ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສິບຫົກ

ພວກເຮົາໄດ້ກຳລັງນຳສະເໜີລຳດັບຂອງເຫດການພະຍາກອນທີ່ຖືກລະບຸໂດຍປະຫວັດສາດອັນລີ້ລັບຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ຫາ 13. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ໄປເຖິງຈຸດນັ້ນໃນການຄລີ່ຄາຍຂອງເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ທີ່ພວກເຮົາຈະນຳປະຫວັດສາດຂອງເຂົາສັດແຫ່ງໂປຣເຕສຕັງ ແລະ ເຂົາສັດແຫ່ງລີພັບລິກັນ ມາວາງຊ້ອນກັນ. ແລະພວກເຮົາກໍຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຈັດຕຽມພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມເຂົ້າໃຈ ເພື່ອຊີ້ບອກບົດບາດຂອງອິດສະລາມໃນຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງໃນຍາມທ່ຽງຄືນ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ມີຄວາມຈິງອັນສຳຄັນຫຼາຍປະການໜຶ່ງທີ່ເກີ່ຍວພັນກັບເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ຊຶ່ງລະບຸວ່າບຸກຄົນໜຶ່ງຈະຕ້ອງເຮັດຫຍັງ ເມື່ອເຂົາເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ພຣະພອນໃນພຣະນິມິດນັ້ນ ລວມເຖິງຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການ “ຖືຮັກສາ” ສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້.

ເສັ້ນສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດເຜີຍນັ້ນ ໄດ້ຖ່າຍທອດພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າແກ່ຜູ້ທັງຫຼາຍທີ່ຈະຟັງ, ອ່ານ ແລະ ຖືຮັກສາສິ່ງທັງປວງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ບັດນີ້ຈຶ່ງເປັນເວລາທີ່ຈະແຍກອອກຈາກການພິຈາລະນາຂອງພວກເຮົາເກືອບເຖິງບົດບັນທຶກຄໍາພະຍາກອນສຸດທ້າຍຂອງເອຊາຢາ ແລະ ພຣະນິມິດ ບົດ 11 ຫາ 13 ເພື່ອຈະສະຖາປະນາຄວາມສໍາຄັນຂອງ “ສາມມື້ເຄິ່ງ” ທີ່ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ ໄດ້ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນຂອງທາງຫຼວງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ຊຶ່ງພາດຜ່ານຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍ. ສິ່ງທີ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນ ຄື ສັນຍະລັກຂອງ “ຖິ່ນທຸລະກັນດານ.”

ໃນບົດຄວາມສຸດທ້າຍ ພວກເຮົາໄດ້ລະບຸພະຍານຄຳພະຍາກອນສີ່ປະການຂອງລຳດັບເຫດການທີ່ຖືກສະຖາປະນາໂດຍປະຫວັດສາດອັນຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ແນວຂອງພາບລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ແນວຂອງພະຍານທັງສອງ, ແນວຂອງຮູບສັດຮ້າຍ ແລະ ແນວຂອງກະສັດທິດເໜືອຈອມປອມ.

ເຄິ່ງຫຼັງຂອງເສັ້ນລຳດັບຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈອມປອມ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍການທີ່ອຳນາດຖືກມອບໃຫ້ແກ່ລະບົບສັນຕະປາປາໃນປີ 538. ຈາກນັ້ນ ລະບົບສັນຕະປາປາ ຊຶ່ງເປັນກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອຈອມປອມທາງວິນຍານ ໄດ້ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມທາງວິນຍານ ແລະ ອິສຣາເອນທາງວິນຍານ ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ໂຢຮັນໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ວັດແທກທັງພຣະວິຫານແລະກອງທັບ, ແຕ່ທ່ານກໍໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງໃຫ້ລະເວັ້ນເດີ່ນຊັ້ນນອກໄວ້, ເພາະວ່າມັນໄດ້ຖືກມອບໃຫ້ແກ່ຄົນຕ່າງຊາດເປັນເວລາພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ.

ໂຢຮັນ ແລະ ລູກາ ເປັນພະຍານວ່າ ຄົນຕ່າງຊາດໄດ້ “ຢຽບຍ່ຳ” “ເຢຣູຊາເລັມ” ເປັນເວລາ “ສີ່ສິບສອງເດືອນ.” ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸໄລຍະເວລານັ້ນ ແລະ ລູກາໄດ້ກຳນົດຈຸດສິ້ນສຸດຂອງປະຫວັດການນັ້ນ. ພະຍານທັງສອງນີ້ກຳລັງກ່າວເຖິງຄຳຖາມໃນ ດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ທີ 13.

ຄໍາຖາມກ່ຽວກັບໄລຍະເວລາທີ່ສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານຈະຖືກຢຽບຍໍ່າລົງນັ້ນ ຊີ້ບອກເຖິງອໍານາດສອງປະການແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ທີ່ຈະກະທໍາການຢຽບຍໍ່າເຢຣູຊາເລັມ ຊຶ່ງໃນພຣະທຳດານີເອນໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີເປັນ “ສະຖານບໍລິສຸດ” ແລະຍັງເປັນ “ພົນບໍລິວານ” ອີກດ້ວຍ. ຄວາມເຂົ້າໃຈພື້ນຖານທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງຂໍ້ນີ້ ຕາມທີ່ J. N. Andrews ໄດ້ສະແດງໄວ້ ແມ່ນວ່າ ຂໍ້ພຣະຄໍານີ້ລະບຸເຖິງອໍານາດສອງປະການແຫ່ງການເຮັດໃຫ້ຮ້າງເປົ່າ ທີ່ໄດ້ຢຽບຍໍ່າທັງສະຖານບໍລິສຸດແລະພົນບໍລິວານ. ອໍານາດທໍາລາຍລ້າງທີ່ຖືກລະບຸເປັນປະການທໍາອິດໃນຂໍ້ນີ້ຄື ລັດທິນອກສາດສະໜາ, ແລະປະການທີສອງຄື ລັດທິສັນຕະປາປາ. ຄໍາວ່າ “ພົນບໍລິວານ” ແມ່ນສໍານວນຂອງດານີເອນສໍາລັບສິ່ງທີ່ໂຢຮັນໄດ້ລະບຸວ່າເປັນ “ຜູ້ນະມັດສະການ” ໃນພຣະວິຫານ ນັ້ນຄື ໃນເຢຣູຊາເລັມ.

ໃນການສຳເລັດຄົບຖ້ວນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນ ເລວີນິຕິ ບົດ 26, ລັດທິນອກຮີດໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງທັບຢູ່ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລ້ວຕໍ່ມາລະບົບສັນຕະປາປາກໍໄດ້ກະທຳການດຽວກັນນັ້ນຕໍ່ອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຕາມ ລູກາ ແລະ ໂຢຮັນ, ລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຈົນກວ່າລະບົບສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບບາດແຜອັນເຖິງຕາຍໃນປີ 1798. ເມື່ອຫັກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີອອກຈາກ 1798, ກໍໄດ້ 538. ເມື່ອຫັກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີອອກຈາກ 538, ກໍໄດ້ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອອັດຊີເຣຍ, ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຕາມຕົວອັກສອນໃນເວລານັ້ນ, ໄດ້ນຳອານາຈັກພາກເໜືອຂອງອິສຣາເອນເຂົ້າສູ່ການເປັນທາດ.

ໂຢຮັນໄດ້ກ່າວເຖິງແຕ່ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ອຳນາດສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນນັ້ນ, ແຕ່ລູກາໄດ້ກ່າວເຖິງທັງສອງໄລຍະເວລາຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ ທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາແລະລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມ, ເພາະລາວໄດ້ກ່າວວ່າ “ຈົນກວ່າເວລາທັງຫຼາຍຂອງຄົນຕ່າງຊາດຈະຄົບຖ້ວນ.” ລູກາໄດ້ລະບຸວ່າການຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມນັ້ນເປັນຫຼາຍກວ່າ “ເວລາ” ດຽວ, ເພາະລາວເອີ້ນມັນວ່າການຄົບຖ້ວນຂອງ “ເວລາທັງຫຼາຍ” ຂອງຄົນຕ່າງຊາດ.

ແນ່ນອນ, ໃນປີ 1856 ອາດເວັນຕິດແບບ Millerite ໄດ້ກາຍເປັນ Laodicean, ແລະ ເຈັດປີຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດຄວາມຈິງເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດທີ 26, ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນໄປບໍ່ໄດ້ທີ່ Adventism ຈະມອງເຫັນຂໍ້ເທັດຈິງພຣະຄຳພີທີ່ງ່າຍດາຍເຫຼົ່ານີ້. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ບອກຄື ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ waymarks ສາມປະການ, ແລະ ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງລະຫວ່າງ waymark ທີໜຶ່ງ ແລະ waymark ທີສອງ, ແລ້ວຈາກນັ້ນ ອີກຊ່ວງເວລາໜຶ່ງລະຫວ່າງ waymark ທີສອງ ແລະ waymark ທີສາມ, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນຢູ່ພາຍໃນເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຂອງກະສັດເໜືອຈອມປອມ.

