ການເປີດເຜີຍຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສິບເຈັດ

ກະດູກແຫ້ງທີ່ນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ຊຶ່ງໄດ້ຍິນ “ສຽງ” ຂອງຜູ້ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ, ກໍເປັນເພາະວ່າພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ສະເດັດມາແລ້ວ, ເປັນການສຳເລັດຕາມພຣະສັນຍາຂອງພຣະເຢຊູທີ່ຈະຊົງສົ່ງພຣະອົງມາ. ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກ Millerites, ພວກເຂົາໄດ້ເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາລໍຊ້າຕາມຄຳອຸປະມາເລື່ອງພຣະຍິງພົມມະຈັນ.

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກເປັນແບບຢ່າງໂດຍພວກ Millerites ຍ່ອມທຳຊ້ຳປະສົບການແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ແລະເມື່ອພວກເຂົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ, ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈວ່າ ພວກເຂົາເອງກໍຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຖ້າຄອຍຂອງຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມມະຈາລີເຊັ່ນກັນ. ມີແຕ່ອິດທິພົນຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນເທົ່ານັ້ນທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສາມາດເຫັນຄວາມຈິງນີ້. ການຮັບຮູ້ນັ້ນ, ຊຶ່ງຖືກນຳໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຄຳພະຍາກອນຂໍ້ທຳອິດທີ່ Ezekiel ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ປະກາດແກ່ຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວ.

“ສຽງ” ເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ໃນຈຸດນັ້ນ ພວກພົມມະຈາຣີຈຳເປັນຕ້ອງຕະໜັກວ່າ ພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ. ຄຳຊີ້ແນະໃນພຣະຄຳພີກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ຜູ້ຜິດຫວັງຈຳຕ້ອງເຮັດ ເມື່ອພວກເຂົາຕະໜັກວ່າຕົນຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້ານັ້ນ ມີຢູ່ຢ່າງອຸດົມສົມບູນ. ເຢເຣມີຢາສອນວ່າ ພວກເຂົາຕ້ອງບໍ່ຫວນກັບໄປຫາ “ທີ່ຊຸມນຸມຂອງຜູ້ເຍາະເຍີ້ຍ” ອີກເລີຍ ຊຶ່ງໃນຂ່າວສານເຖິງເມືອງຟີລາເດັນເຟຍ ກໍຄື ທຳມະສາລາຂອງຊາຕານ. ພວກເຂົາຕ້ອງແຍກສິ່ງອັນປະເສີດອອກຈາກສິ່ງອັນຕ່ຳຊ້າດ້ວຍ. ສິ່ງອັນປະເສີດທີ່ຖືກນຳໄປທຽບກັບສິ່ງອັນຕ່ຳຊ້ານັ້ນ ມີຄວາມໝາຍສອງຊັ້ນ.

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮຽນຮູ້ດ້ວຍຕົນເອງເຖິງຄວາມແຕກຕ່າງທາງຄຳພະຍາກອນນີ້ຫຼາຍປີມາແລ້ວ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ William Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນິຍາມອັນຍະມະນີຢ່າງຖືກຕ້ອງວ່າເປັນຄວາມຈິງທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມວ່າເປັນຄຳສອນທີ່ຖືກບິດເບືອນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມີຜູ້ຊີ້ແນະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ James White ກໍໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ William Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ເຊັ່ນກັນ ແລະໃນການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ຂອງລາວ ລາວໄດ້ລະບຸອັນຍະມະນີວ່າເປັນປະຊາຊົນຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມວ່າເປັນຜູ້ປະກາດຕົນວ່າຍຶດຖືຄວາມຈິງຢ່າງຫຼອກລວງ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າສືບສວນສິ່ງທີ່ James White ໄດ້ສອນກ່ຽວກັບຄວາມຝັນນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຕະໜັກວ່າ ພວກເຮົາທັງສອງຖືກຕ້ອງ. ອັນຍະມະນີສາມາດເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ສັດຊື່ຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມ ເປັນຕົວແທນຂອງຜູ້ບໍ່ສັດຊື່ ແຕ່ອັນຍະມະນີກໍສາມາດເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍແຫ່ງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະອັນຍະມະນີປອມກໍສາມາດເປັນຄຳສອນເທັດ. James White ໄດ້ນຳຄວາມຝັນຂອງ Miller ມາປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ກັບປະຫວັດສາດທີ່ James White ກຳລັງດຳລົງຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃກ້ຄວາມຝັນນັ້ນໃນຖານະເປັນປະຫວັດສາດຂອງວັນສຸດທ້າຍ. ເມື່ອນຳການປະຍຸກຕ໌ໃຊ້ທັງສອງມາລວມກັນ ກໍຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ມະນຸດກາຍເປັນສິ່ງທີ່ຕົນເຊື່ອ ແລະຖ້າພວກເຂົາເລືອກຍຶດໝັ້ນໃນຄຳສອນທີ່ຜິດພາດ ພວກເຂົາຈະຖືກກວາດອອກນອກໜ້າຕ່າງໂດຍຊາຍຜູ້ຖືແປງປັດຝຸ່ນ ພ້ອມກັບຄຳສອນທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຜູກພັນຕົນເອງເຂົ້າໄປ. ພວກເຮົາເປັນດັ່ງສິ່ງທີ່ພວກເຮົາກິນ.

