പ്രവചനാത്മാവ്: അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിളി

ഈ പരമ്പരയിൽ, ഹബക്കൂക്കിന്റെ രണ്ടു പട്ടികകളായ 1843-ലെയും 1850-ലെയും ചാർട്ടുകളെ ദീർഘകാലപരിധിയിൽ പരിശോധിക്കാനാണ് നാം പോകുന്നത്. നാം ആദ്യം മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈയെ അതിന്റെ യുക്തസ്ഥാനത്ത് സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് ആരംഭിക്കും. മുമ്പ് പരാമർശിച്ചതുപോലെ, ഈ സന്ദേശവുമായി പരിചയമുള്ളവർക്ക് ആദ്യകാല അവതരണങ്ങളിൽ വലിയൊരു പങ്കും അവലോകനമായിരിക്കും; എന്നാൽ, ഈ സന്ദേശത്തിൽ പുതുതായി പ്രവേശിക്കുന്നവരും പഠിക്കാവുന്ന ഒരു പരമ്പരയാണ് നാം തയ്യാറാക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, അവരുടെ മുമ്പിൽ ചില അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ നമുക്ക് അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. നാം മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈയിൽ നിന്നുതന്നെ ആരംഭിക്കും; എലൻ വൈറ്റിന്റെ ആദ്യ ദർശനത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഒരു വശത്തിൽ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചുകൊണ്ട്. ഇനി Christian Experience and Teachings, page 57-ലെ ആദ്യ പാരഗ്രാഫ് വായിക്കാം.

സിസ്റ്റർ വൈറ്റിനോടു ഹൃദയങ്ങൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ അഞ്ച് സ്ത്രീകൾ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിയുടെ ഏതെങ്കിലും പ്രകടനത്തെയും എതിര്‍ത്തിരുന്നില്ല. ശ്രദ്ധേയമായി, അവർ എല്ലാവരും സ്ത്രീകളായിരുന്നു; സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നവരും, അവരുടെ എണ്ണം അഞ്ച് ആയിരുന്നതും, അതിനെ അഞ്ച് ജ്ഞാനമുള്ള കന്യകമാരായി കാണാവുന്നതുമാണ്. ഇത് വെറും ഒരു നിരീക്ഷണമാത്രമാണ്.

ഈ ആദ്യ അവതരണത്തിൽ, ചില കാര്യങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചതിനുശേഷം, 1844 ഡിസംബറിൽ നടന്ന അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ ലോ ഹാംപ്ടൺ സമ്മേളനത്തെക്കുറിച്ച് നാം ചർച്ച ചെയ്യും. ഈ സമ്മേളനത്തിൽ ചില മില്ലറൈറ്റുകൾ ഒന്നിച്ചുകൂടി, വില്യം മില്ലർ ‘മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ’ എന്ന ബോധ്യത്തെ നിരസിച്ചു. ഇവിടെ ഉള്ള തർക്കശാസ്ത്രം ഇതാണ്: ഈ ദർശനം നമ്മെ എല്ലാവർക്കുമായി ഉള്ളതായിരിക്കുമ്പോഴും, പ്രത്യേകിച്ചും വില്യം മില്ലറിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു.

അതേ മാസത്തിൽ, വില്യം മില്ലർ അവരുടെ പിന്നിലെ പ്രകാശമായിരുന്ന—മദ്ധ്യരാത്രി നിലവിളിയെ—നിരസിച്ചു; അതുവഴി അവൻ താഴെയുള്ള ദുഷ്ടലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്ന പാതയിൽ നിന്ന് വീഴേണ്ടിവരും. ഇതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ നാം പരിശോധിക്കും. ചരിത്രസാക്ഷ്യങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതു, മില്ലറൈറ്റുകൾ എല്ലാവരും തങ്ങൾ പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമ നിറവേറ്റുകയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നുവെന്നതാണ്; അത് അവരുടെ ഇടയിൽ പൊതുവായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന കാര്യമായിരുന്നു. മദ്ധ്യരാത്രി നിലവിളി എന്തായിരുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് വില്യം മില്ലറിന് ഒരു ഗ്രഹണം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു നാം കാണിച്ചുതരും. മില്ലർ വിശ്വസിച്ചതുപോലെ, മദ്ധ്യരാത്രി നിലവിളി ദാനീയേൽ 8:14-ലെയും വെളിപ്പാട് 14:6-9-ലെയും ന്യായവിധി സമയത്തിന്റെ സന്ദേശം ആയിരുന്നു. 1830-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ താൻ പ്രസംഗിക്കാൻ ആരംഭിച്ച സന്ദേശം തന്നെയാണ് മദ്ധ്യരാത്രി നിലവിളി, ‘ഇതാ, മണവാളൻ വരുന്നു,’ എന്നും യേശു മണവാളനായി ലോകത്തേക്കു വരുന്നു എന്നും അവൻ വിശ്വസിച്ചു.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗത്തിലും, അവർ തങ്ങൾ പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമ നിറവേറ്റുകയാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്നു; എന്നാൽ അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശത്തെയാണ് മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളി വിവരണം ചെയ്യുന്നതെന്ന് അവർ കരുതിയിരുന്നു. എന്നാൽ, 1844-ലെ വേനൽക്കാലത്തോടെ, ഒരു പുതിയതും ശരിയായതുമായ ധാരണ ഉദിച്ചു: മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളി ഏഴാം മാസം പ്രസ്ഥാനം തന്നെയായിരുന്നു; ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസത്തിൽ യേശു വരുമെന്നായിരുന്നു പ്രതീക്ഷ. അതായിരുന്നു യഥാർത്ഥ മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളി. മില്ലർ 1844 ഡിസംബറിൽ യഥാർത്ഥ മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളി തള്ളിക്കളഞ്ഞപ്പോൾ, അദ്ദേഹം 1844-ലെ വേനൽക്കാലത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ തള്ളിക്കളയുകയും, അത് 1830-കളിലെ പൊതുസന്ദേശം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന തന്റെ മുൻ നിലപാടിലേക്കു മടങ്ങുകയും ചെയ്തു. മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളിയുടെ ഗതിശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നത് അത്യന്തം നിർണായകമാണ്. മില്ലറൈറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ 2520-നെ നിങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളിയെ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുകയില്ല. മില്ലറൈറ്റുകൾ മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ മദ്ധ്യരാത്രിയുടെ നിലവിളിയെ നിങ്ങൾക്കു മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, താഴെയുള്ള ദുഷ്ടലോകത്തിലേക്കുള്ള പാതയിൽനിന്നു നിങ്ങൾ വീണുപോകും.

ഈ അവതരണത്തിൽ, ഇന്ന് അഡ്വെന്റിസം തുറന്നുപറഞ്ഞ് നിരാകരിക്കുന്ന ചാർട്ടിലെ ചില സത്യങ്ങളോടുകൂടി നാം ആരംഭിക്കും. സെവൻത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയുടെ Biblical Research Institute-യും ഭൂരിഭാഗം അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും 2520-നെ നിരസിക്കുന്നു. നാം മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ ഇതിനെ വേദപുസ്തകപരമായി പരിഗണിക്കും; എന്നാൽ ആദ്യം, എലൻ വൈറ്റ് 2520-നെ പൂർണ്ണമായി അനുകൂലിക്കുന്നുവെന്ന് നാം കാണിച്ചുതരാം. ആ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടും ഭൂരിഭാഗം ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞരും ‘Daily’യെക്കുറിച്ചുള്ള പയനിയർമാരുടെ ധാരണയെയും നിരസിക്കുന്നു. ‘Daily’ എന്നത് പാഗാനിസമാണെന്ന പയനിയർമാരുടെ ധാരണയെ നിരസിക്കുന്നത് പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു എന്നു നാം കാണിച്ചുതരാം. കൂടാതെ, ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് കാഹളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പയനിയർമാരുടെ ധാരണയെയും—അഞ്ചാം, ആറാം കാഹളങ്ങളെയും—പരസ്യമായി നിരസിക്കുന്നു. കാഹളങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പയനിയർമാരുടെ ധാരണയെ നിരസിക്കുന്നത് പ്രവചനത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു എന്നു കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ് നാം ആരംഭിക്കുക.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രം കാണിക്കുകയും 1798-നെ സംബന്ധിച്ചു സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനായി, ഞങ്ങൾ *Thoughts on Daniel and Revelation*, പേജ് 521-ലുള്ള ഉറിയാ സ്മിത്തിനോടുകൂടി ആരംഭിക്കുന്നു. ഉറിയാ സ്മിത്ത് എഴുതുന്നു: “വെളിപ്പാട് 10-ലെ സംഭവങ്ങളുടെ കാലക്രമം, ഈ ദൂതൻ വെളിപ്പാട് 14-ലെ ഒന്നാമത്തെ ദൂതനോടു സമാനനാണെന്ന വസ്തുതയാൽ ഇനിയും കൂടുതൽ ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.” വെളിപ്പാട് 10-ൽ, കൈയിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകവുമായി ഒരു ബലവാനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്നു ഇറങ്ങി വരുന്നു. ഈ ബലവാനായ ദൂതൻ യേശുക്രിസ്തുവാണെന്നും, ആ ചെറിയ പുസ്തകം ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകമാണെന്നും എലൻ വൈറ്റ് നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. പത്താം അദ്ധ്യായത്തിന്റെ അവസാനം വരുമ്പോൾ, ചെറിയ പുസ്തകം തിന്നുവാൻ യോഹന്നാനോടു പറയപ്പെടുന്നു; അത് അവന്റെ വായിൽ മധുരമായിരിക്കുമെങ്കിലും വയറ്റിൽ കയ്പായിരിക്കും. യോഹന്നാൻ മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അവിടെ ദാനിയേലിന്റെ സന്ദേശം മധുരമായിരുന്നുവെങ്കിലും അത് കയ്പേറിയ നിരാശയിലേക്കു നയിച്ചു. മുൻഗാമികളുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം, വെളിപ്പാട് 10-ലെ ആ ബലവാനായ ദൂതൻ വെളിപ്പാട് 14-ലെ ഒന്നാമത്തെ ദൂതനാണ്—അവർ ഒരേ ദൂതനാണ്.

വെളിപ്പാടുപുസ്തകത്തിലെ ഈ ദൂതന്മാരെക്കുറിച്ച് പ്രത്യേകമായി ശ്രദ്ധിച്ച് കൂടുതലായി സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത് നാം പലപ്പോഴും ചെയ്യുന്നില്ല; എന്നാൽ അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടതാകുന്നു. വെളിപ്പാടു 10-ലെ ശക്തനായ ദൂതൻ, വെളിപ്പാടു 14-ലെ ആദ്യ ദൂതന്റെ പ്രവർത്തി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ട് മദ്ധ്യരാത്രി വിളി നിറവേറ്റുകയാണെന്ന് വില്യം മില്ലർ വിശ്വസിച്ച അതേ ദൂതനുമാണ്: “ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുവിൻ; അവന്നു മഹത്വം കൊടുപ്പിൻ; അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഘടി വന്നിരിക്കുന്നു.” അവന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഘടി ദാനീയേൽ 8:14-നെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ ദൂതന്മാർ നിർവഹിക്കപ്പെട്ട പ്രവർത്തിയുടെ വ്യത്യസ്ത വശങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ഉറിയാ സ്മിത്തിലേക്കു മടങ്ങിവരുമ്പോൾ: ‘വെളിപ്പാട് 10-ലെ സംഭവങ്ങളുടെ കാലക്രമം ഈ ദൂതൻ വെളിപ്പാട് 14-ലെ ആദ്യ ദൂതനോടു സമാനനാണ് എന്ന സത്യത്തിൽ നിന്നു കൂടുതൽ ഉറപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.’ അവരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് എന്തെന്നത് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു: ഇരുവർക്കും പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ട പ്രത്യേക സന്ദേശമുണ്ട്; ഇരുവരും തങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപനം ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നു; സൃഷ്ടാവിനെ സംബന്ധിച്ചു ഇരുവരും സമാനമായ ഭാഷ പ്രയോഗിക്കുന്നു; ഇരുവരും സമയത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു—ഒരുവൻ ഇനി സമയം ഉണ്ടാകയില്ല എന്നു സത്യം ചെയ്യുന്നു; മറ്റൊരുവൻ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വെളിപ്പാട് 14:6-ലെ സന്ദേശം അന്ത്യകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെ ഈ വശത്താണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്.

ഉറിയാ സ്മിത്ത് പ്രസ്താവിക്കുന്നത്, അന്ത്യകാലം 1798 ആണെന്നും വെളിപ്പാട് 14-ലെ സന്ദേശം അതിന്റെ ശേഷമാണ് വരുന്നതെന്നും ആകുന്നു. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു: ‘എന്നാൽ വെളിപ്പാട് 14:6-ലെ സന്ദേശം അന്ത്യകാലത്തിന്റെ ആരംഭത്തിന്റെ ഈ വശത്താണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്. അത് ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ നാഴിക വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്; അതിനാൽ അതിന് അതിന്റെ പ്രയോഗം അവസാന തലമുറയിലായിരിക്കണം. പൗലോസ് ന്യായവിധിയുടെ നാഴിക വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രസംഗിച്ചില്ല. ലൂഥറും അവന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും അതു പ്രസംഗിച്ചില്ല. പൗലോസ് വരുവാനുള്ള ഒരു ന്യായവിധിയെക്കുറിച്ച്, നിർവചിക്കപ്പെടാത്ത ഭാവിയിൽ ഉള്ളതെന്ന നിലയിൽ, തർക്കിച്ചു; ലൂഥർ അതിനെ തന്റെ കാലത്തുനിന്ന് കുറഞ്ഞത് മുന്നൂറു വർഷമെങ്കിലും അകലെയായി സ്ഥാപിച്ചു. മാത്രമല്ല, ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട സമയം വരുവോളം ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ നാഴിക വന്നിരിക്കുന്നു എന്ന തരത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും പ്രസംഗത്തിനെതിരെ പൗലോസ് സഭയെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.’ 2 തെസ്സലൊനിക്ക്യർ 2:1-3-ൽ, ആദ്യം മഹാഭ്രംശം വരികയും പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതുവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നല്ല എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. പൗലോസ് പാപപുരുഷനെയും, ചെറിയ കൊമ്പിനെയും, പാപ്പാസഭാധിപത്യത്തെയും പരിചയപ്പെടുത്തുകയും, 1260 വർഷം നീണ്ടുനിന്ന് 1798-ൽ അവസാനിച്ച അതിന്റെ പരമാധികാരത്തിന്റെ മുഴുവൻ കാലഘട്ടത്തെയും ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനാൽ മൂടിക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.

1798-ൽ, ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനുമേലുള്ള നിയന്ത്രണം അവസാനിച്ചു. അന്ത്യകാലം ആരംഭിച്ചു, ചെറിയ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നുള്ള മുദ്ര നീക്കപ്പെട്ടു. അന്നുമുതൽ വെളിപ്പാട് 14-ലെ ദൂതൻ പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഉറയ്യാ സ്മിത്ത് പറയുന്നു: ‘നിങ്ങൾ അതു കാണുന്നുവെങ്കിൽ,’ 1798 മുതൽ ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. 1798-ൽ, വെളിപ്പാട് 14-ലെ ആദ്യ ദൂതൻ ചരിത്രത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു—ഇതാണ് പയനിയർമാരുടെ ധാരണ. അന്നുമുതൽ, വെളിപ്പാട് 14-ലെ ദൂതൻ ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നു പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; പത്താം അധ്യായത്തിലെ ദൂതൻ കടലിന്മേലും നിലത്തിൻമേലും തന്റെ നിലപാട് എടുത്തു നിൽക്കുകയും, ഇനി സമയം ഉണ്ടാകയില്ല എന്നു സത്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. അവരുടെ ഐക്യത്വം ചോദ്യം ചെയ്യാനാവാത്തതാണ്. ഒരാളെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന എല്ലാ വാദങ്ങളും മറ്റൊരാളിനും ഫലപ്രദമാണ്. ഇപ്പോഴത്തെ തലമുറ ഈ രണ്ടു പ്രവചനങ്ങളുടെയും നിവൃത്തി സാക്ഷീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റ് പ്രസംഗത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് 1840 മുതൽ 1844 വരെ, അവയുടെ സമ്പൂർണ്ണവും സാഹചര്യസഹിതവുമായ നിവൃത്തി ആരംഭിച്ചു.

