നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - പതിനേഴാം സംഖ്യ

അഗാധകുഴി തുറക്കുന്ന “താക്കോൽ” നിനവെയുടെ യുദ്ധമാണ്; അത് 627-ൽ നിറവേറ്റപ്പെട്ടു, മുഹമ്മദ് 632-ൽ മരിക്കുന്നതിനു അഞ്ചു വർഷം മുമ്പ്. അഞ്ചു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം, 637-ൽ, മുസ്ലിം സൈന്യങ്ങൾ നിനവെയുടെ യുദ്ധത്തിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്ന രണ്ട് മഹാശക്തികളിലൊന്നായ പേർഷ്യയുടെ തലസ്ഥാനം കീഴടക്കി. ഈ സംഭവം മധ്യപൂർവദേശത്തിലെ ശക്തിസമത്വത്തെ നാടകീയമായി മാറ്റിമറിച്ചു. 627-ലെ നിനവെയുടെ യുദ്ധം പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ശക്തിയെ ക്ഷയിപ്പിച്ചു; പത്തു വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യം അവസാനിച്ചു.

632-ൽ മുഹമ്മദിന്റെ മരണത്തിന് നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, 782-ലെ അബ്ബാസിദ് സൈനികയാത്രയിൽ, അബ്ബാസിദ് സൈന്യം (റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം ഏകദേശം 95,000 പേർ) ഏഷ്യാ മൈനറിലെ (ഇന്നത്തെ തുർക്കി) ബിസന്ത്യൻ പ്രദേശത്തേക്ക് വമ്പിച്ച ഒരു ആക്രമണം ആരംഭിച്ചു. അവർ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന് എതിർവശമായി ബോസ്ഫറസ് കടലിടുക്കിന് അപ്പുറമുള്ള ക്രിസോപൊളിസ് വരെ മുന്നേറി—ബിസന്ത്യൻ തലസ്ഥാനത്തോട് അത്യന്തം അടുക്കിക്കൊണ്ട്. സാമ്രാജ്ഞി ഐരീനിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബിസന്ത്യർ ഗുരുതരമായൊരു പരാജയം അനുഭവിച്ചു. അതിന്റെ ഫലമായി, ബിസന്ത്യർ നാണക്കേടുണർത്തുന്ന മൂന്നു വർഷത്തെ ഒരു സന്ധിയിൽ ഒപ്പുവെക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി; വലിയൊരു വാർഷിക കപ്പമായി (ഏകദേശം 70,000–90,000 സ്വർണ്ണ ദിനാർ) നൽകാനും, പാറ്റുവസ്ത്രങ്ങളും ബന്ദികളെയും കൈമാറാനും അവർ സമ്മതിച്ചു. എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബിസന്ത്യൻ ദേശങ്ങളിലേക്കുണ്ടായ അബ്ബാസിദ് കടന്നുകയറ്റങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലുതും ഏറ്റവും വിജയകരവുമായി ഇവയിൽ ഒന്നായിരുന്നു ഈ സൈനികയാത്ര. ഇത് അബ്ബാസിദ് ഖിലാഫത്തിന്റെ വർധിച്ചുവരുന്ന ശക്തിയും ബിസന്ത്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായ അധഃപതനവും പ്രകടമാക്കി.

വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായത്തിലെ അഞ്ചാം കാഹളത്തിൽ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷം വീതമുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത പ്രവചനകാലങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആദ്യത്തെത് 632-ൽ മുഹമ്മദിന്റെ മരണത്തിൽ നിന്ന് 782-ൽ കിഴക്കൻ റോമിലെ സാമ്രാജ്ഞിയായ ഐറീന്റെ അപമാനിതാവസ്ഥവരെ നീളുന്നു. ഒൻപതാം അധ്യായം ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയം അതിവിശദമായി തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. 606-ൽ ഗോത്രങ്ങളുടെ ഏകീകരണത്തിൽ നിന്ന് 627-ലെ നീനെവെയിലെ യുദ്ധത്തിലേക്കും, 632-ൽ മുഹമ്മദിന്റെ മരണത്തിലേക്കും, തുടർന്ന് 637-ൽ പേർഷ്യയുടെ പരാജയത്തിലേക്കും, ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയവും പതനവും ദൈവത്തിന്റെ പ്രവചനവചനത്തിൽ സൂക്ഷ്മമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. ആദ്യത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷത്തെ പീഡനപ്രവചനത്തിൽ അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാം തന്നെയാണ് ആ ശക്തി. 606-ൽ മുഹമ്മദുവഴി ഗോത്രങ്ങളുടെ ഏകീകരണം; തുടർന്ന് 627-ലെ നിർണായകമായ “താക്കോൽ” യുദ്ധമായ നീനെവെ; അതിന് പിന്നാലെ ഏകദേശം 628-ഓടെ പേർഷ്യയുടെയും റോമിന്റെയും പതനം സംബന്ധിച്ച മുഹമ്മദിന്റെ പ്രവചനം; തുടർന്ന് 632-ലെ അവന്റെ മരണം. ഈ തീയതികൾ ഇസ്ലാമിന്റെ നിരയിൽ സംഭവങ്ങളുടെ ഒരു നിർദിഷ്ട ക്രമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

632-ൽ മുഹമ്മദ് മരണപ്പെട്ടതിനു ശേഷം നൂറ്റമ്പത് വർഷങ്ങൾക്കകം, കിഴക്കൻ റോമിനെ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വരെ പിന്തള്ളിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ഇസ്ലാമിന്റെ അധികാരകേന്ദ്രം അറേബ്യയിൽ നിന്ന് തുർക്കിയിലേക്കു മാറ്റപ്പെട്ടു. ഒന്നാം കഷ്ടം അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു, രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടം തുർക്കിയിലെ ഇസ്ലാമിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. ഒന്നാം കഷ്ടത്തിനുള്ളിൽ, നൂറ്റമ്പത് വർഷത്തെ ഈ രണ്ടു സമയപ്രവചനങ്ങളും അറേബ്യയിലെ ഇസ്ലാമും തുർക്കിയിലെ ഇസ്ലാമും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നേ ഒന്നാം കഷ്ടവും രണ്ടാമത്തെ കഷ്ടവും തമ്മിലുള്ള അതേ സത്യത്തിന്റെ വ്യത്യാസത്തിലും അത് പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ആദ്യത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങൾ പേർഷ്യയുടെ പതനത്തോടെ ആരംഭിച്ച് റോം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതോടെ അവസാനിച്ചു. രണ്ടാമത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം നിക്കോമീഡിയയിൽ ഒസ്മാന്റെ (ഒട്ട്മാൻ എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു) വിജയത്തോടെ ആരംഭിച്ചു. നിക്കോമീഡിയയിലെ ഒട്ടോമൻ വിജയം എന്നു പറയുന്നത് നിക്കോമീഡിയയുടെ നിരോധനത്തെയാണ് (ഇന്നത്തെ തുർക്കിയിലെ ഇസ്ിമിറ്റ്) സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; ഇത് 1333 മുതൽ 1337 വരെ നടന്നു. അന്ന് ഒട്ടോമൻ ബെയ്ലിക്കിന്റെ സ്ഥാപകനായ ഒസ്മാൻ ഒന്നാമന്റെ പുത്രനായ സുൽത്താൻ ഓർഹാൻ ഗാസി, ബൈസന്തിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിലെ പ്രാധാന്യമുള്ള നഗരമായ നിക്കോമീഡിയയെ നിരോധിച്ചു. നഗരം പല വർഷങ്ങളോളം പ്രതിരോധിച്ചു നിന്നെങ്കിലും, ഒടുവിൽ പട്ടിണിയും സാധനസമ്പത്തിന്റെ ക്ഷാമവും മൂലം 1337-ൽ കീഴടങ്ങി. ബൈസന്തിയൻ സൈനിക താവളത്തിലെ സേനക്കാർക്ക് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു പുറപ്പെട്ടുപോകാൻ അനുമതി നൽകി. ഏഷ്യാമൈനറിലെ (അനാതോലിയ) അവസാന പ്രധാന ബൈസന്തിയൻ കോട്ടകളിൽ ഒന്നായിരുന്നു നിക്കോമീഡിയ. അതിന്റെ വീഴ്ച പാശ്ചാത്യ അനാതോലിയയുടെ ഭൂരിഭാഗത്തുമുള്ള ബൈസന്തിയൻ നിയന്ത്രണത്തിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അവസാനം കുറിച്ചു. ഈ വിജയം ഒട്ടോമൻമാർക്ക് ബിതീനിയയിൽ തങ്ങളുടെ അധികാരം ഉറപ്പിക്കാനും ബോസ്പറസ് കടലിടുക്കിലേക്കു കൂടുതൽ വ്യാപിക്കാനും അനുവദിച്ചു. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം പിന്നീടായി, 1453-ൽ നടന്ന കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ ഒട്ടോമൻ വിജയം സാധ്യമാകുന്നതിലേക്കുള്ള ഒരു പ്രധാന പടിക്കല്ലായിരുന്നു ഇത്. ചെറിയ ഒട്ടോമൻ ബെയ്ലിക്കിനെ ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു പ്രാദേശിക ശക്തിയായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിയ ആദ്യകാല നിർണായക വിജയങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഈ നിരോധനം പലപ്പോഴും കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ദാനീയേൽ എട്ടാം അധ്യായം പതിനൊന്നാം വാക്യത്തിലെ “അവന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെ സ്ഥലം തകർത്തുകളയപ്പെട്ടു” എന്ന വാക്യം കൊൺസ്റ്റൻറൈന്റെ മുഖാന്തരം നിവൃത്തിയായി എന്ന് മുൻഗാമികൾ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി പഠിപ്പിച്ചു.

