In the passage from Testimonies¸ volume five, which we have been considering for a few articles now; we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:
ഇപ്പോൾ ഏതാനും ലേഖനങ്ങളായി നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന *ടെസ്റ്റിമോണീസ്*, അഞ്ചാം വാല്യത്തിലുള്ള ഈ ഭാഗത്തിൽ, യെഹെസ്കേൽ, യെശയ്യാവു, യോഹന്നാൻ എന്നിവർക്ക് നൽകിയിരുന്ന ആലയദർശനത്തെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് അറിയിച്ചുകൊടുക്കുന്നു:
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”
“ഈ പാഠങ്ങൾ നമ്മുടെ ഉപകാരത്തിനായുള്ളവയാണ്. നമ്മുടെ വിശ്വാസം ദൈവത്തിൽ ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തേണ്ടതുണ്ട്; കാരണം മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കളെ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു കാലം നമ്മുടെ മുമ്പിൽ തന്നെയുണ്ട്. ഒലിവുമലയിൽ ക്രിസ്തു തന്റെ രണ്ടാം വരവിന് മുമ്പായി സംഭവിക്കേണ്ട ഭയാനക ന്യായവിധികളെ വിവരിച്ചു: ‘നിങ്ങൾ യുദ്ധങ്ങളെയും യുദ്ധങ്ങളുടെ വർത്തമാനങ്ങളെയും കുറിച്ച് കേൾക്കും.’ ‘ജാതി ജാതിക്കെതിരെയും രാജ്യത്വം രാജ്യത്വത്തിനെതിരെയും എഴുന്നേൽക്കും; പല ഇടങ്ങളിലും ക്ഷാമങ്ങളും മഹാമാരികളും ഭൂകമ്പങ്ങളും ഉണ്ടാകും. ഇവയൊക്കെയും വ്യസനങ്ങളുടെ ആരംഭം ആകുന്നു.’ ഈ പ്രവചനങ്ങൾ യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിൽ ഭാഗികമായ നിറവേറ്റൽ പ്രാപിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, അവയ്ക്ക് അന്ത്യകാലത്തോടാണ് കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള പ്രയോഗമുള്ളത്.”
The Ninth of Av
ആവിന്റെ ഒമ്പതാം ദിവസം
Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destruction's occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.
ഹീബ്രു ഭാഷയിൽ “ആവിന്റെ ഒമ്പതാം ദിവസം” എന്നർത്ഥമുള്ള തിഷാ ബ്’ആവ്, ക്രി.മു. 586-ൽ ബാബിലോണ്യർ ഒന്നാം ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചതിനെയും ക്രി.വ. 70-ൽ ടൈറ്റസ് രണ്ടാം ദേവാലയം നശിപ്പിച്ചതിനെയും സ്മരിക്കുന്ന യഹൂദരുടെ ദിനമാണ്. ഈ രണ്ടു നാശങ്ങളും ഒരേ കലണ്ടർ തീയതിയിലായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്—ഹീബ്രു മാസമായ ആവിന്റെ ഒമ്പതാം ദിവസം (ഗ്രിഗോറിയൻ കലണ്ടർ പ്രകാരം സാധാരണയായി ജൂലൈയിലോ ഓഗസ്റ്റിലോ വരുന്നതാണ്). അവസാന ദിവസങ്ങളിൽ “മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കളെ പരീക്ഷിക്കുന്ന സമയം” എന്നതോടു യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തെ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് സമരൂപപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ചാ നിയമത്തെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്ന രണ്ട് നാശങ്ങളെയാണ് അവർ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.
Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapter eight through eleven.
ദാനിയേൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായത്തിലെ പതിനാറാം വാക്യം ആ ഞായറാഴ്ച നിയമത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതു നാല്പത്തൊന്നാം വാക്യത്തോടും ഒത്തുചേരുന്നു. യെഹെസ്കേലിൽ, യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ സമയത്ത് ജ്ഞാനികളായും മൂഢങ്ങളായും ഉള്ള കന്യകമാരുടെ വേർതിരിവിനെ ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നതിനായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. യെഹെസ്കേൽ ബാബിലോണിൽ ഒരു തടവുകാരനായിരിക്കുമ്പോൾ, അതേ വേർതിരിവ് കാണേണ്ടതിന്നു അത്ഭുതകരമായി യെരൂശലേമിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെട്ടു; അതു എട്ടാം അദ്ധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അദ്ധ്യായം വരെയാണ്.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.
ആറാം ആണ്ടിൽ, ആറാം മാസത്തിൽ, മാസത്തിന്റെ അഞ്ചാം ദിവസത്തിൽ, ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കയും യെഹൂദയുടെ മൂപ്പന്മാർ എന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ കർത്താവായ യഹോവയുടെ കൈ എന്റെ മേൽ വന്നു. അപ്പോൾ ഞാൻ നോക്കി; അഗ്നിയുടെ ദൃശ്യമെന്നോണം ഒരു സാദൃശ്യം കാണപ്പെട്ടു: അവന്റെ അരയുടെ രൂപത്തിൽനിന്ന് കീഴോട്ടു അഗ്നി; അവന്റെ അരയിൽനിന്ന് മുകളോട്ടു പ്രകാശത്തിന്റെ ദൃശ്യം, ആമ്പറിന്റെ വർണംപോലെ. അവൻ കൈയുടെ രൂപമൊന്നു നീട്ടി, എന്റെ തലമുടിയിലെ ഒരു ചുരുള് പിടിച്ചു; ആത്മാവ് എന്നെ ഭൂമിയുടെയും ആകാശത്തിന്റെയും മദ്ധ്യേക്കു ഉയർത്തി, ദൈവത്തിന്റെ ദർശനങ്ങളിൽ എന്നെ യെരൂശലേമിലേക്കു, വടക്കോട്ടു നോക്കുന്ന അകത്തെ വാതിലിന്റെ കവാടത്തിങ്കൽ കൊണ്ടുപോയി; അവിടെ അസൂയ ഉണർത്തുന്ന അസൂയയുടെ വിഗ്രഹത്തിന്റെ ഇരിപ്പിടം ഉണ്ടായിരുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 8:1–3.
