Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.
ആർക്കാണ് അവൻ ജ്ഞാനം ഉപദേശിക്കുക? ആർക്കാണ് അവൻ ഉപദേശം ഗ്രഹിപ്പിക്കുക? പാലിൽ നിന്നു വേർപെടുത്തപ്പെട്ടവർക്കും മുലകുടിയിൽ നിന്നു മാറ്റപ്പെട്ടവർക്കും.
For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:
നിയമത്തിനു മേൽ നിയമം, നിയമത്തിനു മേൽ നിയമം; വരിക്കു മേൽ വരി, വരിക്കു മേൽ വരി; ഇവിടെ അല്പം, അവിടെ അല്പം:
For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.
കാരണം തടങ്ങുന്ന അധരങ്ങളാലും മറ്റൊരു നാവാലും അവൻ ഈ ജനത്തോടു സംസാരിക്കും. അവൻ പറഞ്ഞതു: “ഇതാകുന്നു നിങ്ങൾ ക്ഷീണിതന്മാർക്ക് വിശ്രമം നല്കുവാൻ ഇടയാകുന്ന വിശ്രമം; ഇതാകുന്നു പുതുക്കൽ.” എങ്കിലും അവർ കേൾക്കുവാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല.
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
എന്നാൽ യഹോവയുടെ വചനം അവർക്കു കല്പനമേൽ കല്പന, കല്പനമേൽ കല്പന; വരിയിന്മേൽ വരി, വരിയിന്മേൽ വരി; ഇവിടെ കുറച്ചു, അവിടെ കുറച്ചു എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു; അവർ പോകുകയും, പിറകോട്ട് വീഴുകയും, തകർക്കപ്പെടുകയും, കുടുക്കിൽപ്പെടുകയും, പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യേണ്ടതിന്നു. യെശയ്യാവു 28:9–13.
These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.
യെശയ്യാവിൽ നിന്നുള്ള ഈ വാക്യങ്ങൾ ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ, ഇപ്പോഴത്തെ ചർച്ചയിലേക്ക് ചേർക്കുന്നതിനായി, ഈ മുമ്പത്തെ വാക്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു രണ്ടുബിന്ദുക്കൾ മാത്രം ഞാൻ സ്പർശിച്ചാൽ മതി. ഈ ഭാഗം ഒരു പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന ഒരു ജനത്തെ കാണിച്ചുതരുന്നു; കാരണം അവർ “പോയി, പിന്നോട്ടു വീണു, തകർന്നു, കുടുക്കപ്പെട്ടു, പിടിക്കപ്പെട്ടു.” ദൈവം ആരെ “പഠിപ്പിച്ചു” “ജ്ഞാനം” അഥവാ “ഉപദേശം” “ഗ്രഹിപ്പിക്കാൻ” ശ്രമിക്കുമെന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു പരീക്ഷയിൽ അവർ പരാജയപ്പെട്ട ജനമായിരുന്നു. അത് ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധനയെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരുന്ന ഒരു പരീക്ഷയായിരുന്നു; അതിനാൽ ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടാം അധ്യായത്തിൽ ജ്ഞാനികളെയും ദുഷ്ടന്മാരെയും വേർതിരിച്ച അതേ പരീക്ഷ തന്നെയായിരുന്നു അത്; എന്തെന്നാൽ സകല പ്രവാചകന്മാരും യോജിച്ചും ലോകാവസാനത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയും ചെയ്യുന്നു. ദാനീയേൽ പന്ത്രണ്ടിൽ “ജ്ഞാനികൾ” ഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ “ദുഷ്ടന്മാർ” ജ്ഞാനത്തിന്റെ വർധനയെ ഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.
യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിലെ ജനങ്ങൾ “യഹോവയുടെ വചനം” കൊണ്ടു പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ “അവർ അത് കേൾക്കാൻ ഇച്ഛിച്ചില്ല.” അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ ആ പ്രത്യേക “യഹോവയുടെ വചനം,” “ജ്ഞാനത്തിന്റെ” വർധനയെ “മനസ്സിലാക്കാൻ” അവരെ അനുവദിച്ചേനേ, പ്രവാചകചരിത്രങ്ങളെ ശരിയായി സമന്വയിപ്പിക്കേണ്ട വിധം നിർവചിക്കുന്ന ബൈബിളിലെ നിയമമായിരുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ ഭാഗത്തിൽ വീഴുന്നവർ, ഒരു പ്രവാചകചരിത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനായി ആ രേഖ “ഇവിടം അല്പം, അവിടം അല്പം” എന്നു തേടേണ്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന നിയമത്തെ നിരസിച്ചു. അവർ തള്ളിക്കളഞ്ഞ പരീക്ഷണം സൃഷ്ടിച്ച യഹോവയുടെ വചനം, ഇവിടെയും അവിടെയും നിന്ന് പ്രവാചക രേഖകൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും, തുടർന്ന് അങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകചരിത്രരേഖകളിൽ ഒന്നിനെ അതേ വിഷയത്തെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന മറ്റു പ്രവാചകചരിത്രരേഖകളോടു സമാന്തരമായി നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയായിരുന്നു. ഈ രീതിയിൽ രേഖമേൽ രേഖ വെക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ വിജയം, പ്രവാചകവ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിയമങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. “പ്രമാണങ്ങൾ” ആയിരിക്കുന്ന ആ നിയമങ്ങളും കൂടിച്ചേർക്കപ്പെടേണ്ടവയാണ്; അവ ബൈബിളിനകത്ത് ഇവിടെയും അവിടെയും കാണപ്പെടുന്നു. പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന യെശയ്യാവിന്റെ കന്യകമാർ, അവർ മറക്കരുതായിരുന്ന മുഖ്യകാര്യത്തെ മറക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്; അതായത്, ചരിത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു.
“We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.
“കർത്താവു നമ്മെ നടത്തി വന്ന വഴിയും, നമ്മുടെ കഴിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിൽ അവൻ നൽകിയ ഉപദേശവും നാം മറന്നുപോകുന്നത്ര മാത്രം ഒഴികെ, ഭാവിയെക്കുറിച്ചു നമുക്കു ഭയപ്പെടേണ്ടതൊന്നുമില്ല.” ലൈഫ് സ്കെച്ചസ്, 196.
God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.
ദൈവം കലങ്കത്തിന്റെയോ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയോ കര്ത്താവല്ല; ആ സത്യത്തിന്റെ ഒരു അടിസ്ഥാനബിന്ദു ഇതാണ്: ബൈബിളിലുള്ള ഓരോ പ്രവാചകനും അതേ പ്രവാചക രേഖയെയാണ് തിരിച്ചറിയുന്നത്. ആ രേഖയിലെ ഒരേ സംഭവങ്ങളെയെല്ലാം അവർ എല്ലാവരും കാണുന്നില്ല; എങ്കിലും ലോകാവസാനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന അതേ സംഭവരേഖ തന്നെയാണ് അത് എല്ലായ്പ്പോഴും. അത് കൃപാകാലത്തിന്റെ സമാപ്തിയിലേക്കു നയിക്കുന്ന സംഭവങ്ങളാണ്; അതിനെ തുടർന്ന് ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാം വരവോടെ അവസാനിക്കുന്ന അവസാന ഏഴ് ബാധകളും വരുന്നു. ഒരു പ്രവാചകന്റെ കഥ ആ ചരിത്രരേഖയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വിശ്വസ്തജനങ്ങളെക്കുറിച്ചായിരിക്കാം; എന്നാൽ മറ്റൊരു പ്രവാചകന്റെ സാക്ഷ്യം ദൈവത്തോടുള്ള അവിശ്വസ്തജനങ്ങളെക്കുറിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ഐക്യനാടുകളെക്കുറിച്ചോ, വത്തിക്കാനെക്കുറിച്ചോ, ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയെക്കുറിച്ചോ, ഭൂമിയിലെ വ്യാപാരികളെക്കുറിച്ചോ, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ചോ ആയിരിക്കാം; എങ്കിലും അത് എല്ലായ്പ്പോഴും അതേ രേഖ തന്നെയാണ്.
Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.
മലാഖിയുടെ ഏലിയാവിന്റെ സന്ദേശവും, വെളിപ്പാട് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒന്നാം, പതിനാലാം, പതിനെട്ടാം അധ്യായങ്ങളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങളും, ദാനിയേൽ പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും ഉള്ള സന്ദേശവും അതേ ഏക സന്ദേശം തന്നെയാണ്. അവയെല്ലാം ചരിത്രത്തിന്റെ അതേ ഏക രേഖയാണ്; എന്നാൽ ഓരോന്നും കഥാവിവരണത്തിലേക്കു തങ്ങളുടേതായ പ്രത്യേക സംഭാവന നൽകുന്നു.
What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.
ആ പ്രത്യേക സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശം സർവത്ര തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെടുന്ന കാര്യം, മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് മാത്രമേ അത് ദൈവജനങ്ങൾക്ക് വെളിപ്പെടുന്നുള്ളു എന്ന സത്യമാണ്. പ്രത്യേക സന്ദേശം എല്ലായ്പ്പോഴും കൃപാകാലം ഉടൻ അവസാനിക്കാനിരിക്കുകയാണെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നതാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്, കൃപാകാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ബൈബിളിലെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ദൃഷ്ടാന്തം തന്നെയാകാവുന്നതിനെ നാം പരിഗണിക്കാം.
He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.
അന്യായം ചെയ്യുന്നവൻ ഇനിയും അന്യായം ചെയ്തുകൊള്ളട്ടെ; അശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും അശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ; നീതിമാനായവൻ ഇനിയും നീതി ചെയ്തുകൊള്ളട്ടെ; വിശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും വിശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ. വെളിപ്പാട് 22:11.
Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.
മുകളിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരത്തിൽ പരീക്ഷാകാലത്തിന്റെ അന്ത്യം പതിനൊന്നാം വചനത്തിലെ വാക്കുകളാൽ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്, വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽനിന്നുള്ള, മുദ്രവിമോചിതമായി ദൈവത്തിന്റെ ദാസന്മാർക്കു വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക മുന്നറിയിപ്പായ പ്രവചനസന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
അവൻ എന്നോടു അരുളിച്ചെയ്തതു: ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനവചനങ്ങളെ മുദ്രയിടരുത്; സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു. അന്യായിയായവൻ ഇനിയും അന്യായം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ; അശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും അശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ; നീതിമാനായവൻ ഇനിയും നീതി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കട്ടെ; വിശുദ്ധനായവൻ ഇനിയും വിശുദ്ധനായിരിക്കട്ടെ. വെളിപ്പാട് 22:10, 11.
There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.
ഏഴ് അവസാന ബാധകൾക്കു തൊട്ടുമുമ്പായി ദൈവത്തിന്റെ ജനങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട ഒരു പ്രത്യേക പ്രവാചകസന്ദേശം ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ടതാണ്. ആ “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്നു വരുമ്പോൾ, മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “ഈ പുസ്തകത്തിലെ പ്രവചനം” (വെളിപ്പാടിന്റെ പ്രവചനം) അന്മുദ്രിതമാകേണ്ടതാണ്. വെളിപ്പാടിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ മുദ്രവെക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഏക പ്രവചനം ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളുടെ പ്രവചനമാണ്.
And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.
മറ്റൊരു ശക്തനായ ദൂതൻ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നു ഇറങ്ങിവരുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; അവൻ മേഘം ധരിച്ചവനായിരുന്നു; അവന്റെ തലമുകളിൽ ഒരു ഇന്ദ്രധനുസ്സുണ്ടായിരുന്നു; അവന്റെ മുഖം സൂര്യനെപ്പോലെയും അവന്റെ കാലുകൾ അഗ്നിസ്ഥംഭങ്ങളെപ്പോലെയും ആയിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിൽ തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ പുസ്തകം ഉണ്ടായിരുന്നു; അവൻ തന്റെ വലങ്കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടങ്കാൽ ഭൂമിയിന്മേലും വെച്ചു. സിംഹം ഗർജിക്കുന്നതുപോലെ അവൻ മഹാശബ്ദത്തോടെ നിലവിളിച്ചു; അവൻ നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു. ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങളും തങ്ങളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എഴുതുവാൻ ഒരുങ്ങി; അപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം എന്നോടു പറഞ്ഞതു ഞാൻ കേട്ടു: “ഏഴ് ഇടിമുഴക്കങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ച കാര്യങ്ങൾ മുദ്രയിടുക; അവ എഴുതരുത്.” വെളിപ്പാട് 10:1–4.
Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.
മനുഷ്യരുടെ കൃപാകാലം അവസാനിക്കുന്നതിനു തൊട്ടുമുമ്പ്, “കാലം അടുത്തിരിക്കുന്നു” എന്ന വേളയിൽ, “വേഗത്തിൽ സംഭവിക്കേണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ” തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ബൈബിൾ സത്യം മുദ്രവിമോചിതമാകുന്നതായിരിക്കും. വെളിപ്പാട് പത്താം അധ്യായത്തിലെ ശക്തനായ ദൂതൻ സിംഹംപോലെ ഘോഷിച്ച യേശുക്രിസ്തുവാണ്.
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“യോഹന്നാനെ ഉപദേശിച്ച ബലവാനായ ദൂതൻ യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റൊരാളുമായിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ വലങ്കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടങ്കാൽ വരണ്ട നിലത്തിന്മേലും വെക്കുന്നതു, സാത്താനുമായുള്ള മഹാവിവാദത്തിന്റെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങളിൽ അവൻ വഹിക്കുന്ന പങ്കിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ നിലപാട് മുഴുവൻ ഭൂമിയിന്മേലുള്ള അവന്റെ പരമശക്തിയെയും അധികാരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വിവാദം യുഗംതോറും അധികം ശക്തവും ദൃഢനിശ്ചയപൂർണ്ണവുമായി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു; അന്ധകാരത്തിന്റെ ശക്തികളുടെ കൗശലപൂർണമായ പ്രവർത്തനം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥിതിയിലെത്തുന്ന അന്തിമ ദൃശ്യങ്ങൾവരെ അതു അങ്ങനെ തുടരും. സാത്താൻ, ദുഷ്ടമനുഷ്യരോടു ഏകീഭവിച്ച്, സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാത്ത മുഴുവൻ ലോകത്തെയും സഭകളെയും വഞ്ചിക്കും. എന്നാൽ ആ ബലവാനായ ദൂതൻ ശ്രദ്ധ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ വിളിച്ചുപറയുന്നു. സത്യത്തെ എതിർക്കുന്നതിനായി സാത്താനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നവർക്കു തന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ശക്തിയും അധികാരവും അവൻ കാണിച്ചുതരുവാനിരിക്കektedir.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?
അവസാനത്തിൽ, “സാത്താൻ” വഞ്ചിക്കുന്ന “സഭകൾ” വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത് അവർ “സത്യത്തിന്റെ” സ്നേഹം സ്വീകരിച്ചില്ലാത്തതിനാലാകുന്നു. സിസ്റ്റർ വൈറ്റ് ഇപ്പോൾ പരാമർശിച്ച രണ്ടാം തെസ്സലോനിക്ക്യരിലേക്കുള്ള ഭാഗത്തിലെ “സത്യം” എന്ന വാക്ക്, “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഹീബ്രു വചനത്തിൽ നിന്നു വ്യുത്പന്നമായ പ്രധാന ഗ്രീക്ക് പദമാണ്; ആ ഹീബ്രു പദം മൂന്നു ഹീബ്രു അക്ഷരങ്ങൾകൊണ്ടു നിർമ്മിതമായതും ആൽഫയും ഒമേഗയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതുമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവത്തിലെ ഒരു ഗുണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആദ്യ പരാമർശത്തിന്റെ നിയമവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സത്യമാണു നിരസിക്കപ്പെടുന്നത്, അതിനാൽ ശക്തമായ വഞ്ചന ഉളവാകുന്നതെന്നതിന് ഏതെങ്കിലും ബൈബിള് സാക്ഷ്യം ഉണ്ടോ?
Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.
സഹോദരന്മാരേ, നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വരവിനെയും അവന്റെ അടുക്കലേക്കുള്ള നമ്മുടെ ഒരുമിച്ചുകൂടലിനെയും സംബന്ധിച്ചു ഞങ്ങൾ നിങ്ങളോടു അപേക്ഷിക്കുന്നു: ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവസം അടുത്തിരിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ്, ആത്മാവിനാലോ, വചനത്താലോ, ഞങ്ങളാൽ വന്നതുപോലെയുള്ള ലേഖനത്താലോ, നിങ്ങൾ പെട്ടെന്നു മനസ്സിൽ കലങ്ങിപ്പോകാതെയും ഭ്രമിക്കാതെയും ഇരിപ്പിൻ. ഏതുവിധേനയും ആരും നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കരുത്; എന്തെന്നാൽ ആദ്യം മതത്യാഗം സംഭവിക്കയും നാശപുത്രനായ പാപപുരുഷൻ വെളിപ്പെടുകയും ചെയ്യാതെ ആ ദിവസം വരികയില്ല; ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതെയോ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതെയോ എല്ലാറ്റിനും എതിരായി നിന്നുകൊണ്ട് തன்னை അതിനുമേൽ ഉയർത്തുന്നവൻ തന്നേ അവൻ; അങ്ങനെ ദൈവമായി ദൈവാലയത്തിൽ ഇരുന്നു താനേ ദൈവമെന്നു കാണിച്ചുകൊള്ളുന്നു. ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതു നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലയോ? അവൻ തന്റെ സമയത്ത് വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു ഇപ്പോൾ അവനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നതു എന്തെന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നു. അകൃത്യത്തിന്റെ മർമ്മം ഇതിനകം പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നവൻ വഴിയിൽനിന്നു നീക്കപ്പെടുന്നതുവരെ തടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. അപ്പോൾ ആ ദുഷ്ടൻ വെളിപ്പെടും; അവനെ കർത്താവു തന്റെ വായുടെ ശ്വാസത്താൽ ദഹിപ്പിക്കുകയും തന്റെ വരവിന്റെ പ്രകാശത്താൽ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും. അവന്റെ വരവ് സാത്താന്റെ പ്രവർത്തനാനുസരിച്ച് സകല ശക്തിയോടും അടയാളങ്ങളോടും വ്യാജഅത്ഭുതങ്ങളോടും കൂടിയതും, നശിച്ചുപോകുന്നവരിൽ സകല അധർമ്മവഞ്ചനയോടും കൂടിയതുമാകുന്നു; അവർ രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്നതിനാൽ അങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു. ഈ കാരണത്താൽ അവർ അസത്യത്തെ വിശ്വസിക്കേണ്ടതിന്നു ദൈവം അവർക്കു ശക്തിയായ വഞ്ചന അയക്കുന്നു; സത്യത്തെ വിശ്വസിക്കാതെ അധർമ്മത്തിൽ പ്രസാദം കൊണ്ട എല്ലാവരും ശിക്ഷാവിധിക്കു വിധേയരാകേണ്ടതിന്നു തന്നേ. 2 തെസ്സലൊനീക്യർ 2:1–12.
This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.
തെസ്സലോനിക്ക്യർ ലേഖനത്തിലെ ഈ ഭാഗം ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ പലവട്ടം പരിചരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിനാൽ, ഈ ഘട്ടത്തിൽ ഞങ്ങൾ ചുരുക്കമായൊരു പരാമർശം മാത്രമേ ചെയ്യുകയുള്ളു. സഹോദരി വൈറ്റ് “സാത്താന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവൃത്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നതു, പൗലോസ് “സകല ശക്തിയോടും അടയാളങ്ങളോടും വ്യാജ അത്ഭുതങ്ങളോടും കൂടിയ സാത്താന്റെ പ്രവൃത്തി” എന്നു വിളിക്കുന്നതുതന്നെയാണ്. സഹോദരി വൈറ്റും പൗലോസും തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന ആ വഞ്ചനാപരമായ പ്രവൃത്തി, യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സിലെ ഞായറാഴ്ചനിയമത്തോടെ ആരംഭിക്കുന്നു.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“ദൈവനിയമത്തെ ലംഘിച്ച് പാപ്പാസഭാ സംവിധാനത്തെ നടപ്പാക്കുന്ന നിയമവിധിയാൽ, നമ്മുടെ രാജ്യം നീതിയിൽനിന്ന് തന്നെ പൂർണ്ണമായി വേർപെടുത്തിക്കൊള്ളും. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റിസം ആ വിടവിലൂടെ കൈ നീട്ടി റോമൻ അധികാരത്തിന്റെ കൈ പിടിക്കുമ്പോൾ, അവൾ ആ അഗാധതയ്ക്ക് മീതെ എത്തി ആത്മവാദത്തോടു കൈകോർക്കുമ്പോൾ, ഈ ത്രിവിധ ഐക്യത്തിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നമ്മുടെ രാജ്യം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ്-റിപ്പബ്ലിക്കൻ ഭരണമായി തന്റെ ഭരണഘടനയിലെ ഓരോ സിദ്ധാന്തവും തള്ളിക്കളയുകയും, പാപ്പാസഭയുടെ അസത്യങ്ങളും വഞ്ചനകളും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള വ്യവസ്ഥകൾ ഒരുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അപ്പോൾ സാത്താന്റെ അത്ഭുതകരമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ സമയം വന്നിരിക്കുന്നു എന്നും അന്ത്യം സമീപിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നും നമുക്ക് അറിയാം.” Testimonies, volume 5, 451.
In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”
തെസ്സലോനിക്ക്യരിലേക്കുള്ള ഈ ഭാഗത്തിൽ, നാം പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, ലോകാവസാനത്തിലെ പോപ്പിനെ പൗലോസ് നാല് വ്യത്യസ്ത പദങ്ങളാൽ തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു. പോപ്പ് “പാപത്തിന്റെ മനുഷ്യൻ” ആകുന്നു; അവൻ “നാശത്തിന്റെ പുത്രൻ” ആകുന്നു; അവൻ “അനീതിയുടെ രഹസ്യം” ആകുന്നു; കൂടാതെ “ആ ദുഷ്ടൻ” കൂടിയാണ്. ഈ നാല് പേരുകൾക്കപ്പുറം പോപ്പിനെ സംബന്ധിച്ച കുറച്ച് മറ്റു സവിശേഷതകളും പൗലോസ് നൽകുന്നു; കാരണം, പോപ്പ് (പൗലോസിന്റെ കാലത്തേക്കാൾ ഇപ്പോഴും ഭാവിയിലായിരുന്നവൻ) “തന്റെ സമയത്ത് വെളിപ്പെടും” എന്നു അവൻ നമ്മെ അറിയിക്കുന്നു.
The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.
പോപ്പ് “തന്റെ കാലത്തിൽ വെളിപ്പെടും” എന്നതാണ്; കൂടാതെ, അത് ഒരിക്കലും ഏക ബൈബിള്സത്യം മാത്രമല്ലെങ്കിലും, റോമാ സഭയിലെ പോപ്പാണ് ബൈബിള് പ്രവചനത്തിലെ പ്രത്യന്തിക്രിസ്തു എന്നതിനുള്ള ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ബൈബിള് തെളിവ്, പാപ്പാസ്വാധീനം ഭൂമിയെ ആധിപത്യം ചെയ്യേണ്ടിരുന്ന “കാലം” ബൈബിളിൽ ഏഴ് വ്യത്യസ്തമായും നേരിട്ടുമായും ഉള്ള പരാമർശങ്ങൾകൊണ്ട് നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്—മനുഷ്യവർഗം ഇരുണ്ട യുഗങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്ന അതേ “കാലം” തന്നേ. 538 മുതൽ 1798 വരെ പാപ്പാസ്വാധീനം ലോകത്തെ ഭരിക്കുമായിരുന്നു എന്ന കൃത്യമായ “കാലഘട്ടം” ആവർത്തിച്ച് തിരിച്ചറിയുന്നതിലൂടെ, ബൈബിൾ പോപ്പിനെ പാപ്പാസ്വാധീനമായിത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പൗലോസ്, അവൻ തന്റെ കാലത്തിൽ വെളിപ്പെടും എന്നു പറഞ്ഞു.
Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.
“ദൈവം” എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും, അഥവാ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതൊക്കെയും മീതെ സ്വയം എതിര്ത്തുനില്ക്കുകയും സ്വയം ഉയര്ത്തിക്കാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നവന് പോപ്പാണെന്നതും പൗലോസ് തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു; “അങ്ങനെ അവന് ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തില് ദൈവമായി ഇരുന്നു, താനേ ദൈവമാണെന്ന് പ്രകടമാക്കുന്നു.” ഇതിലൂടെ മറ്റു കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം ബൈബിള് പ്രവചനത്തിലെ എതിര്ക്രിസ്തു ഒരു മതപരമായ പ്രതീകമാണെന്നും വ്യക്തമാകുന്നു. അവന് ഒരു ഹിറ്റ്ലറോ, അല്ലെങ്കില് ഒരു മഹാനായ അലക്സാണ്ടറോ അല്ല. ഇതു പോപ്പിന്റെ തിരിച്ചറിവിനെ ഇനിയും കൂടുതല് ചുരുക്കിക്കാണിക്കുന്നു; കാരണം അവന് വെറും ഒരു മതപീഡകനല്ല, ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിനുള്ളിലാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന ഒരു മതപീഡകനാണ്. എതിര്ക്രിസ്തു ക്രിസ്തീയസഭയ്ക്കുള്ളില് ഇരിക്കുന്നവനാണെന്ന അവകാശവാദമാണ് ഉന്നയിക്കുന്നത്.
According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:
പൗലൊസിനെയും ദാനിയേലിനെയും അനുസരിച്ച്, പാപ്പാ താൻ ക്രിസ്തീയസഭയാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന തന്റെ സഭയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവത്തിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും സകലത്തിലും മീതെ ഉയർത്തപ്പെടാൻ മോഹിക്കുകയും ചെയ്ത സാത്താന്റെ സ്വഭാവം അവൻ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഞാൻ “പൗലൊസും ദാനിയേലും” എന്നു പറയുന്നത്, പാപ്പായുടെ ലക്ഷണങ്ങളിൽ ഒന്നാകുന്നത് അവൻ സമ്പൂർണ്ണമായ ആത്മമോഹിയാണെന്ന് പൗലൊസ് തെളിയിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ പതിനൊന്നാം അധ്യായത്തിൽ ദാനിയേൽ പാപ്പായെക്കുറിച്ച് നൽകിയ വിവരണത്തിൽ നിന്നാണ് പൗലൊസ് വെറും ഉദ്ധരിച്ചതെന്നു ഭൂരിഭാഗം ബൈബിൾ വ്യാഖ്യാതാക്കളും അംഗീകരിക്കുന്നതിനാലാകുന്നു; അവിടെ ദാനിയേൽ ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:
“And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
“രാജാവു തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കും; അവൻ സ്വയം ഉന്നതനാക്കുകയും ഏതു ദൈവത്തേക്കാളും താനെത്തന്നേ മഹത്വപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യും; ദേവന്മാരുടെ ദൈവത്തിന്നെതിരെ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ പ്രസ്താവിക്കുകയും ചെയ്യും; ക്രോധം നിറവേറുന്നതുവരെ അവൻ വിജയിക്കും; നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതു നടപ്പാകേണ്ടതാകയാൽ.” ദാനീയേൽ 11:36.
When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”
പൗലോസ് പാപ്പായുടെ ആത്മമോഹസ്വഭാവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, ദാനിയേലിലെ വചനം പരാമർശിച്ച്, “ദൈവം എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നതിന്നുമേലും ആരാധിക്കപ്പെടുന്നതിന്നുമേലും തന്നേ എതിര்த்து തന്നേ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുന്നവൻ” പാപ്പായാണെന്ന് പ്രസ്താവിക്കുന്നു; “അങ്ങനെ അവൻ ദൈവമായി ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തിൽ ഇരുന്നു, താൻ ദൈവമെന്നു തന്നേ പ്രകടമാക്കുന്നു.” പാപ്പത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെ നിർണ്ണയിക്കുന്ന ദാനിയേലിലെ ആ വചനം, പാപ്പത്വം പ്രതിഖ്രിസ്തുവാണെന്ന് “വെളിപ്പെടുത്തുവാൻ” നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന “കാലത്തെ”യും സൂചിപ്പിക്കുന്നു; കാരണം, പ്രകോപനം പൂർത്തിയാകുന്നതുവരെ പാപ്പത്വം “വിജയിച്ചു നിലനിൽക്കും” എന്നു അത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.