റവലേഷൻ 14-ലെ ആദ്യ ദൂതൻ 1798-ൽ എത്തിച്ചേർന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച് സ്മിത്ത് 1840-ഉം 1844-ഉം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; എന്നാൽ സന്ദേശം ശക്തിപ്രാപിക്കുന്ന 1840-ലും അദ്ദേഹം ആദ്യ ദൂതനെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. അഡ്വെന്റ് പ്രസംഗത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് 1840 മുതൽ 1844 വരെ, അവരുടെ സമ്പൂർണ്ണ നിവർത്തി ആരംഭിച്ചു. ഒരു കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും മറ്റേ കാൽ ഭൂമിയിന്മേലും നിൽക്കുന്ന ദൂതന്റെ സ്ഥാനം അവന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിന്റെ വ്യാപക വ്യാപ്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സന്ദേശം സമുദ്രം കടന്ന് വിവിധ ജാതികളിലേക്കു വ്യാപിക്കുമായിരുന്നു; അഡ്വെന്റ് പ്രഖ്യാപനം യഥാർത്ഥത്തിൽ ലോകത്തിലെ എല്ലാ മിഷൻ സ്റ്റേഷനുകളിലേക്കും എത്തുകയും ചെയ്തു. 1840 മുതൽ, എലൻ വൈറ്റിന്റെ പ്രകാരം, ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ലോകത്തിലെ ഓരോ മിഷൻ സ്റ്റേഷനിലേക്കും കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു. ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിലൂടെ ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തിലെ വർഷ-ദിന സിദ്ധാന്തം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഇത് സഫലമായി. ഈ ഘട്ടത്തിൽ നാം വിശദാംശങ്ങളുമായി ഇടപെടുന്നില്ല; മറിച്ച് മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിനും മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ ഗതിശാസ്ത്രത്തിനും വേദി ഒരുക്കുകയാണ്.

1833-ൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന സംഭവം നടന്നു. എലൻ വൈറ്റ് The Great Controversy, പേജ് 333-ൽ ഇപ്രകാരം പരാമർശിക്കുന്നു: ‘1833-ൽ, മില്ലർ ക്രിസ്തുവിന്റെ അതിസമീപത്തിലുള്ള വരവിന്റെ തെളിവുകൾ പൊതുവേദിയിൽ അവതരിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിച്ചതിന് രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, തന്റെ രണ്ടാം വരവിന്റെ അടയാളങ്ങളായി രക്ഷകൻ വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്ന അവസാനത്തെ അടയാളം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. യേശു അരുളിച്ചെയ്തതു: “ആകാശത്തുനിന്നു നക്ഷത്രങ്ങൾ വീഴും.” മത്തായി 24:29. വെളിപ്പാടിൽ യോഹന്നാനും, ദൈവത്തിന്റെ ദിവസത്തെ മുൻകൂട്ടി അറിയിക്കേണ്ട സംഭവങ്ങളെ ദർശനത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ, ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: “ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്കു വീണു; വലിയ കാറ്റാൽ കുലുക്കപ്പെടുമ്പോൾ അത്തിവൃക്ഷം അതിന്റെ പിഞ്ചുകായകൾ കൊഴിച്ചുകളയുന്നതുപോലെ.” വെളിപ്പാട് 6:13. ഈ പ്രവചനം 1833 നവംബർ 13-ാം തീയതിയിലെ മഹത്തായ ഉൽക്കാവർഷത്തിൽ വിസ്മയജനകവും ആഴത്തിലുള്ള സ്വാധീനവും ചെലുത്തുന്ന ഒരു നിവൃത്തിയെ പ്രാപിച്ചു.’

വില്യം മില്ലറിന്റെ സാക്ഷ്യം ഇപ്രകാരം വിവരിക്കുന്നു: ‘1833-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഒരു ശനിയാഴ്ച, പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം, ഏതോ ഒരു കാര്യത്തെ പരിശോധിക്കാനായി ഞാൻ എന്റെ മേശയ്ക്കരികെ ഇരുന്നു; പുറത്തേക്കു ജോലി ചെയ്യാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ, “പോയി അത് ലോകത്തോടു പറയുക” എന്ന വാക്ക് മുമ്പെക്കാളും ശക്തിയായി എന്റെ ഉള്ളിൽ പതിച്ചു. ആ പ്രഭാവം അത്ര പെട്ടെന്നുമായിരുന്നു, അത്ര ശക്തമായും വന്നു, ഞാൻ “എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല, കർത്താവേ” എന്നു പറഞ്ഞു കസേരയിൽ തന്നെ വീണ്ടുമിരുന്നു. “എന്തുകൊണ്ട് കഴിയില്ല?” എന്നതാണ് മറുപടിയായി തോന്നിയത്; അപ്പോൾ എന്റെ എല്ലാ കാരണങ്ങളും മനസ്സിലേക്കുയർന്നു വന്നു—എന്റെ കഴിവില്ലായ്മയും. എന്നാൽ എന്റെ വ്യാകുലത അത്രയും വർധിച്ചതിനാൽ, അവൻ വഴി തുറന്നുതന്നാൽ ഞാൻ പോയി ലോകത്തോടുള്ള എന്റെ കടമ നിർവഹിക്കുമെന്നു ദൈവവുമായി ഞാൻ ഒരു ഗൗരവമുള്ള നിയമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. “വഴി തുറക്കുക എന്നു നീ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്താണ്?” എന്നു എന്നോടു ചോദിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി. അതിന് ഞാൻ പറഞ്ഞു, ഏതെങ്കിലും സ്ഥലത്ത് പൊതുവായി പ്രസംഗിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു ക്ഷണം ലഭിച്ചാൽ, കർത്താവിന്റെ വരവിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ബൈബിളിൽ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ പോയി അവരോടു പറയും. ഉടൻ തന്നെ എന്റെ സകല ഭാരവും നീങ്ങി. ഇങ്ങനെ എന്നെ വിളിച്ചുവരുത്താൻ സാധ്യതയില്ലെന്നു കരുതി ഞാൻ സന്തോഷിച്ചു; കാരണം എനിക്കു ഒരിക്കലും ഇത്തരമൊരു ക്ഷണം ലഭിച്ചിരുന്നില്ല; എന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല; ഏതെങ്കിലും ശുശ്രൂഷാമേഖലയിലേക്കു എന്നെ ക്ഷണിക്കപ്പെടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയും എനിക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞതായിരുന്നു. അതിന്റെ ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിനകം, ഞാൻ ആ മുറി വിട്ടുപോവുന്നതിനു മുമ്പേ, എന്റെ വസതിയിൽ നിന്നു ഏകദേശം പതിനാറ് മൈൽ അകലെയുള്ള ഡ്രെസ്ഡനിലെ മിസ്റ്റർ ഗിൽഫോർഡിന്റെ ഒരു മകൻ അകത്തു വന്നു; തന്റെ അപ്പൻ എന്നെ വിളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നതും, ചില വ്യാപാരകാര്യങ്ങൾക്കായിരിക്കുമെന്നു കരുതി, അവനോടൊപ്പം വീട്ടിലേക്കു വരണമെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അവനോടു, അവന് എന്താണ് വേണ്ടത് എന്നു ചോദിച്ചു. അതിന് അവൻ മറുപടി നൽകി: അവരുടെ സഭയിൽ അടുത്ത ദിവസം പ്രസംഗം ഉണ്ടാകുകയില്ല; അതിനാൽ കർത്താവിന്റെ വരവെന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങളോടു സംസാരിക്കാൻ ഞാൻ വരണമെന്നു തന്റെ അപ്പൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഞാൻ ചെയ്തിരുന്ന ആ നിയമം ഓർത്തു ഉടൻ തന്നെ എനിക്കെനിക്ക് നേരെ കോപം വന്നു. ഞാൻ ഉടനെ കർത്താവിനെതിരെ പ്രതിഷേധിച്ചു, പോകാതിരിക്കുമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ബാലനോടു യാതൊരു മറുപടിയും നൽകാതെ ഞാൻ അവിടെനിന്നു പുറപ്പെട്ടു, അടുത്തുള്ള ഒരു തോപ്പിലേക്കു ചെന്നു വലിയ വ്യാകുലതയിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ ഞാൻ കർത്താവിനോടു പോരാടി, ഞാൻ അവനോടു ചെയ്തിരുന്ന ആ നിയമത്തിൽനിന്ന് എന്നെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു; എന്നാൽ എനിക്കൊരുവിധ ആശ്വാസവും ലഭിച്ചില്ല. “ദൈവവുമായി നിയമം ചെയ്‌തിട്ട് ഇത്ര പെട്ടെന്ന് അതു ലംഘിക്കുമോ?” എന്ന വാക്ക് എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയിൽ ശക്തമായി പതിഞ്ഞു; അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിന്റെ അത്യന്തം പാപഭാരിതത്വം എന്നെ മൂടിക്കളഞ്ഞു. അവസാനം ഞാൻ കീഴടങ്ങി; അവൻ എന്നെ നിലനിറുത്തിയാൽ, അവൻ എന്നോടു ആവശ്യപ്പെടുന്നതെല്ലാം നിർവഹിക്കേണ്ടതിനായി കൃപയും കഴിവും തരുന്നതിൽ അവനെ വിശ്വസിച്ചു ഞാൻ പോകുമെന്നു കർത്താവിനോടു വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ഞാൻ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി, ബാലൻ ഇനിയും കാത്തുനിൽക്കുന്നതായി കണ്ടു. അവൻ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു ശേഷവും അവിടെതന്നെ നിന്നു; തുടർന്ന് ഞാൻ അവനോടൊപ്പം ഡ്രെസ്ഡനിലേക്കു മടങ്ങി.’ ഇങ്ങനെയാണ് മില്ലർ, 1833-ലെ വേനൽക്കാലത്തിൽ, ഈ സന്ദേശം പരസ്യമായി അവതരിപ്പിക്കാൻ ആരംഭിച്ചത്. 1833 ഡിസംബറിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ വീണത് അവന്റെ സന്ദേശത്തിന് ഗൗരവം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

