ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ? - ເລກທີ ຫ້າ

ປະຫວັດສາດແຫ່ງຄໍາພະຍາກອນທີ່ຖືກເປີດເຜີຍພາຍໃນສຽງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ນັ້ນບົ່ງຊີ້ເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ພວກເຮົາກໍາລັງຢູ່ໃນເວລານີ້. ຄວາມລັບນັ້ນໄດ້ຖືກຊ່ອນໄວ້ຈົນກວ່າປະຫວັດສາດທີ່ມັນເປັນຕົວແທນນັ້ນຈະມາເຖິງ. ນີ້ແມ່ນເວລາທີ່ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ, ພຣະວິນຍານແຫ່ງ “ຄວາມຈິງ” ຊົງເປີດເຜີຍຄວາມຈິງທີ່ໂຢຮັນເອີ້ນວ່າ ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ, ເພາະວ່າພຣະເຢຊູຄຣິດຄືຄວາມຈິງ. ບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ວ່າຄໍາວ່າ “ຄວາມຈິງ” ເປັນຕົວແທນພຣະລັກສະນະຂອງພຣະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ. ແລະບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ເປັນການເປີດເຜີຍທາງພາສາອັນມະຫັດສະຈັນວ່າ ຄໍາພາສາເຮັບເຣີທີ່ແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຖືກນໍາໃຊ້ຢ່າງເລິກຊຶ້ງຢ່າງຍິ່ງຕະຫຼອດພຣະຄໍາພີ. ແຕ່ຍັງເປັນການອັດສະຈັນອັນໜ້າພິສູດອີກດ້ວຍ ຊຶ່ງເມື່ອເຂົ້າໃຈແລ້ວ ກໍກາຍເປັນກະແຈສໍາລັບເປີດຄໍາພະຍາກອນໃນພຣະທໍາພຣະນິມິດ, ແລະໂດຍການນັ້ນກໍເປີດພຣະຄໍາພີທັງໝົດ. ແຕ່ສິ່ງນີ້ມີໄວ້ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຕັມໃຈຈະເຫັນ, ຈະໄດ້ຍິນ, ແລະຮັກສາບັນດາສິ່ງທີ່ຂຽນໄວ້ໃນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເພາະວ່າເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ.

ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດຮັບຮູ້ “ຄວາມຈິງ” ໃນລັກສະນະທີ່ຈະຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດໂດຍຄວາມຈິງນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ມະນຸດອາດເຂົ້າໃຈຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ໃນທາງສະຕິປັນຍາ ແລະແມ່ນແຕ່ອາດປະຫລາດໃຈໃນຄວາມໝາຍອັນເລິກຊຶ້ງຂອງມັນ ແຕ່ “ຄວາມຈິງ” ຈະຕ້ອງຖືກກິນເຂົ້າໄປ. ມັນຈະຕ້ອງຖືກຊຶມຊັບເຂົ້າໄປພາຍໃນ ແລະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງປະສົບການຂອງບຸກຄົນ ເພາະວ່າພຣະວັດຈະນະນັ້ນນຳພາລິດອຳນາດແຫ່ງການຊົງສ້າງຂອງພຣະເຈົ້າໄປສູ່ຜູ້ທີ່ສະແຫວງຫາການຖືກປ່ຽນແປງໃຫ້ເປັນໄປຕາມພຣະສັນຖານຂອງພຣະຄຣິດ. ໜຶ່ງໃນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການຄົ້ນຄວ້າສ່ວນຕົວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກ່ຽວກັບຄຳພາສາເຮັບເຣີທີ່ຖືກແປວ່າ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນ ແມ່ນບັນດານັກປາຊຍ໌ພາສາເຮັບເຣີ ຜູ້ຊຶ່ງໄດ້ກ່າວເຖິງລັກສະນະອັນນ່າພິສະວົງຂອງຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ແລະການໃຊ້ຂອງມັນໃນພຣະຄຳພີດ້ວຍ. ແຕ່ກໍບໍ່ມີເຫດຜົນໃດທີ່ຈະເຊື່ອວ່າ ຄວາມເຂົ້າໃຈຄຳວ່າ “ຄວາມຈິງ” ຂອງພວກເຂົາໃນທາງສະຕິປັນຍາ ໄດ້ນຳພາພວກເຂົາມາສູ່ພຣະຄຣິດ.

ຄວາມຈິງໃນຄຳພະຍາກອນທີ່ວ່າພຣະວັດຈະນະຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບປະທານເຂົ້າໄປພ້ອມກັບການສະຖິດຢູ່ຂອງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ສອດຄ້ອງກັບຄຳນິຍາມຂອງ Sister White ກ່ຽວກັບ “ນ້ຳມັນ” ໃນຄຳອຸປະມາເຣື່ອງພົມມະຈາລີສິບຄົນ, ແລະຍັງສອດຄ້ອງກັບຄຳບັນຍາຍຂອງນາງກ່ຽວກັບພົມມະຈາລີສອງຈຳພວກທີ່ກຳລັງຄອຍຖ້າເຈົ້າບ່າວ.

ສັນຍາລັກໜຶ່ງໂດຍຫຼາຍເທື່ອແລ້ວມັກຈະມີຄວາມໝາຍຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງປະການ, ແລະຄວາມໝາຍນັ້ນຕ້ອງຖືກກຳນົດໂດຍບໍລິບົດທີ່ສັນຍາລັກນັ້ນປາກົດຢູ່. ມັນບໍ່ຄວນຖືກກຳນົດໂດຍຄຳນິຍາມຂອງຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານໄວຍາກອນຕໍ່ຄຳນັ້ນ ຫຼືໂດຍກອບເວລາທາງປະຫວັດສາດໃນຂະນະທີ່ຄຳນັ້ນຖືກຂຽນ. ສອງແນວທາງນັ້ນແມ່ນສິ່ງທີ່ນັກເທວະວິທະຍາຂອງອັດເວັນຕິດສ໌ໄດ້ຍຶດຖືເພື່ອປະຕິເສດ “ຄວາມຈິງ.” ສັນຍາລັກໜຶ່ງຖືກກຳນົດຄວາມໝາຍໂດຍບໍລິບົດທີ່ມັນຖືກນຳໃຊ້. ພາຍໃນພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ, ຄຳວ່າ “ນ້ຳມັນ” ໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນ ແທນຄວາມໝາຍຢ່າງນ້ອຍສອງສາມປະການ ຂຶ້ນກັບບໍລິບົດຂອງຂໍ້ຄວາມຕອນທີ່ພົບ “ນ້ຳມັນ” ນັ້ນ. ເປັນຫຍັງຍິງພົມຈັນກຸ່ມໜຶ່ງຈຶ່ງມີນ້ຳມັນ ແຕ່ອີກກຸ່ມໜຶ່ງບໍ່ມີ?