The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.
എട്ടാം അധ്യായം മുതൽ പതിനൊന്നാം അധ്യായം വരെയുള്ള നാല് അധ്യായങ്ങളും വേർതിരിവിന്റെ വിവരണമാണ്; യെഹെസ്കേൽ ഒമ്പതിനെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായപ്പെടുമ്പോൾ സിസ്റ്റർ വൈറ്റ്, അത് വെളിപ്പാട് ഏഴാം അധ്യായത്തിലെ അതേ മുദ്രയിടലാണെന്ന് മാത്രമല്ല, അന്ത്യദിവസങ്ങളിൽ യെരൂശലേം ലാവൊദിക്ക്യയിലെ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതാണെന്നും തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’
സ്വന്തം ആത്മീയ അധഃപതനത്തെക്കുറിച്ച് ദുഃഖം അനുഭവിക്കാത്തവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ പാപങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കാത്തവരുമായ വർഗ്ഗം ദൈവത്തിന്റെ മുദ്രയില്ലാതെ വിടപ്പെടും. കർത്താവ് തന്റെ ദൂതന്മാരെ, കൈകളിൽ സംഹാരായുധങ്ങളുള്ള പുരുഷന്മാരെ, ഇപ്രകാരം കല്പിക്കുന്നു: “നഗരത്തിൽ അവന്റെ പിന്നാലെ ചെന്നു സംഹരിപ്പിൻ; നിങ്ങളുടെ കണ്ണ് ക്ഷമിക്കരുത്; നിങ്ങൾ കരുണ കാണിക്കയും അരുത്; വൃദ്ധന്മാരെയും യുവാക്കളെയും, കന്യകമാരെയും, ചെറിയ കുട്ടികളെയും, സ്ത്രീകളെയും പൂർണ്ണമായി വധിപ്പിൻ; എന്നാൽ അടയാളമുള്ള ഒരാളുടെയും അടുക്കൽ ചെല്ലരുത്; എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽനിന്നു ആരംഭിപ്പിൻ. അപ്പോൾ അവർ ആലയത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന വൃദ്ധന്മാരിൽനിന്നു ആരംഭിച്ചു.”
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.
“ഇവിടെ നാം കാണുന്നത് സഭ—കർത്താവിന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം—ആയിരുന്നു ദൈവക്രോധത്തിന്റെ പ്രഹരം ആദ്യം അനുഭവിച്ചത് എന്നതാണ്. ദൈവം മഹത്തായ വെളിച്ചം നല്കിയിരുന്നതും ജനത്തിന്റെ ആത്മീയ താൽപര്യങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരായി നിലകൊണ്ടിരുന്നതുമായ പുരാതനപുരുഷന്മാർ തങ്ങൾക്ക് ഏല്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസം ദ്രോഹിച്ചു. മുൻകാലങ്ങളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ അത്ഭുതങ്ങളെയും ദൈവശക്തിയുടെ വ്യക്തമായ പ്രകാശനത്തെയും നാം പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല എന്ന നിലപാട് അവർ സ്വീകരിച്ചു. കാലങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു. ഈ വാക്കുകൾ അവരുടെ അവിശ്വാസത്തെ ബലപ്പെടുത്തുന്നു; അവർ പറയുന്നു: കർത്താവ് നന്മ ചെയ്യുകയില്ല, ദോഷവും ചെയ്യുകയില്ല. ന്യായവിധിയോടെ തന്റെ ജനത്തെ സന്ദർശിക്കേണ്ടത്ര അവൻ അത്രയും കരുണാവാനല്ല. ഇങ്ങനെ ‘സമാധാനവും സുരക്ഷയും’ എന്നതാണ് വീണ്ടും ഒരിക്കലും തങ്ങളുടെ ശബ്ദം കാഹളത്തെപ്പോലെ ഉയർത്തി ദൈവജനത്തിന്നു അവരുടെ ലംഘനങ്ങളും യാക്കോബിന്റെ ഗൃഹത്തിന്നു അവരുടെ പാപങ്ങളും കാണിച്ചുതരാത്ത മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ഘോഷം. കുരയ്ക്കാത്ത ഈ മൂകശ്വാനങ്ങളാണ് അപമാനിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ നീതിയുള്ള പ്രതികാരം അനുഭവിക്കുന്നത്. പുരുഷന്മാരും കന്യകമാരും ചെറുകുട്ടികളും ഒക്കെയും ഒരുമിച്ചു നശിച്ചുപോകുന്നു.”
“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.
“വിശ്വസ്തന്മാർ നെടുവീർപ്പോടെ വിലപിച്ചും കരഞ്ഞും കൊണ്ടിരുന്നതായിരുന്ന അശുദ്ധികൾ പരിമിതമായ മനുഷ്യകണ്ണുകൾക്ക് ഗ്രഹിക്കാനായതെല്ലാം മാത്രമായിരുന്നു; എന്നാൽ അതിലേക്കാൾ എത്രയും ദുഷ്ടമായ പാപങ്ങൾ, നിർമലനും വിശുദ്ധനുമായ ദൈവത്തിന്റെ അസൂയയെ ഉണർത്തിയവ, വെളിപ്പെടാതെയിരുന്നു. ഹൃദയങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്ന മഹാനായവൻ അധർമ്മപ്രവർത്തകർ രഹസ്യമായി ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും അറിയുന്നു. ഈ വ്യക്തികൾ തങ്ങളുടെ വഞ്ചനകളിൽ സുരക്ഷിതരെന്ന തോന്നലിലേക്കു വരികയും, അവന്റെ ദീർഘക്ഷമ നിമിത്തം ‘യഹോവ കാണുന്നില്ല’ എന്നു പറയുകയും, പിന്നെ അവൻ ഭൂമിയെ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നോണം പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവൻ അവരുടെ കപടഭക്തിയെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരും; അവർ അതീവ ജാഗ്രതയോടെ മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന ആ പാപങ്ങളെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിൽ തുറന്നുകാട്ടുകയും ചെയ്യും.”
“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.
“പദവിയിലെ ഉന്നതത്വമോ, മഹത്വമോ, ലോകീയ ജ്ഞാനമോ, വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഏതെങ്കിലും സ്ഥാനമോ, മനുഷ്യരെ അവരുടെ സ്വന്തം വഞ്ചകഹൃദയങ്ങൾക്ക് വിട്ടുകൊടുത്താൽ സിദ്ധാന്തത്തെ ബലിയർപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയില്ല. യോഗ്യരുമ് നീതിമാന്മാരുമായെന്നു കണക്കാക്കപ്പെട്ടവരാണ് വിശ്വാസത്യാഗത്തിൽ മുഖ്യപ്രേരകരും, അനാസ്ഥയിലും ദൈവത്തിന്റെ കൃപകളുടെ ദുരുപയോഗത്തിലും മാതൃകകളുമായിത്തീരുന്നത്. അവരുടെ ദുഷ്ടമായ പ്രവൃത്തിപഥം അവൻ ഇനി സഹിക്കയില്ല; തന്റെ ക്രോധത്തിൽ അവൻ അവരോടു കരുണയില്ലാതെ ഇടപെടുന്നു.”
“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
“വലിയ വെളിച്ചം ലഭിച്ചവരിൽ നിന്നും, മറ്റുള്ളവർക്കു ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുമ്പോൾ വചനത്തിന്റെ ശക്തി അനുഭവിച്ചവരിൽ നിന്നും, കർത്താവ് തന്റെ സാന്നിധ്യം പിൻവലിക്കുന്നത് മടിച്ചുകൊണ്ടാണ്. അവർ ഒരിക്കൽ അവന്റെ വിശ്വസ്ത ദാസന്മാരായിരുന്നു; അവന്റെ സാന്നിധ്യവും മാർഗ്ഗനിർദേശവും ലഭിച്ച അനുഗ്രഹീതരായിരുന്നു. എന്നാൽ അവർ അവനിൽ നിന്നു പിന്മാറി, മറ്റുള്ളവരെ തെറ്റിലേക്കു നയിച്ചു; അതുകൊണ്ടു അവർ ദൈവിക അനുകൂലതയില്ലായ്മയുടെ കീഴിൽ വരുത്തപ്പെടുന്നു.” Testimonies, volume 5, 211, 212.
The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.
യെഹെസ്കേൽ പുസ്തകം മുഴുവനും യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു വർഷവും അരവർഷവും നീണ്ടുനിന്ന നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ ഉപരോധം യെഹെസ്കേലിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിൽ പ്രത്യേകമായി അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ മത്തായി ഇരുപത്തിനാലിൽ യേശു നൽകിയ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള പ്രയോഗം” അന്ത്യദിനങ്ങളിലാണ്. യെഹെസ്കേലിൽ ആ സത്യരേഖ ഇരുപത്തിനാലാം അധ്യായത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു.
January 15, 588 BC
ക്രി.മു. 588 ജനുവരി 15
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.
വീണ്ടും ഒമ്പതാം ആണ്ടിൽ, പത്താം മാസത്തിൽ, മാസത്തിന്റെ പത്താം ദിവസത്തിൽ യഹോവയുടെ അരുളപ്പാട് എനിക്കുണ്ടായി: മനുഷ്യപുത്രാ, ഈ ദിവസത്തിന്റെ പേർ, അതേ ഈ ദിവസത്തിന്റെ പേർ തന്നേ, എഴുതിവെക്കുക; ബാബേൽരാജാവ് ഈ അതേ ദിവസത്തിൽ യെരൂശലേമിനെതിരേ പടയൊരുക്കിയിരിക്കുന്നു. യെഹെസ്കേൽ 24:1, 2.
On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.
മറ്റ് ബൈബിള് സാക്ഷ്യങ്ങളാലും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഈ തീയതിയില്, പതിനെട്ട് മാസത്തെ ഒരു നിരോധനം ആരംഭിച്ചു. ആ തീയതിയില് യെഹെസ്കേലിന് വന്ന യഹോവയുടെ വചനം, കുതിര്ന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പാത്രത്താലും തുടര്ന്നുള്ള മഹത്തായ അഗ്നിയാലും ദൃശ്യവല്ക്കരിക്കപ്പെട്ട രക്തപാതക നഗരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഉപമയായിരുന്നു. ആ ഉപമ വ്യക്തമായി യെരൂശലേമിന്മേലുള്ള ന്യായവിധിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ അധ്യായത്തില് തന്നേ, ഒടുവില് വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ നശിപ്പിക്കാനിരുന്ന ആ നിരോധനം ആരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി, യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു പ്രഹരത്താല് മരണമടഞ്ഞ് സംസ്കരിക്കപ്പെടുന്നതും തുടര്ന്നുവരുന്നു.
Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.
യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടും എന്നോടു വന്നു: മനുഷ്യപുത്രാ, ഇതാ, ഞാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ മോഹത്തെ ഒരു പ്രഹരത്തിൽ നിന്നിൽനിന്നു എടുത്തുകളയുന്നു; എങ്കിലും നീ വിലപിക്കരുത്, കരയരുത്, നിന്റെ കണ്ണീർ ഒഴുകരുത്. നിശ്ശബ്ദമായി നിലവിളി അടക്കുക; മരിച്ചവന്നു വേണ്ടി ദുഃഖാചരണം നടത്തരുത്; നിന്റെ ശിരോവസ്ത്രം തലയിൽ കെട്ടിക്കൊൾക, ചെരിപ്പ് കാൽക്കൽ ഇടുക, അധരം മൂടരുത്, മനുഷ്യരുടെ അപ്പം തിന്നരുത്. അങ്ങനെ ഞാൻ രാവിലേ ജനങ്ങളോടു സംസാരിച്ചു; സായാഹ്നത്തിൽ എന്റെ ഭാര്യ മരിച്ചുപോയി; പിന്നെ ഞാൻ കൽപ്പിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ രാവിലെ ചെയ്തു. യെഹെസ്കേൽ 24:15–18.
Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.
അപ്പോൾ യെഹെസ്കേലിന്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ജനങ്ങൾ ആ ഉപമയുടെയും അവന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്തിന്റെയും അർത്ഥം ചോദിച്ചു.
And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.
അപ്പോൾ ജനങ്ങൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു: നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നതു ഞങ്ങൾക്കു എന്തെന്നു ഞങ്ങളോടു അറിയിക്കയില്ലയോ? അപ്പോൾ ഞാൻ അവർക്കു ഉത്തരം പറഞ്ഞു: യഹോവയുടെ അരുളപ്പാടു എനിക്കുണ്ടായി, ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്തു: യിസ്രായേൽഗൃഹത്തോടു പറക: യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, നിങ്ങളുടെ ബലത്തിന്റെ മഹത്വവും നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകളുടെ വാഞ്ഛയും നിങ്ങളുടെ ആത്മാവു കരുണയോടെ നോക്കുന്ന വസ്തുവുമായ എന്റെ വിശുദ്ധമന്ദിരം ഞാൻ അശുദ്ധമാക്കും; നിങ്ങൾ വിട്ടുപോയിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ പുത്രന്മാരും നിങ്ങളുടെ പുത്രിമാരും വാളാൽ വീഴും. യെഹെസ്കേൽ 24:19–21.
Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four-years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.
ഈ ഭാഗത്തിൽ എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയും വിശുദ്ധാലയവും രണ്ടും “നിന്റെ കണ്ണുകളുടെ മോഹം” എന്നു തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ബൈബിള് ചരിത്രകാരന്മാര് ആ നിരോധനം പതിനെട്ട് മാസം നീണ്ടുനിന്നതായി വ്യക്തമാക്കുന്നു; അതേസമയം സെസ്ത്യുസിന്റെയും ടൈറ്റസിന്റെയും നിരോധനങ്ങള് ക്രി.വ. 66-ആം ആണ്ടുമുതല് ക്രി.വ. 70-ആം ആണ്ടുവരെയായി നാല് വര്ഷം നീണ്ടുനിന്നു. സെസ്ത്യുസിന്റെ ആദ്യ നിരോധനത്തില്നിന്ന് നാശം വരെയുള്ള കാലത്തെ സൂക്ഷ്മമായി എണ്ണുകയാണെങ്കില് അത് മൂന്നര വര്ഷമാണ്; എന്നാല് ബൈബിളില് ഏറ്റവും കൂടുതലായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന “ഉള്ക്കൊള്ളുന്ന കണക്കുകൂട്ടല്” പ്രയോഗിക്കുമ്പോള് അത് നാല് വര്ഷമാകുന്നു. ഇരു കണക്കുകൂട്ടലുകളും സാധുവാണെന്ന് അറിയുന്നതിലൂടെ, സെസ്ത്യുസില്നിന്ന് ടൈറ്റസുവരെയുള്ള മൂന്നര വര്ഷവും അതുപോലെ നാല് വര്ഷവും നമുക്ക് കാണുവാന് സാധിക്കുന്നു.
We have two witnesses of the Sunday law in the two destruction's of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.
യെരൂശലേമിന്റെ രണ്ടു നാശങ്ങളിലും ഞങ്ങൾക്ക് ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികൾ ഉണ്ടു; ആ രണ്ടു ചരിത്രങ്ങളുടെയും വിശദാംശങ്ങൾ ഉടൻ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന്നു പ്രയോഗിക്കപ്പെടേണ്ടതാകുന്നു—അവിടെ ലാവൊദിക്യയെ കർത്താവിന്റെ വായിൽനിന്നു തുപ്പിക്കളയപ്പെടുന്നു. നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ നിരോധനത്തിന്റെ ആരംഭം യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്താൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവളുടെ മരണസമയത്ത്, യെഹെസ്കേൽ തുറന്നുവെച്ചു ദുഃഖിക്കരുതെന്നു കല്പിക്കപ്പെട്ടു; എന്തെന്നാൽ അവൻ യെഹൂദന്മാർ ബന്ധിതരായി അടിമത്തത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോകപ്പെടുന്നതിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു.
The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.
66 മുതൽ 70 വരെയുള്ള നാല് വർഷകാലത്തിന്റെ ആരംഭം, യെരൂശലേമിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഓടിപ്പോകേണ്ടതിനുള്ള അടയാളമായിരുന്ന ശൂന്യതയുടെ മ്ളേച്ഛതയുടെ അടയാളത്താൽ ചിഹ്നിതമാകുന്നു.
When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.
അതിനാൽ, ദാനിയേൽ പ്രവാചകൻ മുഖാന്തരം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ട ശൂന്യതയുടെ മ്ളേച്ഛത വിശുദ്ധസ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്നതു നിങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ, (വായിക്കുന്നവൻ ഗ്രഹിക്കട്ടെ:) അപ്പോൾ യെഹൂദ്യയിലെ ഉള്ളവർ പർവ്വതങ്ങളിലേക്കു ഔടിപ്പോകട്ടെ. മത്തായി 24:15,16.
Two sieges that clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explains what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:
പരസ്പരം വ്യക്തമായി ഒത്തുചേരുന്ന രണ്ട് വളഞ്ഞുമുറ്റലുകൾ ഉണ്ട്; ആ രണ്ടും വളഞ്ഞുമുറ്റലുകളുടെ ആരംഭത്തിൽ ഓരോന്നിലും ഒരു “അടയാളം” ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. തന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണവും അതിനെ തുടർന്ന് താൻ ദുഃഖാചരണം അനുഷ്ഠിക്കാതിരുന്നതും എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചതെന്ന് യെഹെസ്കേൽ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചശേഷം ഇങ്ങനെ രേഖപ്പെടുത്തി:
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.
അതുകൊണ്ടു യേഹെസ്കേൽ നിങ്ങൾക്കു ഒരു അടയാളമാകുന്നു; അവൻ ചെയ്തതൊക്കെയും പോലെ നിങ്ങൾ ചെയ്യും; ഇതു സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ കർത്താവായ യഹോവ ആകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിയും. യേഹെസ്കേൽ 24:24.
The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.
യെഹെസ്കേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണത്തിന്റെ അടയാളം യെരൂശലേമിന്റെയും ദേവാലയത്തിന്റെയും ഉടൻ വരാനിരുന്ന നാശത്തെയും അതിനെത്തുടർന്ന ബാബേലിലെ ബദ്ധവാസത്തെയും സൂചിപ്പിച്ച ഒന്നായിരുന്നു. ദാനിയേൽ പ്രസ്താവിച്ച ശൂന്യനാശത്തിന്റെ മ്ലേച്ഛതയുടെ അടയാളം ആ നാശത്തിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടുവാനുള്ള ഒരു മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു; എന്നാൽ ഇരുവിധ ഉപരോധങ്ങൾക്കും ആരംഭത്തിൽ ഒരു അടയാളമുണ്ട്.
There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas; Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction of Babylon was Ezekiel's wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.
വേഗത്തിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ഞായറാഴ്ച നിയമത്തിന് മുമ്പായി ഒരു പ്രവാചകോപരോധം ഉണ്ടായിരിക്കും; എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയുടെ മരണം ലവോദിക്യക്കാരായ സെവന്ത്-ഡേ അഡ്വെന്റിസ്റ്റ് സഭ പൂർണ്ണമായി കടന്നുപോയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ പ്രതീകമാണ്. എന്നാൽ, എസെക്കീയേൽ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പ്രതീകവും, ഉപരോധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ഉയർത്തപ്പെടുന്ന കൊടിയുടെ പ്രതീകവും ആകുന്നു. ബാബിലോണിന്റെ ഉപരോധത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ എസെക്കീയേൽ ആ ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ കൊടിയാണ്; തുടക്കത്തിലുള്ള ശൂന്യമാക്കുന്ന മ്ലേച്ഛതയുടെ അടയാളം റോമിന്റെ “അടയാളം” ആകുന്നു. ഒരു അടയാളം ആന്തരികമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു; മറ്റൊന്ന് ബാഹ്യമായ ഒരു മുന്നറിയിപ്പിനെക്കുറിച്ചും. ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് കി.വ. 66-ആം ആണ്ടിൽ തീർച്ചയായും ഒരു മുന്നറിയിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു, എന്നാൽ ആ മുന്നറിയിപ്പിന്റെ അടയാളം റോം ആയിരുന്നു. ബാബിലോണിന്റെ നാശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന അടയാളം എസെക്കീയേലിന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു. മൃഗത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്ന വർഗ്ഗമാണ് റോം; ദൈവത്തിന്റെ മുദ്ര സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ അടയാളമാണ് എസെക്കീയേൽ.
