ປານີອຸມ - ເລກແປດ

ເຊລູກັສ III ເຄຣາອູນັສ ໄດ້ປົກຄອງເປັນກະສັດຢູ່ໄລຍະສັ້ນໆ ຕັ້ງແຕ່ປີ 226 ຫາ 223 ກ່ອນ ຄ.ສ. ກ່ອນຈະຖືກລອບສັງຫານ ຫຼື ເສຍຊີວິດພາຍໃຕ້ສະພາບການອັນເປັນປິດລັບ. ເຊລູກັສ III ເປັນຜູ້ກ່ອນໜ້າໂດຍກົງຂອງອານຕີໂອຄັສ III. ພີ່ນ້ອງສອງຄົນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງ “ບັນດາບຸດ” ໃນຂໍ້ທີ 10, ແລະ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງ Reagan ແລະ Bush ໃນປີ 1989.

ຂໍ້ທີສິບແມ່ນເສັ້ນທີສາມ ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989. ມັນເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າດ້ວຍກັນກັບຂໍ້ທີສີ່ສິບຂອງບົດທີສິບເອັດ ແລະ ເອຊາຢາ 8:8. ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂໍ້ທີສິບເອັດເປັນຕົວແທນຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນໃນປັດຈຸບັນ ໂດຍມີ Putin ແລະ Zelenskyy ເປັນຄູ່ຂັດແຍ້ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຍຸດທະການແຫ່ງ Raphia ຕາມທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ. ຂໍ້ທີສິບສອງຊີ້ບອກເຖິງຜົນຕາມມາຂອງສົງຄາມຢູເຄຣນ ແລະ ຊະຕາກຳຂອງ Putin. ຂໍ້ທີສິບສາມເຖິງຂໍ້ທີສິບຫ້າແມ່ນຍຸດທະການແຫ່ງ Panium.

ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ທີສິບແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ແລະໂດຍສອດຄ່ອງກັບຫຼັກການທີ່ເກີ່ຍວຂ້ອງກັບການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງໃນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ຂໍ້ນີ້ ເຖິງແມ່ນຈະເປັນພຽງຂໍ້ດຽວ ແຕ່ກໍມີເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຫຼາຍສາຍຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນນັ້ນ. ຂໍ້ທີສິບລະບຸເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຊຶ່ງໝາຍເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ເຊື່ອມໂຍງເຈັດກາລະເວລາໃນພຣະນິຕິບັນຍັດ ເລວີຕິກຸດ ບົດ 26 ຕາມທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນນິມິດຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນ ອິຊາຢາ ບົດ 7. ການເຊື່ອມໂຍງນັ້ນໝາຍເຖິງການຮວມເຂົ້າກັນຂອງພາວະພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດຊາດ, ອັນເປັນການໃຫ້ສໍາເລັດແກ່ຄວາມລຶກລັບແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະ ໃນລະຫວ່າງການເປົ່າແກຄັ້ງທີເຈັດ, ຊຶ່ງເປັນວິບັດປະການທີສາມຂອງອິສລາມ.

ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ກຳນົດປີ 1989 ໃຫ້ເປັນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ, ແລະດ້ວຍຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26, ມັນຈຶ່ງຮວມເອົາຄວາມຈິງອັນເປັນຮາກຖານຂອງ William Miller, ແລະການກະບົດໃນປີ 1863 ໄວ້ດ້ວຍ. ຂໍ້ພຣະຄຳນີ້ເປັນການເລີ່ມຕົ້ນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ 40. ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນອົງປະກອບອັນຈຳເປັນຂອງຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ຊຶ່ງມາເຖິງໃນເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989 ແລະເລີ່ມຕົ້ນພາບປະກອບເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນຂອງເຫດການພາຍນອກທີ່ປະກອບຂຶ້ນເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຂໍ້ 40, ແລະຜ່ານຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງມັນກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຍັງລະບຸເຫດການພາຍໃນໃນປະຫວັດສາດລະຫວ່າງປີ 1989 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດ ອີກດ້ວຍ.

ເລກສິບເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງການທົດສອບ, ແລະຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນກັບນິມິດໃນອິຊາຢາບົດ 7 ຊຶ່ງເນັ້ນໜັກໃສ່ການເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ.

