ຄໍາເຕືອນທີ່ຄູ່ຂະໜານກັນ - ເລກທີ່ສີ່

ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈາກພຣະທຳອິຊາຢາ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນ Tables ຂອງຮາບາກຸກ. ໃນທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈຳເປັນພຽງແຕ່ກ່າວແຕະຕ້ອງສອງສາມປະເດັນຈາກຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ ເພື່ອເພີ່ມໃສ່ການພິຈາລະນາໃນປະຈຸບັນ. ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ສະແດງເຖິງຊົນຊາດໜຶ່ງທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານ ເພາະພວກເຂົາ “ໄປ, ແລະຫງາຍຫຼັງລົງ, ແລະຖືກຫັກ, ແລະຖືກດັກຈັບ, ແລະຖືກຈັບໄປ.” ພວກເຂົາເປັນຊົນຊາດທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານໃນເລື່ອງຜູ້ທີ່ພຣະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມ “ສອນ” ໃຫ້ “ເຂົ້າໃຈ” “ຄວາມຮູ້” ຫຼື “ຄຳສອນ.” ມັນເປັນການທົດສອບທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງການເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນການທົດສອບດຽວກັນທີ່ແຍກຄົນມີປັນຍາອອກຈາກຄົນອະທຳໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 ເພາະບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງປວງສອດຄ່ອງກັນ ແລະຊີ້ບອກເຖິງອະວະສານຂອງໂລກ. ໃນພຣະທຳດານີເອນ ບົດທີ 12 “ຄົນມີປັນຍາ” ເຂົ້າໃຈ ແຕ່ “ຄົນອະທຳ” ບໍ່ເຂົ້າໃຈການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້.

ຜູ້ຄົນໃນຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາໄດ້ຖືກທົດສອບໂດຍ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາ” ຊຶ່ງ “ພວກເຂົາບໍ່ຍອມຟັງ.” ແລະ “ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາ” ສະເພາະທີ່ພວກເຂົາປະຕິເສດ ແລະທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ “ເຂົ້າໃຈ” ການເພີ່ມຂຶ້ນຂອງ “ຄວາມຮູ້” ໄດ້ນັ້ນ ຄືຫຼັກການຕາມພຣະຄຳພີທີ່ກຳນົດວິທີຈັດວາງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ບັນດາຜູ້ທີ່ລົ້ມລົງໃນຂໍ້ຄວາມຂອງອິຊາຢາໄດ້ປະຕິເສດຫຼັກການທີ່ຊີ້ວ່າ ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນ ທ່ານຈະຕ້ອງສະແຫວງຫາເສັ້ນນັ້ນ “ທີ່ນີ້ນ້ອຍໜຶ່ງ ແລະທີ່ນັ້ນນ້ອຍໜຶ່ງ.” ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະຢະໂຫວາທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດການທົດສອບຊຶ່ງພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດນັ້ນ ຄືເທັກນິກຂອງການຄັດເລືອກເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຈາກທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນ ແລ້ວນຳເອົາເສັ້ນປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຄັດເລືອກເສັ້ນໜຶ່ງນັ້ນໄປວາງຄຽງຂະໜານກັບເສັ້ນອື່ນໆຂອງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່າວເຖິງຫົວຂໍ້ດຽວກັນ. ຄວາມສຳເລັດຂອງຄວາມພາກພຽນໃນການວາງເສັ້ນຊ້ອນເສັ້ນໃນລັກສະນະນີ້ ຂຶ້ນຢູ່ກັບການນຳໃຊ້ກົດເກນທີ່ແທ້ຈິງແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງເປັນ “ຂໍ້ບັນຍັດ” ເຊັ່ນກັນ ກໍຕ້ອງຖືກນຳມາຮວບຮວມເຂົ້າດ້ວຍກັນ ແລະພົບໄດ້ທີ່ນີ້ແລະທີ່ນັ້ນພາຍໃນພຣະຄຳພີ. ພົມມະຈາຣີຂອງອິຊາຢາທີ່ສອບບໍ່ຜ່ານ ສອບບໍ່ຜ່ານເພາະພວກນາງລືມສິ່ງສຳຄັນ ຄືສິ່ງຫຼັກທີ່ພວກນາງບໍ່ຄວນລືມເລີຍ ແລະນັ້ນກໍຄື ປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ.

ພຣະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນຜູ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມສັບສົນ, ແລະຈຸດຫຼັກອັນໜຶ່ງທີ່ຢືນຢັນຄວາມຈິງນັ້ນກໍຄື ຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນໃນພຣະຄຳພີລ້ວນແຕ່ຊີ້ໄປຍັງເສັ້ນທາງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນ. ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເຫັນເຫດການທີ່ເໝືອນກັນທຸກປະການຢູ່ໃນເສັ້ນນັ້ນ, ແຕ່ມັນກໍເປັນເສັ້ນເຫດການດຽວກັນຢູ່ສະເໝີໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງໂລກ. ນັ້ນຄືເຫດການຕ່າງໆທີ່ນຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນ, ຕາມມາດ້ວຍໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ເລື່ອງລາວຂອງຜູ້ພະຍາກອນຄົນໜຶ່ງອາດເປັນເລື່ອງຂອງປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າໃນເສັ້ນປະຫວັດສາດນັ້ນ, ແຕ່ຄຳພະຍານຂອງຜູ້ພະຍາກອນອີກຄົນໜຶ່ງອາດເປັນເລື່ອງຂອງປະຊາຊົນຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ, ຫຼືຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ວາຕິກັນ, ສະຫະປະຊາຊາດ, ພໍ່ຄ້າທັງຫຼາຍຂອງແຜ່ນດິນໂລກ ຫຼື ອິສລາມ, ແຕ່ມັນກໍເປັນເສັ້ນດຽວກັນຢູ່ສະເໝີ.

ຂ່າວສານເອລີຢາຂອງມາລາຄີ ພ້ອມທັງຂ່າວສານທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ, ສິບສີ່ ແລະ ສິບແປດ, ແລະຂ່າວສານຂອງດານີເອນສິບເອັດ ແລະ ສິບສອງ ແມ່ນຂ່າວສານອັນດຽວກັນແທ້. ທັງໝົດນີ້ເປັນເສັ້ນປະຫວັດສາດດຽວກັນ, ແຕ່ແຕ່ລະສ່ວນກໍມີການສະໜອງອັນພິເສດຂອງຕົນເຂົ້າສູ່ເນື້ອເລື່ອງ.

ສິ່ງທີ່ເກືອບຈະຖືກເຂົ້າໃຈຜິດໄປທົ່ວໄປກ່ຽວກັບຂ່າວສານພິເສດນັ້ນ ກໍຄືຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ມັນຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າພຽງແຕ່ໃນຊ່ວງກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນສໍາລັບມະນຸດຈະປິດລົງ. ເມື່ອຮູ້ວ່າຂ່າວສານພິເສດນັ້ນເຕືອນເຖິງການທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນຈະປິດລົງໃນໄວໆນີ້ຢູ່ສະເໝີ, ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຕົວຢ່າງທີ່ອາດຈະແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດໃນພຣະຄໍາພີກ່ຽວກັບການປິດລົງຂອງເວລາແຫ່ງພຣະຄຸນ.

ກ່ອນທີ່ການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະຖືກປະກາດໃນພຣະວິຫານເບື້ອງເທິງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາໃນຂໍ້ທີສິບເອັດ, ຈະຕ້ອງມີຂ່າວສານຄໍາເຕືອນພິເສດທາງຄໍາພະຍາກອນຈາກພຣະທໍາພຣະນິມິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຈະມີຂ່າວສານພະຍາກອນພິເສດທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ ກ່ອນໜ້າໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ. ເມື່ອ “ເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາ” “ຄໍາພະຍາກອນແຫ່ງໜັງສືນີ້” (ຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະນິມິດ) ທີ່ເຄີຍຖືກຜະນຶກໄວ້ ຈະຕ້ອງຖືກເປີດຜະນຶກ. ຄໍາພະຍາກອນພຽງຢ່າງດຽວໃນໜັງສືພຣະນິມິດທີ່ເຄີຍຖືກຜະນຶກໄວ້ ຄື ຄໍາພະຍາກອນເລື່ອງຟ້າຮ້ອງເຈັດຄັ້ງ.

ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດສອບຂອງມະນຸດຈະສິ້ນສຸດລົງພຽງເລັກນ້ອຍ, ເມື່ອ “ເວລານັ້ນໃກ້ແລ້ວ” ຈະມີການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງພິເສດໃນພຣະຄຳພີຂໍ້ໜຶ່ງ ເຊິ່ງຊີ້ບອກເຖິງ “ເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.” ທູດສະຫວັນຜູ້ຊົງລິດໃນພຣະນິມິດບົດທີ 10 ຄື ພຣະເຢຊູຄຣິດ, ຜູ້ໄດ້ຮ້ອງສຽງດັ່ງສິງໂຕ.

ໃນຕອນສຸດທ້າຍ “ຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ” ທີ່ “ຊາຕານ” ຫລອກລວງນັ້ນ ຖືກຫລອກລວງເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ.” ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນຂໍ້ຄວາມຈາກ 2 Thessalonians ທີ່ Sister White ຫາກໍໄດ້ອ້າງເຖິງນັ້ນ ແມ່ນຄຳພາສາກຣີກຄຳຫຼັກທີ່ມີຮາກມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍອັກສອນພາສາເຮັບເຣີສາມຕົວ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງ Alpha ແລະ Omega. ມີຫຼັກຖານໃນພຣະຄຳພີຫຼືບໍ່ວ່າ ຄວາມຈິງທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເທື່ອທຳອິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຸນລັກສະນະປະການໜຶ່ງໃນພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຖືກປະຕິເສດ ແລະເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການຫລົງຜິດຢ່າງແຮງກ້າຕາມມາບໍ?