ພວກຍິງພົມຈັນທີ່ໂງ່ເຂລາບໍ່ມີລັກສະນະນິໄສອັນຈຳເປັນສຳລັບຈະຜ່ານວິກິດການທີ່ຈະມາເຖິງໃນໄວໆນີ້ໄດ້. ພວກນາງຂາດຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ແຕ່ນ້ຳມັນນັ້ນກໍເປັນຂ່າວສານດ້ວຍ, ແລະນ້ຳມັນໃນຄຳອຸປະມາເລື່ອງຍິງພົມຈັນສິບຄົນໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ຄືຂ່າວສານຄຳເຕືອນຂັ້ນສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງຖືກແທນນັຍໂດຍພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ທີ່ຈະຕ້ອງຖືກໄດ້ຍິນ, ອ່ານ ແລະຮັກສາໄວ້.

“ນ້ຳມັນ” ແມ່ນຂ່າວສານສຸດທ້າຍ ຊຶ່ງອີກເທື່ອໜຶ່ງ ກໍຄື ພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ໃນຂໍ້ຄວາມນັ້ນ ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຈະມີນ້ຳມັນ ຈຳເປັນຕ້ອງອ້ອນວອນຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ເໝືອນດັ່ງໂມເຊໄດ້ກະທຳໃນຖ້ຳເຂົາໂຮເຣັບ. ແຕ່ຈົ່ງສັງເກດວ່າ ຖ້າພວກເຮົາຈະ “ອ້ອນວອນ ເໝືອນດັ່ງໂມເຊ” ໃຫ້ພຣະເຈົ້າ “ສະແດງ” “ສະຫງ່າລາສີ” ຂອງພຣະອົງແກ່ພວກເຮົາ ພວກເຮົາຕ້ອງທູນຂໍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດກ່ອນ ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພຣະຜູ້ປອບໂຍນ. ຖ້າພວກເຮົາກະທຳເຊັ່ນນັ້ນ ແລ້ວໂດຍບັນດາທູດສະຫວັນ ແລະທໍ່ຄຳສອງທໍ່ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະຄຣິດ. ພວກເຮົາກຳລັງຫລອກລວງຕົນເອງ ຖ້າພວກເຮົາຄິດວ່າ ພວກເຮົາສາມາດອະທິຖານ ແລະອ້ອນວອນເພື່ອພຣະລັກສະນະຂອງພຣະຄຣິດ ຕາມທີ່ຂະນົມທຳນຽມ ແລະຈາລີດຂອງ Laodicean Adventism ແນະນຳວ່າຄວນກະທຳນັ້ນ ໃນຂະນະດຽວກັນກໍຍັງປະຕິເສດຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງຖືກຖ່າຍທອດມາສູ່ພວກເຮົາຜ່ານ “ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ” ຊຶ່ງຖືກຖ່າຍທອດໂດຍຜູ້ທີ່ຖືກເຈີມຕັ້ງສອງອົງ ຜູ້ຊຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າບັນລັງຂອງພຣະເຈົ້າ. ເມື່ອພວກເຮົາປະຕິເສດຂ່າວສານຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາກໍປະຕິເສດຄວາມຊອບທຳຂອງພຣະອົງ.

ບຸກຄົນ​ທັງ​ສອງ​ຜູ້​ທີ່ “ໄດ້​ຮັບ​ການ​ເຈີມ, ຜູ້​ຢືນ​ຢູ່​ຂ້າງ​ອົງ​ພຣະ​ຜູ້​ເປັນ​ເຈົ້າ​ແຫ່ງ​ແຜ່ນ​ດິນ​ໂລກ​ທັງ​ສິ້ນ,” ຍັງ​ຖືກ​ສະ​ແດງ​ແທນ​ເປັນ​ພະຍານ​ທັງ​ສອງ​ໃນ​ພຣະ​ນິມິດ​ບົດ​ທີ​ສິບ​ເອັດ.

ບໍ່ວ່າເຮົາຈະພິຈາລະນາຄຳພະຍານຂອງເຊກາຣີຢາ ຫຼືຂອງໂຢຮັນ ກ່ຽວກັບພະຍານສອງຄົນ, ບໍລິບົດຂອງຄຳພະຍານທັງສອງນັ້ນກໍຄືຂະບວນການແຫ່ງການສື່ສານ ອັນເປັນຄວາມຈິງປະການທຳອິດທີ່ໄດ້ຖືກກ່າວເຖິງໃນຄວາມສຳພັນກັບຂ່າວສານແຫ່ງພຣະນິມິດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 1 ຂໍ້ 1. ຈາກພຣະບິດາ ເຖິງພຣະບຸດ ເຖິງບັນດາທູດສະຫວັນ ເຖິງຜູ້ພະຍາກອນ ເຖິງຄຣິດຕະຈັກ. ຂະບວນການທີ່ພຣະຄຣິດຊົງຕັດກັບມະນຸດຊາດນັ້ນ ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈສຳຄັນປະການໜຶ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງປະສົງຈະສຳແດງໃຫ້ປາກົດພາຍໃນຂ່າວສານເຕືອນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ສິ່ງນີ້ສອດຄ່ອງກັບການເນັ້ນໜັກໃນການນຳສະເໜີຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ ແລະ ອົງທີສາມ.

ຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດຖືກເປັນຕົວແທນໂດຍ William Miller. Miller ມີລັກສະນະຝ່າຍຄຳພະຍາກອນຫຼາຍປະການທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖືກຮັບຮູ້. ລາວເປັນ “ພໍ່” ຂອງຂະບວນການນັ້ນ, ຊຶ່ງໃນແງ່ຂອງ Alpha ແລະ Omega ຍ່ອມຮຽກຮ້ອງວ່າຈະຕ້ອງມີບຸດຊາຍ. ລາວເປັນຕົວແທນຂອງຂະບວນການໜຶ່ງທີ່ຖືກເອີ້ນໂດຍຊື່ “Millerite,” ຊຶ່ງເປັນຄຳທີ່ໃຊ້ສຳລັບຫີນຊະນິດໜຶ່ງ. ລາວໄດ້ຖືກໃຊ້ໃນການຈັດລະບຽບກົດເກນພຣະຄຳພີຊຸດໜຶ່ງສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ. ກົດເກນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ກາຍເປັນອົງປະກອບສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຂອງການສື່ສານຂໍ້ຄວາມແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກປະຕິເສດຫຼືຖືກຍອມຮັບ ຕາມທີ່ຄົນໃນຍຸກຂອງ Miller ໄດ້ເລືອກວ່າຈະຄົງຢູ່ໃນສະພາບ Laodicean ອັນໂງ່ຈ້າຂອງພວກເຂົາ ຫຼືຈະກາຍເປັນ Philadelphians ຜູ້ມີປັນຍາ. ໃນຖານະເປັນພໍ່ຂອງຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ, ລາວເປັນແບບຢ່າງຂອງຂະບວນການໜຶ່ງທີ່ຈະປະກາດຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມ, ແລະຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງຂະບວນການນັ້ນຕໍ່ຂໍ້ຄວາມນີ້ຈະຖືກນຳທາງໂດຍຊຸດກົດເກນພຣະຄຳພີພິເສດສຳລັບການຕີຄວາມຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງສະຖາປະນາຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມຢ່າງໝັ້ນຄົງ ເໝືອນດັ່ງທີ່ Miller ໄດ້ຖືກໃຊ້ເພື່ອສະຖາປະນາຂໍ້ຄວາມຂອງທູດສະຫວັນອົງທຳອິດ. ພຣະເຈົ້າບໍ່ເຄີຍປ່ຽນແປງ, Jesus Christ ຄືເກົ່າເມື່ອວານນີ້, ວັນນີ້ ແລະຕະຫຼອດໄປ.

ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ຫຼື ໃນຕອນສິ້ນສຸດຂອງຂະບວນການແອດເວັນຕິສຶມ, ຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຖືກແທນດ້ວຍນ້ຳມັນ ໄດ້ຖືກຖ່າຍທອດຜ່ານພະຍານທັງສອງ. ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນ ກັບພວກມິນເລີໄຣດ, ພະຍານທັງສອງນັ້ນແມ່ນພຣະຄຳພີເດີມ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່; ແລະ ໃນຕອນສິ້ນສຸດ ພະຍານທັງສອງນັ້ນແມ່ນພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ. ນີ້ແມ່ນເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງ ໂຢຮັນ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນພາບສະແດງຢ່າງສົມບູນທີ່ສຸດເຖິງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນຍຸກສຸດທ້າຍ ໃນຊ່ວງເວລາຂອງການພິພາກສາໄຕ່ສວນ, ຈຶ່ງຢູ່ໃນເກາະປັດໂມ.

ສະພາບແວດລ້ອມເຊິ່ງເປັນເຊີງພະຍາກອນຂອງເກາະປັດໂມສ ສະແດງວ່າ ໂຢຮັນກຳລັງຖືກຂົ່ມເຫັງ. ທ່ານຖືກຂົ່ມເຫັງເນື່ອງຈາກໄດ້ຮັບຂ່າວສານແຫ່ງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງຊີ້ບອກພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຜ່ານທາງພຣະຄຳພີ ແລະ ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄຳພະຍາກອນ.

ການຂົ່ມເຫັງປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າໃນ “ວັນສຸດທ້າຍ” ກໍໄດ້ຖືກນໍາສະເໜີໄວ້ເຊັ່ນກັນໃນພຣະນິມິດບົດທີ 11 ເມື່ອພະຍານທັງສອງຖືກຂ້າຕາຍຢູ່ຕາມຖະໜົນ ແລະທຸກຄົນກໍສະຫຼອງການຕາຍຂອງພວກເຂົາ. ໃນບົດທີ 11 ພະຍານທັງສອງນັ້ນຄື ເອລີຢາ ແລະ ໂມເຊ. ພວກເຂົາໄດ້ໃຫ້ຄໍາພະຍານຂອງຕົນເປັນເວລາສາມປີເຄິ່ງ ແລ້ວຈາກນັ້ນກໍຖືກຂ້າຕາຍ ແຕ່ຕໍ່ມາພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມາມີຊີວິດອີກ.

ບັນດາຜູ້ພະຍາກອນທັງຫມົດໄດ້ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍຫຼາຍກວ່າທີ່ພວກເຂົາກ່າວເຖິງປະຫວັດຂອງຕົນເອງ ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຄີຍມີປຶ້ມໃດໜຶ່ງທີ່ກ່າວເຖິງຍຸກສຸດທ້າຍ ປຶ້ມນັ້ນກໍຄືພຣະນິມິດ ບ່ອນທີ່ປຶ້ມທັງຫມົດຂອງພຣະຄຳພີມາພົບກັນແລະສິ້ນສຸດລົງ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຍຸກສຸດທ້າຍຈຶ່ງຕ້ອງມີ “ຂ່າວສານ” ຫນຶ່ງທີ່ຖືກຂ້າ ແລະພາຍຫຼັງນັ້ນຖືກຊົງໃຫ້ຄືນມີຊີວິດອີກ. ພຣະນິມິດບົດທີ 11 ໄດ້ສະແດງປະຫວັດຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ແຕ່ໃນຄວາມໝາຍທີ່ກົງກວ່ານັ້ນ ມັນສະແດງເຖິງການໂຈມຕີຕໍ່ຂ່າວສານຂອງທູດສະຫວັນອົງທີສາມໃນຍຸກສຸດທ້າຍ. ຂ່າວສານແລະຂະບວນການທີ່ຖືກເປັນແບບລ່ວງໜ້າໂດຍຂ່າວສານແລະຂະບວນການຂອງ Miller ໄດ້ຮັບການໂຈມຕີນັ້ນ ແລະໄດ້ຕາຍໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020. ຕາມພຣະນິມິດບົດທີ 11 ການໂຈມຕີນັ້ນຈະຖືກດຳເນີນໂດຍສັດຮ້າຍທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເລິກທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຊາບວ່າ “ຫຸມເລິກຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້” ເປັນຕົວແທນຂອງການປາກົດອອກໃໝ່ຂອງອຳນາດແຫ່ງຊາຕານ.