ເສັ້ນເວລານັ້ນໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ., ເມື່ອອານາຈັກອິດສະຣາເອນຝ່າຍເໜືອໄດ້ຕົກເປັນທາດຢູ່ໃນມືຂອງກະສັດແຫ່ງອັດຊີເຣຍ, ຜູ້ເປັນກະສັດຝ່າຍເໜືອຕາມຕົວອັກສອນ. ຕໍ່ມາໃນປີ 538, ກະສັດຝ່າຍເໜືອທາງຝ່າຍວິນຍານໄດ້ຮັບອຳນາດ, ແລະເຂົາຈຶ່ງໄດ້ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານຕໍ່ໄປອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ຈົນກວ່າເຂົາຈະໄດ້ຮັບບາດແຜແຫ່ງຄວາມຕາຍໃນປີ 1798. ຈາກປີ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 538, ອຳນາດທັງຫຼາຍທີ່ກົດຂີ່ອິດສະຣາເອນໃຫ້ຢູ່ໃນສະພາບຕົກເປັນໃຕ້ອຳນາດ ລ້ວນແຕ່ເປັນອຳນາດນອກສາສະໜາ.

ເສັ້ນປະຫວັດຂອງພຣະຄຣິດຊີ້ໃຫ້ເຫັນການເຈີມຕັ້ງຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອທີ່ແທ້ຈິງໃນເວລາພຣະອົງຮັບບັບຕິສະມາໃນປີ 27, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນອີກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນຝ່າຍພະຍາກອນ, ພຣະອົງຖືກຕຶງໄວ້ເທິງໄມ້ກາງແຂນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໄດ້ຮັບລິດອຳນາດໃຫ້ປະກາດຂ່າວສານຂອງກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ ຈົນຮອດການເອົາຫີນຂວ້າງສະເຕຟາໂນໃນປີ 34. ເວລາດຽວທີ່ພຣະຄຣິດບໍ່ໄດ້ຊົງດຳເນີນພະບາດຕະຫຼອດໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງພາລະກິດຂອງພຣະອົງ ແມ່ນເມື່ອພຣະອົງຊົງຂີ່ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນເຢຣູຊາເລັມໃນການເສັດເຂົ້າຢ່າງມີໄຊ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ດັ່ງທີ່ພວກສາວົກຂອງພຣະອົງກໍໄດ້ກະທຳຫຼັງຈາກໄມ້ກາງແຂນ. ທັງສອງເສັ້ນ, ຄື ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອຈອມປອມ ແລະ ພຣະຄຣິດ, ກະສັດແຫ່ງພາກເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ, ໄດ້ຢຽບຍ່ຳນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ ແລະ ພົນໂຍທາ ເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ.

ລັດທິນອກຮີດແມ່ນການປອມແປງຂອງລະບົບການນະມັດສະການໃນການປະກອບພິທີບໍລິການແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍໂລກຂອງຊາວຢິວຕາມຕົວອັກສອນ, ແລະລະບົບສັນຕະປາປາແມ່ນການປອມແປງຂອງການປະກອບພິທີບໍລິການແຫ່ງສະຖານບໍລິສຸດຝ່າຍສະຫວັນຂອງຊາວຢິວຝ່າຍວິນຍານ. ໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງລັດທິນອກຮີດນັ້ນ ຂະໜານກັນກັບໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະໄລຍະເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີຂອງລະບົບສັນຕະປາປານັ້ນ ຂະໜານກັນກັບໄລຍະໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນຂອງພວກສາວົກ.

ແຕ່ລະແຖວໃນສອງແຖວນັ້ນບັນຈຸໂຄງສ້າງພະຍາກອນອັນດຽວກັນຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ຊຶ່ງໄດ້ເລີ່ມຖືກເປີດຜະນຶກຕໍ່ສາທາລະນະໃນເດືອນກໍລະກົດ ປີ 2023. ການເປີດຜະນຶກນັ້ນໄດ້ສຳເລັດລົງບາງສ່ວນໂດຍການຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການ Millerite. ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຂົາໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ ຊຶ່ງໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈັນສິບຄົນເອີ້ນວ່າ “ເວລາແຫ່ງການຖ້າຊ້າ”. “ເວລາແຫ່ງການຖ້າຊ້າ” ນັ້ນໄດ້ສິ້ນສຸດລົງທີ່ການປະຊຸມຄ້າຍຢູ່ Exeter, New Hampshire, ເມື່ອຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາຢ່າງສົມບູນແລ້ວ. ການປະຊຸມຄ້າຍທີ່ Exeter ໄດ້ກາຍເປັນຫຼັກໝາຍທີສອງ, ແລະຈາກນັ້ນໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາທີ່ຂ່າວສານແຫ່ງ Midnight Cry ໄດ້ຖືກປະກາດ, ຈົນກວ່າຫຼັກໝາຍທີສາມຄືການພິພາກສາ ແລະຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍໄດ້ມາເຖິງ.

