ຄຳເຕືອນທີ່ຂະໜານກັນ — ຂໍ້ທີໜຶ່ງ

“ການຊົງສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຖືກເປີດເຜີຍໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດ ຖືກປະກາດອອກໄປກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນສຳລັບມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງ ແລະຂ່າວສານສຸດທ້າຍນັ້ນໄດ້ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນແນວຄຳພະຍາກອນຫຼາຍສາຍໃນພຣະຄຳພີ. ໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍນັ້ນ ຖືກນຳສະເໜີໂດຍທູດສະຫວັນສາມອົງ.

ໃນບົດທີສິບແປດຂອງພຣະນິມິດ ຂ່າວສານດຽວກັນນີ້ໄດ້ປະກາດການລົ້ມສະລາຍຂອງບາບີໂລນ.

ແນວຄຳພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດ, ຫຼືພວກເຮົາອາດກ່າວໄດ້ວ່າ, ລຳດັບເຫດການທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນຜູ້ທຳໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງທ່ານໃນບົດທີສິບແປດ ເປັນຕົວແທນຂອງເຫດການທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ, ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ, ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນບົດທີສິບແປດ ດຳເນີນໄປ “ຄຽງຄູ່ກັນ” ກັບແນວຄຳພະຍາກອນແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນສາມອົງໃນບົດທີສິບສີ່.

ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນບົດທີສິບສີ່ ທີ່ບິນຢູ່ທ່າມກາງທ້ອງຟ້າ ເປັນສັນຍະລັກເຖິງຂ່າວສານທົ່ວໂລກ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ ແລະການປິດປະຕູແຫ່ງພຣະກະລຸນາ. ໃນບົດທີສິບແປດ ແຜ່ນດິນໂລກທັງໝົດໄດ້ຮັບແສງສະຫວ່າງຈາກລັດສະໝີຂອງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນ ຊຶ່ງຂ່າວສານຂອງທ່ານກໍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການປິດປະຕູແຫ່ງພຣະກະລຸນາເຊັ່ນກັນ.

ຂ່າວສານທີ່ຖືກນຳສະແດງເປັນສັນຍະລັກໂດຍທູດສະຫວັນສາມອົງໃນບົດທີສິບສີ່ ແລະທີ່ຍັງຖືກນຳສະແດງໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີ່ລົງມາໃນບົດທີສິບແປດນັ້ນ ເປັນພາບປະກອບສອງຢ່າງຂອງຂ່າວເຕືອນດຽວກັນ. ໃນພຣະຄຳພີບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຊ້ຳຊ້ອນໂດຍປາດຈາກຈຸດປະສົງ ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ສູນເປົ່າ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າຂ່າວສານອັນດຽວກັນນັ້ນຖືກລະບຸຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຄັ້ງໂດຍໂຢຮັນ ເປັນການເນັ້ນໃຫ້ເຫັນຄວາມສຳຄັນຂອງຂ່າວສານນັ້ນ ແລະຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນວິທີການສອນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເປັນຫຼັກໃນພຣະຄຳພີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ຊ້ຳແລະຂະຫຍາຍ.” ການນຳເອົາປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນສອງແນວມາພ້ອມກັນ ເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທີ່ຈະບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ໃນແນວໃດແນວໜຶ່ງ ເມື່ອພິຈາລະນາແຍກອອກຈາກອີກແນວໜຶ່ງ. ໃນປັດຈຸບັນ ຖ້າທ່ານນຳພະຍານສອງຄົນຂອງເຫດການດຽວກັນເຂົ້າສູ່ສານເພື່ອໃຫ້ການ ພວກເຂົາອາດຈະໃຫ້ຄຳບອກເລົ່າທີ່ກົງກັນຂ້າມ ອັນເນື່ອງມາຈາກແນວຄິດທາງການເມືອງ ຫຼືທາງສັງຄົມຂອງຕົນ. ແຕ່ກັບພະຍານໃນພຣະຄຳພີ ບໍ່ເປັນເຊັ່ນນັ້ນ; ພວກເຂົາເຫັນພ້ອມກັນຢູ່ສະເໝີ, ແລະຖ້າມັນປາກົດແກ່ທ່ານວ່າພວກເຂົາບໍ່ສອດຄ່ອງກັນ ແລ້ວທ່ານກຳລັງເບິ່ງບາງສິ່ງຢ່າງຜິດພາດ.

ພາບປະກອບສອງຢ່າງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນອັນດຽວກັນນັ້ນເອງ ທີ່ພຣະທຳມາລາກີໄດ້ສະແດງໄວ້ວ່າເປັນການກັບມາຂອງເອລີຢາຜູ້ພະຍາກອນ. ຂ່າວສານທັງສາມນັ້ນລ້ວນມາເຖິງກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ—ເພາະວ່າ ຂ່າວສານເຕືອນທີ່ບັນຈຸຢູ່ໃນຄຳພະຍາກອນທັງສາມແນວນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຖືກປະກາດລ່ວງໜ້າກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນນັ້ນເອງ ຄືຈຸດອ້າງອີງຫຼັກ ຫຼືອາດຈະເວົ້າໄດ້ວ່າ ເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຂ່າວສານເຕືອນເຫຼົ່ານັ້ນແຕ່ລະສາຍ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ຖ້າຫາກມີຂ່າວສານເຕືອນໃດໜຶ່ງຖືກປະກາດ ຫຼື ຖືກສະແດງເປັນພາບໂດຍຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດກໍຕາມ ມັນກໍແມ່ນການເຕືອນອັນດຽວກັນກັບ ພຣະນິມິດ 14, 18 ແລະ ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເອລີຢາຂອງມາລາກີ.

ແນວຄໍາພະຍາກອນທັງສາມນີ້ສາມາດສະແດງໄດ້ໂດຍງ່າຍວ່າດໍາເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັນ. ແມ່ນກະນັ້ນກໍຕາມ ໃນຄໍາພະຍາກອນພຣະຄໍາພີມີແຫຼ່ງຂໍ້ມູນຫຼັກສອງປະການ. ປະການທໍາອິດ ຄື ການລະບຸລໍາດັບຂອງເຫດການຕ່າງໆທີ່ຈະຄ່ອຍໆເປີດເຜີຍຂຶ້ນໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ອີກແຫຼ່ງໜຶ່ງຂອງຂໍ້ມູນ ຄື ການພັນລະນາກິດຈະກໍາຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຂ່າວສານອັນຈັດວາງເຫດການໃນອະນາຄົດ.

ມີກົດສອງປະການທີ່ຄວນພິຈາລະນາໃນຄວາມເກີ່ຍວພັນກັບແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້. ປະການທຳອິດຄື ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດກ່າວເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ, ຊຶ່ງເປັນຈຸດທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງສິ້ນສຸດລົງ.

ຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດໃນພຣະຄຳພີ “ຍັງມີຜົນບັງຄັບໃຊ້ສຳລັບພວກເຮົາ” “ຜູ້ທີ່ວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກໄດ້ມາເຖິງ.” ກົດນັ້ນ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບອີກກົດໜຶ່ງທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ເລື່ອງຕ່າງໆ” ຊຶ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ “ຈັດຮູບໄວ້” “ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ ແລະ” ອີກທັງ “ໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ” ຍ່ອມເພີ່ມນ້ຳໜັກໃຫ້ແກ່ຂໍ້ອ້າງວ່າ ເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນໜຶ່ງ ເປັນແບບຢ່າງ ແລະ ດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນກັບເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນໃດໜຶ່ງ.

“ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຈັດວາງບັນດາການໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ ແລະໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ.” ໃນ “ການປະທານຄຳພະຍາກອນ ແລະໃນເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ” “ບັນດາການ” ໄດ້ຖືກ “ຈັດວາງໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ” ໂດຍ “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ” ຈົນທັງ “ການປະທານຄຳພະຍາກອນ” ແລະ “ເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ” ຈະຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້ວ່າເປັນການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ ແລະຖືກນຳໄປປະຍຸກຕໍ່ການພັນລະນາເຊິ່ງເປັນຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາພະຍາກອນນັ້ນຈາກກາບຣີເອນ ແລະໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຂຽນມັນລົງໃນໜັງສື ແລະສົ່ງໄປຫາບັນດາຄຣິດຕະຈັກ. ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານກໍາລັງຖືກໂຣມຂົ່ມເຫັງ; ທ່ານຖືກເນລະເທດໄປໃນຮູບແບບທີ່ຖ້າເທົ່າກັບໃນໂລກປັດຈຸບັນ ກໍຈະຖືກເອີ້ນວ່າສະຖານທີ່ກັກຂັງລັບ. ໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ ໂຢຮັນຖືກຕັດຂາດອອກຈາກມະນຸດຊາດຢ່າງໂດດດ່ຽວ ພໍໆກັບນັກໂທດຄົນໃດກໍຕາມທີ່ອ່າວ Guantanamo Bay.

ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າ ນິມິດນັ້ນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາທີ່ທ່ານກຳລັງນະມັດສະການໃນວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ ຊຶ່ງເປັນວັນຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ໃນຂະນະທີ່ກຳລັງນະມັດສະການໃນພຣະວິນຍານ, ລາວໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງກ້ອງຢູ່ທາງຫຼັງຂອງລາວ.

ໂຢຮັນ ສະພາບແວດລ້ອມຂອງລາວ ແລະ ສະຖານະການທີ່ໄດ້ລະບຸໄວ້ ບັນຍາຍເຖິງລາວວ່າເປັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກເປັນຜູ້ນະມັດສະການວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ, ແຕ່ກໍເປັນຜູ້ທີ່ກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກພວກເຂົາເຊື່ອທັງໃນພຣະຄຳພີ ແລະ ໃນຂໍ້ຂຽນຂອງ Ellen White, ຊຶ່ງເປັນ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.” ລາວໄດ້ຍິນສຽງອັນດັງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງລາວ, ແລະ ລາວກໍຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງສຽງນັ້ນ, ແລະ ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຊາວແອັດເວັນຕິສວັນທີເຈັດໃນຕອນທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາກ່າວວ່າ, “ນີ້ແມ່ນທາງ, ຈົ່ງດຳເນີນໃນທາງນັ້ນ.”

ທຸກແນວເສັ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນລ້ວນດຳເນີນຄຽງຂ້າງກັນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ.

ຜູ້ພະຍາກອນຄົນໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຕົນ, ຍ່ອມສອດຄ່ອງກັບໂຢຮັນໃນພາບປະກອບເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ໂຢຮັນໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງທ່ານ ຊຶ່ງໄດ້ໃຫ້ຄຳແນະນຳແກ່ທ່ານ. ເອຊາຢາກໍໄດ້ຍິນສຽງແຫ່ງການຊົງແນະນຳເຊັ່ນກັນ.

ປະຊາຊົນທີ່ເຫຼືອຢູ່ຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຈາກທາງຫຼັງຂອງພວກເຂົາ ຊຶ່ງຊີ້ບອກວ່າພວກເຂົາຄວນເດີນໄປທາງໃດ. ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຕັດສິນໃຈວ່າຈະຟັງ ຫຼື ຈະບໍ່ຟັງ. ປະຊາຊົນທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນ ແລະ ເອຊາຢາ ແມ່ນປະຊາຊົນໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຊັກຊ້າຢູ່, ແລະ ເອຊາຢາແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະອົງຊັກຊ້າເພາະວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງການພິພາກສາ. ນັບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນສຳລັບແອັດເວນຕິດສະຫຼັບໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ພຣະເຈົ້າກຳລັງດຳເນີນການພິພາກສາຢູ່ໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ. ພຣະສັນຍາຄືວ່າ ບັນດາຜູ້ທີ່ຄອຍຖ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສານັ້ນ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພອນເພາະການຄອຍຖ້າ ໄດ້ຖືກສະແດງແທນໂດຍພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ຄອຍຖ້າເຈົ້າບ່າວໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ທັງສິບຄົນໄດ້ຫຼັບໄປ, ແລະຕໍ່ມາໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ວິກິດໜຶ່ງໄດ້ມາເຖິງ ຊຶ່ງແຍກພວກຍິງພົມມະຈັນທີ່ຫຼັບຢູ່ອອກເປັນສອງຈຳພວກ. ຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ຍິນສຽງຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຫັນກັບໄປເພື່ອເຫັນສຽງນັ້ນ ຊຶ່ງໄດ້ຊີ້ນຳພວກເຂົາວ່າຄວນດຳເນີນໄປທາງໃດ, ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຫັນກັບໄປແລະຟັງສຽງນັ້ນ—ເຖິງແມ່ນວ່າຂ່າວສານທີ່ແຜ່ພາດຢູ່ທົ່ວທັງພຣະທຳພຣະນິມິດຄື, “ຜູ້ໃດທີ່ມີຫູ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງ ສິ່ງທີ່ພຣະວິນຍານກ່າວແກ່ຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ.”

ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນແອັດເວນຕິສ ຜູ້ທີ່ຫັນໄປຫາອະດີດເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈອະນາຄົດ. ເມື່ອພວກເຂົາ “ໄດ້ຍິນພຣະທຳຈາກເບື້ອງຫຼັງ” ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຍິນນັ້ນ, ພຣະທຳນັ້ນຍັງຮວມເຖິງຄໍາຊີ້ນໍາທີ່ໄດ້ປະທານໄວ້ໃນຄໍາພະຍານຂອງເອຊາຢາ ກ່ຽວກັບເຫດການອັນດຽວກັນນີ້. ຄໍາຊີ້ນໍາຂອງເອຊາຢາແມ່ນວ່າ, “ນີ້ແຫຼະແມ່ນທາງ, ຈົ່ງດໍາເນີນໄປໃນທາງນັ້ນ, ເມື່ອພວກເຈົ້າຫັນໄປທາງຂວາ, ແລະເມື່ອພວກເຈົ້າຫັນໄປທາງຊ້າຍ.” ພວກພົມມະຈາລີຜູ້ສະຫຼາດໃນດານີເອນບົດ 12 ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ, ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ “ແລ່ນໄປແລ່ນມາ” ໃນພຣະທຳ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄວາມຮູ້ອັນໃຫ້ຊີວິດ ທີ່ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກແລ້ວ.

ຜູ້ພະຍາກອນທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດ ໃນປະຫວັດສາດຊ່ວງທີ່ການພິພາກສາມາເຖິງຂໍ້ສະຫຼຸບ ແລະ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຖືກປິດລົງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນຳສະເໜີເປັນຍິງພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ຍິນສຽງໜຶ່ງຢູ່ຂ້າງຫຼັງຂອງພວກເຂົາກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນທາງທີ່ຄວນດຳເນີນໄປ ແລະ ພຣະອົງຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງນຳພາພວກເຂົາໃນເສັ້ນທາງນັ້ນ ເມື່ອພວກເຂົາຫັນໄປທາງຊ້າຍ ຫຼື ທາງຂວາ. ການ “ແລ່ນໄປມາ” ດັ່ງທີ່ຍິງພົມມະຈາຣີຜູ້ມີປັນຍາກະທຳເມື່ອໜັງສືຖືກເປີດຜະເຜີຍ ເປັນສັນຍາລັກຂອງການສຶກສາພຣະຄຳພີ. ທຳມະຊາດແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ເພື່ອຈະແລ່ນໄດ້ ກ່ອນອື່ນເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງຮຽນການຍ່າງກ່ອນ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງອິຊາຢາກ່າວວ່າ ຖ້າເຈົ້າຮັບຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງເຈົ້າ ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາເຈົ້າໃນການສຶກສາພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະອົງ ບໍ່ວ່າເຈົ້າຈະຫັນໄປຫາພຣະຄຳພີເດີມ (ຊ້າຍ) ຫຼື ພຣະຄຳພີໃໝ່ (ຂວາ). ຈົ່ງເປີດພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາເຈົ້າໂດຍພຣະສຽງຂອງພຣະອົງ. ແຕ່ສຳລັບຊາວແອດເວນຕິສວັນທີເຈັດໃນຍຸກອະວະສານຂອງໂລກ ນີ້ຍັງໝາຍຄວາມອີກວ່າ ພຣະອົງຈະຊົງນຳພາເຈົ້າເມື່ອເຈົ້າເປີດພຣະຄຳພີ (ຊ້າຍ) ແລະ ເມື່ອເຈົ້າເປີດພຣະວິນຍານແຫ່ງການພະຍາກອນ (ຂວາ).

ແນວທາງທີ່ຈະດຳເນີນໄປນັ້ນຍິ່ງຖືກກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງຍິ່ງຂຶ້ນ ເມື່ອໄດ້ເພີ່ມພະຍານຂອງເຢເຣມີຢາເຂົ້າໄປ.

ໃນຂໍ້ຄວາມນີ້ມີຜູ້ນະມັດສະການຢູ່ສອງຈຳພວກ. ຈຳພວກໜຶ່ງພິຈາລະນາ “ທາງ” ທັງປວງ ແລະເລືອກ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ” ເພື່ອດຳເນີນໄປໃນນັ້ນ. ພວກເຂົາສາມາດເລືອກ “ທາງທີ່ດີ” ຈາກ “ທາງ” ອື່ນໆທີ່ອາດເປັນໄປໄດ້ທັງໝົດ, ເພາະພວກເຂົາແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ, ແລະສຽງນັ້ນໄດ້ບອກພວກເຂົາວ່າ, “ນີ້ແຫຼະແມ່ນທາງ, ຈົ່ງດຳເນີນໄປໃນນັ້ນ.” ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນສຽງຈາກຂ້າງຫຼັງ, ຄືສຽງຈາກ “ເສັ້ນທາງເກົ່າ.”

ແຕ່ຍັງມີອີກກຸ່ມໜຶ່ງໃນແນວຄຳພະຍາກອນຂອງເຢເຣມີຢາ, ແລະ “ປະຊຸມຊົນ” ນັ້ນ ດັ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ລະບຸພວກເຂົາໄວ້, ໄດ້ສ້າງເຮືອນຫຼັງໜຶ່ງອັນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມເຊື່ອໃໝ່, ແລະເຮືອນຫຼັງນັ້ນກໍພັງລົງ ເພາະມັນບໍ່ໄດ້ຖືກສ້າງໄວ້ເທິງສີລາ. ເຮືອນຫຼັງນັ້ນຄື ຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist, ຫຼື ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸເຖິງຄຣິສຕະຈັກດຽວກັນນັ້ນວ່າ—ທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ.

ການປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງ ກໍຄືການປະຕິເສດ “ພຣະວັດຈະນະ” ແລະ “ພຣະບັນຍັດ” ຂອງພຣະອົງ. ເນື່ອງດ້ວຍການກະບົດຂອງພວກເຂົາຕໍ່ການກັບຄືນມາ ແລະການດຳເນີນໃນທາງເກົ່າທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງການປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງຂ່າວສານແຫ່ງແກຂອງຍາມເຝົ້າ, ພຣະເຈົ້າຈະນຳຄວາມຊົ່ວຮ້າຍມາເຫນືອປະຊາຊົນທີ່ເຢເຣມີຢາເອີ້ນວ່າ “ຊຸມນຸມຊົ່ວຮ້າຍ.” ວ່າດ້ວຍວິທີທີ່ພຣະເຈົ້າຈັດການກັບຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist ແຫ່ງ Laodicea ນັ້ນ ເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີ. ຜູ້ພະຍາກອນໂຮເສອາໄດ້ເພີ່ມເຕີມລັກສະນະຂອງ “ຊຸມນຸມຊົ່ວຮ້າຍ” ເມື່ອທ່ານກ່າວເຖິງເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກປະຕິເສດ.

ພວກເຂົາຖືກປະຕິເສດເນື່ອງຈາກຂາດຄວາມຮູ້ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກໃນເວລາສຸດທ້າຍ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ພຣະເຈົ້າກໍາລັງຍຸດຕິຄວາມສໍາພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງກັບຊົນຂອງພຣະອົງ ເພາະພຣະອົງຊົງເອີ້ນພວກເຂົາໂດຍກົງວ່າ, “ຊົນຂອງເຮົາ!” ເນື່ອງຈາກພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດພຣະຄຣິດ ແລະໄດ້ຫຼົງລືມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ພວກເຂົາຈະບໍ່ເປັນປະໂລຫິດສໍາລັບພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອຊົນຂອງພຣະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະເຈົ້າ ພຣະອົງຊົງແຕ່ງຕັ້ງພວກເຂົາໃຫ້ເປັນປະໂລຫິດແລະກະສັດ. ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ພຣະອົງໄດ້ຕັດຜ່ານໂມເຊວ່າ:

ເມື່ອພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເຂົ້າໃນພັນທະສັນຍາກັບຄຣິສຕະຈັກ ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວຜ່ານເປໂຕວ່າ:

ເປໂຕໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງການປ່ຽນຜ່ານຈາກອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກ ໄປສູ່ຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ “ໃນກາລະກ່ອນພວກທ່ານບໍ່ແມ່ນຊົນຊາດໜຶ່ງ ແຕ່ບັດນີ້ເປັນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ.” ເມື່ອຊາວຢິວໄດ້ຕັດຂາດຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ. ທັງສອງໄດ້ຖືກນັບວ່າເປັນຊາດແຫ່ງປຸໂຣຫິດ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາບທີ່ສົມຮົດກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ການຖືກປະຕິເສດໃນຖານະປະໂລຫິດ ບົ່ງຊີ້ວ່າ ທ່ານເຄີຍເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາມາກ່ອນ. ຊາວແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງປະຫວັດສາດແອັດເວນຕິສ. ຄຣິສຕະຈັກໃນຖິ່ນກັນດານໄດ້ອອກມາຈາກການປະຕິຮູບ ແຕ່ໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງມິນເລີ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຢ່າຮ້າງຕົນເອງອອກຈາກພຣະເຈົ້າໃນຊ່ວງປະຫວັດສາດແຫ່ງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ. ການແຍກຂາດຂັ້ນສຸດທ້າຍເກີດຂຶ້ນເມື່ອການມາເຖິງຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະຄຳປະກາດນັ້ນຄື ພວກເຂົາບໍ່ເປັນທິດາຂອງພຣະຄຣິດອີກຕໍ່ໄປ ແຕ່ໄດ້ກາຍເປັນທິດາຂອງບາບີໂລນ. ທັນທີຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃນລະຫວ່າງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງເອີ້ນເຈົ້າສາວໃໝ່ຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ການສົມຣົດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ.

ແຜ່ນສອງແຜ່ນທີ່ເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຄື ແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການ, ແລະ ແຜ່ນສອງແຜ່ນສຳລັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ຄື ແຜ່ນສອງແຜ່ນແຫ່ງຮາບາກຸກ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມ 1843 ແລະ 1850. ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ທີ່ພຣະວິນຍານແຫ່ງການດົນໃຈໄດ້ຊີ້ບອກຢ່າງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກວ່າເປັນ Laodicea ໄດ້ປະຕິເສດທາງເກົ່າ, ປະຕິເສດທີ່ຈະຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພວກເຂົາຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເຫດໃດການນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ຜູ້ທີ່ພຣະອົງຊົງເອີ້ນວ່າ, “ປະຊາຊົນຂອງເຮົາ?”

ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນປະສົບການຂອງຂະບວນການ Adventism, ໄດ້ສໍາເລັດຄົບຖ້ວນສອງຄັ້ງ, ຄັ້ງໜຶ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຕໍ່ມາອີກຄັ້ງໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງ Adventism. ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ສອນວ່າ ຄໍາອຸປະມານີ້ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວ ແລະ ຈະສໍາເລັດອີກ ຢ່າງກົງຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ, ແລະ ຍັງສອນອີກວ່າ ຄໍາອຸປະມານີ້ຕ້ອງໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈຢູ່ສະເໝີວ່າເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບເວລາປະຈຸບັນ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ການເຄື່ອນໄຫວແອດເວັນຕິສ໌ແບບ Millerite ໄດ້ເຮັດໃຫ້ການຄອຍຖ້າຕາມຄໍາອຸປະມານັ້ນສົມບູນຂຶ້ນ ໃນຊ່ວງລະຫວ່າງການຄາດການທີ່ຜິດພາດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1843 ແລະການຄາດການທີ່ຖືກຕ້ອງສໍາລັບວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ລາຍລະອຽດທາງຄໍາພະຍາກອນຂອງປະຫວັດສາດນີ້ມີຢູ່ຫຼາຍ ແລະມີຄວາມສໍາຄັນ, ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າພຽງແຕ່ປາຖະໜາຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄໍາອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈັນສິບຄົນນັ້ນມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ດັ່ງທີ່ Sister White ໄດ້ກ່າວໄວ້ຫາກໍ.

ນັບແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ເດືອນຕຸລາ 1844 ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາ. ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຈະເລີ່ມຂຶ້ນເລັກນ້ອຍ ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຕາມຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມຈັນສິບຄົນກໍໄດ້ສຳເລັດເປັນຈິງ. ສະນັ້ນ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມປະກາດການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ ການປະກາດເຖິງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນຈະຖືກປະກາດຊ້ຳອີກຄັ້ງໜຶ່ງ.

ການຮັບຮູ້ວ່າບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສຕັງໄດ້ປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ, ແມ່ນການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະເປັນການເລີ່ມຕົ້ນຂອງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມາທີ່ກຳລັງ “ສຳເລັດຕາມຕົວອັກສອນທຸກປະການ.” ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າບໍ່ໄດ້ສະເດັດກັບຄືນມາໃນປີ 1843; ພຣະອົງໄດ້ຊັກຊ້າເພື່ອທົດສອບ ແລະອວຍພອນບັນດາພົມມະຈາຣີ. ການປະກາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງລະບຸວ່າບັນດາຄຣິດຈັກໂປຣເຕສຕັງເປັນບຸດສາວຂອງບາບີໂລນ ແມ່ນການເອີ້ນໃຫ້ຜູ້ທີ່ຍັງຢູ່ໃນຄຣິດຈັກທີ່ຕົກຕ່ຳເຫຼົ່ານັ້ນອອກມາ ແລະຢືນຢູ່ຮ່ວມກັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະກັບຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພວກເຂົາໃນຄຳພະຍາກອນທັງຫຼາຍ. ທີ່ການປະຊຸມຄ່າຍ Exeter, Samuel Snow ໄດ້ນຳສະເໜີຫຼັກຖານທີ່ຈຳເປັນເພື່ອຢືນຢັນການສະເດັດມາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ກວາດໄປທົ່ວແຜ່ນດິນດັ່ງຄື້ນນ້ຳຫຼາກ. ແລ້ວທູດສະຫວັນອົງທີສາມກໍໄດ້ມາເຖິງໃນເຫດການຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844.

ນີ້ແມ່ນການສະຫຼຸບໂດຍຫຍໍ້ຂອງປະຫວັດໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນ ຊຶ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ລະໄວ້ຫຼາຍປະເດັນ ເພື່ອຈະແຍກເນັ້ນພຽງບາງປະເດັນທີ່ເບິ່ງວ່າກ່ຽວຂ້ອງຫຼາຍກວ່າກັບສິ່ງທີ່ເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.