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທັມ ເທສະໂລນິກາ ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງຫຼາຍເທື່ອໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ດັ່ງນັ້ນ ໃນຈຸດນີ້ ພວກເຮົາຈະກ່າວພຽງຂໍ້ສັງເກດສັ້ນໆເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ເອີ້ນວ່າ “ການກະທໍາອັນນ່າອັດສະຈັນຂອງຊາຕານ” ນັ້ນ ກໍຄື “ການເຮັດການຂອງຊາຕານດ້ວຍລິດອຳນາດທັງປວງ ແລະ ໝາຍສຳຄັນ ພ້ອມດ້ວຍການອັດສະຈັນອັນຫຼອກລວງ” ຂອງໂປໂລ. ວຽກງານແຫ່ງການຫຼອກລວງທີ່ ຊິດເຕີ ໄວທ໌ ແລະ ໂປໂລ ໄດ້ຊີ້ບອກນັ້ນ ເລີ່ມຂຶ້ນທີ່ກົດໝາຍວັນອາທິດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ໃນພຣະທຳເທຊະໂລນິກາທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່, ໂປໂລໄດ້ລະບຸວ່າສັນຕະປາປາໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກແມ່ນດ້ວຍຄຳຮຽກສີ່ປະການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ສັນຕະປາປາແມ່ນ “ມະນຸດແຫ່ງບາບ,” ລາວແມ່ນ “ບຸດແຫ່ງຄວາມພິນາດ,” ລາວແມ່ນ “ຄວາມລັບລຶກແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຊ້າ” ແລະ “ຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ.” ໂປໂລຍັງໄດ້ໃຫ້ລັກສະນະອື່ນໆຂອງສັນຕະປາປານອກເໜືອຈາກຊື່ທັງສີ່ນີ້ອີກ, ເພາະທ່ານໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຮົາວ່າ ສັນຕະປາປາ (ຜູ້ທີ່ໃນສະໄໝຂອງໂປໂລຍັງເປັນເລື່ອງໃນອະນາຄົດ) “ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນກາລະຂອງລາວ.”

ສັນຕະປາປາ “ຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ” ແລະຫຼັກຖານພຣະຄຳພີທີ່ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດ ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ເປັນຄວາມຈິງດ້ານພຣະຄຳພີພຽງປະການດຽວ; ຄວາມຈິງດ້ານພຣະຄຳພີທີ່ແຈ້ງຊັດທີ່ສຸດວ່າສັນຕະປາປາແຫ່ງຄຣິສຕະຈັກໂຣມັນເປັນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດໃນຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະຄຳພີ ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໂດຍການອ້າງອີງທີ່ແຕກຕ່າງກັນແລະໂດຍກົງເຈັດແຫ່ງໃນພຣະຄຳພີ ຊຶ່ງລະບຸ “ເວລາ” ທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຄອບງຳແຜ່ນດິນໂລກ ຄືກັນກັບ “ເວລາ” ນັ້ນເອງທີ່ມະນຸດຊາດເອີ້ນວ່າຍຸກມືດ. ພຣະຄຳພີເປີດເຜີຍສັນຕະປາປາໃນຖານະອຳນາດສັນຕະປາປາ ໂດຍການລະບຸຊ້ຳໆເຖິງຊ່ວງ “ເວລາ” ທີ່ແນ່ນອນ ຄືຕັ້ງແຕ່ປີ 538 ຈົນເຖິງ 1798 ທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະປົກຄອງໂລກ. ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ ລາວຈະຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງລາວ.

ໂປໂລຍັງໄດ້ຊີ້ບອກອີກວ່າ ຜູ້ນັ້ນຄືສັນຕະປາປາ ຜູ້ທີ່ “ຕໍ່ຕ້ານແລະຍົກຕົນຂຶ້ນເໜືອທຸກສິ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງວ່າ ລາວນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າລາວເປັນພຣະເຈົ້າ.” ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ຂໍ້ນີ້ບົ່ງຊີ້ວ່າ ອັນຕີໄຄຣສຕ໌ໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ ເປັນສັນຍະລັກທາງສາສະໜາ. ລາວບໍ່ແມ່ນ Hitler ຫຼື Alexander the Great. ສິ່ງນີ້ຍິ່ງຈຳກັດການລະບຸຕົວຕົນໄປຍັງສັນຕະປາປາໃຫ້ແຄບລົງອີກ ເພາະລາວບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຜູ້ກົດຂີ່ທາງສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ; ລາວເປັນຜູ້ກົດຂີ່ທາງສາສະໜາຜູ້ອ້າງວ່າຕົນຢູ່ພາຍໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າ. ອັນຕີໄຄຣສຕ໌ອ້າງວ່າຕົນໄດ້ນັ່ງຢູ່ພາຍໃນຄຣິສຕະຈັກ.