ເຄື່ອງໝາຍສາມປະການນັ້ນແມ່ນ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ຂ່າວສານແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນ, ແລະ ຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ເຄື່ອງໝາຍສາມປະການນັ້ນສອດຄ່ອງກັບຄຳພາສາເຮັບຣິວວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງອັກສອນຕົວທຳອິດ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນເຮັບຣິວ. ທັງຕົ້ນແລະປາຍຕ່າງກໍເປັນຄວາມຜິດຫວັງ, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງລາຍເຊັນແຫ່ງອາລຟາແລະໂອເມກາ.

ບໍ່ມີການເປັນຕົວແທນໂດຍກົງຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຕ, ແຕ່ປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຕແມ່ນປະຫວັດສາດຂອງຂະບວນການທໍາອິດ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນແບບຢ່າງຂອງຂະບວນການສຸດທ້າຍ. ປະຫວັດສາດຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນຂະບວນການສຸດທ້າຍໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ແລະມັນໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11. ໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11 ພະຍານທັງສອງຖືກຂ້າຕາຍ, ອັນເປັນໝາຍເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນຂະບວນການສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເຫັນເປັນແບບໂດຍຂະບວນການທໍາອິດ.

ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ຄວາມຜິດຫວັງນັ້ນໄດ້ນຳເຂົ້າສູ່ຊ່ວງເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນທີ່ຊາກສົບຂອງພວກເຂົານອນຢູ່ໃນຖະໜົນ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນເຄື່ອງໝາຍຊີ້ບອກເຖິງເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າໃນຄຳອຸປະມານັ້ນ. ເມື່ອເຖິງການຟື້ນຄືນຊີວິດຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນໂມງດຽວກັນກັບການພິພາກສາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ປະຫວັດຂອງພະຍານທັງສອງປະກອບມີຊ່ວງເວລາເຊີງສັນຍາລັກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ.

ລາຍລະອຽດຂອງການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນເຮັ້ນຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ໃຫ້ຂໍ້ກຳນົດທີ່ລະອຽດຈຳເພາະຫຼາຍກວ່າເສັ້ນຂະໜານອື່ນໆ, ແຕ່ວ່າ ເສັ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ເສັ້ນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອທີ່ແທ້ຈິງ, ແລະເສັ້ນຂອງກະສັດແຫ່ງທິດເໜືອປອມ, ລ້ວນແຕ່ມີລັກສະນະທາງຄຳພະຍາກອນອັນດຽວກັນ ຄືມີຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ຕາມດ້ວຍຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນໄປເຖິງຈຸດກາງ, ແລ້ວຈຶ່ງຕາມມາດ້ວຍຊ່ວງເວລາໜຶ່ງທີ່ດຳເນີນໄປເຖິງການພິພາກສາໃນຈຸດສິ້ນສຸດ.

ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນເປັນອົງປະກອບຫຼັກປະການໜຶ່ງຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກປິດບັງຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ. ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນນັ້ນຖືກເປັນສັນຍາລັກວ່າເປັນ “ຖິ່ນກັນດານ” ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 12.

ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຫລົບໜີເຂົ້າໄປໃນຖິ່ນກັນດານ ເພື່ອຫລີກໜີການຢຽບຍ່ຳຂອງອຳນາດສັນຕະປາປາເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ. ຂໍ້ທີສິບສີ່ໃຫ້ພະຍານອີກປະການໜຶ່ງ.

ຄຣິສຕະຈັກໄດ້ຫລົບໜີຈາກການຂົ່ມເຫັງຂອງມັງກອນແລະອຳນາດພະສັນຕະປາປາເປັນເວລາໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີ, ແລະດັ່ງນັ້ນ “ຖິ່ນກັນດານ” ຈຶ່ງເປັນສັນຍະລັກຂອງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ. ຈຳນວນນັ້ນປາກົດຢ່າງກົງໄປກົງມາເຈັດຄັ້ງໃນພຣະທຳດານີເອນແລະພຣະນິມິດ, ແຕ່ໃນພຣະຄຳພີມັນຍັງຖືກສະແດງອອກອີກຫຼາຍຮູບແບບ. ໃນແຕ່ລະກໍລະນີ, ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ 26.

