມສານ້ອຍ, ຖືກຂຽນໄວ້ທ່າມກາງບັນດາຜູ້ສັດຊື່ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ. ເຂົາໄດ້ຕໍ່ຕ້ານເລ່ຫຼ່ຽມຂອງຜູ້ຫຼອກລວງ; ເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ຫັນອອກຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງຕົນໂດຍສຽງຄຳຮາມຂອງມັງກອນ. ບັດນີ້ເຂົາປອດໄພຕະຫຼອດນິລັນດອນຈາກກົນອຸບາຍຂອງຜູ້ລໍ້ລວງ. ບາບຂອງເຂົາຖືກໂອນໄປຫາຕົ້ນກຳເນີດຂອງບາບ. ແລະຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບການອະໄພ ແລະຖືກຍອມຮັບເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໄດ້ຮັບກຽດອີກດ້ວຍ. ‘ມົງກຸດອັນງາມສົມ’ ຖືກສວມໄວ້ເທິງສີສະຂອງເຂົາ. ເຂົາຈະເປັນດັ່ງກະສັດ ແລະປະໂຣຫິດຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ. ໃນຂະນະທີ່ຊາຕານກຳລັງຍົກຂໍ້ກ່າວຫາຂອງມັນຂຶ້ນ ແລະສະແຫວງຫາທາງທຳລາຍຄະນະນີ້, ບັນດາທູດສະຫວັນບໍລິສຸດ, ຊຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດເຫັນ, ໄດ້ຜ່ານໄປມາ, ວາງຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງພຣະຊົນຢູ່ເທິງເຂົາ. ເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງພູເຂົາຊີໂອນກັບພຣະເມສານ້ອຍ, ມີພຣະນາມຂອງພຣະບິດາຂຽນໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງເຂົາ. ເຂົາຮ້ອງເພງໃໝ່ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງ, ເພງນັ້ນຊຶ່ງບໍ່ມີຜູ້ໃດຮຽນຮູ້ໄດ້ນອກຈາກໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ທີ່ຖືກໄຖ່ອອກມາຈາກໂລກ. ‘ເຫຼົ່ານີ້ແຫຼະແມ່ນຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປທຸກແຫ່ງທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ. ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຜູ້ທີ່ຖືກໄຖ່ອອກມາຈາກທ່າມກາງມະນຸດ, ເປັນຜົນຫົວປີຖວາຍແດ່ພຣະເຈົ້າ ແລະແດ່ພຣະເມສານ້ອຍ. ແລະໃນປາກຂອງເຂົາບໍ່ພົບການຫຼອກລວງໃດໆເລີຍ: ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ມີຕຳນິຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ.’”
“ໃນບັດນີ້ ການສຳເລັດຢ່າງຄົບຖ້ວນຂອງຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານັ້ນຂອງທູດສະຫວັນໄດ້ມາເຖິງແລ້ວຄື: ‘ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງ, ໂອ ໂຢຊວຍ ມະຫາປຸໂລຫິດ, ເຈົ້າ ແລະ ພວກຂອງເຈົ້າທີ່ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ: ເພາະພວກເຂົາເປັນຄົນທີ່ເປັນທີ່ພິສະດານໃຈ: ເພາະ, ເບິ່ງແມ, ເຮົາຈະນຳຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງເຮົາຄື ກິ່ງງອກ ອອກມາ.’ ພຣະຄຣິດຖືກສຳແດງໃຫ້ເຫັນເປັນພຣະຜູ້ໄຖ່ ແລະ ພຣະຜູ້ຊ່ວຍກູ້ຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ແທ້ໆ ຄົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ນັ້ນເປັນ ‘ຄົນທີ່ເປັນທີ່ພິສະດານໃຈ,’ ເມື່ອນ້ຳຕາ ແລະ ຄວາມຖ່ອມລົງແຫ່ງການຈາລຶກຂອງພວກເຂົາ ຖືກແທນທີ່ດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມ ແລະ ກຽດສັກສີໃນທີ່ປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະເມສານ້ອຍ. ‘ໃນວັນນັ້ນ ກິ່ງງອກຂອງພຣະຢາເວຈະງົດງາມ ແລະ ສະຫງ່າລາສີ, ແລະ ຜົນແຜ່ນດິນຈະດີເລີດ ແລະ ສວຍງາມສຳລັບພວກທີ່ລອດພົ້ນຈາກອິສຣາເອນ. ແລະ ຈະເປັນວ່າ ຜູ້ທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນຊີໂອນ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຍັງຄົງຢູ່ໃນເຢຣູຊາເລັມ, ຈະຖືກເອີ້ນວ່າບໍລິສຸດ, ຄື ທຸກຄົນທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນບັນດາຜູ້ມີຊີວິດໃນເຢຣູຊາເລັມ.”’ Testimonies, ເຫຼັ້ມ 5, 474–476.
ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແມ່ນກຸ່ມຂອງເອເຊກຽນຜູ້ທີ່ “ຖືກປະທັບຕາ” ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາ “ຖອນຫາຍໃຈແລະຮ້ອງໄຫ້” ເນື່ອງດ້ວຍການອະພັດຖະທັມທັງຫຼາຍທີ່ມີຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ. ພວກເຂົາຖືກປະທັບຕາເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບອາພອນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ ແລະຜ້າພັນສີສະອັນງາມ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງ “ກະສັດແລະປະໂລຫິດ” ຕາມຄຳຂອງເປໂຕ, ຜູ້ທີ່ແຕ່ກ່ອນບໍ່ແມ່ນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ.
ແຕ່ພວກທ່ານເປັນຊາດພັນທີ່ຖືກຊົງເລືອກໄວ້, ເປັນພວກປຸໂຣຫິດແຫ່ງກະສັດ, ເປັນຊົນຊາດອັນບໍລິສຸດ, ເປັນຊົນຊາດອັນເປັນກຳມະສິດພິເສດ; ເພື່ອວ່າພວກທ່ານຈະປະກາດຄຸນຄວາມດີອັນສົມຄວນແກ່ການສັນລະເສີນຂອງພຣະອົງ ຜູ້ໄດ້ຊົງເອີ້ນພວກທ່ານອອກຈາກຄວາມມືດ ເຂົ້າສູ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນອັດສະຈັນຂອງພຣະອົງ: ໃນຄາວກ່ອນພວກທ່ານບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ, ແຕ່ບັດນີ້ເປັນຊົນຊາດຂອງພຣະເຈົ້າແລ້ວ: ຄາວກ່ອນພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາ, ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ຮັບພຣະເມດຕາແລ້ວ. ທ່ານທີ່ຮັກຍິ່ງ, ຂ້າພະເຈົ້າວິງວອນພວກທ່ານໃນຖານະຄົນຕ່າງດ້າວແລະຄົນເດີນທາງຊົ່ວຄາວ, ໃຫ້ຫລີກເວັ້ນຈາກຕັນຫາຝ່າຍເນື້ອໜັງ ຊຶ່ງທຳສົງຄາມຕໍ່ສູ້ກັບຈິດວິນຍານ; ຈົ່ງມີການປະພຶດອັນດີງາມຂອງພວກທ່ານທ່າມກາງຄົນຕ່າງຊາດ: ເພື່ອວ່າໃນສິ່ງທີ່ເຂົາກ່າວຮ້າຍພວກທ່ານວ່າເປັນຄົນເຮັດຊົ່ວ, ເຂົາຈະໄດ້ເຫັນການດີຂອງພວກທ່ານ ແລະຖວາຍພຣະກຽດແດ່ພຣະເຈົ້າໃນວັນແຫ່ງການຊົງຢ້ຽມຢາມ. 1 ເປໂຕ 2:9–12.
