സമാന്തര മുന്നറിയിപ്പുകൾ - നമ്പർ നാല്

യെശയ്യാവിൽ നിന്നുള്ള ഈ വാക്യങ്ങൾ ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ, ഇപ്പോഴത്തെ ചർച്ചയിലേക്ക് ചേർക്കുന്നതിനായി, ഈ മുമ്പത്തെ വാക്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രണ്ടുബിന്ദുക്കൾ മാത്രം ഞാൻ സ്പർശിച്ചാൽ മതി. ഈ ഭാഗം ഒരു പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന ഒരു ജനത്തെ കാണിച്ചുതരുന്നു; കാരണം അവർ “പോയി, പിന്നോട്ടു വീണു, തകർന്നു, കുടുക്കപ്പെട്ടു, പിടിക്കപ്പെട്ടു.” ദൈവം ആരെ “പഠിപ്പിച്ചു” “ജ്ഞാനം” അഥവാ “ഉപദേശം” “ഗ്രഹിപ്പിക്കാൻ” ശ്രമിക്കുമെന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പരീക്ഷയിൽ അവർ പരാജയപ്പെട്ട ജനമായിരുന്നു. അത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധനയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്ന ഒരു പരീക്ഷയായിരുന്നു; അതിനാൽ ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ജ്ഞാനികളെയും ദുഷ്ടന്മാരെയും വേർതിരിച്ച അതേ പരീക്ഷ തന്നെയായിരുന്നു അത്; എന്തെന്നാൽ സകല പ്രവാചകന്മാരും യോജിച്ചും ലോകാവസാനത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയും ചെയ്യുന്നു. ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ “ജ്ഞാനികൾ” ഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ “ദുഷ്ടന്മാർ” ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധനയെ ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.

യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിലെ ജനങ്ങൾ “യഹോവയുടെ വചനം” കൊണ്ടു പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ “അവർ അത് കേൾക്കാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല.” അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ ആ പ്രത്യേക “യഹോവയുടെ വചനം,” “ജ്ഞാനത്തിന്റെ” വർധനയെ “മനസ്സിലാക്കാൻ” അവരെ അനുവദിച്ചേനേ, പ്രവാചകചരിത്രങ്ങളെ ശരിയായി സമന്വയിപ്പിക്കേണ്ട വിധം നിർവചിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ നിയമമായിരുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിൽ വീഴുന്നവർ, ഒരു പ്രവാചകചരിത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി ആ രേഖ “ഇവിടം അല്പം, അവിടം അല്പം” എന്നു തേടേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന നിയമത്തെ നിരസിച്ചു. അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ പരീക്ഷണം സൃഷ്ടിച്ച യഹോവയുടെ വചനം, ഇവിടെയും അവിടെയും നിന്ന് പ്രവാചക രേഖകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, തുടർന്ന് അങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകചരിത്രരേഖകളിൽ ഒന്നിനെ അതേ വിഷയത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന മറ്റു പ്രവാചകചരിത്രരേഖകളോടു സമാന്തരമായി നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയായിരുന്നു. ഈ രീതിയിൽ രേഖമേൽ രേഖ വെക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ വിജയം, പ്രവാചകവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിയമങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. “പ്രമാണങ്ങൾ” ആയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങളും കൂടിച്ചേർക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്; അവ ബൈബിളിനകത്ത് ഇവിടെയും അവിടെയും കാണപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന യെശയ്യാവിന്റെ കന്യകമാർ, അവർ മറക്കരുതായിരുന്ന മുഖ്യകാര്യത്തെ മറക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്; അതായത്, ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു.

ദൈവം കലങ്കത്തിന്റെയോ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയോ കര്‍ത്താവല്ല; ആ സത്യത്തിന്റെ ഒരു അടിസ്ഥാനബിന്ദു ഇതാണ്: ബൈബിളിലുള്ള ഓരോ പ്രവാചകനും അതേ പ്രവാചക രേഖയെയാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്. ആ രേഖയിലെ ഒരേ സംഭവങ്ങളെയെല്ലാം അവർ എല്ലാവരും കാണുന്നില്ല; എങ്കിലും ലോകാവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന അതേ സംഭവരേഖ തന്നെയാണ് അത് എല്ലായ്പ്പോഴും. അത് കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്കു നയിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളാണ്; അതിനെ തുടർന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവോടെ അവസാനിക്കുന്ന അവസാന ഏഴ് ബാധകളും വരുന്നു. ഒരു പ്രവാചകന്റെ കഥ ആ ചരിത്രരേഖയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തജനങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരിക്കാം; എന്നാൽ മറ്റൊരു പ്രവാചകന്റെ സാക്ഷ്യം ദൈവത്തോടുള്ള അവിശ്വസ്തജനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ഐക്യനാടുകളെക്കുറിച്ചോ, വത്തിക്കാനെക്കുറിച്ചോ, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെക്കുറിച്ചോ, ഭൂമിയിലെ വ്യാപാരികളെക്കുറിച്ചോ, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചോ ആയിരിക്കാം; എങ്കിലും അത് എല്ലായ്പ്പോഴും അതേ രേഖ തന്നെയാണ്.

മലാഖിയുടെ ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശവും, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം, പതിനാലാം, പതിനെട്ടാം അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങളും, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും ഉള്ള സന്ദേശവും അതേ ഏക സന്ദേശം തന്നെയാണ്. അവയെല്ലാം ചരിത്രത്തിന്റെ അതേ ഏക രേഖയാണ്; എന്നാൽ ഓരോന്നും കഥാവിവരണത്തിലേക്കു തങ്ങളുടേതായ പ്രത്യേക സംഭാവന നൽകുന്നു.

ആ പ്രത്യേക സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശം സർവത്ര തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യം, മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മാത്രമേ അത് ദൈവജനങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുന്നുള്ളു എന്ന സത്യമാണ്. പ്രത്യേക സന്ദേശം എല്ലായ്പ്പോഴും കൃപാകാലം ഉടൻ അവസാനിക്കാനിരിക്കുകയാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ദൃഷ്ടാന്തം തന്നെയാകാവുന്നതിനെ നാം പരിഗണിക്കാം.

മുകളിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ അന്ത്യം പതിനൊന്നാം വചനത്തിലെ വാക്കുകളാൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽനിന്നുള്ള, മുദ്രവിമോചിതമായി ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർക്കു വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക മുന്നറിയിപ്പായ പ്രവചനസന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്.

ഏഴ് അവസാന ബാധകൾക്കു തൊട്ടുമുമ്പായി ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒരു പ്രത്യേക പ്രവാചകസന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്. ആ “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നു വരുമ്പോൾ, മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനം” (വെളിപ്പാടിന്റെ പ്രവചനം) അന്മുദ്രിതമാകേണ്ടതാണ്. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏക പ്രവചനം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ പ്രവചനമാണ്.

മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്ന വേളയിൽ, “വേഗത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ” തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ബൈബിൾ സത്യം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നതായിരിക്കും. വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ സിംഹംപോലെ ഘോഷിച്ച യേശുക്രിസ്തുവാണ്.

അവസാനത്തിൽ, “സാത്താൻ” വഞ്ചിക്കുന്ന “സഭകൾ” വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത് അവർ “സത്യത്തിന്റെ” സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചില്ലാത്തതിനാലാകുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്പോൾ പരാമർശിച്ച രണ്ടാം തെസ്സലോനിക്ക്യരിലേക്കുള്ള ഭാഗത്തിലെ “സത്യം” എന്ന വാക്ക്, “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഹീബ്രു വചനത്തിൽ നിന്നു വ്യുത്പന്നമായ പ്രധാന ഗ്രീക്ക് പദമാണ്; ആ ഹീബ്രു പദം മൂന്നു ഹീബ്രു അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടു നിർമ്മിതമായതും ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ഒരു ഗുണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സത്യമാണു നിരസിക്കപ്പെടുന്നത്, അതിനാൽ ശക്തമായ വഞ്ചന ഉളവാകുന്നതെന്നതിന് ഏതെങ്കിലും ബൈബിള്‍ സാക്ഷ്യം ഉണ്ടോ?