ເມື່ອຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງພົບວ່າພວກເຂົາກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການລໍຖ້າ, ຕາມຄຳຂອງເຢເຣມີຢາ ພວກເຂົາຈະຕ້ອງແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ.

ສິ່ງທີ່ມີຄ່າປະເສີດ ແລະ ສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ ເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຈິງ ແລະ ຄວາມຜິດພາດ. ມັນຍັງເປັນຕົວແທນຂອງມະນຸດສອງຈຳພວກອີກດ້ວຍ.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງວ່າ ຖ້າຫາກລາວຈະກັບຄືນມາ ລາວຈໍາເປັນຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້າ ແລະລາວຍັງຕ້ອງແຍກຕົນອອກຈາກຄໍາສອນທີ່ຜິດພາດຂອງພວກຍິງພົມມະຈາລີທີ່ໂງ່ຈ້ານັ້ນດ້ວຍ. ໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຄືບັນດາຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ຄວາມເປັນເອກະພາບອັນສົມບູນ. ເຢເຣມີຢາກໍາລັງເປັນຕົວແທນຂອງວຽກງານທີ່ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຮັບການປະທັບຕາໂດຍຂ່າວສານທີສອງຂອງເອເຊກຽນກ່ຽວກັບລົມທັງສີ່ ຈໍາຕ້ອງບັນລຸໃຫ້ໄດ້ ຖ້າພວກເຂົາຈະເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ເມື່ອນິມິດເວົ້າ. ນິມິດໄດ້ເວົ້າໃນປະຫວັດສາດຍຸກມິນເລີໄຣທ໌ ເມື່ອການພິພາກສາມາເຖິງ, ແລະມັນເວົ້າໃນປະຫວັດສາດຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ເມື່ອສັດຮ້າຍແຫ່ງແຜ່ນດິນໂລກເວົ້າ ແລະການພິພາກສາຂອງວິບັດທີສາມມາເຖິງ. ແລ້ວບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ບັນລຸວຽກງານທີ່ຖືກຊີ້ບອກໂດຍເຢເຣມີຢານັ້ນ ຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນຄົນຍາມຂອງພຣະເຈົ້າ.

ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງສົ່ງພຣະຜູ້ປອບໂຍນມາເພື່ອປຸກຜູ້ທີ່ຜິດຫວັງໃຫ້ຟື້ນຂຶ້ນຈາກຄວາມຕາຍຂອງເຂົາ, ພຣະອົງຊົງຊີ້ບອກເຖິງພາລະກິດແຫ່ງການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດອັນໜຶ່ງ ຊຶ່ງເຂົາທັງຫຼາຍຈຳເປັນຕ້ອງກະທຳໃຫ້ສຳເລັດ ຖ້າເຂົາຈະເປັນຜູ້ກ່າວແທນພຣະອົງໃນວິກິດການແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ເອຊາຢາເຫັນພ້ອມກັບຄຳຕັກເຕືອນຂອງເຢເຣມີຢາ.

ບັນດາຜູ້ທີ່ “ນຳຂ່າວດີມາ” ແລະຜູ້ທີ່ “ປະກາດສັນຕິສຸກແລະຄວາມລອດ” ຍົກ “ສຽງຂອງຕົນຂຶ້ນພ້ອມກັນ,” ເພາະວ່າພວກເຂົາ “ຈະເຫັນຕໍ່ຕາກັນ.”

ຄຳວ່າ “ນຳຂ່າວປະເສີດມາ” ຖືກກ່າວຊ້ຳເຖິງສອງເທື່ອໃນຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງຂອງພຣະທຳເອຊາຢາ ເພື່ອຊີ້ບອກປະຫວັດຂອງສຽງຮ້ອງຍາມທ່ຽງຄືນ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຂໍ້ພຣະຄຳທີ່ນຳໄປສູ່ຄຳບັນຍາຍຂອງເອຊາຢາກ່ຽວກັບຄວາມເປັນນ້ຳໜຶ່ງໃຈດຽວທີ່ສຳເລັດຂຶ້ນເມື່ອສິ່ງມີຄ່າຖືກແຍກອອກຈາກສິ່ງຊົ່ວຊ້າ.

ເຢເຣມີຢາເປັນຕົວແທນຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຜູ້ຊຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າຕົນກຳລັງຢູ່ໃນເວລາແຫ່ງການຄອຍຊ້າ. ອິຊາຢາໄດ້ບັນຊາບຸກຄົນດຽວກັນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ “ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ, ຈົ່ງຕື່ນຂຶ້ນ.” ພວກເຂົາກໍຕື່ນຂຶ້ນ ແລະໃນທີ່ສຸດກໍມາເຖິງຈຸດໜຶ່ງທີ່ຈະບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບສຸໜັດ ແລະບໍ່ສະອາດຢູ່ໃນຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະເຈົ້າອີກຕໍ່ໄປ, ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກະທຳວຽກແຫ່ງການແຍກສິ່ງທີ່ປະເສີດອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າແລ້ວ. “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເທິງໂລກຢ່າງແຈ້ງຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.”

ບັນດາຜູ້ທີ່ຍຶດຖືຄໍາສອນອັນຜິດພາດ ຈະຖືກແຍກອອກໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ບັນດາຜູ້ທີ່ປະຕິເສດບໍ່ຍອມໃຫ້ລິດເດດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປະສົບການແຫ່ງການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດສ່ວນຕົວ, ຈະຖືກແຍກອອກຈາກ “ຄໍາ” ໃນປະຫວັດສາດທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ພວກເຂົາຈະຍັງຄົງເປັນຊາວລາວດີເຊຍ, ຢູ່ໃນຈຸດທີ່ລາວດີເຊຍຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ.

ວຽກງານແຫ່ງການແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕໍ່າຊ້ານ ເກືອບທັງໝົດແມ່ນພຣະລາຊກິດຂອງຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ຜູ້ຊຶ່ງມາຢ່າງກະທັນຫັນເພື່ອຊໍາລະບັນດາບຸດຫຼານຂອງເລວີໃຫ້ບໍລິສຸດ ແຕ່ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງມີສ່ວນຮ່ວມ.

ເຢເຣມີຢາໄດ້ຮັບຄໍາບອກໃຫ້ແຍກສິ່ງທີ່ມີຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຊົ່ວຊ້າ ຖ້າຫາກລາວປາຖະໜາທີ່ຈະເປັນໂຄສົກຂອງພຣະເຈົ້າໃນການພິພາກສາທີ່ກໍາລັງຈະມາ. ຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ວ່າ ເຢເຣມີຢາກໍາລັງໄດ້ຍິນຄໍາປຶກສາຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ມີຕໍ່ລາວ ນັ້ນໄດ້ສະແດງວ່າ ການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ມີພ້ອມຢູ່ແລ້ວ ຖ້າຫາກລາວເລືອກທີ່ຈະຮັບເອົາພາລະກິດນັ້ນ.

ສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 11, ເມື່ອກະດູກແຫ້ງນອນຕາຍຢູ່ໃນຖະໜົນ, ເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ,” ແລະ “ຖິ່ນກັນດານ” ເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໃນພຣະທຳເລວີ ບົດທີ 26. ໃນຕອນສິ້ນສຸດແຫ່ງການກະຈັດກະຈາຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນ, ຜູ້ທີ່ຖືກເອີ້ນໃຫ້ຢູ່ໃນຈຳນວນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ ຈະຕ້ອງ “ຕື່ນຂຶ້ນ” ແລະ “ສັ່ນຝຸ່ນອອກ.” ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກ່າວວ່າ “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າປະສົງໃຫ້ຄຣິສຕະຈັກຂອງພຣະອົງຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ, ກ່ອນທີ່ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເໜືອໂລກຢ່າງເດັ່ນຊັດຫຼາຍຂຶ້ນ.”

ໃນຄວາມເກື່ອງພັນກັບ “ຄຣິດຈັກທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ນາງໄດ້ອ້າງເຖິງຂະບວນການແຍກອອກຂອງເຢເຣມີຢາ ຊຶ່ງກຳຈັດ “ສິ່ງປະເສີດອອກຈາກສິ່ງຕ່ຳຊ້າ.” ນາງຍັງເຊື່ອມໂຍງເລື່ອງນີ້ເຂົ້າກັບມາລາກີບົດທີສາມ ບ່ອນທີ່ຜູ້ສົ່ງຂ່າວຄົນໜຶ່ງຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວທີ່ຕຽມທາງນັ້ນຄື “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ຂອງເອຊາຢາ. ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍານັ້ນຄືພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງກຳລັງຕຽມເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ, ຜູ້ທີ່ “ດັ່ງ” “ພວກເລວີ,” “ຖືກພຣະອົງແຍກໄວ້ສຳລັບພຣະລາຊກິດພິເສດຂອງພຣະອົງ.” ຈາກນັ້ນ ນາງໄດ້ລະບຸພວກເຂົາວ່າເປັນປຸໂຣຫິດ, ແລະອ້າງພຣະເຢຊູຜູ້ຊົງຕັດວ່າ, “ເຫດສະນັ້ນ ພວກທ່ານຈົ່ງສົມບູນແບບ, ເໝືອນດັ່ງພຣະບິດາຂອງພວກທ່ານຜູ້ສະຖິດໃນສະຫວັນຊົງສົມບູນແບບ.”

ມີຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ, ເພາະອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າມີພາລະກິດພິເສດສຳລັບຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນໃຫ້ສຳເລັດ, ແລະພຣະອົງຈະຊົງມີຄຣິສຕະຈັກທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວກ່ອນທີ່ “ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງຈະຕົກລົງເໜືອໂລກຢ່າງເດັ່ນຊັດຍິ່ງຂຶ້ນ.” ການພິພາກສາຂອງພຣະອົງມີຢູ່ໃນໂລກແລ້ວ, ແຕ່ເມື່ອມີກົດໝາຍວັນອາທິດ “ການພິພາກສາແຫ່ງການທຳລາຍຂອງພຣະເຈົ້າ” ຈະເລີ່ມຕົກລົງ.

ການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນ “ເວລາແຫ່ງພຣະກະລຸນາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄີຍຮູ້ຈັກຄວາມຈິງ.” ແຕ່ໃນການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ມີພຣະກະລຸນາສໍາລັບຜູ້ທີ່ບໍ່ຍອມເຂົ້າສູ່ຂະບວນການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດອັນຈໍາເປັນ. “ການພິພາກສາ,” ຊຶ່ງ “ຕົກລົງຢ່າງເດັ່ນຊັດຍິ່ງ,” ຊີ້ບອກເຖິງການພິພາກສາທີ່ເປັນໝາຍສໍາຄັນ. ມັນເປັນສັນຍານ, ແລະພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງໃຊ້ຄວາມວຸ່ນວາຍແລະຄວາມສັບສົນທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍການພິພາກສາເຫຼົ່ານັ້ນ ເພື່ອຂີດເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງຜູ້ທີ່ຮັກສາ “ວັນພັກອັນປອມປົນ” ກັບຜູ້ທີ່ “ຮັກສາວັນຊະບາໂຕຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍມະໂນທໍາຢ່າງຊື່ສັດ,” ເພາະນີ້ແມ່ນວິທີດຽວທີ່ “ໂລກຈະຖືກເຕືອນ.” ການພິພາກສາທີ່ເປັນສັນຍານນັ້ນເປັນພາບພື້ນຫຼັງທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງໃຊ້ເພື່ອນໍາພາບຸດຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຍັງຢູ່ໃນບາບີໂລນ ໃຫ້ຮູ້ຈັກທຸງສັນຍານຂອງໜຶ່ງແສນສີ່ສິບສີ່ພັນ.

ແຕ່ ຊິດສະເຕີ ວາຍ ບໍ່ໄດ້ພຽງແຕ່ອ້າງເຖິງມາລາກີບົດທີສາມເທົ່ານັ້ນ; ນາງຍັງໄດ້ຮວມເອົາຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງພຣະທຳມາລາກີບົດທີສີ່ໄວ້ດ້ວຍ, ແລະອີກຄັ້ງໜຶ່ງໄດ້ອ້າງເຖິງ “ສຽງ” ທີ່ຈະຕ້ອງຈັດຕຽມທາງໄວ້ສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ. ຂໍ້ສຸດທ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ໄດ້ກ່າວເຖິງການຕຽມພ້ອມສຳລັບຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ແຕ່ກ່າວເຖິງການລະນຶກເຖິງພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊ, ແລະການຫັນໃຈຂອງພໍ່ໄປຫາລູກ ແລະຂອງລູກໄປຫາພໍ່. “ສຽງ” ນັ້ນກ່ອນອື່ນໝົດໄດ້ຈັດຕຽມທາງສຳລັບພຣະຄຣິດ, ໃນຖານະຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ໃຫ້ສະເດັດມາຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະອົງຢ່າງກະທັນຫັນ ແລະຊຳລະປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງຜູ້ຜິດຫວັງແຕ່ໄດ້ຖືກປຸກໃຫ້ຕື່ນຂຶ້ນ ເພື່ອວ່າເຂົາທັງຫຼາຍຈະສາມາດບັນລຸວຽກງານຂອງທຸງສັນຍານ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ມາລາກີຈຶ່ງກ່າວເຖິງອີກດ້ານໜຶ່ງຂອງພາລະກິດຂອງ “ສຽງ” ນັ້ນ.

ພຣະອົງ “ຈະຫັນໃຈຂອງພໍ່ໄປຫາລູກ, ແລະໃຈຂອງລູກໄປຫາພໍ່ຂອງພວກເຂົາ,” ແລະພຣະອົງຈະກະທຳພະລາຊະກິດນີ້ໃນຄວາມສຳພັນກັບພຣະບັນຍັດທີ່ໄດ້ປະທານໄວ້ທີ່ໂຮເຣັບ. ເອລີຢາ, ຜູ້ຊຶ່ງກໍແມ່ນ “ສຽງ” ຂອງເອຊາຢາດ້ວຍນັ້ນ, ຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນບາບຂອງປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຂະບວນການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ. ມີຄຳນິຍາມຂອງບາບພຽງຢ່າງດຽວເທົ່ານັ້ນ, ຄືການລະເມີດພຣະບັນຍັດທີ່ໄດ້ປະທານໄວ້ທີ່ໂຮເຣັບ. ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາແມ່ນເອລີຢາ, ແລະພະລາຊະກິດຂອງທ່ານກໍລວມມີອົງປະກອບນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ໄດ້ມາສູ່ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, ເພາະວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫລາຍກຳລັງກ່າວເຖິງວັນສຸດທ້າຍຫລາຍກວ່າວັນເວລາທີ່ພວກເຂົາມີຊີວິດຢູ່. ທ່ານໄດ້ນຳຂ່າວສານໃຫ້ກັບໃຈຈາກບາບ, ເພາະວ່າອານາຈັກແຫ່ງສະຫວັນຢູ່ໃກ້ແລ້ວ, ດັ່ງດຽວກັນກັບທີ່ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດເຜີຍອອກເມື່ອ “ເວລາຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ ເປັນພາບປະກອບແຫ່ງພາລະກິດຂອງ “ສຽງ,” ເພາະຕາມພຣະເຢຊູແລ້ວ, ທ່ານກໍແມ່ນເອລີຢາຜູ້ທີ່ຈະມານັ້ນດ້ວຍ.

