ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ອັນດັບທີໜຶ່ງ

ກ່ອນທີ່ພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາເລື່ອງວ່າ “ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ,” ພວກເຮົາຂໍສັງເກດວ່າ ພວກເຮົາໄດ້ເລີ່ມການສຶກສານີ້ດ້ວຍພຣະນິມິດ ບົດທີ 1 ສາມຂໍ້ທຳອິດ, ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ເພີ່ມບົດຄວາມໜຶ່ງກ່ຽວກັບ ເອລີຢາ. ຈຸດປະສົງບາງປະການຂອງການສຶກສາເຫຼົ່ານີ້ ຄື ເພື່ອຊີ້ໃຫ້ເຫັນບົດບາດຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາໃນຄຳພະຍາກອນ, ເພື່ອເປີດເຜີຍຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ເພື່ອຮັບຮູ້ບົດບາດຂອງຜູ້ພະຍາກອນໃນຖານະເປັນສັນຍາລັກຂອງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະເພື່ອພິຈາລະນານັຍທີ່ຕາມມາຂອງຄວາມໝາຍທີ່ວ່າ ພຣະເຢຊູຊົງເປັນອາລຟາ. ພວກເຮົາໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ສາມຂໍ້ທຳອິດໃນພຣະນິມິດ ສອດຄ່ອງ ແລະ ກົງກັນກັບຂໍ້ພຣະຄຳຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ, ແລະໃນທັງສອງກໍລະນີ ທັງໃນຕອນຕົ້ນແລະໃນຕອນທ້າຍ ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນອາລຟາແລະໂອເມກາ, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ, ເປັນຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ.

ພວກເຮົາໄດ້ໃຊ້ການພິຈາລະນາໂດຍຫຍໍ້ກ່ຽວກັບເອລີຢາໃນການສຶກສາຄັ້ງທີສອງ ເພື່ອສະແດງວ່າ ຂໍ້ພຣະຄຳເປີດຕົ້ນຂອງພຣະຄຳພີສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ພຣະຄຳປິດທ້າຍຂອງທັງພຣະສັນຍາເດີມແລະພຣະສັນຍາໃໝ່, ແລະຍິ່ງໄປກວ່ານັ້ນ ວ່າຂໍ້ພຣະຄຳເປີດຕົ້ນຂອງພຣະສັນຍາໃໝ່ກໍສອດຄ່ອງເຊັ່ນກັນກັບຕອນຕົ້ນຫຼືຕອນທ້າຍ ບໍ່ວ່າທ່ານປະສົງຈະພິຈາລະນາພຣະຄຳພີໃນລັກສະນະໃດ ບໍ່ວ່າເປັນທັງເຫຼັ້ມຫຼືເປັນສອງພຣະສັນຍາ.

ອີກປະເດັນໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງພະຍາຍາມພັດທະນາ ຄື ຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ພະເທວະພາບໄດ້ຊົງກະທໍາການເພື່ອເປີດເຜີຍພະພາວະແຫ່ງພະເຈົ້າຢ່າງຊ້າໆຕະຫຼອດປະຫວັດສາດ. ນີ້ຄືເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອເວລາດໍາເນີນໄປໃນແກ່ນເລື່ອງພຣະຄໍາພີວ່າດ້ວຍປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາ ພະເຈົ້າໄດ້ຊົງເປີດເຜີຍພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງຫຼາຍຂຶ້ນເປັນລໍາດັບ ຜ່ານທາງສັນຍະລັກຂອງພຣະນາມຕ່າງໆຂອງພຣະອົງ. ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງລິດອໍານາດສູງສຸດໄດ້ຊົງກ່າວກັບອັບຣາຮາມ, ແລະພຣະເຈົ້າອົງດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຊົງກ່າວກັບໂມເຊ, ແຕ່ໄດ້ຊົງແຈ້ງແກ່ໂມເຊວ່າ ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນເປັນຕົ້ນໄປ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຈະຖືກຮູ້ຈັກວ່າ ເຢໂຮວາ. ແລ້ວເມື່ອພຣະຄຣິດສະເດັດມາ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສໍາແດງພຣະອົງເອງດ້ວຍພຣະນາມໜຶ່ງທີ່ບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນພຣະຄໍາພີເດີມ ນອກເໜືອຈາກການກ່າວອອກພຣະນາມນັ້ນຄັ້ງໜຶ່ງໂດຍຊາວບາບີໂລນຜູ້ໜຶ່ງໃນບົດທີສາມຂອງດານີເອນ. ພຣະເຢຊູບໍ່ພຽງແຕ່ຊົງລະບຸວ່າ ພຣະອົງເປັນພຣະບຸດອົງດຽວທີ່ບັງເກີດຈາກພຣະບິດາເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ໃນປະຫວັດສາດແຫ່ງພັນທະສັນຍາອັນສະເພາະນັ້ນ ພຣະອົງຍັງໄດ້ຊົງລະບຸພຣະອົງເອງວ່າເປັນພຣະບຸດແຫ່ງມະນຸດ. ພຣະເຈົ້າຍັງໄດ້ປະທານນາມໃຫ້ແກ່ Millerite Adventism ເມື່ອພຣະອົງຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບການເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism.

ຊື່ທີ່ໄດ້ມອບໃຫ້ແກ່ຊາວແອັດເວັນຕິສວັນທີເຈັດນັ້ນ ເປັນຊື່ທີ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ປະທານໃຫ້, ແລະ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ກໍມັກອ້າງເຖິງຊາວແອັດເວັນຕິສວ່າເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງຊື່ໄວ້. “ການຖືກຕັ້ງຊື່” ຫມາຍເຖິງການຖືກເອີ້ນດ້ວຍຊື່. ຄຣິດຈັກພຽງສອງແຫ່ງເທົ່ານັ້ນທີ່ ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ລະບຸວ່າເປັນປະຊາຊົນທີ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງຊື່ໄວ້ ຄື ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະ ອິດສະຣາເອນໃນຍຸກປະຈຸບັນ.

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ເຮົາດຳເນີນຕໍ່ໄປໃນການສຶກສາພຣະທຳພຣະນິມິດ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍສະເໜີວ່າ “ນາມໃໝ່” ທີ່ຖືກເຜີຍແກ່ຊາວຟີລາເດນເຟຍ ຜູ້ຊຶ່ງຍັງຖືກນຳສະເໜີເປັນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ເປັນສ່ວນສຳຄັນຢ່າງຫຼາຍຂອງຄວາມລັບທາງຄຳພະຍາກອນ ທີ່ຖືກແກະຜະນຶກອອກກ່ອນທີ່ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຈະປິດລົງ.

ຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະມັນເປັນການສຳແດງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ.

ພວກເຮົາຍັງມີຫຼາຍຢ່າງອີກທີ່ຈະບັນທຶກໄວ້ກ່ຽວກັບພຣະເຢຊູໃນຖານະເປັນພຣະວັດຈະນະ, ແຕ່ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະຫັນມາພິຈາລະນາຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ຄວາມເຂົ້າໃຈໃນ “ຄວາມຈິງ” ແລະໃນຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຕະຫຼອດຈົນເຖິງຕົວອັກສອນທີ່ນໍາມາປະກອບເປັນ “ພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄວາມຈິງ” ກໍເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈໃນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ.

ຄຳພາສາກຣີກທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນຂໍ້ພຣະຄຳພີນີ້ ມີຮາກມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີຄຳໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນທັງຕົວອັກສອນ ແລະແມ່ນແມ້ແຕ່ຕົວເລກດ້ວຍ. ອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກສອນເຮັບເຣີຄື ‘aleph.’ ແທ້ຈິງແລ້ວ, ອັກສອນສອງຕົວທຳອິດຂອງອັກສອນເຮັບເຣີຄື “aleph” ແລະ “beth,” ແລະມັນຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍກັບອັກສອນສອງຕົວທຳອິດໃນພາສາກຣີກ ຄື alpha ແລະ beta. ເມື່ອນຳມາຮ່ວມກັນ ມັນກໍ່ເປັນຮາກຂອງຄຳວ່າ “alphabet.” ດັ່ງນັ້ນ ຄຳວ່າ “alpha” (ມາຈາກອັກສອນເຮັບເຣີ aleph) ຈຶ່ງຖືກໃຊ້ເປັນທັງຕົວອັກສອນ, ເປັນຄຳ, ເປັນຕົວເລກ ແລະອີກທັງເປັນໜຶ່ງໃນນາມອັນຫຼາຍປະການຂອງພຣະເຢຊູ.

ເມື່ອປີລາດໄດ້ຖາມຄຳຖາມວ່າ, “ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ?” ພຣະເຢຊູໄດ້ບອກເຂົາແລ້ວວ່າ ເຫດຜົນທີ່ພຣະອົງ “ໄດ້ເຂົ້າມາໃນໂລກ” ແລະອີກທັງເຫດຜົນທີ່ພຣະອົງ “ໄດ້ບັງເກີດມາ” ກໍເພື່ອເປັນພະຍານແກ່ “ຄວາມຈິງ.” ພຣະອົງຍັງໄດ້ເພີ່ມອີກວ່າ “ທຸກຄົນທີ່ຢູ່ຝ່າຍຄວາມຈິງຍ່ອມຟັງ” ສຽງຂອງພຣະອົງ.

ຄວາມຈິງ: G225—ມາຈາກ G227; ຄວາມຈິງ: – ແທ້, X ຢ່າງແທ້ຈິງ, ຄວາມຈິງ, ຄວາມແທ້. G227—ມາຈາກ G1 (ໃນຖານະອະນຸພາກປະຕິເສດ) ແລະ G2990; ແທ້ (ໃນຖານະທີ່ບໍ່ປິດບັງ): – ແທ້, ຢ່າງແທ້ຈິງ, ຄວາມຈິງ. G1; Α. ມີຕົ້ນກຳເນີດຈາກພາສາເຮັບເຣີ; ເປັນຕົວອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງອັກຂະຣະ: ໃນຄວາມໝາຍເຊິ່ງປຽບທຽບເທົ່ານັ້ນ (ຈາກການໃຊ້ຂອງມັນເປັນຕົວເລກ) ໝາຍເຖິງສິ່ງທຳອິດ. Alpha.

ເມື່ອພຣະເຢຊູກ່າວວ່າ “ເຮົາແມ່ນ… ຄວາມຈິງ” ພຣະອົງກໍາລັງຕັດວ່າ ພຣະອົງເປັນຕົວອັກສອນໜຶ່ງ, ຕົວເລກໜຶ່ງ, ແລະເປັນຄໍາສໍາລັບຕົວອັກສອນອາລຟາ; ແລະຄໍາວ່າ ອາລຟາ, ແລະຕົວເລກອາລຟາ ລ້ວນແຕ່ເປັນ “ຄວາມຈິງ.” ໃນພຣະທໍາດານີເອນ, ພຣະຄຣິດໄດ້ຊົງສໍາແດງພຣະອົງເອງເປັນຜູ້ນັບອັນມະຫັດສະຈັນ ຊຶ່ງເປັນຄໍານິຍາມຂອງຄໍາພາສາເຮັບເຣີ “Palmoni,” ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການແປວ່າ “ນັກບຸນຜູ້ແນ່ນອນຜູ້ໄດ້ເວົ້າ,” ໃນດານີເອນບົດທີ 8.

“ນັກບຸນຜູ້ໜຶ່ງ” ໃນຂໍ້ທີສິບສາມນັ້ນ ຄື “Palmoni”—ຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ຫຼື ຜູ້ນັບຄວາມລັບ. ສອງຂໍ້ນີ້ແມ່ນບ່ອນທີ່ຄຳພະຍາກອນເລື່ອງ 2300 ປີ ແລະ ຄຳພະຍາກອນສອງປະການເລື່ອງ 2520 ປີ ໄດ້ຖືກສະແດງອອກ. 2300 ປີ ກ່າວເຖິງ “ພຣະວິຫານ” ແລະ ຄຳພະຍາກອນສອງປະການເລື່ອງ 2520 ປີ ກ່າວເຖິງ “ກອງທັບ,” ເພາະວ່າທັງພຣະວິຫານ ແລະ ກອງທັບ ຈະຖືກໂຣມຢຽບຍ່ຳລົງ. ຄຳພະຍາກອນ 2520 ປີ ເປັນຕົວແທນຂອງການຢຽບຍ່ຳພຣະວິຫານ ແລະ ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າລົງ. ຄຳພະຍາກອນອັນເລິກຊຶ້ງສາມປະການທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນ ໂດຍອີງໃສ່ເວລາ ຢູ່ຕົງຈຸດນັ້ນເອງໃນພຣະຄຳພີ ບ່ອນທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນຜູ້ນັບຄວາມລັບອັນອັດສະຈັນ. ມັນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າພຣະອົງຊົງເລືອກສອງຂໍ້ນີ້ເພື່ອສຳແດງພຣະອົງເອງວ່າເປັນຈອມນາຍແຫ່ງເວລາ, ແຕ່ສອງຂໍ້ທີ່ພຣະອົງຊົງສຳແດງພຣະອົງນັ້ນ ຍັງຊີ້ບອກເຖິງເວລາທີ່ພຣະອົງຈະຊົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານໃນຍຸກສະໄໝໃໝ່ ແລະ ສອງຂໍ້ນັ້ນກໍເປັນທັງຮາກຖານ ແລະ ເສົາຫຼັກສຳຄັນກາງຂອງ Adventism.

ໃນເວລາແຫ່ງອະວະສານໃນປີ 1798 ພຣະທຳຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດໄດ້ປາກົດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດ ເປັນໝາຍສຳຄັນແຫ່ງການເພີ່ມພູນຂອງຄວາມຮູ້ຝ່າຍຄຳພະຍາກອນທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະໄໝແຫ່ງຂະບວນການມິນເລີໄຣທ໌ ຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງແອດເວັນຕິສວັນທີເຈັດ. ເມື່ອພຣະທຳຂອງດານີເອນໄດ້ຖືກເປີດຜະນຶກໃຫ້ແກ່ພວກມິນເລີໄຣທ໌ ຂ່າວສານຈາກ Palmoni—ຄືຂ່າວສານເກືອບເວລາ—ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈ. ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍຜິດພາດ ແລະ ພຣະອົງຊົງຊີ້ບອກອະວະສານຄວບຄູ່ກັບການເລີ່ມຕົ້ນສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນອະວະສານຂອງແອດເວັນຕິສ ຈະຕ້ອງມີການເປີດເຜີຍພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງຢ່າງແນ່ນອນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ເຄີຍມີໃນປະຫວັດສາດຂອງມິນເລີໄຣທ໌. ຄວາມຈິງຂໍ້ນີ້ຕັ້ງຢູ່ເທິງທັງການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງແອດເວັນຕິສ ແຕ່ມັນຍັງຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມສຳພັນທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ລະຫວ່າງພຣະທຳດານີເອນກັບພຣະທຳພຣະນິມິດ. ດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນຕົວແທນຂອງພຣະທຳເຫຼັ້ມດຽວ ແລະ ໃນການເປັນຕົວແທນນັ້ນ ທັງສອງເປັນພະຍານສອງຄົນ ໂດຍທີ່ຜູ້ທຳອິດແມ່ນດານີເອນ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍແມ່ນພຣະນິມິດ.

ດານີເອນ ແລະ ພຣະນິມິດ ແມ່ນປຶ້ມສອງເລັ່ມທີ່ເປັນປຶ້ມດຽວກັນ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະຄຳພີເປັນປຶ້ມດຽວ ແຕ່ແບ່ງອອກເປັນພຣະສັນຍາເກົ່າ ແລະ ພຣະສັນຍາໃໝ່, ຫຼື ເປັນຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍ. ໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ພະຍານສອງຄົນທີ່ຖືກນຳສະເໜີວ່າເປັນໂມເຊ ແລະ ເອລີຢາ ຄື ພຣະສັນຍາເກົ່າ ແລະ ພຣະສັນຍາໃໝ່.

ດານີເອນ ແລະ ໂຢຮັນ ແມ່ນພະຍານສອງຄົນ ຜູ້ທີ່ທັງສອງໄດ້ຖືກຂົ່ມເຫັງ, ທັງສອງໄດ້ຖືກນຳໄປເປັນເຊະເລີຍ, ທັງສອງໄດ້ຮັບສາຍແຫ່ງປະຫວັດສາດຄຳພະຍາກອນດຽວກັນໃຫ້ບັນທຶກໄວ້, ທັງສອງເປັນຕົວແທນຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ, ທັງສອງດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນພາຍຫຼັງແຫ່ງການທຳລາຍນະຄອນເຢຣູຊາເລັມ, ທັງສອງເປັນສັນຍະລັກແຫ່ງຄວາມຕາຍ ແລະ ການເປັນຄືນມາຈາກຄວາມຕາຍ (ໂຢຮັນຈາກນ້ຳມັນທີ່ກຳລັງຕົ້ມ ແລະ ດານີເອນຈາກຖ້ຳສິງ).

ດານີເອນໄດ້ຊີ້ບອກການສຳແດງພິເສດກ່ຽວກັບພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະຄຣິດ, ແລະທ່ານໄດ້ເຮັດດັ່ງນັ້ນໃນສອງຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ການດົນໃຈໄດ້ເອີ້ນວ່າເປັນ “ເສົາກາງແລະຮາກຖານ” ຂອງຄຣິສຕະຈັກ Seventh-day Adventist. ສອງຂໍ້ນັ້ນແມ່ນ “ຫີນຍອດ” ຄືຫີນກ້ອນສຸດທ້າຍທີ່ຖືກວາງລົງໃນຮາກຖານຊຶ່ງໄດ້ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍຜົນງານຂອງ William Miller. ຫີນຍອດນັ້ນໄດ້ນຳມາພ້ອມກັບຄວາມເຂົ້າໃຈເລື່ອງພຣະວິຫານສະຫວັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ວັນຊະບາໂຕ, ການພິພາກສາໄຕ່ສວນ ແລະ ທູດສະຫວັນສາມອົງໃນພຣະນິມິດບົດ 14. ດານີເອນເປັນຈຸດເລີ່ມຂອງພຣະທຳນັ້ນ, ຢອນເປັນຈຸດຈົບ.

ບົດຂຽນຂອງຈອນຈະຊີ້ໃຫ້ເຫັນການເປີດເຜີຍເຖິງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດໃນຕອນທ້າຍຂອງ Adventism. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ພຣະອົງໄດ້ຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງເປັນຜູ້ນັບອັນອັດສະຈັນ ພຣະຜູ້ສ້າງທຸກສິ່ງທາງຄະນິດສາດ; ແລະໃນຕອນທ້າຍຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ ພຣະອົງກຳລັງຊົງສຳແດງພຣະອົງເອງເປັນນັກພາສາສາດອັນອັດສະຈັນ. ພຣະອົງຄືພຣະຜູ້ສ້າງທຸກສິ່ງທີ່ກ່ຽວພັນກັບພາສາ ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຄງສ້າງຂອງພາສາ, ກົດເກນທາງໄວຍາກອນ, ຄຳສັບ ແລະແມ່ນແຕ່ຕົວອັກສອນໃນລະບົບອັກສອນ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງການສື່ສານທີ່ສຳເລັດຜົນໂດຍຄຳສັບ ຊຶ່ງຖືກຄວບຄຸມໂດຍກົດເກນທາງໄວຍາກອນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນການຂຽນຫຼືການເວົ້າ ແລະຖືກຂຽນດ້ວຍລະບົບອັກສອນທີ່ເປັນໄປຕາມການອອກແບບຂອງພຣະອົງ; ແລະເຫນືອສິ່ງທັງປວງນັ້ນ—ພຣະອົງຄືພຣະວັດຈະນະ. ໂດຍພຣະວັດຈະນະນັ້ນ ພຣະອົງຊົງປ່ຽນພວກ Laodiceans ຜູ້ຕາບອດແລະບໍ່ຕຽມພ້ອມ ໃຫ້ກາຍເປັນພວກ Philadelphians ຜູ້ໄດ້ຮັບການຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.

ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ” ຫມາຍເຖິງການເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຄົນນັ້ນຈະເປັນຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະ ພວກເຂົາຈະໄດ້ບັນລຸສະພາບແຫ່ງລັກສະນະນິສັຍນັ້ນໂດຍ “ຄວາມຈິງ” ຫຼື ອາດຈະເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງວ່າ ໂດຍ “ພຣະຄໍາ” ຂອງພຣະອົງ, ເພາະພຣະເຢຊູຄືພຣະຄໍາ ແລະ ພຣະອົງຄືຄວາມຈິງ.

ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ສິ່ງນີ້ແມ່ນຂໍ້ທຳອິດທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຂຽນໄວ້ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງທ່ານ. ແນ່ນອນ ມັນສອດຄ້ອງຂະໜານກັນກັບຂໍ້ທຳອິດທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳປະຖົມມະການ. ມັນເພີ່ມເຕີມແກ່ພະຍານນັ້ນ ໂດຍຊີ້ບອກໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນເຖິງສິ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນປະຖົມມະການບົດທີ 1.

ຄຳທີ່ແປວ່າ “ພຣະເຈົ້າ” ໃນຂໍ້ທີ່ໜຶ່ງນັ້ນເປັນຮູບພະຫຸພົດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກຕັ້ງແຕ່ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ວ່າພຣະເຈົ້າມີຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງພາກ. “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ໃນຂ່າວປະເສີດຂອງໂຢຮັນ, ພຣະວາຈາຢູ່ກັບພຣະເຈົ້າ ແລະ ພຣະວາຈານັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າ. ແລະ ພຣະວາຈານັ້ນເປັນພຣະຜູ້ສ້າງ.

ພຣະເຢຊູຄືພຣະວາຈາ, ແລະ ພຣະອົງໄດ້ຊົງໃຫ້ກໍ່ເກີດພຣະຄໍາພີຜ່ານການປະສານລວມລະຫວ່າງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າກັບຄວາມເປັນມະນຸດ—ໂດຍພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້ານັ້ນຖືກສະແດງໂດຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດນັ້ນຢູ່ໃນຕົວບຸກຄົນຂອງຜູ້ທີ່ຂຽນຖ້ອຍຄໍາໃນບັນດາພຣະທຳທີ່ຈະຖືກສົ່ງໄປຍັງຄຣິສຕະຈັກທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ພຣະຄໍາພີຈຶ່ງເປັນການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດ ແລະ ພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າ ເໝືອນດັ່ງພຣະເຢຊູ. ພຣະຄໍາພີ, ເຖິງແມ່ນວ່າຈະມີການກ່ຽວພັນຂອງມະນຸດຜູ້ມີເນື້ອຫນັງທີ່ຕົກຢູ່ໃນບາບ, ກໍຍັງບໍລິສຸດ, ແລະ ດັ່ງນັ້ນ ບັນດາຜູ້ຊາຍທີ່ຂຽນມັນລົງກໍບໍລິສຸດເໝືອນກັນ.

ເຖິງແມ່ນວ່າບັນດາຜູ້ພະຍາກອນເປັນຄົນບໍລິສຸດ, ແຕ່ພວກເຂົາກໍຍັງເປັນມະນຸດທີ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມບາບ, ເພາະວ່າທຸກຄົນໄດ້ເຮັດບາບ ແລະ ເສື່ອມຈາກພຣະສະຫງ່າລາສີຂອງພຣະເຈົ້າ. ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພຣະຄຳພີເປັນການປະສົມປະສານຂອງພຣະພາບແລະຄວາມເປັນມະນຸດ, ແລະ ມັນບໍລິສຸດ, ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ມາເພື່ອສະແດງໃນພຣະຊີວິດຂອງພຣະອົງ ແລະ ໃນພຣະວັດຈະນະທີ່ຖືກຂຽນໄວ້ຂອງພຣະອົງວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ປະສານກັບພຣະພາບນັ້ນບໍ່ເຮັດບາບ. ສິ່ງທີ່ເປັນຈິງກ່ຽວກັບພຣະຄຳພີ ກໍເປັນຈິງກ່ຽວກັບພຣະຄຣິດດ້ວຍ ເພາະພຣະອົງຄືພຣະຄຳພີ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຮັບເອົາເນື້ອກາຍທີ່ມີບາບໄວ້ໃນພຣະອົງ ແລະບໍ່ເຄີຍກະທຳບາບເລີຍ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊົງສະແດງເປັນແບບຢ່າງວ່າ ຄວາມເປັນມະນຸດທີ່ຮ່ວມກັບຄວາມເປັນພຣະເຈົ້ານັ້ນບໍ່ກະທຳບາບ.

ພຣະເຢຊູແມ່ນພຣະວັດຈະນະ, ແລະທັງພຣະເຢຊູແລະພຣະຄຳພີຕ່າງກໍເປັນການປະສົມປະສານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດແລະຄວາມເປັນພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພຣະເຢຊູຊົງສ້າງພຣະຄຳພີຂຶ້ນຕະຫຼອດຫຼາຍສັດຕະວັດ, ພຣະອົງໄດ້ຊົງວາງກົດເກນໄວ້ພາຍໃນພຣະຄຳພີ ເພື່ອໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຍິນ ໄດ້ຍິນ. ກົດເກນທີ່ຄວບຄຸມພຣະຄຳພີນັ້ນ ກໍເປັນພຣະລັກສະນະແຫ່ງພຣະອຸປະນິໄສຂອງພຣະອົງດ້ວຍ.

ຄໍາວ່າ “complement” ໝາຍເຖິງການນໍາໄປສູ່ຄວາມສົມບູນ. ຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນສິ້ນສຸດລົງໃນພຣະນິມິດ, ເຮັດໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ພຣະນິມິດເປັນຈຸດຈົບ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງພຣະນິມິດຖືກກ່າວຊ້ຳອີກໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ແລະ ໃນຂໍ້ທຳອິດຂອງດານີເອນບົດທີໜຶ່ງ ມີສົງຄາມລະຫວ່າງອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ ແລະ ບາບີໂລນຕາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງໃນນັ້ນບາບີໂລນເປັນຝ່າຍຊະນະ, ແຕ່ໃນຕອນສະຫຼຸບຂອງປະຫວັດສາດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງໃນ Daniel 11:45, 12:1; ບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານກຳລັງຢູ່ໃນສົງຄາມກັບອິດສະຣາເອນຝ່າຍວິນຍານ ແລະ ໃນທີ່ສຸດ ບາບີໂລນເປັນຝ່າຍພ່າຍແພ້ ແລະ ອິດສະຣາເອນເປັນຝ່າຍມີໄຊ. ເໝືອນດັ່ງກັບໂຢຮັນໃນພຣະນິມິດ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງຄໍາພະຍານຂອງດານີເອນສອດຄ່ອງກັບຕອນຈົບຂອງຄໍາພະຍານຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ, ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ?

ຄຳສອນແມ່ນຄຳໜຶ່ງທີ່ບົ່ງຊີ້ສິ່ງທີ່ຄະນະຂອງຜູ້ເຊື່ອເຂົ້າໃຈວ່າຖືກຕ້ອງ. ຈຸດປະສົງ ຫຼື ການນຳໃຊ້ຂອງມັນບໍ່ໄດ້ຈຳກັດຢູ່ພຽງແຕ່ໃນພຣະຄຳພີ ຫຼື ຄຣິດສະສາສະໜາເທົ່ານັ້ນ. ໃນຄຣິດສະສາສະໜາທີ່ຖືກເອີ້ນເຊັ່ນນັ້ນ, ອາດຈະມີ “ຄຳສອນ” ອັນເທັດຫຼາຍກວ່າອັນແທ້, ເພາະບາບີໂລນຝ່າຍວິນຍານ, ລະບົບສັນຕະປາປາ, ເປັນກົງຂັງຂອງນົກທຸກຊະນິດທີ່ບໍ່ສະອາດ ແລະ ໜ້າຊັງ, ແລະນົກເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຄວາມຊົ່ວ, ຊຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນ ແລະ ປົກປິດໄວ້ໂດຍບັນດາໂບດຜ່ານຄຳສອນອັນເທັດ ເຊັ່ນ ກົດບັນຍັດໄດ້ຖືກຍົກເລີກແລ້ວ. ແຕ່ກໍມີຄຳສອນອັນແທ້ຈິງ.

ມີ “ຄຳສອນ” ຊຶ່ງເປັນ “ຄວາມຈິງແຫ່ງຂ່າວປະເສີດ” ແລະຈຳເປັນຕ້ອງຖືກພິຈາລະນາສືບສວນ. ບາງຄຳສອນ (ຖ້າບໍ່ແມ່ນທັງໝົດ) ເປັນ “ຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບ.” ວັນຊະບາໂຕເປັນຄວາມຈິງແຫ່ງການທົດສອບທີ່ເຂົ້າໃຈໄດ້ງ່າຍ. ມີທັງຄຳສອນທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະຄຳສອນທີ່ຜິດ. ບາງຄຳສອນທີ່ຖືກຕ້ອງນຳສະເໜີການທົດສອບແກ່ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນມັນ. ຍັງມີຄວາມຈິງອີກປະເພດໜຶ່ງທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບຊ່ວງເວລາໃດໜຶ່ງໂດຍສະເພາະ. ຄວາມຈິງເຫຼົ່ານີ້ເອີ້ນວ່າ “ຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ.”

ພວກແອດເວນຕິດມັກນໍາຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ມາໃຊ້ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງສິ່ງທີ່ມັນກ່າວໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ. ພວກເຂົາໂຕ້ແຍ້ງວ່າ ທຸກສິ່ງທີ່ຄວນຖືກເນັ້ນໃນຂ່າວສານຂອງ “ຄວາມຈິງປະຈຸບັນ” ຂອງພວກເຮົາ ມີພຽງແຕ່ວິຫານບໍລິສຸດ, 2300 ວັນ, ພຣະບັນຍັດ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ. ພວກເຂົາອ້າງເຊັ່ນນີ້ເພື່ອຫຼີກລ້ຽງສິ່ງທີ່ຖືກລະບຸໄວ້ກ່ຽວກັບຫົວຂໍ້ທັງສີ່ນີ້.

ຈຸດປະສົງຂອງຄວາມຈິງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສີ່ປະການນີ້ ຄືວ່າ ພວກມັນໄດ້ຖືກ “ຈັດວາງຢ່າງສົມບູນແບບເພື່ອອະທິບາຍການເຄື່ອນໄຫວແອດເວັນອັນຜ່ານມາ ແລະສະແດງວ່າຕຳແໜ່ງປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາແມ່ນຫຍັງ, ສະຖາປະນາຄວາມເຊື່ອຂອງຜູ້ທີ່ຍັງສົງໄສ, ແລະໃຫ້ຄວາມແນ່ນອນແກ່ອະນາຄົດອັນຮຸ່ງໂລດ.” ຄຳສອນແຫ່ງຄວາມຈິງປະຈຸບັນທັງສີ່ປະການນີ້ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເພື່ອສະແດງວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງລັດທິແອດເວັນ (ການເຄື່ອນໄຫວແອດເວັນອັນຜ່ານມາ) ເປັນພາບປະກອບຂອງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງລັດທິແອດເວັນ (ຕຳແໜ່ງປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ). ຄຳສອນຫຼັກທັງສີ່ປະການນັ້ນໄດ້ຖືກ “ຄຳນວນໄວ້ຢ່າງສົມບູນ” ເພື່ອອະທິບາຍຫຼັກການທີ່ວ່າ ຈຸດຈົບຖືກສະແດງໂດຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ຕາມຂໍ້ຄວາມແຫ່ງການດົນໃຈນີ້ ນີ້ຄື “ຄວາມຈິງປະຈຸບັນ” ທີ່ “ຝູງແກະຕ້ອງການໃນຕອນນີ້.”

ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນ ແລະ ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝປະຈຸບັນແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດ. ອິດສະຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນໃນສະໄໝບູຮານເປັນແບບຢ່າງແຫ່ງປະຊາຊົນ Seventh-day Adventist ນັບແຕ່ເວລາແຫ່ງອວສານໃນປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ. ກ່ອນການສະເດັດມາຄັ້ງທຳອິດຂອງພຣະຄຣິດ “ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ” ບໍ່ເປັນທີ່ປະຈັກແກ່ຊາວຢິວ ເພາະພວກເຂົາຕາບອດ (Laodicean) ເນື່ອງດ້ວຍການພຶ່ງພາຂະທຳນຽມ ແລະ ປະເພນີ.

ຕາມຂໍ້ອ້າງອີງຖັດໄປຂອງພວກເຮົາ, ຊາວຢິວໄດ້ສູນເສຍການເຫັນແກ່ “ຄວາມຈິງດັ້ງເດີມຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະຄວາມຈິງດັ້ງເດີມນັ້ນສໍາລັບຊາວຢິວກໍຄືປະຫວັດການຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຈາກອີຢິບ. ປະຫວັດຂອງການຊົງຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນນັ້ນເປັນຄວາມຈິງດັ້ງເດີມຂອງພວກເຂົາ; ມັນເປັນຄວາມຈິງທີ່ພວກເຂົາໄດ້ຖືກສັ່ງສອນໃຫ້ຖ່າຍທອດແກ່ລູກຫຼານຕະຫຼອດທຸກຊົ່ວອາຍຸຂອງພວກເຂົາ. ພວກເຂົາໄດ້ລົ້ມເຫຼວ, ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ອັດເວັນຕິສຶມໄດ້ລົ້ມເຫຼວ. ເພື່ອຈະນໍາສະເໜີຄວາມຈິງແກ່ຊາວຢິວທີ່ຕາບອດນັ້ນ, ພຣະເຢຊູໄດ້ວາງຄວາມຈິງໄວ້ໃນກອບໂຄງໜຶ່ງ.

ໃນການສະເດັດມາເທື່ອທໍາອິດຂອງພຣະອົງ ພຣະເຢຊູໄດ້ “ຟື້ນຟູຄວາມຈິງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນອີກ ໂດຍຈັດວາງມັນໄວ້ໃນໂຄງຮ່າງຂອງຄວາມຈິງ. ພຣະອົງໄດ້ນໍາມັນມາທຽບຄູ່ແລະເຊື່ອມປະສານເຂົ້າກັນ ເຮັດໃຫ້ເປັນລະບົບຄວາມຈິງທີ່ຄົບຖ້ວນແລະສົມດຸນ.” ພຣະເຢຊູໄດ້ໃຊ້ປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິສຣາເອນບູຮານ ເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມຈິງເກົ່າແກ່ຂຶ້ນໃໝ່ ແລະພຣະອົງໄດ້ກະທໍາເຊັ່ນນັ້ນໂດຍການນໍາຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນມາທຽບຄູ່ກັນ (ຕາມຫົວຂໍ້) ແລະເຊື່ອມມັນເຂົ້າດ້ວຍກັນ (ແບບຂະໜານກັນ, ບັນທັດເທິງບັນທັດ). ພຣະອົງໄດ້ກະທໍາດັ່ງນັ້ນເພື່ອປົດປ່ອຍຊາວຢິວໃຫ້ພົ້ນຈາກຂະທໍານຽມແລະປະເພນີທີ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາຕາບອດ. ປະຫວັດສາດນັ້ນແມ່ນປະຫວັດສາດຕອນສິ້ນສຸດຂອງອິສຣາເອນຕາມຕົວອັກສອນ.

ອັດເວັນຕິສຶມກຳລັງທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດແຫ່ງບັ້ນປາຍຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານ, ແລະໂຄງຮ່າງທີ່ໃຊ້ວາງຄວາມຈິງເຂົ້າໄປ ເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມຕາບອດແບບລາໂອດີເຊຍທີ່ເກີດຈາກປະເພນີ ແລະຂະທຳນຽມ ກໍກຳລັງສຳເລັດໃນເວລານີ້ ດັ່ງທີ່ເຄີຍເປັນເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງມີປະຕິສຳພັນກັບຊາວຢິວ. “ຄວາມຈິງເກົ່າ” ຈະຕ້ອງຖືກວາງໄວ້ໃນ “ໂຄງຮ່າງ” ແຫ່ງຄວາມຈິງ ເພື່ອນຳເສັ້ນຄຳພະຍາກອນຕ່າງໆມາປະສານເຂົ້າກັບເສັ້ນຄຳພະຍາກອນອື່ນໆ, “ເສັ້ນເທິງເສັ້ນ” ໃນລັກສະນະຂະໜານກັນ ເພື່ອຈຸດປະສົງແຫ່ງການອາດຈະປົດປ່ອຍຊາວລາໂອດີເຊຍຄົນໜຶ່ງໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມຕາບອດຂອງເຂົາ. ພຣະຄຣິດຄືແບບຢ່າງຂອງພວກເຮົາ ໃນທຸກສິ່ງ.

ມີຄວາມຈິງຢູ່ໃນພຣະຄຳພີທີ່ໄດ້ຖືກກຳນົດວ່າເປັນຄຳສອນ, ແລະ “ມີຄວາມຈິງອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ,” ແຕ່ກໍຍັງມີ “ຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ” ຊຶ່ງເປັນ “ບົດທົດສອບແກ່ປະຊາຊົນຂອງ” “ຊົ່ວອາຍຸ” ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນເວລາທີ່ຄວາມຈິງນັ້ນຖືກເປີດເຜີຍ. ໃນທາງຄຳພະຍາກອນ ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສີ່ຂອງອາດເວັນຕິດ, ແລະ “ຄວາມຈິງສຳລັບປັດຈຸບັນ” “ຊຶ່ງເປັນບົດທົດສອບສຳລັບຊົ່ວອາຍຸນີ້” ບໍ່ໄດ້ເປັນບົດທົດສອບສຳລັບຊົ່ວອາຍຸແຕ່ເດີມຂອງອາດເວັນຕິດ.

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ອາດປາຖະໜາຈະປະຕິເສດວ່າ ໃນປະຫວັດຂອງອາດເວນຕິດມີສີ່ຊົ່ວອາຍຸ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຊີ້ທ່ານໄປຫາຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກ. ວິທີທີ່ງ່າຍດາຍຫຼາຍໃນການເຂົ້າໃຈຂໍ້ເທັດຈິງນີ້ ກໍຄືວ່າ ຊື່ ລາໂອດີເຊຍ ຫມາຍເຖິງ ປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວນຕິດໄດ້ປະກາດການເປີດຂອງການພິພາກສາ ແລະ ຕອນສິ້ນສຸດຂອງອາດເວນຕິດກໍປະກາດການປິດຂອງການພິພາກສາ. ການປິດຂອງການພິພາກສາເກີດຂຶ້ນໃນຊົ່ວອາຍຸທີສາມ ແລະ ທີສີ່.

ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ, ຄົນຮຸ່ນສຸດທ້າຍຂອງ Adventism ແຫ່ງລາໂອດີເຊຍ (ປະຊາຊົນທີ່ຖືກພິພາກສາ) ຈະຖືກພິພາກສາ ແລະຖືກຄາຍອອກຈາກພຣະໂອດຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ດັ່ງທີ່ໄດ້ເກີດກັບອິສຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໃນເວລາການທຳລາຍເຢຣູຊາເລັມ. ຄຳສອນຕາມພຣະຄຳພີເປັນຄວາມຈິງ, ແລະຍັງມີຄວາມຈິງທີ່ໃຊ້ທົດສອບ ແລະຍັງມີຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນ. ຄວາມຈິງສຳລັບປະຈຸບັນນັ້ນເປັນຄວາມຈິງທີ່ໃຊ້ທົດສອບຢູ່ສະເໝີ, ແຕ່ມັນຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈິງທີ່ໃຊ້ທົດສອບຊຶ່ງຖືກກຳນົດໄວ້ໂດຍສະເພາະສຳລັບຄົນຮຸ່ນທີ່ກຳລັງມີຊີວິດຢູ່ໃນຂະນະນັ້ນ. ແຕ່ຄວາມຈິງຂອງເລື່ອງນີ້ກໍຄື, ມີແນວໂນ້ມຫຼາຍກວ່າວ່າ ຄວາມຈິງໃດກໍຕາມຈາກພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຮົາເລືອກປະຕິເສດ, ຄວາມຈິງນັ້ນກໍໄດ້ກາຍເປັນຄວາມຈິງທີ່ໃຊ້ທົດສອບ ຊຶ່ງເຮົາຫາກໍໄດ້ສອບຕົກ.

ພຣະເຢຊູຊົງເປັນພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະພຣະອົງຊົງເປັນຄວາມຈິງ. ພຣະອົງໄດ້ຊົງແຈ້ງແກ່ປີລາດວ່າ ເຫດຜົນທີ່ພຣະອົງ “ໄດ້ມາ” “ໃນໂລກ” ກໍເພື່ອ “ເປັນພະຍານແກ່ຄວາມຈິງ,” ແລະວ່າທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນພຣະສຸລະສຽງຂອງພຣະອົງ, “ກໍເປັນຝ່າຍຄວາມຈິງ.” ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ປີລາດແລະພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວເຖິງນັ້ນ ມາຈາກຄຳພາສາເຮັບເຣີຄຳໜຶ່ງ ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ແລະປະກົດຢູ່ໜຶ່ງຮ້ອຍຊາວເຈັດເທື່ອໃນພຣະຄຳພີເດີມ. ຄຳພາສາເຮັບເຣີນັ້ນ (H571) ໄດ້ຖືກແປເປັນຄຳພາສາອັງກິດຫຼາຍຄຳ, ແຕ່ໃນພຣະຄຳພີເດີມມັນໄດ້ຖືກແປເປັນ “truth” ເກົ້າສິບສອງເທື່ອ. ນີ້ເປັນຄຳໜຶ່ງໃນບັນດາຄຳທີ່ມີພະລັງອັນເລິກຊຶ້ງຢ່າງຫາທີ່ປຽບບໍ່ໄດ້ ໃນຫຼາຍລະດັບ.

ຄໍາທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນພຣະຄໍາພີເດີມປະກອບດ້ວຍອັກສອນຮີບຣິວສາມຕົວ, ແລະໃນອັກສອນຮີບຣິວນັ້ນ ແຕ່ລະຕົວອັກສອນລ້ວນມີຄວາມໝາຍສະເພາະຂອງຕົນເອງ, ດັ່ງນັ້ນຄໍາທີ່ຖືກປະກອບຂຶ້ນຈາກອັກສອນເຫຼົ່ານັ້ນຈຶ່ງປະສານຄວາມໝາຍຮ່ວມກັນຂອງແຕ່ລະຕົວເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນຄວາມໝາຍສູງສຸດຂອງຄໍານັ້ນ. ຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຖືກປະກອບຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນຮີບຣິວສາມຕົວ, ຄືຕົວອັກສອນທໍາອິດຂອງອັກສອນຮີບຣິວ, ຕົວອັກສອນໜຶ່ງທີ່ຢູ່ກາງ, ແລະຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນຮີບຣິວ. “ຄວາມຈິງ” ໃນພຣະຄໍາພີເດີມຖືກສະແດງໂດຍຕົວອັກສອນຕົ້ນ ແລະຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນ, ໂດຍມີຕົວອັກສອນໜຶ່ງຢູ່ກາງ!

ນີ້ຄືຄຳນິຍາມຂອງ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ຕາມພຣະຄຳພີ. ເທື່ອທຳອິດທີ່ຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຖືກນຳສະເໜີ ນັ້ນແມ່ນການອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດສຳລັບຄຳນັ້ນ, ຊຶ່ງເປັນເໝືອນເມັດພັນ, ແລະມັນບັນຈຸ DNA ທັງໝົດທີ່ຈຳເປັນໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດເປັນເລື່ອງລາວທັງໝົດ. ການອ້າງອີງທີ່ສຳຄັນເປັນອັນດັບສອງໃນ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ” ຄືການອ້າງອີງຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ເພາະວ່າບ່ອນນັ້ນເປັນບ່ອນທີ່ເລື່ອງລາວທັງປວງທີ່ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດສິ້ນສຸດ ຖືກຜູກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. “ໃນພຣະນິມິດ ບັນດາປຶ້ມທັງໝົດຂອງພຣະຄຳພີໄດ້ມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ,” ແລະ ພຣະນິມິດ ແມ່ນປຶ້ມສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີ.

ຄຳພາສາເຮັບຣູທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຕົວອັກສອນ “Aleph” ຕົວອັກສອນທີສິບສາມແມ່ນ “Mem” ແລະ ຕົວອັກສອນທີຊາວສອງ ແລະ ເປັນຕົວສຸດທ້າຍ ແມ່ນ “Tav.” ແນ່ນອນວ່າ ຄຳນິຍາມຂອງຕົວອັກສອນເຫຼົ່ານີ້ຍ່ອມມີນ້ຳໜັກຄວາມໝາຍຫຼາຍປະການ ຂຶ້ນຢູ່ກັບວ່າທ່ານຈະອ້າງອີງນັກພາສາສາດຜູ້ໃດໃນການໃຫ້ຄຳນິຍາມ ແຕ່ຄຳນິຍາມໂດຍທົ່ວໄປນັ້ນໃຫ້ຂໍ້ມູນຢ່າງຍິ່ງ.

ອາເລັຟ (Aleph): ເປັນອັກສອນຕົວທໍາອິດຂອງອັກສອນຮີບຣູ, ແລະມັກຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມເປັນອັນໜຶ່ງອັນດຽວ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງພຣະພາບແຫ່ງພຣະເຈົ້າແລະຄວາມເປັນນິລັນດອນ, ໂດຍເປັນສັນຍະລັກເຖິງການເຊື່ອມສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າແລະສິ່ງຊົງສ້າງ.

מ (Mem): ອັກສອນຕົວທີສິບສາມຂອງອັກສອນຮີບຣູ ແລະ ມັກຈະຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບນ້ຳ.

ת (Tav): ເປັນຕົວອັກສອນສຸດທ້າຍຂອງອັກສອນຮີບຣິວ, ແລະມັນມີຄວາມໝາຍວ່າ “ເຄື່ອງໝາຍ” ຫຼື “ໝາຍສຳຄັນ.” ມັນມັກຖືກເຊື່ອມໂຍງກັບແນວຄິດເລື່ອງຄວາມສົມບູນຄົບຖ້ວນ ຫຼື “ຕາປະທັບ” ຂອງການຊົງສ້າງ. ໃນພາສາຮີບຣິວໂບຮານ, ຕົວອັກສອນ Tav ມີຮູບຮ່າງເປັນໄມ້ກາງແຂນ.

ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ພວກເຮົາກຳລັງພິຈາລະນານັ້ນ ປະກອບດ້ວຍສາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງເມື່ອຢູ່ຮ່ວມກັນແລ້ວກໍເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ. ອັນໃດ? ສິ່ງນີ້ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ໂດຍງ່າຍ ຖ້າທ່ານເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມແມ່ນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ. ມັນເປັນສິ່ງທີ່ສາມາດຮັບຮູ້ໄດ້ ເພາະວ່ານິຍາມຂອງຕົວອັກສອນທັງສາມນີ້ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ.

ທູດສະຫວັນອົງທໍາອິດໃນພຣະນິມິດບົດ 14 ໄດ້ຊີ້ບອກຂ່າວປະເສີດອັນຖາວອນ ແລ້ວຈຶ່ງບອກແກ່ຊາວໂລກທັງໝົດໃຫ້ “ຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ” ແລະຖວາຍພຣະກຽດແກ່ພຣະອົງ ໂດຍການນະມັດສະການພຣະຜູ້ຊົງສ້າງ. ຄໍານິຍາມຂອງ (Aleph) ຊຶ່ງເປັນຕົວທໍາອິດໃນສາມຕົວອັກສອນນັ້ນ ຄື “ພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແທ້, ດໍາລົງຢູ່ຕະຫຼອດນິລັນດອນ, ແລະໃນຖານະທີ່ຊົງເປັນພຣະຜູ້ສ້າງຂອງມະນຸດຊາດ, ເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ທີ່ມະນຸດຄວນຢໍາເກງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະນະມັດສະການ.”

ອາເລັບ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ເອີ້ນມະນຸດໃຫ້ອອກຈາກບາບີໂລນ, ບົ່ງຊີ້ເວລາທີ່ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຖືກເທລົງມາ ແລະລະບຸການກະບົດຂອງບາບີໂລນ. ຄຳນິຍາມຂອງ (Mem) ມີຄວາມກ່ຽວພັນກັບນ້ຳ, (ສັນຍະລັກແຫ່ງການເທລົງມາຂອງພຣະວິນຍານ) ແລະມັນເປັນອັກສອນລຳດັບທີສິບສາມຂອງອັກສອນ, ໂດຍທີ່ເລກສິບສາມເປັນສັນຍະລັກຂອງການກະບົດ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບຸບາບີໂລນ. Mem ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ.

ທູດສະຫວັນອົງທີສາມເຕືອນມະນຸດທັງຫຼາຍບໍ່ໃຫ້ຮັບເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຜູ້ນະມັດສະການສອງຈຳພວກ ແລະພຣະພິໂລດຂອງພຣະເຈົ້າ. ຄວາມໝາຍຂອງ (Tav) ແມ່ນວ່າ ມັນເປັນຕົວແທນຂອງ “ເຄື່ອງໝາຍ,” (ເຄື່ອງໝາຍຂອງສັດຮ້າຍ) ແລະມັນເປັນຕົວແທນຂອງຕາປະທັບແຫ່ງການຊົງສ້າງ (ຕາປະທັບຂອງພຣະເຈົ້າ). ຕົວອັກສອນນັ້ນເອງມີຮູບຮ່າງເປັນໄມ້ກາງແຂນ. Tav ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ.

ຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ປະກອບດ້ວຍສາມຕົວອັກສອນ ຊຶ່ງແຕ່ລະຕົວກໍມີຄຳນິຍາມຂອງຕົນເອງ. ຄຳນິຍາມທັງສາມນັ້ນ ກໍແມ່ນຄຳນິຍາມຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມດ້ວຍ. ມັນຍັງເປັນຄຳນິຍາມຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດອີກ, ເພາະວ່າຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແມ່ນຂ່າວສານໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງອັດເວັນຕິດສະມ໌ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແມ່ນຂ່າວສານໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງອັດເວັນຕິດສະມ໌. ເນື່ອງຈາກພຣະເຢຊູຊົງສະແດງພາບຕອນສຸດທ້າຍໂດຍອາໄສຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຈຶ່ງມີໝຸດໝາຍທາງພະຍາກອນທັງໝົດຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ໃນການນີ້ ຄຳນິຍາມຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີທັງສາມຈຶ່ງກາຍເປັນສັນຍາລັກ ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນສັນຍາລັກຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດດ້ວຍ.

ໂຢຮັນໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງໃຫ້ຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ເປັນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ, ແລະໃນການກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ທ່ານກໍຈະກຳລັງຂຽນສິ່ງທັງຫຼາຍທີ່ຈະເປັນຢູ່ໃນອະນາຄົດໄປພ້ອມກັນ. ທ່ານໄດ້ບັນທຶກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໄວ້ເພື່ອສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດ. ຢ່າງແນ່ຊັດປາດສະຈາກຄວາມຄຸມເຄືອ, ຊາວແອດເວນຕິສມື້ທີເຈັດໄດ້ຖືກແຈ້ງໃຫ້ສຶກສາແລະປະກາດຂ່າວສານຂອງພວກມິນເລີໄຣຕ໌, ຊຶ່ງເປັນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ໃນການສຶກສາແລະປະກາດຄວາມຈິງເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະປະຫວັດສາດນັ້ນ ພວກເຮົາຈະກຳລັງປະກາດຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ແລະທຳຊ້ຳປະຫວັດສາດຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ປະຫວັດສາດທີ່ໃນນັ້ນຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄດ້ຖືກປະກາດ ມີຄວາມຂະໜານກັນ ແລະ ສະແດງໃຫ້ເຫັນປະຫວັດສາດປັດຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ—ໂດຍມີຂໍ້ສັງເກດທາງຄຳພະຍາກອນບາງປະການ. ປະຫວັດສາດທັງສອງນັ້ນຍັງຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍອັກສອນສາມຕົວທີ່ນັກພາສາສາດແຫ່ງພຣະເຈົ້າໄດ້ນຳໃຊ້ເພື່ອສ້າງເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ແລະ ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນ ເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ.

ປະຫວັດຂອງພວກມິນເລີໄຣດ໌ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ເປັນຕົວແທນຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ປະຫວັດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນໂດຍທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ເປັນປະຫວັດທີ່ຂະໜານກັນ ແຕ່ມັນມີຄວາມແຕກຕ່າງບາງປະການ.

ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດປະກາດການເປີດຕົ້ນຂອງການພິພາກສາ ແລະ ທູດສະຫວັນອົງທີສາມປະກາດການສິ້ນສຸດຂອງການພິພາກສາ. ໂຄງສ້າງທາງຄຳພະຍາກອນທີ່ປະຫວັດສາດຂອງ Adventism ໄດ້ຄີ່ຄວາມອອກມານັ້ນ ມີຄວາມເຫມືອນກັນທັງໃນປະຫວັດສາດເບື້ອງຕົ້ນ ແລະ ໃນຕອນສຸດທ້າຍຂອງມັນ. ທັງສອງປາຍສາມາດສະແດງໄດ້ວ່າດຳເນີນຕາມສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ເມື່ອພວກເຂົາປາກົດເຂົ້າມາໃນປະຫວັດສາດ. ແລະ ທູດສະຫວັນສາມອົງນັ້ນ ກໍແມ່ນຈົດໝາຍສາມຕົວນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ລຳດັບເຫດການຕາມຄຳພະຍາກອນຢູ່ທັງສອງປາຍຂອງ Adventism ຈຶ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງສາມຂັ້ນຕອນຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ ຊຶ່ງເປັນຫຼັກໝາຍລະຫວ່າງທາງ ແລະ ຍັງຖືກແທນຄ່າໂດຍອັກສອນເຮັບເຣີສາມຕົວນັ້ນ ທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ອັລຟາແມ່ນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວັນຕິດ, ໂອເມກາແມ່ນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາດເວັນຕິດ, ແລະຕົວອັກສອນທີ່ຢູ່ກາງ, ເປັນອັກສອນຕົວທີສິບສາມ, ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກເຖິງການກະບົດຂອງອາດເວັນຕິດຕັ້ງແຕ່ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຈົນເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດ.

ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການສອນເຖິງບ່ອນທີ່ທາງຂອງພຣະເຈົ້າຢູ່:

ໃນພຣະວິຫານ ພວກເຮົາພົບວ່າ ວິທີທາງຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນສາມຂັ້ນຕອນດຽວກັນກັບຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ. ໃນລານຊັ້ນນອກ ຄວາມຢໍາເກງພຣະເຈົ້ານໍາຄົນໜຶ່ງໃຫ້ນໍາເຄື່ອງບູຊາມາຖວາຍ ແລະໄດ້ຮັບການຊົງນັບວ່າຊອບທໍາ. ໃນບ່ອນບໍລິສຸດ ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດຖືກເປັນພາບແທນໂດຍຊີວິດແຫ່ງຄໍາອະທິຖານ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນໂດຍແທ່ນເຄື່ອງຫອມ, ຊີວິດແຫ່ງການສຶກສາ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນໂດຍໂຕະເຂົ້າສະແດງ ແລະຊີວິດແຫ່ງການຮັບໃຊ້ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນໂດຍຄັນປະທີບ. ບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດເປັນພາບແທນການພິພາກສາ. ເມື່ອພວກເຮົາມີຄວາມຢໍາເກງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ເປັນພາບແທນໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ພວກເຮົາກໍສະແຫວງຫາການຊົງນັບວ່າຊອບທໍາຢູ່ທີ່ຕີນກາງແຂນ ໃນລານຊັ້ນນອກ. ເມື່ອພວກເຮົາຖືກຊົງນັບວ່າຊອບທໍາ (ຖືກເຮັດໃຫ້ຊອບທໍາ) ພວກເຮົາກໍດໍາເນີນໃນຄວາມໃໝ່ແຫ່ງຊີວິດທີ່ຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ (ການເຕີບໃຫຍ່ໃນຄວາມບໍລິສຸດ) ດັ່ງທີ່ບ່ອນບໍລິສຸດເປັນພາບແທນ. ບ່ອນບໍລິສຸດເປັນພາບແທນພາລະກິດຂອງຄຣິດສະຕຽນ ດັ່ງທີ່ພວກ Millerites ໄດ້ກະທໍາໄວ້ໃນຊ່ວງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສອງ ຊຶ່ງມາຄຽງຄູ່ກັບ Midnight Cry. ເມື່ອໄດ້ຮັບການຊົງນັບວ່າຊອບທໍາ ແລະຖືກຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ພວກເຮົາກໍຖືກຕຽມພ້ອມສໍາລັບການພິພາກສາ ຊຶ່ງບ່ອນບໍລິສຸດທີ່ສຸດເປັນພາບແທນ. ສາມຂັ້ນຕອນຂອງພຣະວິຫານ ຊຶ່ງເປັນພາບແທນ ໃນບັນດາສິ່ງອື່ນໆ ຂອງຄໍາສັບທາງເທວະວິທະຍາສາມຄໍາ—ການຊົງນັບວ່າຊອບທໍາ, ການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ແລະການຮັບສະຫງ່າລາສີ—ແລະຍັງເປັນພາບແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນສາມອົງ, ແລະແນ່ນອນ ຍັງເປັນພາບແທນຂອງຂ່າວສານທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະແນ່ນອນ ຍັງເປັນພາບແທນຂອງຕົວອັກສອນສາມຕົວທີ່ຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອສ້າງຄໍາວ່າ “truth.”

ໃນເດີ່ນຂອງສະຖານນະມັດສະການ ເຮົາພົບຂັ້ນຕອນທັງສາມນັ້ນເຊັ່ນດຽວກັນ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດເຂົ້າສູ່ສະຖານນະມັດສະການຈຳຕ້ອງເປັນພາບສະແດງຂອງຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍຂອງສະຖານນະມັດສະການ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຄູ່ຂະໜານກັບທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຂັ້ນຕອນທຳອິດໃນເດີ່ນຄືການຂ້າເຄື່ອງບູຊາ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງການຖືກນັບວ່າຊອບທຳ. ຂັ້ນຕອນທີສອງຄືອ່າງຊຳລະ ບ່ອນທີ່ໄຂມັນ (ບາບ) ຖືກເອົາອອກ ແລະເຄື່ອງບູຊາຖືກຊຳລະໃຫ້ສະອາດກ່ອນຂັ້ນຕອນສຸດທ້າຍ. ນ້ຳຂອງອ່າງຊຳລະເປັນລັກສະນະປະຈຳຂອງຂັ້ນຕອນທີສອງ. ຂັ້ນຕອນທີສາມຄືເຄື່ອງບູຊາເຜົາແທ້ຈິງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າເຖິງພຣະຄຣິດເທິງໄມ້ກາງແຂນ ບ່ອນທີ່ການພິພາກສາໄດ້ສຳເລັດລົງ. ຂັ້ນຕອນທັງສາມດຽວກັນນີ້ຢູ່ໃນຂັ້ນຕອນທຳອິດຂອງສະຖານນະມັດສະການ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ຂັ້ນຕອນທັງສາມດຽວກັນນີ້ຢູ່ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ຫຼັກການຂອງ alpha ແລະ omega ຢູ່ພາຍໃນສະຖານນະມັດສະການ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ມັນຢູ່ໃນຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນທັງສາມ ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ມັນຢູ່ໃນຕົວອັກສອນທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ “truth.”

ຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ມີໂຄງສ້າງຢ່າງດຽວກັນນັ້ນ. ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ ແລະໄດ້ສິ້ນສຸດລົງໃນການມາເຖິງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844. ຄຳພະຍາກອນນີ້ໄດ້ສະແດງເສັ້ນພະຍາກອນຫ້າເສັ້ນ ແລະປະຫວັດສາດໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ເປັນຕົວແທນຂອງປະຫວັດສາດໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນທັງຫ້ານັ້ນແຕ່ລະສາຍ. ການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ມີພຣະລາຊກຳນົດສາມສະບັບ, ແລະມັນສິ້ນສຸດດ້ວຍຂ່າວສານສາມປະການ.

ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄໍາພະຍາກອນໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນຍາມແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ ແລະໄດ້ຈັດໃຫ້ຊາວຢິວກັບຄືນໄປ ແລະກໍ່ສ້າງພຣະວິຫານແລະນະຄອນຂຶ້ນໃໝ່. ສອດຄ່ອງກັບຄໍາພະຍາກອນນັ້ນ, 49 ປີຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກວຽກງານທີ່ໄດ້ເລີ່ມໄວ້ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ., ມັນກໍໄດ້ສໍາເລັດລົງໃນຍາມແຫ່ງຄວາມລໍາບາກ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງ 49 ປີ ສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງ 49 ປີ.

ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເຖິງການຊົງເຈີມຂອງພຣະຄຣິດໃນເວລາຮັບບັບຕິສະມາຂອງພຣະອົງ. ການຊົງເຈີມຂອງພຣະອົງໄດ້ໝາຍເຖິງການເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງພະລາຊະກິດຂອງພຣະອົງໃນການລວບລວມຊົນຊາດໜຶ່ງເພື່ອໃຫ້ເປັນພົນລະເມືອງຂອງເຢຣູຊາເລັມໃໝ່ ບໍ່ແມ່ນເຢຣູຊາເລັມເກົ່າ ດັ່ງທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານໄດ້ຖືກລວບລວມເພື່ອກໍ່ສ້າງເຢຣູຊາເລັມຕາມຕົວອັກສອນຂຶ້ນໃໝ່ໃນປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ.

ປີ 457 ກ່ອນຄຣິດການ ຍັງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເວລາວ່າພຣະຄຣິດຈະຖືກຕອກໄມ້ກາງແຂນ. ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດສາດຂອງໄມ້ກາງແຂນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ໃນວັນທີ 22 ຕຸລາ 1844, ແລະນາງຍັງໄດ້ຈັດວາງປະຫວັດການຂ້າມທະເລແດງໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ເຊັ່ນກັນ. ໃນປີ 457 ກ່ອນຄຣິດການ ໄດ້ມີຄວາມຜິດຫວັງຢ່າງໜຶ່ງ ຊຶ່ງເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າຂອງຄວາມຜິດຫວັງຂອງຊາວເຮັບເຣີທີ່ທະເລແດງ, ຂອງຄວາມຜິດຫວັງຄັ້ງໃຫຍ່ສຳລັບຊາວແອດເວັນຕິສ, ຂອງພວກສາວົກທີ່ໄມ້ກາງແຂນ ແລະຂອງເອສຣາໃນປີ 457 ກ່ອນຄຣິດການ.

ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຍັງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຄຳພະຍາກອນທີ່ຊີ້ບອກເວລາທີ່ອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານຈະຖືກພຣະເຈົ້າຢ່າຮ້າງ ແລະຂ່າວປະເສີດຈະຖືກນຳໄປຫາຊົນຕ່າງຊາດ, ອັນເປັນເຄື່ອງໝາຍເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເວລາແຫ່ງການທົດລອງພິເສດ 490 ປີ ທີ່ມີໂດຍສະເພາະສຳລັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝໂບຮານ. ດັ່ງນັ້ນ ປີ 457 ກ່ອນ ຄ.ສ. ຈຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງພວກເຂົາ ແລະປີ 34 ຄ.ສ. ເປັນຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງເວລາແຫ່ງການທົດລອງນັ້ນ, ເປັນແບບຢ່າງລ່ວງໜ້າວ່າ ເວລາແຫ່ງການທົດລອງຂອງອາດເວັນຕິດໄດ້ເລີ່ມໃນປີ 1844 ແລະສິ້ນສຸດລົງໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ຍັງມີຄຳພະຍາກອນເວລາພາຍໃນອີກສອງສາມຂໍ້ໃນຄຳພະຍາກອນ 2300 ປີ, ແຕ່ທັງໝົດນັ້ນລ້ວນມີເຄรື່ອງໝາຍຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງມັນສະແດງໃຫ້ເຫັນຈຸດຈົບຂອງມັນ.

ເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ຄວນສັງເກດວ່າ ອິດສະຣາເອນບູຮານໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໄດ້ຖືກຕັ້ງໃຫ້ເປັນ ບໍ່ພຽງແຕ່ຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງອີກດ້ວຍ. ເມື່ອອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນບູຮານ ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງພຣະບັນຍັດສິບປະການ ດັ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ເທິງແຜ່ນຫີນສອງແຜ່ນ. ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່ໃນປະຫວັດສາດ Millerite ພຣະອົງໄດ້ຕັ້ງເຂົາໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັກສາຝາກໄວ້ຊຶ່ງພຣະວັດຈະນະທາງຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ບນແຜ່ນຕາຕະລາງສອງແຜ່ນຂອງ Habakkuk ຊຶ່ງຖືກແທນໂດຍແຜນພູມບຸກເບີກປີ 1843 ແລະ 1850. ການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນບູຮານເປັນພາບປະກອບແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອິດສະຣາເອນສະໄໝໃໝ່.

ການຈັດທຳແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນໃນການສຳເລັດຕາມພຣະຄຳໃນຮາບາກຸກບົດທີສອງ ເປັນການສຳເລັດຕາມຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການ.

ການຈັດທຳຂຶ້ນຂອງທັງແຜນພາບຜູ້ບຸກເບີກປີ 1843 ແລະແຜນພາບຜູ້ບຸກເບີກປີ 1850 ເປັນການສຳເລັດຄຳພະຍາກອນ. ການສຶກສາເລື່ອງຕາຕະລາງຂອງຮາບາກຸກໃຫ້ຫຼັກຖານອັນພຽງພໍຢ່າງຫຼວງຫຼາຍສຳລັບສິ່ງນີ້. ແຕ່ຂໍ້ຄວາມໃນພຣະທຳຮາບາກຸກໄດ້ໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນອັນສຳຄັນແກ່ປະເດັນນີ້ໃນການສົນທະນາຂອງພວກເຮົາ.

ຫຼັງຈາກ ຄ.ສ. 1843 ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊົງນຳໃຫ້ຈັດເຮັດແຜນພາບອີກສະບັບໜຶ່ງ, ແຕ່ແຜນພາບສະບັບທຳອິດ (1843) ບໍ່ຄວນຖືກແກ້ໄຂປ່ຽນແປງ ຍົກເວັ້ນໂດຍການດົນໃຈເທົ່ານັ້ນ.

ໃນຂະນະທີ່ພັກອາໄສຢູ່ກັບອ້າຍ Nichols (ຜູ້ທີ່ໄດ້ຈັດທຳແຜນພາບປີ 1850), ໃນຊ່ວງເວລາທີ່ລາວກຳລັງຈັດທຳແຜນພາບນັ້ນ, ຊິດສະເຕີ White ກ່າວວ່ານາງໄດ້ເຫັນແຜນພາບປີ 1850 ຢູ່ໃນພຣະຄຳພີ.

ຮາບາກຸກໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາວ່າ “ຈົ່ງຂຽນນິມິດນັ້ນ ແລະຈົ່ງເຮັດໃຫ້ມັນແຈ້ງໃນແຜ່ນຈາລຶກ.” ແຜ່ນຈາລຶກສອງແຜ່ນຂອງຮາບາກຸກເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງພັນທະສັນຍາທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງທຳກັບຂະບວນການແອັດເວນຕິສ ເມື່ອພຣະອົງຊົງໃຫ້ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຮັກສາຄຳພະຍາກອນຂອງພຣະອົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງກະທຳເມື່ອພຣະອົງເຂົ້າສູ່ພັນທະສັນຍາກັບອິດສະຣາເອນໃນສະໄໝບູຮານ ແລະຊົງປະທານແຜ່ນຈາລຶກແຫ່ງພຣະບັນຍັດສອງແຜ່ນ ພ້ອມທັງໜ້າທີ່ໃນການເປັນຜູ້ຮັກສາພຣະບັນຍັດນັ້ນ. ແຕ່ຮາບາກຸກໄດ້ຈຳແນກຜູ້ນະມັດສະການອອກເປັນສອງຈຳພວກໃນຄວາມສຳພັນກັບແຜ່ນຈາລຶກທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ນິມິດນັ້ນແຈ້ງ. ຈຳພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ “ຈິດວິນຍານຂອງຕົນຍົກຕົນຂຶ້ນ” ແລະ “ບໍ່ຊື່ສັດທ່ຽງທຳ,” ແລະອີກຈຳພວກໜຶ່ງຄືຜູ້ທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຜູ້ຊອບທຳ” ຜູ້ຊຶ່ງ “ຈະດຳລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອຂອງຕົນ.”

ບໍລິບົດຂອງພຣະທຳຮາບາກຸກຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທໍາ ດໍາລົງຊີວິດໂດຍຄວາມເຊື່ອອັນຕັ້ງຢູ່ເທິງພຣະວັດຈະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍແຜ່ນສອງແຜ່ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຮັບການນັບວ່າຊອບທໍາ ກໍໄດ້ປະຕິເສດຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການ Adventism. ປະເດັນທີ່ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະກ່າວນັ້ນ ອີງໃສ່ຂໍ້ຄວາມຕອນໜຶ່ງທີ່ພວກເຮົາໄດ້ພິຈາລະນາເມື່ອຊ່ວງໜຶ່ງກ່ອນ. ມັນມີຂໍ້ຄວາມດັ່ງນີ້:

ພວກເຮົາຫາກໍໄດ້ທົບທວນຄວາມຈິງທັງສີ່ປະການນີ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ; ຄື ພະວິຫານ, 2300 ວັນ, ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມເຊື່ອຂອງພຣະເຢຊູ. ພວກເຮົາໄດ້ນຳຄວາມຈິງທັງສີ່ປະການນີ້ເຂົ້າໄປຢູ່ໃນກອບໂຄງຂອງຄວາມຈິງທີ່ “ໄດ້ຖືກຄຳນວນໄວ້ຢ່າງສົມບູນແບບເພື່ອອະທິບາຍຂະບວນການແອດເວັນໃນອະດີດ ແລະ ສະແດງວ່າຕຳແໜ່ງປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາແມ່ນຫຍັງ.” ກອບໂຄງນັ້ນຄື “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ,” ມັນແມ່ນລາຍເຊັນຂອງ Alpha ແລະ Omega, ແລະ ມັນເປັນກອບໂຄງຂອງຄວາມຈິງ, ເພາະວ່າຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ບັນຈຸລາຍເຊັນອັນດຽວກັນນັ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເໝືອນກັບຄວາມຈິງທັງສີ່ປະການທີ່ຖືກລະບຸວ່າເປັນ “ຄວາມຈິງສຳລັບເວລາປະຈຸບັນ” ຊຶ່ງໄດ້ຖືກອອກແບບໄວ້ເພື່ອອະທິບາຍຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງຂະບວນການແອດເວັນ.

ຢ່າງນ້ອຍທີ່ສຸດ, ສິ່ງນີ້ໝາຍຄວາມວ່າ ຄໍາທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງພວກເຮົາກໍາລັງພິຈາລະນາຢູ່ນັ້ນ ເປັນໂຄງຮ່າງຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ, ແລະເປັນໂຄງຮ່າງສໍາລັບຂ່າວສານເຕືອນໄພຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ແລະເປັນໂຄງຮ່າງຂອງຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະເປັນສ່ວນສໍາຄັນຢ່າງຍິ່ງຂອງພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ.

ຂໍ້ຄວາມເຕືອນສຸດທ້າຍທີ່ຖືກນຳສະແດງເປັນພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດໃນສາມຂໍ້ທຳອິດຂອງພຣະນິມິດບົດທີ 1 ໄດ້ຮັບການເປັນພະຍານເປັນຄັ້ງທີສອງໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ. ຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດເປັນພະຍານເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳທຳອິດຂອງພຣະຄຳພີເດີມ ແລະຍັງເຖິງຂໍ້ພຣະຄຳສຸດທ້າຍຂອງພຣະຄຳພີເດີມດ້ວຍ. ໂດຍອາໄສການອ້າງອີງທັງສີ່ນັ້ນ ຈຶ່ງສາມາດອະນຸມານໄດ້ ໂດຍການນຳໃຊ້ກົດເກນອັນສະຫວັນຊຶ່ງວາງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນໄວ້ເທິງເສັ້ນຄຳພະຍາກອນ ວ່າຂໍ້ຄວາມເຕືອນສຸດທ້າຍນັ້ນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຄວາມສຳພັນຂອງພຣະຜູ້ສ້າງກັບສັບພະສິ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊົງສ້າງ. ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບວິທີທີ່ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງຖືກສື່ຖ່າຍໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກຂອງພຣະອົງ. ມັນເກີ່ຍວຂ້ອງກັບຄຸນລັກສະນະແຫ່ງພຣະພາບທີ່ຊີ້ບອກຈຸດຈົບໃຫ້ເຊື່ອມໂຍງກັບຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ. ນີ້ເປັນຂໍ້ຄວາມທີ່ມາເຖິງກ່ອນການປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນພຽງເລັກນ້ອຍ ແລະຍັງຫຼາຍກວ່ານັ້ນອີກ. ເມື່ອພິຈາລະນາຮ່ວມກັນແລ້ວ ມັນແມ່ນເລື່ອງຂອງຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ! ແລະການກ່າວເຖິງຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ກໍຢູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງປະຖົມມະການບົດທີ 1 ຕັ້ງແຕ່ຂໍ້ 1 ຈົນເຖິງບົດທີ 2 ຂໍ້ 3.

ຂໍ້ພຣະຄຳກ່ອນໜ້ານີ້ເປັນຕົວແທນແຫ່ງພະຍານຫຼັກຖານທັງສິ້ນຂອງການຊົງສ້າງ ໂດຍເນັ້ນຢ່າງແຈ້ງຊັດວ່າ ພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າຊົງມີລິດເດດໃນການຊົງສ້າງ.

ພຣະຄຣິດໄດ້ໃຊ້ພະລັງອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງດຽວກັນນັ້ນທີ່ໄດ້ເນຣະມິດໂລກ ເພື່ອປ່ຽນແປງມະນຸດ.

ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດເນັ້ນໜັກເຖິງວິທີທີ່ພຣະຄຳຂອງພຣະເຈົ້າຖືກສື່ຖ່າຍໄປຫາມະນຸດ. ມັນມາຈາກພຣະບິດາ ໄປຫາພຣະບຸດ ໄປຫາທູດສະຫວັນ ໄປຫາຜູ້ພະຍາກອນຜູ້ບັນທຶກມັນໄວ້ ແລະສົ່ງມັນໄປຍັງຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍ. ຂະບວນການສື່ສານທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍຂອງພຣະນິມິດ ຍັງຖືກສະແດງປະກອບໂດຍບັນໄດຂອງຢາໂຄບ ທີ່ມີທູດສະຫວັນຂຶ້ນແລະລົງຕາມບັນໄດນັ້ນ. ມັນຖືກສະແດງປະກອບອີກດ້ວຍທໍ່ຄຳສອງທໍ່ຂອງເຊກາຣີຢາ ຊຶ່ງນຳນ້ຳມັນເຂົ້າໄປໃນສະຖານບໍລິສຸດ. ຂະບວນການສື່ສານລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າກັບມະນຸດເປັນຫົວຂໍ້ໜຶ່ງຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ແລະຂ່າວສານທີ່ຖືກສົ່ງອອກໄປນັ້ນບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງ ຊຶ່ງໄດ້ສ້າງຈັກກະວານ. ໃນຂະບວນການສື່ສານໃນບົດທີໜຶ່ງຂອງພຣະນິມິດ ຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ່າວສານທີ່ຖືກຖ່າຍທອດລົງມາສູ່ຄຣິດຕະຈັກທັງຫລາຍນັ້ນ ບັນຈຸໄວ້ດ້ວຍພະລັງອຳນາດທີ່ຈະປ່ຽນແປງຜູ້ໜຶ່ງຈາກລາວດີເຊຍໃຫ້ເປັນຟີລາເດນເຟຍ.