Two Ending Periods
രണ്ട് അവസാനകാലഘട്ടങ്ങൾ
The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.
ആദ്യത്തെ നിരോധനം പതിനെട്ട് മാസം നീണ്ടുനിന്നു; രണ്ടാമത്തെ നിരോധനം നാലു വർഷം നീണ്ടുനിന്നു. ഈ രണ്ടുനിരോധനങ്ങൾക്കും അവയുടെ “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള” നിവർത്തി അന്ത്യദിനങ്ങളിൽ കാണപ്പെടുന്നു; കൂടാതെ ഈ രണ്ടുനിരോധനങ്ങളും വെളിപ്പാട് ഒമ്പതാം അദ്ധ്യായം പതിനഞ്ചാം വാക്യത്തിൽ കാണുന്ന മൂന്നുനൂറ്റി തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും എന്ന പ്രവചനത്തോടു നേരിട്ടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449 and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on 29 May 1453.
വെളിപ്പാട് ഒൻപതാം അധ്യായം, പത്താം വാക്യത്തിലെ അഞ്ചു മാസങ്ങളുടെ ആരംഭം, മുപ്പത്തെട്ട് എന്ന സംഖ്യയോടു ബന്ധപ്പെട്ടതുമായ ഇസ്ലാമിന്റെ ഉദയം തിരിച്ചറിയിച്ചുതന്നതുമായ നാലു വർഷത്തെ ഒരു നിരോധനത്തിൽ പര്യവസാനിക്കുന്ന മുപ്പത്തെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചരിത്രത്തെ ഉൾക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നാലു വർഷത്തെ നിരോധനത്തിന്, (അഞ്ചു മാസം) നൂറ്റമ്പത് വർഷങ്ങൾ അവസാനിക്കുകയും മുന്നൂറ്റിത്തൊണ്ണൂറ്റൊന്ന് വർഷവും പതിനഞ്ചു ദിവസവും ആരംഭിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ആരംഭിച്ച ചരിത്രത്തിൽ അതിന്റെ സമാന്തരഘടകം കാണപ്പെടുന്നു. അത് 1449 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ചു; നാല് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഇസ്ലാം കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിനെതിരെ അമ്പത്തഞ്ച് ദിവസത്തെ ഒരു നിരോധനം കൊണ്ടുവന്നു; അത് 1453 മേയ് 29-ന് അവസാനിച്ചു.
When the time prophecy that began on July 27, 1449 concluded on August 11, 1844, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angel’s movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.
1449 ജൂലൈ 27-ന് ആരംഭിച്ച കാലപ്രവചനം 1844 ഓഗസ്റ്റ് 11-ന് സമാപിച്ചപ്പോൾ, 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ നാലുവർഷകാലം 1333 മുതൽ 1337 വരെ ഉണ്ടായ നാലുവർഷ ഉപരോധത്തോടും, 1449 മുതൽ 1453 വരെ ഉള്ള നാലുവർഷകാലത്തോടും ഒത്തുചേർന്നു. ഒരേ പ്രവാചക രേഖയുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭാഗങ്ങളായിരിക്കുന്ന ആ മൂന്ന് സാക്ഷികളും, 1840 മുതൽ 1844 വരെ ഉണ്ടായ ഒന്നാം ദൂതന്റെയും രണ്ടാം ദൂതന്റെയും പ്രസ്ഥാനം മൂന്നാം ദൂതന്റെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രതീകാത്മക നാലുവർഷകാലത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ആ മൂന്ന് സാക്ഷികളും ഒരു ലക്ഷത്തി നാൽപ്പത്തിനാലായിരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന ഒരു നാലുവർഷ ഉപരോധത്തിന്റെ പ്രതിരൂപങ്ങളാകുന്നു. ആ നാലുവർഷകാലം 66-ലും 70-ലും യെരൂശലേമിലെ ഉപരോധങ്ങളാൽ കൂടി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
The beginning of the four-year siege by Cestius in 66, and then the ending by Titus in 70 produces an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also a represented as three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.
ക്രി.വ. 66-ൽ സെസ്റ്റിയൂസ് ആരംഭിച്ച നാല് വർഷത്തെ വളയലും, തുടർന്ന് ക്രി.വ. 70-ൽ ടൈറ്റസ് അതിന് അറുതി വരുത്തിയതും, നാല് വർഷത്തെ ഒരു കാലയളവിന് ഒരു ആൽഫാ ചിഹ്നവും ഒരു ഒമേഗാ ചിഹ്നവും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതേ കാലയളവ് മൂന്നര വർഷമായി കൂടി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു; അതും, പാപ്പൽ റോം വിശുദ്ധമന്ദിരത്തെ ചവിട്ടിമെതിച്ചിരുന്ന മൂന്നര പ്രവാചകവർഷങ്ങളോടു പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.
