In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.
1884 онд Эллен Уайтын сүүлчийн ил тод үзэгдэл болсон юм. Энэ нь Орегон мужийн Портланд хотод өгөгдсөн. Түүний анхны ил тод үзэгдэл 1844 онд Мэн мужийн Портланд хотод өгөгдсөн билээ. Есүс ямар нэг зүйлийн төгсгөлийг үргэлж түүний эхлэлээр дүрслэн харуулдаг.
“It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.
1844 онд цаг хугацаа өнгөрсний дараахан надад анхны үзэгдэл өгөгдсөн юм. Би Портландад хатагтай Хэйнс дээр зочилж байсан бөгөөд тэрээр Христ доторх эрхэм нэгэн эгч, зүрх сэтгэл нь минийхтэй нягт холбогдсон хүн байв; бид тавуулаа, бүгд эмэгтэйчүүд, гэр бүлийн тахилын ширээний өмнө нам гүмхэн сөхөрч байлаа. Биднийг залбирч байх зуур Бурханы хүч урьд өмнө хэзээ ч мэдэрч байгаагүйгээр минь над дээр бууж ирэв.
“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.
“Би өөрийгөө гэрлээр хүрээлүүлсэн мэт бөгөөд дэлхийгээс улам бүр дээш өргөгдөн гарч байгаа мэт санагдав. Би дэлхий дээрх адвентист хүмүүсийг харахаар эргэтэл, тэднийг олж чадсангүй. Тэгэхэд нэгэн дуу надад, ‘Дахин хар, бас арай өндөрт хар’ гэв. Үүнийг сонсоод би нүдээ өргөн хартал, дэлхийн дээгүүр өндөрт өргөгдөн тавигдсан шулуун бөгөөд нарийн замыг үзэв. Энэ зам дээр адвентист хүмүүс замын алслагдсан төгсгөлд орших хот уруу аялж байлаа. Тэдний ард, замын эхэнд, тод гэрэл асаан тавигдсан байсан бөгөөд нэгэн тэнгэрэлч надад тэр нь ‘шөнийн дунд гарсан хашхираан’ мөн гэж хэлэв. [МАТАЙ 25:6-Г ҮЗ.] Энэ гэрэл замын бүх уртад тусан гэрэлтэж, тэд бүдрэхгүй байхын тулд хөлд нь гэрэл өгч байв.
“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
“Өөрсдийнх нь яг өмнө байж, тэднийг хот уруу удирдан хөтөлж байсан Есүс дээр нүдээ тогтоон харж байсан цагт тэд аюулгүй байв. Гэвч удалгүй зарим нь цуцаж, хот маш хол байна гэж хэлэн, түүнд аль хэдийн орсон байх ёстой байсан хэмээн бодов. Тэгэхэд Есүс алдар суугаар дүүрэн Өөрийн баруун мутрыг өргөн, Түүний мутраас адвентийн бүлгийн дээгүүр намиран гэрэлтэх нэгэн гэрэл гарч ирэхэд, тэд ‘Аллилуйя!’ хэмээн хашхиран дууддаг байв. Бусад нь тэдний ард байсан гэрлийг улайран үгүйсгэж, тэднийг өдий хүртэл хөтөлсөн нь Бурхан биш байсан хэмээн хэлэв. Тэдний ар дахь гэрэл унтарч, хөлийнх нь дор төгс харанхуй болж, тэд бүдэрч, тэмдгээ болон Есүсийг харахаа больж, замаасаа унан доорх харанхуй, ёс бус ертөнц рүү унав.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.
In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.
Эллен Уайтын зургаан ботит намтрыг түүний ач хүү Артур Л. Уайт бичихдээ, 1893 оны Ерөнхий Чуулганы хуралдаан дээр Жон Лафборогийн хэлсэн нэгэн мэдэгдлийг тэмдэглэн үлдээсэн байдаг.
“Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.
“Ерөнхий Чуулганы хуралдаанд есөн жилийн дараа илтгэл тавихдаа Лафборо: “Би Уайт эгчийг үзэгдэлд ойролцоогоор тавин удаа харсан. Анхны удаа нь бараг дөчин жилийн өмнө байсан.... Түүний хамгийн сүүлчийн ил тод үзэгдэл нь 1884 онд, Орегон мужийн Портланд дахь цуглааны талбай дээр болсон” гэж мэдэгдсэн байна.” Ellen White Biography, volume 3, 256.
She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.
Тэрээр 1884 оноос хойш ч мөн зүүд болон үзэгдлүүдтэй байх ёстой байсан боловч олон нийтийн өмнө болсон үзэгдлүүд эхэлснээсээ яг дөчин жилийн дараа төгссөн бөгөөд нээлттэй үзэгдлүүдийн эхлэл ба төгсгөл хоёулаа Portland нэртэй хотуудад тохиосон юм. Эхний хот нь Америкийн Нэгдсэн Улсын зүүн эрэгт байсан бол сүүлчийн хот нь баруун эрэгт байв. Зарим хүн энэ баримт нь хүний тохиолдлын давхцлаас өөр юу ч илэрхийлэхгүй гэж маргахыг хүсэж болох бөгөөд бусад нь нээлттэй үзэгдлүүдийн зорилго биелсэн тул Эзэн тэдгээрийг дөчин жилийн дараа төгсгөсөн гэж маргаж болох юм.
The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.
Жинхэнэ шалтгаан нь Миллерит хөдөлгөөнд өгөгдсөн эш үзүүллийн бэлгийн эсрэг өсөн нэмэгдэж буй дуулгаваргүй байдал болон тэрслүү явдлаас үүдэлтэй юм.
“After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.
“Би Оакландад ирснийхээ дараа Батл-Крикийн байдал ямар болсныг гүнээр мэдэрч, харин та нарт туслах хүч чадалгүй, дорой байсан юм. Итгэлгүй байдлын хөрөнгө идэвхтэй үйлчилж байгааг би мэдэж байлаа. Бурханы үгийн тодорхой тушаалуудыг үл тоомсорлогчид тэр үгэнд анхаарал хандуулахыг тэдэнд сануулсан гэрчлэлүүдийг мөн үл ойшоож байв. Өнгөрсөн өвөл Хилдсбургт байхдаа би маш их залбирч, түгшүүр, уй гашуугийн хүнд ачаанд дарлагдаж байсан. Гэвч нэгэн удаа би залбирч байх үед Эзэн харанхуйг буцаан зайлуулж, өрөө агуу гэрлээр дүүрэв. Бурханы тэнгэрэлч миний хажууд байлаа, мөн би өөрийгөө Батл-Крикт байгаа мэт санагдав. Би та нарын зөвлөлгөөнүүдийн дунд байв; хэлэгдэж буй үгсийг сонсов, Бурхан хүсвэл миний ой санамжаас үүрд арчигдаасай гэж хүсэмжлэхээр тийм зүйлсийг би үзэж, сонслоо. Миний сэтгэл тийн шархлагдсан тул би юу хийхээ, юу хэлэхээ мэдэхгүй байв. Зарим зүйлийг би дурдаж чадахгүй. Учир нь энэ талаар хэнд ч мэдэгдэхгүй байхыг надад тушаасан, учир нь цаашид олон зүйл хараахан илчлэгдэх ёстой байлаа.”
“I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.
“Надад өгөгдсөн гэрлийг цуглуулан авч, түүний туяаг Бурханы ард түмэнд тусгуулахыг надад хэлсэн. Би үүнийг сонинууд дахь өгүүллүүдээрээ хийж ирсэн. Батл-Крикт надад сүүлчийн хоёр гэрчлэл өгөгдсөний дараа бичигдсэн янз бүрийн зүйлсийг цуглуулахын тулд би хэдэн сарын турш бараг өглөө бүр гурван цагт босдог байлаа. Би эдгээр асуудлыг бичиж тэмдэглэн, та нарт яаравчлан илгээсэн; гэвч би өөртөө зохистой анхаарал тавихыг үл тоомсорлосон бөгөөд үүний үр дүнд ачааллын дор туйлдан унасан; Миний бичсэн зүйлс бүгд Ерөнхий Чуулганд та нарт хүрэхээр бүрэн дуусгагдаагүй байв.
“Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.
“Дахин, залбирч байх үед Эзэн Өөрийгөө илчилсэн. Би дахин Батл Крикт байлаа. Би олон айлаар орж, та нарын ширээ тойрон хэлэлцэж буй үгсийг чинь сонсов. Нарийн зүйлийг нь би одоо өгүүлэх эрх чөлөөгүй байна. Тэдгээрийг дурдахаар хэзээ ч дуудагдахгүй байгаасай гэж би найднам. Надад мөн туйлын онцгой, гүн сэтгэгдэл төрүүлэм хэд хэдэн зүүд зүүдлэгдсэн.”
“What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.
“Та нар ямар дуу хоолойг Бурханы дуу хоолой гэж хүлээн зөвшөөрөх вэ? Эзэн та нарын алдааг засаж, та нарт өөрсдийнхөө зам мөрийг байгаагаар нь харуулахын тулд ямар хүчийг нөөцөн хадгалсан байдаг вэ? Чуулганд үйлдэх ямар хүч байдаг вэ? Хэрэв та нар тодорхойгүй байдлын сүүдэр бүр, эргэлзээ төрүүлэх боломж бүр арилах хүртэл итгэхээс татгалзвал, та нар хэзээ ч итгэхгүй. Төгс мэдлэг шаарддаг эргэлзээ хэзээ ч итгэлд бууж өгөхгүй. Итгэл нь нотолгоон дээр тулгуурладаг болохоос, маргашгүй баталгаан дээр бус. Биднийг эсрэг замыг хөөцөлдөн дагахыг ятган шаардах өөр олон дуу хоолой бидний эргэн тойронд байх үед, Эзэн үүргийн дуу хоолойд дуулгавартай байхыг биднээс шаарддаг. Бурханаас ярьж буй тэрхүү дуу хоолойг ялган танихын тулд биднээс чин сэтгэлийн анхаарал шаардагдана. Түүний өдөөлтүүд зогсож, хүсэл ба түлхэц захирах вий гэдгээс, бид хандлагыг эсэргүүцэн ялж, наймаалцалгүй, буултгүйгээр мөс чанарын дуу хоолойд дуулгавартай байх ёстой. Түүний Сүнсийг сонсохгүй, дуулгавартай байхгүй гэж шийдэн эсэргүүцээгүй бид бүгдэд Эзэний үг ирдэг. Энэ дуу хоолой сануулгад, зөвлөгөөнд, зэмлэлд сонсогддог. Энэ нь Өөрийн ард түмэнд илгээсэн Эзэний гэрлийн мэдээ мөн. Хэрэв бид илүү чанга дуудлагыг эсвэл илүү сайн боломжийг хүлээвэл, гэрэл татагдан авагдаж, бид харанхуйд орхигдож болно.” Testimonies, volume 5, 68.
Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”
Систер Уайт, хэрэв эш үзүүлэгч эмэгтэйн хувьд түүний үйлчлэлийн эсрэг үргэлжилсэн тэрслүү байдал илэрсээр байвал “гэрэл татагдан авч болох бөгөөд,” Лаодикеийн Адвентизм “харанхуйд орхигдох” болно гэдгийг тодорхойлсон. 1915 онд тэрхүү гэрэл татагдан авсан. Бурхан хүссэн үедээ эш үзүүлэгч эсвэл эш үзүүлэгч эмэгтэйг босгон гаргах бүрэн чадалтай байсан бөгөөд одоо ч тийм хэвээр байна. Тэрээр Елиагийн дараа Елишаг босгосон, харин 1915 оноос хойш амьд эш үзүүлэгч босгогдоогүй, учир нь Эзэн “гэрлийг татан авсан” юм.
When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.
Эгч Уайтын зүүд ба үзэгдлүүдийн тухайд, гурван үе байсан. Эхний дөчин жилийн хугацаанд үзэгдлүүд олон нийтийн өмнө тохиолддог байсан бөгөөд энэ нь үзэгдэл тохиолдож байх үед байлцаж байсан хүмүүсийн оюун санаанд тэрхүү авьяасыг тогтоон батлахтай холбоотой зорилгуудын төлөө байв. Дараа нь 1884 оноос түүнийг 1915 онд нас барах хүртэл, Бурханы ард түмнийг мөн л босгон байгуулахын төлөө өгөгдсөн үзэгдэл ба зүүдсүүд байсан боловч тэдгээр нь хувийн байдлаар өгөгдөж байв. Гурав дахь үе 1915 онд эхэлсэн бөгөөд Лаодикийн Адвентизм урвалтын харанхуйд байсан гэдгийн нотолгоог хангасан юм.
Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.
Эртний Израиль нь орчин үеийн Израилийг дүрслэн харуулдаг бөгөөд Ели болон түүний хоёр хүү Хофни, Финехас нараар төлөөлөгдөх тэрхүү бүрэн дэлгэрсэн тэрслүү бослогын үед “ил тод үзэгдэл үгүй” байв. Үүний шалтгаан нь тэдний илэрхий дуулгаваргүй байдал, бослого тэмцэл байсан юм. Бурхан өөрчлөгддөггүй.
“Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.
“Өөр нэгэн сануулгыг Елийн гэрт өгөх ёстой байв. Бурхан тэргүүн тахилч болон түүний хөвгүүдтэй харилцаж чадахгүй байсан; тэдний нүгэл зузаан үүл мэт Түүний Ариун Сүнсний оршихуйг халхалсан байлаа. Гэвч бузар муугийн дунд жаал хүү Самуел Тэнгэрт үнэнч хэвээр үлдсэн бөгөөд Елийн гэрт чиглэсэн яллалтын мэдээ нь Хамгийн Дээд Нэгэний эш үзүүлэгч болох Самуелын даалгавар байсан юм.
“‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.
“‘Тэр өдрүүдэд ЭЗЭНий үг ховор байж, ил тод үзэгдэл байсангүй. Тэр цаг үед Ели өөрийн байранд хэвтэж байхад, нүд нь бүдгэрч, харж чадахгүй болж эхэлсэн байлаа; мөн Бурханы авдар буй ЭЗЭНий сүм дэх Бурханы дэнлүү унтрахаас өмнө, Самуел унтахаар хэвтэж байхад; ЭЗЭН Самуелыг дууджээ.’ Тэр дууг Елийнх гэж бодсон хүүхэд тахилчийн ор луу яаран очиж, “Би энд байна; та намайг дуудсан” гэв. Хариуд нь, “Би дуудаагүй, хүү минь; дахин очиж хэвт” гэжээ. Самуел гурвантаа дуудагдаж, тэр бүрд нь ийнхүү хариулав. Тэгээд Ели тэр нууцлаг дуудлага нь Бурханы дуу мөн гэдэгт итгэв. ЭЗЭН Өөрийн сонгосон зарц, буурал үст тэр хүнийг өнгөрч, нэгэн хүүхэдтэй ярилцахаар ирсэн байв. Энэ нь өөрөө Ели болон түүний гэрийнхэнд өгсөн гашуун атлаа хүртэх ёстой зэмлэл байлаа.” Эцэг өвгөд ба эш үзүүлэгчид, 581.