തെസ്സലോനിക്ക്യർ ലേഖനത്തിലെ ഈ ഭാഗം ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ പലവട്ടം പരിചരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിനാൽ, ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചുരുക്കമായൊരു പരാമർശം മാത്രമേ ചെയ്യുകയുള്ളു. സഹോദരി വൈറ്റ് “സാത്താന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നതു, പൗലോസ് “സകല ശക്തിയോടും അടയാളങ്ങളോടും വ്യാജ അത്ഭുതങ്ങളോടും കൂടിയ സാത്താന്റെ പ്രവൃത്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്. സഹോദരി വൈറ്റും പൗലോസും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആ വഞ്ചനാപരമായ പ്രവൃത്തി, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു.

തെസ്സലോനിക്ക്യരിലേക്കുള്ള ഈ ഭാഗത്തിൽ, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകാവസാനത്തിലെ പോപ്പിനെ പൗലോസ് നാല് വ്യത്യസ്ത പദങ്ങളാൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പോപ്പ് “പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ” ആകുന്നു; അവൻ “നാശത്തിന്റെ പുത്രൻ” ആകുന്നു; അവൻ “അനീതിയുടെ രഹസ്യം” ആകുന്നു; കൂടാതെ “ആ ദുഷ്ടൻ” കൂടിയാണ്. ഈ നാല് പേരുകൾക്കപ്പുറം പോപ്പിനെ സംബന്ധിച്ച കുറച്ച് മറ്റു സവിശേഷതകളും പൗലോസ് നൽകുന്നു; കാരണം, പോപ്പ് (പൗലോസിന്റെ കാലത്തേക്കാൾ ഇപ്പോഴും ഭാവിയിലായിരുന്നവൻ) “തന്റെ സമയത്ത് വെളിപ്പെടും” എന്നു അവൻ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.

പോപ്പ് “തന്റെ കാലത്തിൽ വെളിപ്പെടും” എന്നതാണ്; കൂടാതെ, അത് ഒരിക്കലും ഏക ബൈബിള്‍സത്യം മാത്രമല്ലെങ്കിലും, റോമാ സഭയിലെ പോപ്പാണ് ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ പ്രത്യന്തിക്രിസ്തു എന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ബൈബിള്‍ തെളിവ്, പാപ്പാസ്വാധീനം ഭൂമിയെ ആധിപത്യം ചെയ്യേണ്ടിരുന്ന “കാലം” ബൈബിളിൽ ഏഴ് വ്യത്യസ്തമായും നേരിട്ടുമായും ഉള്ള പരാമർശങ്ങൾകൊണ്ട് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്—മനുഷ്യവർഗം ഇരുണ്ട യുഗങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന അതേ “കാലം” തന്നേ. 538 മുതൽ 1798 വരെ പാപ്പാസ്വാധീനം ലോകത്തെ ഭരിക്കുമായിരുന്നു എന്ന കൃത്യമായ “കാലഘട്ടം” ആവർത്തിച്ച് തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ, ബൈബിൾ പോപ്പിനെ പാപ്പാസ്വാധീനമായിത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പൗലോസ്, അവൻ തന്റെ കാലത്തിൽ വെളിപ്പെടും എന്നു പറഞ്ഞു.

