ຄຳເຕືອນທີ່ຂະໜານກັນ - ເລກສາມ

ໃນບົດຄວາມກ່ອນນີ້ ພວກເຮົາໄດ້ສະຫຼຸບໄວ້ແລ້ວວ່າ ທູດສະຫວັນທັງສາມໃນ Revelation ບົດ 14 ຕ່າງກໍມີຂໍ້ຄວາມຢູ່ໃນມືຂອງຕົນ. ທູດສະຫວັນອົງທີສອງແລະອົງທີສາມ ຖືກລະບຸວ່າມີ “ໜັງສືມ້ວນ” ຕິດຕົວມາກັບພວກເຂົາ ເມື່ອພວກເຂົາລົງມາພ້ອມກັບຂໍ້ຄວາມຂອງຕົນ. ທູດສະຫວັນແຕ່ລະອົງເປັນຕົວແທນຂອງຂໍ້ຄວາມໜຶ່ງ, ແລະການມາເຖິງຂອງຂໍ້ຄວາມແຕ່ລະຢ່າງກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນກະທົບ. ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798. ຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໄດ້ມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບການພິພາກສາທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ. ຄວາມຮູ້ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນນັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈໍາພວກ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສອງມາເຖິງ ຂໍ້ຄວາມເລື່ອງການຕົກຕໍ່າຂອງພວກ Protestants ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໄດ້ມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເກີດສອງຈໍາພວກຂຶ້ນ. ເມື່ອຂໍ້ຄວາມ Midnight Cry ມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ມັນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກທີ່ Exeter camp meeting ແລະໄດ້ມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເກີດພົມມະຈັນສອງຈໍາພວກ. ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງທີສາມມາເຖິງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະທຸກສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະໄດ້ມີຄວາມຮູ້ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະໄດ້ເກີດສອງຈໍາພວກຂຶ້ນ.

ລັກສະນະອີກປະການໜຶ່ງທີ່ພົບໄດ້ໃນບັນດາທູດສະຫວັນ ກ່ຽວຂ້ອງກັບການປະທານອຳນາດແກ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນ. ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບການປະທານອຳນາດໂດຍຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ດັ່ງທີ່ບົດຄວາມກ່ອນໜ້າໄດ້ສະແດງໄວ້, ແຕ່ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນບໍ່ໄດ້ຖືກແທນດ້ວຍທູດສະຫວັນອົງດຽວ, ຫາກແຕ່ຖືກແທນດ້ວຍທູດສະຫວັນຫຼາຍອົງ. ປະຫວັດສາດທີ່ສອດຄ່ອງກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະ ສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງໄດ້ຮັບການປະທານອຳນາດເມື່ອສຽງຮ້ອງເວລາທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບມັນ. ໃນປຶ້ມເຫຼັ້ມດຽວກັນນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກວ່າ:

ສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ, ແລະທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດກໍເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະເມື່ອທ່ານເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ທ່ານກໍາລັງທໍາຊ້ຳການເຂົ້າຮ່ວມຂອງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism. ໂດຍອາໄສພະຍານສອງປາກ, ຄືທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະອົງທີສາມ, ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທຸກອົງລ້ວນມີຂ່າວສານຮອງອີກຊັ້ນໜຶ່ງທີ່ເພີ່ມພະລັງໃຫ້ແກ່ມັນ. ພະຍານສອງປາກນີ້ສອນວ່າ ເມື່ອຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ, ຫຼັງຈາກນັ້ນຈໍາເປັນຕ້ອງມີຈຸດໜຶ່ງທີ່ຂ່າວສານນັ້ນຖືກເພີ່ມພະລັງໂດຍຂ່າວສານຮອງ. ແນ່ນອນວ່າ ສິ່ງນີ້ກໍເປັນຄວາມຈິງສໍາລັບທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ. ໃນວັກທໍາອິດຂອງຂໍ້ຄວາມອັນຍາວທີ່ພວກເຮົາພຶ່ງໄດ້ຍົກຂຶ້ນມານັ້ນ, ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກໍານົດລັກສະນະຢ່າງດຽວກັນໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກໍານົດໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ເມື່ອນາງກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖືກບອກວ່າ ພັນທະກິດຂອງລາວຄືການສ່ອງແຈ້ງແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍລັດສະໝີຂອງລາວ ແລະເຕືອນມະນຸດເຖິງພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ກໍາລັງຈະມາເຖິງ.” ເປັນທີ່ຊັດແຈ້ງວ່າ ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ນາງກໍາລັງອ້າງເຖິງທູດສະຫວັນອົງທີໜຶ່ງ.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໄດ້ມາເຖິງໃນປີ 1798, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນກໍໄດ້ຮັບການເສີມອໍານາດໃນວັນທີ 11 ສິງຫາ 1840, ເມື່ອອໍານາດສູງສຸດຂອງອົດໂຕມັນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ໃນເວລານັ້ນ ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງຣິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ລົງມາຈາກສະຫວັນ ແລະໄດ້ວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ. ທ່ານນີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເສີມອໍານາດໃຫ້ແກ່ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ, ແລະນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບົ່ງຊີ້ວ່າພາລະກິດຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດເປັນພາລະກິດດຽວກັນກັບຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18. ທັງສອງອົງຖືກກໍານົດໃຫ້ສ່ອງແສງແກ່ແຜ່ນດິນໂລກດ້ວຍສະຫງ່າຣາສີຂອງຕົນ, ແຕ່ທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 18 ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ເໝືອນດັ່ງທີ່ສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ແລະເໝືອນດັ່ງທູດສະຫວັນຜູ້ທີ່ໄດ້ລົງມາໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາເນັ້ນຢ່າງຊັດເຈນ ໂດຍການປຽບທຽບປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດກັບປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ວ່າຂະບວນການທົດສອບທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນລຳດັບໃນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ກໍໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດເຊັ່ນກັນ ຊຶ່ງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ. ຖ້າຂະບວນການທົດສອບເປັນລຳດັບໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແລະໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ ດັ່ງນັ້ນ ກໍຈະມີຂະບວນການທົດສອບເປັນລຳດັບຢູ່ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ມີຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ.

ໃນປະຫວັດຂອງພວກ Millerite ສິ່ງນີ້ຈະເປັນຕົວແທນຂອງການເປີດຜະນຶກຫ້າຄັ້ງ ທີ່ໄດ້ທົດສອບ ແລະ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຂໍ້ຄວາມນີ້ສອນຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ຖ້າທ່ານສອບບໍ່ຜ່ານໃນການທົດສອບໜຶ່ງ ທ່ານຈະບໍ່ຜ່ານການທົດສອບຕໍ່ໄປ ເພາະທ່ານຈະບໍ່ແມ່ນແມ້ແຕ່ພະຍາຍາມ. ນອກຈາກນັ້ນ ກໍເປັນທີ່ຊັດເຈນດ້ວຍວ່າ ໃນສະໄໝຂອງພຣະຄຣິດ ຂະບວນການທົດສອບນັ້ນສິ້ນສຸດລົງໂດຍທີ່ປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຜູ້ຖືກເລືອກໃນອະດີດ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນຢ່າງສິ້ນເຊີງ ກ່ຽວກັບແຜນການແຫ່ງຄວາມລອດ. Daniel ແລະ John ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຟັງສຽງທີ່ຢູ່ຂ້າງຫຼັງພວກເຂົາ, ຄືຜູ້ທີ່ໄດ້ຜ່ານຂະບວນການທົດສອບອັນກ້າວໜ້າ ຊຶ່ງຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການພິຈາລະນາສືບຄົ້ນເປັນລາຍບຸກຄົນ ຕໍ່ຄວາມຈິງໃໝ່ແຕ່ລະປະການທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກ.