ഇവിടെ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന “വിശുദ്ധമന്ദിരം” റോമാ നഗരത്തിലുള്ള പാന്തിയോൻ ദേവാലയമായിരുന്നു; ആ ദേവാലയത്തിന്റെ “സ്ഥലം” റോമായിരുന്നു. ക്രി.വ. 330-ൽ തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ തലസ്ഥാനം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിലേക്കു മാറ്റുവാൻ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ റോമ “താഴെ എറിഞ്ഞുകളയപ്പെട്ടു.” പതിനൊന്നാം വാക്യം വെളിപ്പാട് പതിമൂന്നാം അധ്യായം രണ്ടാം വാക്യവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു; അതേ സംഭവത്തെയാണത് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നത്.

മഹാസർപ്പം പൗരാണിക റോമായിരുന്നു; പൗരാണിക റോം തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ “ആസനം” ക്രി.വ. 330-ൽ റോമൻ സഭയ്ക്ക് ഏല്പിച്ചു, കാരണം അത് തലസ്ഥാനം കിഴക്കോട്ടു മാറ്റി; അങ്ങനെ ഒരു അധികാരശൂന്യത അവശേഷിച്ചു, അതിനെ പാപ്പാസഭ സന്തോഷപൂർവ്വം പ്രയോജനപ്പെടുത്തി. ക്രി.വ. 330 മുതൽ 1453 വരെ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ രേഖ നാം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, കിഴക്കൻ റോമിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ റോത്തെ നിരസിച്ചതിനാൽ റോം നഗരം അപമാനിക്കപ്പെട്ടതായി നാം കാണുന്നു. ആ അപമാനം, പീഡനത്തിന്റെ ആദ്യത്തെ നൂറ്റിയമ്പത് വർഷങ്ങളുടെ സമാപ്തിയിൽ, ക്രി.വ. 782-ൽ ചക്രവർത്തിനി ഐറീന്റെ കാലത്ത് വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു. ആ രണ്ടാപമാനങ്ങളും അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ മുഖാന്തരം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെട്ടു.