ບໍ່ວ່າພວກເຮົາຈະພິຈາລະນາຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຫຼືຈຸດຈົບຂອງພຣະສັນຍາເດີມຫຼືພຣະສັນຍາໃໝ່ ຂ່າວສານກໍເປັນອັນດຽວກັນ. ພຣະເຈົ້າກຳລັງຊົງຖ່າຍທອດຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ ແລະຂ່າວສານນັ້ນບັນຈຸພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າ ຖ້າມັນຖືກໄດ້ຍິນ ແລະຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຍິນ. ຂ່າວສານທີ່ບັນລຸສິ່ງນີ້ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນກອບໂຄງອັນສັກສິດຂອງອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາ. ຕົ້ນ, ກາງ ແລະ ປາຍ. ອັກສອນຮີບຣູສາມຕົວທີ່ມາປະກອບກັນເພື່ອສ້າງເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ແມ່ນຂ່າວປະເສີດອັນເປັນນິດ, ແລະບັນດາຕົວອັກສອນກັບຄວາມໝາຍຂອງມັນ, ແລະຄຳທີ່ມັນກໍ່ໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຖືກນຳມາປະກອບເຂົ້າກັນ ລ້ວນເປັນສັນຍາລັກເຖິງຫຼັກການນັ້ນ ແລະຍັງເຖິງພຣະອົງຜູ້ຊຶ່ງເປັນອາລຟາ ແລະ ໂອເມກາອີກດ້ວຍ. ສິ່ງນີ້ເນັ້ນຢ້ຳເຖິງພະລັງແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ສາມຄຳສຸດທ້າຍຂອງເລື່ອງການຊົງສ້າງ ແຕ່ລະຄຳເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນທັງສາມນັ້ນ ຕາມລຳດັບທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.”

ສາມຄໍາທີ່ເປັນຕອນຈົບຂອງເລື່ອງລາວການຊົງສ້າງ ເລີ່ມດ້ວຍສາມຕົວອັກສອນທີ່ເມື່ອນໍາມາລວມກັນແລ້ວ ກໍ່ເກີດເປັນຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ສາມຄໍາສຸດທ້າຍຂອງຂໍ້ພຣະຄໍານັ້ນ ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຕົວອັກສອນ א (Aleph), מ (Mem), ແລະ ת (Tav) ຕາມລໍາດັບ. ສາມຄໍານັ້ນແປວ່າ “ພຣະເຈົ້າ,” “ໄດ້ຊົງສ້າງ” ແລະ “ໄດ້ຊົງກະທໍາ.” ສາມຄໍານີ້ແຕ່ລະຄໍາ ລ້ວນເລີ່ມດ້ວຍຕົວອັກສອນ א (Aleph), מ (Mem), ແລະ ת (Tav) ຕາມລໍາດັບນັ້ນ ຍິ່ງເນັ້ນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຄົບຖ້ວນ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຂອງບັນທຶກການຊົງສ້າງ. ຮູບແບບນີ້ໄດ້ຖືກນັກອະທິບາຍຊາວຢິວກ່າວເຖິງວ່າເປັນລັກສະນະທາງພາສາທີ່ນ່າສົນໃຈຂອງຂໍ້ຄວາມພາສາເຮັບຣິວ.

ເລື່ອງການຊົງສ້າງເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳວ່າ “ໃນປະຖົມການ” ແລະຈົບລົງດ້ວຍສາມຖ້ອຍຄຳທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງອັນຟາແລະໂອເມກາ, ຄືການເລີ່ມຕົ້ນແລະການສິ້ນສຸດ, ຜູ້ທຳອິດແລະຜູ້ສຸດທ້າຍ. ຣິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງທີ່ຖືກສະແດງໃນຄຳພະຍານແຫ່ງປະຖົມມະການ ເລີ່ມຕົ້ນແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍລາຍເຊັນຂອງນັກພາສາສາດອັນອັດສະຈັນ.

ສິ່ງທໍາອິດຂອງສິ່ງໜຶ່ງທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນສິ່ງສຸດທ້າຍຂອງສິ່ງນັ້ນ ແມ່ນສິ່ງທີ່ສາດສະດາໂຢຮັນໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳ ເມື່ອໂດຍການຂຽນເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນຢູ່ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານກໍໄດ້ຂຽນເຖິງສິ່ງທີ່ຈະເປັນຢູ່ໃນອະນາຄົດໄປພ້ອມກັນ.

ຂໍ້ຄວາມເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍຂອງເອລີຢາ ຊຶ່ງຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ໃນຕອນທ້າຍຂອງພຣະຄໍາພີເດີມ ໄດ້ຊີ້ບອກເຖິງຫຼັກການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນອັນດຽວກັນ ພາຍໃນບໍລິບົດຂອງວິກິດການກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໄພພິບັດເຈັດປະການສຸດທ້າຍທີ່ກໍາລັງເຂົ້າມາ.

“ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດ” ແລະທຸກສິ່ງທີ່ມັນເປັນຕົວແທນ ແມ່ນ “ກອບຂອງຄວາມຄິດ” ທີ່ “ຄວາມຈິງສໍາລັບປັດຈຸບັນ” ຈະຕ້ອງຖືກວາງໄວ້ພາຍໃນ. ກອບນັ້ນຄື “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດ” ຊຶ່ງກໍເປັນໜຶ່ງໃນຄຸນລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າດ້ວຍ.

ໃນພຣະທຳດານີເອນ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງການເລີ່ມຕົ້ນຂອງອາດເວັນຕິສຶມ ແລະໃນພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນແຫ່ງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງອາດເວັນຕິສຶມ ພວກເຮົາພົບຄວາມຂະໜານກັນຢ່າງນ່າອັດສະຈັນ ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາມັນຕາມຫຼັກການທີ່ວ່າ ສິ່ງທຳອິດເປັນພາບປະກອບຂອງສິ່ງສຸດທ້າຍ. ພຣະທຳດານີເອນໄດ້ສະແດງພຣະລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພຣະເຢຊູ ເມື່ອໃຊ້ນາມ Palmoni, ມີຄວາມໝາຍວ່າ ຜູ້ນັບຈຳນວນອັນອັດສະຈັນແຫ່ງຄວາມລັບທັງຫຼາຍ. ດານີເອນຍັງໄດ້ນຳສະເໜີພຣະເຢຊູໃນຖານະ Michael ຫົວໜ້າທູດສະຫວັນ. ໂຢຮັນໄດ້ຮັບການໃຊ້ໃຫ້ກະທຳການດຽວກັນກັບດານີເອນ ແລະທ່ານໄດ້ຊີ້ບອກບໍ່ແມ່ນນາຍແຫ່ງຄະນິດສາດ ຫຼືຜູ້ນຳແຫ່ງບັນດາທູດສະຫວັນ ແຕ່ເປັນນາຍແຫ່ງພາສາ. ເມື່ອພວກເຮົາພິຈາລະນາພຣະເຢຊູໃນຖານະນາຍແຫ່ງຕົວອັກສອນ ພວກເຮົາຄວນພິຈາລະນາ Psalm 119, ບົດທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ.

ເພງສັນລະເສີນ 119 ເປັນບົດປະພັນແບບອະຄຣອສຕິກຕາມລຳດັບອັກສອນ ໝາຍຄວາມວ່າ ອັກສອນຕົວທຳອິດຂອງແຕ່ລະຊຸດຈຳນວນແປດຂໍ້ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນຕົວດຽວກັນ. ໃນອັກສອນພາສາເຮັບເຣີມີຢູ່ຊາວສອງຕົວ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຊາວສອງພາກ ໂດຍແຕ່ລະພາກມີແປດຂໍ້. ແຕ່ລະພາກເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນຕາມລຳດັບຂອງອັກສອນນັ້ນ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທັງແປດທີ່ກຳນົດໃຫ້ແກ່ອັກສອນນັ້ນກໍເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍອັກສອນຕົວນັ້ນ. ມີແປດຂໍ້ສຳລັບແຕ່ລະອັກສອນ ດັ່ງນັ້ນ ແປດຂໍ້ຄູນດ້ວຍຊາວສອງຕົວຂອງອັກສອນພາສາເຮັບເຣີ ຈຶ່ງເທົ່າກັບໜຶ່ງຮ້ອຍເຈັດສິບຫົກວັກ. ບົດເພງນີ້ເນັ້ນໜັກເຖິງການເຊື່ອຟັງພຣະເຈົ້າ ຜູ້ຊົງເປັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງລະບຽບ (ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີໂຄງສ້າງແບບອະຄຣອສຕິກ) ບໍ່ແມ່ນແຫ່ງຄວາມວຸ້ນວາຍ.

ຫົວຂໍ້ສຳຄັນອີກປະການໜຶ່ງໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 119 ແມ່ນຄວາມຈິງອັນເລິກຊຶ້ງວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າພຽງພໍຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນທຸກສິ່ງ. ຕະຫຼອດທັງບົດເພງນີ້ ມີຄຳສັບຢູ່ແປດຄຳທີ່ໃຊ້ເພື່ອອ້າງເຖິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ ຄື: ພຣະບັນຍັດ, ຄຳພະຍານ, ຂໍ້ກຳນົດ, ກົດເກນ, ພຣະບັນຊາ, ການພິພາກສາ, ພຣະດຳລັດ, ແລະ ຂໍ້ບັງຄັບ. ເກືອບທຸກຂໍ້ໃນບົດນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 119 ບໍ່ພຽງແຕ່ຢືນຢັນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຳພີເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຢືນຢັນອີກວ່າ ພຣະວັດຈະນະຂອງພຣະເຈົ້າສະທ້ອນພຣະລັກສະນະອັນແທ້ຈິງຂອງພຣະອົງເອງ. ຈົ່ງພິຈາລະນາຄຸນລັກສະນະເຫຼົ່ານີ້ຂອງພຣະເຈົ້າ ທີ່ໄດ້ຖືກສຳແດງໄວ້ໃນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 119:

ເພງສັນລະເສີນນີ້ເປີດຕົ້ນດ້ວຍພຣະພອນສອງປະການ. “ຄວາມສຸກມີແກ່” ບັນດາຜູ້ທີ່ທາງຂອງເຂົາໄຮ້ຕຳນິ, ຜູ້ທີ່ດຳເນີນຊີວິດຕາມພຣະບັນຍັດຂອງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ຮັກສາຂໍ້ກຳນົດຂອງພຣະອົງ ແລະສະແຫວງຫາພຣະອົງດ້ວຍສຸດໃຈ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບົດຮຽນສຳລັບພວກເຮົາໃນເພງສັນລະເສີນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້. ພຣະວັຈນະຂອງພຣະເຈົ້າພຽງພໍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ເຮົາສະຫຼາດ, ຝຶກຝົນເຮົາໃນຄວາມຊອບທຳ, ແລະຕຽມພ້ອມເຮົາສຳລັບທຸກການງານອັນດີ (2 Timothy 3:15–17).

ແນ່ນອນ, ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 119 ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຫົວຂໍ້ທີ່ໃນໂລກສາສະໜາຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຂໍ້ຍຸດຕິຢ່າງແທ້ຈິງ. ປະເດັນນີ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບວ່າຂໍ້ໃດເປັນຂໍ້ກາງຂອງພຣະຄຳພີ ແລະ ບົດໃດເປັນບົດກາງຂອງພຣະຄຳພີ. ຖ້າທ່ານຄົ້ນຫາໃນອິນເຕີເນັດ, ທ່ານຈະພົບຂໍ້ໂຕ້ຖຽງຕ່າງໆຫຼາຍປະການ ທີ່ມີໃຈຄວາມຢູ່ທີ່ວ່າທ່ານໃຊ້ພຣະຄຳພີສະບັບໃດ ແລະ ປັດໄຈອື່ນໆອີກ. ບັນຫາຂອງທຸກທັດສະນະໃນການໂຕ້ຖຽງນີ້ກໍຄື ຄຳນິຍາມຂອງຈຸດກາງຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຂໍ້ຫຼືບົດ ຄວນຖືກກຳນົດໂດຍພຣະຜູ້ຊົງເປັນພຣະນິພົນຂອງພຣະຄຳພີ ບໍ່ແມ່ນໂດຍນັກສຶກສາ ຫຼື ນັກວິຈານພຣະຄຳພີທີ່ເປັນມະນຸດ.

ພຣະຄຳພີສອນວ່າ ສຳລັບທຸກສິ່ງມີທັງການເລີ່ມຕົ້ນແລະຈຸດຈົບ. ສຳລັບທຸກສິ່ງມີວາລະຂອງມັນ.

ມີເວລາໜຶ່ງສຳລັບການເກີດ ແລະ ມີເວລາໜຶ່ງສຳລັບການຕາຍ ແຕ່ຍັງມີຊີວິດທີ່ດຳເນີນຢູ່ໃນຊ່ວງກາງລະຫວ່າງການເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດແຫ່ງຊີວິດຂອງພວກເຮົາ. ການເກີດເປັນພຽງຫ້ວງເວລາສັ້ນໆ ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄວາມຕາຍ. ຊີວິດແມ່ນຊ່ວງກາງ ແລະ ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວມີປະຫວັດສາດທີ່ຜູກພັນກັບມັນຫຼາຍກວ່າເວລາທີ່ພວກເຮົາເກີດ ແລະ ເວລາທີ່ພວກເຮົາຕາຍ.

ສ່ວນກາງໃນ “ກົດແຫ່ງການກ່າວເຖິງເທື່ອທໍາອິດ” ໂດຍທົ່ວໄປມັກມີພະຍານຫຼັກຖານຫຼາຍກວ່າຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍຫຼາຍ. ການສະແຫວງຫາພຽງຂໍ້ພຣະຄໍາພີຫຼືບົດດຽວໃນພຣະຄໍາພີ ແລ້ວກໍານົດສິ່ງນັ້ນວ່າເປັນສ່ວນກາງ ຍ່ອມເປັນການມອງຂ້າມຫຼັກຖານຂອງພຣະຄໍາພີ ເຖິງແມ່ນວ່າຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍໂດຍແກ່ນແທ້ແລ້ວເປັນຈຸດໃນເວລາກໍຕາມ; ສ່ວນກາງໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຊ່ວງເວລາໜຶ່ງ. ແນ່ນອນ, ຕອນຕົ້ນ, ຕອນທ້າຍ ແລະ ສ່ວນກາງ ຈະສອດຄ່ອງກັນ, ເຖິງແມ່ນຫຼາຍເທື່ອໝາຍຫຼັກດຽວກັນໃນຕອນທ້າຍຈະເປັນສິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບຕອນຕົ້ນ.

ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງລະບຸໂຢຮັນຜູ້ໃຫ້ບັບຕິສະມາວ່າເປັນເອລີຢາ, ແລະທັງສອງກໍສະແດງລໍາດັບດຽວກັນຂອງເຫດການແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນ; ແຕ່ເອລີຢາຖືກຂົ່ມເຫັງໂດຍຍິງຊົ່ວຮ້າຍຄົນໜຶ່ງ (ເຢຊາເບນ) ຜູ້ຊຶ່ງພະຍາຍາມຈະຈັບກຸມແລະຂ້າເອລີຢາ, ແຕ່ນາງບໍ່ເຄີຍເຮັດສໍາເລັດ. ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນສັນຍາລັກຂອງເອລີຢາ, ຖືກຍິງຊົ່ວຄົນໜຶ່ງ (ເຮໂຣດີອາ) ພະຍາຍາມຈັບກຸມແລະຂ້າເຂົາ, ແລະນາງກໍໄດ້ເຮັດສໍາເລັດ. ເອລີຢາແລະໂຢຮັນເປັນສັນຍາລັກທີ່ໃຊ້ແທນກັນໄດ້, ແຕ່ພວກເຂົາມີລັກສະນະແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນບາງປະການທີ່ເປັນຄຸນລັກສະນະກົງກັນຂ້າມ, ແຕ່ກໍຍັງຂະໜານກັນຢູ່. ເອລີຢາບໍ່ເຄີຍຕາຍ, ແຕ່ໂຢຮັນໄດ້ຕາຍ. ການເຂົ້າໃຈວ່າໝາຍສໍາຄັນແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ສອດຄ່ອງກັນນັ້ນມັກຈະເປັນຄູ່ກົງກັນຂ້າມ ຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະເຫັນ ເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າຕອນກາງຂອງພຣະຄໍາພີແມ່ນ Psalm 118.

ເມື່ອເຮົາໃຊ້ຫຼັກການແຫ່ງການກ່າວເຖິງເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຕາມທີ່ເຮົາໄດ້ນິຍາມໄວ້ນັ້ນ ເຮົາພົບວ່າ ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນຂອງໃຈກາງພຣະຄຳພີແມ່ນ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 117 ຊຶ່ງເປັນບົດທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ປະກອບດ້ວຍສອງຂໍ້. ຕໍ່ຈາກນັ້ນແມ່ນບົດ 118 ຊຶ່ງເປັນໃຈກາງຂອງພຣະຄຳພີ, ແລະບົດ 118 ນັ້ນກໍຖືກຕາມດ້ວຍບົດ 119 ຊຶ່ງເປັນບົດທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ ແລະເປັນຈຸດສິ້ນສຸດຂອງໃຈກາງພຣະຄຳພີ. ນັກພາສາອັນມະຫັດສະຈັນພຣະອົງນີ້ ຊົງໝາຍເຄື່ອງຈຸດເລີ່ມຕົ້ນໄວ້ດ້ວຍບົດທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດ ແລ້ວຈຶ່ງຊົງໝາຍເຄື່ອງຈຸດສິ້ນສຸດໄວ້ດ້ວຍບົດທີ່ຍາວທີ່ສຸດ. ທັງສອງເປັນບົດທີ່ຢູ່ກົງກັນຂ້າມ. ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແມ່ນເມັດພັນ, ແລະຈຸດສິ້ນສຸດແມ່ນບ່ອນທີ່ພືດທີ່ເຕີບໂຕຈົນສົມບູນໄດ້ຖືກພັດທະນາ ບ່ອນທີ່ຄຳພະຍານທັງປວງທີ່ຕັ້ງຢູ່ພາຍໃນໃຈກາງນັ້ນໄດ້ຖືກຜູກເຂົ້າໄວ້ດ້ວຍກັນ. ຈົ່ງສັງເກດ ພຣະທຳເພງສັນລະເສີນ 117.

ຄຳທີ່ເຮົາກຳລັງພິຈາລະນາຢູ່ນີ້ ຊຶ່ງປະກອບດ້ວຍສາມຕົວອັກສອນ ໄດ້ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນຂໍ້ທີສອງ, ແລະເປັນຕົວແທນຂອງຕົ້ນຂອງສ່ວນກາງຂອງພຣະຄຳພີ, (ໂດຍທີ່ສ່ວນກາງຂອງພຣະຄຳພີແມ່ນ Psalms 117–119). ຈຸດສຸດທ້າຍຂອງສ່ວນກາງແມ່ນ Psalms 119. Psalms 118 ແມ່ນສ່ວນກາງຂອງສ່ວນກາງ. Psalms 118 ຖືກຄັ່ນຢູ່ລະຫວ່າງບົດທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດແລະບົດທີ່ຍາວທີ່ສຸດໃນພຣະຄຳພີ, ແລະບົດທີ່ສັ້ນທີ່ສຸດຊຶ່ງເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນ ໄດ້ສະແດງເຖິງຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍສາມຕົວອັກສອນ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສາມຂັ້ນຕອນຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ, ແລະເປັນໂຄງຮ່າງສຳລັບຄວາມເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງ. ໂຄງຮ່າງນັ້ນເປັນຫຼັກການທີ່ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ໃນຖານະເປັນ Alpha ແລະ Omega.

ຈຸດຈົບຂອງສ່ວນກາງ ຄືບົດທີ 119 ເປັນບົດກະວີແບບອັກສອນຕົ້ນຄຳ ທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ໃນກາງພຣະຄຳພີ ເພື່ອເນັ້ນຫນັກເຖິງນັກພາສາອັນມະຫັດສະຈັນ. ໃນບົດທີ 119 ມີຢູ່ສີ່ຄັ້ງທີ່ຄຳດຽວກັນນັ້ນຖືກແປວ່າ ຄວາມຈິງ.

ຄວາມຈິງໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານີ້ເປັນຫຼັກເກນແຫ່ງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີ ທີ່ຊີ້ບອກຈຸດຈົບຈາກຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ, ແລະຄວາມຈິງໃນຂໍ້ພຣະຄຳເຫຼົ່ານັ້ນກໍຄືວ່າ Alpha ແລະ Omega ໄດ້ປະທັບລາຍເຊັນຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງກາງຂອງພຣະຄຳພີ ເໝືອນດັ່ງທີ່ພຣະອົງໄດ້ກະທຳໄວ້ໃນຕອນຕົ້ນ ແລະ ຕອນທ້າຍ. ລາຍເຊັນຂອງຜູ້ຊຶ່ງເປັນຕົ້ນ ແລະ ປາຍນັ້ນ ເປັນ “ໂຄງສ້າງ” ສຳລັບການນຳສະເໜີຂ່າວສານຄຳເຕືອນສຸດທ້າຍຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ. ຕອນສຸດທ້າຍຂອງກາງນັ້ນປະກອບດ້ວຍສີ່ຂໍ້ພຣະຄຳ ທີ່ໃຊ້ຄຳທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ,” ເຖິງແມ່ນວ່າການອ້າງອີງຂໍ້ທີສີ່ນັ້ນຖືກແປພຽງວ່າ “ແທ້.” ຂໍ້ສຸດທ້າຍຂອງສີ່ຂໍ້ພຣະຄຳນັ້ນລະບຸວ່າ “ຕັ້ງແຕ່ເບື້ອງຕົ້ນມາ,” ພຣະວັດຈະນະນັ້ນເປັນ “ຄວາມຈິງ.”

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ໃນເລື່ອງລາວແຫ່ງການຊົງສ້າງໃນປະຖົມມະການບົດທີ 1 ແລະ 2, ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ແມ່ນແມ່ນວ່າບໍ່ໄດ້ຖືກຂຽນໄວ້ໂດຍກົງ ແຕ່ກໍໄດ້ຖືກແທນຄວາມໄວ້ໃນສາມຄຳສຸດທ້າຍຂອງເລື່ອງການຊົງສ້າງ, ເພາະວ່າແຕ່ລະຄຳເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຕົວອັກສອນ, ຕາມລຳດັບ, ທີ່ປະກອບເປັນຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນນັ້ນມີພຣະວັດຈະນະ, ແລະສັບພະສິ່ງທັງປວງໄດ້ຖືກຊົງສ້າງໂດຍພຣະອົງ, ແລະພະຍານແຫ່ງການຊົງສ້າງໃນປະຖົມມະການເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍຄຳວ່າ “ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ” ແລະສິ້ນສຸດລົງດ້ວຍສາມຄຳທີ່ເປັນຕົວແທນແຫ່ງຄວາມຈິງທັງຫຼາຍທີ່ສຳພັນກັບພຣະລັກສະນະປະການໜຶ່ງຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງໃນເອຊາຢາໄດ້ຖືກນິຍາມວ່າເປັນຫຼັກຖານວ່າພຣະອົງເປັນພຣະເຈົ້າອົງດຽວແຕ່ຜູ້ດຽວ.

ກາງຂອງພຣະຄຳພີ (Psalms 117–119) ເລີ່ມຕົ້ນໃນບົດ 117 ໂດຍການອ້າງເຖິງຄວາມຈິງທີ່ວ່າການເລີ່ມຕົ້ນເປັນຕົວແທນຂອງຈຸດຈົບ ຜ່ານການໃຊ້ຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ.” ຄຳນີ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນດ້ວຍອັກສອນສາມຕົວ ຊຶ່ງເປັນຕົວແທນຂອງຂ່າວປະເສີດນິລັນດອນ ແລະ ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນສາມອົງ, ແລະຊີ້ບອກເຖິງຈຸດສິ້ນສຸດຂອງເລື່ອງການຊົງສ້າງ. ຈຸດສຸດທ້າຍຂອງກາງພຣະຄຳພີແມ່ນການນຳສະເໜີລຳດັບອັກສອນ ຊຶ່ງນັກພາສາສາດຜູ້ມະຫັດສະຈັນໄດ້ຈັດທຳຂຶ້ນເພື່ອສະຖາປະນາຄວາມເຂົ້າໃຈວ່າ ສິ່ງທີ່ບັດນີ້ກຳລັງຖືກເປີດເຜີຍກ່ຽວກັບພຣະລັກສະນະຂອງພຣະອົງ ສອດຄ່ອງກັບຄຳນິຍາມຂອງຄຳວ່າ ການເປີດເຜີຍ, ເພາະວ່າ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເປັນຂ່າວສານທີ່ຖືກອອກແບບຂຶ້ນເພື່ອນຳສະເໜີດ້ານໜຶ່ງຂອງພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ຊຶ່ງກ່ອນໜ້ານີ້ຍັງບໍ່ໄດ້ຖືກຮັບຮູ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຫາກເຄີຍຖືກຮັບຮູ້ເລີຍກໍຕາມ. ການເປີດເຜີຍນີ້ສອດຄ່ອງກັບແນວເສັ້ນຂອງປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາ, ເພາະວ່າປະຫວັດສາດພັນທະສັນຍາປະກອບມີຫຼັກຖານແຫ່ງຄວາມພະຍາຍາມຂອງພຣະເຈົ້າໃນການສຳແດງພຣະອົງເອງຜ່ານພຣະນາມຕ່າງໆ ໃນຂະນະທີ່ His-story ກຳລັງຄີ່ຄລາຍອອກ.

ແນ່ນອນວ່າ ຍັງມີອີກຫຼາຍປະການທີ່ຄວນກ່າວເຖິງກ່ຽວກັບຄວາມຈິງນີ້, ແຕ່ພວກເຮົາຈະຢຸດໄວ້ພຽງເທົ່ານີ້.