We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.
ບັດນີ້ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນານັຍສຳຄັນບາງປະການຂອງຂໍ້ທີສິບສອງໃນດານີເອນບົດທີສິບເອັດ ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນ ຈະນຳເອົາສາມເສັ້ນເວລາຂອງ “250” ປີ ເຂົ້າສູ່ປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າ ຊຶ່ງໄດ້ສຳເລັດຄວາມສົມບູນໃນຍຸດທະການທີ່ Panium ໃນປີ 200 BC. ເສັ້ນເວລາຂອງ “250” ປີ ທີ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 457 BC ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 207 BC ກາງຊ່ວງເວລາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍຍຸດທະການທີ່ Raphia ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຍຸດທະການທີ່ Panium. “250” ປີ ໃນເສັ້ນເວລາຂອງ Nero ສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍປະຫວັດສາດສາມຂັ້ນຂອງ Constantine ທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປີ 313, 321 ແລະ 330. “250” ປີ ຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 4 ກໍລະກົດ 2026.
Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.
ເສັ້ນຂອງ Nero ເປັນຕົວແທນປະຫວັດສາດຂອງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການທົດສອບ ໂດຍເລີ່ມຕົ້ນທີ່ສະຫະລັດ ແລະຈາກນັ້ນໃນໂລກ. ເສັ້ນຂອງ 457 BC ຈັດວາງ Trump ໄວ້ໃນຕຳແໜ່ງກຶ່ງກາງທາງທະຫານລະຫວ່າງສອງຍຸດທະການ. ໄລຍະເວລາທີ່ຂະຫຍາຍອອກມາຈາກ 1776 ກໍເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດກຶ່ງກາງສຳລັບຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີສະໄໝສຸດທ້າຍຂອງ Trump ເຊັ່ນດຽວກັນ. ເພື່ອຈະຈັດວາງເສັ້ນເຫຼົ່ານີ້ໃນບ່ອນອັນຖືກຕ້ອງຂອງມັນ ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຂໍ້ສິບສອງກ່ອນ ແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງ Russia ແລະ Putin. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງເປັນສາມເສັ້ນຂອງ “250” ປີ ແລະຕໍ່ດ້ວຍເສັ້ນຂອງລາຊະວົງ Hasmonean. ເມື່ອເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ແລ້ວ ພວກເຮົາຈະຈັດວາງ Peter ໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບ Panium. ເມື່ອເສັ້ນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຈັດວາງໄວ້ແລ້ວ ພວກເຮົາຄວນຈະສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ຂ່າວສານຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ຈະຕ້ອງຖືກແກ້ໄຂ ແລະຖືກປະກາດຢ່າງໃດ ແລະວ່າ ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານຂອງພຣະທຳ Joel.
King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt
ກະສັດອຸດຊີຢາແຫ່ງຢູດາ ແລະ ປໂຕເລມີ ກະສັດແຫ່ງເອຢິບ
The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.
ປະຫວັດສາດທີ່ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ທີສິບເອັດສຳເລັດລົງໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍ ສອດຄ່ອງກັບປະຫວັດສາດຂອງກະສັດອຸດຊີຢາ. ເມື່ອອິຊາຢາໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຝົນປາຍ ການຊົງເອີ້ນຂອງທ່ານໄດ້ມາເຖິງໃນປີທີ່ອຸດຊີຢາເສຍຊີວິດ.
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.
ໃນປີທີ່ກະສັດອຸດຊີຢາສິ້ນພະຊົນ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຫັນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະທັບເທິງພະທີ່ນັ່ງ, ສູງສົ່ງແລະຖືກຍົກຂຶ້ນໄວ້, ແລະຊາຍສະໄບຂອງພຣະອົງເຕັມພຣະວິຫານ. ອິຊາຢາ 6:1.
Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.
ການຕາຍຂອງອຸຊີຢາໄດ້ຖືກນຳໜ້າໂດຍການກະບົດທີ່ລາວໄດ້ສະແດງອອກ ຊຶ່ງຂະໜານກັນແລະສອດຄ່ອງກັບການກະບົດຂອງປໂຕເລມີ ຫຼັງຈາກໄຊຊະນະໃນຍຸດທະການທີ່ຣາເຟຍບໍ່ດົນ. ອຸຊີຢາແລະປໂຕເລມີເປັນສັນຍາລັກຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຜູ້ທີ່ໃຈຂອງຕົນໄດ້ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ ຜູ້ກະບົດໂດຍການສະແຫວງຫາທີ່ຈະນຳອຳນາດຂອງລັດມາຮວມເຂົ້າກັບອຳນາດຂອງຄຣິດຕະຈັກ. ເມື່ອອຸຊີຢາພະຍາຍາມນຳຄຣິດຕະຈັກແລະລັດມາຮວມກັນ ໂລກຂີ້ທູດຢູ່ເທິງໜ້າຜາກຂອງລາວໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.
ແລະທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ຕິດຕາມພວກເຂົາໄປ, ຮ້ອງກ່າວດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, ຖ້າຜູ້ໃດນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ແລະຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼືທີ່ມືຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນກໍຈະໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າແຫ່ງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຖືກເທລົງໂດຍບໍ່ເຈືອປົນລົງໃນຈອກແຫ່ງພຣະອາຄາດຂອງພຣະອົງ; ແລະຜູ້ນັ້ນຈະຖືກທໍລະມານດ້ວຍໄຟແລະກໍາມະຖັນ ຕໍ່ໜ້າທູດສະຫວັນບໍລິສຸດທັງຫຼາຍ ແລະຕໍ່ໜ້າພຣະເມສານ້ອຍ: ແລະຄວັນແຫ່ງການທໍລະມານຂອງພວກເຂົາລອຍຂຶ້ນໄປເປັນນິດນິຣັນດອນ: ແລະພວກເຂົາບໍ່ມີການພັກຜ່ອນທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ, ຄືຜູ້ທີ່ນະມັດສະການສັດຮ້າຍແລະຮູບຂອງມັນ, ແລະທຸກຄົນທີ່ຮັບເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຊື່ຂອງມັນ. ພຣະນິມິດ 14:9–11.
Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.
ດັ່ງນັ້ນ ອຸດຊີຢາຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຕາຍທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ ນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມອັນກະບົດຂອງລາວທີ່ຈະຮວມສາສະໜາຈັກແລະລັດເຂົ້າດ້ວຍກັນ. ຕໍ່ມາ ລາວຍັງເປັນຕົວແທນຂອງການຮ່ວມຄອງລາຊກັບບຸດຊາຍຂອງຕົນຢ່າງໄຮ້ອຳນາດເປັນເວລາສິບເອັດປີ. ອຸດຊີຢາມີຊີວິດຢູ່ຕໍ່ອີກສິບເອັດປີຫຼັງຈາກການກະບົດຂອງລາວ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການກະບົດຂອງລາວເປັນສັນຍາລັກເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ ບ່ອນທີ່ສາສະໜາຈັກແລະລັດຖືກຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍຖືກບັງຄັບໃຊ້. ສິບເອັດປີຕໍ່ມາ ລາວໄດ້ຕາຍລົງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງການປົກຄອງຂອງລາວໃນຖານະກະສັດແຫ່ງອານາຈັກພາກໃຕ້ຂອງຢູດາ, ຊຶ່ງແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ຊຶ່ງແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ.
In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.
ໃນຄວາມສຳພັນທາງຄຳພະຍາກອນກັບ Ptolemy, Uzziah ເປັນຕົວແທນຂອງ Judah, ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະ ສາສະໜາ Protestant ທີ່ເສື່ອມຖອຍ, ໃນຂະນະທີ່ Ptolemy ເປັນຕົວແທນຂອງ Egypt, ຊຶ່ງເປັນອຳນາດມັງກອນ ແລະ ສາສະໜາຂອງມັນຄື spiritualism. ເມື່ອກະສັດທັງສອງຖືກພິຈາລະນາເປັນເສັ້ນຂະໜານກັນ, Uzziah ກໍຢຸດເປັນພາບປະກອບຂອງແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ ແລະ ພ້ອມກັນນັ້ນພວກເຂົາກາຍເປັນສັນຍາລັກຂອງສອງປະເທດ. Egypt ແລະ Judah ເປັນສັນຍາລັກຂອງສາສະໜາແຫ່ງ spiritualism ແລະ ສາສະໜາ Protestant ທີ່ເສື່ອມຖອຍ. ພວກເຂົາເປັນສັນຍາລັກຂອງລັດ ແລະ ຄຣິດຕະຈັກ. ການເມືອງແຫ່ງລັດ ແລະ ການຄອບງຳຂອງຄຣິດຕະຈັກທີ່ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນນັ້ນ ເມື່ອຖືກຈັດໃຫ້ສອດຄ່ອງເປັນສັນຍາລັກດຽວ, ຍ່ອມບັນຈຸສອງຊາດ, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກັບ Medes ແລະ Persians, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກັບ Egypt ແລະ Sodom ຂອງ France, ດັ່ງທີ່ເປັນກັບເຂົາສອງອັນ Republican ແລະ Protestant ຂອງ United States, ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນກັບອານາຈັກເໜືອ ແລະ ອານາຈັກໃຕ້ຂອງ Israel ແລະ Judah, ຕະຫຼອດຈົນເຖິງ Rome ນອກຮີດ ແລະ Rome ສັນຕະປາປາ. ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງສອງອານາຈັກ, ພວກເຂົາຖືກຜູກໂຍງທາງຄຳພະຍາກອນເຂົ້າດ້ວຍກັນໂດຍພຣະວິຫານໃນ Jerusalem ບ່ອນທີ່ທັງ Uzziah ແລະ Ptolemy ໄດ້ພະຍາຍາມຖວາຍບູຊາຢູ່ໃນພຣະວິຫານໃນ Jerusalem. ສອງປະເທດທີ່ຕ່າງກໍກະບົດຕໍ່ພະສະຖານບໍລິສຸດດຽວກັນ.
It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.
ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະສັງເກດວ່າ ການກະບົດຂອງກະສັດທັງສອງນັ້ນ ກ່ຽວພັນກັບພຣະວິຫານທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງພຣະວິຫານທີ່ດານີເອນໄດ້ເຫັນພຣະຄຣິດໃນບົດທີສິບ. ປະຫວັດຂອງກະສັດທັງສອງນີ້ສອດຄ່ອງກັນຢູ່ທີ່ສົງຄາມຢູເຄຣນ, ແລະໂດຍການນັ້ນພວກເຂົາເລີ່ມຕົ້ນຄຳພະຍານຂອງຕົນໃນປີ 2014. ພວກເຂົາທັງສອງໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນໂດຍໄຊຊະນະທາງທະຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກແທນຄວາມໝາຍໂດຍຍຸດທະການຣາເຟຍໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ. ຣາເຟຍເປັນເຄື່ອງໝາຍເຂດແດນຂອງອານາຈັກທີຫົກໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ ແລະຂອງສະຫະພາບສາມສ່ວນຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມັນຍັງເປັນເຂດແດນຂອງການປ່ຽນຜ່ານຈາກຄຣິສຕະຈັກທີ່ຕໍ່ສູ້ ໄປສູ່ຄຣິສຕະຈັກທີ່ມີໄຊ.
After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.
ຫຼັງຈາກປີ 2014 ກະສັດທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດໄດ້ປະກາດເຈດຈຳນົງຂອງຕົນທີ່ຈະລົງຊີງຕຳແໜ່ງປະທານາທິບໍດີໃນປີ 2015. ໃນປີ 2020 ກະສັດທີ່ຮັ່ງມີທີ່ສຸດ, ຜູ້ເປັນຕົວແທນຂອງເຂົາສັດຝ່າຍ Republican, ໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຈະໄດ້ຮັບການປິ່ນປົວ. ໃນປີ 2022 ສົງຄາມຢູເຄຣນໄດ້ທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ຈາກນັ້ນ Trump ໄດ້ກັບຄືນມາ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມຂໍ້ທີສິບສາມ ໃນການເລືອກຕັ້ງປີ 2024. ໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023, ສຽງໜຶ່ງໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ດັງຂຶ້ນ. ວັນທີ 31 ທັນວາ 2023 ເຂົາສັດ Protestant ໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບເຂົາສັດຝ່າຍ Republican ໃນການເລືອກຕັ້ງປີ 2024, ເມື່ອ Trump ໄດ້ກັບຄືນມາ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໃນປີ 2025 ການທົດສອບຮາກຖານໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພ້ອມກັບການມາເຖິງຂອງການທົດສອບພຣະວິຫານ.
1989
1989
The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.
ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989 ມີຢູ່ສອງດ້ານ. ຄວາມຂະໜານກັນທາງຄຳພະຍາກອນຂອງຂະບວນການປະຕິຮູບ ແລະ ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງດານີເອນບົດ 11 ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາດຽວກັນ. ມີກົດເກນທາງຄຳພະຍາກອນບາງປະການທີ່ໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງຕັ້ງຂ່າວສານເບື້ອງຕົ້ນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ. ບາງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເອງ ບັດນີ້ໄດ້ກາຍເປັນກະແຈສຳຄັນຕໍ່ປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນຢູ່ຂອງຂໍ້ດຽວກັນນັ້ນ ບ່ອນທີ່ອັນມະນີແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຄົ້ນພົບ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຍົກຕົວຢ່າງໃຫ້.
In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.
ໃນປີ 1989 ພາຍໃນຂະບວນການແອດເວນຕິສ ຍັງບໍ່ມີຄວາມເຂົ້າໃຈອັນເປັນເອກະພາບວ່າ ຫົກຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳດານີເອນເປັນຕົວແທນຂອງສິ່ງໃດ. ການຂາດເອກະພາບນັ້ນມີຢູ່ສອງດ້ານ. ບໍ່ມີສະຫຼຸບຮ່ວມກັນເກືອບກັບຄວາມໝາຍຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ. ບັນດາຜູ້ທີ່ອ້າງຕົນວ່າເຂົ້າໃຈຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ນຳສະເໜີແນວຄິດຂອງມະນຸດທີ່ປະປົນກັບເທວະວິທະຍາຂອງພຣະໂປຣເຕສແຕນທີ່ເສື່ອມຖອຍ ແລະ ຂອງຄາທອລິກ ອັນເປັນມໍລະດົກແຫ່ງສິດກຳເນີດທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຈາກບັນພະບຸລຸດ ຊຶ່ງສືບມາຈາກການກະບົດໃນປີ 1863 ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ທຳໃຫ້ສຳເລັດບົດບາດຂອງຜູ້ພະຍາກອນທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງ ໃນການກະບົດອັນເປັນຮາກຖານຂອງເຢໂຣໂບອາມ. ແນວຄິດສ່ວນບຸກຄົນເຫຼົ່ານັ້ນກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳ ຢ່າງດີທີ່ສຸດກໍເປັນພຽງການຕີຄວາມສ່ວນຕົວເທົ່ານັ້ນ. ແນວຄິດຂອງພວກເຂົາກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະຂັດແຍ້ງກັບການນຳໃຊ້ຄຳພະຍາກອນພື້ນຖານ ແລະ ຫຼາຍເທື່ອກໍຂັດກັບຫຼັກຕັ້ງຕົ້ນເອງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ.
What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!
ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນໃນຂໍ້ພຣະຄຳທັງຫົກນັ້ນ ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນສອດຄ່ອງກັນຢ່າງຄົງເສັ້ນຄົງວາ ຕໍ່ຂໍ້ພຣະຄຳທັງຫົກ. ຄວາມສອດຄ່ອງຂອງຂ່າວສານທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນນັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ໜຸນໃຈຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ນຳສະເໜີຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຕົນ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ຊາວແອດເວນຕິສທັງໝົດປະຕິເສດສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈ. ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ຖືກຕີພິມເຜີຍແຜ່ເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1996, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນນັ້ນ ໄດ້ຍິ່ງທະວີຄວາມໜັກແໜ້ນຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ ເມື່ອການເດີນຂອງເວລາໄດ້ຜ່ານໄປຕະຫຼອດສາມສິບປີ!
If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.
ຖ້າທ່ານພິຈາລະນາການອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດທີ່ສຸດໃນວາລະສານ The Time of the End, ທ່ານຈະພົບ Testimonies, volume 9, page 11. ຫ້າປີກ່ອນ 9/11, ວາລະສານນັ້ນເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ 9/11. ໜຶ່ງໃນຄວາມເຂົ້າໃຈເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ໃຫ້ກໍາລັງໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຄືການເຂົ້າໃຈວ່າ ໃນ “ເວລາສຸດທ້າຍ” ໃນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບ, ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ ແລະ ຝ່າຍໃຕ້ ເປັນອໍານາດຝ່າຍຈິດວິນຍານ ບໍ່ແມ່ນອໍານາດຕາມຕົວອັກສອນ. ໃນເວລານັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ Sister White ກ່າວວ່າ ຫນັງສື Daniel ແລະ Revelation ເປັນຫນັງສືດຽວກັນ, ແລະ ແນວຄໍາພະຍາກອນດຽວກັນທີ່ຢູ່ໃນ Daniel ນັ້ນ ຖືກ John ນໍາຂຶ້ນມາຕໍ່ໃນ Revelation. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົບວ່າໃນ Revelation ບົດ 11, ຊຶ່ງໄດ້ສໍາເລັດເປັນຈິງໃນປະຫວັດສາດທີ່ລ້ອມຮອບເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798; ຄໍາອະທິບາຍຂອງ Sister White ຕໍ່ບົດນັ້ນ ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ France ແມ່ນ Egypt ຝ່າຍຈິດວິນຍານ, ແລະ ນາງກໍຊັດເຈນພຽງເທົ່າກັນວ່າ ໃນ Revelation ບົດ 17, ໂສເພນີທີ່ນັ່ງຢູ່ເທິງສັດຮ້າຍນັ້ນ ແມ່ນ Babylon ຝ່າຍຈິດວິນຍານ.
Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.
ການລະບຸຂອງຊິດເຕີ ໄວທ໌ ກ່ຽວກັບອຳນາດສອງປະການນັ້ນຢູ່ໃນ The Great Controversy, ແລະຄຳກ່າວເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ເຊື່ອມໂຍງຄຳພະຍານຂອງໂຢຮັນ ແລະ ດານີເອນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ຄຳນິຍາມຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 11 ຄືອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມອີຢິບ, ແລະກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອແມ່ນອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມບາບີໂລນ. ເມື່ອພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ຮ່ວມກັນເຮັດວຽກເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງໂດຍນຳພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດມາເຊື່ອມເຂົ້າດ້ວຍກັນເພື່ອພິສູດປະເດັນນັ້ນ, ນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະບໍ່ມີວັນຍອມຈຳນົນໃຫ້ແກ່ນັກສາດສະໜາຜູ້ຫຼົງຜິດຄົນໃດ, ຫຼືແກ່ຜູ້ນຳທີ່ແຕ່ງຕັ້ງຕົນເອງຢ່າງຫຼົງຜິດຂອງພັນທະກິດທີ່ພຶ່ງຕົນເອງ.
To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.
ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈ Ptolemy ແລະ Uzziah ໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງສົງຄາມ Raphia ແລະຜົນສະທ້ອນທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງທີ່ໃຈຂອງເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນ, ກໍຄືການຖືກຄວບຄຸມໂດຍຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ Ptolemy ເປັນຕົວແທນຂອງອຳນາດມັງກອນຜູ້ເອົາຊະນະອຳນາດຕົວແທນຂອງ Rome, ແຕ່ໃນທີ່ສຸດກໍພ່າຍແພ້ໃຫ້ແກ່ອຳນາດຕົວແທນທີ່ໄດ້ເອົາຊະນະ Ptolemy ໃນຂໍ້ທີສິບ ແລະ ໃນປີ 1989. ຄວາມແຕກຕ່າງທາງປະຫວັດສາດເຫຼົ່ານັ້ນເປັນໄປຕາມເຈດຈຳນົງ ແລະ ມີຄວາມສຳຄັນ.
Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.
ເມື່ອອຸດຊີຢາພະຍາຍາມນໍາເອົາຄຣິສຕະຈັກແລະລັດມາຮ່ວມເຂົ້າກັນ, ລາວກໍໄດ້ຮັບເຄรື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ; ອຸດຊີຢາແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ແລະແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນເປັນຂໍ້ໂຕ້ຖຽງສໍາຄັນຢ່າງຫຼວງໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂ່າວສານໃນປີ 1989. ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດນັ້ນແມ່ນສະຫະລັດອາເມຣິກາ ຫຼືວ່າແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດ? ຜູ້ທີ່ໃນເວລານັ້ນຍຶດຖືແນວຄິດອັນຜິດພາດວ່າ ແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດແມ່ນຄຣິສຕະຈັກແອັດເວນຕິສ, ພ້ອມທັງຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຍັງຄົງຍຶດຖືຢູ່—ກໍຈະໂຕ້ຖຽງວ່າ ພູເຂົາບໍລິສຸດອັນຮຸ່ງໂລດໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້ານັ້ນ ແມ່ນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບພວກເຂົາ ພູເຂົາແລະແຜ່ນດິນຈຶ່ງເປັນສັນຍາລັກອັນດຽວກັນ. ຂ້າພະເຈົ້າຄາດວ່າ ນັ້ນກໍເປັນການໃຊ້ເຫດຜົນແບບມະນຸດຕາມທໍາມະດາ.
Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.
ອຸຊີຢາແມ່ນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ແລະ ປໂຕເລມີແມ່ນອີຢິບ. ອຸຊີຢາ, ໃນຖານະເປັນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ມີສອງເຂົາຄື ໂປຣແຕສຕັນ ແລະ ລັດທິສາທາລະນະ. ການປາກົດຕົວທາງການເມືອງຂອງປໂຕເລມີແມ່ນຄອມມູນິດ ແລະ ຮູບແບບອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງມັນ, ແລະ ການປາກົດຕົວທາງສາສະໜາຂອງປໂຕເລມີແມ່ນວິນຍານນິຍົມ ແລະ ຮູບແບບອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງມັນ. ລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງອຳນາດມັງກອນຄືວ່າມັນເປັນສະຫະພັນ, ແຕ່ຜູ້ພະຍາກອນປອມ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນອັນຮຸ່ງໂລດ, ແມ່ນຊາດດຽວທີ່ມີສອງເຂົາ.
Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.
ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 40 ໄດ້ສະຖາປະນາວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນອຳນາດຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາ ເມື່ອສະຫະພາບໂຊເວຍຖືກກວາດລ້າງໄປໃນປີ 1989. ຄວາມຈິງນີ້ສອດຄ່ອງກັບບົດບາດຂອງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີ 13, ເພາະວ່າພຣະຄຳທັງສອງເຫຼັ້ມນີ້ເປັນອັນດຽວກັນ.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນສັດຮ້າຍອີກຕົວໜຶ່ງຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນໂລກ; ແລະມັນມີເຂົາສອງເຂົາເໝືອນລູກແກະ ແຕ່ມັນເວົ້າດັ່ງມັງກອນ. ແລະມັນໃຊ້ອຳນາດທັງໝົດຂອງສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດຕໍ່ໜ້າມັນ, ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນນະມັດສະການສັດຮ້າຍຕົວທຳອິດ, ຜູ້ທີ່ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນໄດ້ຮັບການຮັກສາໃຫ້ດີ. ພຣະນິມິດ 13:11, 12.
Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”
ພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມລະບຸວ່າ ສະຫະລັດອາເມຣິກາເປັນອຳນາດຕົວແທນຂອງສັນຕະປາປາ ເພາະສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນ “ໃຊ້ອຳນາດທັງສິ້ນຂອງ” ສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກທະເລ ຊຶ່ງມາ “ຢູ່ຕໍ່ໜ້າມັນ.” ໃນຂໍ້ທີສອງ ມັງກອນແຫ່ງໂຣມນອກຮີດໄດ້ມອບອຳນາດ ບັນລັງ ແລະສິດອຳນາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງມັນແກ່ສັນຕະປາປາ. ຄຳທີ່ແປວ່າ “power” ນັ້ນໝາຍເຖິງພະລັງອຳນາດ, ແຕ່ໃນຂໍ້ທີສິບສອງ ຄຳທີ່ແປວ່າ “power” ເປັນອີກຄຳໜຶ່ງ ຊຶ່ງຫມາຍເຖິງ “ສິດອຳນາດທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ.”
The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.
ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອຳນາດຕົວແທນຂອງລະບົບພາປາ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍໂຣມນອກຮີດ, ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ມອບການສະໜັບສະໜູນທາງທະຫານແລະທາງເສດຖະກິດແກ່ລະບົບພາປາ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຂໍ້ທີສອງ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ໂຣມນອກຮີດໄດ້ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ ຜູ້ຊຶ່ງຈະມອບ “ລົດຮົບ, ເຮືອ ແລະ ພົນມ້າ” ຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ ເພື່ອເຮັດວຽກສົກກະປົກແທນອຳນາດຂອງພາປາ.
When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.
ເມື່ອສົງຄາມສາມຄັ້ງໃນຂໍ້ 10, 11 ແລະ 15 ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນປະຫວັດສາດ, Antiochus Magnus ຢູ່ໃນແຕ່ລະສົງຄາມນັ້ນ. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ອຳນາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍສົງຄາມທັງສາມນັ້ນ ແມ່ນອຳນາດຕົວແທນຂອງສັດຮ້າຍ, ເພາະວ່າເປັນ Antiochus ຢູ່ສະເໝີ, ແລະ Antiochus ໃນປີ 1989 ແມ່ນອຳນາດຕົວແທນຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ.
The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.
ການສູ້ຮົບສາມຄັ້ງທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກ ມີລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega, ແລະຍັງມີໂຄງສ້າງຂອງຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ. ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງທຳອິດ ແລະຄັ້ງທີສາມ ແມ່ນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຊຶ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນ alpha ແລະ omega ໃນການສູ້ຮົບຄັ້ງທຳອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ການສູ້ຮົບສາມຄັ້ງທີ່ນຳໄປສູ່ກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກ ຍັງມີລາຍເຊັນຂອງຄວາມຈິງອີກດ້ວຍ. ອຳນາດຕົວແທນຂອງ Nazi Ukraine ແມ່ນການສູ້ຮົບທີ່ຢູ່ກາງ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການກະບົດໃນ waymark ກາງ ພາຍໃນກອບໂຄງຂອງຄຳພາສາເຮັບເຣີວ່າ truth. ການສູ້ຮົບສາມຄັ້ງນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງ 1989 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າ ພວກມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້” ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ.
Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.
ຂໍ້ທີສິບເອັດໃນ ພຣະນິມິດ ບົດທີສິບເອັດ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງປີ 2023 ວ່າເປັນຈຸດທີ່ເຂົາທັງສອງຖືກຟື້ນຄືນຊີວິດ. ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ທີ 11 ກໍໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຊ່ວງເວລາດຽວກັນໃນປະຫວັດສາດ. ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍໃນ ແລະ ເສັ້ນຄຳພະຍາກອນພາຍນອກ ສອດຄ່ອງກັນໃນປີ 2023. ເສັ້ນພາຍໃນແມ່ນ “ສິ່ງ” ທີ່ດານີເອນໄດ້ເຂົ້າໃຈ ແລະ ເສັ້ນພາຍນອກແມ່ນ “ນິມິດ” ທີ່ລາວໄດ້ເຂົ້າໃຈ.
The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.
ການທົດສອບພຣະວິຫານທີ່ດານີເອນໄດ້ສະແດງໄວ້ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນວັນທີຊາວສອງ, ແລະຫຼັງຈາກ 9/11 ໄປອີກຊາວສອງປີ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດທີ່ເອຊາຢາໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣະວິຫານ ກໍນຳທ່ານໄປເຖິງປີ 2023. ເອຊາຢາລະບຸການສິ້ນພຣະຊົນຂອງອຸດຊີຢາ ຫຼັງຈາກໄດ້ມີຊີວິດຢູ່ກັບໂລກຂີ້ທູດເປັນເວລາສິບເອັດປີ ທີ່ 9/11. ວຽກງານໃນການຍົກຕັ້ງພຣະວິຫານປະກອບດ້ວຍການວາງຮາກຖານກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ, ແລະຈາກນັ້ນຈຶ່ງສ້າງພຣະວິຫານຂຶ້ນແລະວາງຫີນຍອດ ຊຶ່ງຕໍ່ມານຳໄປສູ່ການທົດສອບລິດມັສຄັ້ງທີສາມ ອັນຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍງານສະຫລອງແຫ່ງສຽງແກໃນເສັ້ນຂອງເລວີຕິກົດ ບົດທີຊາວສາມ. ວຽກງານພາຍໃນຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ໄດ້ສຳເລັດລົງໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດຂອງເສັ້ນພາຍນອກ. ໃນຂໍ້ສິບເອັດ ປູຕິນໄດ້ຖືກໃຊ້ເປັນແບບໂດຍພະໂຕເລມີ, ແລະກະສັດອຸດຊີຢາໄດ້ຈັດຫາພະຍານທີສອງແກ່ພາບປະກອບຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ ຜູ້ທີ່ຖືກຍົກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມສຳເລັດທາງການທະຫານ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນພະຍາຍາມແຊກຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນຂອບເຂດແຫ່ງສາສະໜາ.