ທ່ານຈະບໍ່ຖືກສະຖາປະນາໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ຖ້າທ່ານບໍ່ເຊື່ອວ່າ “ຫົວ” ເປັນຕົວແທນຂອງນະຄອນຫຼວງ (ສະມາເຣຍ ແລະ ດາມາເຊກ) ແລະກະສັດ (ເຣຊິນ ແລະ ເປກາ ບຸດຂອງເຣມາລີຢາ). ຖ້າທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈສັນຍະລັກສາມປະການທີ່ໃຊ້ແທນກັນໄດ້ນັ້ນ ໃນບໍລິບົດຂອງ ອິຊາຢາ 8:8 (ຊຶ່ງເປັນນິມິດດຽວກັນກັບບົດທີ 7) ແລ້ວ ທ່ານຈະບໍ່ສາມາດລະບຸ ປູຕິນ ແລະ ຣັດເຊຍ ວ່າເປັນກະສັດແຫ່ງທິດໃຕ້ໃນຂໍ້ 11 ຫາ 15 ໄດ້.

ເນື້ອຫາຂອງຂໍ້ທີສິບແມ່ນຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນເວລາອະວະສານ ແລະນຳໄປສູ່ການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ໃນ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໜັງສືດານີເອນຖືກ “ເປີດຜະນຶກ” ແລະກະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນຕອນ ດັ່ງທີ່ສະແດງໂດຍ “ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ເຮັດໃຫ້ຂາວ, ແລະຖືກທົດລອງ” ກໍເລີ່ມຂຶ້ນ. ພວກ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈ, ແຕ່ພວກ “ຄົນຊົ່ວ” ບໍ່ເຂົ້າໃຈ. ການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງເຊັ່ນການຂາດນ້ຳມັນຂອງພວກເຂົາໃນອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ, ເປັນເຫດໃຫ້ພວກເຂົາຖືກທຳລາຍ.

ຄໍາວ່າ “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ” ໝາຍເຖິງປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແລະປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍານີ້ຈະຖືກປະຕິເສດແລະຖືກທໍາລາຍເພາະ “ຂາດຄວາມຮູ້.” ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາເປັນຫຼັກໝາຍບອກທາງທີ່ບັນດາສິ່ງຕ່າງໆຖືກລືມ ຫຼື ຖືກຈົດຈໍາ. “ຈົ່ງລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕ” ເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບເວລາປັດຈຸບັນໃນຈຸດນັ້ນ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນໂສເພນີແຫ່ງເມືອງ Tyre ຖືກລະນຶກເຖິງ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນພຣະເຈົ້າຊົງລະນຶກເຖິງບາບທັງຫຼາຍຂອງບາບີໂລນໃນ Revelation.

ໃນທີ່ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ບັນດາບຸດຫຼານ ຫຼື ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງ Laodicean Adventism ຖືກຕັດຂາດອອກ. ໃນທີ່ນັ້ນແຫຼະ ທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄົນອະທຳ” ສະແດງໃຫ້ປະຈັກວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ “ຫຼົງລືມ” ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ພວກເຂົາຫຼົງລືມນັ້ນ ກໍຄື ກົດເກນ ຫຼື ບັນຍັດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ບໍລິບົດນັ້ນຊັດເຈນຢ່າງຍິ່ງວ່າ ພວກເຂົາຂາດ “ຄວາມຮູ້” ຊຶ່ງເພີ່ມພູນຂຶ້ນເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະເປີຍ. ດານີເອນປຽບທຽບ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ກັບ “ຄົນອະທຳ” ແລະ ພຣະເຢຊູປຽບທຽບ “ພົມມະຈາຣີທີ່ມີປັນຍາ” ກັບ “ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ຈ້າ.” ອາໂມດໄດ້ລະບຸຊົນຈຳພວກດຽວກັນນີ້ວ່າເປັນ “ພົມມະຈາຣີທີ່ງາມສະງ່າ” ຄືຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດພົບຂ່າວສານຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກແທນນັຍໂດຍທິດຕາເວັນອອກ, ທິດເໜືອ ແລະ ທະເລ.

ຂໍ້ຄວາມທີ່ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດພົບໄດ້ ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍບ່ອນທີ່ພວກເຂົາກໍາລັງຊອກຫາ ເມື່ອພວກເຂົາ “ພະເນຈອນຈາກທະເລໜຶ່ງໄປຫາອີກທະເລໜຶ່ງ, ແລະຈາກທິດເໜືອຈົນເຖິງທິດຕາເວັນອອກ.” ອາໂມດກ່າວວ່າ “ຍິງພົມຈັນຜູ້ງາມ” ເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ໃນ “ຄວາມອຶດຢາກ” ທີ່ຈະໄດ້ຍິນ “ພຣະວັຈນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ,” ແລະວ່າ “ໃນວັນນັ້ນ ພວກເຂົາຈະແລ່ນໄປມາເພື່ອສະແຫວງຫາພຣະວັຈນະຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ແຕ່ຈະບໍ່ພົບ.” ຂໍ້ຄວາມທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກຈາກພຣະທໍາດານີເອນໃນເວລາສຸດທ້າຍ ໃນປີ 1989 ເພື່ອໃຫ້ຄໍາພະຍາກອນຂອງຂໍ້ສີ່ສິບ ແລະຂອງຂໍ້ສິບໃນບົດທີສິບເອັດ ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະຫຼຸບໄວ້ໃນສອງຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງບົດທີສິບເອັດ.

ພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ໂງ່ຈ້າ, ຜູ້ທີ່ງາມແລະຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ຂາດນ້ຳມັນ, ຂ່າວສານຈາກທິດຕາເວັນອອກ, ທິດເໜືອ ແລະ ບັນດາທະເລ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຮູ້ ແລະ ພັນທະສັນຍາພ້ອມທັງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຖືກພຣະເຈົ້າລະນຶກເຖິງໃນເວລາແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ມີການສູ້ຮົບສາມຄັ້ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີສິບເຖິງສິບຫ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າແຍກການສູ້ຮົບສາມຄັ້ງນີ້ອອກເປັນສາມປະຫວັດສາດ, ແຕ່ເມື່ອພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ມັນກໍເປັນເສັ້ນດຽວກັນ, ເພາະວ່າຂໍ້ທີສິບໄດ້ເປີດເຜີຍ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ແລະ ເຫດນັ້ນຈຶ່ງເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການທົດສອບສາມຂັ້ນ.

ຂໍ້ທີສິບເຊື່ອມໂຍງກັບເຈັດເວລາໃນ Leviticus 26 ແລະເພາະສະນັ້ນກໍກັບຮາກຖານຂອງ Adventism ແລະວຽກງານຂອງ William Miller. ຂັ້ນຕອນທີສອງໃນສາມຂັ້ນຕອນແມ່ນການທົດສອບທາງການເຫັນ ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນເມື່ອແສງສະຫວ່າງຂອງຂໍ້ທີສິບເອັດ ແລະສົງຄາມຢູເຄຣນໄດ້ເປີດເຜີຍຂຶ້ນ. ການທົດສອບທີສອງເປັນການທົດສອບທາງການເຫັນ ແລະເປັນຕົວແທນແຫ່ງການທົດສອບກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດຂອງເຮົາໃນການຮັບຮູ້ເຫດການປະຈຸບັນໃນແສງສະຫວ່າງແຫ່ງພຣະວັຈນະພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ການທົດສອບທີສາມຄືຍຸດທະການ Panium ໃນຂໍ້ທີສິບຫ້າ ບ່ອນທີ່ຊື່ຂອງ Simon Barjonah ໄດ້ຖືກປ່ຽນເປັນ Peter ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍເຖິງການປະທັບຕາຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງຢ່າງພໍດີໃນກົດໝາຍວັນອາທິດຂອງຂໍ້ທີສິບຫົກ.

ເມື່ອເຮົາພິຈາລະນາການປາກົດຕົວຂອງ Antiochus Magnus ໃນແຕ່ລະສົງຄາມທັງສາມທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂໍ້ທີ 10, 11 ແລະ 15, ເຮົາຍັງເຫັນໃນປະຫວັດສາດຂອງຂໍ້ທີ 9 ຫາ 16 ການລຸກຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມແຫ່ງຄຳພີພະຄຳພີ.

ຂໍ້ທີໜຶ່ງເຖິງຂໍ້ທີສີ່ຊີ້ບອກເຖິງການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງອຳນາດມັງກອນ. ຂໍ້ທີເກົ້າແລະຂໍ້ທີສິບຊີ້ບອກເຖິງປີ 1798 ແລະ 1989 ຕາມລຳດັບ, ແລະໂດຍການນັ້ນ ຂໍ້ທີເກົ້າເຖິງຂໍ້ທີສິບຫົກຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງຜູ້ພະຍາກອນປອມ. ຂໍ້ທີສີ່ສິບເຖິງຂໍ້ທີສີ່ສິບຫ້າເປັນຕົວແທນຂອງການເກີດຂຶ້ນແລະການລົ້ມລົງຂອງສັດຮ້າຍ. ຂໍ້ທີເກົ້າແລະຂໍ້ທີສິບຍັງສອດຄ່ອງກັບ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ສອງຄັ້ງໃນຂໍ້ທີສີ່ສິບ ຄືໃນປີ 1798 ແລະ 1989.

ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ການເຂົ້າໃຈ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ຜິດພາດ ຍ່ອມກ່ອນໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນວ່າຄວນນຳຄຳພະຍາກອນໄປໃຊ້ກັບບ່ອນໃດ.

ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ທີສິບແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ແລະໃນບົດທີສິບເອັດກໍມີ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ຫຼາຍແຫ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້. ຖ້າທ່ານ “ບໍ່ເຫັນ ແລະບໍ່ເຂົ້າໃຈ” “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໃນບົດທີສິບເອັດ, ທ່ານຈະບໍ່ຮູ້ວ່າເມື່ອໃດຈຶ່ງຈະ “ຈັດວາງຂ່າວສານເຫຼົ່ານັ້ນ.” ນາງກ່າວວ່າ, “ມີຜູ້ທີ່ກຳລັງຄົ້ນຄວ້າພຣະຄຳພີ,” ແລະເຊັ່ນດຽວກັບບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງ ຖ້ອຍຄຳຂອງນາງມຸ່ງໄປຫາວັນສຸດທ້າຍ; ດັ່ງນັ້ນ ໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ນາງກຳລັງລະບຸເຖິງນັ້ນແມ່ນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເຂົ້າໃຈເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງເປັນ “ຍິງພົມມະຈາລີທີ່ງາມ” ຂອງ Amos ດ້ວຍ, ຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງ ແລະຈະບໍ່ລຸກຂຶ້ນອີກເລີຍ.

ໃນບົດທີສິບເອັດ ຂໍ້ໜຶ່ງ ດາຣິອຸສ ແລະ ໄຊຣັສ ຢືນຢູ່ຮ່ວມກັນເພື່ອກຳນົດເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍໃນປີ 1989. ເມື່ອພະໂຕເລມີໄດ້ໄປຍັງບາບີໂລນ ແລະ ໄດ້ນຳກະສັດແຫ່ງຝ່າຍເໜືອໄປເປັນຊະເລີຍໃນອີຢິບໃນປີ 246 ກ່ອນ ຄ.ສ., ຊຶ່ງໃນທາງຕົວຢ່າງເປັນພາບແທນຂອງປີ 1798 ດັ່ງທີ່ສະແດງໄວ້ໃນຂໍ້ທີເຈັດເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ, ສິ່ງນັ້ນເປັນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.” ຂໍ້ທີສິບແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນປີ 1989.

ປີ 1798 ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກຝ່າຍເໜືອຂອງອິດສະຣາເອນ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 BC. ອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຕໍ່ມາ ໃນປີ 538 ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ປົກຄອງເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຈົນເຖິງປີ 1798. ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ,” ເພາະວ່າມັນເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເຈັດວາລະ ແລະຍັງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ຕະຫຼອດຈົນເຖິງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍເກົ້າສິບປີໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ອີກດ້ວຍ. ປີ 1798 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ແລະດັ່ງນັ້ນ ປີ 538 ກໍແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ເຊັ່ນກັນ. ປີ 538 ແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຢ່ຳສະຖານນະມັດສະການຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງໄດ້ເກີດຂຶ້ນກ່ອນທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາຈະເຮັດວຽກຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ ເປັນເວລາເທົ່າກັນ.

538 ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮັບອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະໃນການນັ້ນກໍເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮັບອຳນາດຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາອີກຄັ້ງໜຶ່ງໃນກົດໝາຍວັນອາທິດ. ກົດໝາຍວັນອາທິດບົ່ງຊີ້ເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ.” ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ທີສິບຫົກ, ພ້ອມທັງຂໍ້ທີໜຶ່ງ, ເຈັດຮອດເກົ້າ ແລະຂໍ້ທີສິບ ລ້ວນແຕ່ເປັນໝາຍເຫດຂອງ “ເວລາແຫ່ງອວສານ.” ຄວາມຈິງນີ້ຈະຕ້ອງເຂົ້າໃຈໂດຍຜູ້ທີ່ຮູ້ວ່າຄວນກຳນົດຕຳແໜ່ງຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ໄວ້ເມື່ອໃດ. Pompey ໄດ້ເຮັດໃຫ້ຂໍ້ທີສິບຫົກສຳເລັດເມື່ອລາວຍຶດເອົາເຢຣູຊາເລັມ. ຫຼັງຈາກລາວກໍມີ Julius Caesar, Augustus Caesar ແລະ Tiberias Caesar. ການປະສູດຂອງພຣະເຢຊູເປັນ “ເວລາແຫ່ງອວສານ” ແລະໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງ Augustus Caesar.

ຂໍ້ທີຊາວເພີ່ມເຂົ້າໃນບັນຊີຂອງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ໃນບົດທີສິບເອັດ, ແລະ Tiberias Caesar ຜູ້ຊຶ່ງປົກຄອງໃນລະຫວ່າງການຖືກຄຶງກາງແຂນຂອງພຣະຄຣິດກໍເຊັ່ນກັນ.

ໄມ້ກາງແຂນຕັ້ງຢູ່ໃນໃຈກາງຂອງອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງພຣະຄຣິດໄດ້ສະເດັດມາເພື່ອຮັບຮອງໄວ້ກັບຄົນຈຳນວນຫຼາຍ.

ໃນກາງອາທິດນັ້ນ, ພວກເຮົາມີທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ໂດຍທີ່ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນທຳອິດໄດ້ສິ້ນສຸດລົງພໍດີໃນບ່ອນທີ່ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນຖັດໄປໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນ. ອາທິດນັ້ນສອດຄ່ອງກັບເຈັດຄັ້ງແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍທີ່ມີຕໍ່ອານາຈັກຝ່າຍເໜືອ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງລັດທິນອກສາສະໜາແລະລະບົບສັນຕະປາປາ ທີ່ຢຽບຍໍ່ລົງເທິງພຣະວິຫານແລະພົນບໍລິວານ.

538 ແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ” ແລະມັນສອດຄ່ອງກັບໄມ້ກາງແຂນ, ຊຶ່ງກໍເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຊັ່ນກັນ. 538 ແລະໄມ້ກາງແຂນເປັນພະຍານສອງປະການທີ່ຢືນຢັນວ່າ ທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ລ້ວນຖືກໝາຍໄວ້ໃນທາງຄຳພະຍາກອນວ່າເປັນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.”

ຂໍ້ທີຊາວເອັດ ແລະ ຊາວສອງ, ຂໍ້ທີຊາວ, ຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທີສິບ, ຂໍ້ທີເຈັດເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ລ້ວນແຕ່ຊີ້ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງປາຍທາງ.” ຂໍ້ທີຊາວສາມ ລະບຸເຖິງພັນທະມິດທີ່ຊາວຢິວມັກຄາບີໄດ້ເຮັດກັບໂຣມນອກສາສະໜາໃນລະຫວ່າງປີ 161 ຫາ 158 ກ່ອນ ຄ.ສ. ປະຫວັດຂອງລາຊະວົງຮາສໂມເນຍນ ຕັ້ງແຕ່ການຮົບຄັ້ງທໍາອິດຂອງພວກເຂົາ ຈົນເຖິງຈຸດຈົບລົງໃນການທໍາລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນປີ 70 ຄ.ສ. ເປັນຕົວແທນຂອງພຣອດແຕສຕັນທີ່ຫຼົງຖອຍໃນສະຫະລັດ ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 1844, ອັນເປັນການສິ້ນສຸດຂອງຄໍາພະຍາກອນດ້ານເວລາ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນ “ເວລາແຫ່ງປາຍທາງ,” ແລະ ສິ້ນສຸດລົງທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍປີ 70 ຄ.ສ.

ຂໍ້ທີຊາວສາມໄດ້ລະບຸ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ” ໃນປີ 167 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໃນຍຸດທະການທີ່ Modein ແລະອີກທັງໃນປີ ຄ.ສ. 70 ດ້ວຍ, ໂດຍທັງສອງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງປີ 1844 ແລະກົດໝາຍວັນອາທິດຕາມລໍາດັບ. ຂໍ້ທີຊາວສາມ, ຂໍ້ທີຊາວເອັດແລະຊາວສອງ, ຂໍ້ທີຊາວ, ຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທີສິບ, ຂໍ້ທີເຈັດຫາຂໍ້ທີເກົ້າ, ແລະຂໍ້ທີໜຶ່ງ ລ້ວນແຕ່ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອະວະສານ.”

ຂໍ້ທີຊາວສີ່ ລະບຸເຖິງອຳນາດສູງສຸດເປັນເວລາສາມຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງໂຣມນອກສາສະໜາ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໝາຍທັງການເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 31 BC ແລະການສິ້ນສຸດໃນປີ 330 ວ່າເປັນ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.” ຂໍ້ທີຊາວເຈັດ ແລະ ຂໍ້ທີຊາວເກົ້າ ລະບຸທັງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງຊ່ວງເວລານັ້ນ, ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ທີຊາວສີ່, ຂໍ້ທີຊາວເຈັດ, ຂໍ້ທີຊາວເກົ້າ, ຂໍ້ທີຊາວສາມ, ຂໍ້ທີຊາວເອັດ ແລະ ຂໍ້ທີຊາວສອງ, ຂໍ້ທີຊາວ, ຂໍ້ທີສິບຫົກ, ຂໍ້ທີສິບ, ຂໍ້ທີເຈັດເຖິງຂໍ້ທີເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ທີໜຶ່ງ ລ້ວນແຕ່ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງວາລະສຸດທ້າຍ.”

ຂໍ້ສາມສິບເອັດໄດ້ລະບຸເຖິງປີ 538 ເມື່ອສິ່ງອັນເປັນທີ່ໜ້າກຽດຊັງຊຶ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າຖືກຕັ້ງຂຶ້ນ ແລະ ຂໍ້ສາມສິບຫົກກັບຂໍ້ສີ່ສິບໄດ້ລະບຸເຖິງປີ 1798 ວ່າເປັນ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ.” ປີ 538 ໃນຂໍ້ສາມສິບເອັດ ແລະ ປີ 1798 ໃນຂໍ້ສາມສິບຫົກກັບຂໍ້ສີ່ສິບ, ຂໍ້ຊາວເຈັດກັບຂໍ້ຊາວເກົ້າ, ຂໍ້ຊາວສີ່, ຂໍ້ຊາວສາມ, ຂໍ້ຊາວເອັດກັບຂໍ້ຊາວສອງ, ຂໍ້ຊາວ, ຂໍ້ສິບຫົກ, ຂໍ້ສິບ, ຂໍ້ເຈັດເຖິງຂໍ້ເກົ້າ ແລະ ຂໍ້ໜຶ່ງ ລ້ວນແຕ່ໝາຍເຖິງ “ເວລາແຫ່ງອວະສານ.”

“ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ສິບສາມຄັ້ງກ່ອນຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບເອັດ ຊຶ່ງແມ່ນກົດວ່າດ້ວຍວັນອາທິດ ແລະເປັນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ທີ່ສີ່ສິບຫ້າ ເມື່ອສັນຕະປາປາມາເຖິງຈຸດຈົບຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຊ່ວຍເຫຼືອ. “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ” ຖືກກໍານົດຕໍາແໜ່ງໄວ້ສິບຫ້າຄັ້ງໃນບົດທີ່ສິບເອັດ. ຫົວຂໍ້ຂອງຂໍ້ທີ່ສິບແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງຈຸດຈົບ.” ມັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາແຫ່ງການຜະນຶກຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.