ບໍ່ວ່າຈະເປັນລັດທິນອກສາສະໜາທີ່ຢຽບຍ່ຳສະຖານບໍລິສຸດແລະກອງພົນຕັ້ງແຕ່ 723 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈົນເຖິງປີ 538, ຫຼືລະບົບສັນຕະປາປາທີ່ຢຽບຍ່ຳເຢຣູຊາເລັມຝ່າຍວິນຍານແລະບັນດາຜູ້ນະມັດສະການໃນນັ້ນ, ສິ່ງນັ້ນເປັນພາບສະແດງເຖິງການກະຈັດກະຈາຍຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນເນື່ອງຈາກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ລະເມີດພັນທະສັນຍາ “ວັນຊະບາໂຕແຫ່ງແຜ່ນດິນ” ດັ່ງທີ່ຖືກນຳສະເໜີໄວ້ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 25 ແລະ 26. ໃນບົດທີ 26 ນັ້ນ ມັນຖືກເອີ້ນວ່າ ຂໍ້ພິພາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ.

ການກະບົດຕໍ່ພັນທະສັນຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ໄດ້ນຳການເປັນທາດແລະການກະຈັດກະຈາຍມາເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ວ່າເປັນ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ.” ຖ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈການລົງໂທດນັ້ນ ຊຶ່ງດານີເອນເອີ້ນວ່າ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ແລະ “ຄຳປະຕິຍານ” ຂອງໂມເຊ ແລະຊຶ່ງຍັງຖືກເອີ້ນວ່າ “ການໂຕ້ຖຽງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງເຮົາ” ດ້ວຍ ຈະເຮັດໃຫ້ຄົນໜຶ່ງຕາບອດຕໍ່ການເຫັນຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງກວ່າຂອງພຣະລາຊກິດຂອງພຣະຄຣິດ ດັ່ງທີ່ຖືກສະແດງໄວ້ໃນດານີເອນບົດທີເກົ້າ. ການປະເມີນຢ່າງສະໝ່ຳເສມຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມຕາບອດແບບລາໂອດີເຊຍ ໃນບົດຂຽນຂອງ Ellen White ຄື ພວກເຂົາບໍ່ສາມາດ “ໃຫ້ເຫດຜົນຈາກເຫດ ໄປຫາຜົນ.” ທ່ານອາດປະກາດວ່າເຂົ້າໃຈເວລາພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີແຫ່ງຍຸກມືດ, ແຕ່ຖ້າທ່ານບໍ່ຮູ້ “ເຫດ” ຂອງການຖືກຢຽບຍ່ຳນັ້ນ ທ່ານກໍຕາບອດ.

ການຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະຄຣິດ ມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບ “ການຂັດແຍ້ງແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ.” ໄລຍະເວລາຂອງ “ຄຳສາບແຊ່ງ” ມີຈຳນວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະ ໄລຍະເວລາທີ່ພຣະຄຣິດຢືນຢັນພັນທະສັນຍາດຽວກັນນັ້ນ ມີຈຳນວນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ໃນຄວາມສອດຄ່ອງກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງໃຫ້ໂຄງສ້າງແກ່ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງສຽງຟ້າຮ້ອງເຈັດປະການ, ອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດຈະຕ້ອງຢືນຢັນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງນັ້ນ ມີໝາຍເຫດສຳຄັນສາມປະການ ຊຶ່ງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຕົວອັກສອນຕົ້ນ, ຕົວທີສິບສາມ, ແລະ ຕົວສຸດທ້າຍ ຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີ.

ໝາຍຫຼັກອັນທຳອິດຂອງອາທິດນັ້ນແມ່ນການຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ໝາຍຫຼັກອັນທີສອງແມ່ນໄມ້ກາງແຂນ ແລະ ອັນສຸດທ້າຍແມ່ນການຕາຍຂອງສະເຕຟາໂນ. ການປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນ “ເຈັດເວລາ” ໃນພຣະທຳເລວີວິນິຕິ ບົດທີ 26, ຕາມທີ່ທູດສະຫວັນໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ເຫັນ “ເຈັດເວລາ,” ຍ່ອມລົບລ້າງຄວາມສາມາດໃນການເຫັນຄຳພະຍາກອນນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ ອັນເປັນຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຫຼັ່ງພຣະໂລຫິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຮັບຮອງພັນທະສັນຍານັ້ນຢ່າງແນ່ແທ້ ຊຶ່ງຊົນຊາດບູຮານຕາມເນື້ອໜັງຂອງພຣະອົງໄດ້ປະຕິເສດ. ທຸກຄົນທີ່ໃນທີ່ສຸດແລ້ວຈະໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ຈະມີແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈ “ຄວາມຈິງ” ພຽງບາງສ່ວນ ແລະ ບໍ່ຄົບຖ້ວນ. ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດໄດ້ຮັບຄວາມລອດ ຜູ້ທີ່ຈົງໃຈປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນ “ຄວາມຈິງ.” ມີພຽງແຕ່ທາງດຽວເທົ່ານັ້ນໄປຫາພຣະບິດາ, ແລະ ທາງນັ້ນຄືພຣະເຢຊູ, ແລະ ພຣະເຢຊູຄື “ຄວາມຈິງ.”

ນີ້ແມ່ນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຄວນຄ່າແກ່ການຄິດໃຄ່ຄຳນຶງ, ເພາະມັນກ່າວເຖິງພັນທະສັນຍາໃນພຣະທຳເລວີ ບົດ 25 ແລະ 26. “ຄຳສາບແຊ່ງ” ຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຕົກມາເຖິງອິສຣາເອນໂດຍຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານ ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈຂອງພວກເຂົາໃນການນຳເອົາແນວທາງການປະຕິບັດເລື່ອງການໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກຟື້ນ ແລະໃນການປະຕິບັດຄຳສັ່ງສອນກ່ຽວກັບປີຢູບິລີ. ນັ້ນແມ່ນບາບແຫ່ງການລະເວັ້ນ. ຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນໄດ້ຕົກມາເຖິງພວກເຂົາ ເພາະພວກເຂົາລະເວັ້ນວຽກງານທີ່ຕົນຖືກບັນຊາໃຫ້ເຮັດ ຫາກບໍ່ແມ່ນເພາະວ່າພວກເຂົາໄດ້ລະເມີດພຣະບັນຍັດໂດຍກົງ ເຊັ່ນ ຢ່າຂ້າຄົນ ຫຼື ຢ່າລັກຊັບ. ພວກເຂົາພຽງແຕ່ເມີນເສີຍຕໍ່ແນວທາງການປະຕິບັດອັນກ່ຽວເນື່ອງກັບການໃຫ້ແຜ່ນດິນໄດ້ພັກຟື້ນ. ຊາວແອັດເວັນຕິສທີ່ພຽງແຕ່ບໍ່ຍອມຮັບ “ເຈັດເທື່ອ” (ຊຶ່ງທູດສະຫວັນໄດ້ນຳພາ William Miller ໃຫ້ຄົ້ນພົບ) ເພາະດ້ວຍເຫດຜົນໃດໆອັນບໍ່ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ພຽງແຕ່ບໍ່ເຄີຍໃຫ້ເວລາແກ່ການສືບສວນຄວາມຈິງຢ່າງແທ້ຈິງ, ແລະກຳລັງກະທຳການກະບົດແຫ່ງການລະເວັ້ນໃນລັກສະນະດຽວກັນ ໂດຍການເມີນເສີຍຂໍ້ມູນແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ອິສຣາເອນໂດຍຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານເຄີຍເມີນເສີຍ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນເປັນພາບປະກອບຂອງຈຸດຈົບ.

ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 12 ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຖິ່ນກັນດານ” ນັ້ນ ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເວລາ.” ທັງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະຄຣິດ ແລະ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພວກສາວົກ ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງທັງໝົດໜຶ່ງອາທິດທີ່ພັນທະສັນຍາກຳລັງຖືກຢືນຢັນ. ທັງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ລັດທິນອກສາສະໜາໄດ້ຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບປີທີ່ລັດທິສັນຕະປາປາໄດ້ຢຽບຍ່ຳປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ຕ່າງກໍເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເວລາ” ທັງໝົດແຫ່ງຄຳສາບແຊ່ງຂອງໂມເຊ.

