നാല്പതാം വചനത്തിന്റെ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രം - സംഖ്യ ഇരുപത്തിനാല്

ഇപ്പോൾ ഏതാനും ലേഖനങ്ങളായി നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന *ടെസ്റ്റിമോണീസ്*, അഞ്ചാം വാല്യത്തിലുള്ള ഈ ഭാഗത്തിൽ, യെഹെസ്കേൽ, യെശയ്യാവു, യോഹന്നാൻ എന്നിവർക്ക് നൽകിയിരുന്ന ആലയദർശനത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിയിച്ചുകൊടുക്കുന്നു:

ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ “ആവിന്റെ ഒമ്പതാം ദിവസം” എന്നർത്ഥമുള്ള തിഷാ ബ്’ആവ്, ക്രി.മു. 586-ൽ ബാബിലോണ്യർ ഒന്നാം ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചതിനെയും ക്രി.വ. 70-ൽ ടൈറ്റസ് രണ്ടാം ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചതിനെയും സ്മരിക്കുന്ന യഹൂദരുടെ ദിനമാണ്. ഈ രണ്ടു നാശങ്ങളും ഒരേ കലണ്ടർ തീയതിയിലായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്—ഹീബ്രു മാസമായ ആവിന്റെ ഒമ്പതാം ദിവസം (ഗ്രിഗോറിയൻ കലണ്ടർ പ്രകാരം സാധാരണയായി ജൂലൈയിലോ ഓഗസ്റ്റിലോ വരുന്നതാണ്). അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ “മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കളെ പരീക്ഷിക്കുന്ന സമയം” എന്നതോടു യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സമരൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന രണ്ട് നാശങ്ങളെയാണ് അവർ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പതിനാറാം വാക്യം ആ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തോടും ഒത്തുചേരുന്നു. യെഹെസ്‌കേലിൽ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ജ്ഞാനികളായും മൂഢങ്ങളായും ഉള്ള കന്യകമാരുടെ വേർതിരിവിനെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. യെഹെസ്‌കേൽ ബാബിലോണിൽ ഒരു തടവുകാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, അതേ വേർതിരിവ് കാണേണ്ടതിന്നു അത്ഭുതകരമായി യെരൂശലേമിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; അതു എട്ടാം അദ്ധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം വരെയാണ്.

എട്ടാം അധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം വരെയുള്ള നാല് അധ്യായങ്ങളും വേർതിരിവിന്റെ വിവരണമാണ്; യെഹെസ്കേൽ ഒമ്പതിനെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെടുമ്പോൾ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ്, അത് വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ അതേ മുദ്രയിടലാണെന്ന് മാത്രമല്ല, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ യെരൂശലേം ലാവൊദിക്ക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകം മുഴുവനും യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു വർഷവും അരവർഷവും നീണ്ടുനിന്ന നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ ഉപരോധം യെഹെസ്കേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ പ്രത്യേകമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മത്തായി ഇരുപത്തിനാലിൽ യേശു നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള പ്രയോഗം” അന്ത്യദിനങ്ങളിലാണ്. യെഹെസ്കേലിൽ ആ സത്യരേഖ ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു.

മറ്റ് ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യങ്ങളാലും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ തീയതിയില്‍, പതിനെട്ട് മാസത്തെ ഒരു നിരോധനം ആരംഭിച്ചു. ആ തീയതിയില്‍ യെഹെസ്കേലിന് വന്ന യഹോവയുടെ വചനം, കുതിര്‍ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പാത്രത്താലും തുടര്‍ന്നുള്ള മഹത്തായ അഗ്നിയാലും ദൃശ്യവല്‍ക്കരിക്കപ്പെട്ട രക്തപാതക നഗരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഉപമയായിരുന്നു. ആ ഉപമ വ്യക്തമായി യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ അധ്യായത്തില്‍ തന്നേ, ഒടുവില്‍ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ നശിപ്പിക്കാനിരുന്ന ആ നിരോധനം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി, യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രഹരത്താല്‍ മരണമടഞ്ഞ് സംസ്‌കരിക്കപ്പെടുന്നതും തുടര്‍ന്നുവരുന്നു.

അപ്പോൾ യെഹെസ്കേലിന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ജനങ്ങൾ ആ ഉപമയുടെയും അവന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്തിന്റെയും അർത്ഥം ചോദിച്ചു.

ഈ ഭാഗത്തിൽ എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയും വിശുദ്ധാലയവും രണ്ടും “നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ മോഹം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ബൈബിള്‍ ചരിത്രകാരന്മാര്‍ ആ നിരോധനം പതിനെട്ട് മാസം നീണ്ടുനിന്നതായി വ്യക്തമാക്കുന്നു; അതേസമയം സെസ്ത്യുസിന്റെയും ടൈറ്റസിന്റെയും നിരോധനങ്ങള്‍ ക്രി.വ. 66-ആം ആണ്ടുമുതല്‍ ക്രി.വ. 70-ആം ആണ്ടുവരെയായി നാല് വര്‍ഷം നീണ്ടുനിന്നു. സെസ്ത്യുസിന്റെ ആദ്യ നിരോധനത്തില്‍നിന്ന് നാശം വരെയുള്ള കാലത്തെ സൂക്ഷ്മമായി എണ്ണുകയാണെങ്കില്‍ അത് മൂന്നര വര്‍ഷമാണ്; എന്നാല്‍ ബൈബിളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതലായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന “ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന കണക്കുകൂട്ടല്‍” പ്രയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അത് നാല് വര്‍ഷമാകുന്നു. ഇരു കണക്കുകൂട്ടലുകളും സാധുവാണെന്ന് അറിയുന്നതിലൂടെ, സെസ്ത്യുസില്‍നിന്ന് ടൈറ്റസുവരെയുള്ള മൂന്നര വര്‍ഷവും അതുപോലെ നാല് വര്‍ഷവും നമുക്ക് കാണുവാന്‍ സാധിക്കുന്നു.

യെരൂശലേമിന്റെ രണ്ടു നാശങ്ങളിലും ഞങ്ങൾക്ക് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ഉണ്ടു; ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളുടെയും വിശദാംശങ്ങൾ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്നു പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു—അവിടെ ലാവൊദിക്യയെ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു തുപ്പിക്കളയപ്പെടുന്നു. നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ നിരോധനത്തിന്റെ ആരംഭം യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ മരണസമയത്ത്, യെഹെസ്കേൽ തുറന്നുവെച്ചു ദുഃഖിക്കരുതെന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്തെന്നാൽ അവൻ യെഹൂദന്മാർ ബന്ധിതരായി അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.

66 മുതൽ 70 വരെയുള്ള നാല് വർഷകാലത്തിന്റെ ആരംഭം, യെരൂശലേമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഓടിപ്പോകേണ്ടതിനുള്ള അടയാളമായിരുന്ന ശൂന്യതയുടെ മ്ളേച്ഛതയുടെ അടയാളത്താൽ ചിഹ്നിതമാകുന്നു.

പരസ്പരം വ്യക്തമായി ഒത്തുചേരുന്ന രണ്ട് വളഞ്ഞുമുറ്റലുകൾ ഉണ്ട്; ആ രണ്ടും വളഞ്ഞുമുറ്റലുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഓരോന്നിലും ഒരു “അടയാളം” ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണവും അതിനെ തുടർന്ന് താൻ ദുഃഖാചരണം അനുഷ്ഠിക്കാതിരുന്നതും എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് യെഹെസ്കേൽ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചശേഷം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തി:

യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്തിന്റെ അടയാളം യെരൂശലേമിന്റെയും ദേവാലയത്തിന്റെയും ഉടൻ വരാനിരുന്ന നാശത്തെയും അതിനെത്തുടർന്ന ബാബേലിലെ ബദ്ധവാസത്തെയും സൂചിപ്പിച്ച ഒന്നായിരുന്നു. ദാനിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യനാശത്തിന്റെ മ്ലേച്ഛതയുടെ അടയാളം ആ നാശത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാനുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇരുവിധ ഉപരോധങ്ങൾക്കും ആരംഭത്തിൽ ഒരു അടയാളമുണ്ട്.

വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പായി ഒരു പ്രവാചകോപരോധം ഉണ്ടായിരിക്കും; എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണം ലവോദിക്യക്കാരായ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ പൂർണ്ണമായി കടന്നുപോയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. എന്നാൽ, എസെക്കീയേൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രതീകവും, ഉപരോധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന കൊടിയുടെ പ്രതീകവും ആകുന്നു. ബാബിലോണിന്റെ ഉപരോധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ എസെക്കീയേൽ ആ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ കൊടിയാണ്; തുടക്കത്തിലുള്ള ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയുടെ അടയാളം റോമിന്റെ “അടയാളം” ആകുന്നു. ഒരു അടയാളം ആന്തരികമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; മറ്റൊന്ന് ബാഹ്യമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനെക്കുറിച്ചും. ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് കി.വ. 66-ആം ആണ്ടിൽ തീർച്ചയായും ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അടയാളം റോം ആയിരുന്നു. ബാബിലോണിന്റെ നാശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അടയാളം എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന വർഗ്ഗമാണ് റോം; ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ അടയാളമാണ് എസെക്കീയേൽ.

ആദ്യത്തെ നിരോധനം പതിനെട്ട് മാസം നീണ്ടുനിന്നു; രണ്ടാമത്തെ നിരോധനം നാലു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു. ഈ രണ്ടുനിരോധനങ്ങൾക്കും അവയുടെ “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള” നിവർത്തി അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ ഈ രണ്ടുനിരോധനങ്ങളും വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായം പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ കാണുന്ന മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും എന്ന പ്രവചനത്തോടു നേരിട്ടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായം, പത്താം വാക്യത്തിലെ അഞ്ചു മാസങ്ങളുടെ ആരംഭം, മുപ്പത്തെട്ട് എന്ന സംഖ്യയോടു ബന്ധപ്പെട്ടതുമായ ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഉദയം തിരിച്ചറിയിച്ചുതന്നതുമായ നാലു വർഷത്തെ ഒരു നിരോധനത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന മുപ്പത്തെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തെ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നാലു വർഷത്തെ നിരോധനത്തിന്, (അഞ്ചു മാസം) നൂറ്റമ്പത് വർഷങ്ങൾ അവസാനിക്കുകയും മുന്നൂറ്റിത്തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആരംഭിച്ച ചരിത്രത്തിൽ അതിന്റെ സമാന്തരഘടകം കാണപ്പെടുന്നു. അത് 1449 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ചു; നാല് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇസ്‌ലാം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെതിരെ അമ്പത്തഞ്ച് ദിവസത്തെ ഒരു നിരോധനം കൊണ്ടുവന്നു; അത് 1453 മേയ് 29-ന് അവസാനിച്ചു.

1449 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച കാലപ്രവചനം 1844 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് സമാപിച്ചപ്പോൾ, 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നാലുവർഷകാലം 1333 മുതൽ 1337 വരെ ഉണ്ടായ നാലുവർഷ ഉപരോധത്തോടും, 1449 മുതൽ 1453 വരെ ഉള്ള നാലുവർഷകാലത്തോടും ഒത്തുചേർന്നു. ഒരേ പ്രവാചക രേഖയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങളായിരിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് സാക്ഷികളും, 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഉണ്ടായ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും പ്രസ്ഥാനം മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക നാലുവർഷകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് സാക്ഷികളും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ഒരു നാലുവർഷ ഉപരോധത്തിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാകുന്നു. ആ നാലുവർഷകാലം 66-ലും 70-ലും യെരൂശലേമിലെ ഉപരോധങ്ങളാൽ കൂടി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.

ക്രി.വ. 66-ൽ സെസ്റ്റിയൂസ് ആരംഭിച്ച നാല് വർഷത്തെ വളയലും, തുടർന്ന് ക്രി.വ. 70-ൽ ടൈറ്റസ് അതിന് അറുതി വരുത്തിയതും, നാല് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവിന് ഒരു ആൽഫാ ചിഹ്നവും ഒരു ഒമേഗാ ചിഹ്നവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതേ കാലയളവ് മൂന്നര വർഷമായി കൂടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതും, പാപ്പൽ റോം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചിരുന്ന മൂന്നര പ്രവാചകവർഷങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

സെസ്റ്റിയസിന്റെ ആൽഫാ ചിഹ്നത്തിൽ നിന്ന് ടൈറ്റസിന്റെ ഒമേഗാ ചിഹ്നം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ ഞാൻ “inclusive” എന്നതും “exclusive” എന്നതുമായ രണ്ടുതരം കണക്കെടുപ്പുകളും പ്രയോഗിക്കുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട അത്യന്താപേക്ഷിതമായ കാര്യമാണ്. ഇതിലൂടെ ഒരു ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ സമയം പ്രയോഗിക്കുന്ന രണ്ടു രീതികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. യേശു കൈസര്യ-ഫിലിപ്പി (Panium) സന്ദർശിച്ചതിനും അവൻ രൂപാന്തരീകരണപർവതത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തതിനും ഇടയിലുള്ള സമയത്തെ നാം പരിഗണിച്ചപ്പോൾ (അനേകം ലേഖനങ്ങൾ മുമ്പ്) ഈ ബൈബിള്‍ സിദ്ധാന്തം ഇതിനകം തന്നെ നാം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു ബൈബിള്‍ എഴുത്തുകാർ ആറു ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; ഒരുവൻ എട്ട് ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന് അന്ത്യദിനങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള” പ്രയോഗമുണ്ട്; ആ നാശം ബാബിലോണും റോമും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളാണ്. ഈ രണ്ടു സാക്ഷികളും പരസ്പരം ഒത്തുചേരുന്നുവെങ്കിലും, സത്യത്തെ കൂടുതൽ ഊന്നിപ്പറയുന്നതിനായി വ്യത്യസ്തവും അനിവാര്യവുമായ പ്രവാചക സവിശേഷതകൾ അവ നൽകുന്നു. റോമിന്റെ ഉപരോധം (66 മുതൽ 70 വരെ) നാല് വർഷമായിരുന്നു; അതു മൂന്നര വർഷത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നര വർഷം, പൗരാണികതയും പാപ്പാസ്വാധീനവും രണ്ടും നിർവഹിച്ച വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെയും സൈന്യത്തിന്റെയും ചവിട്ടിമെതിക്കൽ എന്ന ആശയവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. റോമിന്റെ ഉപരോധത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യമായ മൂന്നര വർഷങ്ങളാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, പാപ്പാസ്വാധീനത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലും പ്രതീകാത്മകമായ മൂന്നര വർഷത്തേക്കായിരുന്നു.

ആ നാല് വർഷത്തെ നിരോധനവും ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെയും അതിനുശേഷം ആദ്യവും രണ്ടാമത്തെയും പിന്നെ മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാല് വർഷകാലഘട്ടങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെടുന്നു. സെസ്റ്റിയസിൽ നിന്ന് ടൈറ്റസിലേക്കുള്ള ചരിത്രം പാപ്പൽ റോമിന്റെ ചക്രത്തോടും ഇസ്‌ലാമിന്റെ ചക്രത്തോടും കൂടിച്ചേരുന്നു. റോമിന്റെ ചക്രവും സെസ്റ്റിയസിന്റെയും ടൈറ്റസിന്റെയും മൂന്നര വർഷവും പാപ്പൽ റോമിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ മൂന്നര വർഷങ്ങളുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു; അങ്ങനെ വിജാതീയ റോമും പാപ്പൽ റോമും എന്ന രണ്ട് സത്തകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇസ്‌ലാമിന്റെ ചക്രം അതേ ചരിത്രത്തിലൂടെയാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അത് നാല് വർഷങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ ചരിത്രത്തിലെ റോമിന്റെ ചക്രത്തോടുള്ളതുപോലെ തന്നേ, ഇസ്‌ലാം ഇസ്‌ലാമിന്റെ ചക്രത്തിന് അധീനമായ രണ്ടാമത്തെ ഒരു ശക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—അതായത് അഡ്വെന്റിസം. മൂന്നര വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം റോമിനെ അതിന്റെ ഇരു ഘട്ടങ്ങളിലുമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നാല് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം ഇസ്‌ലാമിനെയും അഡ്വെന്റിസത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിജാതീയ റോമിനെയും പാപ്പൽ റോമിനെയും പ്രവചനപരമായി വേർതിരിക്കാനാകാത്തതുപോലെ, ഇസ്‌ലാമിനെയും അഡ്വെന്റിസത്തെയും വേർതിരിക്കാനാകില്ല.

ഇത് പ്രവാചകപരമായി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, ബാബിലോന്റെ വളയത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ പതിനെട്ട് മാസത്തെ വളയത്തിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ കാലത്തിന്റെ രണ്ട് ബോധ്യങ്ങൾ കാണപ്പെടേണ്ടതാണെന്നതാണ്. റോമിന്റെ കൈവശം കൊണ്ടുവന്ന വളയത്തിൽ കാലത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രതിനിധാനങ്ങൾ ഉള്ളത്, നെബൂഖദ്‌നേസർ കൊണ്ടുവന്ന വളയത്തിലും പ്രവാചകപരമായി കാലത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രതിനിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ പതിനെട്ട് മാസത്തെ വളയം ഒന്നര വർഷത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടാം. പതിനെട്ട് മാസം ഒന്നര വർഷമാണ്; ഒന്നരയെ 1.5 വർഷം എന്നു പ്രകടിപ്പിക്കാം. നെബൂഖദ്‌നേസറിന്റെ വളയം പതിനെട്ട് മാസവും അതോടൊപ്പം ഒന്ന് ദശാംശം അഞ്ച് (1.5) വർഷവും ആയിരുന്നു.

പതിനെട്ട് മാസം യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; 1.5 വർഷം ഇസ്ലാമിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിനെട്ട് മാസങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക കണക്കുകൂട്ടലിന്റെ ചക്രം ബാബിലോണിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മറ്റൊരു പ്രവചനാത്മക കണക്കുകൂട്ടലിന്റെ ചക്രം ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 1.5 വർഷത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിലേക്ക് നാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരുന്നു എന്നതിനുള്ള വിശദീകരണം ഇതുവരെ നാം അവതരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; എന്നാൽ റോമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനാത്മക ചക്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട്, (പൗരാണികവും പാപ്പാസംബന്ധിയും ആയ ഇരുവരുമായും), റோம் വരുത്തിയ നാശത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഈ രണ്ടു കാലകണക്കുകളും, മറ്റേ കണക്കുകൂട്ടൽ ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവചനാത്മക ചക്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുമാണ് എന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടണം. ഈ സവിശേഷതകൾ യെരൂശലേമിന്റെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ നാശങ്ങളിലൊക്കെയും കാണപ്പെടുന്നു.

സെസ്ത്യുസും ടൈറ്റസും ബന്ധപ്പെട്ട യെരൂശലേമിന്റെ നാലുവർഷത്തെ നിരോധനം, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ഇസ്ലാമിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെ പ്രതീകീകരിച്ച നാലുവർഷത്തെ ഒരു നിരോധനത്തിൽ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രവാചകപരമ്പരയുടെ സമാപ്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ പരമ്പരയിലെ അന്തിമ നാലുവർഷകാലഘട്ടം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ കാര്യങ്ങൾ തുടരാം.