ບັດນີ້ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າພວກເຈົ້າຈະເຊື່ອຟັງສຽງຂອງເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະຮັກສາພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ ແລ້ວພວກເຈົ້າຈະເປັນຊັບສົມບັດອັນພິເສດຂອງເຮົາ ເໜືອຊົນຊາດທັງປວງ; ເພາະວ່າແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເປັນຂອງເຮົາ. ແລະພວກເຈົ້າຈະເປັນອານາຈັກແຫ່ງປະໂຣຫິດ ແລະເປັນຊົນຊາດອັນບໍລິສຸດແກ່ເຮົາ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າຈະຕ້ອງກ່າວແກ່ບັນດາລູກຫຼານອິສຣາເອນ. ອົບພະຍົບ 19:5, 6
ໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້, ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າກັບຊົນຊາດຂອງພຣະອົງຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດ ຈະຖືກຟື້ນຟູຂຶ້ນໃໝ່. “ໃນວັນນັ້ນ ເຮົາຈະທຳພັນທະສັນຍາເພື່ອພວກເຂົາກັບສັດປ່າໃນທົ່ງນາ, ກັບນົກໃນທ້ອງຟ້າ, ແລະກັບສິ່ງທີ່ເລືອຄານເທິງພື້ນດິນ; ແລະເຮົາຈະຫັກຄັນທະນູ ແລະດາບ ແລະສົງຄາມໃຫ້ໝົດໄປຈາກແຜ່ນດິນໂລກ, ແລະເຮົາຈະໃຫ້ພວກເຂົານອນລົງຢ່າງປອດໄພ. ແລະເຮົາຈະຫມັ້ນຄູ່ເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາເປັນນິດ; ແມ່ນແທ້, ເຮົາຈະຫມັ້ນຄູ່ເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມຊອບທຳ, ໃນຄວາມຍຸດຕິທຳ, ໃນຄວາມຮັກອັນຫມັ້ນຄົງ, ແລະໃນຄວາມເມດຕາສົງສານ. ເຮົາຈະຫມັ້ນຄູ່ເຈົ້າໄວ້ກັບເຮົາໃນຄວາມສັດຊື່; ແລະເຈົ້າຈະຮູ້ຈັກພຣະເຢໂຫວາ.”
“ໃນວັນນັ້ນຈະບັງເກີດຂຶ້ນວ່າ ເຮົາຈະຕອບ ພຣະຢາເວກ່າວດັ່ງນີ້ ເຮົາຈະຕອບຟ້າສະຫວັນ ແລະຟ້າສະຫວັນຈະຕອບແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະແຜ່ນດິນໂລກຈະຕອບເຂົ້າ, ນ້ຳອະງຸ່ນ, ແລະນ້ຳມັນ; ແລະສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຕອບເຢຊະເຣເອນ. ແລະເຮົາຈະຫວ່ານນາງໄວ້ເພື່ອເຮົາໃນແຜ່ນດິນ; ແລະເຮົາຈະເມດຕາຕໍ່ນາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ; ແລະເຮົາຈະກ່າວແກ່ພວກທີ່ບໍ່ແມ່ນປະຊາຊົນຂອງເຮົາວ່າ ເຈົ້າເປັນປະຊາຊົນຂອງເຮົາ; ແລະພວກເຂົາຈະກ່າວວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ.” ໂຮເຊອາ 2:14–23
“‘ໃນວັນນັ້ນ,... ຄົນອິດສະຣາເອນທີ່ເຫຼືອຢູ່ ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຫຼົບໜີອອກມາຈາກວົງວານຂອງຢາໂຄບ,... ຈະອາໄສຢູ່ໃນພຣະຢາເວ ອົງບໍລິສຸດແຫ່ງອິດສະຣາເອນ ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງ.’ Isaiah 10:20. ຈາກ ‘ທຸກຊາດ ແລະ ທຸກຕະກູນ ແລະ ທຸກພາສາ ແລະ ທຸກຊົນຊາດ’ ຈະມີຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຜູ້ຈະຕອບຮັບຂ່າວສານນີ້ຢ່າງຍິນດີວ່າ, ‘ຈົ່ງຢ້ານຢຳພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈົ່ງຖວາຍພຣະສິຣິແດ່ພຣະອົງ; ເພາະວ່າເວລາແຫ່ງການພິພາກສາຂອງພຣະອົງໄດ້ມາເຖິງແລ້ວ.’ ພວກເຂົາຈະຫັນໜີຈາກຮູບເຄົາລົບທຸກຢ່າງທີ່ຜູກມັດພວກເຂົາໄວ້ກັບໂລກນີ້, ແລະ ຈະ ‘ນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ທີ່ຊົງສ້າງຟ້າສະຫວັນ ແລະ ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ທະເລ ແລະ ບໍ່ນ້ຳພຸທັງຫຼາຍ.’ ພວກເຂົາຈະປົດປ່ອຍຕົນເອງອອກຈາກການພົວພັນອັນພັນລະພັນທຸກປະການ, ແລະ ຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າໂລກເປັນອະນຸສາວະລີແຫ່ງພຣະເມດຕາຂອງພຣະເຈົ້າ. ໂດຍເຊື່ອຟັງຕໍ່ຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນຊອບທຳຂອງສະຫວັນທຸກປະການ, ພວກເຂົາຈະໄດ້ຮັບການຮັບຮູ້ຈາກທັງທູດສະຫວັນ ແລະ ມະນຸດ ວ່າເປັນຜູ້ທີ່ ‘ຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອແຫ່ງພຣະເຢຊູ.’ Revelation 14:6–7, 12.”
“‘ຈົ່ງເບິ່ງເຖີດ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ, ວັນເວລາກຳລັງຈະມາເຖິງ ເມື່ອຄົນໄຖນາຈະຕາມທັນຄົນກ່ຽວ ແລະຄົນຢຽບອະງຸ່ນຈະຕາມທັນຜູ້ຫວ່ານເມັດພືດ; ພູເຂົາຈະຢອດນ້ຳອະງຸ່ນຫວານ ແລະເນີນພູທັງປວງຈະລະລາຍໄປ. ແລະເຮົາຈະນຳເຊີຍຊະເລີຍຂອງຊົນຊາດອິດສະຣາເອນ ປະຊາຊົນຂອງເຮົາກັບຄືນມາ ແລະເຂົາທັງຫລາຍຈະສ້າງເມືອງທີ່ຮ້າງເປົ່າຂຶ້ນໃໝ່ ແລະອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະປູກສວນອະງຸ່ນ ແລະດື່ມນ້ຳອະງຸ່ນຈາກສວນນັ້ນ; ເຂົາທັງຫລາຍຈະຈັດສວນ ແລະກິນຜົນຂອງສວນນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະປູກເຂົາໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນຂອງເຂົາ ແລະເຂົາຈະບໍ່ຖືກຖອນອອກຈາກແຜ່ນດິນທີ່ເຮົາໄດ້ໃຫ້ແກ່ເຂົານັ້ນອີກຕໍ່ໄປ, ພຣະຢາເວ ພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າຕັດດັ່ງນີ້. ອາໂມດ 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.
ເປັນທີ່ປາກົດຊັດວ່າ ນັບແຕ່ເວລາທີ່ຊົນລຸ້ນສຸດທ້າຍທີ່ຖືກຊົງເລືອກໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໄດ້ຮັບການປະທັບຕາແລ້ວນັ້ນ ຍັງມີຄົນຕ່າງຊາດຢູ່ຜູ້ທີ່ສາມາດຖືກຊັກນຳໄດ້ໂດຍວິຖີຊີວິດ (ການປະພຶດ) ຂອງຄົນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ໃນວັນແຫ່ງການສະເດັດຢ້ຽມຢາມຂອງຄົນຕ່າງຊາດ.
“ອຳນາດແລະກຳລັງຂອງມະນຸດບໍ່ໄດ້ສະຖາປະນາຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອຳນາດແລະກຳລັງນັ້ນກໍບໍ່ອາດທຳລາຍມັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ. ຄຣິດຈັກຖືກສ້າງຂຶ້ນບໍ່ແມ່ນເທິງສີລາແຫ່ງກຳລັງຂອງມະນຸດ ແຕ່ເທິງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜູ້ຊົງເປັນສີລານິລັນດອນ ແລະ ‘ປະຕູແຫ່ງນະລົກຈະບໍ່ມີໄຊຊະນະເໜືອມັນໄດ້.’ Matthew 16:18. ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້ານຳຄວາມໝັ້ນຄົງມາສູ່ພຣະກິດຂອງພຣະອົງ. ‘ຢ່າໄວ້ວາງໃຈໃນເຈົ້ານາຍ ຫຼືໃນບຸດຂອງມະນຸດ’ ເປັນພຣະວັດຈະນະທີ່ມາເຖິງພວກເຮົາ. Psalm 146:3. ‘ໃນຄວາມສະງົບແລະໃນຄວາມໄວ້ວາງໃຈຈະເປັນກຳລັງຂອງພວກເຈົ້າ.’ Isaiah 30:15. ພຣະລາຊກິດອັນຮຸ່ງໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກສະຖາປະນາເທິງຫຼັກການອັນເປັນນິລັນດອນແຫ່ງຄວາມຊອບທຳ ຈະບໍ່ມີວັນສູນເປົ່າໄປ. ມັນຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປຈາກກຳລັງສູ່ກຳລັງ ‘ບໍ່ແມ່ນໂດຍລິດເດດ ຫຼືໂດຍອຳນາດ ແຕ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງເຮົາ ພຣະຢາເວໄດ້ຕັດວ່າດັ່ງນັ້ນ.’ Zechariah 4:6.”
ພຣະສັນຍາວ່າ, “ມືຂອງເຊຣູບາເບນໄດ້ວາງຮາກຖານຂອງພຣະນิเวດນີ້; ມືຂອງທ່ານຈະສໍາເລັດມັນດ້ວຍ,” ໄດ້ສໍາເລັດຢ່າງແທ້ຈິງຕາມຕົວອັກສອນ. ຂໍ້ 9. “ພວກຜູ້ເຖົ້າແກ່ຂອງຊາວຢິວໄດ້ກໍ່ສ້າງ, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຜ່ານການພະຍາກອນຂອງຮາກກາຍຜູ້ພະຍາກອນ ແລະເຊກາຣີຢາບຸດຂອງອິດໂດ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ກໍ່ສ້າງ ແລະເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງອິດສະຣາເອນ, ແລະຕາມຄໍາສັ່ງຂອງກະສັດໄຊຣັດ, ດາຣິອັດ, ແລະອາດາເຊີເຊັດ ກະສັດແຫ່ງເປີເຊຍ. ແລະພຣະນิเวດນີ້ໄດ້ສໍາເລັດໃນວັນທີສາມຂອງເດືອນອາດາ [ເດືອນທີສິບສອງ], ຊຶ່ງເປັນໃນປີທີຫົກແຫ່ງການຄອງລາດຂອງກະສັດດາຣິອັດ.” Ezra 6:14, 15.” Prophets and Kings, 595, 596.
ຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າເປັນຕົວແທນເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໄປສູ່ການປິດເວລາແຫ່ງການທົດລອງສຳລັບຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ພວກມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂັ້ນທີສາມໃນສາມຂັ້ນຂອງຂໍ້ທີສິບໃນດານີເອນ 12. ຂໍ້ທີສິບແມ່ນ “ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ,” ຂໍ້ທີສິບເອັດແລະສິບສອງເປັນຕົວແທນຂອງ “ການຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ,” ແລະຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງສິບຫ້າເປັນຕົວແທນຂອງການທົດສອບຂັ້ນຊີ້ຂາດທີ່ພົມມະຈາລີຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຖືກ “ທົດລອງ.”
ຂ່າວສານພາຍໃນໃນພຣະທຳດານີເອນ ຖືກແທນດ້ວຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳອູລາຍໃນບົດທີ່ເຈັດຮອດບົດທີ່ເກົ້າ, ແລະຂ່າວສານພາຍນອກຖືກແທນດ້ວຍນິມິດແຫ່ງແມ່ນ້ຳຮິດເດເກນໃນບົດທີ່ສິບຮອດບົດທີ່ສິບສອງ. ບົດທີ່ສິບສອງເປັນຈຸດສູງສຸດຂອງທັງນິມິດພາຍໃນແລະພາຍນອກ, ແລະບົດນີ້ໄດ້ນຳສະເໜີວິທີການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຍົກຂຶ້ນແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແກ່ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຂໍ້ທີ່ສິບຮອດສິບຫົກເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ ນັບແຕ່ປີ 1989 ຈົນເຖິງກົດວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ ແລະ ສິບຫົກ. ຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ສອດຄ່ອງເຂົ້າໃນປະຫວັດທີ່ເຊື່ອງໄວ້ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງການສຳເລັດຢ່າງສົມບູນຂອງຂໍ້ທີ່ສິບໃນບົດທີ່ສິບສອງ.
ຫຼາຍຄົນຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ແລະຖືກເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ; ແຕ່ຄົນອະທຳຈະກະທຳຄວາມອະທຳຕໍ່ໄປ: ແລະບໍ່ມີຄົນອະທຳຄົນໃດຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ຄົນມີປັນຍາຈະເຂົ້າໃຈ. ແລະຕັ້ງແຕ່ເວລາທີ່ເຄື່ອງບູຊາປະຈຳວັນຈະຖືກຍົກເລີກໄປ, ແລະສິ່ງທີ່ໜ້າສະອິດສະອຽນອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ, ຈະມີໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບວັນ. ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າ, ແລະມາເຖິງໜຶ່ງພັນສາມຮ້ອຍສາມສິບຫ້າວັນ. ດານີເອນ 12:10–12.
“ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຂໍ້ທີ 10 ຫາ 16 ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຜະນຶກໄວ້ທັງ “ທາງສະຕິປັນຍາ” ແລະ “ທາງຈິດວິນຍານ” ນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນພາຍນອກ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ຂອງຂໍ້ທີ 40, ແລະພວກເຂົາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ “ທາງສະຕິປັນຍາ” ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈນັ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ. “ຜູ້ມີປັນຍາ” ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກປ່ຽນແປງໂດຍຂ່າວສານພາຍໃນ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ແລະ ຂໍ້ທີ 11 ແລະພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນປະສົບການນັ້ນກ່ອນກົດໝາຍວັນອາທິດ.
ຜູ້ທີ່ “ສະຫຼາດ” ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບ “ພຣະພອນ” ທີ່ສຳພັນກັບ “ການຄອຍຖ້າ,” ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍລະບຸວ່າຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນແມ່ນຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີສິບຄົນສຳເລັດລົງຢ່າງສົມບູນແບບແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ຂໍ້ 11 ໄດ້ມາເຖິງໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍຂອງ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ,” ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດໄດ້ຊີ້ໝາຍໄວ້ດ້ວຍພະຍານສອງຄົນວ່າການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023 ໄດ້ລະບຸເຖິງຂະບວນການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ສິບເອັດບວກສິບເອັດເທົ່າກັບຊາວສອງ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງການປະສົມປະສານລະຫວ່າງຄວາມເປັນພຣະກັບມະນຸດຊາດ, ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ຜ່ານຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດສາມຂັ້ນຕອນທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນຖືກລະບຸໄວ້ໃນດານີເອນ 12:12, ອັນເປັນການສະໜອງລາຍເຊັນອີກປະການໜຶ່ງຂອງ Palmoni, ເພາະວ່າສິບສອງຄູນສິບສອງເທົ່າກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການສຶກສານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.