ຕາມຄໍາກ່າວຂອງໂປໂລ ແລະ ດານີເອນ ເມື່ອສັນຕະປາປາຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກທີ່ລາວອ້າງວ່າເປັນຂອງຄຣິສຕຽນນັ້ນ ລາວສະແດງລັກສະນະຂອງຊາຕານ ຜູ້ທີ່ປາດຖະໜາຈະນັ່ງເທິງບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ໂປໂລ ແລະ ດານີເອນ ເພາະບັນດານັກອະທິບາຍພຣະຄໍາພີສ່ວນໃຫຍ່ຍອມຮັບວ່າ ເມື່ອໂປໂລສະແດງວ່າ ໜຶ່ງໃນລັກສະນະຂອງສັນຕະປາປາຄື ລາວເປັນຜູ້ຫຼົງຕົນເອງຢ່າງສົມບູນ ນັ້ນໂປໂລພຽງແຕ່ກໍາລັງອ້າງຄໍາພັນນາຂອງດານີເອນກ່ຽວກັບສັນຕະປາປາໃນດານີເອນບົດທີ 11 ບ່ອນທີ່ດານີເອນໄດ້ບັນທຶກໄວ້ດັ່ງນີ້:

ເມື່ອໂປໂລໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະທີ່ຫຼົງຕົນເອງຂອງສັນຕະປາປາ, ທ່ານໄດ້ຖອດຄວາມພຣະຄຳພີຂໍ້ໜຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະກ່າວວ່າ ຜູ້ນັ້ນຄືສັນຕະປາປາ ຜູ້ຊຶ່ງ “ຕໍ່ຕ້ານແລະຍົກຕົນເອງຂຶ້ນເໜືອສິ່ງທັງປວງທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະເຈົ້າ ຫຼືທີ່ມະນຸດນະມັດສະການ; ຈົນກະທັ້ງຜູ້ນັ້ນນັ່ງຢູ່ໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະເຈົ້າດຸດດັ່ງເປັນພຣະເຈົ້າ ໂດຍສະແດງຕົນວ່າຕົນເປັນພຣະເຈົ້າ.” ຂໍ້ພຣະຄຳພີໃນພຣະທຳດານີເອນທີ່ບົ່ງຊີ້ລັກສະນະຂອງສັນຕະປາປາຍັງອ້າງເຖິງ “ເວລາ” ທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອ “ເປີດເຜີຍ” ວ່າສັນຕະປາປາເປັນປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ໂດຍທ່ານບົ່ງຊີ້ວ່າສັນຕະປາປາຈະ “ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ” ຈົນກວ່າ “ພຣະພິໂລດຈະສຳເລັດ.”

“ຄວາມພິໂລດ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນປີ 1798, ດັ່ງນັ້ນ ດານີເອນໃນຂໍ້ນີ້ (ເຖິງແມ່ນວ່ານີ້ບໍ່ແມ່ນໜຶ່ງໃນເຈັດຕຳແໜ່ງໂດຍກົງໃນປື້ມດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງປະຫວັດສາດ 1260 ປີ), ແຕ່ກໍຍັງໄດ້ຊີ້ບອກໂດຍກົງເຖິງອຳນາດສັນຕະປາປາ ແລະລະບຸວ່າມັນໄດ້ຮັບ “ບາດແຜສາຫັດເຖິງຕາຍ,” ດັ່ງທີ່ໂຢຮັນເອີ້ນມັນ, ໃນປີ 1798. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ນີ້ຈຶ່ງລະບຸເຖິງການສິ້ນສຸດຂອງໄລຍະເວລາແຫ່ງການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ, ແມ່ນແຕ່ບໍ່ໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລາຂອງການປົກຄອງນັ້ນ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນັ້ນ, ໂປໂລຍັງໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງອຳນາດໜຶ່ງທີ່ຈະຂັດຂວາງບັນລັງສັນຕະປາປາບໍ່ໃຫ້ເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກໃນປີ 538, ເມື່ອທ່ານກ່າວວ່າ ຊາວເທສະໂລນີກາຜູ້ທີ່ທ່ານກຳລັງຂຽນເຖິງນັ້ນ ກໍຮູ້ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຢູ່ແລ້ວ. ທ່ານໄດ້ຍົກຄຳຖາມຂຶ້ນວ່າ, “ພວກທ່ານບໍ່ຈື່ບໍ່ຫຼື, ວ່າເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຍັງຢູ່ກັບພວກທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບອກສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແກ່ພວກທ່ານ?” ທ່ານເຕືອນພວກເຂົາວ່າ ພວກເຂົາຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ “ສິ່ງໃດທີ່ຂັດຂວາງ” (ໝາຍເຖິງ ຢັບຢັ້ງ) ບັນລັງສັນຕະປາປາ ຈົນກວ່າມັນຈະ “ຖືກເປີດເຜີຍໃນເວລາຂອງມັນ.” ອຳນາດທີ່ມາກ່ອນແລະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ບັນລັງສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ ແມ່ນອຳນາດທີ່ຄວບຄຸມໂລກຢູ່ໃນເວລາທີ່ໂປໂລຂຽນຈົດໝາຍນັ້ນ. ນັ້ນຄື ໂຣມນອກສາສະໜາ. ໂປໂລໄດ້ຂຽນວ່າ ໂຣມນອກສາສະໜາຈະ “ຖືກຍົກອອກໄປໃຫ້ພົ້ນທາງ” ເພື່ອໃຫ້ບັນລັງສັນຕະປາປາເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ.

ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ແຫຼະທີ່ໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ຮັບຮູ້ວ່າ ອຳນາດທີ່ຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ. Adventism ຍອມຮັບວ່າ ໂຄງສ້າງ ແລະດັ່ງນັ້ນ ຄວາມເຂົ້າໃຈດ້ານຄຳພະຍາກອນທັງໝົດຂອງ William Miller ໄດ້ຖືກວາງຢູ່ເທິງຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງລາວຕໍ່ພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ ແລະວ່າພຣະທຳທັງສອງເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວເຖິງອຳນາດສອງປະການທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າ ຄື ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ. ໃນຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳເທຊະໂລນິກາ Miller, ໂດຍໄດ້ຮູ້ຢູ່ແລ້ວ (ດັ່ງທີ່ພວກໂປຣແຕສຕັນທຸກຄົນໃນຍຸກຂອງລາວຮູ້ວ່າ ພຣະສັນຕະປາປາແມ່ນ antichrist); ເມື່ອລາວຮັບຮູ້ວ່າ ໂຣມນອກຮີດແມ່ນອຳນາດທາງປະຫວັດສາດທີ່ມາກ່ອນການປົກຄອງຂອງສັນຕະປາປາ ແລະວ່າ ໂປໂລໄດ້ກ່າວວ່າ ໂຣມນອກຮີດຈະຕ້ອງຖືກເອົາອອກໄປກ່ອນທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງໂລກ, ແລ້ວລາວກໍໄດ້ເຊື່ອມໂຍງສິ່ງນີ້ເຂົ້າກັບພຣະທຳດານີເອນແລະ “the daily,” ບ່ອນທີ່ມີການອ້າງເຖິງສາມເທື່ອວ່າ the daily ຈະຕ້ອງຖືກ “taken away” ກ່ອນທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາຈະເຂົ້າຄວບຄຸມໂລກ. ຄຳພະຍານຂອງໂປໂລໄດ້ເຮັດໃຫ້ Miller ເຫັນວ່າ ໂຣມນອກຮີດແມ່ນ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ແລະນັບແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ລາວກໍສາມາດຮັບຮູ້ວ່າ ອຳນາດສອງປະການທີ່ກະທຳໃຫ້ເກີດຄວາມຮ້າງເປົ່າໃນພຣະທຳດານີເອນນັ້ນ ແມ່ນ ໂຣມນອກຮີດ ແລະ ໂຣມສັນຕະປາປາ. ຄວາມຈິງນີ້ເປັນຮາກຖານຂອງຂະບວນການ Millerite. ແນ່ນອນທີ່ສຸດ Adventism ໃນປັດຈຸບັນປະຕິເສດຜົນງານຂອງ Miller, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງເຂົ້າໃຈຢູ່ວ່າ ພາບລວມນີ້ຂອງພັດທະນາການໃນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງ Miller ກ່ຽວກັບ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນ ພິສູດວ່າ ອຳນາດທີ່ໂປໂລກ່າວວ່າ “withholds” ການລຸກຂຶ້ນຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາຈົນກວ່າມັນຈະຖືກເອົາອອກໄປນັ້ນ ແມ່ນໂຣມນອກຮີດ ແລະເປັນການວິເຄາະຄວາມຄິດຂອງ Miller ໃນຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ເມື່ອຄວາມຈິງເລື່ອງ “the daily” ໃນພຣະທຳດານີເອນເປັນສັນຍາລັກຂອງໂຣມນອກຮີດ ຊຶ່ງໄດ້ມາກ່ອນອານາຈັກຂອງໂຣມສັນຕະປາປາ ທີ່ດານີເອນໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າເປັນສິ່ງອັນໜ້າສະພຶງກົວແຫ່ງຄວາມຮ້າງເປົ່າ, Miller ຈຶ່ງສາມາດຮັບຮູ້ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບອານາຈັກຕ່າງໆໃນຄຳພະຍາກອນແຫ່ງພຣະຄຳພີ, ແລະເມື່ອຈິດໃຈຂອງລາວຖືກເປີດອອກຕໍ່ຄວາມເຂົ້າໃຈເຫຼົ່ານີ້ ລາວກໍໄດ້ຮວບຮວມຊຸດຂອງຄວາມຈິງຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຮາກຖານຂອງ Adventism. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຖືກຈາລຶກໄວ້ໃນສອງຕາຕະລາງຂອງແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຮາກຖານຂອງ Adventism ແລະມັນໄດ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງການຮັບຮູ້ເລື່ອງ “time.” ປະຫວັດສາດຂອງເວລາທີ່ຮາກຖານໄດ້ຖືກວາງໄວ້ນັ້ນ ເປັນຫົວຂໍ້ຫຼັກປະການໜຶ່ງໃນ Habakkuk’s Tables.

ສິ່ງທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືກຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ ກໍຄື ວ່າ ຮາກຖານທີ່ອີງໃສ່ເວລານັ້ນໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດໂຄງສ້າງອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃຫ້ມຸມມອງທີ່ຈໍາເປັນແກ່ຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍ ເພື່ອຈະຮັບຮູ້ວ່າ ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການທີ່ໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີເປັນຮາກຖານ. ມີຄວາມຈິງປະການທໍາອິດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ຖືກວາງລົງໃນຮາກຖານນັ້ນ, ແຕ່ “ການຖວາຍເນື່ອງນິດ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ ບໍ່ແມ່ນຄວາມຈິງປະການທໍາອິດຂອງມິນເລີ. ຄວາມຈິງທີ່ຈະກາຍເປັນຫີນກ້ອນທໍາອິດໃນຮາກຖານ ຊຶ່ງມິນເລີໄດ້ຖືກຍົກຂຶ້ນມາເພື່ອກໍ່ສ້າງນັ້ນ ຄື “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງພຣະທໍາເລວີ 26, ແຕ່ຫາກປາສະຈາກຄວາມຈິງເລື່ອງ “ການຖວາຍເນື່ອງນິດ” ແລ້ວ ມິນເລີຄົງຈະບໍ່ສາມາດມອງເຫັນໂຄງສ້າງຂອງຄໍາພະຍາກອນທີ່ລາວຈໍາເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ ເພື່ອນໍາສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດ. ໂຄງສ້າງຂອງລາວ ຄືການຈັດວາງຄໍາພະຍາກອນໄວ້ໃນທັດສະນະຂອງອໍານາດສອງຝ່າຍທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການຮ້າງເປົ່າ. ມິນເລີກໍາລັງກ່າວເຖິງມັງກອນ (ໂຣມັນນອກຮີດ) ແລະ ສັດຮ້າຍ (ສັນຕະປາປາ). ທູດສະຫວັນອົງທີສາມກ່າວເຖິງມັງກອນ (ສະຫະປະຊາຊາດ), ສັດຮ້າຍ (ສັນຕະປາປາ), ແລະ ຜູ້ພະຍາກອນປອມ (ສະຫະລັດອາເມລິກາ).

ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງຍອມຮັບຄຳພະຍາກອນເກືອບທັງໝົດບໍ່ແມ່ນພຽງບາງສ່ວນ ແຕ່ແມ່ນທັງໝົດ ທີ່ພວກມິນເລີໄດ້ສະແດງໄວ້ໃນແຜນພູມຜູ້ບຸກເບີກອັນສັກສິດສອງແຜ່ນ, ບຸກຄົນນັ້ນຈຳເປັນຕ້ອງກວດສອບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ທ່ານຈະຍອມຮັບສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ ຖ້າທ່ານບໍ່ເຄີຍພິນິດພິຈາລະນາພວກມັນ? ຖ້າບຸກຄົນຜູ້ສືບສວນຄວາມຈິງພື້ນຖານເຫຼົ່ານີ້ ຖືເອົາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນຕົວໃນການທົດສອບ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຍອມຮັບຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ, ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄດ້ກໍ່ສ້າງຢູ່ເທິງສີລາ ແລະບໍ່ແມ່ນຢູ່ເທິງຊາຍ.

ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ຈະຮັບຟັງສາມາດວິເຄາະຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບເວລາໃນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການ Millerite ໄດ້, ຈຳເປັນຕ້ອງມີການພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາທາງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກແທນຄ່າໂດຍຄຳພະຍາກອນເວລາເຫຼົ່ານັ້ນ. ສິ່ງນີ້ແທນຄ່າເຖິງວຽກງານແຫ່ງການສະແດງເຫດການຕ່າງໆ ໄວ້ເທິງເສັ້ນເວລາ. ເມື່ອນັກຮຽນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໄດ້ບັນລຸເຖິງລະດັບຂອງການສືບສວນທີ່ເຂົາພິຈາລະນາຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້, ຊຶ່ງຖືກລະບຸໂດຍຊາວ Millerite ຈາກພຣະຄຳພີ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນຖືກສະໜັບສະໜູນໂດຍບັນທຶກປະຫວັດສາດ, ເຂົາຈະຢູ່ໃນຖານະທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ວ່າ ປະຫວັດສາດຢູ່ໃນຕອນຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນເວລານັ້ນ ໂດຍນັຍແຫ່ງສັນຍາລັກແລ້ວ ເປັນແບບຢ່າງຂອງປະຫວັດສາດຢູ່ໃນຕອນທ້າຍຂອງຄຳພະຍາກອນດຽວກັນນັ້ນ. ດ້ວຍຈຸດຍືນດັ່ງກ່າວນັ້ນ ນັກຮຽນຄວນຮຽນຮູ້ວ່າ ປະຫວັດສາດຍ່ອມຖືກຊ້ຳຄືນ. ເມື່ອຄວາມເຂົ້າໃຈນີ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ເຂົາຄວນເຫັນດ້ວຍວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ຕອນຕົ້ນເພື່ອສະແດງຕອນທ້າຍ.

ແລະຈາກແນວຄຳພະຍາກອນທີ່ພັນລະນາຈຸດຈົບຂອງໂລກເປັນ “ການກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານ” ນັ້ນ ຜູ້ສຶກສາຄວນຮູ້ວ່າ ມີຫີນຍອດສຸດທ້າຍກ້ອນໜຶ່ງທີ່ຖືກວາງລົງເທິງພຣະວິຫານທີ່ຖືກກໍ່ຂຶ້ນເທິງຮາກຖານ. ເຂົາຄວນຈະໄດ້ເຫັນວ່າ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານທີ່ Miller ຖືກໃຊ້ໃຫ້ນຳອອກສູ່ແສງສະຫວ່າງ (ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເພາະບໍ່ມີຮາກຖານອື່ນໃດທີ່ຈະວາງໄດ້ນອກຈາກພຣະເຢຊູຄຣິດ), ເປັນຮາກຖານທີ່ຖືກສ້າງເທິງເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງໃຊ້ເບື້ອງຕົ້ນເພື່ອສະແດງຈຸດຈົບ ຜູ້ສຶກສາຄວນຈະໄດ້ເຫັນດ້ວຍວ່າ ຫີນຍອດ, ຫີນກ້ອນສຸດທ້າຍເທິງພຣະວິຫານ—ຈະຕ້ອງຂະໜານກັບຮາກຖານ. ສຳລັບ Miller ນັ້ນ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຄືເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ແຕ່ເຖິງກະນັ້ນ ຮາກຖານນັ້ນກໍຍັງແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ໂປໂລກໍາລັງຊີ້ບອກວ່າ ວຽກງານຂອງທ່ານແມ່ນການສ້າງພຣະວິຫານໜຶ່ງ ທີ່ທ່ານໄດ້ວາງຮາກຖານ ຫຼື ການເລີ່ມຕົ້ນໄວ້. ທ່ານເປັນອັກຄະສາວົກແກ່ຄົນຕ່າງຊາດ ແລະ ທ່ານໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ວາງຮາກຖານຂອງຄຣິດຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ. ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນດຽວກັນນັ້ນ ໂປໂລຍັງຊີ້ບອກອີກວ່າ ຮ່າງກາຍຂອງພວກເຮົາເປັນພຣະວິຫານຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ຍັງມີພຣະວິຫານຂອງຊາໂລໂມນ ແລະ ພະພັກອາໄສຈາກຖິ່ນກັນດານ ຊຶ່ງລ້ວນແຕ່ມີຮາກຖານ ແລະ ທັງໝົດນັ້ນໄດ້ຮັບການແທນເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຮາກຖານທີ່ມິນເລີໄດ້ຖືກໃຊ້ໃຫ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນ ແມ່ນພຣະວິຫານຂອງລັດທິແອັດເວນຕິສຕ໌, ແລະ ຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານນັ້ນກໍແນ່ນອນທີ່ສຸດວ່າແມ່ນພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ໂດຍຈໍາເພາະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມັນແມ່ນພຣະວິຫານທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍວັດຖຸທີ່ເປັນຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ຝ່າຍຄໍາພະຍາກອນ.

ດັ່ງນັ້ນ ສີລາຍອດຈຶ່ງຕ້ອງເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດດ້ວຍເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ສີລາຍອດນັ້ນກໍຕ້ອງລວມເອົາຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອັນສູງສຸດຂໍ້ໜຶ່ງໄວ້ດ້ວຍ, ເພາະວ່າ Miller ໄດ້ຮັບຊຸດຂອງຫຼັກເກນຊຶ່ງບັນຈຸຫຼັກເກນສູງສຸດຂອງພວກ Millerites ຄື ຫຼັກການ “ປີໜຶ່ງແທນວັນໜຶ່ງ”. ຖ້າບໍ່ມີຫຼັກເກນນັ້ນ ກໍຈະບໍ່ມີການຮັບຮູ້ຄຳພະຍາກອນດ້ານເວລາ ແລະດັ່ງນັ້ນກໍຈະບໍ່ມີຮາກຖານ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄູ່ສອດຄ່ອງໃນຕອນທ້າຍ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ (ຮາກຖານ) ຄືເປັນຫຼັກເກນສູງສຸດຂໍ້ໜຶ່ງພາຍໃນຊຸດຂອງຫຼັກເກນ ທີ່ສະຖາປະນາການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຫຼັກເກນນັ້ນແນ່ນອນຄື ຫຼັກເກນແຫ່ງ “ການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດ”, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຄຸນລັກສະນະໃນພຣະອຸປນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ທີ່ບົ່ງຊີ້ຈຸດຈົບຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ.

ໃນ 2 ເທຊະໂລນິກາ ບັນດາຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບເອົາຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງເພື່ອຕົນຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງຕາມທີ່ຖືກສະແດງໂດຍຄໍາພາສາກຣີກທີ່ມີຮາກມາຈາກຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກສ້າງຂຶ້ນໂດຍສາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໃນພຣະຄໍາພີເດີມໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ”. ກຸ່ມທີ່ໄດ້ຮັບການຫລອກລວງອັນແຮງກ້າ ເພາະພວກເຂົາເຊື່ອຄໍາມຸສາ ໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະຫັນກັບໄປສູ່ທາງເກົ່າ ຄືຮາກຖານຕ່າງໆ ຂອງລັດທິແອັດເວັນຕິສ ຕາມທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນແຜນພະຍາກອນສັກສິດສອງແຜ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາມາເປັນເວລາໜຶ່ງແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ:

ໃນຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານີ້ “ບັນດາຄຣິດຈັກຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມຮັກແຫ່ງຄວາມຈິງ” ແມ່ນບັນດາຍິງພົມມະຈັນທີ່ຊົ່ວ ແລະ ໂງ່ຂອງດານີເອນ ແລະ ມັດທາຍ ທີ່ Amos 8:12 ລະບຸວ່າຈະເລີ່ມຊອກຫາຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງພຣະເຈົ້າເມື່ອມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ. ມັນສາຍເກີນໄປແລ້ວ ເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ເຊື່ອຄຳຕົວະກ່ຽວກັບຮາກຖານຂອງ Adventism. Adventism ໄດ້ເລີ່ມດື່ມດ່ຳໃນຄຳຕົວະນັ້ນເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນປີ 1863, ແລະ ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ກໍມີແຕ່ຖອຍຕົກລົງໄປຕະຫຼອດ.

ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຈະຂຽນນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຄິດວ່າເປັນເລື່ອງສ່ວນຕົວໂດຍສິ້ນເຊີງ, ແຕ່ວ່າ ມີແສງສະຫວ່າງຝ່າຍຄຳພະຍາກອນອັນໃດໃໝ່ແດ່ ທີ່ໄດ້ຖືກນຳເຂົ້າມາໃນ Adventism ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1863? Ellen White ໄດ້ກ່າວກ່ຽວກັບຂ່າວສານປີ 1888 ຂອງ Jones ແລະ Waggoner ວ່າ ນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານທີ່ນາງໄດ້ນຳສະເໜີມາເປັນເວລາຫຼາຍປີແລ້ວ. ຂ່າວສານຂອງເຂົາທັງສອງອາດຈະເບິ່ງຄືວ່າໃໝ່ ແລະ ນ່າຕົກໃຈສຳລັບ Adventism ໃນປີ 1888, ແຕ່ຄວາມໃໝ່ ແລະ ຄວາມນ່າຕົກໃຈນັ້ນ ມິໄດ້ເກີດຈາກຂ່າວສານໃໝ່, ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຕາບອດທີ່ໄດ້ຄ່ອຍໆຄອບງຳເໜືອປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 1863.

ນາງ Ellen White ໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຂະບວນການ Adventism ຢູ່ໃນສະພາບຂອງລາໂອດີເຊຍກ່ອນປີ 1863, ດັ່ງນັ້ນຄວາມຕາບອດຂອງລາໂອດີເຊຍຈຶ່ງໄດ້ເລີ່ມລຸກລານເຂົ້າມາສູ່ Adventism ແລ້ວກ່ອນປີ 1863, ແຕ່ໃນປີ 1863 ຄຣິດຈັກໄດ້ວາງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງຢ່າງເປັນທາງການ ຄວາມຈິງທີ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ Leviticus 26, ຊຶ່ງເປັນ “ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ” ອັນທຳອິດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ. ນັບແຕ່ປີ 1863 ມາ ບໍ່ເຄີຍມີແສງສະຫວ່າງທາງຄຳພະຍາກອນໃດໆທີ່ປາກົດຂຶ້ນໃນ Adventism ອີກເລີຍ! ມີຫຍັງປ່ຽນແປງ?

ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ສຸດຂອງຮາກຖານພຣະວິຫານ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກໍ່ສ້າງເທິງເວລາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ແລະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກລັດທິແອດເວັນຕິສມ໌ປະຖິ້ມໄວ້ໃນປີ 1863. ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ Miller ໄດ້ວາງລົງໃນຮາກຖານພຣະວິຫານ ຊຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງເວລາ ດັ່ງທີ່ຖືກນໍາສະເໜີໃນພຣະທໍາດານີເອນໂດຍພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Palmoni “ຜູ້ນັບຈໍານວນອັນອັດສະຈັນ” ນັ້ນ ໄດ້ຖືກປະຕິເສດ ແລະຖືກປະຖິ້ມໄວ້. ຫີນກ້ອນທໍາອິດທີ່ສຸດທີ່ Miller ຄົ້ນພົບ…

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ເລື່ອງນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.