എന്നാൽ ദേവാലയത്തിനു പുറത്തുള്ള പ്രാകാരം വിട്ടുകളക; അതിനെ അളക്കരുത്; അതു ജാതികൾക്കു കൊടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അവർ വിശുദ്ധനഗരത്തെ നാല്പത്തിരണ്ട് മാസം ചവിട്ടിക്കളയും. ഞാൻ എന്റെ രണ്ടു സാക്ഷികൾക്കു അധികാരം നൽകും; അവർ രട്ടുടുത്തവരായി ആയിരത്തി ഇരുനൂറാറുപത് ദിവസം പ്രവചിക്കും. വെളിപ്പാട് 11: 2, 3.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
അവർ വാളിന്റെ ധാരയാൽ വീഴും; സകല ജാതികളിലേക്കും ബദ്ധരായി കൊണ്ടുപോകപ്പെടുകയും ചെയ്യും; ജാതികളുടെ കാലം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ യെരൂശലേം ജാതികളാൽ ചവിട്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യും. ലൂക്കാ 21:24.
It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago), the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.
സെസ്റ്റിയസിന്റെ ആൽഫാ ചിഹ്നത്തിൽ നിന്ന് ടൈറ്റസിന്റെ ഒമേഗാ ചിഹ്നം വരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന കാലയളവിൽ ഞാൻ “inclusive” എന്നതും “exclusive” എന്നതുമായ രണ്ടുതരം കണക്കെടുപ്പുകളും പ്രയോഗിക്കുന്നുവെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട അത്യന്താപേക്ഷിതമായ കാര്യമാണ്. ഇതിലൂടെ ഒരു ചരിത്രത്തിനുള്ളിൽ സമയം പ്രയോഗിക്കുന്ന രണ്ടു രീതികൾ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നതായി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. യേശു കൈസര്യ-ഫിലിപ്പി (Panium) സന്ദർശിച്ചതിനും അവൻ രൂപാന്തരീകരണപർവതത്തിലേക്കു യാത്ര ചെയ്തതിനും ഇടയിലുള്ള സമയത്തെ നാം പരിഗണിച്ചപ്പോൾ (അനേകം ലേഖനങ്ങൾ മുമ്പ്) ഈ ബൈബിള് സിദ്ധാന്തം ഇതിനകം തന്നെ നാം കൈകാര്യം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു ബൈബിള് എഴുത്തുകാർ ആറു ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; ഒരുവൻ എട്ട് ദിവസം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.
ആറ് ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞശേഷം യേശു പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും അവന്റെ സഹോദരനായ യോഹന്നാനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വേറെയായി ഒരു ഉയർന്ന മലമുകളിൽ കയറി. മത്തായി 17:1.
And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.
ആറ് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം യേശു പത്രൊസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി, അവരെ വേറിട്ടു തങ്ങളേ മാത്രം ഒരു ഉയർന്ന പർവതത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവന്റെ രൂപം അവരുടെ മുമ്പിൽ പരിവർത്തിതമായി. മാർക്കോസ് 9:2.
And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.
ഈ വചനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഏകദേശം എട്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ പത്രൊസിനെയും യോഹന്നാനെയും യാക്കോബിനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പ്രാർത്ഥിക്കേണ്ടതിന്നു ഒരു മലമേൽ കയറി. ലൂക്കാ 9:28.
The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.
യെരൂശലേമിന്റെ നാശത്തിന് അന്ത്യദിനങ്ങളിലേക്കുള്ള ഒരു “കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള” പ്രയോഗമുണ്ട്; ആ നാശം ബാബിലോണും റോമും മുഖാന്തരം പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടു സാക്ഷികളാണ്. ഈ രണ്ടു സാക്ഷികളും പരസ്പരം ഒത്തുചേരുന്നുവെങ്കിലും, സത്യത്തെ കൂടുതൽ ഊന്നിപ്പറയുന്നതിനായി വ്യത്യസ്തവും അനിവാര്യവുമായ പ്രവാചക സവിശേഷതകൾ അവ നൽകുന്നു. റോമിന്റെ ഉപരോധം (66 മുതൽ 70 വരെ) നാല് വർഷമായിരുന്നു; അതു മൂന്നര വർഷത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ മൂന്നര വർഷം, പൗരാണികതയും പാപ്പാസ്വാധീനവും രണ്ടും നിർവഹിച്ച വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിന്റെയും സൈന്യത്തിന്റെയും ചവിട്ടിമെതിക്കൽ എന്ന ആശയവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. റോമിന്റെ ഉപരോധത്തിലെ യാഥാർത്ഥ്യമായ മൂന്നര വർഷങ്ങളാൽ മുൻരൂപീകരിക്കപ്പെട്ടതുപോലെ, പാപ്പാസ്വാധീനത്തിന്റെ ചവിട്ടിമെതിക്കലും പ്രതീകാത്മകമായ മൂന്നര വർഷത്തേക്കായിരുന്നു.
That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersects with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.
ആ നാല് വർഷത്തെ നിരോധനവും ഇസ്ലാമിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെയും അതിനുശേഷം ആദ്യവും രണ്ടാമത്തെയും പിന്നെ മൂന്നാമത്തെയും ദൂതന്മാരുടെ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെയും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നാല് വർഷകാലഘട്ടങ്ങളോടും ബന്ധപ്പെടുന്നു. സെസ്റ്റിയസിൽ നിന്ന് ടൈറ്റസിലേക്കുള്ള ചരിത്രം പാപ്പൽ റോമിന്റെ ചക്രത്തോടും ഇസ്ലാമിന്റെ ചക്രത്തോടും കൂടിച്ചേരുന്നു. റോമിന്റെ ചക്രവും സെസ്റ്റിയസിന്റെയും ടൈറ്റസിന്റെയും മൂന്നര വർഷവും പാപ്പൽ റോമിന്റെ പ്രതീകാത്മകമായ മൂന്നര വർഷങ്ങളുമായി കൂടിച്ചേരുന്നു; അങ്ങനെ വിജാതീയ റോമും പാപ്പൽ റോമും എന്ന രണ്ട് സത്തകളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമിന്റെ ചക്രം അതേ ചരിത്രത്തിലൂടെയാണ് ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്, അത് നാല് വർഷങ്ങളായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ആ ചരിത്രത്തിലെ റോമിന്റെ ചക്രത്തോടുള്ളതുപോലെ തന്നേ, ഇസ്ലാം ഇസ്ലാമിന്റെ ചക്രത്തിന് അധീനമായ രണ്ടാമത്തെ ഒരു ശക്തിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—അതായത് അഡ്വെന്റിസം. മൂന്നര വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം റോമിനെ അതിന്റെ ഇരു ഘട്ടങ്ങളിലുമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; നാല് വർഷങ്ങളുടെ കാലഘട്ടം ഇസ്ലാമിനെയും അഡ്വെന്റിസത്തെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. വിജാതീയ റോമിനെയും പാപ്പൽ റോമിനെയും പ്രവചനപരമായി വേർതിരിക്കാനാകാത്തതുപോലെ, ഇസ്ലാമിനെയും അഡ്വെന്റിസത്തെയും വേർതിരിക്കാനാകില്ല.
This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon that two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome, prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.
ഇത് പ്രവാചകപരമായി ആവശ്യപ്പെടുന്നത്, ബാബിലോന്റെ വളയത്തെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ പതിനെട്ട് മാസത്തെ വളയത്തിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തത്തിൽ കാലത്തിന്റെ രണ്ട് ബോധ്യങ്ങൾ കാണപ്പെടേണ്ടതാണെന്നതാണ്. റോമിന്റെ കൈവശം കൊണ്ടുവന്ന വളയത്തിൽ കാലത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രതിനിധാനങ്ങൾ ഉള്ളത്, നെബൂഖദ്നേസർ കൊണ്ടുവന്ന വളയത്തിലും പ്രവാചകപരമായി കാലത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രതിനിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ പതിനെട്ട് മാസത്തെ വളയം ഒന്നര വർഷത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകമായും മനസ്സിലാക്കപ്പെടാം. പതിനെട്ട് മാസം ഒന്നര വർഷമാണ്; ഒന്നരയെ 1.5 വർഷം എന്നു പ്രകടിപ്പിക്കാം. നെബൂഖദ്നേസറിന്റെ വളയം പതിനെട്ട് മാസവും അതോടൊപ്പം ഒന്ന് ദശാംശം അഞ്ച് (1.5) വർഷവും ആയിരുന്നു.
The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome, (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destruction's of Jerusalem.
പതിനെട്ട് മാസം യെരൂശലേമിനെ ചവിട്ടിമെതിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ശക്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു; 1.5 വർഷം ഇസ്ലാമിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. പതിനെട്ട് മാസങ്ങളെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രവചനാത്മക കണക്കുകൂട്ടലിന്റെ ചക്രം ബാബിലോണിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; മറ്റൊരു പ്രവചനാത്മക കണക്കുകൂട്ടലിന്റെ ചക്രം ഇസ്ലാമിനെ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. ഇസ്ലാമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 1.5 വർഷത്തിന്റെ പ്രയോഗത്തിലേക്ക് നാം എങ്ങനെ എത്തിച്ചേരുന്നു എന്നതിനുള്ള വിശദീകരണം ഇതുവരെ നാം അവതരിപ്പിച്ചിട്ടില്ല; എന്നാൽ റോമുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവചനാത്മക ചക്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ട്, (പൗരാണികവും പാപ്പാസംബന്ധിയും ആയ ഇരുവരുമായും), റோம் വരുത്തിയ നാശത്തിൽ കാണപ്പെടുന്ന ഈ രണ്ടു കാലകണക്കുകളും, മറ്റേ കണക്കുകൂട്ടൽ ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രവചനാത്മക ചക്രത്തോടു ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുമാണ് എന്ന കാര്യം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടണം. ഈ സവിശേഷതകൾ യെരൂശലേമിന്റെ ആൽഫയും ഒമേഗയും ആയ നാശങ്ങളിലൊക്കെയും കാണപ്പെടുന്നു.
The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represent the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-years siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
സെസ്ത്യുസും ടൈറ്റസും ബന്ധപ്പെട്ട യെരൂശലേമിന്റെ നാലുവർഷത്തെ നിരോധനം, മുപ്പത്തിയെട്ട് വർഷങ്ങളുടെ ഒരു കാലഘട്ടത്തോടെ ആരംഭിച്ച് ഇസ്ലാമിന്റെ ഉയർത്തപ്പെടലിനെ പ്രതീകീകരിച്ച നാലുവർഷത്തെ ഒരു നിരോധനത്തിൽ അവസാനിച്ച ഒരു പ്രവാചകപരമ്പരയുടെ സമാപ്തിയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; അതേ പരമ്പരയിലെ അന്തിമ നാലുവർഷകാലഘട്ടം ഒരു ലക്ഷം നാൽപ്പത്തിനാലായിരം പേരുടെ പതാക ഉയർത്തപ്പെടുന്നതിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
We will continue these things in the next article.
അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം ഈ കാര്യങ്ങൾ തുടരാം.