ພຣະເຢຊູຊີ້ບອກວ່າ ອັດຕະລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມານັ້ນເປັນການທົດສອບ. ພຣະອົງຕັດຢ່າງກົງໄປກົງມາວ່າ, “ຖ້າພວກທ່ານຈະຍອມຮັບສິ່ງນີ້”. ແລ້ວພຣະເຢຊູກໍຊົງໜຸນໃຈພວກສາວົກຂອງພຣະອົງໃຫ້ຮັບເອົາສິ່ງນັ້ນ ໂດຍການກ່າວວ່າ, “ຜູ້ໃດມີຫູສຳລັບຟັງ ກໍຈົ່ງຟັງເຖີດ.” ໃຫ້ເຂົາຟັງຫຍັງ? ໃຫ້ເຂົາຟັງວ່າ ຜູ້ໃດເປັນສຽງທີ່ມາສູ່ຖິ່ນກັນດານຄັ້ງສຸດທ້າຍໃນພຣະຄຳພີ ແລະຕຽມທາງໄວ້ໃຫ້ຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ເພື່ອຈັດຕຽມຄົນຫນຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນ ໃຫ້ກະທຳພາລະກິດພິເສດໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງການພິພາກສາອັນເປັນໝາຍສຳຄັນຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໂຢຮັນນຸ່ງ “ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍຂົນອູດ ແລະ ຄາດໜັງຮັດແອວຢູ່ຮອບແອວຂອງທ່ານ; ແລະ ອາຫານຂອງທ່ານແມ່ນຕັກແຕນ ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງປ່າ.” “ອາຫານ” ຂອງທ່ານແມ່ນຂ່າວສານຂອງອິດສະລາມ, ເພາະວ່າຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນຕົວແທນຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ນ້ຳເຜິ້ງແມ່ນພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າ, ຊຶ່ງຫວານຢູ່ໃນປາກຂອງທ່ານ. ຂ່າວສານອັນຫວານທີ່ທ່ານໄດ້ກິນນັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບ “ລາປ່າ” ແຫ່ງອາຣາເບຍ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກທຳອິດທີ່ສຸດຂອງອິດສະລາມໃນພຣະຄຳພີ. ຂ່າວສານອັນຫວານຂອງລາປ່າແຫ່ງອາຣາເບຍຂອງອິດສະລາມ, ຊຶ່ງກໍຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ “ຕັກແຕນ” ດ້ວຍນັ້ນ, ກໍໄດ້ຖືກຖັກທໍໄວ້ໃນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງທ່ານເຊັ່ນກັນ, ເພາະອູດກໍເປັນອີກສັນຍາລັກໜຶ່ງຂອງອິດສະລາມ. ການນຳໃຊ້ຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນການບິດເບືອນພຣະຄຳ, ແມ່ນແມ່ນວ່າອາຫານທີ່ໂຢຮັນກິນນັ້ນຈະອ້າງເຖິງຕົ້ນຕັກແຕນ ແລະ ບໍ່ແມ່ນແມງໄມ້ກໍຕາມ. ຄຳວ່າ “ຕັກແຕນ” ເປັນສັນຍາລັກຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ໂຢຮັນບໍ່ໄດ້ເປັນຕົວແທນການກິນອາຫານຝ່າຍກາຍໃດໆ; ອາຫານຂອງທ່ານເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ທ່ານໄດ້ກິນ.

ສາຍຄາດພຣະອົງນັ້ນຄື “ຄຳພະຍາກອນ” ທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພຣະທຳຮາບາກຸກ. ຄຳພະຍາກອນນັ້ນໄດ້ລວບຮວມເອົາຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ, ເວລາຄອຍຖ້າຂອງພວກຍິງພົມມະຈັນ, ແລະຮາກຖານຂອງອັດເວັນຕິສຶມ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ເທິງບັນດາແຜນພັງອັນສັກສິດ. ຮາບາກຸກເປັນດັ່ງສາຍຄາດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຜູກມັດຄວາມຈິງທັງປວງນັ້ນໄວ້ດ້ວຍກັນ.

ຂໍ້ຄວາມພະຍາກອນທີ່ມັດຂໍ້ຄວາມຕ່າງໆ ອັນປະກອບເປັນຄຳເຕືອນຂອງ “ສຽງ” ເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນດັ່ງສາຍແອວ ຄື ຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພວກຍິງພົມມະຈາຣີ ໃນຄວາມສຳພັນກັບນິມິດທີ່ລ່າຊ້າ ແຕ່ຈະກ່າວອອກມາ. ນິມິດແຫ່ງການຮ້ອງໃນເວລາທ່ຽງຄືນ ກໍ່ໃຫ້ເກີດການຈຳແນກລະຫວ່າງຄົນຊົ່ວຊ້າ ຜູ້ຊຶ່ງ “ຈິດວິນຍານຂອງລາວຍົກຕົນຂຶ້ນ” ແລະຄົນປະເສີດ ຜູ້ຊຶ່ງຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ. ການຖືກນັບວ່າຊອບທຳໂດຍຄວາມເຊື່ອ ຄືສາຍແອວທີ່ “ສຽງ” ສວມໃສ່.

ເມື່ອ “ສຽງຂອງຜູ້ຮ້ອງໃນຖິ່ນກັນດານ” ແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງໄດ້ມາເຖິງ, ຫຼັງຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020, ຂ່າວສານຂອງລາວກໍເປັນຂ່າວສານດຽວກັນກັບທີ່ເຄີຍເປັນມານັບແຕ່ວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001. ຂ່າວສານນັ້ນຈາກເອລີຢາຜູ້ຈະມາ, ຖຶງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວອັນກໍາລັງຄອຍຖ້າດ້ວຍຄວາມຜິດຫວັງ, ຄືວ່າ ອິສະລາມແມ່ນ “ການພິພາກສາອັນເປັນສັນຍານ,” ຊຶ່ງເປັນພາກພື້ນຫຼັງໃຫ້ແກ່ລູກອື່ນໆຂອງພຣະເຈົ້າໃນບາບີໂລນໄດ້ຮຽນຮູ້ຄວາມຊອບທໍາ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາທີ່ຈະມາ, ເປັນ “ສຽງ” ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ” ຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ. ພັນທະກິດຂອງທ່ານຮວມເຖິງການຊີ້ໃຫ້ເຫັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ແລະຊົ່ວອາຍຸສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດ, ຜູ້ຊຶ່ງຈິດວິນຍານຂອງເຂົາຖືກຍົກສູງຂຶ້ນ ແລະກຳລັງວາງໃຈໃນມໍລະດົກທາງວິນຍານຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ແຕ່ຮູ້ສຶກວ່າພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າກຳລັງຈະມາເຖິງ. ເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່, ເພາະວ່າເຂົາໄດ້ສະແດງຕົນອອກຢ່າງສົມບູນເປັນຊົ່ວອາຍຸທີ່ກົງກັນຂ້າມກັບພຣະຄຣິດໂດຍສິ້ນເຊີງ. ເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງງູພິດ, ແຕ່ເຂົາຍັງອ້າງເຖິງອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາຂອງເຂົາ ເພື່ອໂຕ້ແຍ້ງວ່າແທ້ຈິງແລ້ວເຂົາເປັນຊົ່ວອາຍຸຂອງພຣະເມສານ້ອຍ. ຊົ່ວອາຍຸຂອງພຣະເມສານ້ອຍແມ່ນຊົ່ວອາຍຸທີ່ຖືກເລືອກຂອງເປໂຕ, ຄືຜູ້ທີ່ຕິດຕາມພຣະເມສານ້ອຍໄປບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ພຣະອົງສະເດັດໄປ.

ໂຢຮັນໄດ້ນຳສະເໜີບາບຂອງຜູ້ທີ່ມາຟັງຂ່າວສານຂອງລາວຢ່າງຊັດແຈ້ງ ເພາະພວກເຂົາໄດ້ກັບໃຈ ແລະໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ. ລາວຍັງໄດ້ແຈ້ງແກ່ພວກເຂົາອີກວ່າ ຈະມີພຣະອົງຜູ້ໜຶ່ງມາຕາມຫຼັງລາວ ຜູ້ຊຶ່ງຈະຊຳລະລານນວດຂອງພຣະອົງໃຫ້ສະອາດໝົດຈົດ. ພຣະອົງນັ້ນຄືຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາ, ພຣະອົງຄື “ຊາຍຖູຂີ້ຝຸ່ນ” ຜູ້ກວາດເງິນຕາ ແລະອັນມະນີປອມອອກໄປທາງໜ້າຕ່າງ ແລະຟື້ນຟູອັນມະນີແທ້ເດີມຂຶ້ນມາ ຊຶ່ງຈາກນັ້ນກໍສ່ອງປະກາຍສວ່າງກວ່າເກົ່າສິບເທົ່າ ຫຼາຍກວ່າເມື່ອຄາວທີ່ William Miller ໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳໂດຍທູດສະຫວັນ ໃນວຽກງານຮວບຮວມອັນມະນີແທ້ເດີມໃນການເຄື່ອນໄຫວແຫ່ງທູດອົງທຳອິດ.

ໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາໄດ້ກ່າວປະນາມຢ່າງກົງໄປກົງມາຕໍ່ຄວາມໝັ້ນໃຈຂອງອາດເວນຕິດລາໂອດີເຊຍໃນອັບຣາຮາມຜູ້ເປັນບິດາຂອງພວກເຂົາ, ເພາະວ່າເອລີຢາຜູ້ຈະມານັ້ນມີໜ້າທີ່ຫັນໃຈຂອງບັນດາບິດາໄປຫາບັນດາບຸດຫຼານ ແລະຂອງບັນດາບຸດຫຼານໄປຫາບັນດາບິດາເຊັ່ນດຽວກັນ. ຫຼັກການແຫ່ງການນຳໃຊ້ຕາມພຣະຄຳພີຂອງສິ່ງທຳອິດແລະສິ່ງສຸດທ້າຍໄດ້ຖືກສະແດງໄວ້ໃນພາລະກິດນັ້ນ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນ ກໍເປັນການສະແດງເຖິງຢາຮັກສາສຳລັບຜູ້ທີ່ພົບວ່າຕົນຢູ່ໃນສະພາບກະຈັດກະຈາຍ, ຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ຕາຍຢູ່ໃນຖິ່ນກັນດານ. ພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຮັບຮູ້ບາບຂອງຕົນ, ແລະບາບຂອງບັນດາບິດາຂອງຕົນ ແລະກັບໃຈ. ຄວບຄູ່ໄປກັບການຮັບຮູ້ບາບຂອງຕົນ ແລະບາບຂອງບິດາຂອງພວກເຂົານັ້ນ, ພວກເຂົາຍັງຕ້ອງຍອມຮັບດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຖິ່ນກັນດານສາມມື້ເຄິ່ງ. ຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ, ພວກເຂົາຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບພວກເຂົາໃນປະຫວັດສາດນັ້ນ.

ຄຳສາບແຊ່ງນັ້ນເກີດຂຶ້ນ ເພາະພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ລະນຶກເຖິງວັນຊະບາໂຕຂອງແຜ່ນດິນ.

ໂຢຮັນ ຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນເອລີຢາທີ່ຈະມາ, ໄດ້ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງ “ສຽງ” ໃນຖິ່ນກັນດານຂອງສາມມື້ເຄິ່ງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11. ທ່ານຈະນຳພາກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວໃຫ້ “ລະນຶກເຖິງ” ພຣະບັນຍັດຂອງໂມເຊຢູ່ໂຮເຣບ, ແລະຖ້າພວກເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ, ແລ້ວຜູ້ສົ່ງຂ່າວແຫ່ງພັນທະສັນຍາຈະ “ລະນຶກເຖິງ” ພັນທະສັນຍາຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາ. ແຕ່ຈະເປັນໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອພວກເຂົາສາລະພາບບາບຂອງຕົນ, ບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ, ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນອັນເປັນການຖ່ອມຕົນ, ພວກເຂົາຈະຕ້ອງລະບຸການລ່ວງລະເມີດທີ່ “ພວກເຂົາໄດ້ລ່ວງລະເມີດຕໍ່” ພຣະເຈົ້າ.

ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຍອມຮັບດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາໄດ້ດໍາເນີນຢູ່ “ຢ່າງຂັດຂືນ” ຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ແລະວ່າ ພຣະເຈົ້າກໍໄດ້ດໍາເນີນ “ຢ່າງຂັດຂືນ” ຕໍ່ພວກເຂົາເຊັ່ນກັນ.

ພວກເຂົາຈະຕ້ອງຮັບຮູ້ດ້ວຍວ່າ ພວກເຂົາແມ່ນກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍແລ້ວຢູ່ຕາມຖະໜົນໃນ Revelation ບົດ 11, ເພາະພວກເຂົາຈຳເປັນຕ້ອງຍອມຮັບວ່າ ພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳພວກເຂົາເຂົ້າໄປໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ, ແລະແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູນັ້ນຄືຄວາມຕາຍ.

ຕາມຄໍາກ່າວຂອງໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາ, ພວກເຂົາຍັງຈໍາເປັນຕ້ອງຕອບຄໍາຖາມວ່າ ຜູ້ໃດແມ່ນ “ສຽງ” ທີ່ຮ້ອງຢູ່ໃນ “ຖິ່ນກັນດານ,” ເພາະໂຢຮັນໄດ້ຖາມວ່າ, “ຜູ້ໃດໄດ້ເຕືອນພວກເຈົ້າໃຫ້ຫລົບໜີຈາກພຣະພິໂລດທີ່ຈະມາເຖິງ?”

ເຮົາຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ເຫຼົ່ານີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປ.