ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ - ເລກຫົກ

ພວກເຮົາໄດ້ກໍ່ສ້າງຕໍ່ເນື່ອງເທິງຄຳພະຍາກອນສຸດທ້າຍຂອງເອຊາຢາ ຊຶ່ງເລີ່ມຕົ້ນໃນບົດທີ່ສີ່ສິບ ດ້ວຍການລະບຸເວລາແຫ່ງການຄອຍຖ້າ ທີ່ໄດ້ຖືກເລີ່ມຂຶ້ນພ້ອມກັບຄວາມຜິດຫວັງໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ພວກເຮົາໄດ້ກຳລັງຈັດໃຫ້ຄວາມຕາຍຂອງພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດ ສອດຄ່ອງກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຕາຍແລ້ວໃນຫຸບເຂົາແຫ່ງກະດູກແຫ້ງຕາຍຂອງເອເຊກຽນໃນບົດທີ່ສາມສິບເຈັດ. ພວກເຮົາກຳລັງສະແຫວງຫາ ໂດຍຜ່ານການກ່າວຊ້ຳ ເພື່ອສະຖາປະນາລຳດັບເຫດການອັນຈຳເພາະແນ່ຊັດ ທີ່ກ່ຽວເນື່ອງກັບການຄືນຊີວິດຂອງບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກສັດຮ້າຍຜູ້ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວລຶກລັບ ສັງຫານໃນຖະໜົນ.

ເມື່ອພວກເຮົານຳຂໍ້ພະຍາກອນເຫຼົ່ານີ້ມາປະສານກັນ ພວກເຮົາກໍກຳລັງເປີດຜະນຶກບາງສ່ວນໃນພຣະນິມິດ ທີ່ຕະຫຼອດມານີ້ບໍ່ເຄີຍຖືກຮັບຮູ້ ເພາະວ່າຂ່າວສານນີ້ແມ່ນການເປີດຜະນຶກແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງເກີດຂຶ້ນກ່ອນເວລາປິດແຫ່ງໂອກາດການທົດລອງຂອງມະນຸດ. ພວກເຮົາກຳລັງກະທຳພາລະກິດນີ້ ເພາະວ່າ “ເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.” ໃນການເປີດຜະນຶກຄວາມຈິງຕ່າງໆໃນພຣະນິມິດ ທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຢູ່ໃນຂະບວນການແຫ່ງການສຳເລັດເປັນຈິງ ພວກເຮົາກໍກຳລັງບັນລຸພາລະກິດດຽວກັນນັ້ນ ທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ວ່າເປັນພາລະກິດຂອງໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ. ທ່ານໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຂຽນສິ່ງທີ່ທ່ານໄດ້ເຫັນ ຊຶ່ງເປັນສິ່ງທີ່ມີຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ແລະໃນການບັນທຶກສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ໂຢຮັນກໍຈະຂຽນພ້ອມກັນເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເກີດຂຶ້ນ.

ອຸປະສັກທາງເຫດຜົນສໍາລັບຊາວ Seventh-day Adventists ອາດເປັນໄດ້ຢ່າງຍິ່ງ ຄືຄວາມເຂົ້າໃຈຕາມປະເພນີຂອງພວກເຂົາຕໍ່ພຣະທໍາພຣະນິມິດ. ເມື່ອບຸກຄົນໜຶ່ງຍອມຮັບຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ຖືກສະຖາປະນາໄວ້ແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າຄວາມຈິງທີ່ຖືກສະຖາປະນານັ້ນໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ໃຫ້ພັດທະນາໄປຕາມການເວລາ, ຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງອັນຖືກຕ້ອງໃນເບື້ອງຕົ້ນຂອງເຂົາ ອາດກາຍເປັນປະເພນີ ຫຼື ຂະບວນທໍານຽມໄດ້. ຄວາມຈິງທີ່ໄດ້ກາຍສະພາບເປັນປະເພນີນັ້ນ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕາບອດທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນຂ່າວສານເຖິງ Laodicea. ຄວາມຈິງເດີມຍັງຄົງເປັນຄວາມຈິງຢູ່, ແຕ່ການບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າຄວາມຈິງນັ້ນພັດທະນາໄປຕາມການເວລາ ຍ່ອມກໍາເນີດຄວາມຕາບອດ. ຄວາມຈິງບໍ່ແມ່ນສາເຫດຂອງຄວາມຕາບອດຂອງພວກເຂົາ; ຄວາມຕາບອດນັ້ນເປັນພຽງອາການສະແດງຂອງສາເຫດເທົ່ານັ້ນ. ສາເຫດນັ້ນຄື ຫູທີ່ຈະບໍ່ຍອມຟັງ, ຕາທີ່ຈະບໍ່ຍອມເຫັນ, ແລະ ໃຈທີ່ຈະບໍ່ຍອມກັບໃຈ ໃນບັນດາຜູ້ທີ່ພໍໃຈຕົນເອງກັບຄວາມສະດວກສະບາຍແຫ່ງປະເພນີແລະຂະບວນທໍານຽມ.

ຄໍາເຕືອນທີ່ວ່າຜູ້ໃດອ້າງວ່າເຊື່ອຖືຂອງເກົ່າ ແຕ່ປະຕິເສດຂອງໃໝ່ ນັ້ນຍິ່ງນໍາໃຊ້ຢ່າງໜັກແນ່ນຕໍ່ຜູ້ແອັດເວນຕິສວັນທີເຈັດ ຜູ້ທີ່ອ້າງວ່າເຊື່ອພຣະຄໍາພີທັງໝົດ ແຕ່ປະຕິເສດບັນດາຂໍ້ຂຽນແຫ່ງພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ. ໃນພຣະນິມິດ ໂຢຮັນເປັນສັນຍາລັກແທນປະຊາກອນຂອງພຣະເຈົ້າໃນວັນສຸດທ້າຍ ຜູ້ທີ່ກໍາລັງຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກການຍອມຮັບທັງພຣະຄໍາພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ.

ຖ້າບຸກຄົນໜຶ່ງຍອມຮັບຄຳພະຍານຂອງພຣະເຢຊູ ຊຶ່ງແມ່ນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງກໍຄືບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງ Ellen White ແລ້ວ ຂໍ້ຄວາມກ່ອນໜ້ານັ້ນຈາກບັນດາຂໍ້ຂຽນຂອງນາງໄດ້ລະບຸປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງກ່າວເຖິງ. ນາງໄດ້ຂຽນໄວ້ວ່າ “ຄວາມຈິງທັງຫຼາຍຂອງການໄຖ່ບາບສາມາດພັດທະນາ ແລະຂະຫຍາຍອອກໄດ້ຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ. ແມ່ນແຕ່ເປັນຄວາມຈິງເກົ່າ ມັນກໍຍັງໃໝ່ຢູ່ສະເໝີ ໂດຍເປີດເຜີຍພຣະສະຫງ່າລາສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ແລະພະລັງອຳນາດອັນເຂັ້ມແຂງຍິ່ງກວ່າແກ່ຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມຈິງ,” ແລະວ່າ ໃນ “ທຸກຍຸກສະໄໝ ມີການພັດທະນາໃໝ່ຂອງຄວາມຈິງ ເປັນຂ່າວສານຈາກພຣະເຈົ້າເຖິງປະຊາຊົນໃນຊົ່ວອາຍຸນັ້ນ.”

ເຖິງແມ່ນວ່າຄວາມເຂົ້າໃຈຕາມທຳນຽມປະເພນີກ່ຽວກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ ທີ່ສະມາຊິກໂບດເຊວັນທ໌-ເດ ແອດເວນຕິສ ໂດຍທົ່ວໄປອາດຍຶດຖືນັ້ນເປັນຄວາມຈິງ, ແຕ່ພຣະທຳພຣະນິມິດທັງເລື່ອງເປັນພະຍານເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ. ໃນປັດຈຸບັນນີ້ ພວກເຮົາກຳລັງນຳໃຊ້ຄວາມຈິງທີ່ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນເວລານີ້, ແລະຄວາມຈິງນັ້ນຈະບໍ່ຖືກຮັບຮູ້ໂດຍຜູ້ທີ່ບໍ່ເຕັມໃຈຍອມຮັບວ່າ ຂໍ້ຄວາມທຸກຕອນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຊຶ່ງຖືກເປີດຜະນຶກອອກໃນຍຸກສຸດທ້າຍ.

ຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຄະນະແອດເວນຕິສ໌ໄດ້ຍຶດຖືກ່ຽວກັບພຣະນິມິດບົດທີສິບເອັດ ວ່າເປັນການສໍາເລັດຄົບຖ້ວນໃນການປະຕິວັດຝຣັ່ງນັ້ນ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກໍຮັບຮອງທັດສະນະອັນຖືກຕ້ອງນັ້ນ. ແຕ່ຄວາມຈິງນັ້ນເປັນພຽງປະຫວັດສາດເທົ່ານັ້ນ ຄື ເປັນສິ່ງທີ່ຖືກບັນທຶກໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເຫັນເປັນຕົວຢ່າງເຖິງວັນສຸດທ້າຍ. ພຣະທໍາພຣະນິມິດທັງໝົດຖືກກໍາກັບໂດຍປະກົດການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນນີ້.

ພວກເຮົາກໍາລັງສ້າງຕໍ່ເນື່ອງເທິງປະຫວັດທີ່ຖືກປົກປິດຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ເປັນແນວທາງເພື່ອນໍາເອເຊກຽນ 37, ເອຊາຢາ 40 ແລະ ພຣະນິມິດ 11 ມາຮ່ວມກັນກັບຄໍາອຸປະມາຂອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນໃນມັດທາຍ 25. ອີກເສັ້ນຄໍາພະຍາກອນໜຶ່ງທີ່ຄໍ້າຊູການນໍາໃຊ້ລໍາດັບເຫດການຕາມຄໍາພະຍາກອນທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ ພົບໄດ້ໃນເສັ້ນຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງກໍລວມມີພະຍານຮອງອີກດ້ວຍ. ພຣະເຢຊູມີພຣະຊົນມາຍຸສາມສິບປີເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບບັບຕິສະມາ ແລະໄດ້ກາຍເປັນພຣະເຢຊູຄຣິດ ເພາະວ່າ “ຄຣິດ” ໃນພາສາກຣີກຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ ຫຼື “ເມຊີອາ” ໃນພາສາເຮັບຣິວຂອງພຣະສັນຍາເດີມ ໝາຍເຖິງຜູ້ຊຶ່ງຖືກຊົງເຈີມ.

ເປັນເວລາສາມສິບປີ ພຣະເຢຊູໄດ້ຕຽມພຣະອົງເພື່ອຮັບການເຈີມ, ແລະເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຮັບການເຈີມໃນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງແລ້ວ, ພຣະອົງໃນຐານະພຣະຄຣິດໄດ້ສະແດງຂ່າວສານຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ຕໍ່ມາພຣະອົງຖືກປະຫານ, ຖືກວາງໄວ້ໃນອຸບໂມງຝັງສົບ, ຊົງຄືນພຣະຊົນ ແລ້ວຈຶ່ງສະເດັດຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ. ການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງອັນມີລະຍະສາມປີເຄິ່ງນັ້ນແມ່ນການບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ, ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງ, ແລະໃນຕອນທ້າຍແຫ່ງໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນແຫ່ງພັນທະກິດຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງຖືກຄຶງໄວ້ທີ່ກາງແຂນ ແລ້ວຈຶ່ງຄືນພຣະຊົນ—ເພາະພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ເລີ່ມຕົ້ນແລະຜູ້ສິ້ນສຸດ. ເຫດການແຫ່ງການສິ້ນພຣະຊົນແລະການຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະອົງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດກອງທັບອັນຊົງພະລັງ ຊຶ່ງໃນອີກສາມປີເຄິ່ງຕໍ່ມາໄດ້ນຳຂ່າວປະເສີດໄປສູ່ພວກຢິວ, ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງໄປສູ່ໂລກ.

ຄຣິດຈັກກາໂຕລິກ, ຊຶ່ງແມ່ນປໍລະປັກຂອງພຣະຄຣິດຕາມຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະຄໍາພີ, ກໍໄດ້ຢູ່ໃນໄລຍະການຕຽມພ້ອມສາມສິບປີເຊັ່ນກັນ ກ່ອນທີ່ມັນຈະໄດ້ຮັບການເຈີມດ້ວຍອໍານາດ. ໃນປີ 508, “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໄດ້ຖືກຍົກອອກ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບໂດຍກົງວ່າ ພວກມິນເລີໄຣຕ໌ ມີຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າຄຣິດຈັກແອດເວນຕິສຕ໌ມື້ທີເຈັດແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ ໄດ້ຫວນກັບໄປຫາທັດສະນະຂອງຊາຕານຂອງໂປຣເຕສແຕນຕ໌ຜູ້ຕົກໃນຄວາມນອກຮີດ ກ່ຽວກັບ “ການຖວາຍບູຊາເນື່ອງນິດ” ໃນທົດສະວັດ 1930.

“ການຖວາຍເປັນປະຈຳ” ເປັນຕົວແທນຂອງລັດທິນອກຮີດ, ແລະ ໂຣມນອກຮີດແມ່ນອຳນາດທີ່ຍັບຍັ້ງແລະຂັດຂວາງບໍ່ໃຫ້ສັນຕະປາປາຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງໂລກ. ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກພະຍາກອນໄວ້ໃນພຣະທຳດານີເອນ, ແລ້ວຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍປະຫວັດສາດ, ແລ້ວຕໍ່ມາທູດສະຫວັນໄດ້ເປີດເຜີຍແກ່ William Miller, ແລ້ວຕໍ່ມາໄດ້ຖືກຢືນຢັນໂດຍ Ellen White; ໃນປີ 508, ການຍັບຍັ້ງຂອງລັດທິນອກຮີດຕໍ່ການຂຶ້ນມາຂອງສັນຕະປາປາໄດ້ຖືກຍົກອອກ. ເຊັ່ນດຽວກັບພຣະຄຣິດ, ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດໄດ້ຕຽມຕົນເປັນເວລາສາມສິບປີເພື່ອຈະໄດ້ຮັບອຳນາດໃນປີ 538. ພຣະຄຣິດ ແລະ ປໍລະປັກຕໍ່ພຣະຄຣິດ ຕ່າງກໍຕຽມຕົນເປັນເວລາສາມສິບປີເພື່ອຈະໄດ້ຮັບອຳນາດ. ເມື່ອສັນຕະປາປາໄດ້ຮັບອຳນາດໃນປີ 538 ແລ້ວ, ມັນໄດ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຄວາມຕາຍຂອງມັນເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນ, ເຫມືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງຊີວິດຂອງພຣະອົງເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ. ພະຍານສອງຄົນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11, ຊຶ່ງໃນປະຫວັດສາດຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະສັນຍາເກົ່າແລະພຣະສັນຍາໃໝ່, ກໍໄດ້ຖືກປະທານອຳນາດໃຫ້ພະຍາກອນເປັນເວລາສາມວັນເຄິ່ງຕາມຄຳພະຍາກອນ.

ໃນ​ປີ 1798, ຫຼັງຈາກ​ໜຶ່ງ​ພັນ​ສອງ​ຮ້ອຍ​ຫົກ​ສິບ​ວັນ​ແຫ່ງ​ຄໍາ​ພະ​ຍາກອນ, ອັນຕິຄຣິດໄດ້ຮັບບາດແຜຮ້າຍແຮງຂອງມັນ, ດັ່ງທີ່ພຣະຄຣິດໄດ້ສິ້ນພຣະຊົນເທິງໄມ້ກາງແຂນຫຼັງຈາກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ, ແລະດັ່ງທີ່ພະຍານທັງສອງ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ໄດ້ຖືກຂ້າລົງທີ່ຖະໜົນຫຼັງຈາກໜຶ່ງພັນສອງຮ້ອຍຫົກສິບວັນ.

ໃນມື້ທີສາມ ພຣະຄຣິດໄດ້ຟື້ນຄືນພຣະຊົນ, ແລະໜຶ່ງໃນຫົວຂໍ້ຫຼັກຂອງຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຄືການຫາຍດີຂອງບາດແຜອັນເຖິງຕາຍຂອງມັນ, ຫຼືການຟື້ນຄືນຂອງມັນ. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນຂອງພຣະຄຣິດເກີດຂຶ້ນໃນມື້ທີສາມ, ແລະການຟື້ນຄືນຂອງພະຍານທັງສອງ ເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກສາມມື້ເຄິ່ງ. ຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນໃນເຊີງສັນຍາລັກໃນມື້ທີສາມ, ເພາະວ່າໃນພະຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການ ມື້ທີສາມເປັນສັນຍາລັກຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ສັດຮ້າຍທະເລໃນພຣະນິມິດບົດທີ 13 ຖືກຟື້ນຄືນຂຶ້ນ, ແລະເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍທະເລນັ້ນ ກາຍເປັນບົດທົດສອບ. ແລ້ວສະຫະປະຊາຊາດ, ກະສັດສິບອົງໃນພຣະນິມິດບົດທີ 17, ຕາມການຊີ້ນຳຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນກະສັດເອກໃນບັນດາກະສັດສິບອົງ, ຈະຍົກຜູ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະຄຣິດຂຶ້ນເປັນຫົວໜ້າຂອງສະຫະພັນສາມຝ່າຍ, ໃນຂະນະທີ່ສັນຕະປາປາກຳລັງຂຶ້ນສູ່ບັນລັງແຫ່ງໂລກ.

ເມື່ອປໍລະປັກໄດ້ຖືກຊຸບໃຫ້ຄືນມາ, ມັນຈະຂຶ້ນສູ່ບັນລັງຂອງໂລກ ແລະນຳພາສະຫະພັນສາມສ່ວນໃນການເຄື່ອນຂະບວນໄປສູ່ອາມາເກດດອນ ດັ່ງທີ່ນາງເຢຊາເບນໄດ້ນຳອາຮາບໄປສູ່ພູກາເມນ. ອາຊາບ ຜູ້ຂັບຮ້ອງບົດເພງສັນລະເສີນ ໄດ້ລະບຸຊາດສິບຊາດ, ເປັນຕົວແທນຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ວ່າເປັນພັນທະມິດອັນຊົ່ວຮ້າຍຂອງບັນດາສັດຕູຂອງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊຶ່ງຍົກຊູ “ຫົວ” ຂອງຕົນຂຶ້ນ, ຊຶ່ງ “ຫົວ” ນັ້ນຄື “ອຳນາດສັນຕະປາປາ.”

ທຸງ​ເຄື່ອງໝາຍ​ຂອງ​ທູດ​ສະຫວັນ​ທັງ​ສາມ​ຈຶ່ງ​ກຳລັງ​ປິວ​ຢູ່​ກາງ​ທ້ອງ​ຟ້າ.

ທຸງສັນຍາລັກຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມຈະກຳລັງປິວຢູ່ກາງຟ້າໃນເວລານັ້ນ, ແຕ່ໃນບໍ່ຊ້າ ອັນຕີຄຣິດຈະຖືກຍົກຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນໂດຍກະສັດທັງສິບແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ. ໃນເວລານັ້ນ ທຸງສັນຍາລັກນັ້ນຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ແລະ ອັນຕີຄຣິດກໍຈະປະກາດຂ່າວສານແຫ່ງປະເພນີແລະຈາລີດ. ທູດສະຫວັນທັງສາມກຳລັງເຕືອນມະນຸດຊາດບໍ່ໃຫ້ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັນຕະປາປາ, ແຕ່ສະຫະລັດອາເມລິກາໃນຖານະຜູ້ພະຍາກອນປອມ ຈະບັງຄັບໂລກໃຫ້ຍອມຮັບເຄື່ອງໝາຍນັ້ນເອງ.

ພວກເຮົາຈະຢຸດໄວ້ພຽງເທົ່ານີ້ກ່ອນ ແລະຈະສືບຕໍ່ຫົວຂໍ້ນີ້ໃນບົດຄວາມຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ.