We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.
Бид Исаиа номын хорин долдугаар бүлгийг авч үзэж байна. Учир нь энэ нь Исаиа номын дараагийн бүлгүүдийн утга агуулгын хүрээг тогтоодог. Тэдгээр дараагийн бүлгүүд нь хожуугийн бороог Библийн зөв зүй тогтол хэмээн тодорхойлдог. Энэхүү зүй тогтол нь танигдаж, хэрэглэгдэх үедээ, хүлээн авбал түүнд нийцэх туршлагыг төрүүлдэг эш үзүүллэгийн мэдээг илчилдэг.
On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.
2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд Бурханы хуучин гэрээний ард түмэн болох Долоо дахь өдрийн Адвентист ард түмэнд дуулагдах ёстой дуу нь тэд Бурханы ард түмэн байхаа өнгөрөгдөж байгаа тухай юм. Учир нь тэд Бурханы Өөрийн усан үзмийн талбайгаас гаргуулахаар зорьсон үр жимсийг авчраагүй билээ. Тэрхүү дуу нь Бурханы тарьсан усан үзмийн талбайгаар, мөн 1863 онд тэдний бүдрүүлэх чулууг голсноор төлөөлөгдсөн гэрээний харилцаанд үндэслэх ёстой байв. Тэд 1856 онд Лаодикеа болсон бөгөөд долоон жилийн турш, буюу “долоон цаг”, эсвэл хоёр мянга таван зуун хорин өдрийн турш Бурхан орохыг эрсэн боловч, 1863 онд тэд Түүний өөдөөс үүдийг хаасан юм.
Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.
2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нээс хойш тэд Ням гаргийн хуулийн үед Түүний амнаас бүрэн бөөлжигдөн гаргагдахаасаа өмнө боодол болгон хүлэгдэж байна. 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нээс хойш Адвентизмд дуулгагдах ёстой мэдээ нь Лаодикийн мэдээ бөгөөд энэ нь усан үзмийн талбайн тухай мэдээ юм; тэрхүү мэдээнд үнэт чулууг “харах”, “амсах”-аас татгалздаг хэнийг ч бяц цохин няцалдаг бүдрүүлэх чулуу агуулагддаг. Исаиагийн эшлэл дэх Лаодикийнханд өгөгдсөн амлалт нь энэхүү эцсийн сануулгыг хүлээн авахаар сонгосон ямар ч Адвентист Христийн “хүчнээс зуурч”, ингэснээр тэд Христтэй “эвлэрч болох” хугацаа одоо ч байгааг хэлдэг; учир нь Христ тэдэнтэй “эвлэрэхэд” одоо ч бэлэн хэвээр байна. Харин Ням гаргийн хууль тун удахгүй ирэхийн өмнөхөн, шөнө дунд гаргах хашхирааны үед тэр боломж үүрд төгсөнө.
In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.
2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд эхэлсэн цаг хугацааны үед Бурхан урьд цагт “ард түмэн биш байсан” хүмүүсийг, “хуурай газраас гарсан үндэс”-ийг “үндэслэн тогтож”, “цэцэглэн нахиа дэлгэрч, дэлхийн нүүрийг үр жимсээр дүүргэх”-ээр амласан. Иессийн үндсийг цэцэглэн нахиа дэлгэрүүлэх зүйл нь хожмын бороо мөн. Учир нь цэцэглэн нахиа дэлгэрэхээр тавигдсан тэр үндэс нь эш үзүүллэгийн хувьд өргөгдөх туг байхаар зориулагдсан бөгөөд тэр туг нь Иессийн үндэс мөн.
And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.
Тэр өдөр Иессийн угсааны нэгэн Үндэс ард түмнүүдэд зориулсан туг тэмдэг мэт босон зогсох бөгөөд үндэстнүүд Түүнийг эрэн ирнэ; Түүний амралт алдар суут байх болно. Исаиа 11:10.