ໃນພຣະທຳພຣະນິມິດໄດ້ລະບຸອໍານາດຢູ່ສາມປະການທີ່ຂຶ້ນມາຈາກຫຸບເຫວທີ່ບໍ່ມີກົ້ນ; ປະການທຳອິດທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງແມ່ນ ອິສະລາມ ໃນພຣະນິມິດ ບົດ 9 ຂໍ້ 2, ປະການທີສອງແມ່ນ ອະເທວະນິຍົມ ຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ ໃນບົດ 11 ຂໍ້ 8, ແລະປະການທີສາມແມ່ນ ໂຣມສະໄໝໃໝ່ ໃນບົດ 17 ຂໍ້ 8. “ການສໍາແດງໃໝ່” ໃນວັນສຸດທ້າຍ ທີ່ຈະບໍ່ພຽງແຕ່ໂຈມຕີຂະບວນການທີ່ຖືກເປັນແບບໂດຍຂະບວນການ Millerite ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຈະໂຈມຕີໂລກອີກດ້ວຍ, ຄືການຕື່ນຕົວປອມຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນອັນປອມ ທີ່ຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ “Woke-ism.” Woke-ism ເປັນຕົວແທນຂອງ “ການສໍາແດງໃໝ່ແຫ່ງອໍານາດຂອງຊາຕານ” ຊຶ່ງໄດ້ຮັບການຄໍ້າຈຸນໂດຍ antichrist ນິກາຍ Jesuit ໃນປັດຈຸບັນ ແລະຖືກຜັກດັນຜ່ານພໍ່ຄ້າທັງຫລາຍ, ຜູ້ນໍາທາງການເມືອງຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ບັນດາຜູ້ແທນເສລີນິຍົມໃນຄຣິດຕະຈັກ Protestant ທີ່ຕົກຕໍ່າໃນສະຫະລັດ, ແລະພັກ Democratic ຄຽງຄູ່ກັບພວກ RINO-Republicans ຜູ້ທີ່ບໍ່ວ່າຈະສົ່ງເສີມ ຫຼື ຍອມໃຫ້ມີການສົ່ງເສີມ ຄວາມຜັນແປທັງປວງຂອງວິຖີຊີວິດອັນເບື້ອງເບນຂອງຊຸມຊົນຮັກຮ່ວມເພດ ດັ່ງທີ່ຖືກແທນຄວາມໄວ້ໃນບົດ 11 ວ່າ “ໂຊໂດມ.” ອໍານາດທັງສາມນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ນໍາໂລກໄປສູ່ Armageddon, ແລະພວກມັນຍັງຖືກແທນຄວາມໂດຍ “ອີຢິບ,” ສັນຍາລັກຂອງອະເທວະນິຍົມ ແລະ ຄວາມເປັນໂລກ. ເມື່ອວາງຢູ່ພາຍໃນຄວາມອະນາທິປະໄຕຂອງການປະຕິວັດຝຣັ່ງ, ຊຶ່ງເປັນອີກອົງປະກອບໜຶ່ງຂອງອໍານາດທັງສາມນີ້ ທີ່ປະກອບເປັນສິ່ງທີ່ Sister White ເອີ້ນວ່າ “ສະຫະພັນຊົ່ວຮ້າຍ,” ພວກມັນບໍ່ວ່າໂດຍກົງ ຫຼື ໂດຍທາງອ້ອມ ກໍສົ່ງເສີມ ຫຼື ຍອມໃຫ້ Woke-ism. Woke-ism ແມ່ນການປອມແປງຂອງຊາຕານຕໍ່ການຕື່ນຕົວຂອງພົມມະຈັນສິບຄົນ. ພວກເຮົາຍັງມີອີກຫລາຍສິ່ງຈະກ່າວໃນແນວທາງນີ້, ແຕ່ກ່ອນອື່ນໝົດ ພວກເຮົາຈໍາເປັນຕ້ອງກ່າວເຖິງຜົນຕາມມາຫຼັງຈາກການຄາດຕະກໍາໃນຖະໜົນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກກະທໍາໃນວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020.

ແລະຍັງມີອີກ, ທ່ານຜູ້ອ່ານທີ່ຮັກ, ກະລຸນາເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີການສະໜັບສະໜູນອັນໃດທີ່ຈະມອບໃຫ້ແກ່ພັກ Republican. ບໍ່ມີແນວທາງທາງການເມືອງໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມໄວ້ວາງໃຈ. ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກຳລັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນນັ້ນ ແມ່ນພະລັງພະຍາກອນທີ່ດຳລົງຢູ່ໃນສະຫະລັດອາເມລິກາ, ສະຫະປະຊາຊາດ ແລະ ລະບົບ Papacy. ພະລັງເຫຼົ່ານັ້ນຈະຖືກກ່າວເຖິງຢ່າງຈຳເພາະຍິ່ງຂຶ້ນ ເມື່ອພວກເຮົາເລີ່ມກ່າວເຖິງໂດຍກົງເຖິງເຂົາສອງເຂົາທີ່ດຳເນີນຄຽງຄູ່ກັນຕັ້ງແຕ່ປີ 1798 ຈົນເຖິງກົດໝາຍວັນອາທິດ.

ລັດທິ Woke ແບບຊາຕານ ທີ່ເປັນຕົວແທນຂອງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນອັນປອມ ມາກ່ອນສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນທີ່ແທ້ຈິງ ແລະ ກ່ອນເວລາແຫ່ງສຽງຮ້ອງຕອນທ່ຽງຄືນອັນແທ້ຈິງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ໄດ້ຖືກຂ້າລົງໃນຖະໜົນຫົນທາງ ໃນທີ່ສຸດຈະພັດທະນາກາຍເປັນພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂລາ ຫຼື ພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດ. ບັດນີ້ແມ່ນຫ້ວງເວລາທີ່ການມັດຮວບລັກສະນະນິໄສຂອງພວກເຮົາເຂົ້າເປັນມັດ ບໍ່ວ່າຈະເປັນມັດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ສໍາລັບໄຟແຫ່ງການທໍາລາຍ ຫຼື ເປັນມັດສໍາລັບຍຸ້ງສາງສະຫວັນ.

ຊິດສະເຕີ ໄວທ໌ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ໃນເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້າ ພົມມະຈາຣີທີ່ໂງ່ເຂົາລົງໃນປະຫວັດຂອງຂະບວນການມິນເລີ ໄດ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມຜິດຫວັງແຫ່ງການທົດສອບແຕກຕ່າງຈາກພົມມະຈາຣີທີ່ສະຫຼາດ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຊີ້ບອກວ່າ ເມື່ອຮອດເວລາແຫ່ງການຊັກຊ້ານັ້ນ ລັກສະນະນິສັຍຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ແລ້ວ. ແຕ່ຄຳພະຍານຂອງເຢເຣມີຢາແຈ້ງໃຫ້ພວກເຮົາຮູ້ວ່າ ພວກເຮົາສາມາດເລືອກທີ່ຈະກັບຄືນຫາພຣະເຈົ້າ ແລະພຣະອົງບໍ່ພຽງແຕ່ຈະກັບຄືນມາຫາພວກເຮົາເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ພຣະອົງຈະຊົງເຮັດໃຫ້ພວກເຮົາເປັນກຳແພງທອງສຳຣິດອັນແຂງແກ່ນຕ້ານຄົນອະທຳແລະຄົນທີ່ໜ້າຢ້ານກົວ ໃນຂະນະທີ່ພວກເຮົາຖືກໃຊ້ເປັນປາກຂອງພຣະອົງໃນວິກິດທີ່ຈະຕາມມາ. ຢູ່ໃນຈຸດແຫ່ງຄຳພະຍາກອນນັ້ນເອງ ພຣະເຢຊູຊົງສັນຍາວ່າຈະປອບໃຈພວກເຮົາ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນນັຍສຳຄັນຂອງສີ່ບົດຂອງໂຢຮັນທີ່ຖືກຈັດວາງໄວ້ພາຍໃນປະຫວັດປະຈຸບັນຂອງພວກເຮົາ.

ນ້ຳມັນແມ່ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ; ມັນແມ່ນລັກສະນະນິໄສ ແລະ ແມ່ນຂ່າວສານຕ່າງໆຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ. ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າແມ່ນ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ.” ດັ່ງທີ່ພຣະເຈົ້າຊົງຮັກໂລກຫຼາຍຈົນໄດ້ປະທານພຣະບຸດອົງດຽວຂອງພຣະອົງ, ແລະ ດັ່ງທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ຊົງສະຫຼະພາວະແຫ່ງຄວາມເປັນພຣະຂອງພຣະອົງ ເພື່ອຍອມຮັບສະພາບມະນຸດທີ່ພຣະອົງໄດ້ສ້າງຂຶ້ນນັ້ນເຂົ້າເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງພຣະອົງເອງຕະຫຼອດນິລັນດອນດ້ວຍຄວາມສະໝັກໃຈ, ດັ່ງນັ້ນພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊຶ່ງຖືກປະທານໃນຊ່ວງເວລານີ້ກໍຈະສະຖິດຢູ່ກັບພວກເຮົາຕະຫຼອດໄປ.

ການຖວາຍບູຊາຂອງພຣະວິນຍານໃນການຊົງເລືອກທີ່ຈະສະຖິດຢູ່ກັບມະນຸດຕະຫຼອດໄປນັ້ນ ມີຄວາມສອດຄ້ອງຂະໜານກັນກັບການຖວາຍບູຊາຂອງອີກສອງພຣະພາກໃນພຣະສາມພາຄີແຫ່ງສະຫວັນ. ບາງທີ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນພໍໆກັນກັບການຖວາຍບູຊາຂອງພຣະວິນຍານໃນຄວາມເຕັມພຣະທັຍຂອງພຣະອົງທີ່ຈະສະຖິດຢູ່ພາຍໃນແຕ່ລະຄົນຂອງຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການໄຖ່ສຳລັບນິລັນດອນ ກໍຄືວ່າ ການມາເຖິງຂອງ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນປະຫວັດການສະເພາະນີ້ ບົ່ງຊີ້ວ່າເມື່ອໃດປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາໄວ້ສຳລັບນິລັນດອນ.

