ການສຳແດງພຣະທຳຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ໝາຍເລກໜຶ່ງ

ສະຫະລັດອາເມລິກາຖືກລະບຸໄວ້ໂດຍສະເພາະໃນພຣະຄຳພີ. ມີຫຼາຍຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ລະບຸໂດຍສະເພາະເຖິງສະຫະລັດອາເມລິກາໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ສະຫະລັດອາເມລິກາແມ່ນສັດຮ້າຍຕົວທີສອງ ຫຼື ສັດຮ້າຍທີ່ມີສອງເຂົາ ທີ່ຂຶ້ນມາຈາກແຜ່ນດິນ ແລະຫ້າມທົ່ວໂລກທັງສິ້ນບໍ່ໃຫ້ຊື້ຫຼືຂາຍ—ນອກຈາກວ່າເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນຈະມີເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ.

ໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ ມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນຫຼັກເຈັດປະການທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາ. ມັນໃຊ້ອຳນາດຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນເຮັດໃຫ້ທຸກຄົນໃນໂລກນະມັດສະການສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນກະທຳການອັດສະຈັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ມະນຸດທັງປວງເຫັນ; ມັນຫຼອກລວງຊາວໂລກທັງສິ້ນ ແລະ ສັ່ງໃຫ້ໂລກສ້າງຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍທີ່ຢູ່ກ່ອນມັນ; ມັນປະທານລົມຫາຍໃຈແກ່ຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ແລະ ຮູບນັ້ນກໍເວົ້າໄດ້; ມັນບັງຄັບໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ນະມັດສະການຮູບຈຳລອງຂອງສັດຮ້າຍ ໂດຍມີໂທດເຖິງຕາຍ; ແລະ ມັນບັງຄັບໂລກທັງສິ້ນໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍບໍ່ວ່າທີ່ໜ້າຜາກ ຫຼື ທີ່ມື ແລະ ຫ້າມການຊື້ຂາຍແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີເຄື່ອງໝາຍ ຫຼື ຊື່ ຫຼື ເລກຈຳນວນຂອງສັດຮ້າຍ.

ວຽກງານແຫ່ງການລໍ້ລວງທີ່ສັດຮ້າຍຜູ້ທີ່ຂຶ້ນມາ “ຈາກແຜ່ນດິນໂລກ” ໃນຂໍ້ທີສິບເອັດໄດ້ກະທຳນັ້ນ ມີຄວາມຫຼອກລວງແລະມີອຳນາດຢ່າງຍິ່ງ ຈົນມັນ “ຫຼອກລວງບັນດາຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ.” ໂລກທັງໝົດຈະຖືກສະຫະລັດອາເມລິກາຫຼອກລວງ. ນັ້ນຄື ຍົກເວັ້ນແຕ່ຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ—ໂລກທັງໝົດຈະຖືກຫຼອກລວງໃຫ້ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງປໍລະປັກ. ເຫດການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ນຳໜ້າການຫຼອກລວງທົ່ວໂລກນີ້ ໄດ້ເລີ່ມດຳເນີນໄປແລ້ວ.

ມີເລື່ອງລາວຈາກພຣະຄຳພີທີ່ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ຮູ້ຈັກ ແມ່ນແມ່ນຈະຮູ້ພຽງແຕ່ໃນລະດັບຜິວເຜີນກໍຕາມ. ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນກ່ຽວກັບການປະທະກັນລະຫວ່າງ ໂມເຊ ແລະ ຟາໂຣ, ດານີເອນ ແລະ ເນບູກາດເນັດຊາ ຫຼື ພຣະເຢຊູ ແລະ ປີລາດ. ຜູ້ຄົນຮູ້ຈັກເລື່ອງລາວໃນພຣະຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ດ້ວຍລະດັບຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ແຕກຕ່າງກັນ, ແຕ່ບໍ່ຈຳເປັນວ່າຈະຕະໜັກວ່າ ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ລະບຸກະສັດແລະອານາຈັກໄວ້ໂດຍກົງ ແລະຢ່າງຈົງແຈ້ງຫຼາຍ. ສິ່ງນີ້ເປັນຄວາມຈິງຢ່າງແນ່ນອນໃນກໍລະນີຂອງ ໂມເຊ, ດານີເອນ ແລະ ພຣະຄຣິດ. ອີຢິບ, ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ລ້ວນແຕ່ຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຫວັດສາດທີ່ພວກມັນໄດ້ເຮັດໃຫ້ຄຳທຳນາຍກ່ຽວກັບອານາຈັກຂອງຕົນສຳເລັດຜົນ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ.

ຄວາມຈິງທີ່ວ່າພຣະເຈົ້າບໍ່ຊົງປ່ຽນແປງເລີຍ ເຮັດໃຫ້ເຮົາສາມາດນຳໃຊ້ເຫດຜົນອັນງ່າຍໆບາງປະການໃນການພິຈາລະນາຂອງເຮົາເກືອບເຖິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນທີ່ມີສອງເຂົາໃນ Revelation ບົດ 13. ເນື່ອງຈາກເຮົາຮູ້ວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ຊົງສະແດງຄຳພະຍາກອນໄວ້ຢ່າງກົງໄປກົງມາ ໂດຍລະບຸອານາຈັກຂອງອີຢິບ ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ໃນຂະນະທີ່ແຕ່ລະອານາຈັກໄດ້ມີປະຕິສຳພັນກັບ ແລະຂົ່ມເຫັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ ເຮົາຈຶ່ງສາມາດສ້າງຂໍ້ເທັດຈິງບາງປະການເກືອບເຖິງສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນ Revelation ບົດ 13. ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນນັ້ນ ເຊັ່ນດຽວກັບອີຢິບ ບາບີໂລນ ແລະ ໂຣມ ຈະຖືກລະບຸໄວ້ຢ່າງກົງໃນຄຳພະຍາກອນພຣະຄຳພີລ່ວງໜ້າກ່ອນປະຫວັດສາດທີ່ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບຊາດນັ້ນຈະສຳເລັດຜົນ. ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວວ່າ ເຮົາສາມາດສະຖາປະນາຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ໄດ້ ໂດຍອີງໃສ່ກົດພຣະຄຳພີອັນງ່າຍ ແຕ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຂໍ້ໜຶ່ງ. ກົດນັ້ນລະບຸວ່າ ຄວາມຈິງຖືກສະຖາປະນາຂຶ້ນໂດຍອາໄສຄຳພະຍານສອງປາກ.

ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ເຖິງຄວາມພິນາດຂອງອີຢິບໃນສະໄໝບູຮານ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຊົງຈັດການກັບຟາໂຣຜູ້ກະບົດຂອງອີຢິບ. ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນໄວ້ເຖິງການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງບາບີໂລນໃນສະໄໝບູຮານ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຊົງຈັດການກັບກະສັດຜູ້ກະບົດຂອງບາບີໂລນ. ຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີໄດ້ພະຍາກອນເຖິງການຜຸດຂຶ້ນແລະການລົ້ມສະລາຍຂອງອານາຈັກໂຣມນອກສາສະໜາ ແລະໄດ້ຊີ້ບອກແລະຈັດການກັບຕົວແທນຜູ້ເສື່ອມຊົ່ວຂອງໂຣມ. ຄວາມສະໝ່ຳສະເໝີແຫ່ງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ອານາຈັກທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ—ສັດຮ້າຍຈາກແຜ່ນດິນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ—ຈະຕ້ອງຖືກຊີ້ບອກໂດຍຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີຢ່າງແນ່ນອນ.

ເມື່ອຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບສາມ ສຳເລັດຄວາມແລ້ວ, ຄຣິດຈັກຂອງພຣະເຈົ້າຈະຢູ່ໃນການເຜຊິນໜ້າກັບຜູ້ນຳທາງການເມືອງແລະທາງສາສະໜາຂອງສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກນັ້ນ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພາບປະກອບໄວ້ໃນຄຳພະຍາກອນໂດຍໂມເຊ, ດານີເອນ ແລະ ພຣະຄຣິດ. ບົດບາດຕາມຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດໃນຕອນປາຍຂອງໂລກ ເປັນຫົວຂໍ້ສຳຄັນປະການໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ. ເມື່ອພວກເຮົາຂະຫຍາຍຂໍ້ມູນຕາມພຣະຄຳພີທີ່ບົ່ງຊີ້ບົດບາດຂອງສະຫະລັດໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີນັ້ນ, ພວກເຮົາຈະໃຊ້ຫຼັກເກນທີ່ພົບໄດ້ພາຍໃນພຣະຄຳພີເອງ, ເພາະພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການຄຳນິຍາມຈາກມະນຸດ. ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຮັບກົດລະບຽບພິທີກຳ, ກົດລະບຽບດ້ານສຸຂະພາບ, ກົດສິນທຳສິບປະການ, ກົດລະບຽບສຳລັບການກະສິກຳ ແລະອື່ນໆ ອີກຫຼາຍ. ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນພຣະອົງແຫ່ງລະບຽບ.

ບັນທຶກໃນພຣະຄຳພີບໍ່ໄດ້ໃຫ້ພະຍານໃດໆທີ່ຊີ້ວ່າ ບຸກຄົນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນໂດຍພຽງແຕ່ເພີກເສີຍຕໍ່ກົດເກນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານໄວ້. ຜູ້ໃດຈະຄາດຫວັງໄດ້ວ່າຕົນຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນ ຖ້າເຂົາເພີກເສີຍກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ໃນ ແລະ ໂດຍພຣະຄຳພີ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການສຶກສາຄຳພະຍາກອນ?

ເມື່ອເຮົານຳໃຊ້ກົດເກນຕາມພຣະຄຳພີ ເຮົາຈະປ່ອຍໃຫ້ພຣະຄຳພີເປັນຜູ້ສະຖາປະນາແລະຢືນຢັນວ່າ ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງຫຼືປອມ. ເຊັ່ນດຽວກັບກົດເກນອັນຫຼາກຫຼາຍທັງປວງຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມມີຂອງປອມອັນເປັນການລຽນແບບຂອງຊາຕານຢູ່ສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອນຳກົດເກນໜຶ່ງມາໃຊ້ເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງໃດໜຶ່ງ ຈຶ່ງເປັນຄວາມຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງທີ່ທັງຄວາມຈິງທີ່ຖືກຊີ້ບອກນັ້ນ ແລະກົດເກນທີ່ນຳມາໃຊ້ ຄວນຖືກທົດສອບ.

ຈຸດປະສົງອີກປະການໜຶ່ງ, ນອກເໜືອຈາກການລະບຸບົດບາດທາງຄຳພະຍາກອນຂອງສະຫະລັດອາເມຣິກາໃນການສຶກສານີ້, ແມ່ນເພື່ອລະບຸຂ່າວສານລັບຈາກພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຊ່ອນໄວ້ຈົນເຖິງຄົນຮຸ່ນນີ້ໂດຍສະເພາະ.

ຄວາມລັບຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນ ມີຈຸດປະສົງເພື່ອໃຫ້ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບຄວາມລັບນັ້ນສາມາດຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ. ມະນຸດຈະຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພຣະບັນຍັດນັ້ນຖືກຂຽນໄວ້ເທິງຫົວໃຈຂອງເຂົາ. ຄວາມລັບທີ່ກຳລັງຖືກແກະຕາໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກຳລັງຂຽນພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າໄວ້ໃນສ່ວນເລິກພາຍໃນແລະໃນຫົວໃຈຂອງພວກເຮົາ. ຄວາມລັບທີ່ຖືກເປີດໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້ານັ້ນ ເມື່ອແລະຖ້າພວກເຂົາຍອມຮັບໂດຍຄວາມເຊື່ອ ກໍສະຖາປະນາພັນທະສັນຍາໃໝ່.

ພຣະນິມິດ 1:1–3 ຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ:

ສາມ​ຂໍ້​ທໍາ​ອິດ​ຂອງ​ພຣະ​ນິມິດ ບົດ​ທີ​ໜຶ່ງ ຊີ້​ບອກ​ວ່າ “ພຣະ​ນິມິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ” ແມ່ນ​ຂ່າວສານ​ສຸດ​ທ້າຍ​ສໍາລັບ​ມະນຸດ​ຊາດ. ມັນ​ເປັນ​ຂ່າວສານ​ຢ່າງ​ແຈ້ງ​ເຈນ, ເພາະ​ວ່າ “ພຣະ​ນິມິດ​ຂອງ​ພຣະ​ເຢຊູ​ຄຣິດ” ໄດ້​ຖືກ​ປະທານ​ແກ່​ພຣະ​ອົງ​ຈາກ​ພຣະ​ບິດາ​ໃນ​ສະຫວັນ ເພື່ອ​ສໍາແດງ​ແກ່​ບັນດາ​ຜູ້​ຮັບໃຊ້​ຂອງ​ພຣະ​ອົງ​ເຖິງ​ສິ່ງ​ທັງຫຼາຍ​ທີ່ “ຈະ​ເກີດ​ຂຶ້ນ​ໃນ​ບໍ່​ຊ້າ.”

ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ພິຈາລະນາວ່າ “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງຈັດວາງສິ່ງຕ່າງໆໄວ້ເຊັ່ນນັ້ນ ທັງໃນການປະທານຄຳພະຍາກອນ” ແລະອີກທັງ “ໃນເຫດການຕ່າງໆທີ່ຖືກພັນລະນາ.”

“ເຫດການທີ່ຖືກພັນລະນາ” ແລະຍັງລວມທັງ “ການປະທານຄຳພະຍາກອນ” ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີ່ໜຶ່ງ ໄດ້ສະແດງຢ່າງຈຳເພາະເຈາະຈົງເຖິງຂະບວນການເປັນລຳດັບຂັ້ນຕອນວ່າ ພຣະເຈົ້າຊົງສື່ສານກັບມະນຸດແນວໃດ, ແລະຍັງລະບຸອີກວ່າ ຂ່າວສານທີ່ຖືກສື່ສານນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ.”

ພຣະເຢຊູຄຣິດຈຶ່ງໄດ້ກະທໍາສອງປະການກັບຂໍ້ຄວາມທີ່ພຣະອົງຊົງໄດ້ຮັບຈາກພຣະເຈົ້າ. ພຣະອົງຊົງສົ່ງຂໍ້ຄວາມນັ້ນຜ່ານທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ ແລະພຣະອົງກໍໄດ້ຊົງສະແດງນັຍຂອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນໂດຍທາງທູດສະຫວັນອົງນັ້ນດ້ວຍ. ຈາກນັ້ນທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງໄດ້ນໍາຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄປເຖິງຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນ ຜູ້ໄດ້ບັນທຶກມັນໄວ້ ແລະໄດ້ສົ່ງໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກເພື່ອພວກເຮົາແລະທ່ານ. ສາມຂໍ້ທໍາອິດໄດ້ຖືກ “ຈັດຮູບໄວ້” ໂດຍ “ພຣະວິນຍານບໍຣິສຸດ” ເພື່ອເນັ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດທັງ “ຂໍ້ຄວາມ” ແລະ “ຂະບວນການແຫ່ງການສື່ສານ” ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການນໍາສົ່ງຂໍ້ຄວາມນັ້ນ.

ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ນຳສະເໜີຂ່າວສານສຸດທ້າຍແກ່ມະນຸດຊາດ, ແຕ່ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂ່າວສານສຸດທ້າຍເທົ່ານັ້ນ—ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນ, ພຣະຄຳທັງສາມຂໍ້ນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານ “ຄຳເຕືອນ” ສຸດທ້າຍແກ່ໂລກໜ່ວຍນີ້. ລັກສະນະທີ່ເປັນ “ຄຳເຕືອນ” ຂອງຂ່າວສານນີ້ ຖືກລະບຸໄວ້ເມື່ອມີການກ່າວເຖິງຄົນຈຳພວກໜຶ່ງວ່າເປັນ “ຜູ້ມີພອນ” ເພາະໄດ້ອ່ານ, ໄດ້ຍິນ ແລະໄດ້ຖືຮັກສາ “ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ.” ມີຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ອ່ານ ຫຼືບໍ່ຍິນ ຄຳເຕືອນທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ”. ເປັນໄປບໍ່ໄດ້ເລີຍທີ່ພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ມີພອນ. ເຫັນໄດ້ຢ່າງແນ່ຊັດວ່າ ຖ້າມີຄົນຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ເປັນຜູ້ມີພອນເພາະອ່ານ, ຍິນ ແລະຖືຮັກສາສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ເຫຼົ່ານັ້ນ, ກໍຍ່ອມມີອີກຈຳພວກໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເປັນຜູ້ມີພອນ. ຄົນໜຶ່ງຈະອ່ານ, ຈະຍິນ ແລະຈະຖືຮັກສາຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດຫຼືບໍ? ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ລາວຈະເປັນຜູ້ມີພອນ; ຖ້າບໍ່ເປັນ ລາວຈະຖືກສາບ.

ຄໍາສະແດງວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ” ໃນຂໍ້ທີສາມ ຊີ້ບອກວ່າ ມັນເປັນເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງ ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ. “ເວລານັ້ນ”—(ເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງ) “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ເວລາຈໍາເພາະໜຶ່ງກໍາລັງຈະມາເຖິງ, ເພາະມັນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ, ແລະປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ (ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍໂຢຮັນ) ເຂົ້າໃຈຂ່າວສານນັ້ນກ່ອນທີ່ “ເວລາ” ນັ້ນຈະມາເຖິງ. ໂຢຮັນໄດ້ຂຽນພຣະທໍາພຣະນິມິດປະມານຊ່ວງທ້າຍຂອງສັດຕະວັດທີໜຶ່ງ, ແຕ່ຂໍ້ພຣະຄໍາເຫຼົ່ານີ້ຊີ້ບອກວ່າ ຈະມີຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດ ຫຼັງຈາກປີ 100 ໄປອີກດົນນານ, ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະຖືກປະກາດ. ເມື່ອ “ເວລານັ້ນ” “ໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,” ຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງບັງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້” ຈະຖືກເປີດເຜີຍແກ່ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນຊຸດບົດຄວາມນີ້ ພຣະຄຳພີ ແລະ ຂໍ້ຂຽນຂອງ Ellen White ຈະຖືກນຳໃຊ້ເປັນອຳນາດອ້າງອີງເພື່ອສະໜັບສະໜູນຄຳອະທິບາຍຂອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພວກເຮົາອ້າງເຖິງ.

ພວກເຮົາຈະອ້າງອີງເຖິງກົດເກນແຫ່ງການຕີຄວາມຄໍາພະຍາກອນທີ່ William Miller ໄດ້ຮວບຮວມໄວ້ ແລະເຖິງກົດເກນທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ໃນບົດຮວບຮວມທີ່ມີຊື່ວ່າ Prophetic Keys. ພວກເຮົາຈະນໍາໃຊ້ການສຶກສາຄໍາພະຍາກອນທີ່ເອີ້ນວ່າ Habakkuk’s Tables ດ້ວຍ.

ພວກເຮົາບໍ່ມຸ່ງໝາຍທີ່ຈະກຳນົດກົດທຸກຂໍ້ທີ່ພວກເຮົານຳໃຊ້. ເພື່ອຄວາມຫຍໍ້ ພວກເຮົາຈະພຽງແຕ່ອ້າງອີງເຖິງການລວບລວມ Prophetic Keys ສຳລັບຜູ້ໃດທີ່ປາຖະໜາຈະອ່ານຫຼັກຖານຂອງກົດນັ້ນຢ່າງລະອຽດຍິ່ງຂຶ້ນ. ສ່ວນຊຸດ Habakkuk’s Tables ນັ້ນ ພວກເຮົາມຸ່ງໝາຍຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາງການນຳສະເໜີທີ່ເນື້ອຫາບາງປະເດັນ ຊຶ່ງພວກເຮົາຈະກ່າວເຖິງພຽງແຕ່ໂດຍຫຍໍ້ ໄດ້ຖືກນຳໄປພິຈາລະນາຢ່າງເລິກຊຶ້ງກວ່າ.

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາດຳເນີນການສຶກສາພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ພວກເຮົາຂໍສົ່ງເສີມການຕອບສະໜອງຈາກສາທາລະນະ, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຕອບສະໜອງພຽງແຕ່ຂໍ້ຄວາມທີ່ມີສ່ວນຊ່ວຍຕໍ່ການສຶກສາທີ່ກຳລັງດຳເນີນຢູ່ເທົ່ານັ້ນ. ຂອບເຂດຂອງການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຊຸດການນຳສະເໜີໃນປັດຈຸບັນ, ຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພວກເຮົາໃຊ້, ແລະຂໍ້ມູນທີ່ພົບໃນຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ.

ຄໍາພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ສະແດງໃຫ້ຮູ້” ມີຄວາມໝາຍວ່າ “ຊີ້ບອກ”. ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໂດຍທາງທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ” ແລະພຣະອົງໄດ້ສະແດງມັນໃຫ້ຮູ້ໂດຍທາງທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ”. ທູດສະຫວັນ “ຂອງພຣະອົງ” ຄື ກາເບຣຽນ.

ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນຖືກສົ່ງມາພ້ອມກັບຂ່າວສານ ແລະ ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານນັ້ນດ້ວຍ. ເມື່ອມະນຸດຊາດມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງໃນປະຫວັດສາດ ເມື່ອ “ເວລາໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ” ສຳລັບການປະກາດຂ່າວຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ, ຂ່າວສານສຸດທ້າຍນັ້ນກໍຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ. ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ “ຂ່າວສານ” ຫຼາຍເທື່ອຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນ ແລະ ແນ່ນອນ ຄຳພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ທູດສະຫວັນ” ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ໝາຍເຖິງຜູ້ນຳຂ່າວສານ.

ການສຳແດງຄວາມຈິງຂອງພຣະເຈົ້າທຸກຢ່າງທີ່ໄດ້ມາເຖິງໃນປະຫວັດສາດ ແນ່ນອນວ່າເປັນການສຳແດງເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ແຕ່ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 1 ແມ່ນຄຳເຕືອນຂັ້ນສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດ ແລະມັນເກີດຂຶ້ນໃນຂະນະອັນຈຳເພາະໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ເວລາ” ໜຶ່ງ. ຍັງມີຂໍ້ຄວາມອີກຕອນໜຶ່ງໃນພຣະນິມິດ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວອ້າງວ່າ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ”. ຂໍ້ຄວາມອີກຕອນນັ້ນໃຫ້ພະຍານທີສອງ ເພື່ອທົດສອບຂໍ້ອ້າງເບື້ອງຕົ້ນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວໄວ້ກ່ຽວກັບຂໍ້ 1 ຫາ 3.

ໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ພວກເຮົາພົບເຫັນຫົວຂໍ້ດຽວກັນກັບໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ. ຂະບວນການສື່ສານແລະຂ່າວສານໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງອີກຄັ້ງ ເມື່ອ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າ” “ໄດ້ຊົງສົ່ງທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງມາ ເພື່ອສະແດງແກ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງເຖິງສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້.” ແລະທັນທີທີ່ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ໄດ້ຖືກສະແດງຂ່າວສານທີ່ຊີ້ບອກເຖິງ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນໄວໆນີ້” ພຣະຄຣິດກໍຊົງປະກາດວ່າ ພຣະອົງກຳລັງສະເດັດມາໂດຍໄວ. ນີ້ຄືຂ່າວສານທີ່ນຳໜ້າການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ ແລະດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ—ເປັນຂ່າວສານດຽວກັນນັ້ນເອງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ວ່າເປັນ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ໃນຂໍ້ທີໜຶ່ງຂອງບົດທີໜຶ່ງ. ພຣະພອນທີ່ໄດ້ມີຄຳສັນຍາໄວ້ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ຖືກກ່າວຊ້ຳອີກດ້ວຍຄຳຖ້ອຍທີ່ວ່າ “ຄວາມສຸກມີແກ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນໜັງສືເຫຼັ້ມນີ້.”

ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາພົບເຫັນການຂະຫຍາຍຄວາມແຫ່ງຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃນບົດທີໜຶ່ງ; ເພາະພວກເຮົາເຫັນວ່າ ຫຼັງຈາກກາບຣີເອນໄດ້ນຳຂ່າວສານມາສົ່ງໃຫ້ແກ່ໂຢຮັນແລ້ວ ໂຢຮັນກໍຖືກຖ້ວມທົ່ວດ້ວຍຂ່າວສານນັ້ນຈົນເຂົາພະຍາຍາມນະມັດສະການກາບຣີເອນ; ແລ້ວກາບຣີເອນຈຶ່ງໃຊ້ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງໂຢຮັນນັ້ນ ເພື່ອຊີ້ແຈງວ່າ ບັນດາທູດສະຫວັນໃນສະຫວັນ, ຜູ້ພະຍາກອນໃນໂລກ, ແລະຄົນທັງປວງທີ່ຮັກສາຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຂ່າວສານນັ້ນ ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ຜູ້ຮັບໃຊ້ຮ່ວມກັນ” ຜູ້ຊຶ່ງຄວນນະມັດສະການພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສ້າງ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ.

ຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ກຳລັງບັນຍາຍເຖິງເຫດການແລະຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ໃນບົດທີໜຶ່ງ. ພວກມັນກຳລັງກ່າວຊ້ຳຖ້ອຍຄຳອັນສັດຊື່ແລະເປັນຄວາມຈິງ ຊຶ່ງສະແດງໃຫ້ຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະເຈົ້າເຫັນວ່າ ສິ່ງໃດແດ່ທີ່ຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນໃນບໍ່ຊ້າ. ຂ່າວສານນີ້ຖືກຈັດວາງອີກຄັ້ງໃນບໍລິບົດຂອງຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ໃນບົດທີຊາວສອງ ພວກເຮົາພົບຫຼັກຖານເພີ່ມອີກວ່າ ຂ່າວສານນີ້ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າ “ເວລາ” ທີ່ “ຢູ່ໃກ້ແລ້ວ” ນັ້ນ ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າເກີດຂຶ້ນໃນທັນທີກ່ອນທີ່ໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດຈະປິດລົງ, ເພາະວ່າຄຳປະກາດທີ່ວ່າ “ຜູ້ໃດບໍ່ຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດໂສໂຄກ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນໂສໂຄກຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດຊອບທຳ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຊອບທຳຕໍ່ໄປ; ແລະຜູ້ໃດບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນບໍລິສຸດຕໍ່ໄປ,” ເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງການປິດລົງຂອງໂອກາດແຫ່ງການທົດລອງ, ແລະເປັນການໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງຕໍ່ມາກໍສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ.

ໃນຕອນຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ນຳສະເໜີເລື່ອງດຽວກັນ. ການນຳສອງຂໍ້ຄວາມນັ້ນມາປະກອບກັນ ເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເຂົ້າໃຈວ່າ “ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ແມ່ນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແກ່ມະນຸດກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ່າວສານນີ້ຖືກສະແດງໂດຍນັຍຍະເປັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ມາເຖິງກ່ອນເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະປິດລົງ. ຂ່າວສານນີ້ແບ່ງມະນຸດອອກເປັນສອງຈຳພວກ ຕາມວ່າເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນອ່ານ, ຟັງ ແລະຮັກສາຂ່າວສານທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກເມື່ອ “ເວລາໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ,”—ຄືກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາຈະປິດລົງ.

ຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງຮ້ອຍປີກ່ອນ, ໃນປີ 1906, ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ໃນໄວໆນີ້ “ພວກເຮົາຈະເຂົ້າສູ່ການສຳເລັດຕາມເຫດການທັງຫຼາຍທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສະແດງແກ່ໂຢຮັນວ່າຈະຕ້ອງເກີດຂຶ້ນ.” ຂ່າວສານນັ້ນຍັງຄົງຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນປີ 1906. ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຖືກເປີດເຜີຍແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ກ່ອນໜ້າເຫດການທັງຫຼາຍຈະເກີດຂຶ້ນພຽງເລັກນ້ອຍ. ພວກເຮົາໄດ້ຖືກບອກວ່າ ໜັງສືພຣະນິມິດ “ເປັນດັ່ງທີ່ຊື່ຂອງມັນບົ່ງບອກແທ້ໆ,—ເປັນການເປີດເຜີຍເຖິງເຫດການອັນສຳຄັນທີ່ສຸດທັງຫຼາຍ ຊຶ່ງຈະເກີດຂຶ້ນໃນວັນສຸດທ້າຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງໂລກນີ້.”

ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນຖືກເປີດເຜີຍຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະສາມາດໃຫ້ຄຳເຕືອນໄດ້ ເພື່ອວ່າຜູ້ທີ່ກຳລັງໄດ້ຍິນຄຳເຕືອນນັ້ນຈະ “ມີໂອກາດຕຽມພ້ອມສຳລັບເຫດການຕ່າງໆທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໄມ່ຊ້ານີ້.” ເປັນສິ່ງທີ່ຄວນສັງເກດວ່າ (ເພາະໂຢຮັນເປັນຕົວແທນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນປະຫວັດສາດໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຂ່າວສານນີ້ຈະຖືກປະກາດ), ວ່າໂຢຮັນໄດ້ລະບຸສອງປະເດັນທີ່ເຂົາຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ເປັນ “ເພາະຄວາມໄວ້ວາງໃຈອັນສັດຊື່ຂອງເຂົາໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄຳພະຍານຂອງພຣະຄຣິດ,” ທີ່ເຮັດໃຫ້ເຂົາ “ຖືກເນລະເທດໄປຍັງເກາະປັດໂມ.” ເຂົາຖືກເນລະເທດເພາະເຂົາຍອມຮັບທັງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງເປັນ “ຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ.”

ໂຢຮັນກຳລັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນໜຶ່ງໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງເຂົ້າໃຈຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະຖືກຂົ່ມເຫັງເພາະຍຶດໝັ້ນທັງພຣະຄຳພີ ແລະພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງ ຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າພຣະບິດາ ແລະ ບັນດາຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໄດ້ຖືກເນັ້ນຢ່າງເດັ່ນຊັດ. ບົດທີຊາວສອງໄດ້ເພີ່ມເຕີມເນື້ອເລື່ອງກ່ຽວກັບຂະບວນການສື່ສານນັ້ນ. ຂໍ້ຄວາມສອງຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະ ເມື່ອນຳມາພິຈາລະນາຮ່ວມກັນ ກໍສະແດງລາຍລະອຽດເຖິງບົດບາດຂອງໂຢຮັນໃນພາບປະກອບແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ທ່ານບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຂຽນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ປະກາດສານແຫ່ງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍ.

ໂຢຮັນໄດ້ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” “ສິ່ງຕ່າງໆ” ທີ່ປະກອບເປັນຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຂຽນ ແລະສົ່ງຂ່າວສານນັ້ນໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ.

ສິ່ງທີ່ລາວ “ໄດ້ຍິນ” ແລະ “ໄດ້ເຫັນ” ນັ້ນ ລາວໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ຂຽນລົງແລະສົ່ງໄປຫາຄຣິດຈັກທັງເຈັດໃນແຂວງອາເຊຍນ້ອຍ, ແຕ່ເມື່ອເຖິງເຣື່ອງຄຣິດຈັກແຕ່ລະແຫ່ງ ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກຂໍ້ຄວາມແກ່ໂຢຮັນໂດຍກົງ, ເພາະວ່າຂໍ້ຄວາມທຸກສະບັບທີ່ສົ່ງເຖິງຄຣິດຈັກທັງເຈັດ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາວ່າ “ແລະຈົ່ງຂຽນເຖິງທູດສະຫວັນແຫ່ງຄຣິດຈັກໃນ ….” ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກຂໍ້ຄວາມເປັນລາຍບຸກຄົນແກ່ຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກແກ່ໂຢຮັນໂດຍການບອກຄຳ, ແລະພຣະເຢຊູຍັງໄດ້ຊົງບອກໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ, ແລະມີຄັ້ງໜຶ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງບອກໂຢຮັນວ່າ “ຢ່າ” ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ.

ໂຢຮັນ​ໄດ້​ຮັບ​ຄໍາ​ບັນຊາ​ໃຫ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ສິ່ງ​ທີ່​ຟ້າ​ຮ້ອງ​ເຈັດ​ປະການ​ໄດ້​ກ່າວ​ອອກ​ມາ, ແລະ​ໃນ​ການ​ກະທໍາ​ເຊັ່ນ​ນັ້ນ​ທ່ານ​ກໍ​ໄດ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ຂ່າວສານ​ຂອງ​ຟ້າ​ຮ້ອງ​ເຈັດ​ປະການ​ນັ້ນ, ເໝືອນ​ດັ່ງ​ທີ່​ດານີເອນ​ໄດ້​ຮັບ​ຄໍາ​ບັນຊາ​ໃຫ້​ປິດ​ຜະນຶກ​ໜັງສື​ຂອງ​ທ່ານ​ໄວ້​ຈົນ​ເຖິງ​ເວລາ​ສຸດທ້າຍ.

ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກຳລັງຊີ້ບອກຢູ່ ຄື ທັງໃນຕອນທ້າຍແລະຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ ໄດ້ລະບຸເຖິງຂ່າວສານໜຶ່ງ. ຂະບວນການໃນການສື່ສານຂ່າວສານນັ້ນກໍໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ເຊັ່ນກັນ. ບົດບາດທີ່ໂຢຮັນມີໃນການສື່ສານຂ່າວສານນັ້ນ ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງໂດຍຈົງເຈາະ. ບາງຄັ້ງທ່ານພຽງແຕ່ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ໃນບາງເທື່ອ ທ່ານໄດ້ຮັບການບອກຄຳຕໍ່ຄຳໃຫ້ຂຽນ, ແລະໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ທ່ານຖືກບອກບໍ່ໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ຍິນ. ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກປະທານຈາກພຣະບິດາ ແກ່ພຣະເຢຊູ, ແກ່ກາບຣີເອນ, ແລ້ວຈຶ່ງເຖິງຜູ້ພະຍາກອນໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບໜ້າທີ່ໃນການຂຽນຂ່າວສານນັ້ນແລະສົ່ງໄປຍັງບັນດາຄຣິສຕະຈັກ.

ອາດເປັນໄດ້ທີ່ຈະອ່ານຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນໂດຍບໍ່ຮັບຮູ້ຫຼັກການແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ຖືກຊີ້ບອກຢູ່ໃນຄຳສັ່ງໃຫ້ໂຢຮັນຂຽນ. ການຂຽນບັນທຶກ “ສິ່ງທັງຫຼາຍ” ທີ່ໄດ້ເຫັນແລະໄດ້ຍິນ ແມ່ນການບັນທຶກປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນ ເພາະໃນສະໄໝຂອງໂຢຮັນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍ” ເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ມີຢູ່ແລ້ວ. ການບັນທຶກປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນ ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນກໍເປັນການຂຽນບັນທຶກສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນອະນາຄົດພ້ອມກັນໄປດ້ວຍ ແມ່ນຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ. ໂຢຮັນຖືກນຳໃຊ້ເພື່ອເນັ້ນຢ້ຳແລະສະແດງໃຫ້ເຫັນຫຼັກການນັ້ນໂດຍກົງ ພ້ອມທັງຄວາມສຳຄັນຂອງມັນ ເພາະໂດຍແທ້ແລ້ວລາວໄດ້ຖືກບອກໃຫ້ຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່, ແລະ” ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ເຈົ້າກໍຈະກຳລັງຂຽນ “ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນພາຍຫຼັງ” ເພາະປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍ. ເທັກນິກແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນີ້ເປັນລາຍເຊັນຂອງພຣະເຢຊູ ເພາະລາຍເຊັນຄືຊື່ ແລະພຣະນາມຂອງພຣະອົງໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດຄື ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ພຣະອົງຊົງລະບຸຈຸດສິ້ນສຸດໄວ້ຄຽງຄູ່ກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ.

ພວກເຮົາກຳລັງເລີ່ມການສຶກສາ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ແລະໃນຂະນະນີ້ກຳລັງພິຈາລະນາສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງບົດທີໜຶ່ງ. ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ມີຊື່ວ່າ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຖືກສື່ສານຈາກພຣະບິດາເຈົ້າໃນສະຫວັນ ໄປຫາພຣະເຢຊູ ໄປຫາກາເບຣີເອນ ໄປຫາໂຢຮັນ ຜູ້ທີ່ບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນໄວ້ໃນໜັງສືເພື່ອສົ່ງໄປຫາຄຣິດຕະຈັກທັງຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກວ່າຂ່າວສານນີ້ຖືກເອີ້ນຢ່າງຊັດເຈນໂດຍກົງວ່າ “ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ” ຈຶ່ງເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຈະສັງເກດວ່າ ໃນບັນດາອົງປະກອບທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ແກ່ມະນຸດຜ່ານພຣະວັດຈະນະທີ່ດົນໃຈ ອັນເປີດເຜີຍພຣະຄຣິດນັ້ນ ລັກສະນະອັນໜຶ່ງຂອງວ່າພຣະເຢຊູຄືຜູ້ໃດ ແລະພຣະອົງເປັນສິ່ງໃດ ໄດ້ຖືກສະແດງໃຫ້ເຫັນໃນກິດຈະກຳຂອງໂຢຮັນໃນການບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານກໍຍັງໄດ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະຍັງມາເຖິງອີກດ້ວຍ.

ຄວາມຈິງເລື່ອງການທີ່ປະຫວັດສາດຊ້ຳຮອຍນັ້ນ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເມື່ອໂຢຮັນຂຽນຄຳເຕືອນສຳລັບຍຸກແລະສະໄໝຂອງທ່ານ ຊຶ່ງກໍເປັນຄຳເຕືອນສຳລັບເວລາໃນອະນາຄົດດ້ວຍ. ເມື່ອໂຢຮັນຂຽນເຖິງຄຣິສຕະຈັກເຈັດແຫ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນ ທ່ານກໍກຳລັງຂຽນຄຳເຕືອນເຖິງຄຣິສຕະຈັກຄຣິດສະຕຽນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກດ້ວຍ. ຄຸນລັກສະນະປະການນີ້ໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເມື່ອພຣະຄຣິດຖືກເອີ້ນວ່າ Alpha ແລະ Omega ຫຼື ຕົ້ນ ແລະ ປາຍ ຫຼື ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ. ແທ້ທີ່ສຸດແລ້ວ ພຣະຄຳພີໄດ້ຊີ້ບອກວ່າ ຄຸນລັກສະນະປະການນີ້ໃນພຣະອຸປະນິສັຍຂອງພຣະຄຣິດ ແມ່ນສິ່ງທີ່ພິສູດວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວເທົ່ານັ້ນ.

ໃນບົດທຳອິດຂອງພຣະນິມິດ ພວກເຮົາເຫັນພຣະເຢຊູຊົງສະແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອັນຟາແລະໂອເມກາ.

ມີຄວາມຈິງຫຼາຍປະການຢູ່ໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້, ແຕ່ໃນທີ່ນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນພຽງວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນໄດ້ຍິນພຣະສຸຣະສຽງຂອງພຣະຄຣິດອັນດັງດຸດສຽງແກ ແລະໄດ້ຫັນໄປເພື່ອເບິ່ງວ່າພຣະອົງຜູ້ໃດຊົງກ່າວກັບທ່ານ, ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນຖານະມະຫາປະໂຣຫິດແຫ່ງສະຫວັນ ຢູ່ໃນສະຖານບໍຣິສຸດແຫ່ງພຣະວິຫານສັກສິດຝ່າຍສະຫວັນ. ຈາກນັ້ນພຣະເຢຊູຈຶ່ງຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega ແລະເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ໃນຂ່າວສານນັ້ນ ແລະໃນການຖ່າຍທອດຂອງມັນໃນສາມຂໍ້ທຳອິດ ພວກເຮົາໄດ້ພົບແນວສາຍແຫ່ງຄວາມຈິງອັນໜຶ່ງ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບແນວສາຍແຫ່ງຄວາມຈິງຢູ່ຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ. ໃນຖານະ Alpha ແລະ Omega ພຣະເຢຊູຊົງສະແດງຕອນຈົບດ້ວຍຕອນເລີ່ມຕົ້ນ, ສິ່ງສຸດທ້າຍດ້ວຍສິ່ງທຳອິດ. ໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ເໝືອນດັ່ງໃນຕອນຕົ້ນ ພຣະອົງກໍຊົງສຳແດງພຣະອົງອີກຄັ້ງວ່າເປັນ Alpha ແລະ Omega.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ພັນລະນາຢ່າງລະມັດລະວັງວ່າ ເມື່ອໂຢຮັນບັນທຶກຂ່າວສານນັ້ນ ຂ່າວສານນັ້ນຈະຕັ້ງຢູ່ເທິງຫຼັກການທີ່ວ່າ ການເລີ່ມຕົ້ນເປັນພາບສະແດງຂອງຈຸດຈົບ. ຂ່າວສານນີ້ເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ຖືກເປີດເຜີຍໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ແລະຄວາມຈິງດຽວກັນນັ້ນກໍເປັນສິ່ງສຸດທ້າຍທີ່ຖືກກ່າວໃນພຣະທຳນີ້. ແລະໃນຄຳພະຍານທັງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດນັ້ນ ພຣະເຢຊູຊົງຊີ້ບອກພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລະຟາແລະໂອເມກາ ເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ ແລະເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ.

ສາມຂໍ້ທຳອິດແຫ່ງພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸຂ່າວສານແຫ່ງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດ. ນີ້ແມ່ນຄຳເຕືອນທີ່ມາກ່ອນໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍ ແລະການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະຄຣິດ. ຂ່າວສານແຫ່ງການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໄດ້ຖືກ “ສົ່ງມາແລະສຳແດງໂດຍໝາຍສຳຄັນ” “ໂດຍທູດສະຫວັນຂອງພຣະອົງ.”

ຂໍ້ຄຳເຕືອນອັນດຽວກັນນັ້ນ ຕໍ່ມາໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ແລະມັນຍັງຖືກນຳສະເໜີເປັນທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນພຣະນິມິດບົດທີ 14 ອີກດ້ວຍ.

ຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແມ່ນຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນເປັນຄຳເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ເພາະວ່າມັນລະບຸການທົດສອບຄັ້ງສຸດທ້າຍສຳລັບມະນຸດຊາດໂດຍກົງ. ຍັງມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງທີ່ຕິດຕາມມາ ແລະຮ່ວມກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະທູດສະຫວັນອົງນັ້ນກໍເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຊັ່ນດຽວກັນ.

ຂ່າວສານທີ່ເປັນພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໄດ້ຖືກນໍາສະແດງໄວ້ໃນບົດທີ 1, ບົດທີ 14, ບົດທີ 18 ແລະ ບົດທີ 22. ຂ່າວສານນັ້ນຖືກສື່ໝາຍໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ ຜູ້ທີ່ໃນການອ້າງອີງຄັ້ງທໍາອິດແລະຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະນິມິດ ຖືກລະບຸວ່າເປັນທູດສະຫວັນຄາບຣີເອນ, ແລ້ວໃນບົດທີ 14 ແລະ 18 ຂ່າວສານນັ້ນກໍຖືກນໍາສະແດງໃນເຊີງສັນຍາລັກໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງທີ່ບິນຢູ່ໃນສະຫວັນ ຫຼື ລົງມາຈາກສະຫວັນ.

ທູດສະຫວັນອົງທີ່ລົງມາຈາກສະຫວັນໃນບົດທີສິບແປດ ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃນບົດທີສິບ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ ແລະວາງຕີນຂ້າງໜຶ່ງໄວ້ເທິງແຜ່ນດິນ ແລະອີກຂ້າງໜຶ່ງເທິງທະເລ. ທູດສະຫວັນອົງນັ້ນມີໜັງສືມ້ວນເຫຼັ້ມໜຶ່ງ ທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ກິນ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ປາກຂອງລາວຫວານ ແຕ່ທ້ອງຂອງລາວຂົມ. ໜັງສືມ້ວນທີ່ໂຢຮັນກິນນັ້ນແມ່ນຂ່າວສານໜຶ່ງ ແລະຂ່າວສານທີ່ຖືກແທນໂດຍໜັງສືມ້ວນນ້ອຍນັ້ນ ກໍເປັນແບບຢ່າງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບແປດ ດັ່ງນັ້ນ ມັນຈຶ່ງເປັນການເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍເຊັ່ນກັນ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການບອກວ່າ ຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຖືກສົ່ງມາ ແລະຖືກສະແດງໂດຍທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງ; ແລະເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາຄົ້ນຫາຢ່າງໃກ້ຊິດເຖິງຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍທີ່ຖືກພັນລະນາໄວ້ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ, ພວກເຮົາພົບວ່າມີເຈັດຄັ້ງທີ່ທູດສະຫວັນເປັນເຄື່ອງໝາຍແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໃນກໍລະນີທຳອິດ ແລະກໍລະນີສຸດທ້າຍ ທູດສະຫວັນນັ້ນຄື ກາບຣີເອນ. ຕໍ່ມາໃນພຣະນິມິດບົດ 10 ພວກເຮົາເຫັນທູດສະຫວັນອົງໜຶ່ງລົງມາ ໂດຍມີປຶ້ມນ້ອຍຢູ່ໃນມືຂອງທ່ານ. ໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ພວກເຮົາມີທູດສະຫວັນອີກສາມອົງ ທັງໝົດລ້ວນແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ແລ້ວໃນພຣະນິມິດບົດ 18 ພວກເຮົາມີທູດສະຫວັນອີກອົງໜຶ່ງ ຊຶ່ງແທນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍອັນດຽວກັນນັ້ນ. ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍເຈັດປະການຖືກແທນໂດຍທູດສະຫວັນ. ອົງທຳອິດ ແລະອົງສຸດທ້າຍ ຄື ທູດສະຫວັນກາບຣີເອນ; ແລະທູດສະຫວັນຫ້າອົງທີ່ຢູ່ລະຫວ່າງອົງທຳອິດກັບອົງສຸດທ້າຍນັ້ນ ເປັນທູດສະຫວັນໃນຄວາມໝາຍເຊິງສັນຍະລັກ.

ແນ່ນອນວ່າ ແຕ່ລະໃນເຈັດຄຣິສຕະຈັກກໍມີທູດສະຫວັນຂອງຕົນເຊັ່ນກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາກຳລັງນຳສານໄປຫາຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍທີ່ພວກເຮົາໄດ້ກ່າວພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ເປັນຂ່າວສານທີ່ມີໂລກທັງໝົດເປັນຜູ້ຮັບສານ.

ແຕ່ລະເສັ້ນຄຳພະຍາກອນທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ຄວນໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດໃກ້ຊິດ ແລະປັບໃຫ້ສອດຄ່ອງກັນ, ແຕ່ໃນຂະນະນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາພຽງແຕ່ກຳນົດຫຼັກການພື້ນຖານຂອງ Alpha ແລະ Omega. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນການອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ “ເມັດພັນ” ຖືກກ່າວເຖິງໃນພຣະຄຳພີ ແມ່ນໃນ Genesis 1:11 ບ່ອນທີ່ພວກເຮົາຖືກບອກວ່າ ເມັດພັນຈະເກີດຜົນ “ຕາມຊະນິດຂອງມັນ.” ການກ່າວເຖິງເມັດພັນເປັນຄັ້ງທຳອິດ ເນັ້ນຢ້ຳວ່າມັນມີ DNA ທີ່ຈຳເປັນເພື່ອສືບພັນຕົນເອງ. ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນເມັດພັນ.

ເມັດພັນໜຶ່ງ, ຊຶ່ງແມ່ນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ມີ DNA ທັງໝົດທີ່ຈໍາເປັນເພື່ອຜະລິດຕົ້ນພືດທີ່ສົມບູນແບບ. ການກ່າວເຖິງເລື່ອງໃດໜຶ່ງເປັນຄັ້ງທໍາອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບັນຈຸອົງປະກອບທັງໝົດຂອງເລື່ອງນັ້ນທີ່ມີຢູ່. ຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທໍາອິດ.” ຍິ່ງກວດສອບກົດນີ້ຢ່າງໃກ້ຊິດເທົ່າໃດ ມັນກໍຍິ່ງເປັນທີ່ແນ່ນອນຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ.

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການອະທິບາຍເລື່ອງອານຟາແລະໂອເມກາ ແລະນິຍາມຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າວ່າເປັນເມັດພັນ, ສົມຄວນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຈາກຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ອ້າງໃນພຣະທຳມັດທາຍ ເຖິງບາງປະເດັນທີ່ກ່ຽວເນື່ອງ ສຳລັບການພິຈາລະນາພຣະນິມິດ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດກຳລັງກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ.

ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ໄດ້ສະເໜີພະຍານສາມປະການ (ໂປໂລ, ເປໂຕ ແລະ Ellen White) ເພື່ອເປັນພະຍານຢືນຢັນຄວາມຈິງວ່າ ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງໝົດກໍາລັງກ່າວເຖິງວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຊຶ່ງເປັນເວລາດຽວກັນທີ່ຄວາມລັບໃນພຣະທຳພຣະນິມິດຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນມັດທາຍບົດທີສິບສາມ ເມື່ອພຣະເຢຊູຕັດວ່າ, “ຕາຂອງພວກທ່ານເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນເຫັນ; ແລະຫູຂອງພວກທ່ານກໍເປັນສຸກ ເພາະພວກມັນໄດ້ຍິນ. ເພາະເຮົາບອກຄວາມຈິງແກ່ພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ພະຍາກອນແລະຄົນຊອບທຳເປັນອັນຫຼາຍ ໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານເຫັນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ; ແລະທີ່ຈະໄດ້ຍິນສິ່ງທີ່ພວກທ່ານໄດ້ຍິນ ແຕ່ກໍບໍ່ໄດ້ຍິນ,” ພຣະອົງກໍາລັງຊົງສະແດງພຣະພອນດຽວກັນນັ້ນທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງນໍາສະເໜີຄໍາອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານ ແລ້ວບັນດາສາວົກກໍຖືກນໍາໃຫ້ເຂົ້າມາສົນທະນາກັບພຣະອົງເກືອບກັບຄໍາອຸປະມານັ້ນ. ແຕ່ກ່ອນທີ່ພວກເຂົາຈະຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ປະຕິສຳພັນກັບພຣະເຢຊູ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວໄວ້ສໍາລັບພວກເຂົາ ແລະສໍາຄັນຍິ່ງກວ່ານັ້ນສໍາລັບພວກເຮົາວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູສໍາລັບຟັງ ກໍໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຟັງ.”

ພຣະເຢຊູຊົງປະທານຄໍາອຸປະມານີ້ ແລະຊົງສະຫຼຸບດ້ວຍຄໍາເຕືອນແກ່ຜູ້ທີ່ຈະຟັງ. ຈາກນັ້ນ ພວກສາວົກຈຶ່ງຖືກນໍາເຂົ້າສູ່ການສົນທະນາ ທີ່ໃນນັ້ນພຣະເຢຊູຊົງກ່າວເຖິງຢ່າງນ້ອຍສາມແນວຄິດທີ່ສໍາຄັນ. ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ, ແລະໃນການກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງຊົງອ້າງເຖິງຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຈາກພຣະທໍາເອຊາຢາ ເພື່ອເປັນພະຍານທີສອງກ່ຽວກັບຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ (ເພາະຈົ່ງຈໍາໄວ້ວ່າ ທັງໝົດນີ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນບໍລິບົດຂອງຜູ້ທີ່ຈະຟັງ). ແນວຄິດທີສາມທີ່ພຣະອົງຊົງນໍາສະເໜີ ນອກເໜືອຈາກຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ ແລະພຣະທໍາເອຊາຢາໃນຖານະເປັນພະຍານທີສອງ ຄືຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ ຈຶ່ງເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກຟັງໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ຟັງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະນິມິດບົດທີໜຶ່ງ. ໃນສາມຂໍ້ທໍາອິດນັ້ນມີຜູ້ຟັງສອງຝ່າຍ ເຫມືອນດັ່ງທີ່ໃນມັດທາຍບົດທີສິບສາມມີຜູ້ຟັງສອງຈໍາພວກ. ມັດທາຍບົດທີສິບສາມພຽງແຕ່ເພີ່ມຄວາມເຂົ້າໃຈບາງປະການ ກ່ຽວກັບວິທີອັນຫຼາກຫຼາຍທີ່ຜູ້ທີ່ປະຕິເສດຈະຟັງ ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ຟັງ. ແລະພະຍານຂອງເອຊາຢາກໍເພີ່ມເຕີມຕໍ່ຂ່າວສານທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງຟັງຍິ່ງຂຶ້ນອີກ.

ແນ່ນອນ, ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ຈາກພຣະທຳເອຊາຢາເປັນສິ່ງທີ່ນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄວາມເລິກຊຶ້ງຂອງຫົວຂໍ້ທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ມັນໄດ້ກ່າວເຖິງ. ຫຼາຍຫົວຂໍ້ໃນບັນດາຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກກ່າວຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນ ຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈະພຽງແຕ່ສະຫຼຸບຈຸດຕ່າງໆຈາກຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ທີ່ສະໜັບສະໜູນການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາກ່ຽວກັບການທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ອ້າງອີງພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງວ່າເປັນເມັດພັນ.

ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາແລ້ວວ່າ ອີຊາຢາໃນຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ພະຍາກອນ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ທີ່ສຳຄັນຍິ່ງສຳລັບປະເດັນຂອງພວກເຮົາ, ອີຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາຊົນຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມບາບ ໃນຂະນະທີ່ຍັງປະຕິບັດພາລະໜ້າທີ່ຢູ່ພາຍໃນຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າ. ຈົນກວ່າອີຊາຢາຈະໄດ້ຮັບນິມິດແຫ່ງພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ, ເຂົາກໍບໍ່ໄດ້ຮັບຮູ້ຄວາມບາບຜິດຂອງຕົນເອງ. ເຂົາເປັນຊາວລາໂອດີເກຍ; ເຂົາຕາບອດ.

ນິມິດນັ້ນ “ເປັນຕົວແທນສະພາບຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ.” ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍແມ່ນຊາວລາໂອດີເຊຍ.

ເມື່ອຄັ້ງໜຶ່ງ ຫຼັງຈາກທີ່ອິຊາຢາໄດ້ກັບໃຈອອກຈາກສະພາບລາໂອດີເຊຍຂອງຕົນແລ້ວ, ທ່ານໄດ້ອາສາສະໝັກທີ່ຈະນໍາຂ່າວສານແຫ່ງຄໍາເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍໄປສູ່ໂລກ. ຂໍ້ສາມໃນບົດທີຫົກເຊື່ອມໂຍງປະຫວັດການພະຍາກອນຂອງອິຊາຢາເຂົ້າກັບປະຫວັດການພະຍາກອນຂອງ Revelation ສິບແປດ ເມື່ອທູດສະຫວັນອົງນັ້ນລົງມາ ແລະເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນໂລກສະຫວ່າງໄສວຍພຣະສິລິຂອງທ່ານ.

ເອຊາຢາກໍາລັງເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນໄລຍະເວລາທີ່ທູດສະຫວັນໃນ Revelation 18 ລົງມາ, ເພາະເມື່ອທ່ານຖືກນໍາເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານສະຫວັນ ທ່ານໄດ້ຍິນເສຣາຟິມປະກາດວ່າ “ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ, ບໍລິສຸດ ແມ່ນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈອມໂຍທາ: ແຜ່ນດິນໂລກທັງສິ້ນເຕັມໄປດ້ວຍພຣະສະຫງ່າຣາສີຂອງພຣະອົງ.” ເອຊາຢາ, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຢຮັນໃນ Revelation, ເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ປະກາດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ໂຢຮັນເອີ້ນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ “ຜູ້ເຫຼືອຢູ່,” ແລະເອຊາຢາເອີ້ນພວກເຂົາວ່າ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ,” ຫຼື ສ່ວນສິບ. ຄໍາຮາກໃນພາສາເຮັບເຣີ ໝາຍຄວາມວ່າ “ຖວາຍສ່ວນສິບ.”

ຄໍາຖາມແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນວ່າ “ອີກດົນປານໃດ?” ທີ່ອິຊາຢາໄດ້ຖາມນັ້ນ ໄດ້ຖືກຖາມຊ້ໍາແລ້ວຊ້ໍາອີກໃນພຣະຄໍາຂອງພຣະເຈົ້າ (ແລະເພື່ອຄວາມກະທັດຮັດ ຄໍາຕອບຂອງຄໍາຖາມ “ອີກດົນປານໃດ?” ກໍຄື ມັນໝາຍເຖິງການມາຮອດຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດແຫ່ງຊາດໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ.) ຕາມຄໍາຂອງ Ellen White ໃນເວລານັ້ນ “ການຫັນຫຼັງຈາກພຣະເຈົ້າຂອງຊາດຈະຖືກຕິດຕາມດ້ວຍຄວາມພິນາດຂອງຊາດ,” ແລະຕາມອິຊາຢາ ມັນແມ່ນເວລາທີ່ “ເມືອງທັງຫຼາຍຈະຖືກທໍາລາຍຈົນບໍ່ມີຜູ້ອາໄສຢູ່, ແລະເຮືອນທັງຫຼາຍຈະປາດສະຈາກມະນຸດ, ແລະແຜ່ນດິນຈະຮ້າງເປົ່າຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະພຣະຢາເວຈະໄດ້ຊົງຍ້າຍມະນຸດໃຫ້ໄປໄກ, ແລະຈະມີການປະຖິ້ມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ.” “ການປະຖິ້ມອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢູ່ກາງແຜ່ນດິນ” ນັ້ນ ຄື “ຫຼາຍຄົນ” ທີ່ຖືກຄວໍ້າລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ຕາມ Daniel 11:41. ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄືບຸກຄົນໃນ Isaiah ຫົກ ແລະ Matthew ສິບສາມ ທີ່ມີຕາແຕ່ບໍ່ເຫັນ ແລະມີຫູແຕ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແລະຍັງລວມເຖິງຜູ້ເຫຼົ່ານັ້ນໃນ Revelation ສາມ ທີ່ປະຕິເສດຄໍາຕັກເຕືອນຕໍ່ຄຣິສຕະຈັກ Laodicean.

ອິຊາຢາໄດ້ຮັບນິມິດເຫັນພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ. ອິຊາຢາເປັນຕົວແທນຂອງ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ຫຼື ສ່ວນສິບ ທີ່ “ກັບຄືນມາ” ແລະ “ຈະຖືກກິນ” ດັ່ງຕົ້ນໄມ້. ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຖືກກິນ” ໝາຍເຖິງການຖືກເຜົາຜານດ້ວຍໄຟ. ແຕ່ “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ນັ້ນມີ “ເນື້ອແກ່ນ” ຢູ່ພາຍໃນ ຊຶ່ງໄຟບໍ່ອາດເຜົາຜານໄດ້. ສະນັ້ນ ເຫັນໄດ້ຊັດວ່າ ເກົ້າສ່ວນສິບບໍ່ມີເນື້ອແກ່ນນັ້ນຢູ່ພາຍໃນກະມັງ? ໄຟທີ່ຖືກພາບພັນວ່າກິນແລະເຜົາຜານຕົ້ນເທອິລ ແລະ ຕົ້ນໂອກນັ້ນ ຄືໄຟຂອງທູດແຫ່ງພຣະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາເຖິງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ໃນພຣະທຳມາລາກີ.

ສ່ວນທີສິບຂອງເອຊາຢາ (ຊຶ່ງເປັນສ່ວນສິບ) ກໍແມ່ນ “ເຄື່ອງຖວາຍໃນຄວາມຊອບທໍາ” ຂອງມາລາກີດ້ວຍ. ເຄື່ອງຖວາຍຂອງມາລາກີແມ່ນປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ບຸດຫລານຂອງເລວີ” ຜູ້ທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍໄຟ ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນ “ເຄື່ອງຖວາຍໃນຄວາມຊອບທໍາ” ແລະຜູ້ທີ່ຖືກໄຟ “ເຜົາຜານ” ໃນຄໍາພະຍານຂອງເອຊາຢານັ້ນ ກໍແມ່ນສ່ວນທີສິບ ຫຼື ສ່ວນສິບ.

ໂປໂລໄດ້ປະກາດໃນທີ່ນີ້ວ່າ ຜົນງານຂອງທຸກຄົນຈະຖືກເປີດເຜยໂດຍ “ໄຟ”. ໃນພຣະທຳມາລາຄີ ໄຟນັ້ນເຜົາຜານຂີ້ຕະກອນໃຫ້ສູນໄປ. ໃນພຣະທຳເອຊາຢາ ການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງ “ສ່ວນສິບ” ເກີດຂຶ້ນ “ເມື່ອ” ພວກເຂົາປະຖິ້ມໃບຂອງຕົນ. ໃບໄມ້ເປັນສັນຍາລັກຂອງບາບທີ່ຊ່ອນເຮັ້ນ, ການສະແດງຕົນຢ່າງຈອມປອມ ແລະ ຄວາມອວດດີໂດຍປາດສະຈາກເຫດອັນສົມຄວນ ດັ່ງທີ່ອາດາມ ແລະ ເອວາໄດ້ເປັນພະຍານ.

“ສ່ວນສິບ” ຂອງອິຊາຢາມີທາດແທ້ຢູ່ພາຍໃນພວກເຂົາ ຊຶ່ງບໍ່ອາດຖືກເຜົາທຳລາຍໄດ້, ແລະທາດແທ້ນັ້ນຄື “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ”. ພວກເຂົາມີພຣະຄຣິດຢູ່ພາຍໃນ, ອັນເປັນຄວາມຫວັງແຫ່ງພຣະສິຣິ. ອິຊາຢາເອງກໍເປັນ “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ” ແລະອີກທັງເປັນ “ສ່ວນສິບ” ທີ່ທ່ານໄດ້ລະບຸໄວ້. ທັງ “ເຊື້ອພັນອັນບໍລິສຸດ” ແລະ “ສ່ວນສິບ” ໄດ້ກັບຄືນຈາກສະພາບແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ໄປສູ່ສະພາບແຫ່ງຟີລາເດນເຟຍ ໂດຍຜ່ານການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງ.

ນິມິດແຫ່ງພຣະສິຣິຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເຮັດໃຫ້ເອຊາຢາຮ້ອງອອກມາວ່າ ຕົນເອງພິນາດແລ້ວ, ວ່າຕົນເປັນຄົນບໍ່ສະອາດ ແລະເປັນຄົນບາບຜູ້ຕ້ອງການການອະໄພໂທດ, ເກີດຂຶ້ນໃນພຣະວິຫານສະຫວັນເມື່ອຕົ້ນໄມ້ປ່ອຍໃບຂອງມັນລົງ. ຄຳວ່າ “ປ່ອຍ” ໝາຍເຖິງ “ຂັບອອກ”, ຫຼື “ຕັດໂຄ່ນ” ຕົ້ນໄມ້. ການຖືກຂັບອອກຂອງລາໂອດີເຊຍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ຢູ່ທີ່ນີ້. “ໜຶ່ງສ່ວນສິບ” ຫຼື ຜູ້ເຫຼືອຢູ່ ຈະຜ່ານ “ໄຟ” ແຫ່ງການຊຳລະ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນໂດຍຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງມາລາຄີ, ດັ່ງນັ້ນ ຜົນງານຝ່າຍມະນຸດຂອງເຂົາຈຶ່ງຖືກເຜົາໄໝ້ໄປຝ່າຍວິນຍານ, ແລະດັ່ງນັ້ນ ເຫຼືອໄວ້ພຽງ “ແກ່ນແທ້” ທີ່ບໍ່ອາດຖືກເຜົາໄໝ້ໄປໄດ້ ຊຶ່ງກໍຄື “ເຊື້ອພັນບໍລິສຸດ”. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມຟັງ ຈະຖືກປ່ອຍຖິ້ມເສຍເໝືອນໃບໄມ້ແຫ້ງຕາຍ, ຫຼືຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

ພຣະເຢຊູຊົງເປັນເມັດພັນອັນບໍລິສຸດ ແລະ ເມັດພັນໜຶ່ງຍ່ອມມີຂໍ້ມູນພັນທຸກຳທີ່ຈຳເປັນທັງໝົດເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນພືດທັງຕົ້ນ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນເມັດພັນ ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ການກ່າວເຖິງສິ່ງໃດໜຶ່ງເປັນຄັ້ງທຳອິດໃນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຍ່ອມບັນຈຸຂໍ້ມູນທັງໝົດທີ່ຈຳເປັນເພື່ອນຳເລື່ອງນັ້ນໄປສູ່ຄວາມຈະເລີນເຕັມບໍລິບູນໃນຜູ້ເຊື່ອ ຫາກເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

ພຣະທຳເອຊາຢາ ບົດທີ 6 ຊີ້ໃຫ້ເຫັນປະຊາຊົນໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ “ໄດ້ຍິນ” ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ທ່ານຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຍິນ ເພື່ອຈະໄດ້ຮັບພຣະພອນຈາກຂ່າວສານແຫ່ງການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວເຖິງນັ້ນແມ່ນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງເລືອກໄວ້, ພວກເຂົາແມ່ນພຣະຊາຍາຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາແມ່ນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ, ພວກເຂົາຄື ອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຫຼື ອິດສະຣາເອນທຳອິດ ເປັນແບບຢ່າງຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ຫຼື ອິດສະຣາເອນສຸດທ້າຍ. ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຄື ຄຣິສຕະຈັກເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຜູ້ເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະອົງຊົງເລືອກສັນ, ເປັນພຣະມະເຫສີຂອງພຣະອົງ, ເປັນປະຊາຊົນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ—ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່. ຄຳພະຍານແຫ່ງປະຫວັດສາດຂອງອິຊາຢາ ເມື່ອປະກອບເຂົ້າກັບປະຫວັດສາດຂອງພຣະຄຣິດ ກໍໃຫ້ພະຍານສອງປະການທີ່ສະຖາປະນາວ່າ ໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຂະບວນການເຊັບເວັນທ໌-ເດ ແອັດເວນຕິສ ຈະຢູ່ໃນ “ສະພາບ” ອັນສູນຫາຍ ແລະ ບໍ່ອາດໄຖ່ໃຫ້ລອດໄດ້ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງລາໂອດີເຊຍ.

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ເປັນຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດຈະຮັບຄວາມລອດໄດ້ໂດຍແທ້ຈິງ, ແຕ່ເປັນພຽງຜູ້ທີ່ບໍ່ອາດຈະຮັບຄວາມລອດໄດ້ໃນສະພາບແບບລາໂອດີເກຍຂອງພວກເຂົາ, ດັ່ງທີ່ອິຊາຢາເປັນກ່ອນປະສົບການນັ້ນຂອງທ່ານ ແລະດັ່ງທີ່ພວກຢິວເປັນໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພຣະຄຣິດ.

ສິ່ງໜຶ່ງໃນບັນດາສິ່ງທີ່ຊາວລາໂອດີເຊຍຕ້ອງ “ໄດ້ຍິນ” ຄືຄຳອຸປະມາເລື່ອງຜູ້ຫວ່ານເມັດ. ເຂົາຕ້ອງ “ໄດ້ຍິນ” ໃນຄຳອຸປະມານັ້ນວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າເປັນ “ເມັດພັນ”, ເປັນເມັດພັນອັນບໍລິສຸດ. ເມື່ອສິ່ງນັ້ນຖືກ “ໄດ້ຍິນ” ແລ້ວ ກໍມີການວາງຮາກຖານອັນເລີ່ມເປີດເຜີຍຂ່າວສານອັນລຶກລັບໃນພຣະນິມິດ ເພາະວ່າຂ່າວສານນັ້ນຖືກຫໍ່ຫຸ້ມຢູ່ໃນການຕະໜັກຮູ້ອັນເລິກຊຶ້ງວ່າ ພຣະເຢຊູຄືອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເບື້ອງຕົ້ນແລະເບື້ອງປາຍ, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ. ການເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນຂອງບັ້ນປາຍກັບບັ້ນຕົ້ນ ຮວມທັງການເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະເຢຊູຄືພຣະວັດຈະນະ ແລະພຣະອົງຄືເມັດພັນ.

ເພື່ອຈະເຂົ້າໃຈຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງຈຸດສິ້ນສຸດກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈ “ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ.” ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການກ່າວເຖິງເລື່ອງໃດໜຶ່ງໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນເປັນຂໍ້ອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ ເພາະວ່າມັນບັນຈຸເລື່ອງລາວທັງໝົດໄວ້ ດ້ວຍເຫດທີ່ວ່າ ໃນຖານະທີ່ເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ມັນເປັນເມັດພັນ. ຂໍ້ອ້າງອີງສຸດທ້າຍເປັນອັນດັບສອງໃນດ້ານຄວາມສຳຄັນ ໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ຢູ່ທີ່ນັ້ນອົງປະກອບທັງປວງຂອງເລື່ອງລາວໄດ້ຖືກຮ້ອຍຮວບເຂົ້າດ້ວຍກັນ ໂດຍບໍ່ປະໄວ້ສ່ວນໃດໃຫ້ຄ້າງຄາ. ແຕ່ບັນດາຂໍ້ອ້າງອີງກາງໆກ່ຽວກັບເລື່ອງນັ້ນເພີ່ມພະລັງແລະຄວາມແຈ້ງຊັດໃຫ້ແກ່ເລື່ອງລາວ, ແລະໃນຄວາມໝາຍນັ້ນ ສ່ວນກາງກໍເປັນສິ່ງຈຳເປັນພໍໆກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ຈຸດສິ້ນສຸດ.

ຍັງມີອີກຫຼາຍປະເດັນທີ່ຈະຕ້ອງກ່າວເຖິງໃນເລື່ອງນີ້, ແຕ່ເມື່ອກັບໄປຫາຂໍ້ພຣະຄຳໃນ ມັດທາຍ ບົດ 13 ພວກເຮົາສາມາດສັງເກດໄດ້ວ່າ ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງຈຳແນກຄົນສອງປະເພດຄື ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ ຫຼື ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ. ພຣະອົງຊົງຊີ້ໃຫ້ເຫັນຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງວິທີທີ່ບໍ່ໄດ້ຍິນ, ແຕ່ຕໍ່ມາພຣະອົງກໍຊົງປະກາດພຣະພອນແກ່ບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ.

ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ດັ່ງນັ້ນ “ພອນ” ນີ້ຈຶ່ງເປັນພອນດຽວກັນຢ່າງແທ້ຈິງກັບ ພຣະນິມິດ 1:3:

ການອ້າງອີງຂອງພຣະເຢຊູໃນ ມັດທາຍ ບົດທີ 13 ຕໍ່ ເອຊາຢາ ບົດທີ 6 ຮ່ວມກັບບົດຂຽນຂອງ Ellen White ຢືນຢັນວ່າ ມີບາງສິ່ງທີ່ຈະຖືກເຫັນແລະໄດ້ຍິນໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງໂລກ ຊຶ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຫາທີ່ປຽບມິໄດ້ ຈົນຄົນຊອບທຳແລະຜູ້ພະຍາກອນຫຼາຍຄົນປາຖະໜາທີ່ຈະມີຊີວິດຢູ່ໃນຊ່ວງເວລານັ້ນ ເມື່ອຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຈະຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະເມື່ອນັ້ນຜູ້ຄົນຈະ “ເຫັນ” ແລະ “ໄດ້ຍິນ” ສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ.

ໂຢຮັນໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ຜະນຶກສິ່ງທີ່ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນບົດທີສິບ, ແລະໃນບົດທີຊາວສອງ ກໍມີຄໍາປະກາດວ່າ “ຢ່າຜະນຶກຖ້ອຍຄໍາແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນໃນໜັງສືນີ້ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ຈະມາເຖິງແລ້ວ.” ຂໍ້ຖັດໄປໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງການສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະສິ້ນສຸດລົງ ຈະມີຄໍາປະກາດໃຫ້ເປີດຜະນຶກ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ,” ຊຶ່ງເປັນພາກຕອນດຽວໃນພຣະທຳພຣະນິມິດທີ່ຖືກຜະນຶກໄວ້ໃນເວລານັ້ນ. ກ່ຽວກັບ “ສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ” ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນເຖິງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ Adventism.

ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນຕົວແທນເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຊ່ວງຕົ້ນແຫ່ງອັດເວນຕິສຶມ ໃນປະຫວັດຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດແລະອົງທີສອງ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະໃນບົດຄວາມດຽວກັນທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຂ້າງເທິງນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຮັບແຈ້ງວ່າ ຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ “ກ່ຽວຂ້ອງກັບເຫດການໃນອະນາຄົດ ຊຶ່ງຈະຖືກເປີດເຜີຍຕາມລຳດັບຂອງມັນ.” ປະຫວັດຊ່ວງຕົ້ນຂອງອັດເວນຕິສຶມ ສະແດງໃຫ້ເຫັນປາຍທາງຂອງອັດເວນຕິສຶມ, ເພາະພຣະເຢຊູຄຣິດ ໃນຖານະທີ່ພຣະອົງເປັນ Alpha ແລະ Omega ຊົງປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງປະຫວັດທັງໝົດຂອງອັດເວນຕິສຶມ, ເພາະວ່າປະຫວັດນັ້ນເປັນປະຫວັດອັນສັກສິດ ດັ່ງດຽວກັນກັບປະຫວັດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ.

ຕາມທີ່ພຣະເຢຊູຊົງກ່າວໄວ້ໃນມັດທາຍບົດທີ 13 ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນປາຖະໜາຢາກເຫັນ ແລະເປັນສິ່ງທີ່ພວກສາວົກໄດ້ຮັບພຣະພອນເນື່ອງຈາກການຮູ້. ສາວົກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວາລະສຸດທ້າຍຂອງໂລກ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ຮັບພຣະພອນເນື່ອງຈາກສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນ. ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາເຫັນແລະໄດ້ຍິນນັ້ນຄືຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຂ່າວສານຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນທັງປະຫວັດສາດຂອງຝ່າຍ Millerite ແລະປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ.

ເອເລນ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າ ປະຫວັດສາດທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຊີ້ວ່າເປັນປະຫວັດສາດທີ່ບຸລຸດຜູ້ຊອບທຳປາຖະໜາຢາກເຫັນນັ້ນ ແມ່ນປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄລດ໌ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1840 ຈົນເຖິງ 1844, ແລ້ວນາງກ່າວຕໍ່ໄປວ່າ “ຂ່າວສານໜຶ່ງຈະຖືກປະທານໃນໄວໆນີ້ຕາມການກຳນົດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຈະພອງຕົວເປັນສຽງຮ້ອງດັງ.” “ສຽງຮ້ອງດັງ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະເມື່ອຂ່າວສານນັ້ນຖືກປະທານ ມັນຈະຊ້ຳຄືນປະຫວັດສາດແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິສຶມ. ຂ່າວສານເຕືອນສຸດທ້າຍນັ້ນ ຄື “ຂ່າວສານຕ່າງໆ” ທີ່ “ຈະຕ້ອງຖືກນຳໄປຫາຄຣິດຕະຈັກທັງປວງ,” ແລະ “ຂ່າວສານທັງປວງທີ່ໄດ້ຖືກປະທານໃນຊ່ວງປີ 1840–1844 ຈະຕ້ອງຖືກທຳໃຫ້ມີພະລັງໃນເວລານີ້.”

ອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ ສະແດງເຖິງຈຸດຈົບດ້ວຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. Ellen White ກ່າວວ່າ “ຂ່າວສານເຫຼົ່ານີ້ຕ້ອງຖືກປະກາດໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງປວງ,” ແລະ ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວແກ່ໂຢຮັນວ່າ “ເຮົາເປັນອັນຟາ ແລະ ໂອເມກາ, ເປັນຜູ້ຕົ້ນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ: ແລະ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເຫັນນັ້ນ ຈົ່ງຂຽນລົງໃນໜັງສື, ແລະ ສົ່ງໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງເຈັດທີ່ຢູ່ໃນແຂວງອາຊີ; ໄປຍັງເມືອງເອເຟໂຊ, ແລະ ສະເມີນາ, ແລະ ເປີກາໂມ, ແລະ ທິອາທິຣາ, ແລະ ຊາດິສ, ແລະ ຟີລາເດນເຟຍ, ແລະ ລາໂອດີເກຍ.”

ຂ່າວສານຕ່າງໆໃນຊ່ວງປີ 1840 ຫາ 1844 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງສິ່ງທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສົ່ງໄປຍັງຄຣິດຈັກທັງຫຼາຍ.