ໃນ ພຣະນິມິດ ບົດ 11, ຫຼັງຈາກ ໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບ ວັນ, ກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວຖືກນຳກັບຄືນສູ່ຊີວິດ ເພື່ອເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາໃນຖານະເປັນ ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ແຕ່ເພື່ອວ່າພວກເຂົາຈະສາມາດບັນລຸຄວາມສຳພັນແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນໄດ້, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດເງື່ອນໄຂຂອງພັນທະສັນຍາໃຫ້ສຳເລັດ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ ດານີເອນ ໄດ້ເຮັດໃນ ບົດ 9. ເງື່ອນໄຂແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ບັນຈຸຄຳແນະນຳທີ່ຈຳເພາະສຳລັບຜູ້ທີ່ພົບວ່າຕົນເອງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ. ເມື່ອຜູ້ທີ່ຕື່ນຂຶ້ນມາສູ່ຄວາມເປັນຈິງວ່າພວກເຂົາໄດ້ຖືກກະຈັດກະຈາຍ ປາຖະໜາທີ່ຈະກັບຄືນຫາພຣະເຈົ້າ, ພຣະທຳ ເລວີນິຕິ ບົດ 26 ໄດ້ຈັດໃຫ້ມີຄຳແນະນຳສຳລັບວ່າພວກເຂົາຄວນກັບຄືນແນວໃດ.

ຄໍາສະແດງອອກ “pine away” ໃນພຣະຄໍາພີໝາຍເຖິງການຖືກລະລາຍ, ເສື່ອມເສຍ ແລະ ຖືກເຜົາຜານຈົນໝົດສິ້ນ. ການ “pine away” ແມ່ນການຊຸດໂຊມລົງຈົນກາຍເປັນກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ. ແລະ ຄໍາຊີ້ແນະນັ້ນລະບຸເຖິງຄວາມຕາຍ, ເພາະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ທີ່ຕື່ນຂຶ້ນຮູ້ສະພາບຂອງຕົນວ່າຢູ່ “ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູຂອງພວກເຈົ້າ.”

ວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ໄດ້ເປັນການຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດໃນຂະບວນການຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ມັນໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໂດຍການຜິດຫວັງຄັ້ງທໍາອິດທັງປວງອື່ນໆໃນແນວປະຕິຮູບຄໍາພະຍາກອນອັນສັກສິດ. ເອເຊກຽນ ບົດ 37 ຊີ້ບອກປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍວ່າໄດ້ຖືກລະລາຍ, ຖືກເຮັດໃຫ້ເນົ່າເສຍ ແລະ ຖືກຜານຫາຍໄປ ຈົນເຫຼືອພຽງແຕ່ຮ່ອມພູແຫ່ງກະດູກແຫ້ງອັນຕາຍແລ້ວ. ພວກເຂົາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ຊຶ່ງເປັນແຜ່ນດິນແຫ່ງຄວາມຕາຍ. ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 11, ພະຍານທັງສອງໄດ້ຖືກຂ້າ ແລະ ຖືກປະໄວ້ໃນຖະໜົນ. ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທຸກຄົນລ້ວນເຫັນພ້ອມຕ້ອງກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂມເຊຈຶ່ງກໍາລັງເວົ້າແກ່ຜູ້ທີ່ຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນທີ່ພາດຜ່ານຮ່ອມພູຂອງເອເຊກຽນ. ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ ພວກເຂົາໄດ້ຮັບຄໍາຊີ້ນໍາຜ່ານເຢເຣມີຢາ.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບການແຈ້ງວ່າ ຖ້າລາວປາຖະໜາຈະເວົ້າແທນພຣະເຈົ້າ ລາວຈຳເປັນຕ້ອງຫັນກັບຄືນມາ ແລະໃນການເຮັດດັ່ງນັ້ນ ລາວຕ້ອງແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ. ບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມນີ້ຊີ້ບອກວ່າ ສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້ານັ້ນແມ່ນບັນດາຜູ້ທີ່ລາວບໍ່ຄວນຫັນກັບໄປຫາ. ເມື່ອລາວຖືກນຳສະເໜີໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນວ່າຢູ່ໃນສະພາບແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຂອງລາວ ລາວກໍລະບຸວ່າ ລາວຢູ່ຜູ້ດຽວ.

ເຢເຣມີຢາບໍ່ໄດ້ນັ່ງຢູ່ໃນ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ,” ເພາະວ່າທ່ານໄດ້ນັ່ງຢູ່ຜູ້ດຽວ. ທ່ານບໍ່ຖືກໃຫ້ກັບຄືນໄປຫາພວກຊົ່ວຊ້າ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ. ໃນປີ 1863, ອາດເວັນຕິດສຶມໄດ້ເລີ່ມການກັບຄືນຂອງຕົນໄປສູ່ “ທີ່ປະຊຸມຂອງພວກຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ເມື່ອມັນໄດ້ກັບຄືນໄປສູ່ວິທີການຕາມພຣະຄຳພີຂອງບັນດາບຸດສາວແຫ່ງບາບີໂລນ ເພື່ອປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງໂມເຊ. ແຕ່ເຢເຣມີຢາກໍາລັງເວົ້າເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍໂດຍຈໍາເພາະ ຫຼາຍກວ່າປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌. ເມື່ອບັນດາຜູ້ຢູ່ໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກທີ່ຕາຍແລ້ວຕື່ນຂຶ້ນມາຮັບຮູ້ຄວາມຈິງວ່າພວກເຂົາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ພວກເຂົາຈະບໍ່ກັບຄືນໄປຫາບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ຊື່ນຊົມຍິນດີເໜືອຄວາມຕາຍຂອງພວກເຂົາໃນຖະໜົນນັ້ນອີກເລີຍ. ກຸ່ມນັ້ນສາມາດກັບຄືນມາຫາເຢເຣມີຢາໄດ້, ແຕ່ທ່ານບໍ່ອາດກັບຄືນໄປຫາພວກເຂົາໄດ້.

ແຕ່ຖ້າພວກເຂົາຈະຕ້ອງກັບຄືນມາ, ພວກເຂົາກໍຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຄຳຊີ້ແນະທີ່ໂມເຊໄດ້ໃຫ້ໄວ້ ອັນມີຄວາມກ່ຽວພັນໂດຍກົງກັບ “ເຈັດເທື່ອ.” ຜູ້ທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນໃນ Revelation ບົດທີ 11 ນັ້ນ, ໄດ້ຕາຍຢູ່ເປັນເວລາສາມມື້ເຄິ່ງ, ຊຶ່ງໃນທາງຄຳພະຍາກອນກໍຄື “ຖິ່ນກັນດານ.”

ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນວ່າ ການປຸກໃຫ້ຄົນຕາຍຕື່ນຂຶ້ນໃນເບື້ອງຕົ້ນນັ້ນ ສຳເລັດໄດ້ໂດຍຂ່າວສານທີ່ເຮັດໃຫ້ກະດູກຖືກປະກອບເຂົ້າກັນ, ແຕ່ພວກເຂົາຍັງບໍ່ທັນມີຊີວິດ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຂ່າວສານແຫ່ງລົມທັງສີ່, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາ, ເພື່ອປ່ຽນພວກເຂົາໃຫ້ກາຍເປັນກອງທັບອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ຂ່າວສານທຳອິດທີ່ນຳພວກເຂົາມາຮ່ວມກັນນັ້ນ ອອກມາຈາກ “ສຽງ” ໜຶ່ງ.

ສຽງນັ້ນມາຈາກຖິ່ນທຸລະກັນດານ ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍໃນ “ເຈັດເທື່ອ.” ສຽງນັ້ນຢູ່ໃນຖິ່ນທຸລະກັນດານ ເພາະເອເຊກຽນກໍຖືກນຳໄປຍັງຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍເຊັ່ນກັນ. ທ່ານໄດ້ເປັນພະຍານຢູ່ຈາກພາຍໃນຫຸບເຂົານັ້ນເອງ ບໍ່ແມ່ນຈາກໄລຍະໄກ.

ຫຸບເຂົາແມ່ນຖິ່ນກັນດານສາມມື້ເຄິ່ງ. ຄໍາສັນຍາຂອງສຽງນັ້ນຄື ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງເຢຣູຊາເລັມໄດ້ຮັບການອະໄພ ແລະ ການສົງຄາມຂອງນາງກໍໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຄໍາສັນຍານີ້ເປັນຕົວແທນຂອງການປະທັບຕາຄົນຈໍານວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຊຶ່ງຖືກເຮັດໃຫ້ສໍາເລັດໃນວັນສຸດທ້າຍ. ແຕ່ການອະໄພຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງນາງນັ້ນ ກ່ຽວໂຍງກັບການທີ່ນາງໄດ້ຮັບ “ສອງເທົ່າ” ສໍາລັບບາບທັງປວງຂອງນາງ. ວິທີແກ້ໄຂທີ່ໂມເຊໄດ້ນໍາສະເໜີ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການສາລະພາບ ບໍ່ພຽງແຕ່ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາເອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງລວມເຖິງຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາອີກ. ຖ້າພວກເຂົາຈະປະຕິບັດຕາມຄໍາບັນຊານັ້ນ ຄວາມຊົ່ວຊ້າຂອງພວກເຂົາກໍຈະໄດ້ຮັບການອະໄພ.

ພວກເຮົາຈະສືບຕໍ່ກ່າວເຖິງຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.