“ദൈവം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും, അഥവാ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും മീതെ സ്വയം എതിര്‍ത്തുനില്‍ക്കുകയും സ്വയം ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നവന്‍ പോപ്പാണെന്നതും പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; “അങ്ങനെ അവന്‍ ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തില്‍ ദൈവമായി ഇരുന്നു, താനേ ദൈവമാണെന്ന് പ്രകടമാക്കുന്നു.” ഇതിലൂടെ മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം ബൈബിള്‍ പ്രവചനത്തിലെ എതിര്‍ക്രിസ്തു ഒരു മതപരമായ പ്രതീകമാണെന്നും വ്യക്തമാകുന്നു. അവന്‍ ഒരു ഹിറ്റ്ലറോ, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു മഹാനായ അലക്സാണ്ടറോ അല്ല. ഇതു പോപ്പിന്റെ തിരിച്ചറിവിനെ ഇനിയും കൂടുതല്‍ ചുരുക്കിക്കാണിക്കുന്നു; കാരണം അവന്‍ വെറും ഒരു മതപീഡകനല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിനുള്ളിലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു മതപീഡകനാണ്. എതിര്‍ക്രിസ്തു ക്രിസ്തീയസഭയ്ക്കുള്ളില്‍ ഇരിക്കുന്നവനാണെന്ന അവകാശവാദമാണ് ഉന്നയിക്കുന്നത്.

പൗലൊസിനെയും ദാനിയേലിനെയും അനുസരിച്ച്, പാപ്പാ താൻ ക്രിസ്തീയസഭയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന തന്റെ സഭയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും സകലത്തിലും മീതെ ഉയർത്തപ്പെടാൻ മോഹിക്കുകയും ചെയ്ത സാത്താന്റെ സ്വഭാവം അവൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ “പൗലൊസും ദാനിയേലും” എന്നു പറയുന്നത്, പാപ്പായുടെ ലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നത് അവൻ സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മമോഹിയാണെന്ന് പൗലൊസ് തെളിയിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ദാനിയേൽ പാപ്പായെക്കുറിച്ച് നൽകിയ വിവരണത്തിൽ നിന്നാണ് പൗലൊസ് വെറും ഉദ്ധരിച്ചതെന്നു ഭൂരിഭാഗം ബൈബിൾ വ്യാഖ്യാതാക്കളും അംഗീകരിക്കുന്നതിനാലാകുന്നു; അവിടെ ദാനിയേൽ ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:

പൗലോസ് പാപ്പായുടെ ആത്മമോഹസ്വഭാവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേലിലെ വചനം പരാമർശിച്ച്, “ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന്നുമേലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിന്നുമേലും തന്നേ എതിര்த்து തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുന്നവൻ” പാപ്പായാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു; “അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു, താൻ ദൈവമെന്നു തന്നേ പ്രകടമാക്കുന്നു.” പാപ്പത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ദാനിയേലിലെ ആ വചനം, പാപ്പത്വം പ്രതിഖ്രിസ്തുവാണെന്ന് “വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ” നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “കാലത്തെ”യും സൂചിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം, പ്രകോപനം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ പാപ്പത്വം “വിജയിച്ചു നിലനിൽക്കും” എന്നു അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“ക്രോധകാലം” 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; അതിനാൽ ആ വചനത്തിൽ ദാനീയേൽ (1260-വർഷത്തെ ചരിത്രം പരാമർശിക്കുന്ന ദാനീയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിലെ ഏഴ് നേരിട്ടുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇതൊന്നല്ലെങ്കിലും) എങ്കിലും പാപ്പാത്വാധികാരത്തെ നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയുകയും, യോഹന്നാൻ അതിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, 1798-ൽ അതിന് “മാരകമുറിവ്” ലഭിച്ചതായി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ, ആ ഭരണം എത്രകാലം നീണ്ടുനിന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കാതെ തന്നെയും, പാപ്പാത്വഭരണത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം ആ വചനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.

ആ ഭാഗത്തിൽ, ക്രി.വ. 538-ൽ പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് അതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയെ പൗലോസ് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു; കാരണം, താൻ എഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കാർക്ക് ഈ പ്രത്യേക സത്യം ഇതിനകം അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നേ ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതല്ലോ എന്നു നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലയോ?” എന്നു അദ്ദേഹം ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു. “തന്റെ സമയത്ത് അവൻ വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു” അതുവരെ പാപ്പത്വത്തെ “തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നതെന്ത്” (അഥവാ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു എന്ത്) എന്നതു അവർ ഇതിനകം അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പൗലോസ് ലേഖനം എഴുതിയ സമയത്ത് ലോകത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ശക്തിയായിരുന്നു പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈക്കൊള്ളുന്നതിനു മുമ്പായി അതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും വിലക്കുകയും ചെയ്ത ശക്തി. അത് ബഹുദേവാരാധനാപരമായ റോമായിരുന്നു. പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു ബഹുദേവാരാധനാപരമായ റോം “വഴിയിൽനിന്നു നീക്കപ്പെടും” എന്നു പൗലോസ് എഴുതി.

ഈ തന്നെയുള്ള ഗ്രഹിക്കലാണ് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ “നിത്യമായത്” എന്നു പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമാണെന്ന് വില്യം മില്ലർ തിരിച്ചറിയാൻ കാരണമായത്. അഡ്വെന്റിസം, വില്യം മില്ലറിന്റെ പ്രവചനബോധ്യങ്ങളുടെ സമ്പൂർണ്ണ ഘടനയും അതിനാൽ അവന്റെ എല്ലാ പ്രവചനപരമായ ഗ്രഹിക്കലുകളും ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ബോധ്യത്തിന്മേലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നതെന്നും, ആ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും പൗരസ്ത്യ റോമും പാപ്പാത്വ റോമും എന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതുമാണെന്നും അംഗീകരിക്കുന്നു. തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കുള്ള ഭാഗത്തിൽ, മില്ലർ ഇതിനകം തന്നെ (തന്റെ കാലത്തെ ഏതു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റും അറിഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ, പാപ്പാ തന്നെയാണ് എതിര്‍ക്രിസ്തു എന്നു) അറിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ; പാപ്പാത്വഭരണത്തിനു മുമ്പായി നിലനിന്നിരുന്ന ചരിത്രശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമാണെന്നും, ഭൂമിയിലെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് പാപ്പാത്വം ഉയരുന്നതിനു മുമ്പ് പൗരസ്ത്യ റോം നീക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്നു പൗലോസ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തോടും “നിത്യമായത്” എന്നതോടും അതിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചു; അവിടെ ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പാപ്പാത്വം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനു മുമ്പ് “നിത്യമായത്” “നീക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു” എന്നു മൂന്നു പ്രാവശ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. പൗലോസിന്റെ സാക്ഷ്യം, പൗരസ്ത്യ റോമാണ് ദാനിയേലിലെ “നിത്യമായത്” എന്നു മില്ലർ കാണുവാൻ ഇടവരുത്തി; അതിനുശേഷം ദാനിയേലിലെ രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ പൗരസ്ത്യ റോമും പാപ്പാത്വ റോമും ആണെന്നു അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ സത്യം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസം ഇന്നത്തെ ദിവസം മില്ലറിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നിശ്ചയമായും തള്ളിക്കളയുന്നുവെങ്കിലും, പൗലോസ് “തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു” എന്നു പറയുന്ന, പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ ഉദയം നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതുവരെ തടയുന്ന ശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമായിരുന്നു എന്നു തെളിയിക്കുന്ന ദാനിയേലിലെ “നിത്യമായത്” എന്ന വിഷയത്തിൽ മില്ലറിന്റെ ഗ്രഹിക്കലിന്റെ വികസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ അവലോകനം, ഈ വിഷയങ്ങളിലുള്ള മില്ലറിന്റെ ചിന്തയുടെ ശരിയായ വിശകലനമാണെന്ന് അവർ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലുള്ള “ദിനംപ്രതി” എന്ന സത്യം, ദാനിയേൽ ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛതയായി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന പാപ്പാസഭാ റോമിന്റെ രാജ്യത്വത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ജാതീയ റോമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് മില്ലർ ഗ്രഹിച്ചതിനാൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകകാലങ്ങളെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു; ഈ അന്തർദൃഷ്ടികളിലേക്കു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര അദ്ദേഹം സമാഹരിച്ചു. ആ സത്യങ്ങൾ 1843-ലെയും 1850-ലെയും മുൻഗാമി ചാർട്ടുകളുടെ രണ്ട് പട്ടികകളിൽ സ്ഥിരമായി പതിഞ്ഞു. ആ സത്യങ്ങളാണ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം; അവ “കാലം” എന്ന തിരിച്ചറിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയായിരുന്നു. ആ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് എപ്പോഴെന്ന ചരിത്രം ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിലുള്ള പ്രാഥമിക ചർച്ചാവിഷയമാണ്.

ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാത്തത്, സമയത്തെ ആധാരമാക്കി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനങ്ങൾ അന്തിമതലമുറയ്ക്ക് ആ അടിസ്ഥാനങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതിനാവശ്യമായ ദൃശ്യം നൽകുന്ന ഒരു ഘടന ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു എന്നതാണ്. അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട അത്യാദ്യ കല്ലായിരുന്ന ഒരു ആദ്യസത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “ദൈനംദിനം” മില്ലറിന്റെ ആദ്യസത്യമല്ലായിരുന്നു. മില്ലർ പണിയേണ്ടതിനായി ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യക്കല്ലായി മാറേണ്ടിയിരുന്ന സത്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ “ദൈനംദിനം” എന്ന സത്യമില്ലാതെ, ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതിനായി താൻ തിരിച്ചറിയേണ്ട പ്രവചനഘടന മില്ലർ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഘടന പ്രവചനത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ട് ശക്തികളുടെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു. മില്ലർ അഭിസംബോധന ചെയ്തത് മഹാസർപ്പത്തെയും (പുറജാതി റോം) മൃഗത്തെയും (പാപ്പത്വം) ആയിരുന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ മഹാസർപ്പത്തെയും (ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ), മൃഗത്തെയും (പാപ്പത്വം), വ്യാജപ്രവാചകനെയും (യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ്) അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.

മില്ലറൈറ്റുകൾ രണ്ടു വിശുദ്ധ മുൻഗാമി ചാർട്ടുകളിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ കാലപ്രവചനങ്ങളെയും—ചിലതല്ല, എല്ലാം—ഒരു വ്യക്തി സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ വ്യക്തി ആ സത്യങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ടാകും. നിങ്ങൾ അവയെ ഒരിക്കലും പരിശോധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ അവയെ സ്വീകരിക്കാനാകും? അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്ന ആ വ്യക്തികൾ, ആ സത്യങ്ങളെ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുക എന്നതു തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാക്കി, തുടർന്ന് ആ സത്യങ്ങളൊക്കെയും സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ മണലിന്മേൽ അല്ല, പാറമേൽ തന്നെയാണ് പണിതിരിക്കുന്നത്.

മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ കാലപ്രവചനങ്ങളെ കേൾക്കുന്നവർ വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു, ആ കാലപ്രവചനങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടങ്ങളെ അവലോകനം ചെയ്യുന്നതെന്ന പ്രവൃത്തി ആവശ്യമാണ്. ഇത് സംഭവങ്ങളെ ഒരു സമയരേഖയിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവർത്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിളിൽനിന്ന് മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും തുടർന്ന് ചരിത്രരേഖകളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഈ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളെ ഒരു പ്രവചനവിദ്യാർത്ഥി പരിഗണിക്കുന്ന അന്വേഷണനിലയിലെത്തുമ്പോൾ, ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലുള്ള ചരിത്രം അതേ പ്രവചനത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലുള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതീകാത്മകമായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുവാനുള്ള നിലയിൽ ഇരിക്കും. ആ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽനിന്ന് വിദ്യാർത്ഥി ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു പഠിക്കണം. ആ ബോധ്യം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുമ്പോൾ, യേശു അന്ത്യത്തെ ആരംഭംകൊണ്ടു ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു എന്നും അവൻ കാണേണ്ടതാകുന്നു.

ലോകാവസാനത്തെ “ഒരു ആലയത്തിന്റെ പണിയൽ” എന്ന രീതിയിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖയിൽനിന്ന്, അധിഷ്ഠാനത്തിന്മേൽ പണിത ആലയത്തിന്മേൽ അവസാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരമശിലയുണ്ടെന്ന് വിദ്യാർത്ഥി അറിയേണ്ടതാണ്. മില്ലറെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുവാൻ ഉപകരണമാക്കിയ ആലയത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം (അതു യേശുക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റൊരു അധിഷ്ഠാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുവാൻ കഴിയുകയില്ല), പ്രവചനകാലത്തിന്മേൽ പണിത ഒരു അധിഷ്ഠാനമായിരുന്നു എന്നു അവൻ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. യേശു ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നതിനാൽ, ആലയത്തിന്റെ പരമശിലയായ അന്തിമശില—അധിഷ്ഠാനത്തോടു സമാന്തരമായിരിക്കണം—എന്നതും വിദ്യാർത്ഥി കാണേണ്ടതാണ്. മില്ലറിനുവേണ്ടി ആലയത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം പ്രവചനകാലമായിരുന്നു, എങ്കിലും ആ അധിഷ്ഠാനം യേശുക്രിസ്തുതന്നെയായിരുന്നു.

താൻ അടിസ്ഥാനം അഥവാ ആരംഭം സ്ഥാപിച്ച ഒരു ദേവാലയം പണിതുയർത്തുന്നതാണ് തന്റെ പ്രവൃത്തി എന്നു പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവൻ ജാതികളോടുള്ള അപ്പൊസ്തലൻ ആയിരുന്നു; ക്രിസ്തീയസഭയുടെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അവൻ ഉപകരിക്കപ്പെട്ടു. അതേ ഭാഗത്തിൽ തന്നേ, നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദേവാലയമാണെന്നതും പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതുപോലെ, ശലോമോന്റെ ദേവാലയവും മരുഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു; ഇവയൊക്കെയും യേശുക്രിസ്തുവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ളവയാണ്. മില്ലർ പണിതുയർത്തുവാൻ ഉപകരിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ദേവാലയമായിരുന്നു; ആ ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം നിർവിവാദമായി യേശുക്രിസ്തുവാണ്. എന്നാൽ കൂടുതൽ പ്രത്യേകമായി പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയവും പ്രവചനാത്മകവുമായി ഉള്ള വസ്തുക്കൾകൊണ്ട് പണിതുയർത്തപ്പെടുന്ന ദേവാലയമാണ് അത്.

അതിനാൽ തലക്കല്ലും യേശുക്രിസ്തുവായിരിക്കണം; എന്നാൽ തലക്കല്ലിൽ ഒരു പ്രധാന പ്രവാചക നിയമവും ഉൾപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം മില്ലറിന് ഒരു നിയമസമുച്ചയം നൽകിയിരുന്നു; അതിൽ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ മുഖ്യനിയമമായ “ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം” എന്ന തത്ത്വം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ നിയമമില്ലാതെ കാലപ്രവചനത്തെ തിരിച്ചറിയൽ സാധ്യമല്ല; അതിനാൽ അടിസ്ഥാനവും ഇല്ല. അവസാനം, യേശുക്രിസ്തുവിനെ (അടിസ്ഥാനം) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിരൂപം ഉണ്ടായിരിക്കണം; അത് നിയമങ്ങളുടെ ഒരു സമുച്ചയത്തിനുള്ളിലെ ഒരു മുഖ്യനിയമമായിരിക്കണം; ആ നിയമസമുച്ചയമാണ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ആ നിയമം, തീർച്ചയായും, “ആദ്യ പരാമർശം” എന്ന നിയമമാണ്; അത് ആരംഭത്തിൽനിന്ന് അവസാനം തിരിച്ചറിയുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവഗുണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

2 തെസ്സലൊനിക്ക്യരിൽ, രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സത്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്നവർ, പഴയ നിയമത്തിൽ “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ എബ്രായപദത്തിൽനിന്നു വ്യുത്പന്നമായ ഗ്രീക്ക് പദം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യത്തെ നിരസിച്ചു. അവർ ഒരു പൊള്ളത്തരം വിശ്വസിച്ചതിനാൽ പ്രബലമായ വഞ്ചന ലഭിക്കുന്ന ആ കൂട്ടം, രണ്ടു വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, പഴയ പാതകളിലേക്കും അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥानोंിലേക്കും മടങ്ങിവരുവാൻ നിരസിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, നാം ഇപ്പോൾ കുറെകാലമായി പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു:

ഈ മുൻപത്തെ ഭാഗത്തിൽ “സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്ന സഭകൾ” എന്നു പറയപ്പെടുന്നവർ, ദാനിയേലിലും മത്തായിയിലും പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്ന ദുഷ്ടരുമായ മൂഢകന്ന്യകമാരാണ്; അമോസ് 8:12 പ്രകാരം, സമയം കഴിഞ്ഞുപോയശേഷം മാത്രമേ അവർ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങുകയുള്ളു. അത് അത്യന്തം വൈകിയിരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ഒരു അസത്യത്തെ വിശ്വസിച്ചു. അഡ്വെന്റിസം ആദ്യം ആ അസത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ തുടങ്ങിയത് 1863-ൽ ആയിരുന്നു; അതിനുശേഷം അതിന്റെ യാത്ര മുഴുവൻ തുടർച്ചയായ അധഃപതനത്തിലേക്കായിരുന്നു.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതാൻ പോകുന്നത് പൂർണമായും വ്യക്തിപരമായൊരു വിലയിരുത്തലാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; എങ്കിലും 1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിലേക്ക് എന്ത് പുതിയ പ്രവാചകപ്രകാശമാണ് പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്? ജോൺസും വാഗ്ഗണറും 1888-ൽ പ്രസംഗിച്ച സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് എലൻ വൈറ്റ് പറയുന്നത്, താൻ വർഷങ്ങളായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശം തന്നെയായിരുന്നു അതെന്ന് ആകുന്നു. അവരുടെ സന്ദേശം 1888-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനു പുതിയതും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതുമായി തോന്നിയിരിക്കാം; എന്നാൽ ആ പുതുമയും ആ ഞെട്ടലും ഉളവാക്കിയത് ഒരു പുതിയ സന്ദേശമൂലം അല്ല, മറിച്ച് 1863 മുതൽ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ആത്മീയ അന്ധതയാലായിരുന്നു.

1863-നു മുമ്പേ അഡ്വെന്റിസം ലൗദിക്കേയാവസ്ഥയിലാണെന്ന് എലൻ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; അതിനാൽ ലൗദിക്കേയയുടെ അന്ധത 1863-നു മുമ്പേ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ഇതിനകം കടന്നുകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ 1863-ൽ സഭ, മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ “കാല പ്രവചനം” ആയ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന സത്യത്തെ ഔദ്യോഗികമായി മാറ്റിവെച്ചു. 1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്ന യാതൊരു പ്രവാചകപ്രകാശവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല! എന്താണ് മാറിയത്?

പ്രവചനകാലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി യേശുക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ അടിത്തറയിലെ അത്യാദ്യ കല്ല് 1863-ൽ അഡ്വെന്റിസം മാറ്റിവെച്ചു. താൻ തന്നെ “അത്ഭുതകരമായ സംഖ്യ നിർണയകൻ” ആയ പാൽമോണി ആയി പ്രതിനിധീകരിച്ച ക്രിസ്തുവാൽ ദാനിയേലിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട കാലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മില്ലർ ദേവാലയത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യ കല്ല് നിരസിക്കപ്പെടുകയും മാറ്റിവെക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ അത്യാദ്യ കല്ല്…

ഇത് അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരാം.