ປານີອຸມ - ເລກສາມ

ຂ້າພະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ເທິງຍາມເຝົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຈະຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຫໍຄອຍ, ແລະຈະຄອຍເບິ່ງວ່າພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ, ແລະຂ້າພະເຈົ້າຈະຕອບຢ່າງໃດເມື່ອຖືກຕິເຕືອນ. ແລະພຣະຢາເວໄດ້ຕອບຂ້າພະເຈົ້າ ແລະກ່າວວ່າ, ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນໄວ້, ແລະເຮັດໃຫ້ຊັດແຈ້ງເທິງແຜ່ນຈາລຶກ, ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ອ່ານມັນຈະແລ່ນໄດ້. ເພາະວ່ານິມິດນັ້ນຍັງມີໄວ້ສຳລັບເວລາທີ່ກຳນົດ, ແຕ່ໃນຕອນສຸດທ້າຍມັນຈະກ່າວ, ແລະຈະບໍ່ມຸສາ: ເຖິງແມ່ນວ່າມັນຊັກຊ້າ, ກໍຈົ່ງຄອຍຖ້າມັນ; ເພາະວ່າມັນຈະມາຢ່າງແນ່ນອນ, ມັນຈະບໍ່ຊັກຊ້າ. ຈົ່ງເບິ່ງ, ຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ຍົກຕົນຂຶ້ນນັ້ນບໍ່ທ່ຽງຕົງຢູ່ໃນຕົວເຂົາ: ແຕ່ຄົນຊອບທຳຈະມີຊີວິດຢູ່ໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ຮາບາກຸກ 2:1–4.

ແລະໃຈຂອງກະສັດທັງສອງນີ້ຈະມຸ່ງໄປໃນການກໍ່ການຮ້າຍ, ແລະເຂົາທັງສອງຈະເວົ້າຄວາມຕົວະຢູ່ໂຕະດຽວກັນ; ແຕ່ມັນຈະບໍ່ຈະເລີນຜົນ: ເພາະວ່າຈຸດຈົບນັ້ນຍັງຈະມາເຖິງຕາມເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້. ດານີເອນ 11:27.

ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຫວາ, ພຣະອົງຊົງຊາບທຸກສິ່ງ; ຂໍຈົ່ງລະນຶກເຖິງຂ້ານ້ອຍ, ແລະຢ້ຽມຢາມຂ້ານ້ອຍ, ແລະຊົງແກ້ແຄ້ນແທນຂ້ານ້ອຍຕໍ່ບັນດາຜູ້ຂົ່ມເຫັງຂ້ານ້ອຍ; ຂໍຢ່າໄດ້ພາຂ້ານ້ອຍໄປເສຍໃນຄວາມອົດທົນຍາວນານຂອງພຣະອົງ: ຂໍຊົງຮູ້ວ່າ ເພາະເຫັນແກ່ພຣະອົງ ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຮັບການຕິຕຽນ. ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະອົງຖືກພົບເຫັນ, ແລະຂ້ານ້ອຍກໍໄດ້ກິນມັນ; ແລະພຣະທຳຂອງພຣະອົງເປັນຄວາມຊື່ນບານ ແລະເປັນຄວາມປິຕິຍິນດີແຫ່ງດວງໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍ: ເພາະຂ້ານ້ອຍຖືກເອີ້ນຕາມພຣະນາມຂອງພຣະອົງ, ຂ້າແຕ່ພຣະເຢໂຫວາ ພຣະເຈົ້າຈອມໂຍທາ. ຂ້ານ້ອຍບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນທ່າມກາງຊຸມນຸມຂອງບັນດາຄົນເຍາະເຍີ້ຍ, ທັງບໍ່ໄດ້ປິຕິຍິນດີ; ຂ້ານ້ອຍນັ່ງຢູ່ຕາມລຳພັງເພາະພຣະຫັດຂອງພຣະອົງ: ເພາະພຣະອົງໄດ້ຊົງເຕັມຂ້ານ້ອຍດ້ວຍຄວາມຄັບແຄ້ນ. ເຫດໃດຄວາມເຈັບປວດຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງເປັນນິດ, ແລະບາດແຜຂອງຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ອາດຮັກສາໃຫ້ຫາຍໄດ້, ຊຶ່ງປະຕິເສດທີ່ຈະຮັບການຮັກສາ? ພຣະອົງຈະເປັນເໝືອນຜູ້ຫລອກລວງແກ່ຂ້ານ້ອຍໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແລະເປັນເໝືອນນ້ຳທີ່ເຫືອດແຫ້ງໄປບໍ? ເພາະສະນັ້ນ ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນີ້ວ່າ, ຖ້າເຈົ້າຫັນກັບມາ ເຮົາກໍຈະນຳເຈົ້າກັບຄືນອີກ, ແລະເຈົ້າຈະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຮົາ: ແລະຖ້າເຈົ້າແຍກເອົາສິ່ງລ້ຳຄ່າອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ, ເຈົ້າຈະເປັນເໝືອນປາກຂອງເຮົາ: ໃຫ້ພວກເຂົາຫັນກັບມາຫາເຈົ້າ; ແຕ່ຢ່າໃຫ້ເຈົ້າຫັນກັບໄປຫາພວກເຂົາ. ແລະເຮົາຈະກະທຳໃຫ້ເຈົ້າເປັນກຳແພງທອງສຳລິດອັນແຂງແຮງແກ່ຊົນຊາດນີ້: ແລະພວກເຂົາຈະຕໍ່ສູ້ກັບເຈົ້າ, ແຕ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ຊະນະເຈົ້າ: ເພາະເຮົາຢູ່ກັບເຈົ້າ ເພື່ອຊ່ວຍເຈົ້າໃຫ້ລອດ ແລະເພື່ອຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າ, ພຣະເຢໂຫວາຕັດດັ່ງນັ້ນ. ແລະເຮົາຈະຊ່ອຍກູ້ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນຊົ່ວ, ແລະເຮົາຈະໄຖ່ເຈົ້າໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງຄົນອຳມະຫິດ. ເຢເຣມີຢາ 15:15–21.

ແລະເຫດການກໍເກີດຂຶ້ນວ່າ ໃນວັນທີແປດ ພວກເຂົາໄດ້ມາເພື່ອຂລິບເນື້ອເດັກນ້ອຍ; ແລະພວກເຂົາໄດ້ເອີ້ນລາວວ່າ ຊາກາຣີຢາ ຕາມຊື່ຂອງບິດາຂອງລາວ. ແຕ່ມານດາຂອງລາວຕອບວ່າ, ບໍ່ແມ່ນ; ແຕ່ລາວຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາກ່າວແກ່ນາງວ່າ, ບໍ່ມີຜູ້ໃດໃນວົງຍາດຂອງເຈົ້າທີ່ຖືກເອີ້ນດ້ວຍຊື່ນີ້. ແລະພວກເຂົາໄດ້ເຮັດເຄື່ອງໝາຍໃຫ້ແກ່ບິດາຂອງລາວ ເພື່ອຖາມວ່າ ລາວປາດຖະໜາໃຫ້ເອີ້ນເດັກນັ້ນວ່າຢ່າງໃດ. ແລະລາວໄດ້ຂໍແຜ່ນຂຽນ ແລະຂຽນລົງວ່າ, ຊື່ຂອງລາວຄື ໂຢຮັນ. ແລະພວກເຂົາທັງປວງກໍປະຫລາດໃຈ. ໃນທັນໃດນັ້ນ ປາກຂອງລາວກໍເປີດອອກ ແລະລີ້ນຂອງລາວກໍຖືກປົດປ່ອຍ, ແລະລາວໄດ້ເວົ້າ ແລະສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ. ລູກາ 1:59–64.

ແລະໃນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ ຈະມີຫຼາຍຄົນລຸກຂຶ້ນຕໍ່ຕ້ານກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້; ອີກທັງພວກຄົນປຸ້ນສະດົມໃນໝູ່ຊົນຂອງເຈົ້າ ຈະຍົກຕົນຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນານິມິດ; ແຕ່ພວກເຂົາຈະລົ້ມລົງ. ດານີເອນ 11:14.

ນັບແຕ່ເວລານັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ພຣະເຢຊູຊົງເລີ່ມສຳແດງໃຫ້ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຈຳເປັນຕ້ອງໄປຍັງນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະທົນທຸກຫຼາຍປະການຈາກພວກຜູ້ເຖົ້າ ພວກຫົວໜ້າປະໂຣຫິດ ແລະພວກທຳມະຈານ ແລະຖືກຂ້າເສຍ ແລະໃນວັນທີສາມຈະຖືກໃຫ້ຟື້ນຄືນມາອີກ. ມັດທາຍ 16:21

“ໃນປັດຈຸບັນ ພວກໂປເຕສະແຕນໄດ້ມອງໂຣມັນນິຍົມດ້ວຍຄວາມນິຍົມຍິ່ງຫຼາຍກວ່າໃນປີກາຍໆ. ໃນບັນດາປະເທດທີ່ຄາໂທລິກບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນຖານະມີອຳນາດເຫນືອກວ່າ, ແລະພວກສັດທາປາປາກຳລັງດຳເນີນແນວທາງປະນີປະນອມເພື່ອຈະໄດ້ຮັບອິດທິພົນ, ກຳລັງເກີດມີຄວາມບໍ່ໃສ່ໃຈເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ບັນດາຫຼັກຄຳສອນທີ່ແຍກຄຣິດຈັກຝ່າຍປະຕິຮູບອອກຈາກລຳດັບຊັ້ນຂອງສັນຕະປາປາ; ແນວຄວາມຄິດໜຶ່ງກຳລັງແຜ່ຫຼາຍຂຶ້ນວ່າ ເມື່ອວ່າກັນແທ້ໆແລ້ວ ພວກເຮົາບໍ່ໄດ້ແຕກຕ່າງກັນກວ້າງຂວາງປານນັ້ນໃນບັນດາປະເດັນສຳຄັນຍິ່ງຂອງຄວາມເຊື່ອ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເຂົ້າໃຈກັນມາ, ແລະວ່າການຍອມຜ່ອນເພີ່ມອີກພຽງເລັກນ້ອຍຈາກຝ່າຍພວກເຮົາຈະນຳພາໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈກັບໂຣມໄດ້ດີຂຶ້ນ. ຄັ້ງໜຶ່ງ ພວກໂປເຕສະແຕນເຄີຍໃຫ້ຄຸນຄ່າສູງແກ່ເສລີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ຊຶ່ງໄດ້ມາດ້ວຍການຊື້ໄວ້ຢ່າງແພງຫຼາຍ. ພວກເຂົາສອນລູກຫຼານໃຫ້ກຽດຊັງລະບົບປາປາ ແລະຖືວ່າການສະແຫວງຫາຄວາມປອງດອງກັບໂຣມເປັນການບໍ່ສັດຊື່ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ແຕ່ບັດນີ້ ຄວາມຄິດເຫັນທີ່ຖືກສະແດງອອກແຕກຕ່າງໄປຢ່າງກວ້າງພຽງໃດ!”

“ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງລະບົບສັນຕະປາປາອ້າງວ່າ ຄຣິດຈັກໄດ້ຖືກໃສ່ຮ້າຍ, ແລະໂລກໂປຣເຕສແຕນກໍມີແນວໂນ້ມຈະຍອມຮັບຄໍາກ່າວນັ້ນ. ຫຼາຍຄົນຢືນຍັນວ່າ ການພິພາກສາຄຣິດຈັກໃນປັດຈຸບັນໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າແລະຄວາມໄຮ້ເຫດຜົນອັນນ່າຂີ້ຂະແຫຍງ ທີ່ເຄີຍເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການປົກຄອງຂອງນາງໃນຊ່ວງຫຼາຍສັດຕະວັດແຫ່ງຄວາມບໍ່ຮູ້ແລະຄວາມມືດມົນນັ້ນ ເປັນສິ່ງບໍ່ຍຸດຕິທຳ. ພວກເຂົາແກ້ຕົວໃຫ້ແກ່ຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງນາງ ໂດຍຖືວ່າເປັນຜົນອັນເກີດຈາກຄວາມປ່າເຖື່ອນແຫ່ງຍຸກສະໄໝນັ້ນ ແລະອ້າງວ່າອິດທິພົນແຫ່ງອາລະຍະທຳສະໄໝໃໝ່ໄດ້ປ່ຽນແປງທັດສະນະຂອງນາງແລ້ວ.”

“ບຸກຄົນເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຫຼົງລືມຂໍ້ອ້າງເລື່ອງຄວາມບໍ່ຜິດພາດທີ່ອຳນາດອັນຈອງຫອງນີ້ໄດ້ຍົກຂຶ້ນຕະຫຼອດແປດຮ້ອຍປີແລ້ວບໍ? ຂໍ້ອ້າງນີ້ຫາໄດ້ຖືກລະຖິ້ມບໍ່; ກົງກັນຂ້າມ ໃນສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ມັນໄດ້ຖືກຢືນຢັນຢ່າງແນ່ນອນຍິ່ງກວ່າເກົ່າ. ເມື່ອໂຣມປະກາດວ່າ ‘ຄຣິດຈັກບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ; ແລະຕາມພຣະຄຳພີ ມັນກໍຈະບໍ່ຜິດພາດອີກເລີຍ’ (John L. von Mosheim, Institutes of Ecclesiastical History, book 3, century II, part 2, chapter 2, section 9, note 17), ນາງຈະປະຖິ້ມຫຼັກການທີ່ໄດ້ກຳກັບແນວທາງຂອງນາງໃນຍຸກສະໄໝອັນຜ່ານມາໄດ້ແນວໃດ?”

“ຄຣິດຕະຈັກຂອງສັນຕະປາປາຈະບໍ່ຍອມສະລະການອ້າງສິດວ່າຕົນບໍ່ຜິດພາດເປັນອັນຂາດ. ທຸກສິ່ງທີ່ນາງໄດ້ກະທຳໃນການຂົ່ມເຫັງຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄຳສອນຂອງນາງ ນາງຖືວ່າເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງ; ແລະຖ້າມີໂອກາດຖືກສະເໜີຂຶ້ນ ນາງຈະບໍ່ເຮັດການກະທຳຢ່າງດຽວກັນຊ້ຳອີກດອກຫຼື? ຈົ່ງໃຫ້ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ບັດນີ້ລັດຖະບານຝ່າຍໂລກໄດ້ກຳນົດໄວ້ຖືກຍົກອອກໄປ ແລະໃຫ້ໂຣມຖືກຟື້ນຄືນສູ່ອຳນາດເດີມຂອງນາງ ແລ້ວການຟື້ນຄືນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງອຳນາດກົດຂີ່ແລະການຂົ່ມເຫັງຂອງນາງກໍຈະເກີດຂຶ້ນ.”

“ນັກຂຽນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດີ ໄດ້ກ່າວໄວ້ດັ່ງນີ້ກ່ຽວກັບທ່າທີຂອງລຳດັບຊັ້ນສັນຕະປາປາຕໍ່ເສລີພາບແຫ່ງມະໂນທຳ, ແລະກ່ຽວກັບອັນຕະລາຍຕ່າງໆທີ່ຄຸກຄາມສະຫະລັດເປັນພິເສດອັນເນື່ອງມາຈາກຄວາມສຳເລັດແຫ່ງນະໂຍບາຍຂອງນາງ: ‘ມີຫຼາຍຄົນທີ່ພ້ອມຈະຖືວ່າ ຄວາມຫວາດກົວໃດໆຕໍ່ Roman Catholicism ໃນສະຫະລັດ ເປັນຜົນຂອງອະຄະຕິ ຫຼືຄວາມເປັນເດັກນ້ອຍທາງຄວາມຄິດ. ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ເຫັນອັນໃດໃນລັກສະນະແລະທ່າທີຂອງ Romanism ທີ່ເປັນປໍລະປັກຕໍ່ສະຖາບັນເສລີຂອງພວກເຮົາ, ຫຼືບໍ່ພົບເຫັນອັນໃດທີ່ເປັນລາງບອກເຫດອັນນ່າວິຕົກໃນການເຕີບໂຕຂອງມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃຫ້ພວກເຮົາທຳການປຽບທຽບຫຼັກການພື້ນຖານບາງປະການແຫ່ງລັດຖະບານຂອງພວກເຮົາ ກັບຫຼັກການຂອງສາສນາຈັກກາໂຕລິກເສຍກ່ອນ.’”

“ລັດຖະທຳມະນູນແຫ່ງສະຫະລັດອາເມລິກາຮັບປະກັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະລ້ຳຄ່າກວ່າ ຫຼື ເປັນພື້ນຖານຍິ່ງກວ່ານີ້. ພະສັນຕະປາປາ Pius IX, ໃນສານຕາສົ່ງ Encyclical ຂອງພະອົງ ລົງວັນທີ 15 ສິງຫາ 1854, ໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຄຳສອນ ຫຼື ຄຳເວົ້າອັນຫຼົງຜິດແລະໄຮ້ເຫດຜົນ ທີ່ກ່າວປ້ອງກັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ເປັນຄວາມຜິດພາດອັນເປັນພິດຮ້າຍທີ່ສຸດ—ເປັນໂລກລະບາດທີ່ເໝາະແກ່ການຢ້ານກົວຍິ່ງກວ່າສິ່ງອື່ນໃດທັງໝົດໃນລັດ.’ ພະສັນຕະປາປາພະອົງດຽວກັນນັ້ນ, ໃນສານຕາສົ່ງ Encyclical ຂອງພະອົງ ລົງວັນທີ 8 ທັນວາ 1864, ໄດ້ປະກາດສາບແຊ່ງ ‘ບັນດາຜູ້ທີ່ຢືນຢັນເສຣີພາບແຫ່ງຈິດສຳນຶກ ແລະ ການນະມັດສະການທາງສາສະໜາ,’ ພ້ອມທັງ ‘ບັນດາຜູ້ທັງປວງທີ່ຖືວ່າຄຣິດຕະຈັກອາດຈະບໍ່ນຳໃຊ້ກຳລັງໄດ້.’”

“‘ນ້ຳສຽງອັນຈຳເພາະຂອງໂຣມໃນສະຫະລັດອາເມຣິກາບໍ່ໄດ້ບົ່ງບອກເຖິງການປ່ຽນແປງໃນຈິດໃຈ. ນາງອົດກັ້ນໄດ້ໃນຍາມທີ່ນາງສິ້ນອຳນາດ. ພຣະສັງຄະລາດ O’Connor ກ່າວວ່າ: ‘ເສລີພາບທາງສາສະໜາເປັນພຽງສິ່ງທີ່ຖືກຍອມທົນໄວ້ ຈົນກວ່າສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມຈະສາມາດນຳໄປບັງຄັບໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ເປັນພະຍັນຕະລາຍຕໍ່ໂລກຄາທອລິກ.’… ອາຄະສັງຄະລາດແຫ່ງ St. Louis ເຄີຍກ່າວວ່າ: ‘ຄຳສອນນອກຮີດແລະຄວາມບໍ່ເຊື່ອເປັນອາຊະຍາກຳ; ແລະໃນປະເທດຄຣິດສະຕຽນ, ເຊັ່ນໃນອີຕາລີແລະສະເປນ ເປັນຕົ້ນ, ບ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທັງໝົດເປັນຄາທອລິກ, ແລະບ່ອນທີ່ສາສະໜາຄາທອລິກເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງກົດໝາຍແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ພວກມັນຖືກລົງໂທດເໝືອນກັບອາຊະຍາກຳອື່ນໆ.’…

“ຄາດິນານ ອາກບິຊົບ ແລະ ບິຊົບທຸກຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກຄາໂທລິກ ລ້ວນແຕ່ປະຕິຍານຄວາມຈົ່ງຮັກພັກດີຕໍ່ສັນຕະປາປາ ໃນຄຳປະຕິຍານນັ້ນມີຖ້ອຍຄຳດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້: ‘ພວກນອກຮີດ, ພວກແຕກແຍກ, ແລະ ພວກກະບົດຕໍ່ນາຍຂອງພວກເຮົາດັ່ງກ່າວ (ຄື ສັນຕະປາປາ), ຫຼື ຕໍ່ບັນດາຜູ້ສືບຕໍ່ຂອງທ່ານດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂົ່ມເຫັງ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານຢ່າງສຸດກຳລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.’—Josiah Strong, Our Country, ch. 5, pars. 2–4.”

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ມີຄຣິສຕຽນທີ່ແທ້ຈິງຢູ່ໃນສັງຄົມໂຣມັນຄາທອລິກ. ຫຼາຍພັນຄົນໃນຄຣິສຕະຈັກນັ້ນກຳລັງຮັບໃຊ້ພຣະເຈົ້າຕາມແສງສະຫວ່າງທີ່ດີທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ເຂົາມີ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງພຣະວັຈນະຂອງພຣະອົງ, ແລະເຫດສະນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຈຳແນກຄວາມຈິງ. ພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຫົວໃຈທີ່ມີຊີວິດ ແລະການວຽນວົນຢູ່ກັບພຽງແຕ່ຮູບແບບແລະພິທີກຳເທົ່ານັ້ນ. ພຣະເຈົ້າທອດພຣະເນດເບິ່ງດວງວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍຄວາມເມດຕາອ່ອນໂຍນອັນເຕັມດ້ວຍຄວາມສົງສານ, ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາຖືກອົບຮົມມາໃນຄວາມເຊື່ອທີ່ຫຼອກລວງແລະບໍ່ອາດໃຫ້ຄວາມອີ່ມໃຈ. ພຣະອົງຈະຊົງໃຫ້ລຳແສງແຫ່ງຄວາມສະຫວ່າງສ່ອງທະລຸຄວາມມືດອັນໜາແໜ້ນທີ່ຫ້ອມລ້ອມພວກເຂົາຢູ່. ພຣະອົງຈະຊົງສຳແດງຄວາມຈິງແກ່ພວກເຂົາຕາມທີ່ຄວາມຈິງນັ້ນຢູ່ໃນພຣະເຢຊູ, ແລະອີກຫຼາຍຄົນຈະຍັງເຂົ້າມາຢືນຢູ່ຝ່າຍດຽວກັບປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ.”

“ແຕ່ລະບົບໂຣມັນຄາທອລິກນັ້ນ ບັດນີ້ກໍບໍ່ໄດ້ສອດຄ່ອງກັບຂ່າວປະເສີດຂອງພຣະຄຣິດ ຫຼາຍໄປກວ່າໃນຊ່ວງໃດໆ ກ່ອນໜ້ານີ້ໃນປະຫວັດສາດຂອງນາງ. ຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສແຕນທັງຫຼາຍກຳລັງຢູ່ໃນຄວາມມືດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາຄົງຈະສາມາດຈຳແນກໝາຍສຳຄັນຂອງຍຸກສະໄໝໄດ້. ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນມີແຜນການ ແລະ ວິທີດຳເນີນງານທີ່ແຜ່ກວ້າງໄກ. ນາງກຳລັງນຳໃຊ້ກົນອຸບາຍທຸກຢ່າງເພື່ອຂະຫຍາຍອິດທິພົນຂອງນາງ ແລະ ເພີ່ມພູນອຳນາດຂອງນາງ ເພື່ອຕຽມພ້ອມສຳລັບການຕໍ່ສູ້ອັນຮຸນແຮງແລະແນ່ວແນ່ ເພື່ອຍຶດເອົາການຄວບຄຸມໂລກຄືນມາອີກ, ເພື່ອສະຖາປະນາການຂົ່ມເຫັງຂຶ້ນໃໝ່, ແລະ ເພື່ອທຳລາຍທຸກສິ່ງທີ່ໂປຣແຕສແຕນໄດ້ກະທຳມາ. ຄາທອລິກກຳລັງໄດ້ປຽບແລະຂະຫຍາຍອິດທິພົນຢູ່ທຸກດ້ານ. ຈົ່ງເບິ່ງຈຳນວນຄຣິສຕະຈັກ ແລະ ວິຫານນ້ອຍຂອງນາງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນປະເທດໂປຣແຕສແຕນ. ຈົ່ງພິຈາລະນາເຖິງຄວາມນິຍົມຂອງວິທະຍາໄລ ແລະ ສຳນັກສຶກສາສາດສະໜາຂອງນາງໃນອາເມຣິກາ ຊຶ່ງພວກໂປຣແຕສແຕນໃຫ້ການອຸດໜູນຢ່າງແຜ່ຫຼາຍ. ຈົ່ງເບິ່ງການເຕີບໂຕຂອງພິທີນິຍົມໃນອັງກິດ ແລະ ການແປພັກເຂົ້າໄປຢູ່ໃນແຖວຂອງຄາທອລິກຢ່າງເລື້ອຍໆ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄວນປຸກໃຫ້ເກີດຄວາມກັງວົນໃນບັນດາຜູ້ທຸກຄົນທີ່ຖະໜອມຫຼັກການອັນບໍລິສຸດຂອງຂ່າວປະເສີດ.”

“ພວກໂປແຕສຕັນໄດ້ເຂົ້າໄປຍຸ່ງກ່ຽວ ແລະ ສົ່ງເສີມລະບົບສັນຕະປາປາ; ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳການປະນີປະນອມ ແລະ ການຍອມຜ່ອນທີ່ແມ່ນແຕ່ພວກປາປິດເອງກໍປະຫລາດໃຈທີ່ໄດ້ເຫັນ ແລະ ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈໄດ້. ມະນຸດກຳລັງຫຼັບຕາຕໍ່ລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງລະບົບໂຣມັນ ແລະ ຕໍ່ອັນຕະລາຍທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງຫວາດຫວັ່ນຈາກອຳນາດຄອບງຳຂອງນາງ. ປະຊາຊົນຈຳເປັນຕ້ອງຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນເພື່ອຕໍ່ຕ້ານການຄືບຄານຂອງສັດຕູທີ່ອັນຕະລາຍທີ່ສຸດຕໍ່ເສລີພາບທັງຝ່າຍພົນລະເຮືອນ ແລະ ຝ່າຍສາສະໜານີ້.”

“ຊາວໂປຣເຕສແຕນຈໍານວນຫຼາຍຄາດຄິດວ່າ ສາສະໜາຄາທອລິກບໍ່ເປັນທີ່ດຶງດູດ ແລະການນະມັດສະການຂອງນາງເປັນພຽງວົງຈອນພິທີກໍາທີ່ນ່າເບື່ອໜ່າຍ ແລະໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ໃນເລື່ອງນີ້ ພວກເຂົາເຂົ້າໃຈຜິດ. ແມ່ນແທ້ຢູ່ວ່າ ລັດທິໂຣມັນນິຍົມຕັ້ງຢູ່ເທິງການລວງລວງ, ແຕ່ມັນບໍ່ແມ່ນການປອມແປງທີ່ຫຍາບຄາຍ ແລະງຸ່ມງ່າມ. ພິທີການທາງສາສະໜາຂອງສາສະໜາຈັກໂຣມັນເປັນພິທີອັນນ່າປະທັບໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ການສະແດງອັນວິຈິດຕະການ ແລະພິທີອັນຂຶ້ມຂັງສົງ່າຂອງມັນ ສະກົດປະສາດສຳຜັດຂອງປະຊາຊົນ ແລະເຮັດໃຫ້ສຽງແຫ່ງເຫດຜົນ ແລະແຫ່ງມະໂນທໍາສະງົບລົງ. ດວງຕາຖືກມົນສະເໜ່. ໂບດອັນງົດງາມຕະການຕາ, ຂະບວນແຫ່ອັນສົງ່າ, ແທ່ນບູຊາທອງຄໍາ, ສະຖານບັນຈຸພະທາດອັນປະດັບດ້ວຍອັນມະນີ, ຈິດຕະກໍາອັນຄັດສັນ, ແລະປະຕິມາກໍາອັນປະນີດ ດຶງດູດຕໍ່ຄວາມຮັກໃນຄວາມງາມ. ຫູກໍຖືກຈັບໃຈເຊັ່ນກັນ. ດົນຕີນັ້ນຫາສິ່ງປຽບບໍ່ໄດ້. ສຽງອັນໜາແນ້ນກັງວານຂອງອໍແກນທີ່ມີສຽງທຸ້ມເລິກ ປະສານກັບທໍານອງຈາກຫຼາຍສຽງ ເມື່ອມັນດັງກັງວານໄປທົ່ວໂດມອັນສູງສົ່ງ ແລະຕາມແນວລະບຽງທີ່ມີເສົາຮຽງລາຍໃນວິຫານໃຫຍ່ອັນສະຫງ່າງາມຂອງນາງ ຍ່ອມບໍ່ອາດບໍ່ປະທັບໃຈຈິດໃຈໃຫ້ເກີດຄວາມເກງຂາມ ແລະຄວາມເຄົາລົບ.”

“ຄວາມງົດງາມພາຍນອກ, ຄວາມໂອ້ອວດ, ແລະພິທີການເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງມີແຕ່ເຍາະເຍີ້ຍຄວາມປາຖະໜາອັນເລິກຊຶ້ງຂອງຈິດວິນຍານທີ່ປ່ວຍໄຂ້ດ້ວຍບາບ, ເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມເນົ່າເສຍພາຍໃນ. ສາສະໜາຂອງພຣະຄຣິດບໍ່ຕ້ອງອາໄສເຄື່ອງດຶງດູດເຊັ່ນນັ້ນເພື່ອແນະນຳຕົນເອງ. ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງອອກມາຈາກໄມ້ກາງແຂນ, ຄຣິດສະຕຽນແທ້ປາກົດວ່າບໍລິສຸດແລະງົດງາມຢ່າງຍິ່ງ ຈົນບໍ່ມີເຄື່ອງປະດັບພາຍນອກໃດໆສາມາດເພີ່ມຄຸນຄ່າອັນແທ້ຈິງຂອງມັນໄດ້. ຄວາມງາມແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ, ຄືຈິດວິນຍານທີ່ອ່ອນສຸພາບແລະສະງົບສຸກ, ນີ້ແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ມີຄຸນຄ່າຕໍ່ພຣະເຈົ້າ.”

“ຄວາມສະຫງ່າງາມແຫ່ງຮູບແບບການຂຽນ ບໍ່ໄດ້ເປັນດັດຊະນີທີ່ແນ່ນອນຂອງຄວາມຄິດອັນບໍລິສຸດແລະສູງສົ່ງເສມໄປ. ແນວຄິດອັນສູງສົ່ງກ່ຽວກັບສິນລະປະ ແລະຄວາມປະນີດລະອຽດອ່ອນຂອງລົດນິຍົມ ມັກຈະດຳລົງຢູ່ໃນຈິດໃຈທີ່ຕິດດິນແລະໝົກມຸ່ນໃນກາມອາລົມ. ຊາຕານມັກນຳໃຊ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເພື່ອຊັກນຳມະນຸດໃຫ້ຫຼົງລືມຄວາມຈຳເປັນຂອງຈິດວິນຍານ, ໃຫ້ສູນເສຍການມອງເຫັນຊີວິດອະນາຄົດອັນອະມະຕະ, ໃຫ້ຫັນໜີຈາກພຣະຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອອັນບໍ່ມີຂອບເຂດຂອງພວກເຂົາ, ແລະໃຫ້ດຳລົງຊີວິດເພື່ອໂລກນີ້ເທົ່ານັ້ນ.”

“ສາສະໜາທີ່ເນັ້ນແຕ່ພາຍນອກເປັນສິ່ງດຶງດູດໃຈຕໍ່ຈິດໃຈທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການສ້າງໃໝ່. ຄວາມໂອ້ອວດ ແລະ ພິທີການແຫ່ງການນະມັດສະການຂອງຄາທອລິກມີອຳນາດແຫ່ງການຫຼອກລໍ້ ແລະ ການສະກົດໃຈ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ຫຼາຍຄົນຖືກຫຼອກລວງ; ແລະ ພວກເຂົາກໍມາເຫັນວ່າສາດສະໜາຈັກໂຣມັນເປັນປະຕູແຫ່ງສະຫວັນໂດຍແທ້. ບໍ່ມີໃຜນອກຈາກຜູ້ທີ່ໄດ້ປັກເທົ້າຂອງຕົນໄວ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງເທິງຮາກຖານແຫ່ງຄວາມຈິງ, ແລະ ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈໄດ້ຮັບການສ້າງໃໝ່ໂດຍພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ, ຈຶ່ງຈະຕ້ານທານອິດທິພົນຂອງນາງໄດ້. ຫຼາຍພັນຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ຈັກພຣະຄຣິດໂດຍປະສົບການຈະຖືກນຳໃຫ້ຍອມຮັບຮູບແບບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍປາດສະຈາກລິດເດດ. ສາສະໜາເຊັ່ນນີ້ແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ຝູງຊົນປາຖະໜາ.”

“ການອ້າງສິດຂອງຄຣິດຈັກໃນການປະທານອະໄພ ນຳໃຫ້ຜູ້ນັບຖືໂຣມັນຮູ້ສຶກວ່າຕົນມີເສຣີທີ່ຈະເຮັດບາບ; ແລະພິທີການສາລະພາບບາບ ຊຶ່ງຖ້າປາດສະຈາກສິ່ງນີ້ນາງຈະບໍ່ປະທານອະໄພ ກໍມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະເປັນການເປີດທາງໃຫ້ແກ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍດ້ວຍ. ຜູ້ໃດທີ່ຄຸກເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າມະນຸດຜູ້ຕົກຕ່ຳ ແລະເປີດເຜີຍໃນການສາລະພາບບາບເຖິງຄວາມຄິດ ແລະຈິນຕະນາການອັນເປັນຄວາມລັບຂອງຈິດໃຈຕົນ ກໍກຳລັງຫຼຸດຄ່າຄວາມເປັນຊາຍຂອງຕົນ ແລະທຳໃຫ້ທຸກສັນຊາດຍານອັນສູງສົ່ງໃນວິນຍານຂອງຕົນເສື່ອມຊາມລົງ. ໃນການເປີດເຜີຍບາບແຫ່ງຊີວິດຂອງຕົນແກ່ປະໂລຫິດຜູ້ໜຶ່ງ—ມະນຸດຜູ້ຜິດພາດ ແລະເປັນຄົນບາບທີ່ຕ້ອງຕາຍ ແລະບ່ອຍເກີນໄປກໍຖືກຄວາມມົວເມົາດ້ວຍເຫຼົ້າ ແລະຄວາມລຸ່ມຫຼົງທາງກາມາລົມກັດກິນ—ມາດຕະຖານທາງອຸປະນິໄສຂອງລາວກໍຖືກຫຼຸດຕ່ຳລົງ ແລະຜົນກໍຄືລາວຖືກເຮັດໃຫ້ມົນທິນ. ຄວາມຄິດຂອງລາວກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າຖືກຫຼຸດລົງໃຫ້ເໝືອນກັບພາບລັກຂອງມະນຸດຊາດຜູ້ຕົກຕ່ຳ ເພາະປະໂລຫິດຢືນຢູ່ໃນຖານະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການສາລະພາບອັນເຮັດໃຫ້ຕົກຕ່ຳນີ້ ຈາກມະນຸດຫາມະນຸດ ແມ່ນຕົ້ນທາງລັບທີ່ຄວາມຊົ່ວຮ້າຍເປັນອັນຫຼາຍໄດ້ໄຫຼອອກມາ ທັງເຮັດໃຫ້ໂລກເປື້ອນເປິ ແລະຈັດຕຽມມັນໄວ້ສຳລັບການພິນາດຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ແຕ່ສຳລັບຜູ້ທີ່ຮັກການຕາມໃຈຕົນເອງ ການສາລະພາບຕໍ່ມະນຸດຜູ້ຕ້ອງຕາຍດ້ວຍກັນ ກໍເປັນທີ່ພໍໃຈກວ່າການເປີດວິນຍານຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ສຳລັບທຳມະຊາດມະນຸດ ການທຳການໃຊ້ໂທດແກ້ບາບຍ່ອມຮັບໄດ້ງ່າຍກວ່າການລະຖິ້ມບາບ; ມັນງ່າຍກວ່າທີ່ຈະຂົ່ມເນື້ອໜັງດ້ວຍຜ້າກະສອບ ແລະຕົ້ນຕຳແຍ ແລະໂສ້ອັນບາດເນື້ອ ກວ່າຈະຕຶງຄວາມໃຄ່ຝັນຝ່າຍເນື້ອໜັງໄວ້ເທິງກາງແຂນ. ແອກນັ້ນໜັກຫນ່ວງທີ່ໃຈຝ່າຍເນື້ອໜັງເຕັມໃຈຈະແບກໄວ້ ແທນທີ່ຈະຍອມກົ້ມລົງຮັບແອກຂອງພຣະຄຣິດ.”

“ມີຄວາມຄ້າຍຄືອັນເດັ່ນຊັດຢ່າງຫຼາຍລະຫວ່າງສາສນາຈັກໂຣມ ແລະ ສາສນາຈັກຢິວໃນສະໄໝການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ. ໃນຂະນະທີ່ຊາວຢິວໄດ້ຢຽບຍ່ຳຫຼັກການທຸກປະການຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າຢ່າງລັບໆ, ພວກເຂົາກໍຍັງເຄັ່ງຄรັດຢ່າງຍິ່ງໃນພາຍນອກຕໍ່ການຖືຮັກສາຂໍ້ບັນຍັດເຫຼົ່ານັ້ນ, ຖ່ວງມັນໄວ້ດ້ວຍຂໍ້ຮຽກຮ້ອງແລະຂະນົບທຳນຽມຈົນເຮັດໃຫ້ການເຊື່ອຟັງເປັນສິ່ງເຈັບປວດ ແລະ ໜັກພາລະ. ດັ່ງທີ່ຊາວຢິວປະກາດຕົນວ່າເຄົາລົບພຣະບັນຍັດ, ພວກໂຣມັນນິຍົມກໍອ້າງວ່າເຄົາລົບໄມ້ກາງແຂນ. ພວກເຂົາຍົກຍ້ອງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງຄວາມທຸກທໍລະມານຂອງພຣະຄຣິດ, ແຕ່ໃນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ກໍປະຕິເສດພຣະອົງຜູ້ທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ.”

“ພວກກາໂຕລິກຍົກໄມ້ກາງແຂນໄວ້ເທິງໂບດຂອງຕົນ, ເທິງແທ່ນບູຊາຂອງຕົນ, ແລະເທິງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງຕົນ. ທຸກແຫ່ງໜມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງໄມ້ກາງແຂນປາກົດໃຫ້ເຫັນ. ທຸກແຫ່ງມັນໄດ້ຮັບການໃຫ້ກຽດແລະຍົກສູງພາຍນອກ. ແຕ່ຄຳສອນຂອງພຣະຄຣິດຖືກຝັງໄວ້ພາຍໃຕ້ກອງໃຫຍ່ແຫ່ງປະເພນີອັນໄຮ້ສາລະ, ການຕີຄວາມອັນບິດເບືອນ, ແລະຂໍ້ຮຽກຮ້ອງອັນເຂັ້ມງວດ. ພຣະດຳລັດຂອງພຣະຜູ້ຊ່ອຍໃຫ້ລອດ ກ່ຽວກັບພວກຢິວທີ່ເຄັ່ງຄັດດ້ວຍອະຄະຕິ ຍິ່ງນຳໃຊ້ໄດ້ດ້ວຍພະລັງຫນັກກວ່າອີກຕໍ່ບັນດາຜູ້ນຳແຫ່ງສາສນາຈັກໂຣມັນກາໂຕລິກວ່າ: ‘ເຂົາມັດພາລະອັນໜັກ ແລະໜັກເກີນຈະແບກໄດ້, ແລ້ວວາງລົງເທິງບ່າຂອງມະນຸດ; ແຕ່ຕົວເຂົາເອງຈະບໍ່ຍອມຂະຍັບມັນດ້ວຍນິ້ວມືຂອງຕົນເລີຍ.’ Matthew 23:4. ບັນດາຈິດວິນຍານທີ່ມີມະໂນທຳຖືກຮັກສາໄວ້ໃນຄວາມຫວາດຫວັ່ນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ໂດຍຢ້ານພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືກລ່ວງເກີນ, ໃນຂະນະທີ່ບັນດາຜູ້ມີສັກສູງໃນສາສນາຈັກຫຼາຍຄົນກຳລັງດຳລົງຊີວິດຢ່າງຟຸ່ມເຟືອຍ ແລະໃນຄວາມສຳລານທາງກາຍ.”

“ການນະມັດສະການຮູບເຄົາລົບແລະພະທາດ, ການຮ້ອງຂໍຕໍ່ວິສຸດຊົນທັງຫຼາຍ, ແລະການຍົກຍ້ອງສັນຕະປາປາ ເປັນກົນອຸບາຍຂອງຊາຕານເພື່ອດຶງຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນໃຫ້ຫັນອອກຈາກພຣະເຈົ້າແລະຈາກພຣະບຸດຂອງພຣະອົງ. ເພື່ອໃຫ້ຄວາມພິນາດຂອງເຂົາສຳເລັດຜົນ, ມັນພະຍາຍາມເບນຄວາມສົນໃຈຂອງເຂົາອອກຈາກພຣະອົງຜູ້ດຽວທີ່ໂດຍທາງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຈະພົບຄວາມລອດໄດ້. ມັນຈະນຳພາເຂົາໄປຫາສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ສາມາດນຳມາແທນທີ່ພຣະອົງຜູ້ໄດ້ກ່າວວ່າ: ‘ຈົ່ງມາຫາເຮົາ ບັນດາຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໜັກແລະແບກພາລະໜັກ ແລະເຮົາຈະໃຫ້ພວກທ່ານໄດ້ພັກເຊົາ.’ ມັດທາຍ 11:28.”

“ການພະຍາຍາມຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍຂອງຊາຕານ ແມ່ນເພື່ອບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ລັກສະນະຂອງຄວາມບາບ, ແລະບັນຫາທີ່ແທ້ຈິງອັນເປັນຫົວໃຈໃນການຂັດແຍ້ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ການໂຕ້ແຍ້ງອັນແນບນຽນຂອງມັນ ຫຼຸດຜ່ອນພັນທະຜູກພັນຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະໃຫ້ມະນຸດມີຂໍ້ອ້າງໃນການເຮັດບາບ. ໃນຂະນະດຽວກັນ ມັນເຮັດໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຍຶດຖືແນວຄວາມຄິດອັນຜິດກ່ຽວກັບພຣະເຈົ້າ ຈົນເຂົາເຈົ້າມອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວແລະຄວາມຊັງ ແທນທີ່ຈະດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ຝັງຢູ່ໃນລັກສະນະຂອງມັນເອງ ຖືກນຳໄປປະກອບໃສ່ພຣະຜູ້ສ້າງ; ມັນຖືກຖ່າຍທອດອອກມາໃນລະບົບສາສະໜາ ແລະຖືກສະແດງອອກໃນຮູບແບບການນະມັດສະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຈິດໃຈຂອງມະນຸດຈຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ມືດບອດ ແລະຊາຕານກໍໄດ້ຄອບຄອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ເປັນຕົວແທນຂອງມັນ ເພື່ອທຳສົງຄາມຕໍ່ຕ້ານພຣະເຈົ້າ. ໂດຍແນວຄວາມຄິດອັນບິດເບືອນກ່ຽວກັບພຣະຄຸນລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ບັນດາປະຊາຊາດນອກສາດສະໜາໄດ້ຖືກນຳໃຫ້ເຊື່ອວ່າ ການຖວາຍມະນຸດເປັນບູຊາເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມໂປດປານຈາກພຣະເທວະພາບ; ແລະຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນໜ້າສະພຶງກົວກໍໄດ້ຖືກກະທຳລົງພາຍໃຕ້ຮູບແບບຕ່າງໆຂອງການນັບຖືຮູບເຄົາລົບ.”

“ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ໂດຍໄດ້ຮວມເອົາຮູບແບບຂອງລັດທິນອກສາສະໜາ ແລະ ຄຣິດສະຕຽນເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ, ແລະ, ເຊັ່ນດຽວກັບລັດທິນອກສາສະໜາ, ໄດ້ບິດເບືອນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ກໍໄດ້ຫັນໄປໃຊ້ວິທີການຕ່າງໆທີ່ໂຫດຮ້າຍ ແລະ ໜ້າສະອິດສະອຽນບໍ່ຍິ່ງຢ່ອນກວ່າກັນ. ໃນສະໄໝແຫ່ງການຄອບງຳສູງສຸດຂອງໂຣມ ມີເຄື່ອງມືແຫ່ງການທໍລະມານເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຍອມຮັບຄຳສອນຂອງນາງ. ມີເສົາເຜົາໄຟສຳລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບຮອງຂໍ້ອ້າງສິດຂອງນາງ. ມີການສັງຫານໝູ່ໃນຂະໜາດທີ່ຈະບໍ່ມີວັນຮູ້ໄດ້ ຈົນກວ່າຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນການພິພາກສາ. ບັນດາຜູ້ມີຕຳແໜ່ງສູງໃນຄຣິສຕະຈັກໄດ້ສຶກສາ, ພາຍໃຕ້ຊາຕານຜູ້ເປັນນາຍຂອງພວກເຂົາ, ເພື່ອປະດິດຄິດຄົ້ນວິທີການທີ່ຈະກໍໃຫ້ເກີດການທໍລະມານຢ່າງໜັກທີ່ສຸດເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ຊີວິດຂອງເຫຍື່ອສິ້ນສຸດລົງ. ໃນຫຼາຍກໍລະນີ ຂະບວນການອັນເປັນນະລົກນັ້ນຖືກເຮັດຊ້ຳອີກຈົນເຖິງຂີດຈຳກັດສູງສຸດແຫ່ງຄວາມອົດທົນຂອງມະນຸດ, ຈົນກວ່າທຳມະຊາດຈະຍອມແພ້ການຕໍ່ສູ້, ແລະ ຜູ້ທີ່ທົນທຸກກໍຕ້ອນຮັບຄວາມຕາຍດັ່ງເປັນການປົດປ່ອຍອັນຫວານຊື່ນ.”

ນັ້ນແຫຼະແມ່ນຊະຕາກຳຂອງບັນດາຜູ້ຕໍ່ຕ້ານຂອງໂຣມ. ສ່ວນສຳລັບບັນດາຜູ້ຍຶດຖືນາງ ນາງມີລະບຽບວິໄນແຫ່ງແສ້, ແຫ່ງຄວາມຫິວໂຫຍອັນອິດເອື່ອຍ, ແລະແຫ່ງການບຳເພັນທາງກາຍໃນທຸກຮູບແບບທີ່ຈະນຶກຄິດໄດ້ ອັນເຮັດໃຫ້ໃຈເຈັບປວດ. ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ມາຊຶ່ງຄວາມໂປດປານຂອງສະຫວັນ, ບັນດາຜູ້ສາລະພາບບາບໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໂດຍການລະເມີດກົດເກນຂອງທຳມະຊາດ. ພວກເຂົາຖືກສອນໃຫ້ຕັດຂາດສາຍສຳພັນທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງໄວ້ເພື່ອອວຍພອນແລະເຮັດໃຫ້ການພັກພາອາໄສຂອງມະນຸດໃນໂລກນີ້ຊື່ນບານ. ປ່າຊ້າບັນຈຸໄວ້ຊຶ່ງເຫຍື່ອນັບລ້ານຄົນ ຜູ້ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຂອງຕົນໄປໃນຄວາມພະຍາຍາມອັນໄຮ້ຜົນ ເພື່ອປາບປາມຄວາມຮັກຜູກພັນຕາມທຳມະຊາດຂອງຕົນ, ເພື່ອກົດຂົ່ມທຸກຄວາມຄິດແລະຄວາມຮູ້ສຶກແຫ່ງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ເພື່ອນມະນຸດ, ເພາະຖືວ່າເປັນສິ່ງທີ່ຂັດພຣະປະສົງພຣະເຈົ້າ.

“ຖ້າພວກເຮົາປາຖະໜາທີ່ຈະເຂົ້າໃຈຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນແນ່ວແນ່ຂອງຊາຕານ ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງອອກຕະຫຼອດຫຼາຍຮ້ອຍປີ ບໍ່ແມ່ນທ່າມກາງຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນເລື່ອງພຣະເຈົ້າ ແຕ່ຢູ່ໃນໃຈກາງ ແລະ ທົ່ວຂອບເຂດຂອງຄຣິດສະຕຽນໂລກ ພວກເຮົາກໍພຽງແຕ່ຕ້ອງເບິ່ງໄປທີ່ປະຫວັດຂອງໂຣມັນນິຍົມ. ໂດຍຜ່ານລະບົບການຫຼອກລວງອັນມະຫຶມານີ້ ເຈົ້ານາຍແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໄດ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງຕົນ ໃນການນຳຄວາມອັບອາຍມາສູ່ພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກອັນໜ້າເວດນາມາສູ່ມະນຸດ. ແລະ ເມື່ອພວກເຮົາເຫັນວ່າເຂົາປະສົບຜົນສຳເລັດແນວໃດ ໃນການປິດບັງຕົນເອງ ແລະ ກະທຳວຽກຂອງຕົນຜ່ານບັນດາຜູ້ນຳຂອງຄຣິດຈັກ ພວກເຮົາກໍຈະເຂົ້າໃຈໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນວ່າ ເຫດໃດເຂົາຈຶ່ງມີຄວາມຊັງຊາຕໍ່ພຣະຄຳພີຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ຖ້າພຣະທຳພີນັ້ນຖືກອ່ານ ພຣະກະລຸນາ ແລະ ຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຖືກເປີດເຜີຍ; ຈະເຫັນໄດ້ວ່າ ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ວາງພາລະອັນໜັກໜ່ວງເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ເທິງມະນຸດເລີຍ. ສິ່ງທັງປວງທີ່ພຣະອົງຊົງຮຽກຮ້ອງ ຄື ໃຈທີ່ແຕກສະຫຼາຍແລະສຳນຶກຜິດ, ແລະ ຈິດໃຈທີ່ຖ່ອມຕົນ ເຊື່ອຟັງ.”

“ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ປະທານແບບຢ່າງໃດໆໄວ້ໃນພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ໃຫ້ຊາຍແລະຍິງປິດຂັງຕົນເອງຢູ່ໃນວັດຫຼືສຳນັກຊີ ເພື່ອຈະໄດ້ເໝາະສົມສຳລັບສະຫວັນ. ພຣະອົງບໍ່ເຄີຍສອນເລີຍວ່າ ຄວາມຮັກແລະຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຈະຕ້ອງຖືກກົດຂີ່ໄວ້. ພຣະທັຍຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ລົ້ນເຫຼືອດ້ວຍຄວາມຮັກ. ຍິ່ງມະນຸດເຂົ້າໃກ້ຄວາມສົມບູນທາງສິນທຳຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມຮູ້ສຶກໄວຂອງເຂົາກໍຍິ່ງແຫຼມຄົມຫຼາຍເທົ່ານັ້ນ, ການຮັບຮູ້ບາບຂອງເຂົາກໍຍິ່ງຄົມຊັດ, ແລະຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຂອງເຂົາຕໍ່ຜູ້ທຸກທໍລະມານກໍຍິ່ງເລິກຊຶ້ງ. ສັນຕະປາປາອ້າງວ່າຕົນເປັນຜູ້ສຳແດງພຣະອົງຂອງພຣະຄຣິດ; ແຕ່ລັກສະນະນິສັຍຂອງທ່ານ ຈະນຳໄປທຽບກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ຂອງພວກເຮົາໄດ້ຢ່າງໃດ? ມີຄັ້ງໃດບໍທີ່ຮູ້ກັນວ່າພຣະຄຣິດສົ່ງມະນຸດໄປຄຸກຫຼືໄປສູ່ເຄື່ອງທໍລະມານ ເພາະວ່າເຂົາບໍ່ຖວາຍຄວາມເຄົາລົບແດ່ພຣະອົງໃນຖານະກະສັດແຫ່ງສະຫວັນ? ມີຜູ້ໃດໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງກ່າວພິພາກສາໃຫ້ເຖິງຄວາມຕາຍແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມຮັບພຣະອົງບໍ? ເມື່ອພຣະອົງຖືກຊາວບ້ານໜຶ່ງໃນແຂວງສະມາເຣຍເມີນເສີຍ, ອັກຄະສາວົກໂຢຮັນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຂຸ່ນເຄືອງ ແລະທູນຖາມວ່າ: ‘ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພຣະອົງປະສົງໃຫ້ພວກຂ້ານ້ອຍສັ່ງໄຟໃຫ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະເຜົາຜານພວກເຂົາເສຍ ເໝືອນດັ່ງເອລີຢາໄດ້ກະທຳບໍ?’ ພຣະເຢຊູທອດພຣະເນດໄປທີ່ສາວົກຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມສົງສານ ແລະຊົງຕຳໜິຈິດໃຈອັນແຂງກະດ້າງຂອງເຂົາ ໂດຍກ່າວວ່າ: ‘ບຸດມະນຸດບໍ່ໄດ້ມາເພື່ອທຳລາຍຊີວິດຂອງມະນຸດ ແຕ່ມາເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ລອດ.’ ລູກາ 9:54, 56. ນີ້ແຕກຕ່າງຈາກຈິດວິນຍານທີ່ພຣະຄຣິດສຳແດງອອກ ກັບຈິດວິນຍານຂອງຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເປັນຜູ້ສຳແດງພຣະອົງຂອງພຣະອົງ ຊ່າງແຕກຕ່າງກັນພຽງໃດ.”

“ໃນບັດນີ້ ຄຣິດຈັກໂຣມັນໄດ້ສະແດງພາບພາຍນອກອັນງົດງາມຕໍ່ຊາວໂລກ ໂດຍປົກຄຸມບັນທຶກແຫ່ງຄວາມໂຫດຮ້າຍອັນນ່າສະພຶງກົວຂອງນາງດ້ວຍຄໍາແກ້ຕົວຕ່າງໆ. ນາງໄດ້ສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຄ້າຍພຣະຄຣິດ; ແຕ່ນາງຫາໄດ້ປ່ຽນແປງບໍ່. ທຸກຫຼັກການຂອງລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ເຄີຍມີຢູ່ໃນອະດີດຍຸກທັງຫຼາຍ ຍັງຄົງມີຢູ່ໃນວັນນີ້. ຄໍາສອນທັງຫຼາຍທີ່ຖືກຄິດປະດິດຂຶ້ນໃນຍຸກອັນມືດມົນທີ່ສຸດ ຍັງຄົງຖືກຍຶດຖືຢູ່. ຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຫຼອກລວງຕົນເອງ. ລະບົບສັນຕະປາປາອັນດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ພວກໂປຣແຕສແຕນໃນບັດນີ້ພ້ອມຈະໃຫ້ກຽດຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນອັນດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍຄອບງໍາໂລກໃນສະໄໝປະຕິຮູບສາສະໜາ ເມື່ອບັນດາຄົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລຸກຂຶ້ນ ໂດຍສ່ຽງຕໍ່ຊີວິດຂອງຕົນ ເພື່ອເປີດໂປງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງ. ນາງຍັງຄົງມີຄວາມຈອງຫອງແລະການອ້າງສິດຢ່າງຢິ່ງຍໂສອັນດຽວກັນ ທີ່ເຄີຍຂົ່ມເຫັງກະສັດແລະເຈົ້ານາຍທັງຫຼາຍ ແລະອ້າງເອົາສິດອໍານາດສະເພາະຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈິດວິນຍານຂອງນາງໃນບັດນີ້ ກໍບໍ່ໄດ້ໂຫດຮ້າຍ ແລະເຜດັດການນ້ອຍໄປກວ່າເມື່ອຄາວທີ່ນາງໄດ້ບີບຄັ້ນເສລີພາບຂອງມະນຸດ ແລະສັງຫານບັນດາທ່ານບໍລິສຸດຂອງອົງຜູ້ສູງສຸດ.”