In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.
Елийн гэрийн урвалтын үед ил тод үзэгдэл үгүй байсан бөгөөд учир нь тэр өдрүүдэд ЭЗЭНий Үг “үнэтэй” байв. “Үнэтэй” хэмээн орчуулагдсан еврей үг нь “ховор” гэсэн утгатай. 1844 оноос 1884 он хүртэл Лаодикеяны Адвентизмд “ил тод үзэгдлүүд” өгөгдөж байсан. Энэ нь эхлээд Филаделфи дахь Миллерит хөдөлгөөний түүхэнд тогтоогдсон бөгөөд 1856 онд Филаделфийн хөдөлгөөн Лаодикеяны хөдөлгөөн уруу шилжсэнийг тодорхойлж эхэлсэн боловч ил тод үзэгдлүүд үргэлжилсээр байсан, учир нь Бурхан урт тэвчээртэй бөгөөд энэрэнгүй билээ.
Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.
Тэгээд 1863 онд суурь үнэнүүдийн эсрэг тэрслэл эхэлсэн боловч “нээлттэй үзэгдлүүд” 1884 он хүртэл үргэлжилсээр байв. Дараа нь өөрчлөлт гарсан. Езекиелийн наймдугаар бүлэгт дөрвөн жигшүүрт явдал шинж чанараараа улам даамжран өсөж буйгаар дүрслэгддэг. 1884 он нь эхний үеийнхэн бараг төгсгөлдөө хүрч, хоёр дахь үеийнхэн эхэлж буйг илэрхийлдэг. Адвентийн түүхэнд 1881 онд, дараа нь 1882 онд дахин, тэрслэл улам өсөн нэмэгдсэн хоёр чухал тохиолдол гарсныг баримтжуулсан байдаг.
In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.
1881 онд Ерөнхий Чуулганы ерөнхийлөгч (Жорж Батлер) *Review and Herald* сэтгүүлд цуврал өгүүллүүд бичиж нийтлүүлсэн бөгөөд тэдгээртээ Библийн зарим хэсэг нь бусад хэсгээсээ илүү онгодоор өгөгдсөн гэж маргасан юм. Түүний өгүүллүүдийн төгсгөлд тэрээр Библийн зарим хэсгийг үнэндээ онгодоор өгөгдөөгүй гэж хүртэл тодорхойлон заасан байна. Үүний дараа 1882 онд хэвлэлийн ажлын удирдагч, мөн тэр үед боловсролын ажлын удирдагч байсан Урайа Смит, Хатагтай Уайт ирээдүйн зөгнөлүүд эсвэл өнгөрсөн үеийн ариун түүхийг үзэгдлээр хүлээн авах үед түүний үгс онгодоор өгөгдсөн байдаг, харин сүмийн гишүүдийн хувийн дутагдлуудыг заан тодорхойлох үед энэ нь ердөө түүний хүний санал бодол төдий гэж зааж эхэлсэн.
In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.
1881 онд Сатан сүмийн ерөнхийлөгчөөр дамжуулан King James Библийн эрх мэдлийн эсрэг ил тод дайралт өрнүүлсэн бөгөөд дараа жил нь боловсрол, хэвлэлийн ажлын удирдагч Зөгнөлийн Сүнсний эрх мэдлийн эсрэг түүнтэй адил довтолгоо өрнүүлэв. 1884 оноос өгсөн гэрчлэл нь, тэр өдрүүдэд ил тод үзэгдэл байгаагүй гэж хэлдэг. 1863 оноос 1881 он хүртэл бослого нь Библи болон Зөгнөлийн Сүнсийг хамруулах хэмжээнд хурцдаж, цаашид зөвхөн суурь үндсүүдийг үгүйсгэснийг төлөөлөхөө больсон юм.
The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.
Езекиелийн наймдугаар бүлэгт дүрслэгдсэн дөрвөн жигшүүрт үйл нь Иерусалимын удирдлагыг төлөөлдөг ахмад настнуудаар үйлдэгддэг бөгөөд тэрхүү удирдлага 1863 онд Лаодикийн Адвентизм хэмээх хуулийн этгээд чуулганы хэлбэрээр эхэлсэн юм. Тэр цаг үед Review and Herald-д нэгэн өгүүлэл нийтлэгдсэн бөгөөд зарим түүхчид түүний зохиогчийг Жэймс Уайт гэж үздэг боловч, уг өгүүллийн баримт нотолгоо нь бодит зохиогч нь харин Урия Смит байсан гэдгийг илүүтэй заадаг. Ямар ч байсан, Иерихог дахин босгохын эсрэг байсан хараал Жэймс Уайтаар тодорхой биелсэн бөгөөд хуурамч 1863 оны хүснэгтийг зохиосон хүн нь Урия Смит байсан юм. 1881 он гэхэд Ерөнхий Бага Хурлын ерөнхийлөгч Библийн бүрэн эрх мэдлийн эсрэг маргасан өгүүллүүдийг Review and Herald-д нийтлүүлж байсан бөгөөд дараа жил нь Урия Смит Зөгнөлийн Сүнсний эрх мэдлийн эсрэг дайралтаа эхлүүлсэн юм.