വെളിപ്പാടിന്റെ ഒമ്പതാം അധ്യായത്തിലെ അഞ്ചാമത്തെയും ആറാമത്തെയും കാഹളങ്ങൾ കിഴക്കൻ റോമിന്റെ വീഴ്ചയുടെ വിശദാംശങ്ങൾ നല്കുന്നതോടൊപ്പം, ഇസ്ലാമിന്റെ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും കൂടി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജ്യങ്ങളുടെ “ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും” പഠിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് പ്രചോദനം നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു. ആ രാജ്യങ്ങൾക്ക് അവയുടെ പ്രത്യേക “ഉയർച്ചയെയും വീഴ്ചകളെയും” ബന്ധപ്പെട്ട തനതായ സ്വഭാവലക്ഷണങ്ങൾ ഉണ്ട്. യെഹൂദയുടെ വീഴ്ച യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള മൂന്ന് ആക്രമണങ്ങളാൽ സംഭവിച്ചു. എബ്രായർ ബാബിലോണിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; അവർ മൂന്ന് കല്പനകളുടെ കീഴിൽ മടങ്ങിവരും; അവയാണു 1798 മുതൽ 1844 വരെ ചരിത്രത്തിലേക്കു പ്രവേശിച്ച മൂന്ന് ദൂതന്മാരിലേക്കു നയിച്ച 2,300 വർഷങ്ങൾക്ക് ആരംഭം കുറിച്ചത്. ബാബിലോൺ ഒരു രാത്രിക്കുള്ളിൽ വീണു. റോം വിഘടിച്ചു; അതിന്റെ വിഘടനത്തിനുള്ളിൽ റോമിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങൾ പാശ്ചാത്യ റോമോ കിഴക്കൻ റോമോ എന്ന സ്ഥാനക്രമത്തിൽ മുന്നോട്ടുവെക്കപ്പെട്ടു. ദാനിയേൽ പതിനൊന്നിന്റെ ആദ്യ മൂന്നിലൊന്നിൽ പ്റ്റോളമീയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും സെല്യൂസിഡ് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെയും ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും പാപ്പരോമിന്റെ ഉയർച്ചയും വീഴ്ചയും മുൻരൂപീകരിക്കുന്നു. ആ സാക്ഷ്യം അലക്സാണ്ടറുടെയും ഗ്രീസിന്റെ പിരിച്ചുവിടലിന്റെയും കഥയുടെ നിഗമനം മാത്രമാണ്. റോമിനോടു വ്യത്യസ്തമായി, ഗ്രീസ് നാല് ഭാഗമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; ഒടുവിൽ അതു രണ്ടായി മാറി. റോം കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; അതിനുശേഷം പാശ്ചാത്യ റോം പ്രവാചകപരമായി മൂന്നായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടു; അത് റോമിന്റെ ത്രിവിധ ഭരണത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു. കിഴക്കൻ റോമിന്റെ കാര്യത്തിൽ, കോൺസ്റ്റന്റൈൻ തന്റെ രാജ്യം തന്റെ മൂന്ന് പുത്രന്മാർക്കു വിഭജിച്ചു. പാശ്ചാത്യവും കിഴക്കൻ റോമും യഥാക്രമം റോമൻ സഭയെയും റോമൻ രാഷ്ട്രത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സമാന്തരരേഖകളാണെന്നു വ്യക്തമാണ്. ആ ദ്വിവിഭജനത്തോടുകൂടി ഒരു തുടർ ത്രിവിഭജനവും ഉണ്ട്. ഗ്രീസ് നാലിൽ നിന്നു രണ്ടായി; ബാബിലോൺ ഒരു രാത്രി; യെഹൂദ മൂന്ന് ആക്രമണങ്ങൾ. ഇസ്ലാമിനോടുകൂടി, അവരുടെ “ഉയർച്ച” ഒരു “വിടുതൽ” ആയി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ “വീഴ്ച” ഒരു “നിയന്ത്രണം” ആകുന്നു.

330 മുതൽ 476 വരെയുള്ള പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ ക്രമേണ ഉണ്ടായ പതനം, 1798 മുതൽ ഞായറാഴ്ച നിയമം വരെയുള്ള യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിന്റെ ക്രമേണ ഉണ്ടായ പതനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. “330” എന്ന വർഷവും “1798” എന്ന വർഷവും ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ “നിയമിതകാലം” അഥവാ “അവസാനകാലം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന പ്രവാചക മൈൽക്കല്ലുകളാണ്. 330 പാശ്ചാത്യവും പൗരസ്ത്യവും ആയ റോമിന്റെ ആരംഭങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. ഇരുവിന്റെയും അവസാനം, ആരംഭത്തിൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ റോം നഗരത്തെ അപമാനിച്ചതുപോലെ, റോമൻ നേതാവിന്റെ അപമാനീകരണമാണ്. 476 ഒരു പ്രവാചകകാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനമായിരുന്നു; അതിലൂടെ റോമിന്റെ പ്രസിദ്ധമായ രാഷ്ട്രീയ ഘടന മൂന്ന് ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ എങ്ങനെ വിഘടിച്ചു എന്നത് അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. 330-ൽ നഗരം നിരസിക്കപ്പെട്ടതോടെ ആരംഭിച്ച ഒരു കാലഘട്ടത്തിന് പിന്നാലെ, അവരുടെ സമ്പൂർണ രാഷ്ട്രീയ ഘടനയുടെ അപമാനീകരണം വന്നു—പുരാതന റോമിന്റെ പ്രധാന അഭിമാനവിഷയമായിരുന്ന അവരുടെ മഹത്വമുള്ള റിപ്പബ്ലിക്ക് പൊളിച്ചെറിയപ്പെട്ടു; ഒടുവിൽ അത് 476-ൽ എത്തിച്ചേർന്നു, അന്നുമുതൽ യഥാർത്ഥ റോമൻ രക്തവംശത്തിൽപ്പെട്ട ഒരു ഭരണാധികാരിയും റോമിന്മേൽ ഇനി ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. 330-ാം വർഷത്തിൽ ആരംഭിക്കുന്ന റോമിന്റെ രണ്ട് രേഖകളും, ആ രണ്ട് രേഖകൾ പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്ന ഭാഗവും, അഞ്ച് മാസങ്ങളുള്ള രണ്ട് പ്രവാചക രേഖകളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. പാശ്ചാത്യ റോമിന്റെ രേഖ ക്രമേണ ഉണ്ടായ അപമാനീകരണത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പൗരസ്ത്യ റോമിന്റെ രേഖയും ക്രമേണ ഉണ്ടായ അപമാനീകരണത്തോടെ ആരംഭിക്കുകയും അവസാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; 1449-ൽ അവസാനത്തെ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ഭരിക്കാൻ അനുമതി അഭ്യർഥിച്ചതിൽ അത് സമാപിക്കുന്നു.

അവരുടെ മേൽ രാജാവായിരുന്നത് മുഹമ്മദായിരുന്നു; കാരണം ഒന്നാം വചനത്തിൽ അവൻ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ അവൻ മറ്റേതെങ്കിലും ഇസ്ലാമിക വ്യക്തിയല്ല; അവൻ രാജാവായ മുഹമ്മദ് തന്നെയാണ്; രാജാവ് എന്നാൽ ഒരു രാജ്യമാകുന്നു; ഇസ്ലാം മുഹമ്മദിന്റെ രാജ്യമാണ്.

9/11-ൽ അടിത്തട്ടില്ലാത്ത കുഴി തുറന്ന താക്കോൽ ഇസ്‌ലാമാണ്; ഞായറാഴ്ചാനിയമത്തിന്റെ സമയത്തും ആ അടിത്തട്ടില്ലാത്ത കുഴിയെ തുറക്കുന്നതും അതുതന്നെയാണ്. മുദ്രയിടുന്ന സമയത്തിന്റെ നടുവിൽ, ആഗോളത്വത്തിന്റെ ഡ്രാഗൺ-മൃഗവും അടിത്തട്ടില്ലാത്ത കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്തെത്തി.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഇനിയും മുന്നോട്ട് പോകും.