ສັນຕະປາປາໄດ້ເປັນຢ່າງທີ່ຄໍາພະຍາກອນໄດ້ປະກາດໄວ້ວ່ານາງຈະເປັນ, ຄືການຫຼົງຖອຍໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. 2 ເທຊະໂລນິກ 2:3, 4. ສ່ວນໜຶ່ງໃນນະໂຍບາຍຂອງນາງຄືການສວມບຸກຄະລິກລັກສະນະທີ່ຈະຊ່ວຍໃຫ້ບັນລຸຈຸດປະສົງຂອງນາງໄດ້ດີທີ່ສຸດ; ແຕ່ໃຕ້ຮູບລັກພາຍນອກທີ່ປ່ຽນແປງໄດ້ດັ່ງກິ້ງກ່າ, ນາງປົກປິດພິດຮ້າຍອັນບໍ່ປ່ຽນແປງຂອງງູໄວ້. “ບໍ່ຄວນຮັກສາຄວາມສັດຊື່ໄວ້ກັບພວກນອກຮີດ, ຫຼືກັບບຸກຄົນທີ່ຖືກສົງໄສວ່າເປັນນອກຮີດ” (Lenfant, volume 1, page 516), ນາງໄດ້ປະກາດດັ່ງນັ້ນ. ບັດນີ້ ອໍານາດນີ້, ຊຶ່ງບັນທຶກຕະຫຼອດພັນປີຂອງມັນໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ດ້ວຍເລືອດຂອງພວກວິສຸດ, ຈະຖືກຍອມຮັບໃນບັດນີ້ວ່າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະຄຣິດຫຼື?

“ການອ້າງວ່າ ໃນປະເທດທັງຫຼາຍຂອງພວກໂປຣແຕສຕັນ ລັດທິຄາທອລິກແຕກຕ່າງຈາກລັດທິໂປຣແຕສຕັນນ້ອຍລົງກວ່າໃນສະໄໝກ່ອນ ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນປາດສະຈາກເຫດຜົນ. ແທ້ຈິງແລ້ວໄດ້ມີການປ່ຽນແປງ; ແຕ່ການປ່ຽນແປງນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ສັນຕະປາປາ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ລັດທິຄາທອລິກຄ້າຍຄືກັບລັດທິໂປຣແຕສຕັນເປັນອັນຫຼາຍດັ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນບັດນີ້ ເພາະວ່າລັດທິໂປຣແຕສຕັນໄດ້ເສື່ອມຖອຍລົງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍນັບແຕ່ສະໄໝຂອງພວກນັກປະຕິຮູບ.”

“ເມື່ອບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັນໄດ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານຂອງໂລກ, ຄວາມເມດຕາອັນປອມໄດ້ເຮັດໃຫ້ຕາຂອງເຂົາບອດໄປ. ພວກເຂົາບໍ່ເຫັນວ່າການເຊື່ອດີຕໍ່ສິ່ງຊົ່ວທັງປວງນັ້ນເປັນສິ່ງຖືກຕ້ອງ; ແລະເປັນຜົນອັນຫຼີກບໍ່ພົ້ນ ໃນທີ່ສຸດພວກເຂົາຈະເຊື່ອຊົ່ວຕໍ່ສິ່ງດີທັງປວງ. ແທນທີ່ຈະຢືນຢັດປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອທີ່ໄດ້ຖືກມອບໄວ້ແກ່ບັນດາຜູ້ບໍລິສຸດເທື່ອດຽວຕະຫຼອດໄປ, ບັດນີ້ພວກເຂົາກໍຄືກັບກຳລັງຂໍໂທດຕໍ່ໂຣມ ສຳລັບຄວາມຄິດເຫັນອັນບໍ່ມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ນາງ, ພ້ອມທັງວິງວອນຂໍອະໄພສຳລັບຄວາມດື້ດຶງຄັບແຄບຂອງຕົນ.”

“ຄົນຈຳນວນຫຼາຍຫຼວງ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ມອງໂຣມັນຄາທອລິກດ້ວຍຄວາມນິຍົມ ກໍຍັງຮັບຮູ້ອັນຕະລາຍຈາກອຳນາດແລະອິດທິພົນຂອງນາງໄດ້ນ້ອຍຫຼາຍ. ຫຼາຍຄົນຍືນຢັນວ່າ ຄວາມມືດມົນທາງສະຕິປັນຍາແລະທາງສິນທຳທີ່ຄອບງຳຢູ່ໃນຍຸກກາງ ເປັນສິ່ງທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຫຼັກຄຳສອນ, ຄວາມງົມງາຍເຊື່ອຖື, ແລະການກົດຂີ່ຂອງນາງແຜ່ກະຈາຍອອກໄປ, ແລະວ່າສະຕິປັນຍາອັນສູງຂຶ້ນຂອງຍຸກສະໄໝໃໝ່, ການແຜ່ຂະຫຍາຍຄວາມຮູ້ໄປທົ່ວ, ແລະຄວາມໃຈກວ້າງໃນເລື່ອງສາສະໜາທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຈະບໍ່ຍອມໃຫ້ການຟື້ນຄືນມາຂອງຄວາມບໍ່ອົດທົນແລະອຳນາດກົດຂີ່ເກີດຂຶ້ນ. ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄິດທີ່ວ່າ ສະພາບເຊັ່ນນັ້ນຈະມີຢູ່ໃນຍຸກອັນສະຫວ່າງໄສນີ້ ກໍຖືກເຢາະເຍີ້ຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ແສງສະຫວ່າງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທັງທາງສະຕິປັນຍາ, ທາງສິນທຳ, ແລະທາງສາສະໜາ ກຳລັງສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຄົນຮຸ່ນນີ້. ໃນພຣະຄຳອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເປີດຢູ່ນັ້ນ ແສງສະຫວ່າງຈາກສະຫວັນໄດ້ສ່ອງລົງມາເທິງໂລກ. ແຕ່ຄວນຈົ່ງຈື່ໄວ້ວ່າ ຍິ່ງໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຫຼາຍເທົ່າໃດ ຄວາມມືດຂອງຜູ້ທີ່ບິດເບືອນແລະປະຕິເສດແສງນັ້ນ ກໍຍິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.”

“ວັນເວລາແຫ່ງຄວາມມືດມົວທາງປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ຖືກສະແດງວ່າເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ. ຕໍ່ໄປຍັງຈະຖືກພິສູດອີກວ່າ ວັນເວລາແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທາງປັນຍາຢ່າງໃຫຍ່ ກໍເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ຄວາມສຳເລັດຂອງມັນຢ່າງເທົ່າກັນ. ໃນຍຸກອະດີດ, ເມື່ອມະນຸດປາສະຈາກພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະປາສະຈາກຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມຈິງ, ດວງຕາຂອງເຂົາຖືກປິດບັງໄວ້, ແລະຫລາຍພັນຄົນຖືກດັກຈັບ ໂດຍບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງທີ່ກາງໄວ້ສຳລັບຕີນຂອງຕົນ. ໃນຄົນຮຸ່ນນີ້ມີຫລາຍຄົນທີ່ດວງຕາຖືກແສງຈ້າຂອງການຄາດຄະເນຂອງມະນຸດ, ‘ວິທະຍາສາດທີ່ເອີ້ນຊື່ຢ່າງຜິດໆນັ້ນ;’ ເຮັດໃຫ້ເຂົາມອງບໍ່ເຫັນຕາໜ່າງ, ແລະເດີນເຂົ້າໄປໃນນັ້ນຢ່າງງ່າຍດາຍ ດຸດດັ່ງຄົນທີ່ຖືກປິດຕາ. ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງກຳນົດໃຫ້ພະລັງທາງປັນຍາຂອງມະນຸດຖືກຖືເປັນຂອງປະທານຈາກພຣະຜູ້ສ້າງຂອງຕົນ ແລະໃຫ້ນຳໃຊ້ໃນການຮັບໃຊ້ຄວາມຈິງແລະຄວາມຊອບທຳ; ແຕ່ເມື່ອຄວາມຈອງຫອງ ແລະຄວາມທະເຍີທະຍານຖືກຫລໍ່ລ້ຽງໄວ້, ແລະເມື່ອມະນຸດຍົກທິດສະດີຂອງຕົນເອງເໜືອພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ເມື່ອນັ້ນສະຕິປັນຍາສາມາດກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍໄດ້ຫລາຍກວ່າຄວາມບໍ່ຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ວິທະຍາສາດອັນປອມໃນສະໄໝປັດຈຸບັນ, ຊຶ່ງບ່ອນທຳລາຍຄວາມເຊື່ອໃນພຣະຄຳພີ, ຈະພິສູດວ່າປະສົບຜົນສຳເລັດໃນການຕຽມທາງໃຫ້ແກ່ການຍອມຮັບອຳນາດສັນຕະປາປາ, ພ້ອມດ້ວຍຮູບແບບອັນຊວນໃຫ້ພໍໃຈຂອງມັນ, ຢ່າງສຳເລັດພໍໆກັບທີ່ການກັກໄວ້ຊຶ່ງຄວາມຮູ້ໄດ້ເປີດທາງໃຫ້ແກ່ການຂະຫຍາຍອຳນາດຂອງມັນໃນຍຸກມືດ.”

“ໃນຂະບວນການຕ່າງໆທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ໃນສະຫະລັດເວລານີ້ ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ສະຖາບັນແລະຂະບວນປະຕິບັດຂອງຄຣິດຈັກໄດ້ຮັບການໜູນຫຼັງຈາກລັດນັ້ນ ພວກໂປຣແຕສຕັງກຳລັງດຳເນີນຕາມຮອຍຕີນຂອງພວກຄາໂຕລິກ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ພວກເຂົາກຳລັງເປີດປະຕູໃຫ້ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກັບຄືນມາຮັບອຳນາດສູງສຸດຄືນໃນອາເມຣິກາໂປຣແຕສຕັງ ຊຶ່ງນາງໄດ້ສູນເສຍໄປແລ້ວໃນໂລກເກົ່າ. ແລະສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂະບວນການນີ້ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນຫຼາຍຂຶ້ນ ຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ເປົ້າໝາຍຫຼັກທີ່ມຸ່ງໝາຍໄວ້ນັ້ນ ແມ່ນການບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ—ຂະນົບທຳນຽມອັນໜຶ່ງທີ່ມີຕົ້ນກຳເນີດມາຈາກໂຣມ ແລະຊຶ່ງນາງອ້າງວ່າເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ. ນັ້ນແຫຼະຄືຈິດວິນຍານຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຈິດວິນຍານແຫ່ງການປະນີປະນອມຕາມຂະນົບຂອງໂລກ, ການຍົກຍ້ອງປະເພນີຂອງມະນຸດໄວ້ເໜືອພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ—ກຳລັງແຜ່ຊຶມເຂົ້າໄປໃນຄຣິດຈັກໂປຣແຕສຕັງ ແລະກຳລັງນຳພາພວກເຂົາໃຫ້ກະທຳວຽກງານດຽວກັນໃນການຍົກຊູວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ກະທຳມາກ່ອນພວກເຂົາ.”

“ຖ້າຜູ້ອ່ານປາຖະໜາຈະເຂົ້າໃຈເຖິງບັນດາຕົວແທນທີ່ຈະຖືກນໍາໃຊ້ໃນການຕໍ່ສູ້ອັນໃກ້ຈະມາເຖິງນີ້ ທ່ານກໍພຽງແຕ່ຕິດຕາມບັນທຶກເຖິງວິທີການທີ່ໂຣມໄດ້ນໍາໃຊ້ເພື່ອເປົ້າໝາຍອັນດຽວກັນນັ້ນໃນຍຸກສະໄໝທີ່ຜ່ານມາ. ຖ້າທ່ານປາຖະໜາຈະຮູ້ວ່າພວກປາປິສ ແລະ ພວກໂປຣແຕສຕັນທີ່ຮ່ວມມືກັນ ຈະຈັດການກັບຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຄໍາສອນອັນເປັນຫຼັກເຊື່ອຂອງພວກເຂົາແນວໃດ ກໍຂໍໃຫ້ທ່ານເບິ່ງຈິດວິນຍານທີ່ໂຣມໄດ້ສະແດງອອກຕໍ່ວັນຊະບາໂຕ ແລະ ຕໍ່ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງວັນນັ້ນ.”

“ພຣະຣາຊກຳນົດ, ສະພາສາກົນທົ່ວໄປ, ແລະຂໍ້ບັນຍັດຂອງຄຣິດຈັກທີ່ມີອຳນາດຝ່າຍໂລກຄ້ຳຈຸນ ເປັນຂັ້ນຕອນທີ່ເຮັດໃຫ້ວັນພິທີຂອງຄົນນອກສາສະໜານັ້ນໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງອັນມີກຽດໃນໂລກຄຣິດສະຕຽນ. ມາດຕະການສາທາລະນະປະການທຳອິດທີ່ບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ແມ່ນກົດໝາຍທີ່ຈັກກະພັດຄອນສະແຕນຕິນຕຣາຂຶ້ນ. (A.D. 321) ພຣະຣາຊກຳນົດນີ້ໄດ້ກຳນົດໃຫ້ຊາວເມືອງພັກຜ່ອນໃນ “ວັນອັນຄວນເຄົາລົບແຫ່ງຕາເວັນ,” ແຕ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຊາວຊົນນະບົດສືບຕໍ່ວຽກງານກະສິກຳຂອງຕົນໄດ້. ເຖິງແມ່ນໂດຍສາລະສຳຄັນແລ້ວມັນເປັນກົດໝາຍຂອງຄົນນອກສາສະໜາ, ແຕ່ກໍໄດ້ຖືກຈັກກະພັດບັງຄັບໃຊ້ພາຍຫຼັງການຍອມຮັບຄຣິດສາສະໜາຂອງພຣະອົງຢ່າງເປັນພິທີເທົ່ານັ້ນ.”

“ເນື່ອງຈາກພຣະບັນຊາແຫ່ງກະສັດບໍ່ອາດເປັນສິ່ງທົດແທນອັນພຽງພໍສຳລັບສິດອຳນາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຢູເຊບຽສ, ອະທິການຜູ້ໜຶ່ງຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມໂປດປານຈາກເຈົ້ານາຍ, ແລະຜູ້ເປັນມິດສະຫາຍຄົນສະເພາະ ແລະຜູ້ປະຈົບປະແຈງຂອງຄອນສະແຕນຕິນ, ໄດ້ສະເໜີຂໍ້ອ້າງວ່າພຣະຄຣິດໄດ້ຍ້າຍວັນຊະບາໂຕໄປເປັນວັນອາທິດ. ບໍ່ມີຄຳພະຍານແມ່ນແຕ່ປະການດຽວຈາກພຣະຄຳພີຖືກນຳມາສະແດງເພື່ອພິສູດຄຳສອນໃໝ່ນັ້ນ. ຢູເຊບຽສເອງກໍຍອມຮັບໂດຍບໍ່ຮູ້ຕົວເຖິງຄວາມເທັດຂອງມັນ ແລະຊີ້ໄປຫາຜູ້ກໍ່ການທີ່ແທ້ຈິງຂອງການປ່ຽນແປງນັ້ນ. ‘ທຸກສິ່ງ,’ ລາວກ່າວ, ‘ບໍ່ວ່າສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນໜ້າທີ່ຈະຕ້ອງກະທຳໃນວັນຊະບາໂຕ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ພວກເຮົາໄດ້ຍ້າຍໄປສູ່ວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’—Robert Cox, Sabbath Laws and Sabbath Duties, page 538. ແຕ່ຂໍ້ໂຕ້ຖຽງເລື່ອງວັນອາທິດນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນຈະປາດສະຈາກພື້ນຖານພຽງໃດກໍຕາມ, ກໍໄດ້ເປັນຕົ້ນເຫດໃຫ້ມະນຸດກ້າຫານຂຶ້ນໃນການຢຽບຍ່ຳວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະໄດ້ຮັບກຽດຈາກໂລກ ກໍໄດ້ຍອມຮັບເທດສະການອັນເປັນທີ່ນິຍົມນັ້ນ.”

“ເມື່ອລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ວຽກງານແຫ່ງການຍົກຊູວັນອາທິດກໍໄດ້ຖືກດຳເນີນຕໍ່ໄປ. ຢູ່ໃນໄລຍະໜຶ່ງ ປະຊາຊົນຍັງປະກອບແຮງງານທາງກະສິກຳເມື່ອບໍ່ໄດ້ເຂົ້ານະມັດສະການໃນໂບດ, ແລະວັນທີເຈັດຍັງຄົງຖືກນັບຖືວ່າເປັນວັນຊະບາໂຕ. ແຕ່ການປ່ຽນແປງໄດ້ຖືກກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງຄ່ອຍໆແຕ່ໝັ້ນຄົງ. ຜູ້ທີ່ດຳລົງຕຳແໜ່ງອັນສັກສິດຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ພິພາກສາຄະດີຂໍ້ຂັດແຍ້ງຝ່າຍບ້ານເມືອງໃດໆໃນວັນອາທິດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນບໍ່ດົນ, ບຸກຄົນທຸກຄົນ ບໍ່ວ່າຈະມີຊັ້ນຍົດໃດ ກໍຖືກບັນຊາໃຫ້ລະເວັ້ນຈາກວຽກງານທຳມະດາ, ໂດຍມີໂທດປັບໃໝສຳລັບຄົນເສລີ ແລະໂທດເຆີ່ຍນຕີສຳລັບຜູ້ຮັບໃຊ້. ຕໍ່ມາ ໄດ້ມີການປະກາດກຳນົດວ່າ ຄົນຮັ່ງມີຈະຕ້ອງຖືກລົງໂທດດ້ວຍການສູນເສຍຊັບສິນເຄິ່ງໜຶ່ງ; ແລະໃນທີ່ສຸດ ຖ້າຍັງດື້ດ້ານຢູ່ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນທາດ. ສ່ວນຊົນຊັ້ນຕ່ຳຈະຕ້ອງທົນຕໍ່ການເນລະເທດຕະຫຼອດໄປ.”

“ການອັດສະຈັນຕ່າງໆກໍໄດ້ຖືກນຳມາໃຊ້ເຊັ່ນກັນ. ໃນບັນດາເຫດອັດສະຈັນອື່ນໆ ມີລາຍງານວ່າ ຊາວໄຮ່ຜູ້ໜຶ່ງຊຶ່ງກຳລັງຈະໄຖນາຂອງຕົນໃນວັນອາທິດ ໄດ້ເຊັດຄັນໄຖຂອງຕົນດ້ວຍເຫຼັກຊິ້ນໜຶ່ງ ແລະເຫຼັກນັ້ນກໍຕິດແນ້ນຢູ່ໃນມືຂອງລາວ ແລະເປັນເວລາສອງປີ ລາວໄດ້ຖືມັນຕິດຕົວໄປກັບລາວ, ‘ເພື່ອຄວາມເຈັບປວດແລະຄວາມອັບອາຍຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງຂອງລາວ.’—Francis West, Historical and Practical Discourse on the Lord’s Day, ໜ້າ 174.”

“ຕໍ່ມາ ສັນຕະປາປາໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງວ່າ ປະໂຣຫິດປະຈໍາຕໍາບົນຄວນຕັກເຕືອນບັນດາຜູ້ທີ່ລະເມີດວັນອາທິດ ແລະໃຫ້ຊັກຊວນພວກເຂົາໄປໂບດ ແລະກ່າວຄໍາອະທິຖານ ເກງວ່າພວກເຂົາຈະນໍາພາໄພພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງມາສູ່ຕົນເອງແລະເພື່ອນບ້ານ. ສະພາສາສະໜາໜຶ່ງໄດ້ຍົກເຫດຜົນຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກນໍາໃຊ້ກັນຢ່າງແພ່ຫຼາຍ ແມ່ນແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາໂປຣເຕສຕັງດ້ວຍ ວ່າ ເນື່ອງຈາກມີບາງຄົນຖືກຟ້າຜ່າໃນຂະນະກໍາລັງເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງຕ້ອງເປັນວັນຊະບາໂຕ. ‘ເຫັນໄດ້ຢ່າງຊັດແຈ້ງ,’ ບັນດາປະມຸຂສາສະໜາໄດ້ກ່າວ, ‘ວ່າ ຄວາມບໍ່ພໍພຣະທັຍຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ສູງພຽງໃດຕໍ່ການລະເລີຍວັນນີ້ຂອງພວກເຂົາ.’ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ມີການຮ້ອງຂໍໃຫ້ບັນດາປະໂຣຫິດແລະສາສະນາຈານ, ກະສັດແລະເຈົ້ານາຍ, ແລະປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ທັງປວງ ‘ໃຊ້ຄວາມພະຍາຍາມ ແລະຄວາມເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງເຕັມທີ່ສຸດ ເພື່ອໃຫ້ວັນນັ້ນໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູກຽດຕິຍົດຂອງມັນ ແລະເພື່ອກຽດສັກສີຂອງຄຣິດສາສະໜາ ໃຫ້ຖືກຖືປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສັດທາຫຼາຍຂຶ້ນໃນເວລາຕໍ່ໄປ.’—Thomas Morer, Discourse in Six Dialogues on the Name, Notion, and Observation of the Lord’s Day, page 271.”

“ເມື່ອຂໍ້ກຳນົດຂອງສະພາຕ່າງໆພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າບໍ່ພຽງພໍ ບັນດາຜູ້ມີອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງຈຶ່ງຖືກຮ້ອງຂໍໃຫ້ອອກລັດຖະດຳລັດທີ່ຈະສ້າງຄວາມຫວາດຫວັ່ນໃນຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນ ແລະບັງຄັບໃຫ້ເຂົາເວັ້ນຈາກການເຮັດວຽກໃນວັນອາທິດ. ໃນສະໄໝປະຊຸມສັງຄະສະພາທີ່ຈັດຂຶ້ນໃນນະຄອນໂຣມ ຄຳຕັດສິນທັງໝົດກ່ອນໜ້ານັ້ນໄດ້ຖືກຢືນຢັນຊ້ຳອີກດ້ວຍພະລັງແລະຄວາມສົງ່າງາມທີ່ຫຼາຍຍິ່ງຂຶ້ນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມັນຍັງໄດ້ຖືກບັນຈຸເຂົ້າໃນກົດໝາຍຂອງຄຣິດຕະຈັກ ແລະຖືກບັງຄັບໃຊ້ໂດຍອຳນາດຝ່າຍບ້ານເມືອງທົ່ວເກືອບທັງໝົດແຫ່ງຄຣິດຕະສາສະໜາຈັກ. (ເບິ່ງ Heylyn, History of the Sabbath, pt. 2, ch. 5, sec. 7.)”

“ແຕ່ການຂາດອໍານາດຮອງຮັບຈາກພຣະຄໍາພີສໍາລັບການຖືວັນອາທິດ ກໍໄດ້ກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມອຶດອັດລໍາບາກຢ່າງບໍ່ນ້ອຍ. ປະຊາຊົນໄດ້ຕັ້ງຄໍາຖາມເຖິງສິດຂອງບັນດາອາຈານຂອງຕົນ ໃນການປະຖິ້ມຄໍາປະກາດອັນແນ່ນອນຂອງພຣະເຢໂຫວາວ່າ, ‘ວັນທີເຈັດເປັນວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະອົງຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າຂອງເຈົ້າ,’ ເພື່ອຈະໃຫ້ກຽດແກ່ວັນແຫ່ງດວງອາທິດ. ເພື່ອອຸດຊ່ອງວ່າງອັນເກີດຈາກການຂາດພະຍານຫຼັກຖານຈາກພຣະຄໍາພີ ຈໍາເປັນຕ້ອງຫາອຸບາຍອື່ນມາໃຊ້. ຜູ້ສົ່ງເສີມວັນອາທິດຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີໃຈຮ້ອນຮົນ ຜູ້ຊຶ່ງໃນຊ່ວງປາຍສັດຕະວັດທີສິບສອງໄດ້ໄປຢ້ຽມບັນດາຄຣິສຕະຈັກໃນອັງກິດ ໄດ້ຖືກຕໍ່ຕ້ານໂດຍພະຍານຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ຄວາມຈິງ; ແລະຄວາມພະຍາຍາມຂອງເຂົາກໍໄຮ້ຜົນຢ່າງຍິ່ງ ຈົນເຂົາຈາກປະເທດນັ້ນໄປຊົ່ວຄາວ ແລະສະແຫວງຫາວິທີບາງຢ່າງເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຄໍາສອນຂອງຕົນມີຜົນ. ເມື່ອເຂົາກັບຄືນມາ ຂໍ້ຂາດຕົກບົກພ່ອງນັ້ນກໍໄດ້ຖືກອຸດເຕັມແລ້ວ, ແລະໃນການທໍາງານພາຍຫຼັງຂອງເຂົາ ເຂົາໄດ້ພົບຄວາມສໍາເລັດຫຼາຍຂຶ້ນ. ເຂົາໄດ້ນໍາມ້ວນເອກະສານມາກັບຕົນ ໂດຍອ້າງວ່າເປັນສິ່ງທີ່ມາຈາກພຣະເຈົ້າເອງ, ຊຶ່ງໃນນັ້ນມີຄໍາບັນຊາອັນຈໍາເປັນສໍາລັບການຖືວັນອາທິດ, ພ້ອມທັງຄໍາຂູ່ອັນນ່າສະພຶງກົວເພື່ອທໍາໃຫ້ຜູ້ບໍ່ເຊື່ອຟັງຕົກໃຈ. ເອກະສານອັນ “ລໍ້າຄ່າ” ນີ້—ຊຶ່ງເປັນຂອງປອມອັນຕໍ່າຊ້າພໍໆກັບສະຖາບັນທີ່ມັນຄໍ້າຈຸນ—ຖືກກ່າວວ່າໄດ້ຕົກມາຈາກສະຫວັນ ແລະຖືກພົບຢູ່ໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ບົນແທ່ນບູຊາຂອງ St. Simeon, ໃນ Golgotha. ແຕ່ທີ່ຈິງແລ້ວ ພະລາຊະວັງຂອງສັນຕະປາປາທີ່ໂຣມ ແມ່ນແຫຼ່ງກໍາເນີດທີ່ມັນໄດ້ອອກມາ. ການສໍ້ໂກງແລະການປອມແປງເພື່ອສົ່ງເສີມອໍານາດແລະຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຄຣິສຕະຈັກ ໃນທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ໄດ້ຖືກລໍາດັບຊັ້ນຜູ້ນໍາຂອງສັນຕະປາປາຖືວ່າເປັນສິ່ງຊອບທໍາ.”

“ໜັງສືມ້ວນນັ້ນໄດ້ຫ້າມການທຳງານຕັ້ງແຕ່ຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ຄື ສາມໂມງແລງ ໃນຕອນບ່າຍຂອງວັນເສົາ ຈົນເຖິງຕາເວັນຂຶ້ນໃນວັນຈັນ; ແລະມີການປະກາດວ່າອຳນາດຂອງມັນໄດ້ຮັບການຢືນຢັນໂດຍການອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ. ມີການລາຍງານວ່າ ຜູ້ຄົນທີ່ເຮັດວຽກເກີນເວລາທີ່ກຳນົດໄດ້ຖືກລົງໂທດດ້ວຍອາການອຳມະພາດ. ຊ່າງໂມ່ຄົນໜຶ່ງຜູ້ພະຍາຍາມບົດເຂົ້າສາລີຂອງຕົນ ໄດ້ເຫັນວ່າ ແທນທີ່ຈະເປັນແປ້ງ ກັບມີສາຍເລືອດໄຫຼພຸ່ງອອກມາ ແລະກົງລໍ້ໂມ່ກໍຢຸດນິ່ງ ເຖິງແມ່ນວ່າກະແສນ້ຳຈະໄຫຼແຮງກໍຕາມ. ຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງຜູ້ນຳແປ້ງທີ່ນວດແລ້ວເຂົ້າໄປໃນເຕົາອົບ ກັບພົບວ່າເມື່ອນຳອອກມາມັນຍັງດິບຢູ່ ເຖິງແມ່ນວ່າເຕົາອົບຈະຮ້ອນຫຼາຍກໍຕາມ. ອີກຄົນໜຶ່ງຜູ້ຕຽມແປ້ງໄວ້ສຳລັບການອົບໃນຊົ່ວໂມງທີເກົ້າ ແຕ່ຕັດສິນໃຈວ່າຈະເກັບມັນໄວ້ຈົນຮອດວັນຈັນ, ກັບພົບໃນມື້ຖັດມາວ່າມັນໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ເປັນເຂົ້າຈີ່ກ້ອນ ແລະຖືກອົບສຸກໂດຍລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຊາຍຄົນໜຶ່ງຜູ້ອົບເຂົ້າຈີ່ຫຼັງຈາກຊົ່ວໂມງທີເກົ້າໃນວັນເສົາ ໄດ້ພົບວ່າ ເມື່ອລາວຫັກມັນໃນເຊົ້າວັນຕໍ່ມາ ເລືອດກໍໄຫຼພຸ່ງອອກຈາກນັ້ນ. ໂດຍການກຸເລື່ອງອັນໄຮ້ເຫດຜົນແລະງົມງາຍເຊັ່ນນີ້ ບັນດາຜູ້ສົ່ງເສີມວັນອາທິດໄດ້ພະຍາຍາມສະຖາປະນາຄວາມສັກສິດຂອງມັນ. (ເບິ່ງ Roger de Hoveden, Annals, vol. 2, pp. 526–530.)”

“ໃນປະເທດສະກັອດແລນ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນກັບໃນອັງກິດ ການໃຫ້ຄວາມນັບຖືແກ່ວັນອາທິດຫຼາຍຂຶ້ນໄດ້ຖືກທຳໃຫ້ໝັ້ນຄົງໂດຍການນຳເອົາບາງສ່ວນຂອງວັນຊະບາໂຕບູຮານມາຜູກຮວມໄວ້ກັບມັນ. ແຕ່ເວລາທີ່ກຳນົດໃຫ້ຖືວ່າບໍລິສຸດນັ້ນແຕກຕ່າງກັນໄປ. ລາຊະດຳລັດສະບັບໜຶ່ງຈາກກະສັດແຫ່ງສະກັອດແລນໄດ້ປະກາດວ່າ ‘ວັນເສົານັບແຕ່ສິບສອງໂມງທ່ຽງຄວນຖືວ່າເປັນເວລາອັນບໍລິສຸດ,’ ແລະບໍ່ໃຫ້ຜູ້ໃດ ນັບແຕ່ເວລານັ້ນຈົນເຖິງເຊົ້າວັນຈັນ ເຂົ້າຮ່ວມໃນທຸລະກິດທາງໂລກ.—Morer, ໜ້າ 290, 291.”

“ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ທ່າມກາງຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງເພື່ອສ້າງຕັ້ງຄວາມສັກສິດຂອງວັນອາທິດ ພວກຄາທອລິກເອງກໍໄດ້ຍອມຮັບຢ່າງເປີດເຜີຍເຖິງສິດອຳນາດອັນມາຈາກພຣະເຈົ້າຂອງວັນຊະບາໂຕ ແລະເຖິງຕົ້ນກຳເນີດຈາກມະນຸດຂອງສະຖາບັນທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາແທນທີ່ມັນ. ໃນສະຕະວັດທີສິບຫົກ ສະພາສັນຕະປາປາແຫ່ງໜຶ່ງໄດ້ປະກາດໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ: ‘ໃຫ້ຄຣິສຕຽນທັງປວງຈົ່ງລະນຶກວ່າ ວັນທີເຈັດໄດ້ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍພຣະເຈົ້າ ແລະໄດ້ຖືກຮັບໄວ້ແລະຖືປະຕິບັດ ບໍ່ແຕ່ໂດຍຊາວຢິວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ໂດຍຄົນອື່ນທັງປວງທີ່ອ້າງວ່ານະມັດສະການພຣະເຈົ້າດ້ວຍ; ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາຜູ້ເປັນຄຣິສຕຽນໄດ້ປ່ຽນວັນຊະບາໂຕຂອງເຂົາໃຫ້ເປັນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.’—Ibid., ໜ້າ 281, 282. ບັນດາຜູ້ທີ່ກຳລັງບິດເບືອນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ມິໄດ້ບໍ່ຮູ້ເຖິງລັກສະນະຂອງການກະທຳນັ້ນ. ພວກເຂົາໄດ້ຕັ້ງຕົນຂຶ້ນເໜືອພຣະເຈົ້າຢ່າງຈົງໃຈ.”

“ຕົວຢ່າງອັນເດັ່ນຊັດຢ່າງໜຶ່ງແຫ່ງນະໂຍບາຍຂອງໂຣມຕໍ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ເຫັນພ້ອມກັບນາງ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນການຂົ່ມເຫັງອັນຍາວນານແລະນອງເລືອດຕໍ່ຊາວ Waldenses, ບາງຄົນໃນພວກເຂົາເປັນຜູ້ຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ. ຄົນອື່ນໆກໍໄດ້ຮັບຄວາມທຸກທໍລະມານໃນລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນ ເນື່ອງຈາກຄວາມສັດຊື່ຂອງເຂົາຕໍ່ພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່. ປະຫວັດຂອງຄຣິສຕະຈັກໃນ Ethiopia ແລະ Abyssinia ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ. ທ່າມກາງຄວາມມືດມົວແຫ່ງຍຸກມືດ, ຄຣິສຕຽນແຫ່ງອາຟຣິກາກາງໄດ້ຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ແລະຖືກໂລກລືມເລືອນ, ແລະຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດພວກເຂົາໄດ້ຊື່ນຊົມເສລີພາບໃນການປະຕິບັດຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ. ແຕ່ໃນທີ່ສຸດ ໂຣມກໍໄດ້ຮູ້ເຖິງການມີຢູ່ຂອງພວກເຂົາ, ແລະຈັກກະພັດແຫ່ງ Abyssinia ກໍຖືກຫຼອກລໍ້ໃຫ້ຍອມຮັບສັນຕະປາປາເປັນຜູ້ແທນຂອງພຣະຄຣິດໃນໄມ່ຊ້າ. ການຍອມອ່ອນຂໍ້ອື່ນໆກໍໄດ້ຕິດຕາມມາ.”

“ໄດ້ມີການອອກພຣະບັນຍັດຫ້າມການຖືຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ໂດຍມີການລົງໂທດຢ່າງຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ. (ເບິ່ງ Michael Geddes, Church History of Ethiopia, ໜ້າ 311, 312.) ແຕ່ບໍ່ດົນ ການກົດຂີ່ຂອງສັນຕະປາປາກໍໄດ້ກາຍເປັນແອກທີ່ບີບຄັ້ນເຈັບປວດຢ່າງຍິ່ງ ຈົນຊາວອາບິດຊີເນຍຕັ້ງໃຈຈະຫັກມັນອອກຈາກຄໍຂອງຕົນ. ຫຼັງຈາກການຕໍ່ສູ້ອັນໂຫດຮ້າຍ ພວກໂຣມັນຄາທອລິກໄດ້ຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກດິນແດນຂອງເຂົາ ແລະຄວາມເຊື່ອອັນເກົ່າແກ່ໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູຄືນມາ. ບັນດາຄຣິດຈັກໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີໃນເສລີພາບຂອງຕົນ ແລະພວກເຂົາບໍ່ເຄີຍຫຼົງລືມບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ກ່ຽວກັບການຫຼອກລວງ, ຄວາມຄັ່ງສາສະໜາ, ແລະອຳນາດເດັດຂາດຂອງໂຣມ. ພາຍໃນອານາຈັກອັນໂດດດ່ຽວຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາພໍໃຈທີ່ຈະດຳລົງຢູ່ ໂດຍບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ຄຣິດະສາສະໜາທີ່ເຫຼືອທັງປວງ.”

ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນອາຟຣິກາໄດ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ດັ່ງທີ່ຄຣິສຕະຈັກສັນຕະປາປາເຄີຍຮັກສາກ່ອນການຫຼົງເສຍຢ່າງສົມບູນຂອງນາງ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຮັກສາວັນທີເຈັດໄວ້ດ້ວຍການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ພວກເຂົາກໍງົດເວັ້ນຈາກການທຳງານໃນວັນອາທິດ ຕາມຂະບວນປະເພນີຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ເມື່ອໄດ້ຮັບອຳນາດສູງສຸດແລ້ວ ໂຣມໄດ້ຢຽບຢ່ຳວັນຊະບາໂຕຂອງພຣະເຈົ້າເພື່ອຍົກຊູຂອງຕົນເອງຂຶ້ນ; ແຕ່ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍໃນອາຟຣິກາ ທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ເກືອບໜຶ່ງພັນປີ ບໍ່ໄດ້ມີສ່ວນໃນການຫຼົງເສຍນີ້. ເມື່ອຖືກນຳເຂົ້າຢູ່ໃຕ້ອິດທິພົນຄອບງຳຂອງໂຣມ ພວກເຂົາຖືກບັງຄັບໃຫ້ລະທິ້ງວັນຊະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ ແລະຍົກຊູວັນຊະບາໂຕອັນປອມ; ແຕ່ທັນທີທີ່ພວກເຂົາໄດ້ອິດສະລະພາບຄືນມາ ພວກເຂົາກໍກັບຄືນສູ່ການເຊື່ອຟັງພຣະບັນຍັດຂໍ້ທີສີ່.

ບັນທຶກເຫຼົ່ານີ້ແຫ່ງອະດີດໄດ້ເປີດເຜີຍຢ່າງແຈ່ມແຈ້ງເຖິງຄວາມເປັນສັດຕູຂອງໂຣມຕໍ່ວັນຊະບາໂຕອັນແທ້ຈິງ ແລະຕໍ່ບັນດາຜູ້ທີ່ປົກປ້ອງມັນ ພ້ອມທັງວິທີການທີ່ນາງໃຊ້ເພື່ອໃຫ້ກຽດແກ່ສະຖາບັນທີ່ນາງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນ. ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າສອນວ່າ ພາບເຫດການເຫຼົ່ານີ້ຈະຖືກທຳຊ້ຳອີກ ເມື່ອພວກໂຣມັນຄາທອລິກ ແລະພວກໂປຣເຕສຕັນຈະຮ່ວມມືກັນເພື່ອຍົກຊູວັນອາທິດ.

ຄຳພະຍາກອນໃນ Revelation 13 ປະກາດວ່າ ອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ ຈະເຮັດໃຫ້ “ແຜ່ນດິນໂລກ ແລະ ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນນັ້ນ” ກາບໄຫວ້ອຳນາດສັນຕະປາປາ—ຊຶ່ງໃນທີ່ນີ້ຖືກໝາຍເຖິງໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ “ຄ້າຍເສືອດາວ.” ສັດຮ້າຍທີ່ມີສອງເຂົານັ້ນ ຍັງຈະກ່າວ “ແກ່ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ ໃຫ້ພວກເຂົາສ້າງຮູບຈຳລອງໃຫ້ແກ່ສັດຮ້າຍ;” ແລະ ນອກຈາກນັ້ນ ມັນຈະບັງຄັບຄົນທັງປວງ “ທັງຄົນນ້ອຍແລະຄົນໃຫຍ່, ຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນຍາກຈົນ, ຄົນເສລີແລະຂ້າທາດ,” ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ. Revelation 13:11–16. ໄດ້ຖືກສະແດງແລ້ວວ່າ ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນອຳນາດທີ່ຖືກແທນໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ມີເຂົາຄ້າຍລູກແກະ, ແລະ ຄຳພະຍາກອນນີ້ຈະສຳເລັດເມື່ອສະຫະລັດອາເມລິກາບັງຄັບໃຫ້ຖືການຮັກສາວັນອາທິດ ຊຶ່ງໂຣມອ້າງວ່າເປັນການຍອມຮັບອັນພິເສດຕໍ່ອຳນາດສູງສຸດຂອງນາງ. ແຕ່ໃນການສັກກາລະບູຊາຕໍ່ສັນຕະປາປານີ້ ສະຫະລັດອາເມລິກາຈະບໍ່ແມ່ນຢູ່ຕາມລຳພັງ. ອິດທິພົນຂອງໂຣມໃນບັນດາປະເທດທີ່ເຄີຍຍອມຮັບການປົກຄອງຂອງນາງນັ້ນ ຍັງຫ່າງໄກຈາກການຖືກທຳລາຍໄປແລ້ວ. ແລະ ຄຳພະຍາກອນໄດ້ທຳນາຍເຖິງການຟື້ນຄືນແຫ່ງອຳນາດຂອງນາງ. “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຫົວໜຶ່ງຂອງມັນ ຄ້າຍກັບຖືກຟັນຈົນເຖິງຕາຍ; ແລະ ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນກໍໄດ້ຫາຍດີ: ແລະ ຊາວໂລກທັງໝົດກໍອັດສະຈັນຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ.” ຂໍ້ 3. ການຖືກກະທຳໃຫ້ເກີດບາດແຜເຖິງຕາຍນັ້ນ ຊີ້ໄປຫາການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາໃນປີ 1798. ຫຼັງຈາກນີ້ ດັ່ງທີ່ຜູ້ພະຍາກອນກ່າວວ່າ, “ບາດແຜເຖິງຕາຍຂອງມັນກໍໄດ້ຫາຍດີ: ແລະ ຊາວໂລກທັງໝົດກໍອັດສະຈັນຕິດຕາມສັດຮ້າຍນັ້ນ.” ໂປໂລກ່າວຢ່າງຊັດແຈ້ງວ່າ “ຄົນແຫ່ງບາບ” ຈະຄົງຢູ່ຈົນເຖິງການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງ. 2 Thessalonians 2:3–8. ຈົນເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງເວລາ ມັນຈະດຳເນີນວຽກງານແຫ່ງການຫຼອກລວງຕໍ່ໄປ. ແລະ ຜູ້ຂຽນ Revelation ກໍປະກາດເຊັ່ນກັນ ໂດຍກ່າວເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາວ່າ: “ບັນດາຜູ້ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກຈະກາບໄຫວ້ມັນ, ຄືຜູ້ທີ່ຊື່ຂອງຕົນບໍ່ໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນຫນັງສືແຫ່ງຊີວິດ.” Revelation 13:8. ທັງໃນໂລກເກົ່າ ແລະ ໃນໂລກໃໝ່, ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະໄດ້ຮັບການສັກກາລະບູຊາໃນການໃຫ້ກຽດແກ່ສະຖາບັນວັນອາທິດ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ແຕ່ພຽງເທິງອຳນາດຂອງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນເທົ່ານັ້ນ.

“ນັບແຕ່ກາງສັດຕະວັດທີສິບເກົ້າ ບັນດາຜູ້ສຶກສາຄຳພະຍາກອນໃນສະຫະລັດອາເມລິກາໄດ້ນຳສະເໜີຄຳພະຍານນີ້ແກ່ໂລກ. ໃນເຫດການທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນບັດນີ້ ເຫັນໄດ້ວ່າກຳລັງມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງວ່ອງໄວໄປສູ່ການສຳເລັດຂອງຄຳທຳນາຍ. ໃນໝູ່ອາຈານໂປຣເຕສແຕນ ກໍມີການອ້າງສິດອຳນາດຈາກພຣະເຈົ້າສຳລັບການຖືຮັກສາວັນອາທິດເໝືອນກັນ ແລະມີການຂາດຫຼັກຖານຈາກພຣະຄຳພີເໝືອນກັບພວກຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາທີ່ໄດ້ປະດິດສ້າງການອັດສະຈັນເພື່ອມາທົດແທນພຣະບັນຊາຈາກພຣະເຈົ້າ. ຄຳອ້າງທີ່ວ່າ ການພິພາກສາຂອງພຣະເຈົ້າຕົກມາເຖິງມະນຸດເນື່ອງຈາກການລະເມີດວັນສະບາໂຕວັນອາທິດ ຈະຖືກກ່າວຊ້ຳອີກ; ບັດນີ້ກໍເລີ່ມຖືກຜັກດັນແລ້ວ. ແລະຂະບວນການໜຶ່ງເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ຖືຮັກສາວັນອາທິດ ກຳລັງແຜ່ຂະຫຍາຍອຳນາດຢ່າງຮວດເລັວ.”

“ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນນັ້ນນ່າພິສະດານຢ່າງຍິ່ງໃນຄວາມສະຫຼາດແຫຼມຄົມແລະຄວາມເຈົ້າເລ່ຫຼ່ຽມຂອງນາງ. ນາງສາມາດອ່ານອອກວ່າສິ່ງໃດຈະເກີດຂຶ້ນ. ນາງຄອຍຖ້າເວລາຂອງນາງ ໂດຍເຫັນວ່າບັນດາຄຣິສຕະຈັກໂປຣແຕສຕັນກຳລັງຖວາຍການຄາລະວະແກ່ນາງໃນການຍອມຮັບວັນຊະບາໂຕອັນປອມ ແລະວ່າພວກເຂົາກຳລັງຕຽມການບັງຄັບໃຊ້ມັນໂດຍວິທີການອັນດຽວກັນກັບທີ່ນາງເອງເຄີຍໃຊ້ໃນອະດີດການ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດແສງສະຫວ່າງແຫ່ງຄວາມຈິງ ໃນທີ່ສຸດກໍຈະສະແຫວງຫາຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກອຳນາດທີ່ຕັ້ງຕົນອ້າງວ່າບໍ່ຜິດພາດນີ້ ເພື່ອຍົກຊູສະຖາບັນໜຶ່ງທີ່ມີກຳເນີດມາຈາກນາງ. ນາງຈະເຂົ້າມາຊ່ວຍເຫຼືອພວກໂປຣແຕສຕັນໃນການງານນີ້ດ້ວຍຄວາມພ້ອມພຽງສັກປານໃດ ກໍບໍ່ແມ່ນເລື່ອງຍາກທີ່ຈະຄາດຄະເນ. ຜູ້ໃດຈະເຂົ້າໃຈດີຍິ່ງກວ່າບັນດາຜູ້ນຳຝ່າຍສັນຕະປາປາ ວ່າຈະຈັດການກັບບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຣິສຕະຈັກແນວໃດ?”

“ຄຣິດຕະຈັກໂຣມັນຄາທອລິກ, ພ້ອມດ້ວຍສາຂາແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງທັງປວງຂອງຕົນທົ່ວໂລກ, ປະກອບເປັນອົງການອັນໃຫຍ່ຫຼວງອັນດຽວພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງສັນຕະສຳນັກ ແລະຖືກຈັດຕັ້ງຂຶ້ນເພື່ອຮັບໃຊ້ຜົນປະໂຫຍດຂອງສັນຕະສຳນັກນັ້ນ. ສະມາຊິກຜູ້ຮ່ວມສື່ສານຫຼາຍລ້ານຄົນຂອງນາງ, ໃນທຸກປະເທດທົ່ວໂລກ, ຖືກສັ່ງສອນໃຫ້ຖືວ່າຕົນເອງຖືກຜູກມັດໄວ້ດ້ວຍຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ສັນຕະປາປາ. ບໍ່ວ່າສັນຊາດຂອງເຂົາຈະເປັນຢ່າງໃດ ຫຼືລັດຖະບານຂອງເຂົາຈະເປັນຜູ້ໃດ, ເຂົາຈະຕ້ອງຖືອຳນາດຂອງຄຣິດຕະຈັກວ່າສູງກວ່າອຳນາດອື່ນໃດທັງສິ້ນ. ແມ່ນແຕ່ເຖິງວ່າເຂົາອາດຈະສາບານຕົນໂດຍໃຫ້ຄຳປະຕິຍານຄວາມຈົງຮັກພັກດີຕໍ່ລັດ, ແຕ່ເບື້ອງຫຼັງຂອງສິ່ງນີ້ຍັງມີຄຳປະຕິຍານແຫ່ງການເຊື່ອຟັງຕໍ່ໂຣມ, ຊຶ່ງປົດເປື້ອງເຂົາຈາກຄຳມັ້ນສັນຍາທຸກປະການທີ່ເປັນປໍລະປັກຕໍ່ຜົນປະໂຫຍດຂອງນາງ.”

“ປະຫວັດສາດເປັນພະຍານເຖິງຄວາມພະຍາຍາມອັນມີຊັ້ນເຊິງແລະຕໍ່ເນື່ອງຂອງນາງ ໃນການແຊກຊຶມຕົນເອງເຂົ້າໄປໃນກິດຈະການຂອງບັນດາປະເທດຊາດ; ແລະເມື່ອໄດ້ຮັບຖານທີ່ຢືນແລ້ວ ກໍເພື່ອດຳເນີນເປົ້າໝາຍຂອງນາງເອງຕໍ່ໄປ ແມ່ນແຕ່ໂດຍນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງເຈົ້າຊາຍແລະປະຊາຊົນກໍຕາມ. ໃນປີ 1204 ສັນຕະປາປາ Innocent III ໄດ້ໃຫ້ Peter II, ກະສັດແຫ່ງ Arragon, ປະຕິຍານອັນຜິດປົກກະຕິດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້ວ່າ: ‘ຂ້າພະເຈົ້າ, Peter, ກະສັດແຫ່ງຊາວ Arragon, ປະກາດແລະສັນຍາວ່າຈະຊື່ສັດແລະນອບນ້ອມຢູ່ສະເໝີຕໍ່ນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ສັນຕະປາປາ Innocent, ຕໍ່ຜູ້ສືບທອດຄາທອລິກຂອງທ່ານ, ແລະຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນ, ແລະຈະຮັກສາອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ຢ່າງສັດຊື່ໃນການນອບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ, ປົກປ້ອງຄວາມເຊື່ອຄາທອລິກ, ແລະຂົ່ມເຫັງຄວາມຊົ່ວຊ້າແຫ່ງພວກນອກຮີດ.’—John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec.

“55. ນີ້ສອດຄ່ອງກັບຄໍາກ່າວອ້າງທີ່ກ່ຽວກັບອໍານາດຂອງສັນຕະປາປາໂຣມັນ ວ່າ ‘ທ່ານມີສິດທີ່ຈະປົດຈັກກະພັດອອກຈາກຕໍາແໜ່ງ’ ແລະ ‘ທ່ານສາມາດປົດເປົ້າຜູ້ຢູ່ໃຕ້ປົກຄອງຈາກຄວາມຈົງຮັກພັກດີຂອງເຂົາທີ່ມີຕໍ່ຜູ້ປົກຄອງທີ່ບໍ່ຊອບທໍາ.’—Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.”

“ແລະຂໍໃຫ້ຈື່ໄວ້ວ່າ ນີ້ແຫຼະແມ່ນຄຳອວດອ້າງຂອງໂຣມວ່າ ນາງບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ. ຫຼັກການຂອງ Gregory VII ແລະ Innocent III ຍັງຄົງເປັນຫຼັກການຂອງສາດສະໜາຈັກ Roman Catholic ຢູ່ເທົ່ານັ້ນ. ແລະຖ້ານາງມີອຳນາດ ນາງກໍຈະນຳຫຼັກການເຫຼົ່ານັ້ນມາປະຕິບັດດ້ວຍຄວາມເຂັ້ມແຂງບໍ່ຍິ່ງຫຍ່ອນໄປກວ່າໃນຫຼາຍສັດຕະວັດທີ່ຜ່ານມາ. ພວກ Protestant ຮູ້ຢູ່ນ້ອຍນັກວ່າຕົນກຳລັງເຮັດຫຍັງ ເມື່ອພວກເຂົາສະເໜີທີ່ຈະຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກໂຣມໃນພາລະກິດແຫ່ງການຍົກຍ້ອງວັນອາທິດ. ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາມຸ່ງໝັ້ນຈະໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນບັນລຸຜົນ, ໂຣມກຳລັງເລັງເຫັນການຟື້ນສະຖາປະນາອຳນາດຂອງນາງຂຶ້ນອີກ, ເພື່ອກູ້ຄືນອຳນາດສູງສຸດທີ່ນາງເຄີຍສູນເສຍໄປ. ຂໍພຽງແຕ່ໃຫ້ຫຼັກການນີ້ຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໃນສະຫະລັດ ວ່າສາດສະໜາຈັກອາດນຳໃຊ້ ຫຼື ຄວບຄຸມອຳນາດຂອງລັດໄດ້; ວ່າການຖືປະຕິບັດທາງສາສະໜາອາດຖືກບັງຄັບໃຫ້ຮັກສາໂດຍກົດໝາຍທາງຝ່າຍໂລກ; ໂດຍສະຫຼຸບແລ້ວ ວ່າອຳນາດຂອງສາດສະໜາຈັກແລະລັດຈະຄອບງຳມະໂນທຳ ແລ້ວໄຊຊະນະຂອງໂຣມໃນປະເທດນີ້ກໍແນ່ນອນແລ້ວ.

“ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ຄຳເຕືອນເຖິງອັນຕະລາຍທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ; ຖ້າຄຳເຕືອນນີ້ຖືກເມີນເສີຍ, ໂລກໂປຣແຕສຕັງຈະໄດ້ຮູ້ວ່າຈຸດປະສົງຂອງໂຣມແທ້ຈິງແມ່ນຫຍັງ ກໍຕໍ່ເມື່ອສາຍເກີນໄປທີ່ຈະຫຼົບໜີບ້ວງແຮ້ວນັ້ນ. ນາງກຳລັງເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນສູ່ອຳນາດຢ່າງງຽບໆ. ຄຳສອນຂອງນາງກຳລັງສົ່ງອິດທິພົນຂອງມັນໃນຫ້ອງປະຊຸມນິຕິບັນຍັດ, ໃນບັນດາຄຣິສຕະຈັກ, ແລະໃນຈິດໃຈຂອງມະນຸດ. ນາງກຳລັງສະສົມໂຄງສ້າງອັນສູງສົ່ງແລະໜັກແໜ້ນຂອງນາງຂຶ້ນໄວ້ ຢູ່ໃນບ່ອນລັບເລິກທີ່ການຂົ່ມເຫັງຂອງນາງໃນອະດີດຈະຖືກເຮັດຊ້ຳອີກ. ຢ່າງລັບໆ ແລະໂດຍບໍ່ຖືກສົງໄສ, ນາງກຳລັງເສີມກຳລັງຂອງນາງໃຫ້ແຂງແຮງຂຶ້ນ ເພື່ອສົ່ງເສີມຈຸດມຸ່ງໝາຍຂອງນາງເອງ ເມື່ອເວລາທີ່ນາງຈະລົງມືມາເຖິງ. ສິ່ງທີ່ນາງປາຖະໜາທັງໝົດກໍຄືພື້ນທີ່ທີ່ໄດ້ປຽບ, ແລະສິ່ງນີ້ກໍກຳລັງຖືກມອບໃຫ້ນາງແລ້ວ. ບໍ່ຊ້າເຮົາຈະໄດ້ເຫັນ ແລະຈະໄດ້ຮູ້ສຶກວ່າ ຈຸດປະສົງຂອງອົງປະກອບໂຣມັນແມ່ນຫຍັງ. ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຈະເຊື່ອ ແລະເຊື່ອຟັງພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນຈະຕ້ອງປະສົບກັບການຕຳໜິ ແລະການຂົ່ມເຫັງ.” The Great Controversy, 563–581.