The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.
Нэг зуун дөчин дөрвөн мянгыг Гэрээний Элчээр ариусгагдсан хүмүүс хэмээн дүрсэлсэн бөгөөд агуу олныг зовлон амсагчдын цагаан өмсгөлөөр дүрсэлсэн байна. Эцсийн өдрүүдийн хоёр ариун хугацааны эхнийх нь Гэрээний Элчид замыг бэлтгэдэг элчийн ажлыг тодорхойлдог бөгөөд хоёр дахь хугацаа нь Елиагийн ажлыг дүрсэлдэг. Эхний хугацаа нь Лаодикийн Адвентизмийн амьд хүмүүсийн мөрдөн шалгах шүүлтийг, харин хоёр дахь хугацаа нь орчин үеийн Ромын гүйцэтгэх шүүлтийг дүрсэлдэг.
The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.
Сүүлчийн өдрүүдэд хотуудаас зугтан гарах тухай “тэмдэг”-ийг Лаодикийн Адвентизм буруу ойлгосон байна. Эгч Уайт бидэнд МЭ 66–70 онуудад Иерусалимын сүйрэл нь сүүлчийн өдрүүд дэх Бурханы ард түмэнд өгөгдсөн анхааруулах тэмдгийн жишээ болдгийг мэдэгддэг.
“The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
“Эртний шавь нарын адил бид эзгүйрсэн, хүнгүй ганцаардмал газруудад хоргодох байр эрэхэд хүрэх цаг тийм ч хол биш байна. Ромын цэргүүд Иерусалимыг бүслэн хаасан явдал Иудейн Христэд итгэгчдэд зугтан гарах дохио болсон шиг, мөн адил манай үндэстэн папын амралтын өдрийг хэрэгжүүлэх зарлигт төрийн эрх мэдлээ ашиглан үйлдэх нь бидэнд анхааруулах дохио болно. Тэр үед том хотуудаас гарч, улмаар жижиг хотуудыг ч орхин, уулсын дундах тусгаарлагдмал газруудад байрлах бөглүү сууц руу явах бэлтгэл хийх цаг болох болно.” Testimonies, 5-р боть, 464.
The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.
Зугтахын тэмдэг болсон Иерусалимын бүслэлт нь Цестийн авчирсан анхны бүслэлт байсан. Иймээс Цестий нь түр хугацаанд зайлуулагдсан аюулыг төлөөлсөн. Учир нь тэрээр бүслэлтийг тогтоосныхоо дараа учир битүүлгээр ухран гарсан бөгөөд тийн үйлдсэн шалтгааныг нь түүхчид хэзээ ч тогтоож чадаагүй юм.
“After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.
“Цестиусын удирдсан ромчууд хотыг бүсэлсний дараа, даруй довтлоход бүх зүйл таатай мэт санагдаж байсан атал тэд гэнэт бүслэлтийг орхин явсан юм.” Эцсийн тэмцэл, 31.
In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.
1880-аад болон 1890-ээд онуудад Нью-Хэмпшир мужаас сонгогдсон сенатор Хенри У. Блэйр Ням гаргийг Үндэсний Амралтын Өдөр болгон тогтоох зорилгоор Конгресст хэд хэдэн хуулийн төсөл өргөн барьсан. Эдгээр хуулийн төслүүдийг нийтэд нь “Блэйрийн Ням гаргийн хуулийн төслүүд” хэмээн нэрлэдэг байв. Сенатор Блэйр Ням гаргийг амралт болон шашны мөргөлийн өдөр болгон сахин мөрдөхийг хүчтэй дэмжигч байлаа. Тэрээр амралтын нэгдмэл өдөртэй байх нь Америкийн нийгэмд ёс суртахууны болон нийгмийн хувьд эерэг нөлөө үзүүлнэ гэж үздэг байв. Түүний хүчин чармайлт тодорхой хэмжээний дэмжлэг авсан боловч, ялангуяа шашны бүлгүүдээс дэмжлэг хүлээсэн ч, сүм ба төрийн тусгаарлалтад хамаарах болгоомжлолыг оролцуулан эсэргүүцэлтэй мөн тулгарч байв.
This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.
Энэ нь эцэстээ Ням гаргийн хууль батлах үедээ луу мэт ярьхаар товлогдсон газрын араатны түүхэнд Ням гаргийг хуульчлах гэсэн анхны оролдлого байв. 1888 оны Ерөнхий Чуулганы хуралдааны элч нарын нэг болох А. Т. Жонс Конгрессын танхимуудад орж, уран яруу байдлаар эсэргүүцэн тэмцсэн нь эдгээр Блэйрийн хуулийн төслүүдийн цуврал мөн байлаа. Хэд хэдэн оролдлогын дараа сенатор Блэйр Үндэсний Амралтын Өдөр тогтоох гэсэн санаачилгынхаа эрч хүчийг алджээ. Тэрхүү түүх болон Үндэсний Амралтын Өдрийн (Ням гаригийн) утга агуулгатай шууд холбоотойгоор Эллен Уайтын зөвлөгөөний түүхэн тэмдэглэлийг авч үзэж болно.
What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.
Ням гаргийн хуулийн талаар түүний өгсөн сэрэмжлүүлгүүдийг авч үзэхэд, Лаодикийн Адвентизм дотор ноцтой бөгөөд өргөнөөр буруу ойлгогдсон зүйл илэрч байна. Хотуудаас гарч байх шаардлагын хүрээнд, саяхан эш татсан тэр хэсэгт тэрээр: “тэгвэл том хотуудаас гарах, улмаар уулсын дундах зэлүүд газруудад орших тусгаар сууц бүхий гэрүүд рүү шилжихийн бэлтгэл болгон жижиг хотуудаас ч гарах цаг болно” хэмээн бичсэн. Тэрээр Бурханы ард түмэн хөдөө нутагт амьдрах ёстойг дахин дахин заасан боловч, 1888 оноос өмнөх хөдөө амьдрах тухай түүний зөвлөгөөнүүд нь хотуудаас гарах талаарх түүний зааврыг Бурханы ард түмэн ойрын ирээдүйд хотуудаас гарах шаардлагатай болно гэсэн нөхцөлд байрлуулдаг. 1888 оноос хойш хөдөө амьдрах тухай түүний бичгээр өгсөн зааварт, бид аль хэдийн хотуудаас гарсан байх ёстой гэсэн зөвлөгөөнөөс тэр хэзээ ч хазайгаагүй.
The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.
Түүхийн тавцанд гарч ирсэн Блэйрийн Үндэсний Амралтын Өдрийн хуулийн төслүүд нь хотуудаас гарах “тэмдэг” байсан бөгөөд, хэдийгээр Блэйрийн хуулийн төслүүд уг зорилгыг хэрэгжүүлэхэд шаардлагатай эрч хүчээ алдан, түүхийн харанхуйд шингэн замхарсан боловч зугтан гарах “тэмдэг” өгөгдсөн байсан. Энэ нь Цестиусын авчирсан анхны бүслэлтийн түүхэн замын тэмдэг дээр өгөгдсөн билээ. Удахгүй ирэх Ням гаргийн хууль нь Титийн бүслэлтээр төлөөлөгддөг бөгөөд, хэрэв тэр бүслэлт ирэх үед Лаодикийн ямар нэгэн Адвентистууд одоо ч хотуудад байсаар байвал, тэд хорон муу хүмүүсийн хамт үхэх болно.
There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.
Эцсийн өдрүүдэд эш үзүүллэгийн хоёр хугацаа бий. Тэдгээр нь удахгүй гарах Ням гаргийн хуулиар хоорондоо тусгаарлагдана. Эхний хугацаа нь Лаодикийн Адвентизм доторх амьд хүмүүсийн мөрдөн шалгах шүүлт бөгөөд, хоёр дахь хугацаа нь Ромын янхны гүйцэтгэх шүүлт юм. Эдгээр хоёр хугацааг дахин дахин дүрслэн үзүүлдэг. Учир нь Миллерийн түүхэнд биелсэнчлэн, арван охины тухай сургаалт зүйрлэл тэрхүү хоёр хугацаанд үсэг ёсоороо бүрэн биелдэг. Тэрхүү сургаалт зүйрлэл дэх саатлын хугацаа нь Хабаккук номын хоёрдугаар бүлэг дэх саатлын хугацаа мөн; иймд бидний авч үзэж буй тэр хоёр хугацааг мөн Хабаккук номын хоёрдугаар бүлгээр дүрслэн үзүүлсэн юм. Арван охины тухай сургаалт зүйрлэл болон Хабаккук номын хоёрдугаар бүлэг Миллерийн түүхэнд үсэг ёсоороо бүрэн биелсэн бөгөөд, тэдгээрийг биелэх үед Езекиел номын арван хоёрдугаар бүлгийн хорин нэгээс хорин наймдугаар эшлэлүүд ч мөн биелсэн юм.
The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.
Езекиел номын арван хоёрдугаар бүлгийн сүүлийн найман эшлэл нь “аливаа үзэгдлийн биелэл” гүйцэлдэх цаг үеийг заадаг бөгөөд тэр үед Бурхан Өөрийн үзэгдлүүдийг “цаашид сунжруулахгүй” байх болно. Түүхийн дахин дахин давтагдан гарч, Лаодикийн Адвентизм дахь амьд хүмүүсийн мөрдөн шалгах шүүлтийг, мөн Тирийн янхны гүйцэтгэх шүүлтийг тодорхойлдог тэрхүү хоёр үе нь Библийн доторх бүх үзэгдэл төгс бөгөөд эцсийн биеллээ олдог эш үзүүллэгийн үе мөн. Тэр үед нэг зуун дөчин дөрвөн мянга тогтоогддог бөгөөд тэд үхдэггүй, Христийг эргэн ирэх хүртэл амьд үлдэх бүлгийг төлөөлдөг. Лук номын хорин нэгдүгээр бүлэгт Христ тэр үеийн хүмүүс ирснийг таних “тэмдгийг” заасан байдаг.
In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.
Христийн, эзгүйрлийн жигшүүртэй юмстай холбон өгүүлсэн зугтах тухай “тэмдэг”-ээр дүрслэгдсэн тэр хоёр түүхэнд хоёр үе зааглагдсан байдаг бөгөөд тэдгээрийн эхлэл ба төгсгөл нь тухайн үеийн эхэнд нэг “тэмдэг”, төгсгөлд нь “тэмдгүүд”-тэй байдаг. Христ Өөрийнхөө үүлэн дээр ирэх хүртэл амьдрах эцсийн үеийнхнийг төлөөлөхөөр тодорхойлсон тэр “тэмдэг” нь бид одоо дэлхийн түүхийн эцсийн үед байгаагийн нотолгоо юм.
In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.
Лук 21-р бүлэгт Есүс жинхэнэ Иерусалимыг МЭ 66 оноос МЭ 70 он хүртэл гурван жил хагасын турш гишгэлэн доромжлон сүйтгэсэн түүхийг, мөн 538 онд эхэлж 1798 онд төгссөн сүнслэг Иерусалимыг гурван жил хагасын турш гишгэлэн доромжилсон үеийн төгсгөлтэй адилтган заан тодорхойлдог.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.
Та нар Иерусалимыг цэргүүдээр бүслэгдсэнийг харах үед түүний сүйрэл ойртсоныг мэдэгтүн. Тэгвэл Иудейд байгаа хүмүүс уулс уруу зугтаг; хотын дотор буй хүмүүс тэндээс гарч яв; мөн хөдөө нутагт байгаа хүмүүс түүн уруу бүү орог. Учир нь бичигдсэн бүх зүйл биелэгдэхийн тулд эдгээр нь өшөө авалтын өдрүүд мөн. Харин тэр өдрүүдэд жирэмсэн эмэгтэйчүүд болон хөхүүл хүүхэдтэй эмэгтэйчүүдэд гай зовлон ирэх болно! Учир нь энэ нутагт агуу их зовлон, энэ ард түмэн дээр уур хилэн байх болно. Тэд илдний ирэнд унаж, бүх үндэстнүүд уруу олзлогдон аваачигдах болно. Мөн харь үндэстнүүдийн цаг гүйцтэл Иерусалим харь үндэстнүүдийн хөлд талхлагдах болно. Лук 21:20–24.