And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.
ແລະກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຈະເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງແຮງ ແລະຈະອອກໄປສູ້ຮົບກັບລາວ ຄືກັບກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ; ແລະລາວຈະຈັດຕັ້ງກອງທັບໃຫຍ່ຫຼວງຂຶ້ນ; ແຕ່ຝູງຊົນນັ້ນຈະຖືກມອບໄວ້ໃນມືຂອງລາວ. ແລະເມື່ອລາວໄດ້ກຳຈັດຝູງຊົນນັ້ນໄປແລ້ວ ໃຈຂອງລາວຈະຍົກຕົວຂຶ້ນ; ແລະລາວຈະໂຄ່ນລົ້ມຫຼາຍໝື່ນຄົນ: ແຕ່ລາວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບກຳລັງຂຶ້ນຈາກສິ່ງນັ້ນ. ດານີເອນ 11:11, 12.
Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.
Uriah Smith ກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງ Ptolemy Philopator ແລະຄວາມພະຍາຍາມຂອງລາວທີ່ຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາໃນພຣະວິຫານທີ່ເຢຣູຊາເລັມ.
“Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.
“ປໂຕເລມີຂາດຄວາມສຸຂຸມຮອບຄອບທີ່ຈະໃຊ້ຊັຍຊະນະຂອງຕົນໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດອັນດີ. ຖ້າຫາກວ່າລາວໄດ້ສືບຕໍ່ຜົນສໍາເລັດນັ້ນໄປ, ລາວກໍຄົງຈະໄດ້ກາຍເປັນເຈົ້າຄອງລາຊະອານາຈັກທັງໝົດຂອງອັນຕິໂອຄັສ; ແຕ່ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈພຽງແຕ່ການຂົ່ມຂູ່ບໍ່ກີ່ຄັ້ງ ແລະ ຄໍາຂູ່ບໍ່ກີ່ຄໍາ, ລາວຈຶ່ງເຮັດສັນຕິພາບເພື່ອຈະສາມາດປ່ອຍຕົນເອງໃຫ້ຈົມຢູ່ໃນການປະຄົມຄວາມໃຄ່ຕໍ່ຕັນຫາອັນຫຍາບຊ້າຂອງຕົນໂດຍບໍ່ຖືກລົບກວນ ແລະ ບໍ່ຖືກຄວບຄຸມ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ຊະນະສັດຕູຂອງຕົນແລ້ວ, ລາວກັບຖືກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຂອງຕົນເອງເອົາຊະນະ, ແລະ ເມື່ອລືມເສຍແລ້ວເຖິງນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ລາວອາດຈະສ້າງຕັ້ງໄວ້ໄດ້, ລາວກໍໃຊ້ເວລາຂອງຕົນໄປກັບການກິນດື່ມສະໜຸກສະໜານ ແລະ ຄວາມລາມົກ.”
“His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
“ໃຈຂອງລາວໄດ້ຖືກຍົກສູງຂຶ້ນເພາະຄວາມສຳເລັດຂອງລາວ, ແຕ່ລາວຫ່າງໄກຈາກການໄດ້ຮັບກຳລັງຈາກມັນ; ເພາະການນຳໃຊ້ມັນຢ່າງໄຮ້ກຽດສັກສີທີ່ລາວໄດ້ກະທຳ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງລາວເອງກະບົດຕໍ່ລາວ. ແຕ່ການຍົກສູງໃຈຂອງລາວນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກໂດຍສະເພາະຫຼາຍກວ່ານັ້ນໃນການກະທຳຂອງລາວຕໍ່ພວກຢິວ. ເມື່ອມາເຖິງເຢຣູຊາເລັມ, ລາວໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຢູ່ທີ່ນັ້ນ, ແລະມີຄວາມປາຖະໜາຢ່າງແຮງກ້າທີ່ຈະເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດຂອງພຣະວິຫານ, ຊຶ່ງຂັດຕໍ່ກັບກົດບັນຍັດແລະສາສະໜາຂອງສະຖານທີ່ນັ້ນ; ແຕ່ເມື່ອຖືກຫ້າມໄວ້ໄດ້, ເຖິງແມ່ນຈະດ້ວຍຄວາມຍາກລຳບາກຢ່າງຫຼາຍ, ລາວກໍໄດ້ອອກໄປຈາກສະຖານທີ່ນັ້ນໂດຍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນຕໍ່ຊາດຢິວທັງປວງ, ແລະໃນທັນໃດນັ້ນກໍເລີ່ມຕົ້ນການຂົ່ມເຫັງອັນໜ້າສະພຶງກົວແລະບໍ່ປານີຕໍ່ພວກເຂົາ. ໃນເມືອງອາເລັກຊານເດຣຍ, ບ່ອນທີ່ພວກຢິວໄດ້ອາໄສຢູ່ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝຂອງ Alexander, ແລະໄດ້ຮັບສິດພິເສດດັ່ງພົນລະເມືອງທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຫຼາຍທີ່ສຸດ, ສີ່ໝື່ນຄົນຕາມ Eusebius, ຫົກໝື່ນຄົນຕາມ Jerome, ໄດ້ຖືກສັງຫານໃນການຂົ່ມເຫັງຄັ້ງນີ້. ການກະບົດຂອງຊາວອີຢິບ, ແລະການສັງຫານໝູ່ພວກຢິວ, ແນ່ນອນບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ລາວເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໃນອານາຈັກຂອງລາວ, ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ກັບເກືອບພຽງພໍທີ່ຈະທຳລາຍມັນໃຫ້ພິນາດລົງເກືອບທັງໝົດ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.
Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.
ໄຊຊະນະທາງທະຫານຂອງ Ptolemy Philopator ທີ່ Raphia ໃນປີ 217 BC ບໍ່ໄດ້ເສີມກຳລັງໃຫ້ Ptolemy, ແຕ່ມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ “ໃຈຂອງເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນ.” ໄຊຊະນະໃນສົງຄາມຢູເຄຣນຈະບໍ່ເສີມກຳລັງໃຫ້ Putin, ແຕ່ມັນຈະ “ຍົກໃຈຂອງເຂົາຂຶ້ນ,” ດັ່ງທີ່ຄວາມສຳເລັດທາງທະຫານໄດ້ເຮັດໃຫ້ກະສັດ Uzziah ຍົກໃຈຂອງຕົນຂຶ້ນ.
And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.
ແລະ ອຸສີຢາໄດ້ຕຽມໂລ່ ແລະ ຫອກ ແລະ ໝວກເຫຼັກ ແລະ ເສື້ອເກາະ ແລະ ຄັນທະນູ ແລະ ສະລິງສຳລັບຂວ້າງຫີນ ໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາທົ່ວກອງທັບທັງໝົດ. ແລະ ທ່ານໄດ້ເຮັດເຄື່ອງຍົນສົງຄາມໃນເຢຣູຊາເລັມ ອັນເປັນສິ່ງປະດິດຂອງຊ່າງຜູ້ສະຫຼາດ ໃຫ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ ແລະ ເທິງກຳແພງປ້ອງກັນ ເພື່ອຍິງລູກສອນ ແລະ ຫີນກ້ອນໃຫຍ່. ແລະ ຊື່ສຽງຂອງທ່ານກໍແຜ່ອອກໄປໄກຫຼາຍ; ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ຮັບການຊ່ອຍຢ່າງອັດສະຈັນ ຈົນທ່ານເຂັ້ມແຂງ. ແຕ່ເມື່ອທ່ານເຂັ້ມແຂງແລ້ວ ໃຈຂອງທ່ານກໍຖືກຍົກຂຶ້ນຈົນເຖິງຄວາມພິນາດຂອງທ່ານເອງ; ເພາະທ່ານໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່ພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າຂອງທ່ານ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະຢາເວ ເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມເທິງແທ່ນບູຊາເຄື່ອງຫອມ. 2 ຂ່າວຄາວ 26:14–16.
Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.
ກະສັດສອງພະອົງໃນດິນແດນພາກໃຕ້ ຜູ້ຊຶ່ງໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເນື່ອງຈາກໄຊຊະນະທາງທະຫານ ໄດ້ພະຍາຍາມເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານດຽວກັນ ແລະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ຊຶ່ງເປັນການກະທຳທີ່ມີແຕ່ປະໂຣຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຮັດ. ໃນທັງສອງກໍລະນີ ພວກປະໂຣຫິດໄດ້ຕໍ່ຕ້ານຄວາມພະຍາຍາມຂອງກະສັດຜູ້ຈອງຫອງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຈະເຮັດດັ່ງນັ້ນ. ຈາກນັ້ນ ກະສັດອົງໜຶ່ງໄດ້ລິເລີ່ມການໂຕ້ຕອບແກ້ແຄ້ນຕໍ່ພວກຢິວ ແລະອີກອົງໜຶ່ງຖືກຕີທີ່ໜ້າຜາກດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດ.
And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.
ແລະ ອາຊາຣິຢາ ປະໂຣຫິດໄດ້ເຂົ້າໄປຕາມຫຼັງທ່ານ, ແລະ ມີປະໂຣຫິດຂອງພຣະຢາເວແປດສິບຄົນຢູ່ກັບທ່ານ, ຜູ້ເປັນຊາຍກ້າຫານ: ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ຂັດຂວາງກະສັດອຸດຊີຢາ ແລະ ກ່າວແກ່ທ່ານວ່າ, ອຸດຊີຢາເອີຍ, ການຖວາຍເຄື່ອງຫອມແກ່ພຣະຢາເວບໍ່ແມ່ນໜ້າທີ່ຂອງທ່ານ, ແຕ່ເປັນຂອງພວກປະໂຣຫິດ ຄື ລູກຫຼານຂອງອາໂຣນ, ຜູ້ໄດ້ຮັບການຊຳລະຕັ້ງໄວ້ເພື່ອຖວາຍເຄື່ອງຫອມ: ຈົ່ງອອກໄປຈາກສະຖານບໍລິສຸດ; ເພາະທ່ານໄດ້ລ່ວງລະເມີດ; ແລະ ສິ່ງນີ້ຈະບໍ່ເປັນກຽດແກ່ທ່ານຈາກພຣະຢາເວພຣະເຈົ້າ. ແລ້ວອຸດຊີຢາກໍໂກດຮ້າຍ, ແລະ ມີກະຖາງຖວາຍເຄື່ອງຫອມຢູ່ໃນມືເພື່ອຈະຖວາຍເຄື່ອງຫອມ: ແລະ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງໂກດຮ້າຍຕໍ່ພວກປະໂຣຫິດນັ້ນ, ໂລກຂີ້ທູດກໍປາກົດຂຶ້ນທີ່ໜ້າຜາກຂອງທ່ານຕໍ່ໜ້າພວກປະໂຣຫິດໃນພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ, ຂ້າງແທ່ນຖວາຍເຄື່ອງຫອມ. ແລະ ອາຊາຣິຢາ ປະໂຣຫິດໃຫຍ່ ກັບພວກປະໂຣຫິດທັງໝົດໄດ້ເບິ່ງທ່ານ, ແລະ ນີ້ແນະ, ທ່ານເປັນໂລກຂີ້ທູດຢູ່ທີ່ໜ້າຜາກຂອງທ່ານ, ແລະ ພວກເຂົາກໍຂັບໄລ່ທ່ານອອກຈາກທີ່ນັ້ນ; ແມ່ນແລ້ວ, ຕົວທ່ານເອງກໍຮີບອອກໄປດ້ວຍ, ເພາະພຣະຢາເວໄດ້ລົງໂທດທ່ານ. ແລະ ກະສັດອຸດຊີຢາເປັນໂລກຂີ້ທູດຈົນເຖິງວັນສິ້ນຊີວິດຂອງທ່ານ, ແລະ ອາໄສຢູ່ໃນເຮືອນແຍກຕ່າງຫາກ, ເພາະເປັນຄົນໂລກຂີ້ທູດ; ເພາະທ່ານຖືກຕັດຂາດອອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ: ແລະ ໂຢທາມ ລູກຊາຍຂອງທ່ານ ກໍດູແລວັງຂອງກະສັດ, ປົກຄອງປະຊາຊົນໃນແຜ່ນດິນ. ບັດນີ້ ກິດຈະການອື່ນໆຂອງອຸດຊີຢາ, ຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນຈົນສຸດທ້າຍ, ອິຊາຢາ ຜູ້ພະຍາກອນ, ລູກຊາຍຂອງອາໂມດ, ເປັນຜູ້ຂຽນໄວ້. 2 ຂ່າວຄາວ 26:17–22.
In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.
ໃນປີ 2014 ພວກໂລການິຍົມແຫ່ງເອີຣົບ ແລະ ລະບອບໂອບາມາໄດ້ລິເລີ່ມການປະຕິວັດສີຕໍ່ປະເທດຢູເຄຣນ. ໃນປີ 2022 ຣັດເຊຍໄດ້ເລີ່ມການຮຸກຮານທີ່ໃນທີ່ສຸດຈະນໍາໄປສູ່ໄຊຊະນະສໍາລັບປູຕິນ ແລະ ຣັດເຊຍ; ອັນເປັນຕົວແທນໂດຍປໂຕເລມີ ແລະ ອຸດຊີຢາ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ຂໍ້ທີສິບສອງກ່າວວ່າ ຫຼັງຈາກໄຊຊະນະຂອງປູຕິນ, “ໃຈຂອງລາວຈະຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ; ແລະ ລາວຈະໂຄ່ນລົ້ມຄົນເປັນໝື່ນໆຄົນຫຼາຍ; ແຕ່ລາວຈະບໍ່ໄດ້ຮັບກໍາລັງເຂັ້ມແຂງຈາກສິ່ງນັ້ນ.” ຈາກນັ້ນປະຫວັດສາດກໍບັນທຶກການເສື່ອມຖອຍລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງອານາຈັກຂອງລາວ.
The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.
ການເສື່ອມຖອຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງນັ້ນໄດ້ນໍາໄປສູ່ການຕາຍຂອງເຂົາ, ແລະເມື່ອຮອດເວລາທີ່ Antiochus the Great ຕອບໂຕ້ເພື່ອແກ້ແຄ້ນຄວາມພ່າຍແພ້ຂອງຕົນທີ່ Raphia ນັ້ນ, Antiochus ບໍ່ໄດ້ກໍາລັງປະເຊີນກັບ Ptolemy Philopator ອີກຕໍ່ໄປ; ໃນເວລານັ້ນ Antiochus ກໍາລັງຈັດການກັບເດັກນ້ອຍອາຍຸຍັງນ້ອຍຜູ້ໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນເປັນຜູ້ປົກຄອງຂອງອີຢິບ. ເດັກນ້ອຍເປັນສັນຍະລັກຂອງຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ, ດັ່ງນັ້ນ ໃນລະດັບໜຶ່ງ ກະສັດເດັກນ້ອຍຜູ້ທີ່ Antiochus ເອົາຊະນະທີ່ Panium ນັ້ນ ກໍຄືຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງອານາຈັກທາງໃຕ້. ໃນລະດັບທາງປະຕິບັດ ກະສັດເດັກນ້ອຍນັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມອ່ອນແອ ເມື່ອທຽບກັບຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງ Antiochus.
“The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.
“ສັນຕິພາບທີ່ໄດ້ຖືກສະຫຼຸບຂຶ້ນລະຫວ່າງ Ptolemy Philopater ແລະ Antiochus ໄດ້ດຳລົງຢູ່ເປັນເວລາສິບສີ່ປີ. ໃນລະຫວ່າງນັ້ນ Ptolemy ໄດ້ເສຍຊີວິດເນື່ອງຈາກຄວາມຂາດຄວາມຍັບຍັ້ງຊັ່ງໃຈ ແລະການປະພຶດເສື່ອມຊາມ, ແລະຜູ້ສືບຕໍ່ຂອງລາວຄືບຸດຊາຍຂອງລາວ Ptolemy Epiphanes, ຜູ້ຊຶ່ງໃນເວລານັ້ນຍັງເປັນເດັກນ້ອຍອາຍຸພຽງສີ່ຫຼືຫ້າປີ. ໃນຊ່ວງເວລາດຽວກັນນັ້ນ Antiochus, ເມື່ອໄດ້ປາບປາມການກະບົດໃນອານາຈັກຂອງຕົນ ແລະໄດ້ປົກປ້ອງຄວບຄຸມພາກຕາເວັນອອກໃຫ້ຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບພ້ອມທັງນຳໃຫ້ພວກເຂົາຢູ່ໃນຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີແລ້ວ, ກໍມີເວລາວ່າງພ້ອມສຳລັບການດຳເນີນການໃດໆ ເມື່ອ Epiphanes ຜູ້ໜຸ່ມນ້ອຍໄດ້ຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງອີຢິບ; ແລະໂດຍຄິດເຫັນວ່ານີ້ເປັນໂອກາດອັນດີເກີນກວ່າຈະປ່ອຍໃຫ້ຫຼຸດມືໄປເພື່ອຂະຫຍາຍອຳນາດປົກຄອງຂອງຕົນ, ລາວຈຶ່ງລະດົມກອງທັບອັນມະຫາສານ “ໃຫຍ່ກວ່າແຕ່ກ່ອນ” (ເພາະລາວໄດ້ຮວບຮວມກຳລັງໄວ້ຫຼາຍ ແລະໄດ້ມາຊຶ່ງຄວາມມັ່ງຄັ່ງອັນຫຼວງຫຼາຍໃນການຍົກທັບໄປທາງຕາເວັນອອກຂອງລາວ), ແລະໄດ້ອອກເດີນທາງຕໍ່ຕ້ານອີຢິບ, ໂດຍຄາດໝາຍວ່າຈະໄດ້ໄຊຊະນະຢ່າງງ່າຍດາຍເໜືອກະສັດຜູ້ຍັງເປັນທາລົກ. ລາວປະສົບຜົນສຳເລັດແນວໃດ ເຮົາຈະໄດ້ເຫັນໃນບໍ່ຊ້ານີ້; ເພາະໃນຈຸດນີ້ເອງ ຄວາມສັບຊ້ອນໃໝ່ໆໄດ້ເຂົ້າມາໃນກິດຈະການຂອງອານາຈັກເຫຼົ່ານີ້, ແລະບຸກຄົນໃໝ່ໆກໍໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າສູ່ເວທີແຫ່ງປະຫວັດສາດ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.
The King of the South
ກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້
To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.
ການວາງໂຄງຮ່າງຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຣັດເຊຍ ກໍຄືການວາງໂຄງຮ່າງຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ໃນຄໍາພະຍາກອນ. ລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນປະການໜຶ່ງຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ຝ່າຍຈິດວິນຍານ ຜູ້ທີ່ປາກົດເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນເວລາສຸດທ້າຍໃນປີ 1798—ຄືວິທີທີ່ມັນຈະມາຮອດຈຸດຈົບຂອງມັນ. ນີ້ກໍເປັນລັກສະນະທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອ ແລະຂອງຜູ້ພະຍາກອນຈອມປອມເຊັ່ນກັນ. ອໍານາດທັງສາມປະການທີ່ນໍາໂລກໄປສູ່ອາມາເກດດອນ ລ້ວນແຕ່ມີຈຸດຈົບທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈໍາເພາະໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນກັບປູຕິນ ແລະຣັດເຊຍ ສິ່ງນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ແລ້ວໂດຍແນວເສັ້ນໃນອະດີດຂອງກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້.
The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.
ຕົວຢ່າງຂອງການພິນາດຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຝ່າຍຈິດວິນຍານ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ໂດຍການພິນາດຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ຝ່າຍຈິດວິນຍານອົງທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນຝຣັ່ງທີ່ບໍ່ເຊື່ອມີພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງໄລຍະແຫ່ງການປະຕິວັດ. ການພິນາດຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ຮວມເຖິງການພິນາດຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້. ການພິນາດຂອງ Napoleon ສອດຄ່ອງກັບການພິນາດຂອງຝຣັ່ງ ແລະສອດປະສານກັບການພິນາດຂອງອານາຈັກຝ່າຍໃຕ້ອານາຈັກຕໍ່ໄປ ຜູ້ຊຶ່ງແມ່ນຣັດເຊຍ. ຣັດເຊຍໃນຖານະກະສັດຝ່າຍໃຕ້ໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນການປະຕິວັດ ເຊັ່ນດຽວກັບຝຣັ່ງ ໃນຖານະກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການປະຕິວັດ.
Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.
ການປະຕິວັດເປັນລັກສະນະປະຈຳຂອງມັງກອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້. ມັງກອນ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຫຼັກຂອງກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ຄື ຊາຕານ, ແລະເມື່ອລາວພະຍາຍາມກໍ່ການປະຕິວັດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສະຫັດສະວັດ, ໄຟກໍລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານລາວເສຍ. ການກະບົດຂອງລາວໃນສະຫວັນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ເປັນອາລະຟາຂອງການກະບົດຂອງລາວໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງສະຫັດສະວັດ.
In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.
ໃນປີ 1798 ຝຣັ່ງໄດ້ຂຶ້ນຄອງບັນລັງໃນທາງຄຳພະຍາກອນເປັນກະສັດຝ່າຍໃຕ້ທາງຈິດວິນຍານ ໃນຊ່ວງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ. ການປະຕິວັດນັ້ນໄດ້ກວາດຜ່ານບັນດາປະເທດໃນເອີຣົບ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍໄດ້ໄປເຖິງການປະຕິວັດຣັດເຊຍ ຊຶ່ງຕໍ່ມາຢ່າງວ່ອງໄວໄດ້ມີການປະຕິວັດໂບນເຊວິກຕິດຕາມມາໃນປີດຽວກັນ.
The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).
ການປະຕິວັດຣັດເຊຍ ຄ.ສ. 1917 ປະກອບດ້ວຍສອງຂັ້ນຕອນຫຼັກ: ການປະຕິວັດເດືອນກຸມພາ (ຊຶ່ງໂຄ່ນລົ້ມລາຊາທິປະໄຕແບບຊາ ຍຸດຕິລະບອບອັດຕະລາດ ແລະສະຖາປະນາລັດຖະບານສະເພາະການ ທ່າມກາງໄລຍະແຫ່ງອຳນາດຄູ່ຂະໜານກັບພວກໂຊວຽດ) ແລະ ການປະຕິວັດເດືອນຕຸລາ (ຊຶ່ງຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ ການປະຕິວັດໂບນເຊວິກ, ໃນນັ້ນພວກໂບນເຊວິກພາຍໃຕ້ການນຳຂອງເລນິນໄດ້ຍຶດອຳນາດຜ່ານການລັດຖະປະຫານ ນຳໄປສູ່ການສະຖາປະນາການປົກຄອງແບບໂຊວຽດ ແລະເປີດເສັ້ນທາງໄປສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ/ຄອມມູນິດ).
In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:
ໃນການວິເຄາະທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ທິດສະດີການປະຕິວັດ (ໂດຍສະເພາະຈາກທັດສະນະແບບມາກຊິດ ເຊັ່ນ ຂອງ Trotsky, Luxemburg, ແລະ ຜູ້ອື່ນໆທີ່ຍົກການທຽບຄຽງໃນລັກສະນະດຽວກັນ), ການປະຕິວັດຝຣັ່ງ (1789–1799) ມັກຖືກມອງວ່າເປັນແບບຢ່າງ ຫຼື ເປັນໂຄງຮ່າງສໍາລັບລໍາດັບການດໍາເນີນໄປຂອງເຫດການໃນລັດເຊຍ. ສອງຂັ້ນຕອນຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງທີ່ເປັນແບບຢ່າງຂອງໄລຍະຕ່າງໆໃນລັດເຊຍເຫຼົ່ານີ້ ແມ່ນ:
-
The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.
ໄລຍະເບື້ອງຕົ້ນແບບປານກາງ/ຕາມລັດຖະທໍາມະນູນ (ໂດຍປະມານ ຄ.ສ. 1789–1792) ຊຶ່ງສອດຄ່ອງກັບການປະຕິວັດເດືອນກຸມພາ. ໄລຍະຂອງຝຣັ່ງນີ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການບຸກໂຈມຄຸກບາສຕີຍ, ການເອີ້ນປະຊຸມສະພາຊະນະຊົນ/ສະພາແຫ່ງຊາດ, ການລົບລ້າງສິດພິເສດແບບສັກດິນາ, ຄໍາປະກາດວ່າດ້ວຍສິດຂອງມະນຸດ, ແລະການສະຖາປະນາລະບອບລາຊາທິປະໄຕພາຍໃຕ້ລັດຖະທໍາມະນູນພາຍໃຕ້ການນໍາຂອງພວກ Girondins ແລະນັກປະຕິຮູບທີ່ມີແນວທາງປານກາງ. ມັນໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມລະບອບລາຊາທິປະໄຕແບບສົມບູນອໍານາດ ແຕ່ຍັງຄົງຮັກສາອົງປະກອບບາງປະການຂອງການປົກຄອງແບບຊົນຊັ້ນນາຍທຶນ/ເສລີນິຍົມ ແລະໂຄງສ້າງອໍານາດແບບຄູ່/ຖືກໂຕ້ແຍ້ງກັນ (ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ລະຫວ່າງສະພາແລະລະບອບກະສັດທີ່ຍັງຫຼົງເຫຼືອຢູ່). ໃນທໍານອງດຽວກັນ, ເດືອນກຸມພາ ຄ.ສ. 1917 ໄດ້ຍຸດຕິລະບອບຊາ ແຕ່ໄດ້ນໍາໄປສູ່ລັດຖະບານຊົ່ວຄາວແບບນາຍທຶນ ແລະອໍານາດແບບຄູ່ກັບພວກໂຊວຽດ.
-
The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.
ໄລຍະຫົວຮຸນແຮງ/ຈາໂຄບິນ (ໂດຍປະມານລະຫວ່າງ 1792–1794, ລວມທັງການສະຖາປະນາສາທາລະນະລັດທຳອິດ, ການປະຫານຊີວິດ Louis XVI, ແລະ Reign of Terror ພາຍໃຕ້ Robespierre ແລະພວກ Jacobins/Committee of Public Safety) ສອດຄ່ອງກັບການປະຕິວັດເດືອນຕຸລາ (Bolshevik). ພວກ Jacobins ໄດ້ຍຶດອຳນາດຈາກພວກ Girondins ທີ່ມີທ່າທີປານກາງກວ່າດ້ວຍການກະທຳຢ່າງຮຸນແຮງ, ປະກາດສ້າງສາທາລະນະລັດ, ປາບປາມການຕ້ານການປະຕິວັດ, ແລະຜັກດັນການປະຕິວັດໄປສູ່ການປ່ຽນແປງທາງສັງຄົມທີ່ເລິກຊຶ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ ພ້ອມທັງການປ້ອງກັນຕໍ່ໄພຄຸກຄາມຈາກພາຍໃນ/ພາຍນອກ. ນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າພວກ Bolsheviks ໄດ້ໂຄ່ນລົ້ມລັດຖະບານຊົ່ວຄາວ, ຮວບຮວມອຳນາດການປົກຄອງຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະຊີບ/ເຜດັດການຂອງຊົນຊັ້ນກຳມະຊີບໃຫ້ໝັ້ນຄົງ, ແລະຂັບເຄື່ອນສັງຄົມນິຍົມແຫ່ງການປະຕິວັດໃຫ້ກ້າວໜ້າ.
These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.
