ການສຳແດງຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກສິບແປດ

ໃນປີ 1856, ຂະບວນການ Adventism ແບບ Millerite ທີ່ເຄີຍເປັນ Philadelphian ນັ້ນ ໄດ້ຖືກລະບຸໂດຍ James ແລະ Ellen White ວ່າເປັນ Laodicean. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ James White ໄດ້ເລີ່ມສົ່ງເສີມຂ່າວສານຂອງ Laodicea ແກ່ຂະບວນການນັ້ນຜ່ານທາງ Review and Herald. ໃນສິ່ງພິມດຽວກັນນັ້ນ, ໃນປີດຽວກັນ, ແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນກ່ຽວກັບ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດ 26 ກໍໄດ້ຖືກນຳສະເໜີເຊັ່ນກັນໃນຊຸດບົດຄວາມແປດບົດໂດຍ Hiram Edson ຜູ້ທີ່ຄອບຄົວ White ໄດ້ຍົກຍ້ອງນັບຖືສູງຫຼາຍຈົນໄດ້ຕັ້ງຊື່ບຸດຄົນທຳອິດຂອງພວກເຂົາຕາມຊື່ຂອງລາວ. ຊຸດບົດຄວາມນັ້ນໄດ້ຈົບລົງດ້ວຍຄຳສັນຍາວ່າຈະມີການຂຽນໃຫ້ສຳເລັດໃນອະນາຄົດ, ແຕ່ມັນກໍບໍ່ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນອີກເລີຍ. ຢູ່ໃນຈຸດຫັນປ່ຽນຂອງຂະບວນການທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea, ຂະບວນການນັ້ນໄດ້ສະດຸດລົ້ມເພາະ “ເຈັດເທື່ອ” ຂອງ Leviticus ບົດ 26, ອັນເປັນຕົວແທນຂອງ ‘ຄຳພະຍາກອນເວລາ’ ຂໍ້ທຳອິດທີ່ທູດສະຫວັນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳ William Miller ໃຫ້ຮັບຮູ້ ແລະ ປະກາດ.

“ເຈັດເວລາ” ເປັນສີລາຫົວມຸມອັນສຳຄັນແຫ່ງພື້ນຖານພຣະວິຫານຂອງພວກມິນເລີໄຣທ໌. ທຸກພາບສັນຍາລັກທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພື້ນຖານອັນສັກສິດ ລ້ວນເປັນພາບສັນຍາລັກຂອງພຣະຄຣິດ, ເພາະວ່າບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະວາງພື້ນຖານອື່ນໄດ້ ນອກຈາກພຣະຄຣິດ.

ພຣະຄຣິດບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຮາກຖານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ພຣະອົງຍັງເປັນສີລາຮາກຖານທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ໄດ້ປະຕິເສດ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ສະດຸດລົ້ມເພາະພຣະອົງ. ພຣະອົງແມ່ນສີລາກ້ອນນັ້ນທີ່ໃນທີ່ສຸດໄດ້ກາຍເປັນຫົວມຸມຂອງອາຄານ. ໃນປະຫວັດສາດຂອງພວກມິນເລີໄທ, “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສັນຍະລັກຂອງສີລາຫົວມຸມນັ້ນ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາກັບຫຼາຍຄົນເປັນເວລາໜຶ່ງອາທິດ. ໂຄງສ້າງຂອງຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ “ເຈັດເທື່ອ” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກອິສຣາເອນຝ່າຍເໜືອ (ຊຶ່ງ Hiram Edson ໄດ້ລະບຸໄວ້ໃນບົດຄວາມທີ່ຍັງບໍ່ສຳເລັດທັງແປດບົດ) ໄດ້ສືບທອດໂຄງສ້າງອັນດຽວກັນກັບອາທິດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ເພື່ອໃຫ້ສຳເລັດຕາມດານີເອນ ບົດ 9 ແລະ ຂໍ້ 27. ອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດກຳລັງຮວບຮວມອິສຣາເອນນັ້ນ ແມ່ນໂຄງສ້າງອັນດຽວກັນກັບອາທິດທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິສຣາເອນກະຈັດກະຈາຍ. ການກະຈັດກະຈາຍຂອງອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ, ແລະການຮວບຮວມຂອງອິສຣາເອນຝ່າຍວິນຍານແມ່ນສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນ. ພຣະອົງໄດ້ຮວບຮວມອິສຣາເອນເພື່ອຢືນຢັນພັນທະສັນຍາ ແລະພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ອິສຣາເອນກະຈັດກະຈາຍ ດ້ວຍເຫດແຫ່ງຂໍ້ພິພາດໃນພັນທະສັນຍາຂອງພຣະອົງ. ການລະບຸ “ເຈັດເທື່ອ” ໃຫ້ເປັນຫີນຮາກຖານຂອງພຣະວິຫານຝ່າຍ Millerite ນັ້ນ ສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບການລະບຸພຣະຄຣິດໃຫ້ເປັນຫີນຮາກຖານ. ການປະຕິເສດຫີນນັ້ນ ກໍແມ່ນການປະຕິເສດພຣະຄຣິດ.

ເມື່ອພຣະຄຣິດ, ໃນປີ 1856, ໄດ້ຊົງຢືນເຄາະຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງລາໂອດີເຊຍເປັນຄັ້ງທຳອິດຢ່າງແທ້ຈິງໃນປະຫວັດສາດຄຣິດສະຕຽນ, ພຣະອົງກຳລັງຊົງສະແຫວງຫາທີ່ຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບຫີນແຫ່ງການສະດຸດທີ່ພວກຊ່າງກໍ່ກຳລັງຈະປະຖິ້ມນັ້ນ. ເຈັດປີຕໍ່ມາ, ຫຼືຈະເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງກໍໄດ້ວ່າ, ສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກຕໍ່ມາ, ແອດເວັນຕິສຶມແຫ່ງລາໂອດີເຊຍໄດ້ປິດປະຕູ. ເປັນທີ່ນ່າເສົ້າໃຈ, ແອດເວັນຕິສຶມໄດ້ປະຕິເສດທີ່ຈະເຫັນການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້. ຫີນທີ່ທ່ານສະດຸດນັ້ນ ແມ່ນຫີນທີ່ທ່ານບໍ່ເຫັນ, ແຕ່ມັນຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ທີ່ຕໍ່ຕ້ານອານາຈັກພາກໃຕ້ຄືຢູດາ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນໃນປີ 677 ກ່ອນ ຄ.ສ. ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ພ້ອມກັນກັບສອງພັນສາມຮ້ອຍປີຂອງດານີເອນ ບົດທີ 8 ຂໍ້ 14. “ເຈັດເທື່ອ” ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງ” ຂອງຂະບວນການແອັດເວັນ. ຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກກາງຂອງລັດທິແອັດເວັນ ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນເວລາດຽວກັນກັບຄຳພະຍາກອນອື່ນໆຫຼາຍປະການ. “ເຈັດເທື່ອ,” ສອງພັນສາມຮ້ອຍວັນ, ມາລາຄີ ບົດທີ 3, ດານີເອນ ບົດທີ 7 ຂໍ້ 13, ແລະ ອຸປະມາໃນມັດທາຍ 25 ກ່ຽວກັບຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ແມ່ນວັນທີຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນ, ແລະເມື່ອເຊື່ອມໂຍງກັບວັນທີນັ້ນ ມີພຽງຄຳສັ່ງດຽວເທົ່ານັ້ນທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸ.

ຊິສເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ລະບຸທູດສະຫວັນໃນພຣະນິມິດ ບົດທີ 10, ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກແລະທະເລ, ວ່າເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງຍືນຢູ່ເທິງທະເລແລະແຜ່ນດິນໂລກ ເພື່ອສະແດງເຖິງສິດອຳນາດສູງສຸດຂອງພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ຊູມືຂຶ້ນ ແລະຊົງບັນຊາວ່າ “ຈະບໍ່ມີເວລາອີກຕໍ່ໄປ.” ພຣະຄຣິດກຳລັງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ແລະພຣະອົງໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາແກ່ເຂົາພຽງປະການດຽວ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານແກ່ອັບຣາຮາມເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບທ່ານ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາອັບຣາຮາມໃຫ້ເຂົ້າພິທີສຸໜັດແກ່ເດັກຊາຍທັງຫຼາຍ. ເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບຊົນຊາດທີ່ຖືກຄັດເລືອກໃນປະຫວັດສາດຂອງໂມເຊ, ພຣະອົງໄດ້ປະທານພຣະບັນຊາຫຼາຍປະການ, ແລະໃນບັນດາພຣະບັນຊາເຫຼົ່ານັ້ນ ລວມມີຂໍ້ກຳນົດວ່າມີພຽງພວກປະໂລຫິດເທົ່ານັ້ນທີ່ຈະແຕະຕ້ອງຫີບພັນທະສັນຍາໄດ້. ພຣະອົງໄດ້ຊູມືຂຶ້ນ ແລະຊົງສາບານໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ວ່າ ເວລາແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຈະບໍ່ຖືກນຳໄປລວມເຂົ້າໃນຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີອີກຕໍ່ໄປ. ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງ “ເວລາແລະລະດູການ” ເມື່ອພຣະອົງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໃນເມກແຫ່ງທູດສະຫວັນ ອັນເປັນການທຳໜ້າທີ່ເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງການຖືກຍົກຂຶ້ນຂອງພະຍານທັງສອງໃນຖານະເປັນທຸງສັນຍານ. ສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງບັນຊາໃນເວລານັ້ນ ແມ່ນກ່ຽວກັບ “ເວລາແລະລະດູການ.”

ພຣະເຢຊູບໍ່ໄດ້ກ່າວວ່າບໍ່ມີວາລະແລະລະດູການ, ເພາະໂດຍການຕັດຜ່ານຊາໂລໂມນ ພຣະອົງໄດ້ຢືນຢັນແລ້ວວ່າມີ “ວາລະແລະລະດູການ.”

ໃນບັນທຶກພຣະຄຳພີມີ “ເວລາແລະລະດູການ” ທີ່ເປັນຄຳພະຍານຕໍ່ພາລໂມນີ, “ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນອັດສະຈັນ”; ແຕ່ນັບຈາກວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844 ເປັນຕົ້ນໄປ, ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາບໍ່ໃຫ້ນຳສະເໜີຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃດໆອີກທີ່ແຂວນຢູ່ເທິງເວລາ. ຄຳຕັກເຕືອນຂອງພຣະເຢຊູຕໍ່ບັນດາສາວົກກ່ອນທີ່ພຣະອົງຈະສະເດັດຂຶ້ນໄປນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນໄລຍະກ່ອນທີ່ປະຊາຊົນທີ່ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຈະຖືກຍົກຂຶ້ນເປັນທຸງໝາຍໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, ແລະສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບພຣະບັນຊາທີ່ພຣະອົງໄດ້ປະທານໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ໃນວັນທີຮາກຖານຂອງຂະບວນການແອັດເວັນຕິດ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງບັນຊາວ່າ ຈະບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນອີກຕໍ່ໄປທີ່ຕັ້ງຢູ່ເທິງເວລາ, ແລະໃນການສະເດັດຂຶ້ນໄປຂອງພຣະອົງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງການຖືກຍົກຂຶ້ນໄປຂອງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ພຣະອົງໄດ້ຊົງກ່າວຊ້ຳພຣະບັນຊານັ້ນອີກ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ກ່າວໄວ້ຢ່າງຊັດເຈນວ່າ ພວກເຮົາຈະບໍ່ມີຂ່າວສານແຫ່ງເວລາທີ່ຊີ້ບອກສິ່ງໃດໜຶ່ງທີ່ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການສະເດັດມາຄັ້ງທີສອງຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງເວລາ ຊຶ່ງເປັນຫົວຂໍ້ຂອງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະຄຳສັ່ງພຽງປະການດຽວທີ່ເກື່ອງພັນກັບວັນທີຮາກຖານນັ້ນ ຄື ເວລາຈະຕ້ອງບໍ່ຖືກນຳໃຊ້ອີກຕໍ່ໄປໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງພຣະເຈົ້າ.

ໃນການເຄື່ອນໄຫວເລີ່ມຕົ້ນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ໃນຈຸດພໍດີຂອງການຜ່ານຈາກ Philadelphia ໄປສູ່ Laodicea, ໄດ້ມີແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຖືກປະທານໃຫ້ແກ່ຄວາມຈິງພື້ນຖານຂອງການເຄື່ອນໄຫວ Millerite. ເຈັດປີຕໍ່ມາ, ຫຼືສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວວັນເຊີງສັນຍາລັກຕໍ່ມາ, ຫຼືພາຍຫຼັງ “ຖິ່ນກັນດານ” ໜຶ່ງ, ໃນປີ 1863, ຫີນຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ໄດ້ຖືກພວກຊ່າງກໍ່ສ້າງປະຖິ້ມໄປ.

ໃນການເຄື່ອນໄຫວຊ່ວງທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນຈຸດແຫ່ງການຜັນຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia ນັ້ນ ໄດ້ມີການມອບການທົດສອບໜຶ່ງທີ່ຮວມເອົາການຮັບສາລະພາບບາບຂອງບັນພະບຸລຸດ. ການທົດສອບແຫ່ງຮາກຖານສໍາລັບບັນພະບຸລຸດນັ້ນຄື “ເຈັດເທື່ອ,” ຊຶ່ງເປັນຫີນຮາກຖານຂອງພວກເຂົາ. ການເຄື່ອນໄຫວຊ່ວງທ້າຍນັ້ນ ຈະເມີນເສີຍຄໍາສັ່ງພຽງຄໍາດຽວທີ່ກ່ຽວໂຍງກັບວັນທີແຫ່ງຮາກຖານນັ້ນ ດັ່ງທີ່ບິດາຂອງພວກເຂົາໄດ້ເມີນເສີຍຫີນຮາກຖານຂອງຕົນຫຼືບໍ?

ແມ່ນແທ້. ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳສິ່ງນັ້ນແທ້ໆ. ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳບາບຊ້ຳຮອຍຕາມບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນ.

ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍບໍ່ໄດ້ທໍາບາບໃນວັນທີພື້ນຖານນັ້ນ, ເພາະວ່າໃນບັນດາເຫດຜົນອື່ນໆ ພວກເຂົາຍັງເປັນຟີລາເດນເຟຍຢູ່ໃນວັນທີພື້ນຖານນັ້ນ. ບັນພະບຸລຸດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບພື້ນຖານຂອງຕົນ ເມື່ອພວກເຂົາປ່ຽນສະພາບເປັນລາໂອດີເຊຍ ແລະປະຕິເສດ “ເຈັດເທື່ອ” ຄວບຄູ່ໄປກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງມັນ.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1863 ໄດ້ມີເຫດນຳໜ້າໂດຍເຈັດປີແຫ່ງການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງເຄາະປະຕູແຫ່ງຫົວໃຈລາໂອດີເຊຍຂອງພວກເຂົາ. ເຈັດປີເປັນສັນຍາລັກຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແລະຂອງ “ຖິ່ນກັນດານ.” ຫຼັງຈາກ “ຖິ່ນກັນດານ” ຕັ້ງແຕ່ປີ 1856 ຫາ 1863 ພວກເຂົາໄດ້ສອບຕົກໃນການທົດສອບພື້ນຖານຂອງພວກເຂົາ.

ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງຂະບວນການແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ເຮັດບາບ ໂດຍການປະຕິເສດພຣະບັນຊາພຽງຂໍ້ດຽວທີ່ຜູກພັນໂດຍກົງກັບວັນທີພື້ນຖານ. ພວກເຂົາໄດ້ເລືອກນຳການທຳນາຍເວລາເຂົ້າໄປລວມໃນຂ່າວສານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ໃນເວລາທີ່ພວກເຂົາຮູ້ດີກວ່ານັ້ນ. ໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ທຳຊ້ຳບາບຂອງໂມເຊ ຄືການລະເລີຍທີ່ຈະຂລິບຫນັງລູກຊາຍຂອງທ່ານ ແລະບາບຂອງອຸດຊາ ຄືການແຕະຫີບພັນທະສັນຍາ ຊຶ່ງທ່ານຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ກະທຳ. ຂະບວນການແຫ່ງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ກະທຳສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າບໍ່ຖືກຕ້ອງ! ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະໜາຈະທາສີກົບເກື່ອນຄວາມຈິງຂໍ້ນັ້ນ ກໍຈົ່ງໃຊ້ສີທີ່ເຫຼືອຢູ່ໃນກະປ໋ອງໃຫ້ໝົດ ເພື່ອກົບເກື່ອນຄວາມຈິງທີ່ວ່າ ໂມເຊ ແລະ ອຸດຊາ ຕ່າງກໍໄດ້ເຮັດບາບ ແລະໄດ້ສຳແດງການກະບົດຕໍ່ພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດແຫ່ງເສັ້ນປະຕິຮູບສາຍສຸດທ້າຍຍິ່ງໃຫຍ່ເໜືອບັນດາເສັ້ນປະຕິຮູບທັງປວງ—ເສັ້ນປະຕິຮູບທີ່ທຸກເສັ້ນປະຕິຮູບໄດ້ຊີ້ໄປລ່ວງໜ້າເຖິງ. ພາບປະກອບຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດໃນເສັ້ນປະຕິຮູບຕ່າງໆ ມີລາຍເຊັນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ ແລະບັນທຶກທີ່ຢູ່ໃນນັ້ນແມ່ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ ແມ່ນແມ່ນວ່າປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບປະໂຫຍດຈາກສິ່ງນັ້ນກໍຕາມ.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ຮັບຊ່ວງເວລາເຈັດປີ, ຊຶ່ງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຖິ່ນກັນດານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ,” ເພື່ອຍອມຮັບຂ່າວສານເຖິງຊາວ Laodicea ຄວບຄູ່ກັບແສງສະຫວ່າງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ແມ່ນຄຳສາບແຊ່ງແຫ່ງການຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ໃນປີ 1863, ພວກເຂົາໄດ້ເຮັດວຽກແຫ່ງການສ້າງ Jericho ຂຶ້ນໃໝ່ຊ້ຳອີກ, ເປັນວຽກງານທີ່ບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍ “ຄຳສາບແຊ່ງ.” ເຈັດປີນັບແຕ່ 1856 ຫາ 1863 ເປັນພາບປະກອບຂະໜາດນ້ອຍຂອງການກະບົດແຫ່ງບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ຊຶ່ງໄດ້ນຳຄຳສາບແຊ່ງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ” ມາເຫນືອພວກເຂົາ. ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ເຮັດບາບຂອງບັນພະບຸລຸດຂອງຕົນຊ້ຳອີກໃນປີ 1863.

ການເຄື່ອນໄຫວຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ການທົດສອບແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດ ຢ່າງແນ່ນອນດັ່ງທີ່ໂມເຊແລະອຸຊາໄດ້ພ່າຍແພ້. ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນສຳລັບຊ່ວງເວລາ “ຖິ່ນກັນດານ” ສາມມື້ເຄິ່ງ. ບັດນີ້ ພວກເຂົາກຳລັງຖືກປັ້ນແຕ່ງໃຫ້ເປັນຮ່າງກາຍໂດຍສຽງຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ສຽງຂອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນກຳລັງຖືກປະທານຜ່ານ “ສຽງ” ໃນຖິ່ນກັນດານ, ແລະບັດນີ້ ພວກເຂົາກຳລັງຖືກນຳມາເຜີຍໜ້າກັບການທົດສອບ ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງການກຳນົດເວລາ ແຕ່ເປັນເລື່ອງຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ພວກເຂົາໄດ້ພ່າຍແພ້ຕໍ່ການທົດສອບເລື່ອງການກຳນົດເວລາໄປແລ້ວ.

ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກທົດສອບວ່າພວກເຂົາເຊື່ອຫຼືບໍ່ວ່າ “ເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຄວາມຈິງອັນຖືກຕ້ອງ, ເພາະກ່ອນໜ້ານີ້ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄຳພະຍານແລ້ວວ່າຕົນຍອມຮັບ “ເຈັດຄັ້ງ” ເປັນຄຳພະຍາກອນອັນຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາໄດ້ສາລະພາບວ່າເຊື່ອຄຳພະຍາກອນເລື່ອງການກະຈັດກະຈາຍເປັນເວລາສອງພັນຫ້າຮ້ອຍຊາວປີ. ແຕ່ພວກເຂົາອາດບໍ່ຮູ້ວ່າ ມີແສງສະຫວ່າງແຫ່ງການທົດສອບໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດຄັ້ງ.” ພວກເຂົາກຳລັງຢືນຢູ່ໃນບ່ອນດຽວກັນກັບທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາເຄີຍຢືນຢູ່ໃນປີ 1856. ແສງສະຫວ່າງໃໝ່ນັ້ນຄື ວ່າ ສາມມື້ເຄິ່ງໃນ Revelation ບົດ 11 ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຊີ້ບອກເຖິງການປະຕິວັດຝຣັ່ງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ບັດນີ້ມັນເປັນຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ.

ການເປີດເຜີຍປະຫວັດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ແລະການເປີດຕາປະທັບທີເຈັດ, ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນພະຍານສອງປະການທີ່ຊີ້ບອກວ່າ ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ກຳລັງຖືກເປີດຕາປະທັບຢູ່ໃນຂະນະນີ້ບໍ? ຖ້າເປັນເຊັ່ນນັ້ນ, ຈະເປັນຄວາມຈິງແທ້ຫຼືບໍວ່າ ພຣະທຳພຣະນິມິດທັງໝົດກຳລັງກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ? ຖ້າສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແລ້ວ ສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນ ແມ່ນຕົວແທນເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງພົມມະຈາຣີບໍ? ຖ້າແມ່ນ, ແລ້ວ ວິທີແກ້ໄຂແຫ່ງ “ເຈັດເທື່ອ” ແທ້ຈິງແລ້ວແມ່ນຕົວແທນຂອງພຣະບັນຊາທີ່ຈະຕ້ອງຖືກສຳເລັດໂດຍບັນດາຜູ້ທີ່ໄດ້ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການທຳນາຍເມືອງ Nashville ເມື່ອວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ບໍ?

ໂອ້! ມີການທົດສອບສໍາລັບທ່ານ! ບັນດາຜູ້ທີ່ຕື່ນຂຶ້ນແລະຮູ້ຕົວວ່າຕົນຢູ່ໃນໄລຍະແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນ, ແທ້ຈິງແລ້ວຈໍາເປັນຕ້ອງກັບໃຈໃນບາບຂອງຕົນ ແລະໃນບາບຂອງບິດາຂອງຕົນ ໃນຕອນທ້າຍຂອງສາມມື້ເຄິ່ງນັ້ນຫຼື? ການເພີກເສີຍຕໍ່ພຣະບັນຊາທີ່ຫ້າມບໍ່ໃຫ້ນໍາເອົາເວລາມາໃຊ້ໃນການພະຍາກອນ ແມ່ນເປັນບາບແທ້ຫຼື?

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືຈຸດຍືນວ່າ ການທໍານາຍທີ່ຜິດພາດກ່ຽວກັບ Nashville ນັ້ນເປັນຈຸດປະສົງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງມຸ່ງໝາຍໄວ້ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນກໍໄດ້ພະຍາຍາມຄໍ້າຈຸນຂໍ້ອ້າງນັ້ນ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເພີ່ມອີກຂໍ້ສັງເກດໜຶ່ງ ນອກເໜືອຈາກບາບແຫ່ງການນໍາເອົາເວລາເຂົ້າໄປໃຊ້ໃນຄໍາທໍານາຍຂອງພຣະເຈົ້າ. ສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນກັບການທໍານາຍອັນເປັນເທັດຂອງ Nashville ນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພຽງການສະແດງອອກແຫ່ງການກະບົດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະຄຣິດໃນປີ 1844 ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການກະທໍາທີ່ບອກແກ່ຜູ້ຄົນພາຍນອກຂອງ Adventism ວ່າ ຄໍາທໍານາຍທີ່ພົບໃນ Spirit of Prophecy ນັ້ນມີຄວາມບົກພ່ອງ. ມັນເປັນການນໍາຄວາມອັບອາຍມາສູ່ບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Spirit of Prophecy. ມັນໃຫ້ຫຼັກຖານແກ່ຜູ້ຄົນໃນໂລກວ່າ ບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Ellen White ມີຄວາມສໍາຄັນພຽງດຽວກັນກັບບົດຂຽນທັງຫຼາຍຂອງ Joseph Smith ຫຼືຂອງ Nostradamus. ຖ້ອຍຄໍາອັນປະເສີດຂອງ Ellen White ໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້ເສື່ອມເສຍປົນເປື້ອນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນຊົ່ວຊ້າແຫ່ງການກະບົດຂອງພວກເຮົາ. ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງການກະບົດຕໍ່ພຣະຄຣິດ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ມັນຍັງເປັນການກະບົດຕໍ່ Spirit of Prophecy ອີກດ້ວຍ. John ໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງຢູ່ໃນເກາະທີ່ເອີ້ນວ່າ Patmos ບໍ່ແມ່ນເພາະລາວໄດ້ຍົກເອົາຄວາມຄິດເຫັນຂອງຕົນເອງເໜືອພຣະຄໍາພີແລະ Spirit of Prophecy, ແຕ່ເພາະລາວໄດ້ເຊື່ອຟັງພະຍານສອງປະການນັ້ນ.

ພວກເຮົາໄດ້ທຳຊ້ຳບາບຂອງບິດາຂອງພວກເຮົາຄືໂມເຊ ໃນຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງທຳອິດຂອງພວກເຮົາ, ແລະພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສາລະພາບສິ່ງນີ້. ພວກເຮົາຈຳເປັນຕ້ອງສາລະພາບສິ່ງນີ້ ເພາະວ່າບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ທີ່ປີ 1856. ບັດນີ້ມີແສງສະຫວ່າງໃໝ່ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ,” ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍມີໃນເວລານັ້ນ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຢູ່ໃນຈຸດຜ່ານຈາກລາໂອດີເກຍໄປສູ່ຟີລາເດນເຟຍ ເໝືອນດັ່ງທີ່ການເຄື່ອນໄຫວໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ຢູ່ໃນຈຸດຜ່ານຈາກຟີລາເດນເຟຍໄປສູ່ລາໂອດີເກຍໃນປີ 1856. ໃນປີ 1856, ບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາໄດ້ຢຸດການຕີພິມກ່ຽວກັບການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບ “ເຈັດເວລາ.” ພວກເຮົາອາດບໍ່ສາມາດຢຸດການຕີພິມແສງສະຫວ່າງນັ້ນໄດ້, ແຕ່ພວກເຮົາສາມາດປິດປະຕູໃຈຂອງພວກເຮົາຕໍ່ຕ້ານແສງສະຫວ່າງນີ້ໄດ້ຢ່າງແນ່ນອນ. ພວກເຮົາສາມາດແກ້ງເຮັດ ເໝືອນດັ່ງຜູ້ກໍ່ສ້າງແອດເວັນຕິສທ໌ວັນສະບາໂຕດັ້ງເດີມໄດ້ເຮັດ, ວ່າກ້ອນຫີນນັ້ນບໍ່ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ, ແລະດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການສະດຸດກັບມັນ. ບັນຫາຂອງພວກເຮົາຄື ພວກເຮົາບໍ່ມີເວລາເກີນກວ່າໜຶ່ງສັດຕະວັດເພື່ອຝັງຫົວຂອງຕົນໄວ້ໃນດິນຊາຍ, ເພາະການພິພາກສາທັງຫຼາຍກຳລັງເລີ່ມຕົ້ນແລ້ວ.

ຖ້າພວກເຮົາຍອມໃຫ້ Alpha and Omega ສັ່ງສອນພວກເຮົາໂດຍຫຼັກການທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຂອງສິ່ງໜຶ່ງຖືກສະແດງໄວ້ໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງສິ່ງນັ້ນ, ພວກເຮົາກໍຈະສາມາດເຫັນໄດ້ຢ່າງງ່າຍດາຍວ່າ Alpha and Omega ກຳລັງສະແດງຢູ່ວ່າ ຄຳພະຍາກອນກ່ຽວກັບ Nashville ໄດ້ຖືກວາງແບບໄວ້ໂດຍບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ. ເມື່ອພວກເຮົາຍອມຮັບຄວາມຈິງນີ້ແລ້ວ, ພວກເຮົາກໍຈະຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມເປັນຈິງທີ່ວ່າ ນັບແຕ່ຫຼັງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ທຸກຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະສ້າງຕັກກະຂອງມະນຸດບາງຮູບແບບເພື່ອໃຊ້ເປັນເຫດຜົນຮອງຮັບຄຳພະຍາກອນທີ່ຜິດພາດນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຫຍັງອື່ນນອກຈາກໃບເດື່ອ. ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຫັນວ່າ ພຣະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ດຳເນີນຢູ່ກັບພວກເຮົາໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຢູ່ໃນແຜ່ນດິນຂອງສັດຕູ. ພຣະອົງໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້, ແຕ່ພຽງໃນຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ພຣະອົງໄດ້ກຳລັງເຄາະປະຕູຂອງຈິດໃຈທັງຫຼາຍ, ຊົງສະແຫວງຫາທາງເຂົ້າ. ຖ້າໃບເດື່ອແຫ່ງຕັກກະຂອງມະນຸດຖືກເອົາອອກໄປ, ເມື່ອນັ້ນພວກເຮົາອາດຈະເຫັນອີກດ້ວຍວ່າ ການປະຕິເສດ ຫຼື ຕັກກະຂອງມະນຸດອັນບົກພ່ອງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອຮອງຮັບຄຳພະຍາກອນ Nashville ນັ້ນ ເປັນຫຼັກຖານວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ດຳເນີນຢ່າງຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດ.

ໃນປີ 1856, ອາດເວນຕິສຶມແບບຟີລາເດນເຟຍໄດ້ກາຍເປັນລາໂອດີເຊຍ, ແລະພວກເຂົາກໍຮູ້ເຊັ່ນນັ້ນ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຮັບຮອງເລື່ອງນັ້ນຜ່ານຖ້ອຍຄຳຂອງສາດສະດາຍິງ ແລະສາມີຂອງນາງ. ຂະນະທີ່ພຣະຄຣິດຊົງປະທັບຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູແຫ່ງດວງໃຈລາໂອດີເຊຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງສະເໜີທີ່ຈະເຂົ້າໄປ ແລະຮ່ວມຮັບປະທານອາຫານກັບພວກເຂົາ. ອາຫານທີ່ພຣະອົງຊົງນຳມາເພື່ອຮັບປະທານນັ້ນ ຄືຫີນຮາກຖານຂອງ “ເຈັດເທື່ອ.” ພວກເຂົາໄດ້ປະຕິເສດ.

ໃນປີ 2023, ຂະບວນການສຸດທ້າຍກຳລັງຂ້າມຜ່ານຈາກ Laodicea ໄປສູ່ Philadelphia, ເພາະວ່າຄຣິດຕະຈັກທີແປດນັ້ນເປັນຂອງຄຣິດຕະຈັກທັງເຈັດ. ພຣະຜູ້ເປັນ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ຢືນຢັນເລື່ອງນີ້ໂດຍພຣະວາຈາແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ຂອງພຣະອົງ. ບັດນີ້ ພຣະຄຣິດກຳລັງຊົງຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູຂອງກະດູກແຫ້ງທີ່ຕາຍໄປໄວໆມານີ້ ໂດຍຊົງຖວາຍພຣະອົງເອງເພື່ອຈະເຂົ້າໄປ ແລະ ຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບພວກເຂົາ; ແລະອາຫານທີ່ພຣະອົງປາດຖະໜາຈະຊົງແບ່ງປັນກັບພວກເຂົານັ້ນ ກໍແມ່ນອາຫານດຽວກັນກັບທີ່ພຣະອົງເຄີຍພະຍາຍາມຈະຊົງແບ່ງປັນກັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ລາຍລະອຽດພື້ນຖານຂອງຄຳສອນເລື່ອງ “ເຈັດເວລາ” ເທົ່ານັ້ນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນສຳລັບບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຂົາໃນປີ 1856. ບໍ່ແມ່ນເຊັ່ນນັ້ນ, ມັນແມ່ນຢາຮັກສາອັນຂົມຂື່ນຂອງ “ເຈັດເວລາ,” ແລະຢາຮັກສານັ້ນຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີຄວາມຖ່ອມຕົນປະເພດທີ່ມັກຈະຍາກແກ່ການກືນກິນ.

ບາງທີພວກເຮົາທີ່ໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການທຳນາຍກ່ຽວກັບ Nashville ອາດຈະສະຫລາດກວ່າດານີເອນກໍເປັນໄດ້?