ພຣະທຳດານີເອນ ແລະ ພຣະທຳພຣະນິມິດ ເປັນພຣະທຳຫົວດຽວກັນ, ແລະ ດານີເອນ ກັບ ໂຢຮັນ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນຂອງພຣະທຳຫົວດຽວນັ້ນ. ພະຍານຄົນໜຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳ, ແລະ ພະຍານອີກຄົນໜຶ່ງເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະທຳ. ພະຍານທັງສອງໄດ້ປະສົບກັບຄວາມຕາຍ ແລະ ການຄືນມາມີຊີວິດໃນທາງສັນຍາລັກ; ຄົນໜຶ່ງຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍອານາຈັກເມໂດ-ເປີເຊຍ, (ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາ) ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍໂຣມ, (ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງສັນຕະປາປາ). ໂຢຮັນກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງ ເພາະວ່າລາວເປັນຜູ້ຮັກສາວັນຊະບາໂຕ ຊຶ່ງສອດຄ້ອງກັບດານີເອນທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກປະຕິເສດທີ່ຈະປ່ຽນແປງວິທີການນະມັດສະການຂອງຕົນ. ຮ່ວມກັນແລ້ວ ພວກເຂົາເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ຄົນໃນຍຸກສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ທີ່ຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກປະຕິເສດທີ່ຈະຍອມຮັບການນະມັດສະການວັນອາທິດແທນວັນຊະບາໂຕວັນທີເຈັດ.

ປະຊາຊົນທີ່ດານີເອນ ແລະ ໂຢຮັນເປັນຕົວແທນນັ້ນ ແມ່ນຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບ ຫຼື ຈະໄດ້ຮັບການປະທັບຕາ; ເພາະເມື່ອດານີເອນຖືກນຳໄປໃສ່ໃນຖ້ຳສິງໂຕເນື່ອງຈາກບໍ່ຍອມເຊື່ອຟັງ “ກົດປະກາດ” ຂອງກະສັດ, ກະສັດໄດ້ປະທັບຕາກ້ອນຫີນໄວ້ ເພື່ອວ່າພະປະສົງນັ້ນຈະບໍ່ຖືກປ່ຽນແປງ. ດານີເອນຖືກປະທັບຕາໄວ້ສຳລັບນິລັນດອນ, ເພາະວ່າທັງກົດປະກາດຂອງກະສັດ ແລະ ອຳນາດແຫ່ງຕາປະທັບຂອງພະອົງກໍບໍ່ອາດປ່ຽນແປງໄດ້ ຕາມກົດໝາຍຂອງຊາວມີເດຍ ແລະ ເປີເຊຍ. ຕາປະທັບຂອງກະສັດຖືກປະທັບໄວ້ເທິງກ້ອນຫີນ ແລະ ປະຕູກໍຖືກປິດ. ປະຕູນັ້ນຖືກປິດໃນເວລາກົດໝາຍວັນອາທິດ, ແລະ ບໍ່ມີມະນຸດຜູ້ໃດສາມາດເປີດປະຕູນັ້ນໄດ້, ເໝືອນດັ່ງທີ່ປະຕູໄດ້ຖືກປິດໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ນີ້ເປັນພຽງຕົວຢ່າງອັນງ່າຍໆ ຂອງຄວາມສຳຄັນໃນການພິຈາລະນາ ບໍ່ແຕ່ເຫດການພະຍາກອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງລວມເຖິງຄວາມສຳຄັນໃນການນຳສະພາບແວດລ້ອມຮອບຕົວຜູ້ພະຍາກອນໃນເວລາທີ່ທ່ານຖືກນຳມາພາບປະກອບຢູ່ໃນເລື່ອງນັ້ນ.

ແຕ່ສິ່ງນີ້ກໍເປັນຕົວຢ່າງໜຶ່ງເຊັ່ນກັນ ຂອງພະລັງແຫ່ງການພິຈາລະນາເບື້ອງຕົ້ນ (ພຣະທຳດານີເອນ) ຄຽງຄູ່ກັບບັ້ນປາຍ (ພຣະທຳພຣະນິມິດ) ໃນຖານະພະຍານສອງປາກຂອງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ, ເພາະວ່າການສະຖາປະນາຂໍ້ເທັດຈິງຕາມພຣະຄຳພີນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງອາໄສພະຍານສອງປາກ. ທັງເຫດການທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ ແລະທັງພາບປະກອບແຫ່ງກິດຈະກຳຂອງບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບການດົນໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ.

ຖ້າເຫດການທີ່ຖືກພະຄຳພີພະຍາກອນໄວ້ກຳລັງສະແດງເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ, ແລ້ວພາບປະກອບຂອງຜູ້ພະຍາກອນແລະສະພາບແວດລ້ອມຂອງເຂົາ ໃນເວລາທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບແລະເປັນພະຍານຢືນຢັນຄຳພະຍາກອນນັ້ນ ກໍເປັນພາບປະກອບຂອງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເມື່ອສະພາບແວດລ້ອມແລະກິດຈະກຳຂອງຜູ້ພະຍາກອນຖືກສະແດງໄວ້ໃນລັກສະນະພະຍາກອນ—ຜູ້ພະຍາກອນນັ້ນກໍເປັນພາບປະກອບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ເມື່ອເຮົາມີຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ເປັນພື້ນຖານແລ້ວ, ເມື່ອເຮົານຳເສັ້ນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເອລີຢາຂອງມາລາກີ ມາປະກອບເຂົ້າກັບເສັ້ນຕ່າງໆຂອງພຣະນິມິດ ບົດ 14 ແລະ 18, ທັງໝົດນັ້ນລ້ວນເປັນພະຍານຢືນຢັນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ—ແຕ່ຄຳພະຍານຂອງມັນເປັນສອງຊັ້ນ.

ຂ່າວສານນັ້ນປະກອບດ້ວຍເຫດການທີ່ຖືກພະຍາກອນໄວ້ ຊຶ່ງຢູ່ພາຍນອກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄຳພະຍານລຳດັບຮອງປະກອບດ້ວຍປະສົບການຂອງຜູ້ພະຍາກອນໃນຂະນະຮັບ ແລະປະກາດຂ່າວສານນັ້ນ. ແນວຄວາມຄິດຝ່າຍພະຍາກອນເລື່ອງເສັ້ນພະຍາກອນສອງເສັ້ນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງດ້ານພາຍນອກ ແລະດ້ານພາຍໃນຂອງປະຫວັດສາດດຽວກັນ ໄດ້ຖືກຍອມຮັບ ແລະບັນທຶກໄວ້ໃນບັນທຶກສາທາລະນະໂດຍບັນດາຜູ້ບຸກເບີກແຫ່ງອັດເວນຕິດ. ຕົວຢ່າງຄລາສສິກຂອງການນຳໃຊ້ແນວຄິດນີ້ໂດຍບັນດາຜູ້ບຸກເບີກ ໃນຄວາມເຫັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຄື ເມື່ອພວກເຂົາຊີ້ວ່າ ເຈັດຄຣິສຕະຈັກໃນພຣະນິມິດ ແລະເຈັດດວງຕາໃນພຣະນິມິດ ເປັນປະຫວັດສາດຄູ່ຂະໜານກັນ ທີ່ລະບຸເຖິງປະຫວັດພາຍໃນ ແລະພາຍນອກຂອງຄຣິສຕະຈັກ. ດວງຕາເປັນຕົວແທນປະຫວັດພາຍນອກ ສ່ວນຄຣິສຕະຈັກເປັນຕົວແທນປະຫວັດພາຍໃນ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງເອລີຢາໃນພຣະທຳມາລາກີ, ແລະໃນພຣະນິມິດ ບົດທີສິບສີ່ ແລະ ສິບແປດ ຊີ້ບອກເຖິງຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍອັນດຽວກັນ ຊຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ ກໍໄດ້ຖືກເອີ້ນວ່າ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ດ້ວຍ. ໃນບົດທີໜຶ່ງ ພຣະເຈົ້າພຣະບິດາໄດ້ປະທານຂ່າວສານນັ້ນແກ່ພຣະຄຣິດ, ແລ້ວພຣະຄຣິດໄດ້ປະທານແກ່ກາບຣີເອນ, ແລ້ວກາບຣີເອນໄດ້ປະທານແກ່ໂຢຮັນ, ແລ້ວໂຢຮັນຈຶ່ງສົ່ງໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຂ່າວສານຂອງເອລີຢາ, ພ້ອມທັງຂ່າວສານຕ່າງໆທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີໜຶ່ງ, ສິບສີ່ ແລະ ສິບແປດ, ແມ່ນຂ່າວສານອັນດຽວກັນແທ້ໆ.

ມັນເປັນຂ່າວສານດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ ເພາະວ່າ “ພວກຜູ້ພະຍາກອນກໍຢູ່ໃນການຍອມຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບຂອງພວກຜູ້ພະຍາກອນ.” ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຢູ່ໃຕ້ບັງຄັບ” ໃນຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນໝາຍເຖິງ “ໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ລໍາດັບ; ໃນຮູບສະທ້ອນກັບຕົນເອງໝາຍເຖິງເຊື່ອຟັງ: – ຢູ່ໃຕ້ການເຊື່ອຟັງ (ເຊື່ອຟັງ), ວາງໄວ້ໃຕ້, ປາບໃຫ້ຢູ່ໃຕ້, ເຮັດໃຫ້ເປັນຜູ້ຂຶ້ນກັບ (ຕໍ່, ແກ່), ຢູ່ໃນການຂຶ້ນກັບ (ຕໍ່, ພາຍໃຕ້), ຍອມຈໍານົນຕົນເອງແກ່.” ພວກຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ ແລະຢູ່ໃນການຂຶ້ນກັບຕໍ່ກັນແລະກັນ ບໍ່ຊັ້ນນັ້ນ ຂ່າວສານທີ່ພວກເຂົາປະກາດຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ.

ບັນດາພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ ລ້ວນແທນຂ່າວສານດຽວກັນ. ນີ້ເປັນແຜນການຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ວ່າບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກນັບວ່າເປັນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນ, ຜູ້ທີ່ຍັງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຜູ້ທີ່ “ເຂົ້າໃຈ” “ການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້” ເມື່ອພຣະທຳດານີເອນຖືກເປີດຜະນຶກ; ນີ້ເປັນພຣະປະສົງຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທີ່ໃຫ້ “ຜູ້ມີປັນຍາ” ຮັບຮູ້ຂ່າວສານພິເສດນັ້ນ ເມື່ອມັນຖືກເປີດຜະນຶກ. ການຮັບຮູ້ນັ້ນຖືກບັນລຸໂດຍການນຳໃຊ້ລະບຽບວິທີແຫ່ງການສຶກສາພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງຖືກລະບຸຢ່າງຈຳເພາະພາຍໃນພຣະຄຳພີເອງ. ລະບຽບວິທີນັ້ນຖືກດຳເນີນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບ ເອຊາຢາ 28 ໂດຍຜ່ານຂະບວນການນຳເອົາແນວຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆ ທີ່ກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ໜຶ່ງໃນພຣະຄຳພີ ມາວາງໄວ້ຄຽງຄູ່ກັນ ເພື່ອຈະສ້າງຕັ້ງເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຕ້ອງ.

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິງວອນໃຫ້ທ່ານອົດທົນ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາສະຫຼຸບບົດຄວາມນີ້ໄວ້ພຽງເທົ່ານີ້ ແລະຈະສືບຕໍ່ແນວຄວາມຄິດເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.