The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”
Иерусалимыг харь үндэстнүүдийн хөлд талхлуулах “цагууд” нь олон тоонд байгаа нь учиртай. Учир нь энэ нь МЭ 70 онд төгссөн бодит Иерусалимын хөлд талхлагдлыг, мөн 1798 онд төгссөн сүнслэг Иерусалимын хөлд талхлагдлыг төлөөлдөг. Харийн үндэстнүүд нь харь шүтлэг ба папын эрхт ёсыг хоёуланг нь төлөөлдөг бөгөөд “Хэдий хүртэл?” хэмээн асуудаг Даниел номын наймдугаар бүлгийн үзэгдэлд өгүүлэгдэх зүйл нь чухамхүү эдгээр хоёр хүч мөн.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Тэгээд би нэгэн ариуныг ярьж байхыг сонсов; ярьж байсан тэрхүү нэгэн ариунд өөр нэгэн ариун ийнхүү хэлэв: Өдөр тутмын тахилын тухай, мөн сүйрүүлэн хоосруулагч тэрслүү гэмийн тухай үзэгдэл хэчнээн удаан үргэлжлэх вэ? Ариун газрыг болон цэргийг хөл дор гишгүүлэн өгөх нь хэр удаан байх вэ? Даниел 8:13.
The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.
Лукын хорин нэгдүгээр бүлэгт гардаг “харь үндэстнүүдийн цаг үе” гэдэг нь МЭӨ 723 онд эхэлж, 1798 онд дууссан, Бурханы хойд хаанчлалд үйлдсэн хоёр мянга таван зуун хорин жилийн өшөө авалтыг зааж байна. 538 он бол нүглийн хүн ариун газарт зогсон өөрийгөө Бурхан хэмээн тунхагласан цагийг тэмдэглэдэг бөгөөд ингэснээр энэ хугацаа тус бүр нь нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн хоёр тэнцүү үед хуваагддаг. Хоёр дахь нэг мянга хоёр зуун жаран жилийн үе нь мөн Лукын хорин нэгдүгээр бүлгийн хорин дөрөвдүгээр зүйлд “харь үндэстнүүдийн цаг үе” гүйцэлдсэн хэмээн тэмдэглэгдэн төгсдөг тэрхүү ижил түүх мөн. Есүс Өөрийн шавь нарт тодорхойлж буй түүхэн өгүүлэмжид хорин дөрөвдүгээр зүйл нь шавь нарт өгөгдсөн гэрчлэлийг 1798 оны “эцсийн цаг”-т хүргэж байна. Тэндээс Есүс Миллерийн хөдөлгөөнтэй холбоотой “тэмдгүүд”-ийг тодорхойлж эхэлдэг.
And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.
Наран дээр, сар дээр, одод дээр тэмдгүүд илэрнэ; харин газар дэлхий дээр үндэстнүүд зовлон шаналалд автаж, мэгдэн будилна; тэнгис болон давалгаа хүрхрэн шуугина; газар дэлхий дээр ирэх зүйлсийг харж, айдсаас болж хүмүүсийн зүрх мохож унана. Учир нь тэнгэрийн хүчнүүд ганхана. Тэгээд тэд Хүний Хүүг хүч чадал хийгээд аугаа сүр жавхлантайгаар үүлэн дотор ирэхийг үзнэ. Эдгээр зүйлс биелж эхлэхэд дээшээ харж, толгойгоо өргө; учир нь та нарын золин аврал ойртож байна. Лук 21:25–28.
Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.
Есүс “тэмдгүүд гарна” хэмээн айлдаж, тэдгээрийг нар, сар, одод дахь тэмдгүүд, үндэстнүүдийн зовнил, тэнгэрийн хүчнүүд доргиогдох явдал бөгөөд үүний дараа Хүний Хүү үүлэн дотор ирнэ хэмээн тодорхойлсон. Эдгээр бүх “тэмдгүүд” Миллеритийн түүхэнд биелсэн юм.
“Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.
“Зөгнөл нь Христийн ирэлтийн хэлбэр байдал болон зорилгыг урьдчилан хэлээд зогсохгүй, түүнийг ойртсоныг хүмүүс хэзээ таньж мэдэх ёстойг заах тэмдгүүдийг ч мөн үзүүлдэг. Есүс ийнхүү айлдсан: ‘Нар, сар, одод дээр тэмдгүүд байх болно.’ Лук 21:25. ‘Нар харанхуйлагдаж, сар гэрлээ өгөхгүй, тэнгэрийн одод унаж, тэнгэр дэх хүчнүүд донслох болно. Тэгээд тэд Хүний Хүүг агуу хүч ба алдар суугаар үүлсийн дунд ирэхийг харах болно.’ Марк 13:24–26. Илчлэл өгөгч хоёр дахь ирэлтийн өмнө болох ёстой тэмдгүүдийн эхнийхийг ийнхүү дүрслэн өгүүлжээ: ‘Агуу их газар хөдлөлт болж; нар үсэн тааран шуудай мэт хар болж, сар цус мэт болов.’ Илчлэл 6:12.”
“These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..
“Эдгээр тэмдгүүд арван есдүгээр зуун нээгдэхээс өмнө үзэгдсэн билээ. Энэхүү эш үзүүллэгийн биелэл болгон 1755 онд урьд өмнө тэмдэглэгдэж байсан бүхнээс хамгийн аймшигт газар хөдлөлт болсон юм....”
“Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..
“Хорин таван жилийн дараа эш үзүүллэгт дурдагдсан дараагийн тэмдэг үзэгдсэн нь—нар, сарны харанхуйрал байв. Үүнийг бүр ч онцгой болгосон зүйл нь түүний биелэх цагийг тодорхой зааж өгсөн явдал мөн байлаа. Аврагч Чидун уулан дээр шавь нартайгаа ярилцахдаа сүмд ирэх урт удаан сорилтын үеийг,—өөрөөр хэлбэл, Тэрээр зовлонг богиносгоно гэж амласан папын хавчлагын 1260 жилийг дүрслэн өгүүлсний дараа,—Өөрийн ирэлтийн өмнө болох зарим үйл явдлыг ийнхүү дурдан, эдгээрийн эхнийх нь хэзээ үзэгдэх цагийг тогтоон хэлсэн юм: ‘Тэр өдрүүдэд, тэрхүү зовлонгийн дараа нар харанхуй болж, сар гэрлээ үл өгнө.’ Марк 13:24. 1260 өдөр, өөрөөр хэлбэл жилүүд, 1798 онд төгссөн. Үүнээс дөрөвний нэгэн зуун жилийн өмнө хавчлага бараг бүрэн зогссон байв. Христийн үгийн дагуу, энэ хавчлагын дараа нар харанхуй болох ёстой байлаа. 1780 оны 5 дугаар сарын 19-нд энэ эш үзүүллэг биелсэн юм....”
“Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.
“Христ Өөрийн ард түмэнд Өөрийн ирэлтийн тэмдгүүдийг ажиглан харж, ирж буй Хааныхаа шинж тэмдгүүдийг үзэхдээ баярлахыг тушаасан билээ. Тэрээр: ‘Эдгээр зүйлс биелж эхлэхэд дээш хар, толгойгоо өргө; учир нь та нарын аврал ойртон ирж байна’ гэж айлдсан. Тэрээр Өөрийн дагалдагчдын анхаарлыг хаврын нахиалж буй модод руу хандуулан, ‘Тэд одоо соёолж эхлэхэд та нар өөрсдөө харж, зун ойрхон болсныг мэддэг. Үүний нэгэн адил, эдгээр зүйлс биелж байгааг харахдаа Бурханы хаанчлал ойрхон байгааг мэдэгтүн’ хэмээн айлдав.” Лук 21:28, 30, 31. Агуу тэмцэл, 304, 306–308.
The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.
Гурван Ромын гуравдагч хэрэглээ нь Иерусалимыг харь үндэстний Ром, дараа нь папын Ром гишгэлэн доромжилсон явдалд, мөн ариун газрыг ба цэргийг орчин үеийн Ром гишгэлэн доромжилсон явдал нь арван хоёр зуун жаран өдөр (харь үндэстний Ром), эсвэл эш үзүүллэгийн арван хоёр зуун жаран жилээр (папын Ром) төлөөлүүлэн дүрслэгдсэнийг тодорхойлдог. Бэлгэдэлт арван хоёр зуун жаран өдөр (дөчин хоёр сар) нь орчин үеийн Ром Бурханд үнэнч ардыг хавчин мөшгөх үеийг заах бөгөөд эдгээр хугацаа бүр нь тухайн үеийн үнэнч хүмүүст зугтах цагийг таних нэгэн тусгай “тэмдэг”-тэй байна. Энэ гурван хугацаа тус бүрийн төгсгөлд хугацааны эхэнд байсан шиг нэгэн ганц “тэмдэг” бус, харин хэд хэдэн “тэмдэг”-ийн илрэлээр төгсөнө.
“It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.
“Шөнө дунд Бурхан Өөрийн ард түмнийг аврахын тулд хүч чадлаа илэрхийлдэг. Нар мандан, бүх хүчээрээ гэрэлтэнэ. Тэмдэг, гайхамшгууд ар араасаа түргэн дараалан үзэгдэнэ. Хорон муу хүмүүс энэ үзэгдлийг айдас, мэл гайхлаар хардаг бол зөв шударга хүмүүс өөрсдийн авралын тэмдгүүдийг сүр жавхлант баяртайгаар харна. Байгаль дахь бүхэн замаасаа гарч эргэсэн мэт санагдана. Урсгалууд зогсон, урсахаа болино. Харанхуй, хүнд үүлс хуралдан гарч ирэн, хоорондоо мөргөлдөнө. Уурсан хилэгнэсэн тэнгэрийн дунд үгээр илэрхийлэхийн аргагүй сүр жавхлантай нэгэн цэлмэг зай байх бөгөөд тэндээс Бурханы дуу их усны шуугиан мэт сонсогдон: ‘Биеллээ’ гэж айлдана. Илчлэл 16:17.” Агуу тэмцэл, 636.
The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.
Ромын янхан дээр гүйцэтгэх шүүлт эхлэх үе нь Бурханы Вавилонд одоо хүртэл байгаа өөр сүрэг зугтан гарах ёстойг танигдуулах тугийг өргөхөөс эхэлдэг. Тэр үе “тэмдэг ба гайхамшгууд”-аар төгсөнө. Тэр үе Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн “хоёр дахь дуу хоолой”-гоор эхэлж, Бурханы дуу хоолойгоор төгсөнө. Мэдээж Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн эхний болон хоёр дахь дуу хоолой нь Христийн дуу хоолой мөн. Эхний дуу хоолой нь амьд Лаодикийн Адвентист сүмийн мөрдөн шалгах шүүлтийн эхлэлийг тодорхойлдог бөгөөд хоёр дахь дуу хоолой нь тэр үеийн төгсгөлийг тодорхойлохоос гадна, мөн Ромын янхан дээрх гүйцэтгэх шүүлтийн эхлэлийг тэмдэглэдэг.
The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.
Бүхэл түүх нь Христ гэрээг баталсан долоо хоногоор захирагддаг бөгөөд тун удахгүй ирэх ням гаргийн хууль нь загалмайгаар төлөөлөгдсөн дундах тэмдэглэгээний хэв шинжээр урьдчилан дүрслэгдсэн байдаг. Хоёр түүх хоёулаа Альфа ба Омегагийн тамгыг агуулдаг. Учир нь аль ч түүхийн эхлэл ба төгсгөл нь Бурханы дуу хоолойгоор төлөөлөгддөг. Тэд мөн үнэнийг төлөөлдөг. Учир нь дундах тэмдэглэгээ нь ням гаргийн хуулийн эсэргүүцэл бөгөөд еврей хэлний “үнэн” гэдэг үг нь еврей цагаан толгойн эхний, арван гурав дахь, сүүлчийн үсгүүдээр бүтээгдсэн юм. Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлгийн эхний дуу хоолой нь Христийн дуу хоолой, сүүлчийн дуу хоолой нь Бурханы дуу хоолой бөгөөд дундах дуу хоолой нь мөн Бурханы дуу хоолой байхын зэрэгцээ, мөн тэнд арван гурав дахь үсгийн эсэргүүцэл нь Илчлэлт номын АРВАН ГУРАВДУГААР бүлэгт дүрслэгдсэнээр газрын араатан луу мэт “ярьж” буйгаар төлөөлөгддөг газар юм.
The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.
Удахгүй гарах Ням гаргийн хуулийн үеийн туг далбаа нь Бурханд үнэнч хүмүүсийн зугтан гарах “тэмдэг”-ийг илэрхийлдэг; гэвч мөн тэрхүү туг далбаа өргөгдөхөөр төгсөх эш үзүүллэгийн хугацааны эхлэл нь бас нэгэн “тэмдэг”-тэй байх ёстойг тогтоон харуулдаг. Тэрхүү “тэмдэг”-ийг Есүс энэ дэлхийн сүүлчийн үеийнхэн ирснийг нотлох баримт хэмээн тодорхойлсон байдаг. Лукын хорин нэгдүгээр бүлэгт, шавь нар сүм устгагдана гэж Тэр хэлэхдээ ямар утгаар айлдсаныг Христээс асуусан юм.
And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.
Тэд Түүнээс асууж, —Багш аа, эдгээр зүйлс хэзээ болох вэ? Эдгээр нь биелж эхлэхэд ямар тэмдэг байх вэ? гэжээ. Лук 21:7.
Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.
Дараа нь Есүс сүм болон хот сүйрэх МЭ 70 он руу хүргэдэг түүхийг тодорхойлж эхлээд, хорин дөрөвдүгээр зүйл хүртэл үргэлжлэн, харь үндэстнүүдийн “цаг үе” хэзээ гүйцэлдэхийг заан тодорхойлдог.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Тэд илдний ирэнд унаж, бүх үндэстнүүдийн дунд олзлогдон аваачигдах болно; мөн Иерусалим нь харь үндэстнүүдийн хөл дор, харь үндэстнүүдийн цаг хугацаа гүйцэлдэх хүртэл, талхлагдах болно. Лук 21:24.
The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.
Энэ эшлэл нь бодит Иерусалимыг зааж байна гэсэн үзэл нь футуризм хэмээх Католик теологийн мунхаглал дээр тулгуурладаг бөгөөд энэ нь бэлгэдлийг үгчлэн хэрэглэж, эш үзүүллэгүүдийн биеллийг зөвхөн дэлхийн төгсгөлд хамааруулан байрлуулдаг. Энэхүү эшлэлийн зөв хэрэглээг эсэргүүцэх явдал нь Шинэ Гэрээг уншин ойлгох явцын туршид Сатаны томоохон довтолгоо байсаар ирсэн. Бодит Иерусалим нь Христийн үед эш үзүүллэгийн Иерусалимын бэлгэ тэмдэг байхаа больсон бөгөөд тэр үед үгчилсэн эш үзүүллэг сүнслэг хэрэглээнд шилжсэн юм. Энэ илчлэл нь элч Паулын тогтоон баталсан гол сургаалуудын нэг байсан. Иерусалимын хөлд талхлагдал нь 538 оноос 1798 он хүртэлх папын харанхуйн нэг мянга хоёр зуун жаран жилийг заан тодорхойлдог.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Харин сүмийн гаднах хашааг орхи, түүнийг бүү хэмж; учир нь энэ нь харь үндэстнүүдэд өгөгдсөн юм. Тэд ариун хотыг дөчин хоёр сарын турш хөл дороо гишгэнэ. Илчлэлт 11:2
Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.
Зөгнөлийн Иерусалим нь загалмай дээр сонгогдсон хотын бэлгэдэл байхаа больсон.
“How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.
“Хуучин Иерусалимын хөрсөн дээр хөл тавих нь сайн хэрэг бөгөөд Аврагчийн амьдрал, үхлийн үйл явдлууд өрнөсөн газруудаар очиж үзвэл тэдний итгэл асар ихээр бэхжинэ гэж үздэг хүмүүс хэчнээн олон билээ! Гэвч хуучин Иерусалим тэнгэрээс ирэх ариусган цэвэршүүлэгч галаар цэвэрлэгдэх хүртлээ хэзээ ч ариун газар болохгүй.” Review and Herald, June 9, 1896.
Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.
Есүс хорин дөрөвдүгээр эшлэлд 1798 он дахь эцсийн цаг үе рүү шавь нараа хөтөлсний дараа, Тэрээр дараа нь анхны тэнгэрэлчийн тунхаглал түүхэнд орж ирсэн Миллеритын үеийг танилцуулсан.
And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.
Наран дээр, саран дээр, одод дээр тэмдгүүд үзэгдэх болно; мөн газар дэлхий дээр үндэстнүүд зовнил, төөрөгдөлд автан, тэнгис ба давалгаа архиран шуугих болно; газар дэлхий дээр ирэх гэж буй юмсын айдас болон тэдгээрийг хүлээн харахаас болж хүмүүсийн зүрх мохох болно. Учир нь тэнгэрийн хүчнүүд донсолж сэгсрэгдэх болно. Тэгээд тэд Хүний Хүүг хүч чадал ба агуу алдартайгаар үүлэн дотор ирэхийг харах болно. Эдгээр зүйлс биелж эхлэхэд дээшээ харж, толгойгоо өргө; учир нь та нарын аврал ойртон ирж байна. Лук 21:25–28.
The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.
Миллерчүүдийн түүхийг эхлүүлэн танилцуулсан тэмдгүүд Бурханы үгийн хэзээ ч алдрахгүй хүчтэй бүрэн нийцэн биелсэн юм.
“The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.
“Нар, сар, одод дахь тэмдгүүд биелсэн.” Review and Herald, 1906 оны 11 дүгээр сарын 22.
We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.
Бид дараагийн өгүүлэлд Лук номын хорин нэгдүгээр бүлгийг үргэлжлүүлэн авч үзнэ.
“December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.
“1848 оны 12 дугаар сарын 16-нд, тэнгэрийн хүчнүүдийн донсолгооны тухай Эзэн надад үзэгдэл үзүүлэв. Матай, Марк, Лук нарын тэмдэглэн үлдээсэн шинж тэмдгүүдийг өгүүлэхдээ Эзэн ‘тэнгэр’ гэж айлдахдаа тэнгэрийг л, ‘газар’ гэж айлдахдаа газрыг л хэлснийг би үзэв. Тэнгэрийн хүчнүүд нь нар, сар, одод мөн. Тэд тэнгэрт ноёрхдог. Газрын хүчнүүд нь газар дээр ноёрхогчид мөн. Тэнгэрийн хүчнүүд Бурханы дуу хоолойгоор донсологдоно. Тэгээд нар, сар, одод байрнаасаа хөдөлнө. Тэд үгүй болохгүй, харин Бурханы дуу хоолойгоор донсологдоно.”
“Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.
“Харанхуй, хүнд үүлс хөврөн гарч ирээд хоорондоо мөргөлдөнө. Агаар мандал салж, хумигдан буцсан; тэгээд бид Орионы нээлттэй зайгаар дээш харж чадсан бөгөөд тэндээс Бурханы дуу хоолой ирсэн. Ариун Хот тэрхүү нээлттэй зайгаар доош бууж ирэх болно. Газрын хүчнүүд одоо сэгсрэгдэж байгааг, мөн үйл явдлууд дарааллаараа өрнөдгийг би харсан. Дайн, дайны цуурхал, илд, өлсгөлөн, тахал нь эхлээд газрын хүчнүүдийг сэгсэрнэ; дараа нь Бурханы дуу хоолой нар, сар, оддыг, мөн энэ газрыг ч бас сэгсэрнэ. Европ дахь хүчнүүдийн сэгсрэлт нь, заримын заадгийн адил, тэнгэрийн хүчнүүдийн сэгсрэлт биш, харин уур хилэнт үндэстнүүдийн сэгсрэлт мөн гэдгийг би харсан.” Early Writings, 41.