The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.
Хамгаалагчид байх ёстой байсан эртний хүмүүс Миллерийн зүүдэнд төлөөлөгдөж, Хабакукийн хоёр самбарт дүрслэгдсэн суурь үнэнүүдийн эсрэг дайралтаар эхэлсэн ил тод довтолгоог манлайлан явуулж байв. Тэндээс тэд Библи ба Зөгнөлийн Сүнс хэмээх хоёр гэрч рүү дайрч эхэлсэн. Мөн тэрхүү ижил хугацаанд (1880-аад оны эхээр) эрүүл мэндийн ажлын удирдагч Жон Х. Келлог пантеизмын спиритизмыг сүмийн удирдлагын хүрээнд нэвтрүүлж эхэлсэн. 1881 онд Жеймс Уайт нойрсов, харин Уайт эгч сүмийн боловсрол, эрүүл мэнд, улс төрийн бүтцийн удирдлагын өсөн нэмэгдэж буй бослогын дунд байв.
The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:
1856 онд ирсэн, “долоон цаг”-ийн нэмэгдсэн гэрэл бөгөөд мөн Лаодикийнд хандсан мэдээ байсан тэрхүү мэдээ няцаагдсан байсан бөгөөд Эзэн яг тэрхүү мэдээг 1888 онд Миннеаполис дахь Ерөнхий Чуулган дээр ахлагч Жонс, Ваггонер нарын толилуулсан мэдээгээр дамжуулан давтан өгөхөөр зорьсон юм. Тэдний мэдээ шинэ мэдээ байгаагүй бөгөөд тэдний мэдээг эсэргүүцсэн хүмүүст Уайт эгч хандан ярихдаа, босогчид Жонс, Ваггонер нарын мэдээг эсэргүүцэж буйгаа хуучин тэмдэглэгээнүүдийг, өөрөөр хэлбэл хуучин сууриудыг хамгаалах өөрсдийн үүрэг хариуцлага хэмээн үзэж байсан гэж тодорхойлсон. Тэдний бослого нь 1888 он гэхэд тэд сууриуд юу болохыг цаашид ойлгохоо больсныг илчилсэн бөгөөд суурь үнэнүүд нь Христийн зөвт байдлыг илэрхийлдэг юм. Тэмдэглэгээнүүд болон Уильям Миллерийн дүрмүүдийн хүрээнд тэрээр ийнхүү өгүүлсэн:
“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.
“Христийн шашин гэж юуг хэлдэг, үнэн гэж юу болох, бидний хүлээн авсан итгэл юу болох, Библийн дүрэм—хамгийн дээд эрх мэдлээс бидэнд өгөгдсөн тэр дүрмүүд—юу болохыг бид өөрсдөө мэддэг байх ёстой. Итгэлээ тулгуурлан тогтоох үндэслэлгүйгээр, тухайн зүйлийн үнэн мөнийг хангалттай нотлох баримтгүйгээр итгэдэг хүмүүс олон байдаг. Хэрэв тэдний урьдаас тогтсон үзэл бодолтой нийцэх нэгэн санааг танилцуулбал, түүнийг тэд даруй хүлээн авахад бэлэн байдаг. Тэд шалтгаанаас үр дагаварт нь хүрч бодож тунгаадаггүй, тэдний итгэл жинхэнэ суурьгүй байдаг бөгөөд сорилтын цагт тэд элсэн дээр барьснаа мэдэх болно.”
“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.