ໃນປະຫວັດສາດທີ່ຄໍາສັນຍາເລື່ອງພຣະຜູ້ປອບໂຍນໄດ້ສໍາເລັດຢ່າງສົມບູນ ຊຶ່ງເປັນປະຫວັດສາດຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນນັ້ນ ພຣະວິນຍານຈະ “ສະຖິດຢູ່” ໃນພວກເຮົາ “ຕະຫຼອດໄປ.” ຄຣິສຕຽນທຸກຄົນທີ່ໄດ້ບັນລຸຂໍ້ກໍານົດຂອງຂ່າວປະເສີດຍ່ອມໄດ້ຮັບພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະດ້ວຍເຫດນັ້ນຈຶ່ງ “ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງວັນໄຖ່ບາບ,” ແຕ່ການປະທັບຕານັ້ນເປັນພຽງການຊີ້ໄປຂ້າງໜ້າເຖິງເວລາທີ່ຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນຈະຕ້ອງຖືກປະທັບຕາໃນລະຫວ່າງປະຫວັດສາດປະຈຸບັນນີ້. ໃນພຣະທໍາເອເຟໂຊ ບັນດາຜູ້ທີ່ຖືກປະທັບຕາໄວ້ຈົນເຖິງວັນໄຖ່ບາບນັ້ນ ຖືກນໍາມາປຽບທຽບກັບຜູ້ທີ່ “ເຮັດໃຫ້” “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ” “ເສຍພຣະໄທ.” ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເສຍພຣະໄທໂດຍການປະຕິເສດບໍ່ຍອມຮັບການສື່ສານຂອງພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງປະຕິເສດນ້ໍາມັນຄໍາ. ເມື່ອພຣະຄຣິດຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງສົ່ງ “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” “ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ” ມາໃຫ້ພວກເຮົາໃນຊ່ວງເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງນີ້ ພຣະອົງກໍາລັງຊົງສັນຍາວ່າຈະຊົງປະທັບຕາຂອງພຣະອົງໄວ້ເທິງພວກເຮົາ ແລະຕາປະທັບຂອງພຣະອົງນັ້ນເປັນຕົວແທນແຫ່ງການຮັກສາພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ໂດຍສະເພາະພຣະບັນຍັດເລື່ອງວັນຊະບາໂຕ ຊຶ່ງເປັນວັນທີ່ໂຢຮັນໄດ້ຮັບນິມິດ ແລະເປັນປະເດັນທີ່ກໍາລັງຈະມາເຜີຍໜ້າຕໍ່ໂລກ.

ການປະທັບຕາຂອງພົມມະຈາລີທີ່ສະຫລາດນັ້ນ ສຳເລັດລົງກ່ອນການທົດສອບແຫ່ງກົດໝາຍວັນອາທິດ, ເພາະຢູ່ໃນຈຸດນັ້ນເອງ ລັກສະນະນິໄສຂອງທັງຜູ້ສະຫລາດແລະຜູ້ໂງ່ຈະຖືກເປີດເຜີຍ; ແລະລັກສະນະນິໄສນັ້ນບໍ່ເຄີຍຖືກພັດທະນາໃນຍາມວິກິດ, ແຕ່ເປັນແຕ່ການຖືກເປີດເຜີຍເທົ່ານັ້ນ. ການປະທັບຕານັ້ນ ໃນບັນດາຄວາມໝາຍອື່ນໆ ໝາຍເຖິງການປ່ຽນສະພາບຈາກຈິດໃຈຂອງຊາວ Laodicean ໄປສູ່ຈິດໃຈຂອງຊາວ Philadelphian. ບັນຫາກໍຄື ເພື່ອໃຫ້ການປ່ຽນສະພາບນັ້ນສຳເລັດໄດ້, ການທົດສອບປະການທຳອິດສຳລັບແຕ່ລະຄົນໃນພວກເຮົາ ຄືການເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງວ່າ ຈົນຮອດບັດນີ້ພວກເຮົາໄດ້ເປັນຊາວ Laodicean ມາໂດຍຕະຫຼອດ; ເພາະໃນຖານະຊາວ Laodicean ທ່າທີທາງວິນຍານຫຼັກຂອງພວກເຮົາຄືຄວາມຄິດວ່າ ທຸກຢ່າງຖືກຕ້ອງດີຢູ່ແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກຢ່າງຜິດພາດໄປໝົດ. ທ່າທີນັ້ນຈະຕ້ອງຖືກວາງລົງ, ມັນເປັນໜຶ່ງໃນບັນດາສິ່ງຊົ່ວຊ້າທີ່ຈະຕ້ອງຖືກແຍກອອກຈາກສິ່ງອັນປະເສີດ.

“ຜູ້ປອບໂຍນ” ທີ່ພຣະເຢຊູຊົງສັນຍາໄວ້ແກ່ສາວົກຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຊຶ່ງປອບໂຍນເຂົາທັງຫລາຍໃນເວລາແຫ່ງຄວາມຜິດຫວັງ ຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງເຂົ້າສູ່ຄວາມຈິງທັງປວງ, ແລະການທີ່ພວກເຮົາ “ຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນຄວາມຈິງ” ນັ້ນແຫຼະເປັນທາງທີ່ພວກເຮົາຖືກປະທັບຕາ. “ຄວາມຈິງ” ທີ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຈະຕ້ອງຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໃນເວລານີ້ ແມ່ນ “ຄວາມຈິງ” ທີ່ຖືກເປີດຜະນຶກອອກກ່ອນເວລາປິດໂອກາດແຫ່ງພຣະຄຸນຈະສິ້ນສຸດ, ເພາະວ່າ “ເວລາຢູ່ໃກ້ແລ້ວ.” ຄວາມຈິງນັ້ນຄືໂຄງສ້າງຂອງປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ, ແລະປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ນັ້ນກໍລະບຸປະຫວັດສາດທີ່ການສຳແດງພຣະເຢຊູຄຣິດຖືກເປີດເຜີຍອອກ. ປະຫວັດສາດທີ່ຖືກຊ່ອນໄວ້ຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດຈະສຳເລັດຄົບຖ້ວນໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນທີ່ “ຄວາມຈິງ” ຊຶ່ງຖືກນຳສະເໜີເປັນປະຫວັດສາດທີ່ຊ່ອນໄວ້ ຖືກເປີດຜະນຶກອອກ. ການເປີດຜະນຶກຂອງ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນແຫຼະເປັນສິ່ງທີ່ປະທັບຕາບັນດາຜູ້ທີ່ຮັບຂໍ້ຄວາມທີ່ໄດ້ຖືກປະທັບຜະນຶກໄວ້ກ່ອນໜ້ານັ້ນ.

ປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າຖືກປະທັບຕາໄວ້ທີ່ໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາລ່ວງໜ້າກ່ອນການສັ່ນສະເທືອນຂອງບັນດາຊາດທີ່ເກີດຄວາມໂກດແຄ້ນ ອັນເກີດຂຶ້ນໃນເວລາຂອງກົດໝາຍວັນອາທິດ ແລະໂດຍການນັ້ນກໍເລີ່ມຕົ້ນຄວາມພິນາດຂອງຊາດ. ພຣະນິມິດແຫ່ງພຣະເຢຊູຄຣິດ ຄື “ຖ້ອຍຄຳແຫ່ງຄຳພະຍາກອນຂອງ” ພຣະທຳພຣະນິມິດ ຊຶ່ງບໍ່ຕ້ອງຖືກປິດຜະນຶກອີກຕໍ່ໄປ ເພາະເວລານັ້ນໃກ້ເຂົ້າມາແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ບັດນີ້ຈະຕ້ອງຖືກອ່ານ, ຖືກຟັງ ແລະທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄືຖືກຮັກສາໄວ້, ຖ້າພວກເຮົາຈະໄດ້ຮັບພອນ.

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຮັກສາຂ່າວສານທີ່ກໍາລັງຖືກເປີດຜະນຶກນັ້ນ ພຣະສັນຍາກໍຄືວ່າ ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະ “ສອນ” ພວກເຮົາເຖິງ “ສິ່ງທັງປວງ” ຄື “ທຸກສິ່ງ” ທີ່ພຣະເຢຊູໄດ້ກ່າວ “ແກ່ພວກທ່ານ.” ນີ້ຄືພຣະສັນຍາທີ່ໄດ້ສໍາເລັດແລ້ວແກ່ສາວົກທັງຫຼາຍທີ່ເມືອງເອມາອຸດ ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນແກ່ສາວົກສິບເອັດຄົນ. ເມື່ອພຣະຄຣິດໄດ້ເອົາພຣະຫັດຂອງພຣະອົງອອກຈາກຕາຂອງສາວົກເອມາອຸດທີ່ຖືກ “ຢັບຢັ້ງໄວ້” ແລະຕໍ່ຈາກນັ້ນໄດ້ “ເປີດ” “ຄວາມເຂົ້າໃຈ” ຂອງສາວົກສິບເອັດ ເພື່ອໃຫ້ເຂົາສາມາດ “ເຂົ້າໃຈພຣະຄໍາພີ” ຢ່າງເຕັມທີ່ ພຣະອົງກໍາລັງບັນທຶກພຣະສັນຍາໄວ້ສໍາລັບຜູ້ທີ່ດໍາລົງຊີວິດໃນ “ຍຸກສຸດທ້າຍ” ຜູ້ທີ່ຈະຫວນກັບຈາກຄວາມຜິດຫວັງຂອງພວກເຂົາ, ກັບໃຈຈາກສະພາບລາວໂອດີເຊຍຂອງພວກເຂົາ ແລະຍອມຮັບ “ຄວາມຈິງ.” “ພຣະຜູ້ປອບໂຍນ” ໃນ “ຍຸກສຸດທ້າຍ” ຈະ “ນໍາສິ່ງທັງປວງມາສູ່” “ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຮົາ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສອນພວກເຮົາເຖິງ “ສິ່ງທັງປວງ.” ສໍາຄັນພໍໆກັນກັບການນໍາຄວາມຈິງໃນອະດີດມາສູ່ຄວາມລະນຶກຂອງພວກເຮົາ ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງສອນພວກເຮົາເຖິງສິ່ງທັງປວງນັ້ນ ພຣະອົງຍັງຈະ “ສໍາແດງສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງ” ແກ່ພວກເຮົາດ້ວຍ.

ໃນເວລານີ້ ພຣະຜູ້ປອບໂຍນຈະ “ນຳພາ” ພວກເຮົາເຂົ້າສູ່ “ຄວາມຈິງ,” “ສັ່ງສອນພວກເຮົາທຸກສິ່ງ,” ລວມທັງ “ສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງ,” ເພາະໃນເວລານີ້ ພຣະເຢຊູຍັງມີ “ຫຼາຍສິ່ງທີ່ຈະກ່າວແກ່” ພວກເຮົາ. ບັນດາສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ວ່າຈະເປັນສິ່ງຈາກ “ຄວາມລະນຶກ” ຂອງພວກເຮົາ, “ສິ່ງທີ່ຈະມາເຖິງ” ຫຼື “ສິ່ງ” ອັນຫຼາຍທີ່ພຣະອົງຍັງມີ “ອີກ” ທີ່ຈະກ່າວແກ່ພວກເຮົາ ນັ້ນແຫຼະແມ່ນສິ່ງທີ່ປະທັບຕາພວກເຮົາໄວ້ສຳລັບວິກິດການທີ່ກຳລັງຈະມາເຖິງ. ມັນເປັນເຊັ່ນນັ້ນ ເພາະຄວາມຈິງຂອງພຣະອົງເປັນຕົວແທນແຫ່ງລິດເດດໃນການຊົງສ້າງຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງປະທັບຕາພວກເຮົາໄວ້ລ່ວງໜ້າກ່ອນວິກິດການທີ່ຈະມາເຖິງ ເພາະພຣະອົງມີພຣະປະສົງໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການເຕືອນໄພລ່ວງໜ້າເຖິງຊ່ວງເວລາແຫ່ງການຂົ່ມເຫັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຕໍ່ປະຊາຊົນຂອງພຣະອົງ ທີ່ເຄີຍເກີດຂຶ້ນໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ. ການຂົ່ມເຫັງນັ້ນໄດ້ຊີ້ຢ່າງຈົງແຈ້ງວ່າ ຄຳເວົ້າແລະການກະທຳທີ່ພວກເຮົາໄດ້ເຮັດໃນອະດີດຈະຖືກລະນຶກເຖິງ ແລະຖືກນຳໃຊ້ຕໍ່ຕ້ານພວກເຮົາ ເໝືອນດັ່ງທີ່ຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະຄຣິດຖືກບິດເບືອນໃຫ້ຜິດໄປເພື່ອໃຊ້ຕໍ່ຕ້ານພຣະອົງ. ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ພວກເຮົາກໍຈະຕ້ອງປະກາດຂ່າວສານນັ້ນເປັນພະຍານຫຼັກຖານຕໍ່ຕ້ານການກະບົດຂອງເຂົາທັງຫຼາຍ ດັ່ງທີ່ຖືກເປັນຕົວແທນໄວ້ໃນເອເຊກຽນ ແລະ ພຣະຄຣິດ.

“ພຣະວິນຍານແຫ່ງຄວາມຈິງ” ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ຜູ້ປອບໂຍນ” ຈະ “ເປັນພະຍານເຖິງ” ພຣະຄຣິດ, ຜູ້ຊຶ່ງເປັນ “ຄວາມຈິງ.” ແລະ “ຄວາມຈິງ” ນັ້ນຄື Alpha ແລະ Omega, ຜູ້ທຳອິດ ແລະ ຜູ້ສຸດທ້າຍ, ຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຈຸດສິ້ນສຸດ. ປະຫວັດສາດທີ່ເລື້ອນລັບຂອງຟ້າຮ້ອງທັງເຈັດ ຊຶ່ງໃນເວລານີ້ກຳລັງຖືກເປີດຜະນຶກອອກ ແມ່ນຂ່າວສານແຫ່ງການປະທັບຕາຂອງຄົນໜຶ່ງແສນສີ່ໝື່ນສີ່ພັນ. ຫຼັງຈາກວັນທີ 18 ກໍລະກົດ 2020 ເຢເຣມີຢາໄດ້ສະໜອງແບບຢ່າງໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ ເພື່ອວ່າພວກເຮົາຈະເລືອກກັບຄືນໄປຫາພຣະອົງ ຜູ້ຊົງຮັກພວກເຮົາກ່ອນ. ໃນການບັນລຸວຽກງານແຫ່ງການກັບຄືນນັ້ນ ພວກເຮົາມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການແຍກສິ່ງທີ່ລ້ຳຄ່າອອກຈາກສິ່ງທີ່ຕ່ຳຊ້າ. ຖ້າພວກເຮົາດຳເນີນຄວາມລອດຂອງພວກເຮົາໃຫ້ສຳເລັດ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານແລະການສັ່ນສະທ້ານ ແລະບັນລຸວຽກງານນັ້ນ ພວກເຮົາຈະໄດ້ຖືກປະທັບຕາ ແລະໃນທັນທີກໍຈະເຂົ້າສູ່ວິກິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດໂລກ. ພວກເຮົາຍັງຈະໄດ້ຮັບສິດພິເສດໃນການປະສົບປະຫວັດສາດນັ້ນ ຊຶ່ງພວກສາດສະດາ, ພວກກະສັດ ແລະ ຄົນຊອບທຳໄດ້ປາຖະໜາທີ່ຈະເຫັນ.

ຜູ້ທີ່ຮັບເອົາພາລະກິດນັ້ນແລະກັບຄືນມາ “ຈະດໍາເນີນຢູ່ໃນແສງສະຫວ່າງທີ່ສ່ອງອອກມາຈາກພຣະທີ່ນັ່ງຂອງພຣະເຈົ້າ,” ແລະໂດຍ “ທາງບັນດາທູດສະຫວັນ ຈະມີການສື່ສານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງລະຫວ່າງສະຫວັນແລະແຜ່ນດິນໂລກ,” ຊຶ່ງເປັນຂະບວນການສື່ສານທີ່ໄດ້ຖືກລະບຸໄວ້ໃນຂໍ້ເປີດຂອງພຣະທຳພຣະນິມິດ.

ເປັນສິ່ງທີ່ຄວນແກ່ການພິຈາລະນາວ່າ ຂໍ້ຄວາມຕອນນີ້ແມ່ນຕອນສິ້ນສຸດຂອງບົດໜຶ່ງທີ່ເລີ່ມຕົ້ນຢູ່ໜ້າສິບເອັດຂອງ Testimonies ເຫຼັ້ມທີເກົ້າ, ຊຶ່ງອາດຖືກເຂົ້າໃຈໄດ້ວ່າເປັນຕົວແທນຂອງ ເກົ້າ-ສິບເອັດ. ເປັນສິ່ງທີ່ຄວນສັງເກດດ້ວຍວ່າ ຫົວຂໍ້ນັ້ນກ່ຽວກັບພຣະບ່າວທີ່ກຳລັງສະເດັດມາ, ແລະຍັງກ່ຽວໂຍງໄປເຖິງແຜນພາບຂອງ Habakkuk ອີກ, ຊຶ່ງເປັນບ່ອນທີ່ Paul ໄດ້ນຳຂໍ້ພຣະຄຳພີທີ່ທ່ານຂຽນໄວ້ໃນພຣະທຳ Hebrews ມາ. ຕອນຕົ້ນຂອງບົດນັ້ນກຳລັງໝາຍເຖິງປະຫວັດສາດທີ່ໄດ້ເລີ່ມຂຶ້ນໃນວັນທີ 11 ກັນຍາ 2001, ກະດານສອງແຜ່ນແຫ່ງພັນທະສັນຍາຂອງຄຳພະຍາກອນ ຊຶ່ງໄດ້ຖືກເຂົ້າສູ່ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງ Adventism, ແລະວ່າຫົວຂໍ້ນັ້ນຄື ວິກິດຄັ້ງສຸດທ້າຍ, ຊຶ່ງບົ່ງຊີ້ເຖິງສຽງຮ້ອງກາງຄືນຄັ້ງສຸດທ້າຍ. ຕອນສິ້ນສຸດຂອງບົດນັ້ນສອດຄ່ອງຢ່າງສົມບູນກັບຕອນຕົ້ນ, ເພາະທັງຕອນຕົ້ນແລະຕອນທ້າຍລ້ວນແຕ່ກ່າວເຖິງວິກິດຄັ້ງສຸດທ້າຍ.

ຖ້າພວກເຮົາກັບໃຈແລະຍອມຮັບການຊົງເອີ້ນອັນສູງສົ່ງໃນການເປັນ “ປາກ” ຂອງພຣະເຈົ້າ ດັ່ງທີ່ໄດ້ຖືກແທນໄວ້ໂດຍເຢເຣມີຢາ, ພວກເຮົາຈະໄດ້ມີສ່ວນໃນບໍ່ຊ້ານີ້ໃນການຮວບຮວມຄັ້ງຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນປະຫວັດສາດອັນສັກສິດ.