“ക്രോധകാലം” 1798-ൽ അവസാനിച്ചു; അതിനാൽ ആ വചനത്തിൽ ദാനീയേൽ (1260-വർഷത്തെ ചരിത്രം പരാമർശിക്കുന്ന ദാനീയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളിലെ ഏഴ് നേരിട്ടുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇതൊന്നല്ലെങ്കിലും) എങ്കിലും പാപ്പാത്വാധികാരത്തെ നേരിട്ട് തിരിച്ചറിയുകയും, യോഹന്നാൻ അതിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ, 1798-ൽ അതിന് “മാരകമുറിവ്” ലഭിച്ചതായി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ, ആ ഭരണം എത്രകാലം നീണ്ടുനിന്നു എന്നു വ്യക്തമാക്കാതെ തന്നെയും, പാപ്പാത്വഭരണത്തിന്റെ കാലഘട്ടത്തിന്റെ അവസാനം ആ വചനം തിരിച്ചറിയിക്കുന്നു.
In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.
ആ ഭാഗത്തിൽ, ക്രി.വ. 538-ൽ പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിൽ നിന്ന് അതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുന്ന ഒരു ശക്തിയെ പൗലോസ് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുന്നു; കാരണം, താൻ എഴുതി കൊണ്ടിരുന്ന തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കാർക്ക് ഈ പ്രത്യേക സത്യം ഇതിനകം അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രസ്താവിച്ചു. “ഞാൻ നിങ്ങളോടുകൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ തന്നേ ഈ കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളോടു പറഞ്ഞതല്ലോ എന്നു നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലയോ?” എന്നു അദ്ദേഹം ചോദ്യം ഉന്നയിച്ചു. “തന്റെ സമയത്ത് അവൻ വെളിപ്പെടേണ്ടതിന്നു” അതുവരെ പാപ്പത്വത്തെ “തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നതെന്ത്” (അഥവാ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു എന്ത്) എന്നതു അവർ ഇതിനകം അറിയാമായിരുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പൗലോസ് ലേഖനം എഴുതിയ സമയത്ത് ലോകത്തെ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്ന ശക്തിയായിരുന്നു പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈക്കൊള്ളുന്നതിനു മുമ്പായി അതിനെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും വിലക്കുകയും ചെയ്ത ശക്തി. അത് ബഹുദേവാരാധനാപരമായ റോമായിരുന്നു. പാപ്പത്വം ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം കൈവശപ്പെടുത്തേണ്ടതിന്നു ബഹുദേവാരാധനാപരമായ റോം “വഴിയിൽനിന്നു നീക്കപ്പെടും” എന്നു പൗലോസ് എഴുതി.
It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.
ഈ തന്നെയുള്ള ഗ്രഹിക്കലാണ് ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തിൽ “നിത്യമായത്” എന്നു പ്രതീകീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമാണെന്ന് വില്യം മില്ലർ തിരിച്ചറിയാൻ കാരണമായത്. അഡ്വെന്റിസം, വില്യം മില്ലറിന്റെ പ്രവചനബോധ്യങ്ങളുടെ സമ്പൂർണ്ണ ഘടനയും അതിനാൽ അവന്റെ എല്ലാ പ്രവചനപരമായ ഗ്രഹിക്കലുകളും ദാനിയേലിന്റെയും വെളിപ്പാടിന്റെയും പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അവന്റെ ബോധ്യത്തിന്മേലാണ് അധിഷ്ഠിതമായിരുന്നതെന്നും, ആ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങളും പൗരസ്ത്യ റോമും പാപ്പാത്വ റോമും എന്ന രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതുമാണെന്നും അംഗീകരിക്കുന്നു. തെസ്സലോനിക്ക്യർക്കുള്ള ഭാഗത്തിൽ, മില്ലർ ഇതിനകം തന്നെ (തന്റെ കാലത്തെ ഏതു പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റും അറിഞ്ഞിരുന്നതുപോലെ, പാപ്പാ തന്നെയാണ് എതിര്ക്രിസ്തു എന്നു) അറിഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ; പാപ്പാത്വഭരണത്തിനു മുമ്പായി നിലനിന്നിരുന്ന ചരിത്രശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമാണെന്നും, ഭൂമിയിലെ സിംഹാസനത്തിലേക്ക് പാപ്പാത്വം ഉയരുന്നതിനു മുമ്പ് പൗരസ്ത്യ റോം നീക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതുണ്ടെന്നു പൗലോസ് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നും അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, ദാനിയേലിന്റെ പുസ്തകത്തോടും “നിത്യമായത്” എന്നതോടും അതിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചു; അവിടെ ലോകത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പാപ്പാത്വം കൈവശപ്പെടുത്തുന്നതിനു മുമ്പ് “നിത്യമായത്” “നീക്കിക്കളയപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു” എന്നു മൂന്നു പ്രാവശ്യം പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നു. പൗലോസിന്റെ സാക്ഷ്യം, പൗരസ്ത്യ റോമാണ് ദാനിയേലിലെ “നിത്യമായത്” എന്നു മില്ലർ കാണുവാൻ ഇടവരുത്തി; അതിനുശേഷം ദാനിയേലിലെ രണ്ടു ശൂന്യമാക്കുന്ന ശക്തികൾ പൗരസ്ത്യ റോമും പാപ്പാത്വ റോമും ആണെന്നു അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ഈ സത്യം മില്ലറൈറ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അഡ്വെന്റിസം ഇന്നത്തെ ദിവസം മില്ലറിന്റെ പ്രവൃത്തിയെ നിശ്ചയമായും തള്ളിക്കളയുന്നുവെങ്കിലും, പൗലോസ് “തടഞ്ഞുനിർത്തുന്നു” എന്നു പറയുന്ന, പാപ്പാത്വശക്തിയുടെ ഉദയം നീക്കിക്കളയപ്പെടുന്നതുവരെ തടയുന്ന ശക്തി പൗരസ്ത്യ റോമായിരുന്നു എന്നു തെളിയിക്കുന്ന ദാനിയേലിലെ “നിത്യമായത്” എന്ന വിഷയത്തിൽ മില്ലറിന്റെ ഗ്രഹിക്കലിന്റെ വികസനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ അവലോകനം, ഈ വിഷയങ്ങളിലുള്ള മില്ലറിന്റെ ചിന്തയുടെ ശരിയായ വിശകലനമാണെന്ന് അവർ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലാക്കുന്നു.
With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.
ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലുള്ള “ദിനംപ്രതി” എന്ന സത്യം, ദാനിയേൽ ശൂന്യതയുടെ മ്ലേച്ഛതയായി പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന പാപ്പാസഭാ റോമിന്റെ രാജ്യത്വത്തിന് മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന ജാതീയ റോമിന്റെ ഒരു പ്രതീകമാണെന്ന് മില്ലർ ഗ്രഹിച്ചതിനാൽ, ബൈബിൾ പ്രവചനത്തിലെ രാജ്യങ്ങളോടു ബന്ധപ്പെട്ട പ്രവാചകകാലങ്ങളെ അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു; ഈ അന്തർദൃഷ്ടികളിലേക്കു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് തുറക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യങ്ങളുടെ ഒരു പരമ്പര അദ്ദേഹം സമാഹരിച്ചു. ആ സത്യങ്ങൾ 1843-ലെയും 1850-ലെയും മുൻഗാമി ചാർട്ടുകളുടെ രണ്ട് പട്ടികകളിൽ സ്ഥിരമായി പതിഞ്ഞു. ആ സത്യങ്ങളാണ് അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം; അവ “കാലം” എന്ന തിരിച്ചറിവിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയവയായിരുന്നു. ആ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടത് എപ്പോഴെന്ന ചരിത്രം ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിലുള്ള പ്രാഥമിക ചർച്ചാവിഷയമാണ്.
What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).
ഹബക്കൂക്കിന്റെ പട്ടികകളിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാത്തത്, സമയത്തെ ആധാരമാക്കി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനങ്ങൾ അന്തിമതലമുറയ്ക്ക് ആ അടിസ്ഥാനങ്ങളായി പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ട സത്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു തിരിച്ചറിയുന്നതിനാവശ്യമായ ദൃശ്യം നൽകുന്ന ഒരു ഘടന ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ചു എന്നതാണ്. അടിസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട അത്യാദ്യ കല്ലായിരുന്ന ഒരു ആദ്യസത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു; എന്നാൽ ദാനിയേൽ പുസ്തകത്തിലെ “ദൈനംദിനം” മില്ലറിന്റെ ആദ്യസത്യമല്ലായിരുന്നു. മില്ലർ പണിയേണ്ടതിനായി ഉയിർപ്പിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനത്തിലെ ആദ്യക്കല്ലായി മാറേണ്ടിയിരുന്ന സത്യം ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്താറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” ആയിരുന്നു; എന്നാൽ “ദൈനംദിനം” എന്ന സത്യമില്ലാതെ, ഒന്നാം ദൂതന്റെ സന്ദേശം അവതരിപ്പിക്കേണ്ടതിനായി താൻ തിരിച്ചറിയേണ്ട പ്രവചനഘടന മില്ലർ തിരിച്ചറിയുമായിരുന്നില്ല. അവന്റെ ഘടന പ്രവചനത്തെ ശൂന്യമാക്കുന്ന രണ്ട് ശക്തികളുടെ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു. മില്ലർ അഭിസംബോധന ചെയ്തത് മഹാസർപ്പത്തെയും (പുറജാതി റോം) മൃഗത്തെയും (പാപ്പത്വം) ആയിരുന്നു. മൂന്നാം ദൂതൻ മഹാസർപ്പത്തെയും (ഐക്യരാഷ്ട്രസഭ), മൃഗത്തെയും (പാപ്പത്വം), വ്യാജപ്രവാചകനെയും (യുണൈറ്റഡ് സ്റ്റേറ്റ്സ്) അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നു.
If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.
മില്ലറൈറ്റുകൾ രണ്ടു വിശുദ്ധ മുൻഗാമി ചാർട്ടുകളിൽ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ കാലപ്രവചനങ്ങളെയും—ചിലതല്ല, എല്ലാം—ഒരു വ്യക്തി സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ആ വ്യക്തി ആ സത്യങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായി പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ടാകും. നിങ്ങൾ അവയെ ഒരിക്കലും പരിശോധിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ, എങ്ങനെ അവയെ സ്വീകരിക്കാനാകും? അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്ന ആ വ്യക്തികൾ, ആ സത്യങ്ങളെ പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുക എന്നതു തങ്ങളുടെ വ്യക്തിപരമായ ഉത്തരവാദിത്വമാക്കി, തുടർന്ന് ആ സത്യങ്ങളൊക്കെയും സ്വീകരിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, അവർ മണലിന്മേൽ അല്ല, പാറമേൽ തന്നെയാണ് പണിതിരിക്കുന്നത്.
“Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.
“സീയോന്റെ മതിലുകളിൽ ദൈവത്തിന്റെ കാവൽക്കാരായി നിൽക്കുന്നവർ ജനങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ തന്നേ അപകടങ്ങളെ കാണാൻ കഴിയുന്നവരായിരിക്കട്ടെ,—സത്യവും തെറ്റും, നീതിയും അനീതിയും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നവരായ പുരുഷന്മാർ ആയിരിക്കട്ടെ.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“മുന്നറിയിപ്പ് വന്നിരിക്കുന്നു: 1842, 1843, 1844 വർഷങ്ങളിൽ സന്ദേശം വന്നതുമുതൽ നാം പണിതുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ കലങ്കപ്പെടുത്തുന്ന യാതൊന്നിനെയും അകത്ത് കടക്കാൻ അനുവദിക്കരുത്. ഞാൻ ഈ സന്ദേശത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; അന്നുമുതൽ ദൈവം നമുക്കു നൽകിയ വെളിച്ചത്തോടു സത്യനിഷ്ഠയായി ഞാൻ ലോകത്തിന്റെ മുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നാം ദിവസേന ആത്മാർഥമായ പ്രാർത്ഥനയോടെ കർത്താവിനെ അന്വേഷിക്കുകയും വെളിച്ചം അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെ, നമ്മുടെ കാലുകൾ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ആ പീഠികയിൽനിന്ന് അവയെ പിന്വലിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. ദൈവം എനിക്കു നൽകിയ വെളിച്ചം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കുമെന്നു നിങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടോ? അതു യുഗങ്ങളുടെ പാറപോലെ ആയിരിക്കേണ്ടതാണ്. അത് എനിക്കു നൽകിയതുമുതൽ എന്നെ വഴിനടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.” Review and Herald, April 14, 1903.
In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.
മില്ലറൈറ്റ് ചരിത്രത്തിലെ കാലപ്രവചനങ്ങളെ കേൾക്കുന്നവർ വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതിന്നു, ആ കാലപ്രവചനങ്ങൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ചരിത്രകാലഘട്ടങ്ങളെ അവലോകനം ചെയ്യുന്നതെന്ന പ്രവൃത്തി ആവശ്യമാണ്. ഇത് സംഭവങ്ങളെ ഒരു സമയരേഖയിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവർത്തിയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ബൈബിളിൽനിന്ന് മില്ലറൈറ്റുകൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞതും തുടർന്ന് ചരിത്രരേഖകളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഈ പ്രവചനകാലഘട്ടങ്ങളെ ഒരു പ്രവചനവിദ്യാർത്ഥി പരിഗണിക്കുന്ന അന്വേഷണനിലയിലെത്തുമ്പോൾ, ആ കാലപ്രവചനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിലുള്ള ചരിത്രം അതേ പ്രവചനത്തിന്റെ അന്ത്യത്തിലുള്ള ചരിത്രത്തെ പ്രതീകാത്മകമായി മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുവാനുള്ള നിലയിൽ ഇരിക്കും. ആ ദൃഷ്ടികോണത്തിൽനിന്ന് വിദ്യാർത്ഥി ചരിത്രം ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു പഠിക്കണം. ആ ബോധ്യം സ്ഥാപിതമായിരിക്കുമ്പോൾ, യേശു അന്ത്യത്തെ ആരംഭംകൊണ്ടു ദൃഷ്ടാന്തീകരിക്കുന്നു എന്നും അവൻ കാണേണ്ടതാകുന്നു.
And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.
ലോകാവസാനത്തെ “ഒരു ആലയത്തിന്റെ പണിയൽ” എന്ന രീതിയിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്ന പ്രവചനരേഖയിൽനിന്ന്, അധിഷ്ഠാനത്തിന്മേൽ പണിത ആലയത്തിന്മേൽ അവസാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പരമശിലയുണ്ടെന്ന് വിദ്യാർത്ഥി അറിയേണ്ടതാണ്. മില്ലറെ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവരുവാൻ ഉപകരണമാക്കിയ ആലയത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം (അതു യേശുക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു; കാരണം യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റൊരു അധിഷ്ഠാനം സ്ഥാപിക്കപ്പെടുവാൻ കഴിയുകയില്ല), പ്രവചനകാലത്തിന്മേൽ പണിത ഒരു അധിഷ്ഠാനമായിരുന്നു എന്നു അവൻ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. യേശു ആരംഭത്തിലൂടെ അവസാനത്തെ ദൃഷ്ടാന്തമാക്കുന്നതിനാൽ, ആലയത്തിന്റെ പരമശിലയായ അന്തിമശില—അധിഷ്ഠാനത്തോടു സമാന്തരമായിരിക്കണം—എന്നതും വിദ്യാർത്ഥി കാണേണ്ടതാണ്. മില്ലറിനുവേണ്ടി ആലയത്തിന്റെ അധിഷ്ഠാനം പ്രവചനകാലമായിരുന്നു, എങ്കിലും ആ അധിഷ്ഠാനം യേശുക്രിസ്തുതന്നെയായിരുന്നു.
According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.
എനിക്കു നല്കപ്പെട്ട ദൈവകൃപപ്രകാരം, ജ്ഞാനമുള്ള പ്രധാന ശില്പിയെപ്പോലെ ഞാൻ അടിസ്ഥാനം ഇട്ടിരിക്കുന്നു; മറ്റൊരുവൻ അതിന്മേൽ പണിയുന്നു. എന്നാൽ ഓരോരുത്തനും അതിന്മേൽ എങ്ങനെ പണിയുന്നു എന്നു ശ്രദ്ധിക്കട്ടെ. എന്തെന്നാൽ, ഇട്ടിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാനത്തിന്നു പുറമെ, അതായത് യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ, മറ്റൊരു അടിസ്ഥാനം ആരും ഇടുവാൻ കഴികയില്ല. 1 കൊരിന്ത്യർ 3:10, 11.
Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.
താൻ അടിസ്ഥാനം അഥവാ ആരംഭം സ്ഥാപിച്ച ഒരു ദേവാലയം പണിതുയർത്തുന്നതാണ് തന്റെ പ്രവൃത്തി എന്നു പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവൻ ജാതികളോടുള്ള അപ്പൊസ്തലൻ ആയിരുന്നു; ക്രിസ്തീയസഭയുടെ അടിസ്ഥാനം സ്ഥാപിക്കുവാൻ അവൻ ഉപകരിക്കപ്പെട്ടു. അതേ ഭാഗത്തിൽ തന്നേ, നമ്മുടെ ശരീരങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദേവാലയമാണെന്നതും പൗലൊസ് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അതുപോലെ, ശലോമോന്റെ ദേവാലയവും മരുഭൂമിയിലെ വിശുദ്ധമന്ദിരവും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു; ഇവയൊക്കെയും യേശുക്രിസ്തുവിനാൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്ന അടിസ്ഥാനങ്ങളുള്ളവയാണ്. മില്ലർ പണിതുയർത്തുവാൻ ഉപകരിക്കപ്പെട്ട അടിസ്ഥാനം അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ ദേവാലയമായിരുന്നു; ആ ദേവാലയത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം നിർവിവാദമായി യേശുക്രിസ്തുവാണ്. എന്നാൽ കൂടുതൽ പ്രത്യേകമായി പറഞ്ഞാൽ, ആത്മീയവും പ്രവചനാത്മകവുമായി ഉള്ള വസ്തുക്കൾകൊണ്ട് പണിതുയർത്തപ്പെടുന്ന ദേവാലയമാണ് അത്.
The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.
അതിനാൽ തലക്കല്ലും യേശുക്രിസ്തുവായിരിക്കണം; എന്നാൽ തലക്കല്ലിൽ ഒരു പ്രധാന പ്രവാചക നിയമവും ഉൾപ്പെടേണ്ടതാണ്; കാരണം മില്ലറിന് ഒരു നിയമസമുച്ചയം നൽകിയിരുന്നു; അതിൽ മില്ലറൈറ്റുകളുടെ മുഖ്യനിയമമായ “ഒരു ദിവസത്തിന് ഒരു വർഷം” എന്ന തത്ത്വം ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു. ആ നിയമമില്ലാതെ കാലപ്രവചനത്തെ തിരിച്ചറിയൽ സാധ്യമല്ല; അതിനാൽ അടിസ്ഥാനവും ഇല്ല. അവസാനം, യേശുക്രിസ്തുവിനെ (അടിസ്ഥാനം) പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ഒരു പ്രതിരൂപം ഉണ്ടായിരിക്കണം; അത് നിയമങ്ങളുടെ ഒരു സമുച്ചയത്തിനുള്ളിലെ ഒരു മുഖ്യനിയമമായിരിക്കണം; ആ നിയമസമുച്ചയമാണ് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വെളിപ്പാട് സ്ഥാപിക്കുന്നത്. ആ നിയമം, തീർച്ചയായും, “ആദ്യ പരാമർശം” എന്ന നിയമമാണ്; അത് ആരംഭത്തിൽനിന്ന് അവസാനം തിരിച്ചറിയുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വഭാവഗുണത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.
In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:
2 തെസ്സലൊനിക്ക്യരിൽ, രക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്നു സത്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്നവർ, പഴയ നിയമത്തിൽ “സത്യം” എന്നു വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ എബ്രായപദത്തിൽനിന്നു വ്യുത്പന്നമായ ഗ്രീക്ക് പദം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന സത്യത്തെ നിരസിച്ചു. അവർ ഒരു പൊള്ളത്തരം വിശ്വസിച്ചതിനാൽ പ്രബലമായ വഞ്ചന ലഭിക്കുന്ന ആ കൂട്ടം, രണ്ടു വിശുദ്ധ ചാർട്ടുകളിൽ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതുപോലെ, പഴയ പാതകളിലേക്കും അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥानोंിലേക്കും മടങ്ങിവരുവാൻ നിരസിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, നാം ഇപ്പോൾ കുറെകാലമായി പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭാഗം ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിക്കുന്നു:
“The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
“യോഹന്നാനെ ഉപദേശിച്ച ബലവാനായ ദൂതൻ യേശുക്രിസ്തുവല്ലാതെ മറ്റൊരാളുമായിരുന്നില്ല. അവൻ തന്റെ വലങ്കാൽ സമുദ്രത്തിന്മേലും ഇടങ്കാൽ വരണ്ട നിലത്തിന്മേലും വെക്കുന്നതു, സാത്താനുമായുള്ള മഹാവിവാദത്തിന്റെ അവസാന ദൃശ്യങ്ങളിൽ അവൻ വഹിക്കുന്ന പങ്കിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ നിലപാട് മുഴുവൻ ഭൂമിയിന്മേലുള്ള അവന്റെ പരമശക്തിയെയും അധികാരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഈ വിവാദം യുഗംതോറും അധികം ശക്തവും ദൃഢനിശ്ചയപൂർണ്ണവുമായി വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു; അന്ധകാരത്തിന്റെ ശക്തികളുടെ കൗശലപൂർണമായ പ്രവർത്തനം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥിതിയിലെത്തുന്ന അന്തിമ ദൃശ്യങ്ങൾവരെ അതു അങ്ങനെ തുടരും. സാത്താൻ, ദുഷ്ടമനുഷ്യരോടു ഏകീഭവിച്ച്, സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാത്ത മുഴുവൻ ലോകത്തെയും സഭകളെയും വഞ്ചിക്കും. എന്നാൽ ആ ബലവാനായ ദൂതൻ ശ്രദ്ധ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അവൻ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തോടെ വിളിച്ചുപറയുന്നു. സത്യത്തെ എതിർക്കുന്നതിനായി സാത്താനോടു ചേർന്നിരിക്കുന്നവർക്കു തന്റെ ശബ്ദത്തിന്റെ ശക്തിയും അധികാരവും അവൻ കാണിച്ചുതരുവാനിരിക്കektedir.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.
In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.
ഈ മുൻപത്തെ ഭാഗത്തിൽ “സത്യത്തിന്റെ സ്നേഹം സ്വീകരിക്കാതിരുന്ന സഭകൾ” എന്നു പറയപ്പെടുന്നവർ, ദാനിയേലിലും മത്തായിയിലും പ്രതിപാദിക്കപ്പെടുന്ന ദുഷ്ടരുമായ മൂഢകന്ന്യകമാരാണ്; അമോസ് 8:12 പ്രകാരം, സമയം കഴിഞ്ഞുപോയശേഷം മാത്രമേ അവർ ദൈവത്തിന്റെ അന്തിമ മുന്നറിയിപ്പുസന്ദേശം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങുകയുള്ളു. അത് അത്യന്തം വൈകിയിരിക്കുന്നു, കാരണം അവർ അഡ്വെന്റിസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ഒരു അസത്യത്തെ വിശ്വസിച്ചു. അഡ്വെന്റിസം ആദ്യം ആ അസത്യം ഉൾക്കൊള്ളാൻ തുടങ്ങിയത് 1863-ൽ ആയിരുന്നു; അതിനുശേഷം അതിന്റെ യാത്ര മുഴുവൻ തുടർച്ചയായ അധഃപതനത്തിലേക്കായിരുന്നു.
What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.
ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതാൻ പോകുന്നത് പൂർണമായും വ്യക്തിപരമായൊരു വിലയിരുത്തലാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു; എങ്കിലും 1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിലേക്ക് എന്ത് പുതിയ പ്രവാചകപ്രകാശമാണ് പരിചയപ്പെടുത്തപ്പെട്ടത്? ജോൺസും വാഗ്ഗണറും 1888-ൽ പ്രസംഗിച്ച സന്ദേശത്തെക്കുറിച്ച് എലൻ വൈറ്റ് പറയുന്നത്, താൻ വർഷങ്ങളായി അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദേശം തന്നെയായിരുന്നു അതെന്ന് ആകുന്നു. അവരുടെ സന്ദേശം 1888-ൽ അഡ്വെന്റിസത്തിനു പുതിയതും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നതുമായി തോന്നിയിരിക്കാം; എന്നാൽ ആ പുതുമയും ആ ഞെട്ടലും ഉളവാക്കിയത് ഒരു പുതിയ സന്ദേശമൂലം അല്ല, മറിച്ച് 1863 മുതൽ ദൈവജനത്തിന്മേൽ പതിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു ആത്മീയ അന്ധതയാലായിരുന്നു.
Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?
1863-നു മുമ്പേ അഡ്വെന്റിസം ലൗദിക്കേയാവസ്ഥയിലാണെന്ന് എലൻ വൈറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; അതിനാൽ ലൗദിക്കേയയുടെ അന്ധത 1863-നു മുമ്പേ അഡ്വെന്റിസത്തിന്മേൽ ഇതിനകം കടന്നുകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ 1863-ൽ സഭ, മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും ആദ്യത്തെ “കാല പ്രവചനം” ആയ ലേവ്യപുസ്തകം ഇരുപത്തിയാറിലെ “ഏഴ് കാലങ്ങൾ” എന്ന സത്യത്തെ ഔദ്യോഗികമായി മാറ്റിവെച്ചു. 1863 മുതൽ അഡ്വെന്റിസത്തിൽ ഉദിച്ചുവന്ന യാതൊരു പ്രവാചകപ്രകാശവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല! എന്താണ് മാറിയത്?
The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…
പ്രവചനകാലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി യേശുക്രിസ്തുവിനെ പ്രതിനിധീകരിച്ചിരുന്ന ദേവാലയത്തിന്റെ അടിത്തറയിലെ അത്യാദ്യ കല്ല് 1863-ൽ അഡ്വെന്റിസം മാറ്റിവെച്ചു. താൻ തന്നെ “അത്ഭുതകരമായ സംഖ്യ നിർണയകൻ” ആയ പാൽമോണി ആയി പ്രതിനിധീകരിച്ച ക്രിസ്തുവാൽ ദാനിയേലിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ട കാലത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി മില്ലർ ദേവാലയത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ സ്ഥാപിച്ച ആദ്യ കല്ല് നിരസിക്കപ്പെടുകയും മാറ്റിവെക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. മില്ലർ കണ്ടെത്തിയ അത്യാദ്യ കല്ല്…
“In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:
“നിരസിക്കപ്പെട്ട കല്ലിനെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രവചനം ഉദ്ധരിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്തു യിസ്രായേലിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു യഥാർത്ഥ സംഭവത്തെയാണ് സൂചിപ്പിച്ചത്. ആ സംഭവം ആദ്യ ദേവാലയത്തിന്റെ നിർമാണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. അത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദ്യാഗമനകാലത്ത് പ്രത്യേക പ്രയോഗമുള്ളതും യെഹൂദന്മാരോടു പ്രത്യേക ശക്തിയോടെ അഭ്യർത്ഥിക്കേണ്ടതുമായിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിൽ നമുക്കും ഒരു പാഠമുണ്ട്. ശലോമോന്റെ ദേവാലയം പണിയപ്പെട്ടപ്പോൾ, മതിലുകൾക്കും അടിത്തറയ്ക്കുമായി ഉപയോഗിക്കേണ്ട അതിപ്രമാണമുള്ള കല്ലുകൾ ഖനിയിൽവെച്ചുതന്നെ പൂർണ്ണമായി ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അവ നിർമാണസ്ഥലത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നശേഷം, അവയുടെ മേൽ ഒരു ഉപകരണവും പ്രയോഗിക്കരുതായിരുന്നു; തൊഴിലാളികൾക്കു ചെയ്യാനുള്ളത് അവയെ യഥാസ്ഥാനത്ത് വെക്കുന്നതു മാത്രമായിരുന്നു. അടിത്തറയിൽ ഉപയോഗിക്കേണ്ടതിന്നു, അസാധാരണ വലിപ്പവും വിചിത്രമായ ആകൃതിയും ഉള്ള ഒരു കല്ല് കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു; എന്നാൽ തൊഴിലാളികൾക്കു അതിന് യോജിച്ച സ്ഥലം കണ്ടെത്താനായില്ല; അതുകൊണ്ട് അവർ അതിനെ സ്വീകരിച്ചില്ല. ഉപയോഗിക്കപ്പെടാതെ അവരുടെ വഴിയിൽ കിടന്നതിനാൽ അത് അവർക്കു ഒരു ശല്യമായി. അങ്ങനെ അത് ദീർഘകാലം നിരസിക്കപ്പെട്ട ഒരു കല്ലായി കിടന്നു. എന്നാൽ നിർമാതാക്കൾ മൂലക്കല്ല് ഇടേണ്ട ഘട്ടത്തിലെത്തിയപ്പോൾ, ആ പ്രത്യേക സ്ഥാനത്ത് വെക്കാനും അതിന്മേൽ പതിയേണ്ട മഹാഭാരം വഹിക്കാനും തക്കതായ വലിപ്പവും ശക്തിയും ശരിയായ ആകൃതിയും ഉള്ള ഒരു കല്ലിനെ കണ്ടെത്തേണ്ടതിന്നു അവർ ദീർഘനേരം അന്വേഷിച്ചു. ഈ പ്രധാനസ്ഥാനത്തേക്കു അവർ അവിവേകപരമായൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചെയ്താൽ, സമസ്ത കെട്ടിടത്തിന്റെയും സുരക്ഷ അപകടത്തിലാകുമായിരുന്നു. സൂര്യന്റെ ചൂടിനെയും മഞ്ഞുകട്ടിയുടെ തണുപ്പിനെയും കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ പ്രഹരത്തെയും പ്രതിരോധിക്കുവാൻ കഴിവുള്ള ഒരു കല്ലിനെ അവർ കണ്ടെത്തേണ്ടതായിരുന്നു. വ്യത്യസ്ത സമയങ്ങളിൽ പല കല്ലുകളും തെരഞ്ഞെടുത്തിരുന്നു; എന്നാൽ അതിപ്രമാണമുള്ള ഭാരത്തിന്റെ സമ്മർദ്ദത്തിൽ അവ കഷണങ്ങളായി തകർന്നുപോയി. മറ്റുചിലയ്ക്ക് വായുമണ്ഡലത്തിലെ പെട്ടെന്നുള്ള മാറ്റങ്ങളുടെ പരീക്ഷണം സഹിക്കാനായില്ല. എന്നാൽ ഒടുവിൽ ദീർഘകാലം നിരസിക്കപ്പെട്ടുകിടന്ന ആ കല്ലിലേക്കു ശ്രദ്ധ തിരിഞ്ഞു. വായുവിനും സൂര്യപ്രകാശത്തിനും കൊടുങ്കാറ്റിനും അതു വിധേയമായിരുന്നിട്ടും, അതിൽ ചെറുതെങ്കിലും ഒരു വിള്ളലുപോലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. നിർമാതാക്കൾ ആ കല്ലിനെ പരിശോധിച്ചു. ഒരു പരീക്ഷണമൊഴികെ അതു എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളും അതിജീവിച്ചിരുന്നു. കഠിന സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ പരീക്ഷണവും അതു സഹിക്കുമെങ്കിൽ, അതിനെ മൂലക്കല്ലായി സ്വീകരിക്കാമെന്ന് അവർ തീരുമാനിച്ചു. പരീക്ഷണം നടത്തി. കല്ല് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു, അതിന് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട സ്ഥാനത്തേക്കു കൊണ്ടുവരപ്പെട്ടു, അതു കൃത്യമായി യോജിക്കുന്നതാണെന്നു കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു. പ്രവാചകദർശനത്തിൽ യെശയ്യാവിനു ഈ കല്ല് ക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രതീകമാണെന്നു കാണിക്കപ്പെട്ടു. അവൻ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു:”
“‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.
“‘സൈന്യങ്ങളുടെ യഹോവയെ തന്നേ വിശുദ്ധീകരിപ്പിൻ; അവൻ തന്നേ നിങ്ങളുടെ ഭയമായിരിക്കട്ടെ, അവൻ തന്നേ നിങ്ങളുടെ നടുക്കമായിരിക്കട്ടെ. അവൻ ഒരു വിശുദ്ധമന്ദിരമായിരിക്കും; എന്നാൽ ഇസ്രായേലിന്റെ ഇരു വീടുകൾക്കും ഇടറുന്ന കല്ലും അപമാനത്തിന്റെ പാറയും, യെരൂശലേം നിവാസികൾക്കു കുടുക്കും കണിയും ആയിരിക്കും. അവരുടെ ഇടയിൽ അനേകർ ഇടറി വീഴും; തകർന്നുപോകും; കണിയിലകപ്പെടും; പിടിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യും.’ പ്രവാചകദർശനത്തിൽ ആദ്യ ആവിർഭാവകാലത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയ പ്രവാചകനു, സോളോമോന്റെ ആലയത്തിലെ പ്രധാന മൂലക്കല്ലിനോടു കാണിച്ച പെരുമാറ്റം പ്രതീകാത്മകമായി സൂചിപ്പിച്ചിരുന്ന പരീക്ഷണങ്ങളും പരിശോധനകളും ക്രിസ്തു സഹിക്കേണ്ടതാണെന്നു കാണിക്കപ്പെടുന്നു. ‘അതുകൊണ്ടു യഹോവയായ കർത്താവു ഇപ്രകാരം അരുളിച്ചെയ്യുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ ഒരു അടിസ്ഥാനത്തിനായി ഒരു കല്ല് സ്ഥാപിക്കുന്നു; പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ല്, അമൂല്യമായ മൂലക്കല്ല്, ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനം; വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ഔടിയിടുകയില്ല.’ യെശയ്യാവ് 8:13–15; 28:16.”
“In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.
“അനന്തജ്ഞാനത്തിൽ ദൈവം മൂലക്കല്ല് തിരഞ്ഞെടുത്തു, അതു താൻ തന്നേ സ്ഥാപിച്ചു. അതിനെ അവൻ ‘ഉറപ്പുള്ള അധിസ്ഥാനം’ എന്നു വിളിച്ചു. ലോകമെങ്ങുമുള്ളവർ തങ്ങളുടെ ഭാരങ്ങളും ദുഃഖങ്ങളും അതിന്മേൽ വെച്ചേക്കാം; അവയെ എല്ലാം അതിന് സഹിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയും. പൂർണ്ണസുരക്ഷയോടെ അവർ അതിന്മേൽ പണിയാം. ക്രിസ്തു ഒരു ‘പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ട കല്ല്’ ആകുന്നു. അവനിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവരെ അവൻ ഒരിക്കലും നിരാശരാക്കുന്നില്ല. അവൻ എല്ലാ പരീക്ഷണവും വഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദാമിന്റെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവും അവന്റെ സന്തതികളുടെ കുറ്റബോധത്തിന്റെ ഭാരവും അവൻ സഹിച്ചിരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടശക്തികളുടെ മേൽ പരിപൂർണ്ണ വിജയിയായി അവൻ പുറത്തുവന്നിരിക്കുന്നു. മാനസാന്തരപ്പെടുന്ന ഓരോ പാപിയും അവന്റെ മേൽ ഏല്പിച്ച ഭാരങ്ങൾ അവൻ വഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിൽ കുറ്റഭാരമുള്ള ഹൃദയം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു. അവൻ ഉറപ്പുള്ള അധിസ്ഥാനം ആകുന്നു. അവനെ തന്നേ തങ്ങളുടെ ആശ്രയമാക്കുന്ന ഏവരും സമ്പൂർണ്ണ സുരക്ഷയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.”
“In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:
“യെശയ്യാവിന്റെ പ്രവചനത്തിൽ ക്രിസ്തു ഉറച്ച അടിസ്ഥാനം കൂടിയായും ഇടറുന്ന കല്ല് കൂടിയായും പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ എഴുതിയ അപ്പോസ്തലനായ പത്രോസ്, ക്രിസ്തു ആർക്കു അടിസ്ഥാനക്കല്ലും ആർക്കു ഇടറലിന്റെ പാറയുമാകുന്നു എന്നു വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതരുന്നു:
“‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.
“‘കർത്താവ് കൃപയുള്ളവൻ എന്നു നിങ്ങൾ രുചിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, മനുഷ്യരാൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടതെങ്കിലും ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുത്തും വിലയേറിയതുമായ ജീവനുള്ള കല്ലായ അവന്റെ അടുക്കൽ വന്നു ചേർന്ന്, നിങ്ങൾക്കും ജീവിക്കുന്ന കല്ലുകളായി ഒരു ആത്മീയ ഭവനമായും വിശുദ്ധ പുരോഹിതവർഗ്ഗമായും പണിയപ്പെടുന്നു; യേശുക്രിസ്തുമൂലം ദൈവത്തിന് പ്രസാദകരമായ ആത്മീയ യാഗങ്ങൾ അർപ്പിപ്പാൻ തന്നേ. അതുകൊണ്ടു തിരുവെഴുത്തിലും ഇങ്ങനെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു: ഇതാ, ഞാൻ സീയോനിൽ തിരഞ്ഞെടുത്തതും വിലയേറിയതുമായ ഒരു പ്രധാന മൂലക്കല്ല് വെക്കുന്നു; അവനിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ ലജ്ജിക്കപ്പെടുകയില്ല. ആകയാൽ വിശ്വസിക്കുന്ന നിങ്ങൾക്കു അവൻ വിലയേറിയവൻ ആകുന്നു; എന്നാൽ അനുസരിക്കാത്തവർക്കോ, ശില്പികൾ നിരസിച്ച കല്ല് അതുതന്നെ മൂലയുടെ തലയായി തീർന്നു; ഇടറലിന്റെ കല്ലും അപമാനത്തിന്റെ പാറയും ആയി—വചനത്തിൽ അനുസരണക്കേട് കാണിച്ചു ഇടറുന്നവർക്കു തന്നേ.’ 1 പത്രോസ് 2:3–8.”
“To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.
“വിശ്വസിക്കുന്നവർക്കു ക്രിസ്തുവാണ് ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനം. ഇവരാണ് പാറമേൽ വീണു തകർന്നുപോകുന്നവർ. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള കീഴടങ്ങലും അവനിലുള്ള വിശ്വാസവും ഇവിടെ പ്രതിനിധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. പാറമേൽ വീണു തകർന്നുപോകുക എന്നത് നമ്മുടെ സ്വയനീതിയെ ഉപേക്ഷിക്കുകയും, ഒരു ശിശുവിന്റെ വിനയത്തോടെ ക്രിസ്തുവിങ്കൽ ചെല്ലുകയും, നമ്മുടെ അതിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചു മാനസാന്തരപ്പെടുകയും, അവന്റെ ക്ഷമിക്കുന്ന സ്നേഹത്തിൽ വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാകുന്നു. അതുപോലെ തന്നേ, വിശ്വാസത്താലും അനുസരണത്താലും നാം ക്രിസ്തുവിനെ നമ്മുടെ അടിസ്ഥാനമായി എടുത്ത് അതിന്മേൽ പണിയുന്നു.”
“Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.
“ഈ ജീവനുള്ള കല്ലിന്മേൽ യെഹൂദന്മാരും ജാതികളും ഒരുപോലെ പണിയാം. നാം സുരക്ഷിതമായി പണിയാൻ കഴിയുന്ന ഏക അടിസ്ഥാനം ഇതുമാത്രമാണ്. ഇത് എല്ലാവർക്കും മതിയാകുന്നത്ര വിശാലവും, സർവ്വലോകത്തിന്റെയും ഭാരവും ചുമടും താങ്ങിനിറുത്താൻ മതിയാകുന്നത്ര ശക്തവുമാണ്. ജീവനുള്ള കല്ലായ ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഐക്യത്തിലൂടെ, ഈ അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ പണിയുന്ന ഏവരും ജീവനുള്ള കല്ലുകളായിത്തീരുന്നു. അനേകർ സ്വന്തം പരിശ്രമങ്ങളാൽ കൊത്തിക്കളയപ്പെടുകയും, മിനുക്കപ്പെടുകയും, അലങ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു; എങ്കിലും അവർ ‘ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ’ ആകുവാൻ കഴിയില്ല, കാരണം അവർ ക്രിസ്തുവോടു ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഈ ബന്ധമില്ലാതെ ആരും രക്ഷിക്കപ്പെടുകയില്ല. ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവൻ നമ്മിൽ ഇല്ലാതെ, പരീക്ഷണങ്ങളുടെ കൊടുങ്കാറ്റുകളെ നാം നേരിട്ടുനിൽക്കുവാൻ കഴിയുകയില്ല. നമ്മുടെ നിത്യസുരക്ഷ, ഉറപ്പുള്ള അടിസ്ഥാനത്തിന്മേൽ നാം പണിയുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്ന് അനേകർ പരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത അടിസ്ഥാനങ്ങളിന്മേൽ പണിയുന്നു. മഴ പെയ്യുകയും, കൊടുങ്കാറ്റ് കൊഴുക്കുകയും, പ്രളയജലങ്ങൾ വരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ, അവരുടെ വീട് വീഴും; കാരണം അത് നിത്യശിലയായ പ്രഥമ മൂലക്കല്ലായ ക്രിസ്തുയേശുവിന്മേൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
“‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.
“‘വചനത്തിൽ ഇടറുകയും അനുസരണക്കേട് കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക്,’ ക്രിസ്തു ഇടർച്ചയുടെ ശിലയായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ‘ശില്പികൾ തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ല് തന്നേ കോണിന്റെ പ്രധാന ശിരസ്സായിത്തീർന്നിരിക്കുന്നു.’ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട കല്ലിനെപ്പോലെ, ഭൂമിയിലെ തന്റെ ദൗത്യത്തിൽ ക്രിസ്തു അവഗണനയും അപമാനവും സഹിച്ചിരുന്നു. അവൻ ‘മനുഷ്യരാൽ നിരസിക്കപ്പെട്ടവനും തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടവനും, ദുഃഖങ്ങളുടെ മനുഷ്യനും വ്യസനം പരിചയമുള്ളവനും ആയിരുന്നു; … അവൻ നിരസിക്കപ്പെട്ടവനായിരുന്നു; നാം അവനെ ഗണിച്ചില്ല.’ യെശയ്യാവു 53:3. എന്നാൽ അവൻ മഹത്വീകരിക്കപ്പെടേണ്ട കാലം സമീപിച്ചിരുന്നു. മരിച്ചവരിൽനിന്നുള്ള പുനരുത്ഥാനത്താൽ അവൻ ‘ശക്തിയോടെ ദൈവപുത്രൻ’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെടുമായിരുന്നു. റോമർ 1:4. അവന്റെ രണ്ടാം വരവിൽ, അവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും കർത്താവായി വെളിപ്പെടും. ഇപ്പോൾ അവനെ ക്രൂശിക്കുവാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്നവർ അവന്റെ മഹത്വം തിരിച്ചറിയും. സർവ്വവിശ്വത്തിന്റെ മുമ്പാകെ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട കല്ല് കോണിന്റെ പ്രധാന ശിരസ്സായിത്തീരും.
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
“‘അതിന്റെമേൽ ആർക്കെങ്കിലും വീണാൽ, അത് അവനെ പൊടിച്ചുകളയും.’ ക്രിസ്തുവിനെ നിരസിച്ച ജനങ്ങൾ ഉടൻതന്നെ അവരുടെ നഗരവും അവരുടെ ജാതിയും നശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതു കാണേണ്ടിവന്നു. അവരുടെ മഹത്വം തകർന്നുപോകയും, കാറ്റിന്റെ മുമ്പിലെ പൊടിപോലെ ചിതറിപ്പോകയും ചെയ്യും. യെഹൂദന്മാരെ നശിപ്പിച്ചതെന്തായിരുന്നു? അവർ അതിന്മേൽ പണിതിരുന്നുവെങ്കിൽ അവരുടെ സുരക്ഷയായേനിരുന്ന ആ പാറ തന്നെയായിരുന്നു അത്. അവഗണിക്കപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ നന്മ, തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട നീതി, ലഘുവായി കണ്ട കരുണ—അവയായിരുന്നു അത്. മനുഷ്യർ ദൈവത്തിനെതിരെ തങ്ങളെത്തന്നെ നിരത്തി; അവരുടെ രക്ഷയായേനിരുന്ന എല്ലാം അവരുടെ നാശമായി മാറി. ദൈവം ജീവനിലേക്കായി നിയമിച്ച എല്ലാം അവർക്കു മരണത്തിനായിത്തീർന്നു. യെഹൂദന്മാർ ക്രിസ്തുവിനെ ക്രൂശിച്ചതിൽ യെരൂശലേമിന്റെ നാശം ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരുന്നു. കാൽവരിയിൽ ചൊരിയപ്പെട്ട രക്തം, ഈ ലോകത്തിനും വരുവാനുള്ള ലോകത്തിനും അവരെ നാശത്തിലേക്ക് മുങ്ങിച്ച ഭാരമായിരുന്നു. ദൈവകൃപയെ നിരസിക്കുന്നവരുടെമേൽ ന്യായവിധി വീഴുന്ന ആ മഹത്തായ അന്ത്യദിവസത്തിലും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും. ഇടർച്ചയുടെ പാറയായിരിക്കുന്ന ക്രിസ്തു അന്നു അവർക്കു പ്രതികാരം ചെയ്യുന്ന ഒരു പർവതമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടും. നീതിമാന്മാർക്കു ജീവനായിരിക്കുന്ന അവന്റെ മുഖകാന്തിയുടെ മഹത്വം ദുഷ്ടന്മാർക്കു ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയായിരിക്കും. നിരസിക്കപ്പെട്ട സ്നേഹവും, അവഗണിക്കപ്പെട്ട കൃപയും നിമിത്തം പാപി നശിച്ചുപോകും.”
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.
“അനവധി ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാലും ആവർത്തിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളാലും, ദൈവപുത്രനെ നിരസിച്ചതിന്റെ ഫലം യെഹൂദന്മാർക്കു എന്തായിരിക്കുമെന്ന് യേശു കാണിച്ചു. ഈ വചനങ്ങളിൽ, തങ്ങളെ വീണ്ടെടുപ്പുകാരനായി അവനെ സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന സകല കാലങ്ങളിലുമുള്ള എല്ലാവരോടും അവൻ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ മുന്നറിയിപ്പും അവർക്കുവേണ്ടിയുള്ളതാണ്. അശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ദേവാലയം, അനുസരണക്കേടുള്ള മകൻ, വ്യാജ കർഷകർ, അവഹേളനഭാവമുള്ള പണിക്കാർ—ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഓരോ പാപിയുടെയും അനുഭവത്തിൽ തത്തുല്യരൂപമുണ്ട്. അവൻ മാനസാന്തരപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, അവ ഇവയാൽ മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കപ്പെട്ട നാശവിധി അവന്നേതായിരിക്കും.” യുഗങ്ങളുടെ ആഗ്രഹം, 597–600.
We will continue this in the next article.
ഇത് അടുത്ത ലേഖനത്തിൽ നാം തുടരാം.