“Авралдаа хангалттай гэж бодон, Судрын тухай өөрийн одоогийн төгс бус мэдлэгтээ сэтгэл ханан амарч байгаа хүн үхэлд хүргэх мэхлэлтэд түшиглэж байна. Алдааг ялган таньж, үнэн хэмээн тулган хүлээлгэсэн бүх уламжлал ба мухар сүсгийг буруушааж чадахын тулд Судрын үндэслэлүүдээр бүрэн хангагдаагүй олон хүн бий. Сатан Христийн сайн мэдээний энгийн ариун байдлыг завхруулахын тулд Бурханд өргөх мөргөлд өөрийн санаануудыг оруулсан. Одоогийн үнэнийг итгэдэг хэмээн мэдүүлдэг олон хүн нэгэнт ариун хүмүүст тушаагдан өгөгдсөн итгэл—та нарын доторх Христ, алдрын найдвар—юуг бүрдүүлдгийг мэддэггүй. Тэд хуучин зааг тэмдгүүдийг хамгаалж байна гэж боддог ч бүлээвтэр бөгөөд хайхрамжгүй байдаг. Тэд хайр ба итгэлийн жинхэнэ чадлыг өөрсдийн туршлагад нэхэн оруулж, эзэмшинэ гэдэг юу болохыг мэддэггүй. Тэд Библийг ойрхон, нягтлан судлагчид биш, харин залхуу бөгөөд анхааралгүй байдаг. Судрын хэсгүүдийн талаар үзэл бодлын зөрөө гарахад, зорилготойгоор судлаагүй, юунд итгэдгээ шийдэмгий тогтоогоогүй эдгээр хүмүүс үнэнээс хөндийрдөг. Тэд үнэн юу болохыг үнэхээр мэддэг байхын тулд бурханлаг үнэнийг хичээнгүйлэн лавлан шинжлэх шаардлагыг бид бүхэнд хүчтэйгээр ухамсарлуулах ёстой. Зарим нь өөрсдийгөө их мэдлэгтэй хэмээн үзэж, ажилд урьдынхаас илүү хичээл зүтгэлгүй, Бурханд болон Христийн төлөө үхсэн сүнснүүдэд урьдынхаас илүү халуун хайргүй атлаа, өөрсдийн байдлыг хангалуун гэж боддог; яг л Бурханыг хэзээ ч мэдээгүй байсан мэт. Тэд Библийг өөрсдийн сүнсэнд чөмөг ба өөх тосыг нь өөриймшүүлэхийн тулд уншдаггүй. Тэд үүнийг өөрсдөд нь айлдаж буй Бурханы дуу хоолой гэж мэдэрдэггүй. Харин хэрэв бид авралын замыг ойлгохыг хүсвэл, хэрэв бид зөвт байдлын Нарны цацраг туяаг харахыг хүсвэл, бид Судрыг зорилготойгоор судлах ёстой. Учир нь Библийн амлалтууд ба эш үзүүллэгүүд нь гэтэлгэлийн бурханлаг төлөвлөгөөн дээр алдрын тунгалаг туяаг цацруулдаг бөгөөд тэдгээр аугаа үнэнүүд тодорхойгоор ухаарагдаагүй байна.” The 1888 Materials, 403.
This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.
Энэ мэдэгдэл нь 1888 оны үеийн түүний гэрчлэлээс авсан бөгөөд босогчид өөрсдөө мэдэхгүй атлаа элсэн дээр суурь байгуулж байгааг тэрээр тодорхойлсон байдаг. Тэрээр, “Өнөөгийн үнэнийг итгэдэг хэмээн өөрсдийгөө нэрлэдэг олон хүн ариун хүмүүст нэгэнт хүлээлгэн өгөгдсөн итгэл юуг бүрдүүлдгийг мэддэггүй—та нарын доторх Христ, алдрын найдвар. Тэд хуучин хилийн тэмдгүүдийг хамгаалж байна гэж боддог, гэвч тэд бүлээхэн бөгөөд хайхрамжгүй байна” хэмээн өгүүлжээ. Тэрээр тэднийг одоо ч Лаодикеийн байдалд байна гэж тодорхойлсон, учир нь тэд “бүлээхэн” ажээ. Мөн тэрээр “ариун хүмүүст нэгэнт хүлээлгэн өгөгдсөн итгэл—та нарын доторх Христ, алдрын найдвар”-ыг тодорхойлсон байна. Христ бол Үеийн Үеийн Хад мөн бөгөөд Үеийн Үеийн Хад болохын хувьд Тэрээр Миллерийн зүүдний эрдэнэсүүдийг төлөөлдөг.
“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.
“Анхааруулга ирсэн байна: 1842, 1843, 1844 онуудад ирсэн мэдээнээс хойш бидний барьж ирсэн итгэлийн суурийг үймүүлж бусниулах аливаа зүйлийг оруулахыг зөвшөөрч үл болно. Би энэ мэдээнд байсан бөгөөд түүнээс хойш Бурханы бидэнд өгсөн гэрэлд үнэнч байсаар, дэлхийн өмнө зогсож ирсэн. Өдөр бүр чин сэтгэлийн залбирлаар Эзэнийг эрж, гэрлийг хайж байхдаа бидний хөлийг тавьсан тэр тавцангаас хөлөө авах санаа бидэнд үгүй. Бурхан надад өгсөн гэрлээс би татгалзаж чадна гэж та нар бодож байна уу? Тэр нь Мөнхийн Хад мэт байх ёстой. Өгөгдсөн цагаасаа хойш тэр намайг удирдсаар ирсэн.” Review and Herald, April 14, 1903.
She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.
Тэрээр “Тэд шалтгаанаас үр дагаварт хүргэн бодож чаддаггүй” хэмээн хэлэхдээ, Езекиелийн үеийн эртний хүмүүс байсан тэрслэгчдийн нэгэн чухал бодит байдлыг тодорхойлдог. Хорон муу хүмүүс шалтгаанаас үр дагаварт хүргэн эргэцүүлж чаддаггүй, эсвэл хүсдэггүй. 1888 оны Ерөнхий Чуулганы хуралдааны үр дагавар тийм ихээр тэрслүү байсан тул Уайт эгч явахаар шийдсэн боловч, түүний тэнгэрэлч удирдагч түүнд үлдэж, Корах, Датан, Абирам нарын тэрслэлийн зэрэгцээ түүхийг тэмдэглэн үлдээх ёстой хэмээн тушаасан. Эртний хүмүүсийн тэрслэл нь үр дагавар байсан бөгөөд шалтгаан нь 1856 онд “долоон цаг үе”-ийн өсөн нэмэгдсэн гэрлийн хамт ирсэн Лаодикийн мэдээг няцаасанд оршиж байв; улмаар энэ нь 1863 онд суурь үндсүүдийн эсрэг тэрслэл болон хурцдаж, түүнээсээ эхлээд Библи рүү, дараа нь Эш Үзүүллэгийн Сүнс рүү чиглэсэн довтолгоонд хүргэж, үүний хамт Келлоггийн спиритуализмыг нэвтрүүлсэн юм.
Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.
Мэдээж хэрэг, түүхийн туршид эртний хүмүүсийн түүхчид тэрслүү явдалтай холбоотой үнэнийг хог новш, уламжлал, заншил, үлгэр домгийн хоолоор дарж халхалсан билээ. Учир нь тийм төрлийн тэрслүү явдалд оролцогсод нотлох баримтыг нуухыг үргэлж оролддог.
Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.
ЭЗЭНээс өөрсдийн зөвлөгөөг гүн нууцлан далдлахыг эрэлхийлэгчид, үйлс нь харанхуйд байдаг бөгөөд “Хэн биднийг харна вэ? Хэн биднийг мэднэ вэ?” гэж хэлэгчид ээ, гаслантай! Исаиа 25:19.
The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).
Исаиа энэ эшлэлд хандаж буй хүмүүс нь түүний “Иерусалим дахь энэ ард түмнийг захирдаг тохуурхагч хүмүүс” хэмээн тодорхойлсон хүмүүс бөгөөд Езекиелийн наймдугаар бүлэгт ард түмний харгалзагчид байх ёстой байсан эртний мөнөөх хүмүүс мөн юм. Езекиелийн гэрчлэлд, Адвентизмын хоёр дахь үеийг тэмдэглэдэг хоёр дахь жигшүүрт хэргийн үед, тэд Исаиагийн тохуурхагч хүмүүсийн асуудаг асуултад ийнхүү хариулдаг: “Учир нь тэд, ЭЗЭН биднийг үздэггүй; ЭЗЭН газрыг орхисон гэж хэлдэг” (Езекиел 8:12).
There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.
1888 онд хүргэж, мөн тэр онд болсон бослогын үнэнийг халхлахыг оролдогч түүхийг гуйвуулагчдын дээр “Гай” хэмээн тунхаглагдсан байдаг.
We will continue this study in the next article.
Бид энэ судлалыг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлэн авч үзэх болно.
“I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.
“Миннеаполис дахь цуглаануудын талаар би та нарт хэлэх ёстой. Нэгэн үед би тэнд ноёрхож байсан хүчтэй эсэргүүцлийн сүнсийг харж, мэдэрсэн учраас тэр цуглааныг орхихоор шийдсэн. Моррисон ах болон Никола ах дээр захирах хүчтэйгээр үйлчилж байсан тэрхүү сүнсийг би нэгхэн мөч ч хүлээн зөвшөөрч чадаагүй. Та нар ямар төрлийн сүнснийх байсныг би нэгхэн мөч ч эргэлзэн асуухгүй. Энэ нь лавтайяа Бурханы Сүнс байгаагүй бөгөөд та нар энэ мэхлэлт дотор үргэлжлэн үлдэх вий гэсэндээ би одоо та нарт бичиж байна.
“The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’
“Би Миннеаполист цаашид үлдэхгүй гэж шийдсэн тэр шөнийн дараа, шөнийн зүүд эсвэл үзэгдэлд—аль нь болохыг би лавтай хэлж чадахгүй—өндөр нуруутай, сүр жавхлант төрхтэй нэгэн хүн надад мэдээ авчирч, өөрийн үүргийн байр сууриндаа бат зогсох нь Бурханы хүсэл мөн бөгөөд Бурхан Өөрөө надад туслагч болж, Өөрийн надад өгөх үгсийг хэлүүлэхийн тулд намайг тэтгэн дэмжинэ гэдгийг илчилсэн юм. Тэрээр, ‘Энэ ажлын төлөө Эзэн чамайг босгосон. Түүний мөнхийн мутар чиний доор байна. Энэ уулзалтаас амийн төлөө эсвэл үхлийн төлөө шийдвэрүүд гарах болно; хэн нэгэн заавал мөхөх ёстой гэсэндээ биш, харин сүнслэг бардамнал ба өөртөө итгэх итгэл нь Есүс болон Түүний Ариун Сүнсний хүчийг хүлээн зөвшөөрөхгүйн тулд хаалгыг хаах болно. Тэдэнд мэхлэлтээс ангижрах, гэмших, нүглээ наманчлан хүлээн зөвшөөрөх, Христ уруу ирж хөрвөн эргэх өөр нэг боломж олгогдох бөгөөд ингэснээр Тэр тэднийг эдгээх болно’ гэж хэлэв.”
“He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’
“Тэр, ‘Намайг дага’ хэмээв. Би хөтөчөө даган, тэр намайг ах дүүсийн амьдардаг янз бүрийн гэрүүдэд дагуулан очоод, ‘Энд хэлэгдэж буй үгсийг сонс; учир нь тэдгээр нь тэмдэглэлийн номд бичигдсэн байдаг бөгөөд эдгээр үгс нь дээрээс ирэх мэргэн ухааны сүнсний дагуу бус, харин дээрээс буудаггүй, доороос гардаг сүнсний дагуу энэ ажилд ямар нэгэн үүрэг гүйцэтгэгч бүх хүний эсрэг яллан буруушаах хүчтэй байх болно’ гэв.”
“I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.
“Тэдний хэлсэн үгсийг би сонслоо; тэдгээрийг хэлсэн хүн бүрийг ичгүүрт унагах учиртай үгс байв. Нэг нэгэндээ ёжтой үгс шидэлцэн, ах дүүс болох A. T. Jones, E. J. Waggoner, Willie C. White нарыг, мөн намайг элэглэн дооглож байлаа. Миний байр суурь болон миний ажлын талаар, Бурханы өмнө сэтгэлээ даруу болгон, өөрсдийн зүрх сэтгэлийг зөв болгох ажилд оролцох учиртай байсан хүмүүс чөлөөтэйгээр тайлбарлан ярьж байв. Үнэнд ямар ч үндэсгүй, ах дүүс болон тэдний ажлын талаархи төсөөллийн буруутгал, уран сэтгэмжийн илэрхийлэл дээр эргэцүүлэн гашилж суух, мөн эргэлзээ, асуулт, үл итгэлээс урган гарсан үр дүн болгон эргэлзэж, ярьж, гашуун үгс бичих явдалд нэгэн төрлийн соронзон таталцал мэт зүйл байсан бололтой.”
“Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.
“Миний хөтөч, «Энэ нь Есүс Христийн эсрэг хэмээн номнуудад бичигдсэн байна. Энэ сүнс нь үнэн болох Христийн Сүнстэй нийцэж чадахгүй. Тэд эсэргүүцлийн сүнсэнд согтож, архичин хүн өөрийн үгс болон үйлдлийг нь ямар сүнс захирч байгааг мэддэггүйтэй адил, өөрсдөө ч цаашид мэдэхгүй болсон байна. Энэ нүгэл нь онцгойлон Бурханы өмнө гэмт хэрэг болдог. Энэ сүнс нь үнэн ба зөвт байдлын Сүнстэй төдийлөн адил шинжгүй бөгөөд, яг л дэлхийн Аврагч Христэд эргэлзэх, шүүмжлэх, Түүнийг тагнан ажиглагчид болохын тулд иудейчүүдийг холбоо байгуулуулахад хөдөлгөсөн тэр сүнстэй адил юм.”
“I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.
“Намайг удирдагч маань Христгүй яриа, тэдгээр үгсийг өдөөсөн сүнсийг илчилсэн үймээнч олны ярианд гэрч байсныг надад хэлсэн. Тэд өрөөндөө ороход, Христийн Сүнсэнд хаалгаа хааж, Түүний дуу хоолойг сонсохыг хүсээгүй учраас, муу тэнгэрэлчүүд тэдэнтэй хамт орж ирсэн. Бурханы өмнө сэтгэлээ даруусгах явдал байсангүй. Залбирлын дуу хоолой ховорхон сонсогдож, харин шүүмжлэл, хэтрүүлсэн мэдэгдлүүд, таамаглал ба төсөөлөл, атаархал ба жөтөөрхөл, муугаар сэрдэх, худал буруутгал газар авсан байв. Хэрэв тэдний нүд нээгдсэнсэн бол, тэднийг түгшээхүйц зүйлийг, өөрөөр хэлбэл муу тэнгэрэлчүүдийн ялалтын хөөрлийг харах байсан. Мөн тэд сонссон үг бүрийг сонсож, эдгээр үгийг тэнгэрийн номуудад бүртгэн тэмдэглэсэн Харгалзагчийг ч харах байсан.”
“I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.
“Тэгээд энэ цаг үед сургаалын асуудлууд дээрх байр суурийн талаар, юу нь үнэн болох талаар ямар нэгэн шийдвэр гаргах нь, эсвэл шударга мөрдөн шалгах сэтгэл хандлага байна гэж найдах нь дэмий болохыг надад мэдүүлсэн. Учир нь тэд хүлээн авсан аливаа зүйл буюу байр суурийнхаа талаар ямар ч өөрчлөлтийг, яг л иудейчүүдийн адил, зөвшөөрөхгүйгээр эвсэл байгуулсан байв. Миний Удирдагч надад бичих эрх чөлөөгүй олон зүйлийг хэлсэн. Би орон дээрээ цэх суусан байдалтай, уй гашуу ба зовнилын сүнстэй, мөн хурлын төгсгөл хүртэл үүргийнхаа харуулд бат шийдэмгий зогсож, дараа нь Бурханы Сүнсний удирдамжийг хүлээн, хэрхэн хөдлөх болон ямар зам мөрийг баримтлахыг Тэр надад хэлэхийг хүлээх гэсэн хатуу шийдвэрийн сүнстэй байгаагаа мэдэв.” The 1888 Materials, 277, 278.