The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.
Сүүлчийн бороо 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нээс эхлэн Иессийн үндсийг цэцэглүүлж, нахиалуулсан бөгөөд удахгүй ирэх ням гаргийн хуулийн үед тэрхүү үндэс бүх дэлхийг жимсээр дүүргэх болно. Исаиа номын хорин долоодугаар бүлэг дэх ням гаргийн хууль нь мөн Даниелын номын нэгээс гуравдугаар бүлгүүдэд дүрслэгдсэн дэвшилтэт түүх мөн. Сүүлчийн бороо 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд үндэстнүүд уурссан үед гурав дахь Гаслангийн Ислам суллагдаж, тэр даруй хязгаарлагдсанаар шивэрч эхэлсэн юм.
“‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
“Энд дурдсан ‘тэр зовлонгийн цагийн эхлэл’ нь гай гамшгууд асгарч эхлэх үеийг заадаггүй, харин тэдгээр асгарахын яг өмнөх богино хугацааг, Христ ариун газарт байх үеийг заадаг. Тэр үед, авралын ажил өндөрлөх зуур, газар дэлхий дээр зовлон ирж эхлэх бөгөөд үндэстнүүд уурсах авч, гурав дахь тэнгэрэлчийн ажлыг саатуулахгүйн тулд хяналт дор баригдсан байх болно. Тэр үед ‘сүүлчийн бороо,’ өөрөөр хэлбэл Эзэний оршихуйгаас ирэх сэргээш ирж, гурав дахь тэнгэрэлчийн чанга дуу хоолойд хүч өгөх бөгөөд сүүлчийн долоон гай гамшиг асгарах үед зогсон тэсэхэд ариун хүмүүсийг бэлтгэх болно.” Early Writings, 85.
In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.
Энэ эшлэлд Эгч Уайт авралын үүд нээлттэй хэвээр байдаг богинохон хугацаа байдгийг тодруулж байна. Түүний авч үзэж буй “зовлонгийн цаг” нь шалгалтын хугацаа бүрмөсөн хаагдах үед эхэлдэг агуу зовлонгийн цагаас ялгаатай юм. Адвентизмд үүнийг, Михаел босон зогсох үед эхэлдэг агуу зовлонгийн цагтай харьцуулан, зүй ёсоор “зовлонгийн багахан цаг” хэмээн нэрлэдэг. “Зовлонгийн багахан цаг” нь удахгүй ирэх Ням гаргийн хуулиар үндэсний сүйрэл эхлэх үеийг илэрхийлдэг бөгөөд шалгалтын хугацаа хаагдах хүртэл үргэлжилдэг.
In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.
2001 оны есдүгээр сарын 11-нээс Ням гаргийн хуулийн үе хүртэлх түүхэнд Адвентизмын эцсийн цэвэршүүлэлт ба шүүлт нь хожмын борооны “цацалт”-ын үеэр явагдаж буйгаар дүрслэгддэг. Өөрөөр хэлбэл, “сэргээмж” мөн болох хожмын бороо “цацалт” хэлбэрээр эхэлдэг боловч Ням гаргийн хуулийн үед бүрэн асгаралтдаа хүрдэг тэрхүү үе юм. Гурав дахь Гаслалын Ислам үндэстнүүдийг уурлуулж эхлэх тэр үед эхэлдэг энэ хугацаанд хожмын бороо орж эхэлдэг бөгөөд зарим нь хожмын бороог таньж хүлээн авдаг, харин зарим нь хожмын бороог таньж чаддаггүй. Зарим нь ямар нэгэн зүйл болж байгааг мэдэрдэг боловч энэ нь юу болохыг ойлгодоггүй учраас түүнээс өөрсдийгөө хамгаалан сөрөн зогсдог.
“Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
“Олон хүн өмнөх бороог үлэмж хэмжээгээр хүлээн авч чадалгүй хоцорсон. Тэд Бурхан ийнхүү өөрсдөд нь хангаж өгсөн бүх ашиг тусыг олж аваагүй. Тэд энэ дутагдлыг хожмын бороо нөхөнө гэж найдаж байна. Нигүүлслийн хамгийн арвин элбэг дэлбэг байдал хүртээгдэх үед тэд түүнийг хүлээн авахаар зүрх сэтгэлээ нээхээр санаархаж байна. Тэд аймшигт алдаа гаргаж байна. Бурхан Өөрийн гэрэл ба мэдлэгийг өгснөөр хүний зүрхэнд эхлүүлсэн ажил тасралтгүй урагшлан үргэлжлэх ёстой. Хүн нэг бүр өөрийн хэрэгцээг өөрөө ухаарах ёстой. Зүрх сэтгэл аливаа бузраас хоосруулагдаж, Сүнс оршин суухын тулд цэвэршигдэх ёстой. Эртний шавь нар Пентекостын өдөр Ариун Сүнс асгарахад бэлтгэхдээ нүглээ хүлээн зөвшөөрч, орхин зайлуулахын хамт чин сэтгэлийн залбирал болон өөрсдийгөө Бурханд зориулснаар бэлтгэсэн билээ. Яг тэрхүү ажил одоо ч хийгдэх ёстой, зөвхөн илүү их хэмжээгээр. Тэгээд хүний талаас ердөө ерөөлийг гуйж, Эзэн өөрийнх нь тухай ажлыг төгс болгохыг хүлээх л хэрэгтэй байсан. Ажлыг эхлүүлсэн нь Бурхан бөгөөд Тэр Өөрийн ажлыг дуусгаж, хүнийг Есүс Христ дотор төгс болгоно. Гэвч өмнөх бороогоор төлөөлөгдсөн нигүүлслийг үл хайхрах ёсгүй. Өөрсдөдөө өгөгдсөн гэрлийн дагуу амьдарч буй хүмүүс л илүү агуу гэрлийг хүлээн авна. Хэрэв бид идэвхтэй Христийн зан чанарын ариун чанаруудыг өдөр бүр амьдралаараа илэрхийлэн урагшлахгүй бол хожмын бороон дахь Ариун Сүнсний илрэлүүдийг таньж мэдэхгүй. Тэр нь бидний эргэн тойрны зүрх сэтгэлүүд дээр бууж байж болох ч, бид түүнийг ялган танихгүй, хүлээн авахгүй байх болно.” Testimonies to Ministers, 506, 507.
The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.
Сүүлчийн бороо одоо орж байна; үүнийг танин мэддэг хүмүүс байдаг бөгөөд тиймээс түүнийг хүлээн авдаг, мөн үүнийг танин мэддэггүй хүмүүс байдаг бөгөөд тиймээс түүнийг хүлээн авдаггүй. Сүүлчийн бороог хүлээн авахын тулд түүнийг танин мэдэх ёстой. Сүүлчийн бороо нь зүгээр нэг туршлага төдий биш, харин нэгэн мэдээгээр бий болдог туршлага мөн; гэвч тэрхүү мэдээг тогтоон батлахад зөв аргачлал хэрэглэгдэх үед л уг мэдээг хүлээн авч чадна. Сүүлчийн борооны мэдээг тогтоон баталдаг аргачлалыг танин мэдэхгүйгээр, Даниел ба Илчлэл номуудад өгүүлэгдсэн хаанчлалуудын мандах ба мөхөх явдлаар төлөөлүүлэн үзүүлсэн эш үзүүллэгийн сургамжуудыг ойлгох нь бараг боломжгүй юм.
The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.
Дэлхийд өргөгдөн тавигдах тэр тугийг Исаиа “Иессийн язгуур” хэмээн тодорхойлдог бөгөөд хорин долдугаар бүлэгт “Иаковаас гарах” хүмүүс “үндэслэнэ” гэжээ. “Иессийн язгуур” хэмээгдэх тэд мөн тэндээ “Израиль” хэмээн тодорхойлогддог бөгөөд тэд бол эхлээд цэцэглэн нахиа гаргаж, түүнээс хойш ертөнцийг жимсээр дүүргэдэг хүмүүс мөн. Байгалийн хуулиуд эш үзүүллэгийн хуулиудтай зөрчилддөггүй, учир нь байгаль ба эш үзүүллэг хоёуланг нь бий болгосон Нэгэн Хууль Тогтоогч адил билээ. Ургамал жимсээ өгөхөөсөө өмнө эхлээд унтаа байдлаасаа гарч ирэх ёстой бөгөөд энэ нь нахиа, түүнээс хойш цэцгээр илэрдэг. “Иессийн язгуур” болох сүнслэг Израиль борооны аажим нэмэгдэх асгарлыг хүлээн авдаг. Энэ нь “шүршилт”-ээр эхэлж, эцэст нь тугаар дамжин үзүүлэгдсэн жимсээр ертөнц дүүрэх үед бүрэн асгаралт болон оргилдоо хүрдэг.
In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.
Исаиа номын хорин долоодугаар бүлэгт борооны цацагдал эхлэх цэг нь нахиа “соёолон гарч ирэх” үед тохиолдохоор дүрслэгдсэн байдаг. Тэд анх “соёолон гарч ирэхэд,” тэр бороо “хэмжээгээр” асгагдаж буйгаар тодорхойлогддог. “Хэмжээгээр, энэ нь соёолон гарч ирэхэд.” 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд хожуугийн борооны цацагдал “хэмжээгээр” асгагдаж эхэлсэн бөгөөд учир нь тэр үед буудай ба хогийн ургамал, өөрөөр хэлбэл ухаантай ба мунхаг хүмүүс одоо хүртэл хоорондоо холилдсон хэвээр байсан юм.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
“Бурханы Сүнсний, Өөрийн алдар суугаар бүх дэлхийг гэрэлтүүлэх агуу асгаралт нь, Бурхантай хамтран хөдөлмөрлөгчид байх нь юу гэсэн утгатайг туршлагаараа мэддэг, гэгээрсэн ард түмэн бидэнд бий болохоос нааш ирэхгүй. Христийн үйлчлэлд бүрэн, бүх сэтгэлээрээ өөрсдийгөө зориулсан үед Бурхан энэ бодит байдлыг Өөрийн Сүнсийг хэмжээлшгүйгээр асгах замаар хүлээн зөвшөөрнө; гэвч сүмийн дийлэнх хэсэг нь Бурхантай хамтран хөдөлмөрлөгчид биш байгаа цагт энэ нь болохгүй. Хувиа хичээх байдал ба биеэ эрхлүүлэх явдал ийм тод илэрч, үгээр илэрхийлбэл Кайны тэр хариуг,—‘Би дүүгийнхээ манаач нь гэж үү?’—гэсэн санааг илтгэх тийм сүнс ноёрхож байх үед Бурхан Өөрийн Сүнсийг асгаж үл чадна. Энэ цаг үеийн үнэний тухай, юм бүхний төгсгөл ойртсоныг гэрчилж, тал бүрээс улам бүр олширч буй тэмдгүүдийн тухай мэдлэг нь үнэнийг мэддэг хэмээн өөрсдийгөө тунхаглагчдын нойрссон эрч хүчийг сэрээхэд хангалтгүй бол, тэгвэл тусаж байсан гэрэлтэй нь дүйх хэмжээний харанхуй эдгээр бодгалиудыг нөмрөн авна. Эцсийн тооцооны агуу өдөр тэд өөрсдийн хайхрамжгүй байдлын төлөө Бурханд барих өчүүхэн ч шалтаглах төрх тэдэнд байхгүй. Яагаад тэд Бурханы үгийн ариун үнэний гэрэл дотор амьдарч, алхаж, хөдөлмөрлөөгүй, мөн түүнчлэн гэм нүглийн харанхуйд автсан ертөнцөд өөрсдийн зан авир, энэрэл, хичээл зүтгэлээрээ дамжуулан сайн мэдээний хүч ба бодит байдлыг няцааж үл болохыг илчилж харуулаагүй тухайд тэдэнд барих ямар ч шалтгаан байхгүй байх болно.” Review and Herald, July 21, 1896.
Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”
Исаиа хорин долоодугаар бүлэг нь хуурай газраас язгуур нь нахиалан гарч, дараа нь газар дэлхий бүхэлдээ үр жимсээр дүүрэх хүртэлх хожуугийн борооны асгаралтын эхлэлийн түүхийг тодорхойлдог. Тэр бүлэгт: “Тэр нахиагаа гаргах үед нь, хэмжээгээр, Та түүнтэй заргалдана” гэж тодорхойлсон байдаг. Хожуугийн бороо “цацлага” байдлаар хэмжигдэж байх үед, Систер Уайт хожуугийн бороо “бидний эргэн тойрон дахь зүрх сэтгэлүүд дээр бууж байж болох ч, бид үүнийг ялган таних ч үгүй, хүлээн авах ч үгүй байж болно” хэмээн өгүүлсэн байдаг.
In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”
Ингэснээр тэрээр бороо асгарч буйг таньдаг хүмүүс болон таньдаггүй бусад хүмүүс холилдсон нэгэн сүмийг зааж байна. Өмнөх эшлэлд тэрээр Бурхан сүүлчийн бороог хэмжээлшгүйгээр асгах үед ухаалаг ба мунхаг охидын холимог байдал цаашид байхгүй болсон үеийг зааж байгааг дараах байдлаар илэрхийлсэн байдаг: “Бид Христийн үйлчлэлд бүхэл, чин сэтгэлийн ариуссан зориулалттай болсон үед Бурхан энэ баримтыг Өөрийн Сүнсийг хэмжээлшгүйгээр асгах замаар хүлээн зөвшөөрөх болно; гэвч сүмийн хамгийн ихэнх хэсэг нь Бурхантай хамтран зүтгэгчид биш байгаа цагт энэ нь болохгүй.”
The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.
Чуулганы илүү том хэсэг, өөрөөр хэлбэл чуулганы олонх нь Матай хорин тавдугаар бүлэгт мэргэн бус онгон охидоор төлөөлөгдсөн байдаг. Учир нь Библийн дагуу “олон” нь дуудагддаг боловч “цөөн” нь сонгогддог. Мэргэн ба мэргэн бус хүмүүс удахгүй гарах Ням гаргийн хуулиас өмнө тохиох шөнө дундын хямралын үед Провиденцийн дагуу тусгаарлагддаг. Энэ тусгаарлалт нь дараа нь хүмүүсийг Сүнсний хожмын бороон дахь бүрэн цутгалтыг хүлээн авч, “нэг өдөрт төрсөн үндэстэн” болоход бэлтгэсэн ард түмнийг бий болгодог. Дараа нь Иессийн үндэс туг тэмдэг болгон өргөгдөж, дэлхийг үр жимсээр дүүргэнэ.
Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.
Исаиа хорин долоодугаар бүлэгт сүүлчийн бороо 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд “хэмжээгээр” асгарч эхлэх үед “чи түүнтэй мэтгэлцэх болно” хэмээн тодорхойлдог. “Хэмжээгээр, тэр нахиалан гарах үед, чи түүнтэй мэтгэлцэх болно.” 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-ний үйл явдал дэлхийд болон сүмд нэн даруй мэтгэлцээний сэдэв болсон юм. Өнөөдрийг хүртэл—хорь гаруй жилийн дараа ч гэсэн—тэдгээр үйл явдлыг даяарчлалын хуйвалдааны ямар нэг хэлбэр бус, харин Исламын үйлдэл гэж үзэхийн эсрэг маргаан байсаар байна. Сүүлчийн борооны шүршилт ирэхтэй холбогдсон мэтгэлцээн 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд эхэлсэн боловч дэлхий дээр үргэлжилж буй мэтгэлцээнүүд нь Бурханы эш үзүүллэгийн Үгэнд тодорхойлогдсон тэрхүү “мэтгэлцээн” биш юм. Тэр мэтгэлцээн нь дараахтай адил эшлэлүүдийн талаар юм.
“On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.
“Нэгэн удаа Нью-Йорк хотод байх үедээ би шөнийн цагт тэнгэр өөд давхар давхраар сүндэрлэн босож буй барилгуудыг үзэхээр дуудагдсан юм. Эдгээр барилгуудыг галд тэсвэртэй хэмээн баталгаажуулж байсан бөгөөд тэдгээрийг эзэд болон барилгачдаа алдаршуулахын тулд босгож байв. Эдгээр барилгууд улам өндөр, бүр өндөр болсоор байлаа, мөн тэдгээрт хамгийн үнэтэй материалыг ашигласан байв. Эдгээр барилгуудын эзэд өөрсдөөсөө: ‘Бид Бурханыг хэрхэн хамгийн сайн алдаршуулах вэ?’ гэж асууж байсангүй. Эзэн тэдний бодолд байгаагүй.”
“I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’
“Би бодохдоо: ‘Өөрсдийн хөрөнгийг ийм байдлаар зарцуулж буй хүмүүс өөрсдийн зам мөрийг Бурхан хэрхэн хардаг шиг харж чаддаг ч болоосой! Тэд сүр жавхлант барилгуудыг босгож байна; гэвч орчлон ертөнцийн Захирагчийн мэлмийд тэдний төлөвлөлт, сэдэн зохиож буй нь ямар мунхаг хэрэг вэ. Тэд Бурханыг хэрхэн алдаршуулахыг зүрх сэтгэл, оюун санааныхаа бүхий л хүчээр судлан эрэлхийлэхгүй байна. Тэд үүнээс, өөрөөр хэлбэл хүний хамгийн анхны үүргээс, нүд алджээ.’”
“As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.
“Эдгээр сүрлэг өндөр барилгууд сүндэрлэн босохын хэрээр тэдгээрийн эзэд өөрсдийгөө ханган баясгах, хөршүүдийнхээ атаархлыг өдөөхөд мөнгөө зарцуулж чаддагаа омголон бардамналтайгаар бахдан баясч байв. Тийнхүү тэдний хөрөнгө оруулсан мөнгөний үлэмж хэсэг нь тулгалт, мөн ядуусыг дарлан мөлжих замаар олдсон байлаа. Тэд тэнгэрт бизнесийн хэлцэл бүрийн данс хөтлөгддөг; шударга бус наймаа бүр, луйврын үйлдэл бүр тэнд тэмдэглэгдэн үлддэг гэдгийг мартжээ. ЭЗЭН тэдэнд цааш хэтрэхийг зөвшөөрөхгүй тэр хилд хүмүүс залилан мэхлэлт, ихэмсэг дээрэнгүй зангаараа хүрэх цаг ирж байна, тэгэхэд тэд Иеховагийн тэвчээрт ч бас хязгаар бий гэдгийг мэдэж авах болно.”
“The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
“Миний өмнө дараа нь үзэгдсэн дүр зураг нь галын аюул байлаа. Хүмүүс өндөр сүрлэг, галд тэсвэртэй хэмээн тооцогддог барилгуудыг хараад: “Эдгээр нь бүрэн аюулгүй” гэж хэлэв. Гэвч эдгээр барилгууд давирхайгаар хийсэн мэт шатаж үгүй болов. Галын тэрэгнүүд сүйрлийг зогсоохын тулд юу ч хийж чадсангүй. Гал сөнөөгчид тэр тэрэгнүүдийг ажиллуулж чадсангүй.” Testimonies, volume 9, 12, 13.
The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?
2001 оны 9 дүгээр сарын 11-ний даруй дараа Адвентист сүм иймэрхүү эшлэлүүдийг ертөнцөөс нуухыг оролдсон. Энэ нь Нью-Йорк хот болон галын машинууд дэгдсэн түймрийг нь зогсоож чадаагүй асар өндөр барилгуудын тухай биш гэж яаж хэлж болох вэ? Адвентист сүм өөрсдөө эш үзүүлэгч эмэгтэйн бичсэн хэмээн тунхагладаг бичгүүдээс авсан иймэрхүү эшлэлийг, тийнхүү биелсэн явдлын дараа, дээврээс хашхирсан мэтээр тунхаглах ёсгүй гэж үү?
The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.
Сүүлчийн борооны шиврэлт ирэх нь, эш үзүүллэгийн “маргаан” эхэлснийг тэмдэглэхийн хамт, мөн Адвентизмын эцсийн тэрслүү бослогыг илчилдэг. Учир нь тэнд л тэд үлдэгдэлд хандах эш үзүүлэгч эмэгтэй хэмээн өөрсдөө хүлээн зөвшөөрдөг Нэгэний тодорхой бөгөөд энгийн үгсийг бүрэн няцаадаг юм.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“Сатан бол... үнэний зүгээс холдуулахын тулд хуурамчыг байнга тулган оруулдаг. Сатаны хамгийн эцсийн мэхлэлт нь Бурханы Сүнсний гэрчлэлийг хүчин төгөлдөр бус болгох явдал байх болно. ‘Илчлэл үгүй газар ард түмэн мөхдөг’ (Сургаалт үгс 29:18). Сатан жинхэнэ гэрчлэлд хандах Бурханы үлдэгдэл ард түмний итгэлийг ганхуулахын тулд янз бүрийн арга замаар, өөр өөр хэрэгслүүдээр дамжуулан уран зальтайгаар ажиллах болно.”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“Гэрчлэлүүдийн эсрэг сатанлаг үзэн ядалт асаагдах болно. Сатаны үйл ажиллагаа нь чуулгануудын тэдгээрт итгэх итгэлийг ганхуулахад чиглэнэ. Учир нь Бурханы Сүнсний сэрэмжлүүлэг, зэмлэл, зөвлөгөөг анхааран дагавал Сатан өөрийн мэхлэлүүдийг нэвтрүүлж, сүнснүүдийг өөрийн төөрөгдлөөр хүлэн боох тийм тодорхой чөлөөт замтай байж чадахгүй.” Selected Messages, book 1, 48.
The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.
Улаан буудай ба хогийн ургамал хоёуланг нь бошиглолын дагуу боох үйл явц 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд Эш Үзүүллэгийн Сүнсний эсрэг гарсан бослогоор эхэлсэн бөгөөд энэ нь 1863 онд Библийн эсрэг эхэлсэн аажим өрнөсөн бослогын төгсгөлийг тэмдэглэсэн юм.
“We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.
“Бид нэгэн ард түмний хувьд дэлхий дээрх бусад бүх ард түмнээс түрүүн үнэнийг эзэмшдэг хэмээн тунхагладаг. Тиймд бидний амьдрал ба зан чанар тийм итгэлтэй нийцэлтэй байх ёстой. Тэнгэрийн агуулахад хураагдахаар зөвт хүмүүс үнэт үр тариа мэт боодол боодлоор баглагдах цаг яг бидний дээр ирээд байна; харин хорон муу хүмүүс нь сүүлчийн агуу өдрийн галд зориулагдан хогийн ургамал мэт хураагдана. Гэвч буудай ба хогийн ургамал нь ‘ургац хураалт хүртэл хамтдаа ургадаг.’” Testimonies, 5-р боть, 100.
How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?
Эдгээр барилгууд нурах үед Илчлэлт арван наймдугаар бүлгийн нэгээс гуравдугаар эшлэл биелнэ гэж шууд хэлсэн дараах хэсгийг Адвентизм хэрхэн үл тоомсорлож чадах билээ?
“Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.
“Би Нью-Йорк хотыг цунамигаар хаман арчина гэж тунхагласан тэр үг одоо ирж байна гэж үү? Би хэзээ ч ингэж хэлж байгаагүй. Тэнд давхар давхараар сүндэрлэн босож буй агуу барилгуудыг би харахдаа: ‘Эзэн газар дэлхийг аймшигтайгаар донсолгохоор босон ирэх үед ямар аймшигт үзэгдлүүд болох бол оо! Тэгвэл Илчлэлт 18:1–3-ын үгс биелнэ’ гэж би хэлсэн. Илчлэлт номын арван наймдугаар бүлэг бүхэлдээ газар дэлхий дээр ирэх зүйлийн талаарх анхааруулга юм. Харин Нью-Йоркт онцгойлон юу ирэх талаар надад тусгай гэрэл байхгүй; зөвхөн нэг өдөр тэндэх агуу барилгууд Бурханы хүчний эргүүлэн, хөмрүүлэн нураах үйлчлэлээр газарт унаган хаягдана гэдгийг би мэднэ. Надад өгөгдсөн гэрлээс би сүйрэл дэлхийд байна гэдгийг мэднэ. Эзэний ганцхан үг, Түүний агуу хүчний ганцхан хүрэлтээр эдгээр аварга байгууламжууд нуран унах болно. Бидний төсөөлж ч үл чадах аймшигт үзэгдлүүд болно.” Review and Herald, 1906 оны 7 дугаар сарын 5.
The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.
Бидний энд авч үзэж буй асуудал нь эдгээр эшлэлүүд 2001 оны 9 дүгээр сарын 11-нд биелсэн эсэх тухай биш, учир нь тэдгээр нь гарцаагүй биелсэн юм; харин бидний авч хэлэлцэхийг зорьж буй асуудал бол тухайн үед эхэлсэн “маргаан” юм. Тэрхүү маргаан нь зөв эсвэл буруу арга зүйн тухай байв. Адвентист сүм 1863 онд Уильям Миллерийн эш үзүүллэгийг тайлбарлах арван дөрвөн дүрмийг үгүйсгэж эхэлсэн бөгөөд өдгөө тэд тэр хэмжээнд хүрсэн тул Адвентист теологичдын бичсэн Библийн судлалын ном дотроос тэрслэгч Протестантизмын болон Ромын Католицизмын теологичдын удаа дараагийн сайшаалгүй нэгийг ч худалдан авах боломжгүй болсон байна. 1863 оноос 2001 он хүртэл, мөн өнөөдөр ч, анх Уильям Миллерийн эш үзүүллэгийг тайлбарлах дүрмүүдээр төлөөлөгдөж байсан арга зүйг Ромын Католицизм ба тэрслэгч Протестантизмын арга зүйн төлөө хойш тавьсан юм. Илчлэлт арван наймдугаар бүлгийн нэгээс гуравдугаар эшлэлүүд биелэхэд эхэлсэн эш үзүүллэгийн “маргаан” нь үнэн эсвэл хуурамч арга зүйн тухай байв.
We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.
Бид Исаиагийн хорин долоодугаар бүлгийн “маргаан”-ыг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлэн авч үзэх болно.
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.
“Христийн шашин юунаас бүрэлддэг, үнэн гэж юу болох, бидний хүлээн авсан итгэл юу болох, Библийн дүрэм журам—хамгийн дээд эрх мэдлээс бидэнд өгөгдсөн тэр дүрэм журам юу болохыг бид өөрсдөө мэдэх ёстой.” The 1888 Materials, 403.