1840-ൽ, പ്രവചനത്തിന്റെ ഒരു ശ്രദ്ധേയമായ നിവൃത്തിയെക്കുറിച്ച് എലൻ വൈറ്റ് പരാമർശിക്കുന്നു. ഈ ഭാഗം പലപ്പോഴും പ്രവചനാത്മാവിൽ വിവാദവിധേയമാക്കപ്പെടുന്നു; ചിലർ ഇത് *The Great Controversy* എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിലേക്ക് യൂറിയാ സ്മിത്ത് ചേർത്തതാണെന്ന് വാദിക്കുന്നു; എങ്കിലും ഈ വാദങ്ങൾക്ക് യാതൊരു അടിസ്ഥാനവും ഇല്ല. അവൾ 1840-ലേക്കു നയിച്ച പ്രവചനനിവൃത്തികളുടെ അനുക്രമത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്; അതിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ വീണതും ഇരുണ്ട ദിവസവും ഉൾപ്പെടുന്നു. അവൾ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: “1840-ആം വർഷത്തിൽ, പ്രവചനത്തിന്റെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയമായ നിവൃത്തി വ്യാപകമായ താൽപര്യം ഉണർത്തി.”

അവൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ബൈബിളിലെ പ്രവചനത്തെയാണ്; ജോസിയ ലിച്ച് നടത്തിയ വെറും മാനുഷിക പ്രവചനത്തെയല്ല. അതിനു രണ്ടു വർഷം മുമ്പ്, രണ്ടാം വരവ് പ്രസംഗിച്ചിരുന്ന പ്രമുഖ ശുശ്രൂഷകനായ ജോസിയ ലിച്ച്, വെളിപ്പാട് 9-ന്റെ ഒരു വ്യാഖ്യാനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു; അതിൽ ഒട്ടോമൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനം പ്രവചിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ പ്രകാരം, ഈ ശക്തി 1840 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് തകർക്കപ്പെടേണ്ടതായിരുന്നു. നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്ത്, തുർക്കി തന്റെ അംബാസഡർമാർ മുഖാന്തരം യൂറോപ്പിലെ സഖ്യശക്തികളുടെ സംരക്ഷണം സ്വീകരിച്ചു; അങ്ങനെ അവൾ ക്രിസ്തീയ ജാതികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് കീഴിൽ സ്വയം ഏല്പിച്ചു. ആ സംഭവം ആ പ്രവചനത്തെ കൃത്യമായി നിറവേറ്റി. ഇത് അറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ, മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും സ്വീകരിച്ച പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ തത്വങ്ങൾ ശരിയാണെന്ന് അനേകർ ബോധ്യപ്പെട്ടു; അതിലൂടെ അഡ്വെന്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രചോദനം ലഭിച്ചു. വിദ്യാഭാസവും സ്ഥാനമാനവും ഉള്ള ആളുകൾ മില്ലറോടൊപ്പം ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിലപാടുകൾ പ്രസംഗിക്കുകയും പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു; 1840 മുതൽ 1844 വരെ ആ പ്രവർത്തനം അതിവേഗം വ്യാപിച്ചു.

വെളിപ്പാടു 14-ലെ ആദ്യ ദൂതൻ 1798-ൽ എത്തിച്ചേർന്നുവെന്ന് യൂരിയ സ്മിത്ത് നമ്മോടു പറഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ അവൻ വെളിപ്പാടു 10-ലെ ദൂതനോടു ഒരുവനേയാണ്. വെളിപ്പാടു 10-ൽ, ദൂതന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ പുസ്തകം എടുത്ത് അതു തിന്നുക എന്നു യോഹന്നാനോടു കല്പിക്കപ്പെടുന്നു; അതു അവന്റെ വായിൽ മധുരമായിത്തീരും. ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ വർഷം-ദിവസം സിദ്ധാന്തത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി ഒട്ടോമാൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പതനം പ്രവചിച്ച് രണ്ടു വർഷം കഴിഞ്ഞ ശേഷം, 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന് മില്ലറൈറ്റ് സന്ദേശം മധുരമായി. ആ സംഭവം കൃത്യമായി നിവൃത്തിയായപ്പോൾ, അവർ പ്രസംഗിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശം അവരുടെ വായിൽ മധുരമായിത്തീർന്നു.

1840 ആഗസ്റ്റ് 11-ന്, ആ സന്ദേശം അവരുടെ വായിൽ മധുരമായി. ഇറങ്ങി വന്ന ദൂതന്റെ കയ്യിൽ നിന്നുള്ള ചെറിയ പുസ്തകം എടുത്തുകൊൾക എന്നു യോഹന്നാനോട് പറയപ്പെടുന്നു. 1840 ആഗസ്റ്റ് 11-നാണ് ആ ദൂതൻ ഇറങ്ങിവരുന്നത്; വെളിപ്പാട് 10-ലെ ഈ ദൂതൻ വെളിപ്പാട് 14-ലെ ഒന്നാം ദൂതനേ തന്നെയാണ്. വെളിപ്പാട് 14-ലെ ദൂതൻ അന്ത്യകാലമായ 1798-ൽ എത്തുന്നു, എന്നാൽ അവന്റെ സന്ദേശം 1840-ൽ ശക്തിപ്രാപിക്കുന്നു. ഈ സംഭവം അറിയപ്പെട്ടപ്പോൾ, മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും സ്വീകരിച്ച പ്രവചനവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ശരിയാണെന്ന് അനേകം പേർ ബോധ്യപ്പെട്ടു എന്നു എലൻ വൈറ്റ് പറയുന്നു. 1930-കളുമുതൽ—1919-ൽ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും പ്രത്യേകിച്ച് 1930-കളിൽ—മില്ലറും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും സ്വീകരിച്ച പ്രവചനവ്യാഖ്യാനനിയമങ്ങളെ, അതായത് ബൈബിൾ പഠനത്തിലെ proof text രീതിയെ, അഡ്വെന്റിസം നിരസിച്ചിരിക്കുന്നു.

ചരിത്രത്തിലെ അടുത്ത വഴിക്കുറി 1843-ലെ ചാർട്ടാണ്; അത് 1842 മേയിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ടു. എലൻ വൈറ്റ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “1843-ലെ ചാർട്ട് കർത്താവിന്റെ കൈയാൽ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതാണെന്നും അത് മാറ്റപ്പെടരുതെന്നും, അക്കങ്ങളൊക്കെയും അവൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെയായിരുന്നുവെന്നും, ചില അക്കങ്ങളിലെ ഒരു പിഴവ് ആരും കാണാതിരിക്കേണ്ടതിന്നു അവന്റെ കൈ അതിന്മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ കൈ നീക്കപ്പെടുന്നതുവരെ ആരും അത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും ഞാൻ കണ്ടു.” ഈ ചാർട്ട് 1842 മേയിൽ തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രവചനാത്മക വഴിക്കുറിയാണ്. 1842 ജൂണിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭകൾ അവരുടെ വാതിലുകൾ അടച്ചു, രണ്ടാമത്തെ ദൂതൻ എത്തിച്ചേരുന്നു.

ആദ്യ നിരാശയാണ് തുടർന്ന് വരുന്നത്. *The Great Controversy*, പേജ് 393-ൽ നിന്ന്: ‘1842-ൽ തന്നെ, ഈ പ്രവചനത്തിൽ നൽകിയിരുന്ന, ദർശനം എഴുതുകയും വായിക്കുന്നവൻ ഓടേണ്ടതിന്നു അതിനെ പട്ടികകളിൽ വ്യക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന നിർദേശം, ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും ദർശനങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നതിനായി ഒരു പ്രവചനപ്പട്ടിക തയ്യാറാക്കുവാൻ ചാൾസ് ഫിച്ചിനെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.’ 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാനിരാശയ്ക്ക് തൊട്ടുമുമ്പ് മരിച്ച ചാൾസ് ഫിച്ച്, ഈ ചരിത്രത്തിൽ കർത്താവിനാൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ആ പട്ടിക തയ്യാറാക്കി; അത് 1842 മെയ് മാസത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഇത് പത്തു കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലുമുള്ള, ഹബക്കൂക് 2-ലുമുള്ള, ദാനിയേൽ 12-ലുമുള്ള താമസകാലമാണ്. ദാനിയേൽ 12:11 ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘നിത്യയാഗം നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്ന കാലംമുതൽ...’ ക്ലോവിസ് വിസിഗോത്തുകളെ പരാജയപ്പെടുത്തിയതോടെ 508-ൽ പൗരാണികത അടക്കിക്കൊള്ളപ്പെട്ടു എന്നു പയനിയർമാർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. പൗരാണികത നീക്കിക്കളയപ്പെടുകയും പാപ്പത്വം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സമയംമുതൽ (മുപ്പതു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 538-ൽ), 1290 ദിവസം ഉണ്ടാകും. അടുത്ത വചനം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: ‘കാത്തிருந்து ആയിരത്തി മൂന്നുനൂറ്റി മുപ്പത്തിയഞ്ചു ദിവസങ്ങളിൽ എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ.’ 508-നോട് 1335 ചേർത്താൽ 1843 ആകുന്നു. ‘1843-ൽ എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ.’ 1335 താമസകാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു; ‘കാത്തிருந்து 1843-ൽ എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ’ എന്നു പറയുന്നു. എലൻ വൈറ്റ് ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ‘നിത്യയാഗം’ സംബന്ധിച്ച പയനിയർമാരുടെ ധാരണ നിങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്നുവെങ്കിൽ, ഇത് വ്യക്തമാണ്.

കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നതിനായി, യെശയ്യാവു 30:18 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “അതുകൊണ്ടു യഹോവ കാത്തിരിക്കും.” ഇവിടെ, കർത്താവാണ് പത്ത് കന്യകമാരുടെ ഉപമയിലെ വരൻ, അവൻ താമസിക്കുന്നു. “അതുകൊണ്ടു വരൻ നിങ്ങളോടു കൃപ കാണിക്കേണ്ടതിന്നു താമസിക്കും; അതുകൊണ്ടു അവൻ നിങ്ങളോടു കരുണ കാണിക്കേണ്ടതിന്നു ഉന്നതനാക്കപ്പെടും; യഹോവ ന്യായത്തിന്റെ ദൈവമാകുന്നു. അവന്നു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്ന ഏവരും ഭാഗ്യവാന്മാർ.” ഇത് ദാനിയേൽ 12:12-നോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു: “കാത്തிருந்து 1335-ൽ എത്തുന്നവൻ ഭാഗ്യവാൻ.” വരൻ 1844 മാർച്ച് 22-ന് താമസിക്കുന്നു. ആദ്യ നിരാശയിൽ എത്തുകയും പിന്നെ കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതോടു ചേർന്ന് ഒരു അനുഗ്രഹം ഉണ്ടു. നിങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിയാൽ, നിങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടതാണ്. നിങ്ങൾ എന്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്? ഹബക്കൂക്ക് 2:3 ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “ദർശനം ഇന്നും നിശ്ചിതകാലത്തേക്കുള്ളതു തന്നേ; എന്നാൽ അന്ത്യത്തിൽ അതു സംസാരിക്കും, കള്ളം പറയുകയുമില്ല; അതു താമസിച്ചാലും അതിന്നായി കാത്തിരിക്കുക.” 1335-ൽ എത്തുന്നതിന്റെ അനുഗ്രഹം, കർത്താവു മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ പൂർത്തിയാക്കുന്ന ഈ ചരിത്രത്തിലേക്കു വരുന്നതിന്റെ അനുഗ്രഹമാണ്.

എല്ലാവർക്കും അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിളിയിൽ പങ്കെടുക്കാൻ അനുവാദം ലഭിക്കുകയില്ല. ചിലർ മില്ലറൈറ്റുകളോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ചത് യേശുക്രിസ്തുവിനോടുള്ള സ്വന്തം വ്യക്തിപരമായ അനുഭവമോ ദൈവവചനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തിപരമായ പഠനമോ കൊണ്ടല്ല, ഭയത്താൽ ആയിരുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിളി എത്തുന്നതിനു മുമ്പ്, കർത്താവ് ഈ സഹോദരന്മാരെ പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നു. ആദ്യ നിരാശ അർദ്ധരാത്രിയിലെ വിളിക്കായി ഒരുക്കുന്ന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമാണ്. എലൻ വൈറ്റിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഇത് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, താഴെയുള്ള ദുഷ്ടലോകത്തിലേക്കുള്ള പാതയിൽനിന്ന് നാം വീണുപോകുന്നു.

അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളി രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശത്തിന് ശക്തി നല്‍കി. നിരുത്സാഹപ്പെട്ട വിശുദ്ധന്മാരെ ഉണര്‍ത്തുകയും അവരുടെ മുമ്പിലുള്ള മഹത്തായ പ്രവൃത്തിക്കായി അവരെ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു ദൂതന്മാര്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍നിന്ന് അയക്കപ്പെട്ടു. ഏറ്റവും പ്രതിഭാശാലികളായ പുരുഷന്മാരാണ് ഈ സന്ദേശം ആദ്യം സ്വീകരിച്ചതല്ല. വില്യം മില്ലര്‍ ഈ സന്ദേശം ആദ്യം സ്വീകരിച്ചവനല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച്, അതിനെ അവസാനം സ്വീകരിച്ചത് അവനായിരുന്നു. സന്ദേശം ഗ്രഹിക്കുന്നതില്‍ അവന്‍ ഏറ്റവും പ്രതിഭാശാലിയായിരുന്നു, എന്നാല്‍ സാമുവേല്‍ സ്നോ ആയിരുന്നു ആദ്യം. മുമ്പ് പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ നേത്യത്വം വഹിച്ചിരുന്നവര്‍ ഈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുകയും ആ നിലവിളി വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നതില്‍ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തത് ഏറ്റവും അവസാനം ആയിരുന്നു. ചരിത്രപരമായി, അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയുടെ സന്ദേശം അവസാനം സ്വീകരിച്ച വ്യക്തി വില്യം മില്ലര്‍ ആയിരുന്നു.

ദി ഗ്രേറ്റ് കോൺട്രവേഴ്സി, 376-ൽ നിന്ന്: മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ ശക്തീകരണകാലത്ത്, ഏകദേശം 50,000 പേർ സഭകളെ വിട്ടുപോയി. മില്ലറിന്റെ പ്രവർത്തനം സഭകളെ പടുത്തുയർത്തുന്നതിലേക്കാണ് പ്രവണത കാണിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ട്, അതിനെ ആദ്യം അനുകൂലമായി കണക്കാക്കിയിരുന്നു; എന്നാൽ ശുശ്രൂഷകരും മതനേതാക്കളും അഡ്വന്റ് സിദ്ധാന്തത്തിനെതിരെ തീരുമാനിക്കുകയും ആ വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാ ഉണർവും അടിച്ചമർത്തുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അവർ പ്രസംഗപീഠത്തിൽ നിന്ന് അതിനെ എതിർത്തു; രണ്ടാമത്തെ അഡ്വന്റിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗങ്ങൾ കേൾക്കുന്നതിനുള്ള അവകാശവും, സാമൂഹികയോഗങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ പ്രത്യാശയെക്കുറിച്ച് പോലും സംസാരിക്കുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും അവരുടെ അംഗങ്ങൾക്ക് നിഷേധിച്ചു. ഇന്നത്തെ അഡ്വന്റിസ്റ്റ് സഭയിലെ, ഈ സന്ദേശം സഭയിലും സ്വകാര്യ ഭവനങ്ങളിലുപോലും പഠിപ്പിക്കുന്നത് നിരോധിക്കുന്ന നേതാക്കൾ, ഇവിടെ മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിൽ മുൻരൂപമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വിശ്വാസികൾ തങ്ങളെത്തന്നെ വലിയ പരീക്ഷണത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും കണ്ടെത്തി. അവർ തങ്ങളുടെ സഭകളെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നതും അവയിൽ നിന്ന് വേർപെടാൻ മടിച്ചിരുന്നതുമായിരുന്നു; എന്നാൽ ദൈവവചനത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം അടിച്ചമർത്തപ്പെടുന്നതും പ്രവചനങ്ങളെ പരിശോധിക്കാനുള്ള അവരുടെ അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നതും അവർ കണ്ടപ്പോൾ, ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത തങ്ങളെ അതിന് കീഴടങ്ങാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ലെന്ന് അവർ അനുഭവിച്ചു. ദൈവവചനത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം പുറന്തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചവരെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയായി കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ആകയാൽ, തങ്ങളുടെ മുൻബന്ധത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുന്നതിൽ അവർ തങ്ങളെ ന്യായീകരിക്കപ്പെട്ടവരായി കരുതി. 1844-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഏകദേശം 50,000 പേർ സഭകളിൽ നിന്ന് പിന്മാറി.

എൽഡർ ഡാംസ്റ്റീഗ്റ്റിന്റെ *Foundation of Seventh-day Adventist Message and Mission* എന്ന പുസ്തകത്തിൽ പറയുന്നതനുസരിച്ച്, ദാനിയേൽ 8:14-ലെ പ്രഖ്യാപനവും വെളിപ്പാട് 14-ലെ ആദ്യ ദൂതന്റെ സന്ദേശവും അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷണമാണെന്ന് — “ഇതാ, മണവാളൻ വരുന്നു” — മില്ലർ വിശ്വസിച്ചു. ഈ സന്ദേശം ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നതാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. മുഴുവൻ ചരിത്രവും അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷണമാണെന്ന് മില്ലർ കരുതിയിരുന്നുവെങ്കിലും, അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷണം ഒരു നിർദ്ദിഷ്ട ഘട്ടത്തിൽ നിവൃത്തിയായതായി എലൻ വൈറ്റ് പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അർദ്ധരാത്രിയിലെ ഘോഷണം പൊതുവായ സന്ദേശമായിരുന്നു എന്ന മില്ലറൈറ്റ് ഉപദേശത്തിൽ നിന്ന് അതിനെ വേർതിരിച്ചുകാണിക്കാനായി, സാമുവൽ സ്നോ തന്റെ അവതരണത്തിന് “The True Midnight Cry” എന്നു ശീർഷകം നൽകി.

ഏറ്റവും ആത്മീയരായവരാണ് ആദ്യം സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചത്; പ്രവർത്തനത്തിൽ മുമ്പ് നേതൃത്വം വഹിച്ചിരുന്നവർ അതിനെ സ്വീകരിക്കുകയും ആ നിലവിളിയെ വർധിപ്പിക്കുവാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തത് ഒടുവിലായിരുന്നു. 1833 മുതൽ ഈ പ്രവർത്തനത്തിന് നേതൃത്വം നൽകിയിരുന്ന വില്യം മില്ലർ, 1844 ആഗസ്റ്റിൽ അർദ്ധരാത്രി വിളിയുടെ സന്ദേശം വന്നപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് പോരാടേണ്ടിവന്നു. സഭകളിൽ നിന്നു വേർപെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അനിശ്ചിതനായിരുന്നു; കൂടാതെ, അർദ്ധരാത്രി വിളിയെക്കുറിച്ചുള്ള മറ്റൊരു വ്യാഖ്യാനമാണ് അദ്ദേഹം അനേകം വർഷങ്ങളായി പഠിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

വില്യം മില്ലർ ഇങ്ങനെ എഴുതി: “കർത്താവിന്റെ പ്രത്യക്ഷീകരണത്തിനുള്ള ഏതെങ്കിലും പ്രത്യേക ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉറപ്പോടെ നിന്നിട്ടില്ല; ഒരു മനുഷ്യനും ദിവസംയും മണിക്കൂറും അറിയുകയില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതിനാൽ. ഞാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച എല്ലാ പ്രഭാഷണങ്ങളിലും, ശീർഷകപേജിൽ കാണുന്നതുപോലെ, ഏകദേശം 1843-ആം വർഷത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു പരാമർശം. ഞാൻ നടത്തിയ എല്ലാ വാചിക പ്രഭാഷണങ്ങളിലും, എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ ആ കാലപരിധികൾ 1843-ൽ അവസാനിക്കുമെന്നു ഞാൻ എല്ലായ്പോഴും ശ്രോതാക്കളോടു പറഞ്ഞിരുന്നു; എന്നാൽ അതിന് മുമ്പുതന്നെ അന്ത്യം വരാനിടയില്ലെന്ന് ഞാൻ പറയാനാവില്ലെന്നും, അവർ നിരന്തരം ഒരുങ്ങിയിരിക്കേണ്ടതാണെന്നും ഞാൻ പറഞ്ഞു. 1842-ൽ, സഹോദരന്മാരിൽ ചിലർ ഏറ്റവും ഉറച്ച നിശ്ചയത്തോടെ കൃത്യമായ വർഷം പ്രസംഗിക്കുകയും, ഞാൻ ‘if’ ചേർത്തതിനാൽ എന്നെ ശാസിക്കുകയും ചെയ്തു.” 1842-ലെ മേയിൽ, 1843-ലെ ചാർട്ട് പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടു; ആ അവതരണത്തിൽ നിന്നുള്ള ‘if’ നീക്കിക്കളയണമെന്ന് സഹോദരന്മാർ മില്ലറോടു പറഞ്ഞു.

മില്ലർ തുടർന്നു: “ഞാൻ കർത്താവിന്റെ വരവിനായി ഏപ്രിൽ ഇരുപത്തിമൂന്നാം തീയതി എന്നൊരു നിർദ്ദിഷ്ട ദിവസം നിശ്ചയിച്ചുവെന്ന കാര്യം പൊതുപത്രപ്രവർത്തനമാധ്യമങ്ങളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ആ വർഷം ഡിസംബറിൽ, എന്റെ കണക്കുകൂട്ടലിൽ യാതൊരു തെറ്റും എനിക്ക് കാണാനായില്ലാത്തതിനാൽ, 1843 മാർച്ച് 21നും 1844 മാർച്ച് 21നും ഇടയിലുള്ള ഏതെങ്കിലും സമയത്ത് കർത്താവ് വരുമെന്ന് എന്നുള്ള എന്റെ വിശ്വാസം ഞാൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.” മില്ലർ ഇതിനകം തന്നെ ഏഴാം മാസത്തിലെ പത്താം ദിവസം എന്ന നിഗമനത്തിലെത്തിയിരുന്നു; സാമുവൽ സ്നോ ഈ നിഗമനം ഉപയോഗിച്ച് “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ” പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിനു വളരെ മുമ്പേ തന്നെ, മില്ലർ അതിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നു. 1844 ഒക്ടോബർ 22-നെ തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി സാമുവൽ സ്നോ ഉപയോഗിച്ച തർക്കശൃംഖല കൂട്ടിച്ചേർക്കുവാൻ കർത്താവ് ഉപയോഗിച്ച വ്യക്തി മില്ലർ തന്നെയായിരുന്നു.

മില്ലർ എഴുതിയത്: “1843-ആം വർഷത്തിനിടയിൽ, പത്രമാധ്യമങ്ങളും ചില പ്രസംഗപീഠങ്ങളും എന്നെയും എന്നോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നവരെയും ഏറ്റവും കഠിനമായ അപലപനങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കി. ഞങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടു; ഞങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ തെറ്റായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടു; ഞങ്ങളുടെ സ്വഭാവം അപകീർത്തിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു.” സമയം കടന്നുപോയി; 1844 മാർച്ച് 21-വും കർത്താവ് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാതെ കടന്നുപോയി. നിരാശ അത്യന്തം വലുതായിരുന്നു; പലരും പിന്നെ അവരോടുകൂടെ നടന്നില്ല. ഇതിനുമുമ്പ്, 1840 മുതൽ, മില്ലറൈറ്റുകളുടെ എണ്ണം ഏകദേശം 200,000 ആയിരുന്നുവെങ്കിലും, ഈ ഘട്ടത്തിൽ 50,000 പേർ മാത്രമാണ് ശേഷിച്ചത്.

മില്ലർ തുടർന്നു: “ഇതിനു മുമ്പ്, 1843-ലെ ശരത്കാലത്തിൽ, എന്റെ ചില സഹോദരന്മാർ സഭകളെ ബാബിലോൻ എന്നു വിളിക്കുവാനും അവയിൽനിന്നു പുറത്തുവരുന്നത് അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളുടെ കടമയാണെന്ന് പ്രബോധിപ്പിക്കുവാനും തുടങ്ങി. ഇതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അതിയായ ദുഃഖമായി. അതിന്റെ ഫലം അത്യന്തം ദോഷകരമായിരുന്നതു മാത്രമല്ല, ഞാൻ അതിനെ ദൈവവചനത്തിന്റെ ഒരു വികൃതീകരണമായും, തിരുവെഴുത്തുകളുടെ വക്രവ്യാഖ്യാനമായും കണക്കാക്കി.” രണ്ടാം ദൂതന്റെ സന്ദേശവുമായി മില്ലർ പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു; അതിനാൽ യഥാർത്ഥ മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ സന്ദേശം സ്വീകരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് ഇനിയും പ്രയാസകരമായി. ആ ആചാരം വ്യാപിച്ചു, സഭകൾ അവരുടെ മുമ്പിൽ അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ടു; ഇതുവഴി വൈരാഗ്യം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുകയും ഭൂരിഭാഗം അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളും തങ്ങളുടേതായ സഭകളിൽനിന്നു വേർപെടുകയും ചെയ്തു.

താൻ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്ന കാലം കടന്നുപോയതിന് ശേഷം, കൃത്യമായ കാലപരിധിയെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ നിരാശ മില്ലർ സമ്മതിച്ചെങ്കിലും തന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ അവൻ ഉറച്ചുനിന്നു. 1844-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഏഴാം മാസം പ്രസ്ഥാനം വരുന്നതുവരെ അദ്ദേഹം പാശ്ചാത്യ ഭാഗങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രവർത്തനം തുടർന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു പങ്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല; അതിന് അപവാദമായി, പതിനെട്ട് മാസം മുമ്പ് മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ ആ മാസത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നുവെന്ന വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ഒരു കത്തെ മാത്രം പരാമർശിക്കാം. അത്തരം വിഷയങ്ങൾ ഇത്തരത്തിൽ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമെന്നോ, അത്തരത്തിലുള്ള തെളിവുകളിൽ വിശ്വാസം രക്ഷയുടെ ഒരു പരീക്ഷണമായി മാറുമെന്നോ അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. 1844 ഒക്ടോബർ 22-ന് മുമ്പ് രണ്ടു അല്ലെങ്കിൽ മൂന്ന് ആഴ്ചകൾ വരെയും ആ പ്രസ്ഥാനവുമായി അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു സഹവാസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. 1844 ഒക്ടോബർ 6-ന് ഹൈംസിന് എഴുതിയ ഒരു കത്തിൽ മില്ലർ ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നു: 'ഏഴാം മാസത്തിൽ ഞാൻ മുമ്പ് ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു മഹത്വം ഞാൻ കാണുന്നു... ഇപ്പോൾ, കർത്താവിന്റെ നാമം വാഴ്ത്തപ്പെടുമാറാകട്ടെ, ഞാൻ ദീർഘകാലമായി പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഇന്നുവരെ കാണാതെ പോയിരുന്ന ഒരു സൗന്ദര്യം, ഒരു സമന്വയം, ഒരു ഐക്യം തിരുവെഴുത്തുകളിൽ ഞാൻ കാണുന്നു. എന്റെ ആത്മാവേ, കർത്താവിനെ സ്തുതിക്ക. സഹോദരൻ സ്നോയും, സഹോദരൻ സ്റ്റോഴ്‌സും, മറ്റുള്ളവരും, എന്റെ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നതിൽ ഉപകരണങ്ങളായതിനാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാകട്ടെ. ഞാൻ ഏകദേശം വീട്ടിലെത്തി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മഹത്വം, മഹത്വം, മഹത്വം, മഹത്വം.'

അതിനു ശേഷം, മില്ലർ “മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈ”യെ വീണ്ടും പരിഗണിച്ച് അതിനെ മതാന്ധത എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു. ഡാംസ്റ്റീഗ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ, “മിഡ്‌നൈറ്റ് ക്രൈ” സന്ദേശത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന രൂപരേഖ സ്നോ മില്ലറിന്റെ മുൻകാല പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് നേടിയെടുത്തത്.

1844 മാർച്ചിൽ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട സ്നോയുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകൾ, 1844 ഓഗസ്റ്റ് 12–17-ലെ എക്സിറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗുവരെ വളരെ കുറഞ്ഞ ശ്രദ്ധ മാത്രമാണ് ഉണർത്തിയത്. അവിടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ മടങ്ങിവരവിനായി അദ്ദേഹം നിർണ്ണയിച്ച കൃത്യമായ തീയതി അനേകം മില്ലറൈറ്റുകളെ ഉണർത്തി, അവരുടെ മിഷനറി ശ്രമത്തെ ഉച്ചസ്ഥിതിയിലെത്തിച്ചു. അവരുടെ ഈ പ്രതികരണം “ഏഴാം മാസം” പ്രസ്ഥാനമായി അറിയപ്പെട്ടു. മില്ലറൈറ്റ് നേതാക്കൾ ആദ്യം സംശയാഭിപ്രായത്തോടെയായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത് എങ്കിലും, പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെട്ട സംഭവത്തിന് ചില ആഴ്ചകൾ മുമ്പ് അവർ ഈ പ്രസ്ഥാനത്തോട് ചേർന്നു; കൂടാതെ സ്നോയുടെ ആശയങ്ങൾ അച്ചടിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും പിന്തുണയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യാൻ അവർ അനുവദിച്ചു.

എലൻ വൈറ്റിന്റെ ആദ്യ ദർശനം ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പാതയിൽ നടക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്നു; അവരുടെ പിന്നിൽ ‘മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രകാശം ഉണ്ടായിരുന്നു. സാമുവേൽ സ്നോ അവതരിപ്പിച്ച സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. 1842 മേയിൽ, 300 പ്രസംഗകർക്കായി 300 ചാർട്ടുകൾ അച്ചടിക്കപ്പെട്ടു. 1844 മാർച്ച് 22-ഓടെ, ആദ്യ നിരാശയ്ക്കു ശേഷം, ആ ചാർട്ട് മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ടു, അനേകർ പ്രസ്ഥാനത്തെ വിട്ടുപോയി. ശേഷിച്ചവർ കാത്തിരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എക്സീറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിൽ, 1844 ഒക്ടോബർ 22-ാം തീയതി, പ്രായശ്ചിത്തദിനത്തിൽ, കർത്താവ് വരുമെന്നത് സ്നോ കാണിച്ചുതന്നു. ഇതാണ് അവരെ ആ സന്ദേശം ഘോഷിപ്പിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

എക്സറ്റർ ക്യാമ്പ് മീറ്റിംഗിന് ശേഷം, താൻ റെയിൽവണ്ടിയിലെ ബോഗികളിലൂടെ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ‘ഇതാ, വരൻ വരുന്നു!’ എന്നു ആവർത്തിച്ചുപറയുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടതായി ജോസഫ് ബേറ്റ്സ് വിവരിച്ചു. ഈ പ്രസ്ഥാനം രണ്ട് മാസത്തിനുള്ളിൽ അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളിലാകെ വ്യാപിച്ചു; അത് 1844 ഒക്ടോബർ 22-ലെ മഹാ നിരാശയിലേക്കു നയിച്ചു.

1844 ഡിസംബർ 28–29-ന് ഹൈംസ്, മില്ലർ എന്നിവർ പങ്കെടുത്ത ലോ ഹാംപ്ടൺ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സമ്മേളനത്തെക്കുറിച്ച് ഡാംസ്റ്റീഗ് അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധന്മാരെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും, ക്രൈസ്തവ ലോകത്തെ ഉണർത്തുകയും, പാപികൾക്കു രക്ഷ പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് ഹൈംസ് ആഹ്വാനം ചെയ്തു. ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം, അഡ്വെന്റ് പ്രസ്സ് വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു; അപ്പോൾ രക്ഷയുടെ വാതിൽ തുറന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് ഹൈംസ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. മില്ലർ ക്രമേണ അത്യന്തികമായ “അടഞ്ഞ വാതിൽ” എന്ന ആശയം ഉപേക്ഷിച്ച്, “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ” സംബന്ധിച്ച തന്റെ ആദ്യകാല നിലപാടിലേക്കു മടങ്ങി. അതേ മാസം തന്നേ, എലൻ വൈറ്റിന് തന്റെ ആദ്യ ദർശനം ലഭിച്ചു; അതിൽ “മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ” നിരസിക്കുന്നവർ പാതയിൽനിന്ന് വീണുപോകുന്നതായി കാണിക്കപ്പെട്ടു. ആ ദർശനം മറ്റാരെയുംപ്പോലെതന്നെ വില്യം മില്ലർക്കും വേണ്ടിയായിരുന്നു.

ആദ്യ ലേഖനങ്ങൾ, പേജ് 257-ൽ നിന്ന്: “അപ്പോൾ എന്റെ ശ്രദ്ധ വില്ല്യം മില്ലറിലേക്കു തിരിക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു; തന്റെ ജനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠയും ദുഃഖവും മൂലം കുനിഞ്ഞുകിടക്കുന്നതായി തോന്നി. 1844-ൽ ഏകീകൃതരായി സ്നേഹത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന സംഘം തങ്ങളുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും പരസ്പരം വിരോധിക്കയും തണുത്തുപോയ, പിന്മാറിയ അവസ്ഥയിലേക്കു വീഴുകയും ചെയ്തു. ഇത് അദ്ദേഹം കണ്ടപ്പോൾ ദുഃഖം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തിയെ ക്ഷയിപ്പിച്ചു. പ്രധാനപ്പെട്ട ചില പുരുഷന്മാർ, പ്രത്യേകിച്ച് ജോഷുവ ഹിംസ്, അദ്ദേഹത്തെ നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കയും, അദ്ദേഹം മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം സ്വീകരിച്ചുപോകുമോ എന്നു ഭയപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതായി ഞാൻ കണ്ടു.” ഈ സന്ദർഭത്തിൽ മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ സന്ദേശം ശബ്ബത്താണ്. മില്ലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തിലേക്കു ചായുമ്പോഴൊക്കെ, ഈ പുരുഷന്മാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിനെ അതിൽനിന്നു തിരിച്ചുവിടാനുള്ള പദ്ധതികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുമായിരുന്നു. മാനുഷിക സ്വാധീനം അദ്ദേഹത്തെ അന്ധകാരത്തിൽ നിലനിറുത്തുകയും സത്യത്തെ എതിർത്തിരുന്നവരുടെ ഇടയിൽ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന സ്വാധീനം നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തു. അവസാനം, മില്ലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രകാശത്തിനെതിരെ—ശബ്ബത്തിനെതിരെ—സ്വരം ഉയർത്തി. തന്റെ നിരാശയെ വിശദീകരിക്കുകയും ഭൂതകാലത്തിന്മേൽ പ്രകാശവും മഹിമയും വീശുകയും ചെയ്തേനെയായിരുന്ന സന്ദേശം അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചില്ല. ദൈവീയതയ്ക്ക് പകരം മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തെയാണ് അദ്ദേഹം ആശ്രയിച്ചത്. പ്രയത്‌നവും വാർധക്യവും മൂലം തളർന്നിരുന്നതിനാൽ, സത്യത്തിൽനിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ അകറ്റി നിർത്തിയവരെപ്പോലെ അദ്ദേഹം അത്ര ഉത്തരവാദിയായിരുന്നില്ല. പാപം അവരുടെ മേലാണ് നിൽക്കുന്നത്. മില്ലറിന് മൂന്നാമത്തെ ദൂതന്റെ പ്രകാശം കാണാനായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അനേകം കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടേനെയായിരുന്നു. എന്നാൽ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരന്മാർ തനിക്കു നേരെ അത്ര ആഴമുള്ള സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാൽ, താൻ ഒരിക്കലും അവരിൽനിന്നു വേർപെടാൻ കഴിയുകയില്ലെന്നു അദ്ദേഹം കരുതി. ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ മരണത്തിന്റെ ശക്തിക്കു കീഴിൽ വീഴുവാൻ അനുവദിക്കുകയും, സത്യത്തിൽനിന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വലിച്ചിഴച്ചവരിൽനിന്ന് അകലെ, കല്ലറയിൽ മറച്ചുവെക്കുകയും ചെയ്തു. വാഗ്ദത്തദേശത്ത് പ്രവേശിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മോശെ തെറ്റിച്ചുപോയതുപോലെ, സ്വർഗീയ കനാനിൽ ഉടൻ പ്രവേശിക്കാനിരുന്ന വേളയിൽ മില്ലറും തെറ്റിച്ചു. മറ്റുള്ളവരാണ് അദ്ദേഹത്തെ ഇതു ചെയ്യാൻ നയിച്ചത്; അതിന്റെ കണക്ക് മറ്റുള്ളവർ തന്നേ പറയേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ദൂതന്മാർ ദൈവത്തിന്റെ ഈ ദാസന്റെ അമൂല്യമായ പൊടിയെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു; അവസാന കാഹളത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അവൻ പുറത്തുവരും.”

ഉപസംഹാരമായി, ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ വില്യം മില്ലർ ഏഴാം ദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകളെ പ്രതിരൂപീകരിക്കുന്നു. എലൻ വൈറ്റിന്റെ ആദ്യ ദർശനം അവളുടെ സ്വന്തം കാലത്തേക്കാളും നമ്മുടെ കാലത്തേക്കാണ് കൂടുതൽ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, ഏഴാം ദിന അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ വെളിച്ചത്തെ നിരസിക്കും. ഈ ചരിത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയുടെ വെളിച്ചം ഗ്രഹിക്കാൻ കഴിയൂ. ആദ്യ നിരാശ, തെറ്റായ കാരണങ്ങളാൽ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നവരിൽ നിന്ന് മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ജനങ്ങളെ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന പരീക്ഷണാനുഭവത്തിനായി ഒരുക്കുകയും ചെയ്തു. ആദ്യ നിരാശയിലേക്കു എത്തുന്നവർ 1844 ഒക്ടോബർ 22 വരെ കാത്തിരുന്നാൽ മാത്രമേ ഭാഗ്യവാന്മാരായിരിക്കൂ. അവൻ അതിപരിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലേക്കു ചേർക്കുന്ന ഒരു ജനത്തെ ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുവാൻ ഈ സമയം ദൈവം നിയമിച്ചതാകുന്നു. അർദ്ധരാത്രി നിലവിളിയെ നിരസിക്കുകയും പാതയിൽ നിന്ന് വീഴുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ സമസ്ത ചരിത്രത്തെയും നിരസിക്കുന്നതാകുന്നു.

വില്യം മില്ലർ മൂന്ന് തെറ്റുകൾ ചെയ്തു; നാം എപ്പോഴും മൂന്ന് പരീക്ഷകളാൽ പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. 1844 ഡിസംബറിൽ മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈ നിരസിച്ചതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ പിഴവ്. മനുഷ്യരുടെ വാക്ക് ദൈവത്തിന്റെ വചനത്തേക്കാൾ ശ്രവിച്ചതായിരുന്നു രണ്ടാമത്തേത്; അതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ തെറ്റായ ശബ്ബത്ത് നിരസിക്കലിലേക്ക് നയിച്ചത്. ലോകത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ, സെവൻത്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റുകൾ തങ്ങളുടെ നേതാക്കളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നതിനാൽ മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ ചരിത്രത്തെയും പഴയ പാതകളിലേക്കു മടങ്ങിവരുവാനുള്ള വിളിയെയും നിരസിക്കും. അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതിലൂടെ, അവർ തങ്ങളെത്തന്നെ മൃഗത്തിന്റെ മുദ്രയ്ക്കായി സജ്ജരാക്കുന്നു; മിഡ്നൈറ്റ് ക്രൈയുടെ സന്ദേശത്തോടും ചരിത്രത്തോടും അവർ എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെടുന്നു എന്നതോടെ ആരംഭിക്കുന്ന മില്ലറിന്റെ മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളുള്ള പരീക്ഷണപ്രക്രിയയെ അവർ ആവർത്തിക്കുന്നു.

ആദ്യ നിരാശയില്‍നിന്ന് രണ്ടാം നിരാശവരെ ഉള്ള ചരിത്രത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന പ്രവചനങ്ങള്‍ രണ്ടെണ്ണം മാത്രമേയുള്ളൂ: 2300 ദിവസങ്ങള്‍ ('ദര്‍ശനം താമസിച്ചാലും അതിനായി കാത്തുകൊള്‍ക') എന്നും 2520 എന്നും. 2520-നെ നിരാകരിക്കുന്നത് അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയെ നിരാകരിക്കുന്നതാകുന്നു. അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലെ നിലവിളിയെ നിരാകരിക്കുന്നത് താഴെയുള്ള ദുഷ്ടലോകത്തിലേക്കുള്ള പാതയില്‍നിന്ന് വീഴുന്നതാകുന്നു.

ഇത് സംബന്ധിച്ച് അടുത്ത അവതരണത്തിൽ നാം കൂടുതൽ വിശദമായി പരിഗണിക്കും.