ຄວາມຂະໜານຄູ່ເຫຼົ່ານີ້ເນັ້ນໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະຕິວັດມັກດໍາເນີນຕາມແບບແຜນໜຶ່ງ: ການລຸກຮືຂຶ້ນຢ່າງກວ້າງໃນເບື້ອງຕົ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານລະບອບເກົ່າ (ນໍາພາໂດຍກໍາລັງສາຍປານກາງ/ຊົນຊັ້ນນາຍທຶນ), ຕາມມາດ້ວຍການຍຶດອໍານາດທີ່ສຸດຂົ້ນຍິ່ງຂຶ້ນໂດຍພວກຫົວຮຸນແຮງເພື່ອ “ຊ່ວຍກູ້” ແລະເຮັດໃຫ້ການປະຕິວັດເລິກເຊິ່ງຍິ່ງຂຶ້ນທ່າມກາງວິກິດ. ພວກ Bolsheviks ເອງກໍໄດ້ອາໄສແບບຢ່າງຂອງຝຣັ່ງຢ່າງມີສະຕິ, ໂດຍມອງວ່າການລຸກຮືຂຶ້ນໃນເດືອນຕຸລາຂອງພວກເຂົາຄ້າຍຄືກັບການລັດປະຫານຂອງ Jacobin—ເປັນສິ່ງຈໍາເປັນເພື່ອປ້ອງກັນການປະຕິວັດຕອບໂຕ້ ແລະເຮັດໃຫ້ສັກກະຍະພາບຂອງການປະຕິວັດບັນລຸຜົນສໍາເລັດ.
This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.
ແບບຢ່າງທາງປະເພດວິທະຍານີ້ປາກົດຢູ່ໃນຜົນງານເຊັ່ນ History of the Russian Revolution ຂອງ Trotsky (ຊຶ່ງໄດ້ປຽບທຽບຢ່າງຊັດເຈນຂັ້ນຕອນແຫ່ງອຳນາດຄູ່ໃນລັດເຊຍກັບພະລະວັດທາງທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນຝຣັ່ງ) ແລະໃນບົດຂຽນຂອງ Rosa Luxemburg ກ່ຽວກັບເຫດການໃນລັດເຊຍ, ບ່ອນທີ່ນາງສັງເກດວ່າ ໄລຍະທຳອິດຂອງການປະຕິວັດຣັດເຊຍ (ເດືອນມີນາ–ເດືອນຕຸລາ) ດຳເນີນຕາມແບບແຜນຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ (ແລະອັງກິດ), ໂດຍທີ່ການເຂົ້າຍຶດອຳນາດຂອງ Bolshevik ມີຄວາມສອດຄ້ອງຂະໜານກັນກັບການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຂອງ Jacobin.
Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.
ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເປັນພາບປະກອບຂອງຈຸດຈົບສະເໝີ, ແລະການລົ້ມສະຫລາຍຂອງນາໂປເລອອນ ໃນຖານະກະສັດຝ່າຍວິນຍານອົງທຳອິດແຫ່ງທິດໃຕ້ ໄດ້ດຳເນີນຕາມໝຸດໝາຍເວລາໃນຕອນຕົ້ນຂອງການປະຕິວັດ, ແລະໃນການເຮັດເຊັ່ນນັ້ນກໍໄດ້ເປັນຕົວແທນຂອງການລົ້ມສະຫລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊເວຍ.
Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.
ການສູນສິ້ນລົງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ (ເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ) ຂອງນາໂປເລອົງ ສອດຄ່ອງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການຖອຍລົງຢ່າງຄ່ອຍໆ ແລະການລົ້ມສະຫຼາຍໃນປີ 1991 ຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ, ພາຍໃນກອບແບບແຫ່ງການປຽບພິມດຽວກັນ ທີ່ຊຶ່ງສອງລະຍະຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງໄດ້ເປັນພາບລ່ວງໜ້າຂອງຂັ້ນຕອນເດືອນກຸມພາ ແລະເດືອນຕຸລາ 1917 ຂອງການປະຕິວັດຣັດເຊຍ. ຄວາມຂະໜານນີ້ຍັງຂະຫຍາຍຕໍ່ໄປເຖິງລະຍະແຫ່ງການຮວບອຳນາດພາຍຫຼັງຄວາມສຸດໂຕ່ງທາງປະຕິວັດ (Bonapartism) ແລະການແຕກສະຫຼາຍອັນຫຼີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້ຂອງມັນ. ສິ່ງນີ້ອາໄສທັງແບບແຜນທາງປະຫວັດສາດໂດຍທົ່ວໄປ ແລະການວິເຄາະແບບມາກຊິດ (ໂດຍສະເພາະຂອງທຣອດສກີໃນ The Revolution Betrayed ແລະຜົນງານອື່ນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ), ຊຶ່ງຖືນາໂປເລອົງເປັນແບບຕົ້ນສະບັບຂອງ Bonapartism: ລະບອບຜູ້ນຳເຂັ້ມແຂງທີ່ເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງຈຸດສູງສຸດແຫ່ງຄວາມສຸດໂຕ່ງຂອງການປະຕິວັດ, ຖ່ວງດຸນລະຫວ່າງຊົນຊັ້ນຕ່າງໆ, ຮັກສາຜົນສຳເລັດເຊິ່ງເປັນໂຄງສ້າງຫຼັກຂອງການປະຕິວັດໄວ້ (ຂະນະທີ່ກົດຂີ່ແຮງຜັກດັນທາງປະຊາທິປະໄຕຂອງມັນ), ສ້າງຈັກກະພັດແຫ່ງອຳນາດສ່ວນບຸກຄົນ/ທະຫານ-ລະບຽບລາຊະການ, ຂະຫຍາຍຕົນເກີນຂອບເຂດ, ແລ້ວຈຶ່ງປະສົບກັບການລົ້ມສະຫຼາຍເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ ອັນນຳໄປສູ່ການຟື້ນຄືນບາງສ່ວນຂອງລະບຽບເກົ່າ.
Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation
ການຜົງຂຶ້ນແຫ່ງລັດທິໂບນາປາດຂອງນາໂປເລອົງ ຂະໜານຄຽງກັບການຮວບອໍານາດແບບສະຕາລິນນິດ
After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.
ຫຼັງຈາກຂັ້ນຕອນສຸດໂຕ່ງຂອງພວກຈາໂຄແບັງ ແລະ ປະຕິກິລິຍາເຕີມິດໍຣຽນ (1794), ລະບອບດີເຣັກໂຕຣີທີ່ບໍ່ໝັ້ນຄົງ (1795–1799), ການລັດປະຫານ 18 ບຣູແມຣ໌ ຂອງນາໂປເລອົງ (1799) ໄດ້ສະຖາປະນາລະບອບກົງສຸນ, ແລ້ວຕໍ່ມາແມ່ນຈັກກະພັດ (1804). ລາວໄດ້ປະມວນເປັນກົດໝາຍ ແລະ ເຜີຍແຜ່ຜົນສຳເລັດແຫ່ງການປະຕິວັດຂອງຊົນຊັ້ນບູຊົວຊີ (ປະມວນກົດໝາຍນາໂປເລອົງ, ການຍົກເລີກສິດພິເສດແບບສັກດິນາ, ລັດສູນກາງທີ່ເຂັ້ມແຂງ) ແຕ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຕ້ອງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດການປົກຄອງແບບອະທິປະໄຕ, ກຽດສັກສີທາງທະຫານ, ແລະ ຊົນຊັ້ນນຳໃໝ່.
After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.
ຫຼັງຈາກຂັ້ນຕອນຮາກຖານແບບບໍນເຊວິກ/ເດືອນຕຸລາ ແລະ ການທົດລອງໃນລະຍະຕົ້ນຂອງໂຊວຽດ, ການເສື່ອມຖອຍທາງລະບົບຂ້າລາຊະການໄດ້ເກີດຂຶ້ນ (ໂດຍສະເພາະນັບແຕ່ກາງທົດສະວັດ 1920 ເປັນຕົ້ນມາ). ການລວບອຳນາດຂອງສະຕາລິນໄດ້ເອົາຊະນະຝ່າຍຄັດຄ້ານຊ້າຍ, ບັງຄັບໃຊ້ “ສັງຄົມນິຍົມໃນປະເທດດຽວ,” ແລະ ສ້າງລະບອບເຜດັດການແບບຕຳຫຼວດ/ທະຫານ-ຂ້າລາຊະການ. ເສດຖະກິດແບບວາງແຜນ ແລະ ຊັບສິນທີ່ຖືກໂອນເປັນຂອງຊາດ (ຜົນສຳເລັດຫຼັກຂອງເດືອນຕຸລາ) ຍັງຖືກຮັກສາໄວ້ ແຕ່ຖືກປ່ຽນໃຫ້ກາຍເປັນເຄື່ອງມືຂອງຊົນຊັ້ນວັນນະພິເສດ, ໂດຍທີ່ຫຼັກສາກົນນິຍົມຖືກປະຖິ້ມ.
In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).
ໃນທັງສອງກໍລະນີ, ພະລັງງານແຫ່ງການປະຕິວັດຖືກ “ແຊ່ແຂງ” ແລະຖືກປ່ຽນທິດທາງໃຫ້ໄປສູ່ອຳນາດຂອງລັດ ແລະການຂະຫຍາຍອຳນາດພາຍໃຕ້ບຸກຄົນຜູ້ດຽວ ຫຼືກົນໄກອຳນາດດຽວ (Trotsky ໄດ້ເອີ້ນລະບອບ Stalin ຢ່າງຊັດເຈນວ່າເປັນຮູບແບບໜຶ່ງຂອງ “Soviet Bonapartism,” ຊຶ່ງໃກ້ຄຽງກັບຈັກກະພັດຂອງ Napoleon ຫຼາຍກວ່າ Consulate).
The Step-by-Step Collapse
ການພັງທະລາຍແບບເປັນຂັ້ນເປັນຕອນ
This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.
ນີ້ແມ່ນຄວາມສອດຄ່ອງຫຼັກ—ການເສື່ອມຖອຍບໍ່ແມ່ນເຫດການກະທັນຫັນຄັ້ງດຽວ ແຕ່ເປັນລຳດັບຕໍ່ເນື່ອງແຫ່ງການກັດກ່ອນ ອັນຖືກຂັບເຄື່ອນໂດຍການຂະຫຍາຍເກີນຂອບເຂດ, ຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນ, ການຕິດຫຼົ່ມຢູ່ໃນສົງຄາມ, ການສູນເສຍການຄວບຄຸມເຂດນອກ, ການປະຕິຮູບທີ່ລົ້ມເຫຼວ, ແລະການລະລາຍ/ການຟື້ນຟູໃນບັ້ນປາຍ.
Napoleonic side (1812 to 1815)
ຝ່າຍນາໂປເລອອນ (1812 ຫາ 1815)
-
1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.
1812: ການຮຸກຮານລັດເຊຍອັນຫາຍະນະ—Grande Armée (ທະຫານ 600,000 ຄົນ) ຖືກທຳລາຍຢ່າງໜັກໜ່ວງໂດຍບັນຫາດ້ານການລຳລຽງ, ລະດູໜາວ, ແລະການຕໍ່ຕ້ານ. ເປັນຈຸດຫັນຜັນອັນຫາຍະນະ; ການສູນເສຍຊື່ສຽງແລະກຳລັງພົນຢ່າງມະຫາສານ.
-
1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.
1813: ພັນທະມິດໄດ້ກໍ່ຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານລາວ; ພ່າຍແພ້ທີ່ເລບຊິກ (“ຍຸດທະການແຫ່ງປະຊາຊາດ”)—ສູນເສຍພັນທະມິດແລະດິນແດນໃນເຢຍລະມັນ; ຈັກກະພັດເລີ່ມຫົດຕົວລົງ.
-
1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.
1814: ບັນດາພັນທະມິດໄດ້ບຸກເຂົ້າຝຣັ່ງແຜ່ນດິນແມ່; ປາຣີສຕົກຢູ່ໃນມືຂອງພວກເຂົາ; ນາໂປເລອົງສະຫຼະລາຊສົມບັດ ແລະຖືກເນລະເທດໄປເກາະ Elba.
-
1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).
1815: ການກັບຄືນມາຢ່າງສັ້ນໆ (ຮ້ອຍວັນ), ການພ່າຍແພ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍທີ່ Waterloo; ຖືກເນລະເທດຢ່າງຖາວອນໄປຍັງ St. Helena; ລາຊະວົງ Bourbon ໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຂຶ້ນອີກ (ການຖອຍກັບແບບປະຕິກິລິຍາຕໍ່ຜົນສຳເລັດຂອງການປະຕິວັດ, ແມ່ນແຕ່ບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ—ການປ່ຽນແປງບາງປະການທາງກົດໝາຍ/ທາງການບໍລິຫານຍັງຄົງຢູ່).
Soviet side (1970s to 1991)
ຝ່າຍໂຊວຽດ (ຊ່ວງທົດສະວັດ 1970 ຫາ 1991)
-
Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.
ທ້າຍທົດສະວັດ 1970–1980: ຄວາມຊະງັກງັນທາງເສດຖະກິດ (“zastoi” ພາຍໃຕ້ Brezhnev), ການຂາດແຄນເຮື້ອຮັງ, ຄວາມລ້າຫຼັງທາງເຕັກໂນໂລຊີ, ແລະການແຂ່ງຂັນສະສົມອາວຸດອັນໜັກໜ່ວງກັບສະຫະລັດ/NATO—ການຂະຫຍາຍໂຕເກີນຂີດໃນລະບົບເລີ່ມບັ່ນທອນເສດຖະກິດໃຫ້ກວ່າງເປົ່າຈາກພາຍໃນ.
-
1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).
1979–1989: ສົງຄາມອັຟການິສຖານ—“ຫວຽດນາມ” ຂອງໂຊວຽດ; ສະພາບຕິດຫຼົ້ມຈົມທີ່ບັ່ນທອນຊັບພະຍາກອນ, ຂວັນກຳລັງໃຈ, ແລະສະຖານະພາບໃນສາຍຕານານາຊາດ (ຂໍໃຫ້ສັງເກດຄວາມຂະຫນັນປະຫລາດນີ້: ນາໂປເລອົງພິນາດໃນຣັດເຊຍ; ສະຫະພາບໂຊວຽດເສຍເລືອດໃນສະໜາມຮົບອັນທຸລະກັນດານ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍການຕໍ່ຕ້ານ).
-
1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.
1985–1989: ການປະຕິຮູບ perestroika/glasnost ຂອງ Gorbachev (ຄວາມພະຍາຍາມ “ກູ້ລະບົບ” ໄວ້, ຄ້າຍກັບການປັບປຸງບາງປະການໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງ Napoleon) ກັບເປັນວ່າໄດ້ເປີດເຜີຍ ແລະ ເລັ່ງໃຫ້ຄວາມຂັດແຍ້ງພາຍໃນປະທຸຂຶ້ນ; ບັນດາລັດບໍລິວານໃນກຸ່ມ Eastern Bloc ກໍ່ການລຸກຮື ແລະ ຫຼຸດພົ້ນອອກໄປ (ກຳແພງ Berlin ລົ້ມລົງໃນວັນທີ 9 ພະຈິກ 1989, ລະບອບຕ່າງໆ ພັງທະລາຍໄປທົ່ວຊ່ວງ 1989–1990)—ເປັນການສູນເສຍ “ຈັກກະພັດພາຍນອກ,” ຢ່າງກົງກັນພອດີກັບການສູນເສຍບັນດາລັດພັນທະມິດຂອງ Napoleon.
-
1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.
ໃນທັງສອງກໍລະນີ, “ຈັກກະພັດ” (ລະບົບພາກພື້ນທະວີບຂອງຝຣັ່ງ ທຽບກັບ ອິດທິພົນຂອງກຸ່ມປະເທດຕາເວັນອອກຂອງໂຊວຽດ/COMECON) ແຕກສະຫຼາຍຈາກພາຍນອກເຂົ້າສູ່ພາຍໃນ, ການເນົ່າເປື່ອຍພາຍໃນເລັ່ງຕົວຂຶ້ນ, ວິກິດການສຸດທ້າຍເປີດເຜີຍຄວາມວ່າງເປົ່າຂອງມັນ, ແລະ ບັນດາພະລັງກຳທາງສັງຄົມເກົ່າກໍກັບມາຢືນຢັນອຳນາດຂອງຕົນອີກຄັ້ງ (ລະບອບກະສັດ/ລະບົບທຶນນິຍົມ). ລັດທິ Bonapartism ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າບໍ່ອາດດຳລົງຢູ່ໄດ້—ເປັນ “ພີຣາມິດທີ່ຕັ້ງດຸນຢູ່ເທິງປາຍຂອງມັນ,” ດັ່ງທີ່ Trotsky ໄດ້ກ່າວໄວ້—ເພາະວ່າມັນຕັ້ງຢູ່ເທິງການກົດຂີ່ຖານປະຊາທິປະໄຕຂອງການປະຕິວັດ ຂະນະດຽວກັນກໍປົກປ້ອງ (ແຕ່ບິດເບືອນ) ຖານເສດຖະກິດຂອງມັນ ທ່າມກາງແຮງກົດດັນພາຍນອກທີ່ເປັນປໍລະປັກ. ການລົ້ມສະລາຍຂອງໂຊວຽດ ໃນທັດສະນະລະຍະຍາວ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ “ເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ” ແຕ່ເປັນຈຸດສຸດຍອດຂອງການເນົ່າເປື່ອຍພາຍໃນທີ່ຄ່ອຍໆທະວີຂຶ້ນ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ຈັກກະພັດຂອງ Napoleon ບໍ່ໄດ້ສູນຫາຍໄປໃນຄ່ຳຄືນດຽວ ແຕ່ໄດ້ກັດເຊາະລົງຜ່ານຄວາມພ່າຍແພ້ຕໍ່ເນື່ອງເປັນລຳດັບ ຈົນກະທັ້ງການຟື້ນຟູ.
The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.
ການເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບຂອງຝຣັ່ງ ແລະ ສະຫະພາບໂຊວຽດ ສອດຄ່ອງກັບຄໍາພະຍານຂອງກະສັດອຸດຊີຢາ ແລະ ປໂຕເລມີ. ປໂຕເລມີ IV ຟີໂລປາໂຕ ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະຢ່າງຊີ້ຂາດໃນຍຸດທະການຣາຟີອາ (217 BC) ຕໍ່ກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອ (Antiochus III), ແຕ່ “ເຂົາຈະບໍ່ມີກໍາລັງແຂງແຮງດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ”—ເຂົາເຮັດສັນຕິພາບແທນທີ່ຈະສືບຕໍ່ກົດດັນເອົາຄວາມໄດ້ປຽບ, ກັບຄືນໄປສູ່ຄວາມຫຼູຫຼາ ແລະ ການຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູງ, ແລ້ວ (ຕາມບັນທຶກທີ່ຖືກຮັກສາໄວ້ໃນ 3 Maccabees 1–2) ປໂຕເລມີໄດ້ໄປຢ້ຽມຢາມເຢຣູຊາເລັມຫຼັງຈາກໄຊຊະນະຂອງເຂົາ. ເມື່ອໃຈຂອງເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນສູງ, ເຂົາພະຍາຍາມເຂົ້າໄປໃນບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດ ແລະ ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາດ້ວຍຕົນເອງ—ການກະທໍາແຫ່ງການຊິງສິດ ແລະ ການຂັດຂືນຕໍ່ພຣະເຈົ້າແທ້. ເຂົາຖືກພຣະເຈົ້າລົງໂທດໂດຍກົງ (ອໍາມະພາດ), ຖືກເຮັດໃຫ້ອັບອາຍ, ແລະ ຫັນໄປສູ່ການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ການປົກຄອງຂອງເຂົາເປັນການເສື່ອມຖອຍລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ: ຄວາມເສື່ອມຊາມທາງສິນທໍາ, ການກະບົດພາຍໃນ, ແລະ ການສູນເສຍກໍາລັງ ຈົນກວ່າເຂົາຈະຕາຍ. ນີ້ເປັນພາບສະທ້ອນທີ່ກົງກັນຢ່າງແນ່ນອນຂອງກະສັດອຸດຊີຢາ (2 Chronicles 26:16–21) ຜູ້ທີ່ໃຈຂອງພຣະອົງຖືກຍົກຂຶ້ນສູງຫຼັງຈາກຄວາມສໍາເລັດທາງທະຫານ, ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານເພື່ອເຜົາເຄື່ອງຫອມ (ເປັນການຊິງສິດຂອງພວກປະໂລຫິດ) ແລະ ຖືກຕີດ້ວຍໂລກຂີ້ທູດທີ່ໜ້າຜາກ ຊຶ່ງເປັນການພິພາກສາຢ່າງເປີດເຜີຍ ແລະ ປາກົດແຈ້ງຕໍ່ສາທາລະນະ. ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ອຸດຊີຢາໄດ້ດໍາລົງຊີວິດຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວ, ຖືກຕັດຂາດອອກຈາກພຣະນິເວດຂອງພຣະຢາເວ, ຈົນເຖິງຄວາມຕາຍ—ເປັນການພິນາດຢ່າງຊ້າໆ ແລະ ຍືດເຢື້ອ ແທນທີ່ຈະຖືກທໍາລາຍໃນທັນທີ.
Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”
ທັງສອງແມ່ນກະສັດຝ່າຍໃຕ້ ຜູ້ທີ່ຄວາມຈອງຫອງຂອງພວກເຂົາປະກົດອອກໃນການລ່ວງລ້ຳເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານທີ່ນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງຕິດຕາມມາດ້ວຍຈຸດຈົບທີ່ຄ່ອຍໆເສື່ອມສະຫຼາຍລົງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແທນທີ່ຈະພັງທະລາຍລົງໃນທັນທີ. ສິ່ງນີ້ແມ່ນແບບແຜນທາງປະເພດສັນຍາລັກສໍາລັບ “ກະສັດຝ່າຍໃຕ້” ທຸກອົງໃນພາຍຫຼັງ.
1798: France Becomes the Spiritual King of the South
1798: ຝຣັ່ງກາຍເປັນກະສັດຝ່າຍໃຕ້ທາງຈິດວິນຍານ
At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.
ໃນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” (1798) ຝຣັ່ງທີ່ບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ (ອຳນາດທີ່ພຶ່ງໄດ້ສະແດງລັກສະນະທາງວິນຍານຂອງອີຢິບ—ການປະຕິເສດພຣະເຈົ້າຢ່າງເປີດເຜີຍ ດັ່ງໃນ Revelation 11:8) ໄດ້ຜັກດັນໃສ່ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ສັນຕະປາປາ) ໂດຍການຈັບອົງສັນຕະປາປາເປັນເຊື່ອຍ. ນາໂປເລອົງເປັນຮູບກາຍທາງການທະຫານຂອງການຜັກດັນນັ້ນ. ຝຣັ່ງສວມມົງກຸດຂອງທິດໃຕ້ໃນປີ 1798 ເພາະວ່າມັນຍົກຍ້ອງຈິດວິນຍານແຫ່ງອະເທວະນິຍົມດຽວກັນທີ່ອີຢິບໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ເປັນຕົວແທນ.
But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.
ແຕ່ດັ່ງທີ່ Ptolemy ບໍ່ອາດ “ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກໄຊຊະນະຂອງຕົນໃຫ້ເຕັມທີ່,” ລະຍະຫົວຮຸນແຮງຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງກໍບໍ່ສາມາດທຳໃຫ້ຜົນໄດ້ຮັບຂອງຕົນຄົງຢູ່ ຫຼືນຳອອກໄປຢ່າງສົມບູນໄດ້. ມົງກຸດແຫ່ງພາກໃຕ້ຈຶ່ງຖ່າຍທອດຕໍ່ໄປ ເມື່ອປັດຊະຍາແຫ່ງອະເທວະນິຍົມເຕີບໃຫຍ່ສຸກງອມ ແລະພົບເຫັນສຽງໃໝ່ທາງການປົກຄອງ.
Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin
ສັນຍະລັກແຫ່ງການນໍາພາແບບກ້າວໜ້າ: ນາໂປເລອົງ ຫາ ເລນິນ ຫາ ສະຕາລິນ
These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.
ທັງສາມສິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນເກີດຂຶ້ນຢ່າງບັງເອີນ; ມັນເປັນຈຸດຈົບທີ່ຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນຕອນ—ແຕ່ລະອັນເປັນຕົວແທນຂອງຂັ້ນຕອນທີ່ຍິ່ງລຶກລົງໄປໃນເສັ້ນທາງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ການສະຫຼາຍຕົວລົງຢ່າງຊ້າໆຂອງຕົນເອງ. ນາໂປເລອອງ—ສັນຍາລັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ອັນດັບທຳອິດພາຍຫຼັງປີ 1798. ໄດ້ຮັບໄຊຊະນະໃນອີຢິບ (ທິດໃຕ້ຕາມຄວາມໝາຍຕົວອັກສອນ), ລາວຂະຫຍາຍອຳນາດເກີນຂອບເຂດ (ການຮົບພິຊິດຣັດເຊຍໃນປີ 1812 ເປັນໄພພິບັດ) ເລີ່ມຕົ້ນຊຸດແຫ່ງຄວາມພ່າຍແພ້ທີ່ຄ່ອຍໆພາໃຫ້ຈັກກະພັດຊາຍແດນຂອງລາວສູນເສຍໄປທີລະຂັ້ນ (1813–1814), ປະສົບກັບຄວາມພ່າຍແພ້ຂັ້ນສຸດທ້າຍ (Waterloo 1815), ແລະຖືກເນລະເທດສອງຄັ້ງ. ນາໂປເລອອງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມພິນາດທີ່ດຳເນີນໄປເປັນຂັ້ນໆ ແລະເປັນລະຍະ—ຢ່າງກົງກັນທຸກປະການກັບ Ptolemy ແລະ Uzziah.
Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.
ເລນິນໄດ້ຍຶດເອົາມົງກຸດໃນການປະຕິວັດເດືອນຕຸລາ ຄ.ສ. 1917. “ການຜັກດັນ” ຂອງພວກໂບນເຊວິກຍັງດຳເນີນສົງຄາມຕໍ່ລະບຽບເກົ່າຕໍ່ໄປ (ລວມທັງອຳນາດທາງສາສະໜາ). ແຕ່ລະຍະຫົວຮຸນແຮງນັ້ນບໍ່ອາດສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງໄດ້; ສຸຂະພາບຂອງເລນິນເອງກໍເສື່ອມຖອຍໄວ, ແລະລະບົບກໍເລີ່ມກາຍເປັນລະບົບລາຊະການ.
Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).
ສະຕາລິນ, ຜູ້ຮວບອຳນາດໄວ້ໃນມືຕົນ (Bonapartism ແບບໂຊວຽດ) “ແຊ່ແຂງ” ການປະຕິວັດໃຫ້ກາຍເປັນຈັກກະພັດທະຫານ-ລະບົບລາດຊະການ, ຮັກສາຜົນສຳເລັດແກນກາງໄວ້ (ເສດຖະກິດທີ່ຖືກໃຫ້ເປັນຂອງຊາດ ອັນເປັນຄູ່ຂະໜານຕໍ່ຕ້ານສັກດິນາຂອງປະມວນກົດໝາຍນາໂປເລອົງ), ແຕ່ຫັນອຳນາດເຂົ້າຂ້າງໃນ (ການກວາດລ້າງ) ແລະອອກຂ້າງນອກ (ການຂະຫຍາຍອຳນາດ). ແຕ່ໃຈກໍຖືກຍົກຂຶ້ນໃນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ; ລະບົບນີ້ບໍ່ອາດ “ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກໄຊຊະນະຂອງຕົນໃຫ້ເຕັມທີ່” ໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ການຂະຫຍາຍເກີນຂອບເຂດ (ອັຟການິສຖານ ເປັນຄູ່ຂະໜານກັບຣັດເຊຍຂອງນາໂປເລອົງ), ຄວາມຊະງັກງັນ, ການປະຕິຮູບທີ່ລົ້ມເຫຼວ (perestroika ແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມສຸດທ້າຍອັນໝົດຫວັງ), ການສູນເສຍລັດບໍລິວານ (1989–90 = ການສູນເສຍ “ພັນທະມິດ”), ແລະການແຕກສະລາຍຢ່າງສິ້ນສຸດ (1991).
The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).
ການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດບໍ່ແມ່ນເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ—ແຕ່ເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ, ຕາມຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງທີ່ຈັກກະພັດຂອງນາໂປເລອົງໄດ້ກັດກອນເສື່ອມລົງເປັນຂັ້ນໆ ແລະດັ່ງທີ່ລາຊະການຂອງປໂຕເລມີ ແລະ ອຸດຊີຢາ ໄດ້ຫ່ຽວແຫ້ງລົງຫຼັງຈາກຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຍະໂສໃນພຣະວິຫານຂອງພວກເຂົາ. “ກະສັດຝ່າຍວິນຍານ” ແຫ່ງທິດໃຕ້ (ອະເທວະນິຍົມໃນຮູບແບບຂອງລັດຖະບານ) ໄດ້ຮັບການພິພາກສາອັນຍືດເຢື້ອຂອງຕົນເອງ: ຖືກເຈາະກວ້າງໃຫ້ກົງກາງຈາກພາຍໃນ, ບໍ່ສາມາດຄ້ຳຈຸນຄວາມຕົວະນັ້ນໄວ້ໄດ້, ແລະຖືກກວາດລ້າງໄປໃນກະແສຕອບໂຕ້ຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ (ການຟື້ນຄືນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາໃນຊ່ອງວ່າງນັ້ນ).
The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.
ການປະຕິວັດຝຣັ່ງ (ສອງຂັ້ນຕອນ) ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການປະຕິວັດຣັດເຊຍ (ເດືອນກຸມພາ ແລະ ເດືອນຕຸລາ/ໂບນເຊວິກ). ລັດທິໂບນາປາດແບບນາໂປເລອົງ ແລະ ການເສື່ອມສະຫຼາຍລົງຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການລວບອຳນາດແບບສະຕາລິນ ແລະ ການເສື່ອມສະຫຼາຍລົງຂອງໂຊວຽດຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປ. ທັງໝົດນີ້ແມ່ນການສຳແດງອອກໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ຂອງແນວສາຍ “ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້” ໃນດານີເອນ 11, ຈາກຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງໂທເລມີທີ່ຣາເຟຍ ແລະ ຄວາມຈອງຫອງຕໍ່ພຣະວິຫານ, ຜ່ານໄປຫາບາບອັນດຽວກັນຂອງອຸດຊີຢາ ແລະ ຈຸດຈົບອັນຊ້າໆຂອງເຂົາ, ໄປຈົນເຖິງຝຣັ່ງໃນປີ 1798 ແລະ ຜູ້ສືບທອດທີ່ຖືອັດທິພົນນິຍົມປະຕິເສດພຣະເຈົ້າຂອງມັນ (ຍຸກ Lenin–Stalin) ຊຶ່ງບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຕົນເອງເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນໄດ້ໂດຍໄຊຊະນະທັງຫຼາຍຂອງຕົນ.
Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).
ເລນິນ ແມ່ນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງຫຼືຜູ້ຍຶດອຳນາດແບບປະຕິວັດຮາກຖານ (ຄຽງຄູ່ກັບການຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຂອງພວກ Jacobin/Bolshevik; ໄລຍະ “ຜັກດັນ” ຫຼັງປີ 1917 ຄ້າຍຄືກັບໄລຍະ Consulate ໃນຕອນຕົ້ນຂອງນາໂປເລອົງຫຼັງ Brumaire). ສະຕາລິນ ແມ່ນຜູ້ຮວບຮວມອຳນາດແບບ Bonapartist (ຜູ້ສ້າງຈັກກະພັດໂຊວຽດ, ການກວາດລ້າງ, ໄຊຊະນະໃນສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ຈຸດສູງສຸດຂອງສົງຄາມເຢັນ; ໃຈຖືກຍົກຂຶ້ນໃນຄວາມບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ, ແຕ່ບໍ່ສາມາດ “ເສີມກຳລັງ” ໄຊຊະນະນັ້ນໄວ້ໃນໄລຍະຍາວໄດ້ຢ່າງສົມບູນ—ການຂະຫຍາຍເກີນກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນ).
Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).
ຄຣຸສເຊຟ ເປັນຜູ້ນໍາໃນຍຸກ “ການລະລາຍ” ຫຼັງຈາກຈຸດສູງສຸດ (1953–1964): ໄດ້ປະນາມສະຕາລິນ (ຄໍາປາໄສລັບ ປີ 1956), ເປີດເຜີຍການສໍ້ລາດບາງສ່ວນ, ພະຍາຍາມປະຕິຮູບຢ່າງຈໍາກັດ, ແຕ່ລົ້ມເຫຼວໃນການແກ້ໄຂຄວາມຂັດແຍ້ງເຊີງລະບົບ. ສິ່ງນີ້ຂະຫນານກັບຂັ້ນ “ເທີມິໂດຣຽນ” ຫຼື ຂັ້ນເສື່ອມຖອຍໃນຊ່ວງຕົ້ນ—ຜ່ອນຄາຍຄວາມຫນ້າຫວາດກົວ ໃນຂະນະທີ່ໂຄງສ້າງຫຼັກອັນບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າຍັງຄົງຢູ່, ແຕ່ຊື່ສຽງແລະກຽດສັກກໍເສື່ອມຖອຍລົງ (ເຊັ່ນ: ຄວາມອັບອາຍໃນວິກິດຂີປະນາວຸດຄິວບາ ປີ 1962 ສະທ້ອນຄວາມພ່າຍແພ້ຍ່ອຍໆຂອງນາໂປເລອອນກ່ອນບັນດາຄວາມພ່າຍແພ້ຄັ້ງໃຫຍ່).
Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.
ກອບບາເຊັບ ເປັນຜູ້ປະຕິຮູບໃນຄວາມຄັບຂັນຢ່າງສຸດຂີດ (1985–1991) ໂດຍມີ perestroika (ການປັບໂຄງສ້າງໃໝ່) ແລະ glasnost (ການເປີດເຜີຍ) ເປັນຄວາມພະຍາຍາມຄັ້ງສຸດທ້າຍເພື່ອ “ຊ່ວຍ” ລະບົບໄວ້, ແຕ່ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນກັບເຮັດໃຫ້ການພັງທະລາຍເກີດຂຶ້ນໄວຂຶ້ນ—ການສູນເສຍກຸ່ມປະເທດບລັອກຕາເວັນອອກ (ກຳແພງເບີລິນ 1989), ການກະບົດພາຍໃນ. ນີ້ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍ “ຈຸດຈົບແບບຄ່ອຍໆດຳເນີນໄປ” ທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດ: ຄ້າຍຄືກັບຄວາມພະຍາຍາມປັບແກ້ໃນຊ່ວງທ້າຍຂອງ Napoleon ກ່ອນການຮຸກຮານໃນປີ 1814, ຫຼືການຖົດຖອຍຢ່າງຍືດເຍື້ອຂອງ Ptolemy/Uzziah ຫຼັງຈາກຄວາມຈອງຫອງໃນພຣະວິຫານ. ຂໍ້ຕົກລົງ/ການພົບປະໃນປີ 1989 ຂອງ Gorbachev ກັບ Pope John Paul II (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ) ເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມພ່າຍແພ້ທາງວິນຍານ—ລັດອະເທວະນິຍົມຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຍອມຈຳນົນຕໍ່ການຟື້ນຄືນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ.
Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”
ຕົວແບບເຊິ່ງສື່ນັຍນັ້ນເນັ້ນໃສ່ການພິພາກສາທີ່ຍືດເຍື້ອ ແລະ ເກີດຂຶ້ນເປັນລຳດັບຂັ້ນ ຫາກບໍ່ແມ່ນການລົ້ມລົງໃນທັນທີ ເໝືອນດັ່ງທີ່ໄຊຊະນະຂອງ Ptolemy IV ທີ່ Raphia ໄດ້ນຳໄປສູ່ຄວາມຈອງຫອງ, ການບຸກລຸກເຂົ້າພຣະວິຫານ, ການຖືກພຣະເຈົ້າລົງໂທດ, ແລະ ຄວາມເສື່ອມຖອຍຢ່າງຊ້າໆ; ດັ່ງກໍລະນີຂອງ Uzziah ທີ່ຖືກແຍກກັກຕົວເນື່ອງຈາກໂລກຂີ້ທູດຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍ; ແລະ ດັ່ງການພ່າຍແພ້ເປັນຂັ້ນໆ ຂອງ Napoleon (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). ແນວເສັ້ນຂອງ Soviet ຊີ້ໄປທີ່ຈຸດສູງສຸດແຫ່ງອຳນາດພາຍໃຕ້ Stalin, ແລ້ວຕໍ່ດ້ວຍການກວ້າງເປົ່າອອກພາຍໃນຢ່າງຄ່ອຍເປັນຄ່ອຍໄປໃນຊ່ວງການຜ່ອນຄາຍຂອງ Khrushchev ອັນເປີດເຜີຍຮອຍແຕກຂອງລະບົບ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຍຸກແຫ່ງຄວາມຊະງັກງັນຂອງ Brezhnev ແລະ ການປະຕິຮູບຂອງ Gorbachev ກາຍເປັນຕົວເລັ່ງ; ຍຸກຂອງ Yeltsin ເຮັດໃຫ້ການກວາດລ້າງນັ້ນສຳເລັດຄົບຖ້ວນ (ສະຫະພາບໂຊວຽດຖືກຍຸບສະຫຼາຍ, ຮູບແບບການປົກຄອງຂອງອະເທວະນິຍົມສິ້ນສຸດລົງ). “ໃຈຖືກຍົກຂຶ້ນ” ສຳແດງອອກຕະຫຼອດທົ່ວແນວເສັ້ນນັ້ນ (ການທ້າທາຍພຣະເຈົ້າແບບອະເທວະນິຍົມ), ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດ “ໃຊ້ໄຊຊະນະໃຫ້ເຕັມທີ່.”
The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.
ຈຸດຈົບຂອງບັນດາກະສັດຝ່າຍໃຕ້ເປັນໄປຢ່າງຄ່ອຍໆ; ການພິນາດຂອງຊາຕານໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນທີ່ໄມ້ກາງແຂນ, ແລະໃນທີ່ສຸດລາວຈະຖືກສົ່ງເຂົ້າໄປຖືກຈອງຈຳເປັນເວລາ 1,000 ປີ ແລ້ວຈຶ່ງພິນາດ.
And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາຈາກສະຫວັນ, ຖືກະແຈຂອງຫຸບເຫວເລິກສຸດ ແລະ ໂສ້ເສັ້ນໃຫຍ່ຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. ແລະທ່ານໄດ້ຈັບພະຍານາກນັ້ນໄວ້, ຄືງູເຖົ້າແກ່ນັ້ນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນມານຮ້າຍ ແລະ ຊາຕານ, ແລະມັດມັນໄວ້ໜຶ່ງພັນປີ, ແລະໂຍນມັນລົງໄປໃນຫຸບເຫວເລິກສຸດ, ແລະປິດຂັງມັນໄວ້, ແລະປະທັບຕາໄວ້ເໜືອມັນ, ເພື່ອວ່າມັນຈະບໍ່ຫລອກລວງບັນດາປະຊາຊາດອີກຕໍ່ໄປ ຈົນກວ່າໜຶ່ງພັນປີນັ້ນຈະຄົບຖ້ວນ; ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນມັນຈະຕ້ອງຖືກປ່ອຍອອກຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ.
And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.
ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນບັນລັງທັງຫຼາຍ, ແລະມີຜູ້ນັ່ງຢູ່ເທິງບັນລັງເຫຼົ່ານັ້ນ, ແລະການພິພາກສາໄດ້ຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ເຂົາທັງຫຼາຍ; ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຖືກຕັດສີສະເພາະເນື່ອງດ້ວຍການເປັນພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ ແລະເພາະພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ນະມັດສະການສັດຮ້າຍ ຫຼືຮູບຂອງມັນ, ແລະບໍ່ໄດ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງມັນໄວ້ເທິງໜ້າຜາກ ຫຼືໃນມືຂອງຕົນ; ແລະເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ມີຊີວິດຂຶ້ນມາ ແລະໄດ້ຄອບຄອງຮ່ວມກັບພຣະຄຣິດຕະຫຼອດພັນປີ. ແຕ່ຄົນຕາຍອື່ນໆ ບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຂຶ້ນອີກ ຈົນກວ່າພັນປີນັ້ນຈະສຳເລັດ.
This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.
ນີ້ແຫຼະແມ່ນການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດ. ຜູ້ໃດທີ່ມີສ່ວນໃນການຄືນມາມີຊີວິດຄັ້ງທຳອິດ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນສຸກແລະບໍລິສຸດ: ຄວາມຕາຍຄັ້ງທີສອງບໍ່ມີອຳນາດເໜືອພວກເຂົາ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນປະໂລຫິດຂອງພຣະເຈົ້າແລະຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະຈະຄອງລາດຮ່ວມກັບພຣະອົງຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນປີ.
And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.
ແລະເມື່ອຄົບພັນປີແລ້ວ ຊາຕານຈະຖືກປ່ອຍອອກຈາກຄຸກຂອງມັນ ແລະມັນຈະອອກໄປຫລອກລວງບັນດາປະຊາຊາດທີ່ຢູ່ໃນສີ່ມຸມຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ຄື ໂກກ ແລະ ມາໂກກ ເພື່ອຮວບຮວມພວກເຂົາເຂົ້າກັນໄປສູ່ສົງຄາມ; ຈຳນວນຂອງພວກເຂົາກໍເຫມືອນດັ່ງເມັດຊາຍທະເລ. ແລະພວກເຂົາໄດ້ຂຶ້ນໄປທົ່ວພື້ນທີ່ອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ແລະໄດ້ໂອບລ້ອມຄ້າຍຄົນບໍລິສຸດ ແລະນະຄອນອັນເປັນທີ່ຮັກ; ແລະໄຟໄດ້ລົງມາຈາກພຣະເຈົ້າອອກຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານພວກເຂົາເສຍ. ແລະມານຮ້າຍທີ່ຫລອກລວງພວກເຂົານັ້ນ ຖືກໂຍນລົງໃນບຶງໄຟ ແລະກຳມະຖັນ ບ່ອນທີ່ສັດຮ້າຍ ແລະຜູ້ພະຍາກອນປອມຢູ່ນັ້ນ ແລະພວກເຂົາຈະຖືກທໍລະມານທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ ຕະຫລອດໄປເປັນນິດ. ພຣະນິມິດ 20:1–10.
We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.
ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບກັບກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 11 ຂໍ້ 11 ຫາ 15 ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.
The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.
ວາລະສານ The Time of the End ໄດ້ຖືກຕີພິມໃນປີ 1996 ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄຳພະຍາກອນຈາກພຣະທຳດານີເອນທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃນປີ 1989. ໃນໄມ່ດົນມານີ້ ວາລະສານນັ້ນໄດ້ຖືກອ່ານໂດຍ ChatGPT ແລະໄດ້ຖືກຂໍໃຫ້ປະເມີນບົດບາດຂອງຢູເຄຣນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນວາລະສານນັ້ນ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນການຈຳແນກເນື້ອຫາຂອງວາລະສານສະບັບນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຢູ່ໃນບັນທຶກສາທາລະນະມາເປັນເວລາສາມສິບປີແລ້ວ. ຂໍ້ຄວາມຕອນທຳອິດຈາກງານຂຽນຂອງ Ellen White ໃນວາລະສານແມ່ນ Testimonies, volume 9, 11.
Overview: Ukraine in the Prophetic Framework
ພາບລວມ: ຢູເຄຣນໃນກອບຄຳພະຍາກອນ
Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.
ພາຍໃນໂຄງຮ່າງຄໍາພະຍາກອນຂອງນິຕິຍະສານກ່ຽວກັບ ດານີເອນ 11:40–45, ຢູເຄຣນໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງໃນຄວາມເຊື່ອມໂຍງກັບການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດ ແລະ ການຕໍ່ສູ້ລະຫວ່າງສັນຕະປາປາລາຊະສຳນັກ (ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ) ແລະ ຄອມມູນິດອະເທວະນິຍົມ (ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້). ຢູເຄຣນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີວ່າເປັນສະໜາມຕໍ່ສູ້ສໍາຄັນທາງສາສະໜາ ແລະ ພູມລັດສາດ ໃນໄລຍະປິດທ້າຍຂອງສົງຄາມຕົວແທນ, ໂດຍສະເພາະໃນຄວາມກ່ຽວພັນກັບຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກຢູເຄຣນ ແລະ ການໄດ້ຮັບສະຖານະຖືກຕ້ອງຕາມກົດໝາຍຂອງຄຣິສຕະຈັກນັ້ນ ຫຼັງຈາກທົດສະວັດແຫ່ງການກົດຂີ່ພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຊວຽດ.
The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.
ວາລະສານໄດ້ນໍາສະເໜີຢູເຄຣນໃນຖານະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສໍາເລັດຕາມຄໍາພະຍາກອນທີ່ກວ້າງຂວາງກວ່າໃນ Daniel 11:40 ໂດຍອະທິບາຍເຖິງການກວາດລ້າງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ຜ່ານພັນທະມິດລະຫວ່າງ Vatican–United States. ຢູເຄຣນຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນເປັນຫຼັກຖານຂອງການອ່ອນກໍາລັງລົງຂອງອະເທວະນິຍົມໂຊວຽດ ແລະການຟື້ນຄືນມາຂອງອິດທິພົນຄາໂຕລິກໃນເອີຣົບຕາເວັນອອກ.
Ukraine in the War Between the King of the North and South
ຢູເຄຣນໃນສົງຄາມລະຫວ່າງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອ ແລະ ກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້
The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).
ວາລະສານນີ້ສອນວ່າ ກະສັດແຫ່ງພາກໃຕ້ແມ່ນລັດທິບໍ່ເຊື່ອພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງອອກເປັນຮູບຮ່າງໃນຕອນຕົ້ນໂດຍຝຣັ່ງເສດ (1798) ແລະຕໍ່ມາໂດຍລັດເຊຍໂຊວຽດ. ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອແມ່ນລະບົບສັນຕະປາປາ ແລະ Daniel 11:40 ບັນຍາຍເຖິງສົງຄາມຝ່າຍວິນຍານທີ່ເລີ່ມຂຶ້ນໃນປີ 1798 ແລະໄປສູ່ຈຸດສູງສຸດໃນການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດໃນປີ 1989. ຢູເຄຣນປາກົດຢູ່ພາຍໃນບໍລິບົດນີ້ໃນຖານະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງກຸ່ມປະເທດໂຊວຽດທີ່ຖືກກວາດລ້າງໄປ ໃນການສຳເລັດເປັນຈິງຂອງ Daniel 11:40. ສິ່ງພິມນີ້ນຳສະເໜີການລົ້ມສະລາຍຂອງສະຫະພາບໂຊວຽດວ່າເປັນຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນການຮັກສາບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງລະບົບສັນຕະປາປາ (Revelation 13).
Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)
ການກົດຂີ່ສະກັດກັ້ນພຣະສາສນາຈັກຄາທອລິກຢູເຄຣນ (ແຫຼ່ງອ້າງອີງທີ່ຖືກອ້າງ)
The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.
ນິຕິຍະສານນີ້ປະກອບມີເອກະສານຫຼັກຖານຝ່າຍຝະລັ່ງກ່ຽວກັບການຂົ່ມເຫັງຄາທອລິກພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງໂຊວຽດ.
From Time Magazine, December 4, 1989:
ຈາກນິຕິຍະສານ Time, ວັນທີ 4 ທັນວາ 1989:
“After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”
“ຫຼັງຈາກສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ II, ການຂົ່ມເຫັງອັນຮຸນແຮງ ແຕ່ໂດຍທົ່ວໄປມີການນອງເລືອດນ້ອຍກວ່າ ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍເຂົ້າໄປໃນຢູເຄຣນ ແລະກຸ່ມປະເທດໂຊວຽດໃໝ່ ໂດຍກະທົບຕໍ່ຄົນນັບລ້ານຄົນ ທັງຄາທອລິກໂຣມັນ ແລະໂປຣເທສແຕນ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງອອດໂທດອັກซ์.”
Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.
ປະເທດຢູເຄຣນໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນເຂດສຳຄັນແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ຄາທອລິກໄດ້ຖືກກົດຂີ່ພາຍໃຕ້ລະບອບຄອມມູນິດ.
Legalization of the Ukrainian Catholic Church
ການໃຫ້ສະຖານະຖືກກົດໝາຍແກ່ສາສນາຈັກກາໂຕລິກຢູເຄຣນ
A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.
ຈຸດເນັ້ນສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງການຫາລືກ່ຽວກັບຢູເຄຣນ ແມ່ນການໃຫ້ສະຖານະຖືກກົດໝາຍແກ່ຄຣິສຕະຈັກຄາທອລິກຢູເຄຣນ ທີ່ເຄີຍຖືກຫ້າມມາເປັນເວລາຍາວນານ.
From Life Magazine, December 1989:
ຈາກນິຕິຍະສານ Life, ເດືອນທັນວາ 1989:
“Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”
“ບໍ່ດົນມານີ້ ມີການແຕ່ງຕັ້ງອະທິການກາໂຕລິກຄົນໃໝ່ສາມອົງໃນເຊັກໂກສະໂລວາເກຍ. ແລະໃນເດືອນນີ້ ກອບາເຊຟຈະເຂົ້າພົບ Pope John Paul II ໃນລະຫວ່າງການເຢືອນອີຕາລີ—ນັບເປັນການພົບປະແບບໜ້າຕໍ່ໜ້າເປັນຄັ້ງທຳອິດລະຫວ່າງຜູ້ນຳຂອງເຄຣມລິນ ແລະ ວາຕິກັນ. ການປະຊຸມຫາລືເຫຼົ່ານັ້ນອາດນຳໄປສູ່ການຮັບຮອງໃຫ້ສາສນະຈັກກາໂຕລິກອູແກຣນໃນ U.S.S.R. ທີ່ຖືກຫ້າມມາເປັນເວລາຍາວນານ ມີສະຖານະຖືກກົດໝາຍ.”
From U.S. News & World Report, December 11, 1989:
ຈາກ U.S. News & World Report, ວັນທີ 11 ທັນວາ 1989:
“The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”
“ການຟື້ນຟູເສລີພາບທາງສາສະໜາ ຄາດໝາຍວ່າຈະລວມເຖິງການຍົກເລີກຄຳສັ່ງຫ້າມຢ່າງເປັນທາງການຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກກາໂຕລິກຢູເຄຣນ ທີ່ມີສະມາຊິກຫ້າລ້ານຄົນ ຊຶ່ງໄດ້ດຳລົງຢູ່ໃຕ້ດິນນັບແຕ່ປີ 1946 ເມື່ອສະຕາລິນໄດ້ສັ່ງໃຫ້ມັນຖືກຄວບລວມເຂົ້າໃນຄຣິສຕະຈັກອອດທອດອັດເຊຍ. ການໄດ້ຮັບການຮັບຮອງທາງກົດໝາຍສຳລັບຄຣິສຕະຈັກຢູເຄຣນ ໄດ້ເປັນເປົ້າໝາຍຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງສັນຕະປາປາ.”
The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.
ວາລະສານສະເໜີເລື່ອງນີ້ເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງການອ່ອນກຳລັງລົງຂອງການຄວບຄຸມແບບອະເທວະນິຍົມ ແລະແຫ່ງການຟື້ນຄືນອຳນາດຂອງຄາທອລິກ. ສິ່ງນີ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນຜົນໂດຍກົງຈາກແຮງກົດດັນທາງການທູດຂອງວາຕິກັນ ແລະຖືກສະແດງວ່າເປັນໝຸດໝາຍສຳຄັນໜຶ່ງໃນການສຳເລັດຂອງ Daniel 11:40, ໂດຍຍົກຢູເຄຣນຂຶ້ນເປັນຕົວຢ່າງທີ່ປະຈັກຕາຂອງການທີ່ສັນຕະປາປາກຳລັງໄດ້ອິດທິພົນຄືນມາໃນດິນແດນທີ່ເຄີຍເປັນຄອມມູນິດ.
Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance
ຢູເຄຣນໃນຖານະເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງການຄືບໜ້າຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ
The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”
ການລົ້ມສະລາຍຂອງລັດຄອມມູນິດ ບໍ່ແມ່ນເປັນພຽງການປ່ຽນແປງທາງການເມືອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເປັນຄວາມພ່າຍແພ້ທາງວິນຍານຂອງລັດທິປະຕິເສດພຣະເຈົ້າ, ເປັນຄວາມກ້າວໜ້າທາງພູມລັດສາດຂອງສັນຕະປາປາ ແລະເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຫວນຄືນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາສູ່ການຄອບງຳໂລກ. ປະເທດຢູເຄຣນກາຍເປັນກໍລະນີສຶກສາໃນການຮື້ຖອນການກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຂອງໂຊວຽດ ແລະເປັນໄຊຊະນະທາງຍຸດທະສາດຂອງໂຣມໃນຍຸໂຣບຕາເວັນອອກ. ສິ່ງນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການປ່ຽນຜ່ານທີ່ປະຈັກແຈ້ງຈາກລັດທິປະຕິເສດພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກບັງຄັບ ໄປສູ່ການຟື້ນຄືນອຳນາດຂອງຄາທອລິກ ແລະການຮັບຮອງໃຫ້ສາສະໜາຈັກຄາທອລິກອູເກຣນຖືກກົດໝາຍ ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນການຢືນຢັນໃນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າ ກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອໄດ້ກວາດເອົາກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໄປ “ດັ່ງພະຍຸຫມຸນ.”
Ukraine and the Broader Prophetic Sequence
ຢູເຄຣນ ແລະ ລຳດັບຄຳພະຍາກອນທີ່ກວ້າງຂວາງຍິ່ງຂຶ້ນ
-
1798 – Papacy receives deadly wound.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
1989 – Soviet Union collapses.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
Ukraine – Catholic Church legalized.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
Papacy regains geopolitical influence.
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
Entire world follows (Daniel 11:42–43).
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.
ຢູເຄຣນເໝາະສົມຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນ 3–4 ໃນຖານະເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປ່ຽນຜ່ານລະຫວ່າງລັດອະທິວະນິຍົມໂຊວຽດ ແລະ ອິດທິພົນຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູ.
Sources Referenced in Ukraine Discussion
ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນທີ່ໄດ້ອ້າງເຖິງໃນການສົນທະນາກ່ຽວກັບຢູເຄຣນ
-
Jeff Pippenger (primary theological framework)
ເຈັຟ ພິບເພັນເຈີ (ໂຄງຮ່າງທາງເທວະວິທະຍາຫຼັກ)
Spirit of Prophecy
ພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ
-
The Great Controversy
ການໂຕ້ຖຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່
-
Selected Messages
ຂໍ້ຄວາມທີ່ຄັດເລືອກ
-
Testimonies for the Church
ຄຳພະຍານສຳລັບຄຣິສຕະຈັກ
Secular Press
ສື່ມວນຊົນທາງໂລກ
-
Time Magazine
ນິຕິຍະສານ Time
-
Life Magazine
ນິຕິຍະສານ Life
-
U.S. News & World Report
ຂ່າວສະຫະລັດ ແລະ ລາຍງານໂລກ
Ukraine is mentioned in connection with:
ຢູເຄຣນ ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄວາມສຳພັນກັບ:
-
Post-World War II Catholic persecution
Lao passage unavailable
This passage is not yet available in Lao.
-
Underground survival of the Ukrainian Catholic Church
ການດຳລົງຢູ່ລອດໃນພື້ນດິນລັບຂອງພຣະສາສນະຈັກຄາທອລິກຢູເຄຣນ
-
Gorbachev–Vatican diplomacy
ການທູດ Gorbachev–Vatican
-
Legal restoration of Catholic hierarchy
ການຟື້ນຟູລຳດັບຊັ້ນຂອງຄາທອລິກໃນທາງກົດໝາຍ
Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter
ບົດສະຫຼຸບກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງຢູເຄຣນໃນຈົດໝາຍຂ່າວ
The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.
ຢູເຄຣນເປັນທີ່ໝັ້ນອັນແຂງແກ່ນຂອງຄາທອລິກທີ່ຖືກກົດຂີ່ພາຍໃຕ້ລັດອະເທວະນິຍົມໂຊວຽດ. ການໃຫ້ສະຖານະຖືກກົດໝາຍແກ່ຄຣິດຈັກຄາທອລິກຢູເຄຣນເປັນສັນຍານບົ່ງຊີ້ເຖິງການອ່ອນກຳລັງລົງຂອງກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້. ອິດທິພົນຂອງວາຕິກັນໃນຢູເຄຣນໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນການຟື້ນຄືນອຳນາດຂອງສັນຕະປາປາ ແລະ ການປ່ຽນແປງທາງສາສະໜາຂອງຢູເຄຣນໄດ້ເປັນຫຼັກຖານອັນຈັບຕ້ອງໄດ້ວ່າ Daniel 11:40 ກຳລັງຖືກເຮັດໃຫ້ສຳເລັດ. ເຫດການຕ່າງໆທີ່ລ້ອມຮອບຢູເຄຣນເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນການຮັກສາບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງສັນຕະປາປາໃຫ້ຫາຍດີ. ດັ່ງນັ້ນ ຢູເຄຣນຈຶ່ງຖືກນຳສະເໜີບໍ່ແມ່ນໃນຖານະເຫດການທາງການເມືອງອັນໂດດດ່ຽວ, ແຕ່ເປັນເຄື່ອງໝາຍທາງຄຳພະຍາກອນພາຍໃນຄວາມເຄື່ອນໄຫວສຸດທ້າຍຂອງ Daniel 11.