ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകം - എഴുപത്തിനാല്‍-ആം എണ്ണം

യെഹെസ്‌കേൽ എട്ടാം അധ്യായത്തിലെ നാല് മ്ളേച്ഛതകൾ ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന ലൗദിക്യാ സഭയുടെ നേതൃത്വത്തെ സൂര്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന നിലയിലേക്കു നയിക്കുന്നു; അങ്ങനെ അവർ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നു. അതിന്റെ അടുത്ത അധ്യായം, അതേ ദർശനമായിരിക്കെ, ദൈവത്തിന്റെ അന്ത്യദിന സഭയിൽ ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര പ്രാപിക്കുന്നവരെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. യെഹെസ്‌കേൽ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ മുദ്രയിടൽ വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അതേ മുദ്രയിടലാണെന്ന് സഹോദരി വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. ദൈവം ഒരു ജാതിയെ അതിന്റെ മൂന്നാം തലമുറയിലും നാലാം തലമുറയിലും ന്യായംവിധിക്കുന്നു; യെഹെസ്‌കേലിലെ നാല് മ്ളേച്ഛതകൾ 1863-ൽ ആരംഭിച്ച കലാപത്തിന്റെ നാല് തലമുറകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അന്നു ലൗദിക്യാ അഡ്വെന്റിസം, ദൈവത്തിനും അവന്റെ ജനത്തിനുമിടയിലെ നിയമബന്ധത്തിന്റെ ചിഹ്നമായി നൽകിയിരുന്നതായ ഹബക്കൂക്കിലെ രണ്ട് പലകകൾക്കു പകരം ഒരു കള്ളനകൽ അവതരിപ്പിച്ചു; പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആരംഭത്തിൽ പത്തു കല്പനകളുടെ രണ്ട് പലകകൾ നൽകിയിരുന്നതുപോലെ തന്നേ.

ആരോന്റെ പൊൻകാളക്കുട്ടി ഒരു കള്ളപ്രതിമയായിരുന്നു; ദൈവം യഥാർത്ഥ അസൂയയുടെ പ്രതിമയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് കല്പനാഫലകങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു അതു പ്രകടമായ കലഹത്തിന്റെ പ്രതീകമായി നിലകൊണ്ടത്. ആരോന്റെ പൊൻകാളക്കുട്ടി, ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴു കാലങ്ങൾ” എന്നതിനെ മറ്റ് കാലപ്രവചനങ്ങളോടുകൂടി സന്ദേശത്തിൽ നിന്ന് നീക്കിക്കളഞ്ഞ കള്ളമായ 1863-ലെ ചാർട്ടിന്റെ പ്രതിരൂപമായിരുന്നു. അങ്ങനെ, ലാവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം തന്റെ ചരിത്രത്തിന്റെ ആദിയിൽതന്നെ ഒരു അസൂയയുടെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചു; പുരാതന യിസ്രായേലിന്റെ ആദിചരിത്രത്തിൽ ആരോൻ ചെയ്തതുപോലെയും, എഫ്രയീമിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തിന്റെ ആദിചരിത്രത്തിൽ യെരോബെയാം ചെയ്തതുപോലെയും.

ലെവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” മില്ലർ ഗ്രഹിപ്പാൻ നയിക്കപ്പെട്ട ആദ്യകാല പ്രവചനമായിരുന്നു; 1863-ലെ കലാപത്തിൽ മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട പ്രവചനകാലത്തിന്റെ ആദ്യ രത്നവും അതുതന്നെയായിരുന്നു. 1863 മില്ലറുടെ സ്വപ്നത്തിലെ രത്നങ്ങളെ മൂടിമറയ്ക്കുന്നതിന്റെയും കള്ളരത്നങ്ങളും കള്ളനാണയങ്ങളും അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന്റെയും ആരംഭമായി. “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” പണിക്കാർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ മൂലക്കല്ലായിരുന്നു. 1863-ൽ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന മൂലക്കല്ല് മാറ്റിവെച്ചത് മില്ലറൈറ്റ് ആലയത്തിന്റെ പണിക്കാരായി നിന്നവരായിരുന്നു; എന്നാൽ അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ ആ കല്ല് ഇപ്പോൾ മൂലയുടെ തലക്കല്ലായിരിക്കുന്നു. ആ കല്ല് യുഗങ്ങളുടെ പാറയെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു; അതുപോലെതന്നെ അത് കർത്താവ് ഉണ്ടാക്കിയ ദിവസത്താലും പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു, കാരണം അത് ദേശത്തിനായുള്ള ശബ്ബത്ത് വിശ്രമത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായിരുന്നു. 1844-ൽ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം യെരോബെയാമിന്റെ വ്യാജാരാധനാസംവിധാനത്തെ ശാസിക്കുകയും, ആദ്യ നിരാശയെക്കുറിച്ച് “സന്തോഷിച്ച” “പരിഹാസികളുടെ സഭ”യിൽ നിന്ന് വേർപിരിയുകയും ചെയ്തു.

നിർമ്മാതാക്കൾക്ക് “പരിഹാസികളുടെ സഭയിലേക്കു” ഒരിക്കലും മടങ്ങിപ്പോകരുതെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു; യെഹൂദപ്രവാചകന്‍ 1844-ലേക്കു തன்னை കൊണ്ടുവന്ന വഴിയല്ലാത്ത മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ യെരൂശലേമിലേക്കു മടങ്ങിവരാൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തന്നേ. അവനെ 1844-ലേക്കു കൊണ്ടുവന്ന വഴി, അവൻ പുറത്തുവന്ന വഴിയായിരുന്നു; അതാണ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം; ആ ചരിത്രത്തിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസമായി മാറിയിരുന്നു. നിർമ്മാതാക്കൾക്ക് “പരിഹാസികളുടെ സഭയിലേക്കു” ഒരിക്കലും മടങ്ങിപ്പോകരുതെന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ടു; അവരുടെ ആഹാരം തിന്നരുതെന്നും അവരുടെ വെള്ളം കുടിക്കരുതെന്നും അവർക്ക് നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടു. 1840-ൽ ദൂതന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ പുസ്തകം നിർമ്മാതാക്കൾ ഭക്ഷിച്ചിരുന്നു; ആ ആഹാരം അവരുടെ വായിൽ മധുരമായിരുന്നു.

പ്രവചനത്തെ തിന്നുകയും കുടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതെന്നത് ബൈബിൾ പഠിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതിശാസ്ത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മില്ലറൈറ്റുകൾക്ക് ദൈവവചനം പഠിക്കാൻ ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട മാർഗം നൽകിയിരുന്നു; അവരുടെ നിയമങ്ങൾ, വികൃതമായ രീതിശാസ്ത്രം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയും കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെയും തിയോളജിമാർ അവതരിപ്പിച്ചതിൽനിന്ന് പൂർണ്ണമായും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ബൈബിള്‍ സന്ദേശം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു. യെഹൂദ്യപ്രവാചകനും ആയിരുന്ന പണിയുന്നവർ മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെയോ കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെയോ രീതിശാസ്ത്രത്തിലേക്ക് മടങ്ങി ചെന്നു തിന്നുകയോ കുടിക്കുകയോ ചെയ്യരുതായിരുന്നു. യെഹൂദ്യപ്രവാചകൻ അതേ കാര്യമാണ് ചെയ്തത്; അതുവഴി 1863-ൽ ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസവും അതുതന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; കാരണം 1863-ൽ അവർ മില്ലറുടെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന പ്രയോഗം തള്ളിക്കളയുന്നതിനായി മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ തിയോളജിക്കൽ വാദങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചു; അങ്ങനെ അഹരോന്റെതും യൊരോബെയാമിന്റെയും അസൂയയുടെ വിഗ്രഹങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. അങ്ങനെ ലവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ആദ്യ തലമുറ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

യൂദായിൽ നിന്നുള്ള പ്രവാചകൻ യെരോബെയാമുമായി ഇടപെട്ടശേഷം വീണ്ടും യൂദായിലേക്കുള്ള തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ചു; എന്നാൽ അവൻ ഒരിക്കലും അവിടെ എത്തിയില്ല. പ്രചോദനത്തിന്റെ അനുസാരമായി 1856-ൽ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ച ലവോദിക്യാത്മക അഡ്വെന്റിസത്തെ ആ പ്രവാചകൻ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസത്തെ ലവോദിക്യയായി തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും പിന്മാറിയില്ല; ലവോദിക്യ ഒരിക്കലും മാറുന്നു എന്നു തെളിയിക്കുന്ന യാതൊരു ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യവും ഇല്ല. വ്യക്തിപരമായ തങ്ങളുടെ ലവോദിക്യാനുഭവം വിട്ടുപോകുന്ന ചില വ്യക്തികൾ ഉണ്ടായേക്കാം; എന്നാൽ ഒരു സഭയായ നിലയിൽ ലവോദിക്യയെ കർത്താവിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഛർദ്ദിച്ചു കളയപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം ലവോദിക്യ എന്നതിന് “ന്യായം വിധിക്കപ്പെട്ട ജനങ്ങൾ” എന്നർത്ഥമാണ്. സ്വർഗീയ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ന്യായവിധിയുടെ കാലഘട്ടത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സഭയെ തന്നെയാണ് തങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത് എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നതിനായി അഡ്വെന്റിസം ഈ നിർവചനം ഉപയോഗിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ അന്ധതയിൽ, ലവോദിക്യ എന്ന പദത്തിന്റെ അർത്ഥത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അന്വേഷണവിധി (Investigative Judgment) എന്ന ഘടകത്തെ അവർ അംഗീകരിക്കുന്നു; എന്നാൽ തങ്ങളുടെ നാമത്തിൽ വ്യക്തമായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന നിർവാഹകവിധിയെ (Executive Judgment) അവർ കാണുന്നില്ല.

യെഹൂദാപ്രവാചകൻ ഒടുവിൽ തന്റെ ആഹാരം കഴിക്കാനും തന്റെ പാനം കുടിക്കാനും വഞ്ചിച്ച വ്യാജപ്രവാചകനോടൊപ്പം തന്നെ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. അവർ ഇരുവരും ഒരേ ശവകുടീരത്തിൽ എത്തിച്ചേരുന്നു; ബെഥേലിലെ കള്ളപ്രവാചകൻ (കള്ളസഭ) അവൻ മരിക്കുമ്പോൾ അവനെ സഹോദരൻ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

1844-ലെ വേനൽക്കാലത്തിൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ട രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം, പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ വീണുപോയി കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ പുത്രിമാരായി മാറിയിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിലായിരുന്നു. ആ വിഭാഗങ്ങളിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നത് ആത്മീയവും നിത്യവുമായ മരണത്തിന് ഇടയാക്കുന്നതാകയാൽ, അവയെ വിട്ടുപോകുവാൻ മില്ലറൈറ്റ് അഡ്വെന്റിസം പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും വിളിച്ചു. ബെഥേലിലെ കള്ളപ്രവാചകൻ, യെരോബെയാം ബെഥേലിൽ സ്ഥാപിച്ച മതസംവിധാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതു മൃഗത്തിനൊരു പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച ഒരു സംവിധാനമായിരുന്നു; പകർത്തപ്പെട്ട ആ മൃഗം കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ മൃഗമാണ്. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ തങ്ങളെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതിൽ തുടർന്നെങ്കിലും, അവർ ആരാധനാദിനമായി സൂര്യന്റെ ദിവസം ആചരിക്കുന്നതിലും തുടർന്നു; അത് കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ അധികാരത്തിന്റെ മുദ്രയാണ്.

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ തങ്ങളെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് എന്നതിനുള്ള ഏക നിർവചനം റോമിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുന്നവൻ എന്നതാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവരുടെ അവകാശവാദം റോമൻ സഭയുടെ ഒരു പ്രതിമയായി മാറുന്നു; കാരണം, അവൾക്ക് ആ അവകാശവാദത്തിന് ബൈബിളാധിഷ്ഠിതമായ യാതൊരു ന്യായീകരണവും ഇല്ലെങ്കിലും, അവൾ തന്നെ ഒരു ക്രൈസ്തവ സ്ഥാപനം എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവളുടെ അവകാശവാദം പരമ്പര്യത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും ശൂന്യമായ അധികാരത്തിന്മേലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കുന്നത്; ഇതേ വ്യാജാധികാരമാണ് തങ്ങളെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റുകൾ എന്നു അവകാശപ്പെടുമ്പോൾ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസവും ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഇതേ തർക്കശാസ്ത്രമാണ് ലവോദിക്യർ എന്ന നിലയിൽ തങ്ങൾ ഇന്നും സുരക്ഷിതമായ ഒരു നിയമബന്ധത്തിൽ തന്നെയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന് സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ അന്ധരാക്കിയത്. “യഹോവയുടെ ആലയം, യഹോവയുടെ ആലയം, ഞങ്ങളാകുന്നു” എന്നു അവർ പ്രസ്താവിച്ചപ്പോൾ പുരാതന യിസ്രായേൽ പ്രഖ്യാപിച്ചതും ഇതേ വ്യാജാധികാരമായിരുന്നു.

1863-ൽ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനം അവസാനിച്ചു; എന്നാൽ അത് 1856-ലുതന്നെ ഫിലഡെൽഫ്യക്കാരുടെ ഒരു പ്രസ്ഥാനമായിരുന്നത് നിർത്തിയിരുന്നു. എലിയാവാൽ (വില്യം മില്ലർ) അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട മോശെയുടെ സന്ദേശം (“ഏഴ് കാലങ്ങൾ”) നിരസിക്കപ്പെട്ടു; ആ നിരസനം ബേതേലിലെ കള്ളപ്രവാചകന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതായിരുന്നു. 1798-ൽ ആരംഭിച്ചിരുന്ന അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനമായിരുന്നു 1863; അതുപോലെ തന്നേ അത് യെശയ്യാവു ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ പ്രവചനത്തിന്റെ അവസാനവുമായിരുന്നു.

എട്ടാം വാക്യത്തിലെ അറുപത്തഞ്ച്-വത്സര പ്രവചനം, അറുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങളുടെ കാലയളവിന്റെ “അകത്ത്” വടക്കൻ പത്ത് ഗോത്രങ്ങളുടെ രാജ്യം ബദ്ധവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുമെന്നത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ ദർശനം ക്രി.മു. 742-ആം വർഷത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയതും, പത്തൊമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്രി.മു. 723-ൽ എഫ്രയീം ചിതറിക്കപ്പെടുകയും അശ്ശൂര്യർ അവരെ ബദ്ധവാസത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു. ക്രി.മു. 677-ൽ, ആ അറുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ, രാജാവായ മനശ്ശെ പിടിക്കപ്പെടുകയും ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ക്രി.മു. 742-ലെ ആരംഭബിന്ദു, ഇസ്രായേലിന്റെ വടക്കൻ രാജ്യത്തെയും തെക്കൻ രാജ്യത്തെയും തമ്മിലുള്ള ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, 1863-ആം വർഷം അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലെ വടക്കും തെക്കും തമ്മിലുള്ള ആഭ്യന്തര യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കേന്ദ്രബിന്ദുവിനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ പ്രവചനം യെശയ്യാവിനാൽ അക്ഷരാർത്ഥത്തിലുള്ള മഹത്വമുള്ള ദേശത്ത് (യൂദാ) പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു; 1863-ലെ പ്രവചനം ആത്മീയ മഹത്വമുള്ള ദേശത്തിൽ (അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ) നിറവേറുകയും ചെയ്തു.

അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷത്തെ പ്രവചനത്തിനുള്ളിൽ മൂന്ന് അടയാളഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. കി.മു. 742-ലെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന് പിന്നാലെ, പതിന്നൊമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, കി.മു. 723-ൽ വടക്കൻ രാജ്യം ചിതറിക്കപ്പെട്ടു. അറുപത്തിയഞ്ചു വർഷങ്ങളുടെ അവസാനം തെക്കൻ രാജ്യം ചിതറിക്കപ്പെട്ടു. ഈ പ്രവചനം—അതിന്റെ ആരംഭവും അവസാനവും ഉൾപ്പെടെ—വടക്കൻയും തെക്കൻയും രാജ്യങ്ങൾക്കെതിരായ ദൈവത്തിന്റെ ഇരുവിധ “ക്രോധപ്രകടനങ്ങളെയും” പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; ആ രണ്ട് ക്രോധപ്രകടനങ്ങൾക്കും അവയുടെ ആരംഭസ്ഥാനങ്ങളിൽ പതിന്നൊമ്പത് വർഷങ്ങൾ മുമ്പ് ഒരു മുന്നോടിയുണ്ട്; തുടർന്ന്, അവയുടെ നിവൃത്തികൾക്കു ശേഷം മറ്റൊരു പതിന്നൊമ്പത് വർഷവും വരുന്നു.

മുഴുവൻ കിയാസ്റ്റിക് ഘടനയും വടക്കും തെക്കും തമ്മിലുള്ള ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; അതാണ് ആരംഭത്തെയും അന്തത്തെയും ചിഹ്നപ്പെടുത്തുന്നത്. ആരംഭത്തിന്റെയും അന്തത്തിന്റെയും മദ്ധ്യേ, ആ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിലെ രണ്ട് വിരുദ്ധപക്ഷങ്ങളെയും അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവർ പരസ്പരം ചിതറിപ്പോയ അടിമത്തസ്ഥിതിയിൽനിന്ന് ഒന്നായ ഒരു ജാതിയായി അറുപത്തിയഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കകം വീണ്ടും സമാഹരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവർ അടിമകളെ മോചിപ്പിച്ച എമാൻസിപേഷൻ പ്രോക്ലമേഷൻ പുറപ്പെടുവിക്കപ്പെട്ട 1863-ആം ആണ്ടിലെത്തുന്നു. യഥാർത്ഥ യെഹൂദായിലെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിന്റെ പ്രവചനം ആത്മീയ യെഹൂദായിലെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധത്തിൽ സമാപിക്കുന്നു; കാരണം യേശു എപ്പോഴും ഒരു കാര്യത്തിന്റെ അന്ത്യം അതിന്റെ ആരംഭത്താൽ തന്നെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു, എന്തെന്നാൽ അവൻ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആകുന്നു.

1863-ലെ ചരിത്രം ക്രി.മു. 742-ലെ ചരിത്രത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ പ്രവാചകനായ യെശയ്യാവ് തന്റെ മകനോടുകൂടെ യെഹൂദയുടെ ദുഷ്ടരാജാവായ ആഹാസിനോടു ഒരു സന്ദേശം അറിയിച്ചു. ഈ ഖണ്ഡികയിൽ ക്രി.മു. 742 എന്നത് യെഹൂദയുടെ രാജാവായ ആഹാസിന്റെ സാക്ഷ്യത്താൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവൻ ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിലെ ശുശ്രൂഷ നിർത്തലാക്കി, തന്റെ മഹാപുരോഹിതനാൽ ദൈവത്തിന്റെ ഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ അതേ പ്രാകാരങ്ങളിൽ ഒരു സിറിയൻ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മാതൃക പണിയിച്ചു.

ദുഷ്ടനായ രാജാവായ ആഹാസിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ (യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തിൽ ക്രി.മു. 742 എന്നു അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ), യെരൂശലേമിന്റെ നേതാവ് ദൈവത്തിന്റെ സഭയിൽ ജാതീയതയുടെ (കത്തോലിക്കത്വത്തിന്റെ) ആരാധനയെ കൊണ്ടുവന്നു; അതുപോലെ തന്നേ, എലീയാവിലൂടെ കൈമാറപ്പെട്ട മോശെയുടെ സന്ദേശത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിനായി ലാവോദിക്യൻ അഡ്വെന്റിസം മതത്യാഗിയായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രത്തിലേക്കു മടങ്ങി. ക്രി.മു. 742-ൽ, മുകളിലുള്ള കുളത്തിന്റെ ചാലിന്റെ അറ്റത്ത്, വസ്ത്രധോവകന്റെ വയലിന്നരികെ, യെശയ്യാവ് യെഹൂദയുടെ ദുഷ്ടരാജാവിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചു; അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻ തന്റെ മകനെയും കൂടെ കൊണ്ടുവന്നു. അവന്റെ മകന്റെ പേര് ഒരു അടയാളമായിരുന്നു; യെഹൂദയിൽ നിന്നുള്ള പ്രവാചകൻ യൊരോബെയാം രാജാവിനെ അഭിമുഖീകരിച്ചപ്പോൾ, അവനും അവന്നു ഒരു അടയാളം കൊടുത്തു.

യെശയ്യാവിന്റെ മകന്റെ പേരായ “ഷെയാർയാശൂബ്” എന്നതിന്റെ അർത്ഥം “ഒരു ശേഷിപ്പു മടങ്ങിവരും” എന്നാകുന്നു. ഈ ശേഷിപ്പിൽ ഉൾപ്പെടുന്ന “മടങ്ങിവരുന്നവർ” എന്നവർ, താമസത്തിന്റെ സമയത്ത് കർത്താവിനായി കാത്തിരിക്കുന്നവരാകുന്നു.

ക്രി.മു. 742-ൽ യെശയ്യാ ദുഷ്ടനായ രാജാവായ ആഹാസുമായി സംവദിക്കുമ്പോൾ, അവൻ “കാത്തിരുന്ന”വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം സകല പ്രവാചകന്മാരും അന്ത്യദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ “കാത്തിരിക്കുന്നവർ” ആദ്യ നിരാശ അനുഭവിച്ചവരാണ്. യിരെമ്യാവ് ദൈവം അസത്യം പറഞ്ഞുവെന്നും മഴ തടഞ്ഞുവെച്ചുവെന്നും വിചാരിച്ചു; യെശയ്യാവോ ദൈവം “യാക്കോബിന്റെ ഗൃഹത്തിങ്കൽ നിന്ന് തന്റെ മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു” എന്നു വിചാരിക്കുന്നു; എങ്കിലും യെശയ്യാ താൻ കാത്തിരിക്കയും യഹോവയെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കയും ചെയ്യുമെന്നു നിർണയിക്കുന്നു; ഇത് ദർശനത്തിന്റെ താമസകാലത്ത് ഉള്ള “ജ്ഞാനികൾ” എന്നവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. മടങ്ങിവന്ന് വിലപ്പെട്ടതിനെ നിന്ദ്യമായതിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചവർ, ദൈവത്തിന്റെ മുഖപത്രങ്ങളാകേണ്ടിയിരുന്നവർ, മുദ്രകുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു; അതുകൊണ്ട് അവർ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവരോടു വിരുദ്ധരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഈ പഠനം അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരും.