The “key” representing the battle of Nineveh in Revelation nine was fulfilled with a history that produced a turning point, which, of course, is what a key does. My claim is that the battle of Nineveh was not only the historical key marking the rise of Islam, but that it is also a prophetic key. The prophetic dynamics of that battle bring all the lines of the kingdoms of Bible prophecy, as set forth in Daniel and Revelation, into alignment with the eleventh chapter of Daniel. In doing this, it allows those kingdoms to all testify to the last six verses of Daniel eleven, and more importantly—to unseal the external hidden history of verse forty.
Илчлэл номын есдүгээр бүлэгт Ниневегийн тулалдааныг төлөөлсөн “түлхүүр” нь эргэлтийн цэгийг бий болгосон түүхэн үйл явдлаар биеллээ олсон бөгөөд энэ нь, мэдээж, түлхүүрийн гүйцэтгэдэг үүрэг юм. Миний дэвшүүлж буй санаа бол Ниневегийн тулалдаан нь исламын мандан гарч ирснийг заасан түүхэн түлхүүр төдийгүй эш үзүүллэгийн түлхүүр мөн юм. Тэрхүү тулалдааны эш үзүүллэгийн өрнөл нь Даниел болон Илчлэл номд өгүүлсэн Библийн эш үзүүллэг дэх хаант улсуудын бүх шугамыг Даниел номын арван нэгдүгээр бүлэгтэй нийцүүлэн уялдуулдаг. Ингэснээр тэдгээр хаант улс бүгд Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлийн зургаан эшлэлийг гэрчлэх, түүнээс ч илүү чухал нь—дөчдүгээр эшлэлийн далд буй гадаад түүхийн лацыг задлах боломжтой болдог.
And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:19.
Би чамд тэнгэрийн хаанчлалын түлхүүрүүдийг өгнө. Чи газар дээр юуг хүлнэ, тэр нь тэнгэрт хүлэгдсэн байх болно; мөн чи газар дээр юуг тайлна, тэр нь тэнгэрт тайлагдсан байх болно. Матай 16:19.
The Release and Rise of the Kingdom of Mohammed
Мухаммедын хаанчлалын суллагдаж, мандан бадрах нь
The battle of Nineveh in 627 marked the beginning of the last ten years of the Persian power that had been defeated through the stratagem of Rome, accompanied with God’s providential fog. It marked the turning point where Mohammed’s Islamic hordes began to rise. The battle removed a restraint that had existed, a restraint that in theory would have remained, had Rome and Persia both retained their strength. Neither did.
627 оны Ниневегийн тулалдаан нь Бурханы зохицуулалтаар татсан манан дагалдсан Ромын цэргийн ов мэхэнд ялагдсан Персийн ноёрхлын сүүлчийн арван жилийн эхлэлийг тавьсан юм. Энэ нь Мухаммедын лалын үй олон цэрэг хүчээ авч эхэлсэн эргэлтийн цэг байв. Уг тулалдаан өмнө нь оршиж байсан тогтоон барих хүчийг үгүй хийсэн бөгөөд хэрэв Ром, Перс хоёр хоёулаа хүч чадлаа хадгалсан бол онолын хувьд тэрхүү тогтоон барих хүч хэвээр үлдэх байлаа. Гэвч аль аль нь хүч чадлаа хадгалж чадсангүй.
Restraint and Release
Хязгаарлалт ба чөлөөлөлт
In the prophetic representation of Islam, we find the restraint and release of Islam from the very first introduction of Scripture as Sarah convinced Abraham to restrain Hagar and Ishmael.
Исламын эш үзүүллэгийн дүрслэлд, Сара Хагар ба Ишмаел хоёрыг хязгаарлахад Абрахамыг ятгасан тэрхүү Бичээсийн анхны танилцуулгаас эхлэн Исламын хязгаарлагдалт ба суллагдлыг бид олж хардаг.
And Sarai said unto Abram, My wrong be upon thee: I have given my maid into thy bosom; and when she saw that she had conceived, I was despised in her eyes: the Lord judge between me and thee. But Abram said unto Sarai, Behold, thy maid is in thy hand; do to her as it pleaseth thee. And when Sarai dealt hardly with her, she fled from her face. Genesis 16:5, 6.
Сараи Абрамд — Миний гомдол чам дээр байг: би шивэгчнээ чиний өвөрт өгсөн; харин тэр жирэмсэлснээ мэдмэгцээ би түүний нүдэнд басамжлагдав. ЭЗЭН чи бид хоёрын хооронд шүүг. Гэвч Абрам Сараид — Харагтун, шивэгч чинь чиний гарт байна; түүнд өөрт чинь таалагдах ёсоор үйлд гэж хэлэв. Тэгээд Сараи түүнтэй хатуу ширүүн харьцахад, тэр түүний нүүрнээс зугтан одов. Эхлэл 16:5, 6.
Even before that incident, the reason Hagar is introduced into the prophetic narrative is that the Lord has “restrained” Sarah from having a child.
Тэр хэрэг явдлаас ч өмнө, Хагарыг эш үзүүллэгийн өгүүлэмжид оруулж ирсэн шалтгаан нь Эзэн Сараг хүүхэд төрүүлэхээс “хорьсон” явдал юм.
Now Sarai Abram’s wife bare him no children: and she had an handmaid, an Egyptian, whose name was Hagar. And Sarai said unto Abram, Behold now, the Lord hath restrained me from bearing: I pray thee, go in unto my maid; it may be that I may obtain children by her. And Abram hearkened to the voice of Sarai. Genesis 16:1, 2.
Абрамын эхнэр Сарай түүнд хүүхэд төрүүлсэнгүй. Харин түүнд Хагар нэртэй, египет шивэгчин байжээ. Тэгээд Сарай Абрамд — Үзэгтүн, ЭЗЭН намайг төрүүлэхээс түдгэлзүүлжээ. Миний шивэгчин уруу, би чамаас гуйя, орогтун; магадгүй би түүгээр дамжуулан хүүхэдтэй болж болох юм гэв. Абрам Сарайн үгийг сонсов. Эхлэл 16:1, 2.
The “key” of Revelation nine that was given to Mohammed, and was thereafter fulfilled by the battle of Nineveh, represents the removal of the “restraint” upon Islam at any given point in prophetic history.
Мухаммедэд өгөгдсөн Илчлэлт номын есдүгээр бүлгийн “түлхүүр” бөгөөд үүний дараа Ниневегийн тулалдаанаар биелсэн тэрхүү зүйл нь эш үзүүллэгийн түүхийн аль ч өгөгдсөн мөчид Ислам дээр байсан “хязгаарлалт”-ыг зайлуулсныг илэрхийлдэг.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Тэнгэр элч нар дөрвөн салхийг барьж байгаа бөгөөд энэ нь уурсан хилэгнэсэн, хүлээсээ таслан мултарч, бүх дэлхийн гадаргуу дээгүүр давхин өнгөрөхийг эрмэлзэгч, замдаа сүйрэл ба үхлийг дагуулан яваа морьдоор төлөөлөгдөн үзүүлэгдсэн юм.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The “rise and fall” of the kingdom of Mohammed is represented, not so much as a rise and a fall, but as a ‘release’ and a ‘restraint’. When Islam is released prophetically, the release has been illustrated by the battle of Nineveh.
Мухаммедын хаант улсын “мандалт ба уналт” нь үнэндээ мандалт ба уналт мэтээр бус, харин “суллагдах” ба “хазаарлагдах” явдал хэмээн дүрслэгддэг. Ислам эш үзүүллэгийн утгаар суллагдах үед, тэрхүү суллагдлыг Ниневегийн тулалдаанаар дүрслэн үзүүлсэн байдаг.
Only the Woes
Гагцхүү гайнууд
Of the seven trumpets, only the woe trumpets of Islam span history as a consistent power from when they were first introduced into prophetic history unto the close of probation. The first four trumpets brought upon western Rome were represented by Odoacer, Genseric, Attila the Hun and Alaric, thus typifying four providential judgment powers in the latter days, but their modern counterpart is not a direct descendant of those four ancient powers. Not so with the woe trumpets. Once Islam enters history, it continues a direct line of release and restraint until it is fully released at the close of probation. With the woe trumpets, the “key” of ‘release’ is marked by the battle of Nineveh.
Долоон бүрээнээс зөвхөн исламын гамшгийн бүрээнүүд л зөгнөлийн түүхэнд анх гарч ирсэн үеэсээ нигүүлслийн хугацаа дуусах хүртэл түүхийн туршид тогтвортой хүчин болон оршсоор байдаг. Баруун Ромд буусан эхний дөрвөн бүрээг Одоакр, Гензерих, Хүннүгийн Аттила, Аларих нар төлөөлж, улмаар эцсийн өдрүүдэд Бурханы удирдлагын дагуу шүүлтийг гүйцэтгэх дөрвөн хүчнийг урьдчилан бэлгэдсэн боловч тэдгээртэй орчин үед дүйцэх хүчин нь эртний тэр дөрвөн хүчний шууд залгамжлагч биш юм. Харин гамшгийн бүрээнүүдийн хувьд тийм биш. Ислам түүхэнд гарч ирсэн цагаасаа эхлэн нигүүлслийн хугацаа дуусахад бүрэн суллагдах хүртлээ суллагдах болон хязгаарлагдах үйл явцын турш шууд залгамж холбоогоо хадгалсаар байдаг. Гамшгийн бүрээнүүдийн хувьд ‘суллалтын’ “түлхүүр” нь Ниневегийн тулалдаанаар тэмдэглэгддэг.
Nicomedia and July 27, 1299
Никомедиа ба 1299 оны 7 дугаар сарын 27
The pioneers correctly identified July 27, 1299, as the starting point of one hundred and fifty years that ended on July 27, 1449, which in turn began the three hundred and ninety-one years and fifteen days that concluded on August 11, 1840.
Анхдагчид 1299 оны долоодугаар сарын 27-ныг зуун тавин жилийн хугацааны эхлэл хэмээн зөв тогтоосон бөгөөд энэ хугацаа 1449 оны долоодугаар сарын 27-нд дуусаж, тэр өдрөөс 1840 оны наймдугаар сарын 11-нд дууссан гурван зуун ерэн нэгэн жил арван таван хоногийн хугацаа эхэлсэн юм.
In the previous article, we identified the siege of 1333 unto 1337 that was brought upon Nicomedia by Sultan Orhan Gazi (son of Osman I, the founder of the Ottoman Beylik), when he laid siege to the important Byzantine city of Nicomedia. The siege is the conclusion of the warfare against Nicomedia that had begun with his father Osman. The one hundred and fifty years of Revelation nine, verse ten began on July 27, 1299, and as the beginning of a prophecy, the history associated with that beginning date is to be noted. Osman I (founder of the Ottoman dynasty) was Sultan Orhan Gazi’s father, who on July 27, 1299, achieved the significant early victory against the Byzantine Empire at the Battle of Bapheus, which was in the region of Nicomedia, close to the city of Nicomedia, a very important capital city in Roman and early Byzantine history.
Өмнөх өгүүлэлдээ бид султан Орхан Гази (Османы бейликийг үндэслэгч I Османы хүү) Византийн чухал хот болох Никомедиаг 1333 оноос 1337 он хүртэл бүсэлсэн тухай тодорхойлон өгүүлсэн. Энэ бүслэлт нь түүний эцэг Османы эхлүүлсэн Никомедиагийн эсрэг дайн байлдааны төгсгөл болсон юм. Илчлэл номын есдүгээр бүлгийн аравдугаар эшлэлд дурдсан нэг зуун тавин жилийн хугацаа 1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд эхэлсэн бөгөөд энэ нь эш үзүүллэгийн эхлэл учраас тэрхүү эхлэлийн огноотой холбоотой түүхийг анхааран үзэх ёстой. I Осман (Османы хаант угсааг үндэслэгч) нь султан Орхан Газигийн эцэг бөгөөд тэрээр 1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд Бафеусын тулалдаанд Византийн эзэнт гүрний эсрэг эхэн үеийн чухал ялалтаа байгуулсан юм. Уг тулалдаан Никомедиагийн бүс нутагт, Ромын болон Византийн эхэн үеийн түүхэнд нэн чухал нийслэл хот байсан Никомедиа хотын ойролцоо болжээ.
Father and Son
Эцэг ба Хүү
On July 27, 1299, Osman’s forces defeated a Byzantine army led by a local governor. The battle is considered one of the first major independent military successes of Osman after he had begun consolidating power in Bithynia (northwestern Anatolia). It marked an important step in the transition from a small Turkish beylik (tribal principality) to a rising power that would eventually challenge and conquer the Byzantine territories. That date marks the beginning of a period of growth for Islam that ultimately led to the establishment of the Ottoman Empire at the fall of Constantinople in 1453. Osman employed ghazi warriors (frontier raiders with Islamic motivation), and there began the formation of the ghazi frontier warriors into a more structured army that developed progressively from Osman and then on to his son, Orhan. Among other important elements of Osman’s legacy is that it allowed Islam to hold onto property, as opposed to the warfare of the ghazi warriors, whose disorganized hit-and-run tactics left them only the spoils of their victories, but never any territory.
1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд Османы цэрэг орон нутгийн захирагчийн удирдсан Византын армийг ялжээ. Энэ тулалдааныг Осман Битини (Анатолийн баруун хойд хэсэг) нутагт эрх мэдлээ бэхжүүлж эхэлснээс хойш бие даан байгуулсан цэргийн анхны томоохон ялалтуудын нэг гэж үздэг. Энэ нь түрэгийн жижиг бейлик (овгийн вант улс) байснаа хожим Византын эзэмшил нутгуудад аюул учруулж, улмаар тэдгээрийг эзлэн авах хүч болон өсөн бэхжих шилжилтийн чухал алхам болсон юм. Тэр өдөр исламын шашин өсөн тэлэх үеийн эхлэлийг тэмдэглэдэг бөгөөд энэ үйл явц эцэстээ 1453 онд Константинополь унах үед Османы эзэнт гүрэн байгуулагдахад хүргэсэн юм. Осман гази дайчдыг (исламын шашны үзэл санаагаар хөтлөгдөн хилийн бүсэд довтлон дээрэмдэгчид) ашиглаж байсан бөгөөд ийнхүү хилийн гази дайчдыг илүү нарийн зохион байгуулалттай арми болгон бүрдүүлэх үйл явц эхэлж, Османы үед, дараа нь түүний хүү Орханы үед шат дараалан хөгжжээ. Османы үлдээсэн өвийн бусад чухал талын нэг нь исламд өмч хөрөнгийг эзэмшилдээ хадгалж үлдэх боломж олгосон явдал бөгөөд энэ нь гази дайчдын байлдааны арга барилаас ялгаатай байв. Тэдний эмх замбараагүй, гэнэт дайраад ухран зугтах тактик нь тэдэнд ялалтын олз омгийг л үлдээдэг байсан болохоос ямар ч газар нутаг үлдээдэггүй байжээ.
On July 27, 1299, Osman began a campaign in the area of Nicomedia, and thirty-four years later his son began a four-year siege upon the capital city Nicomedia. The father at the beginning and the son at the ending. War begins against the area represented as Nicomedia and ends with the capturing of Nicomedia, the capital city of the area, Nicomedia. From 1299 unto 1337 is a thirty-eight-year period, and prophetically the number “thirty-eight” symbolizes a rising up.
1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд Осман Никомедийн нутагт аян дайн эхлүүлсэн бөгөөд гучин дөрвөн жилийн дараа түүний хүү нийслэл хот Никомедийг дөрвөн жилийн турш бүсэлж эхлэв. Эцэг нь эхэнд, хүү нь төгсгөлд нь байна. Никомеди хэмээн дүрслэгдсэн нутаг дэвсгэрийн эсрэг дайн эхэлж, Никомеди хэмээх тэрхүү нутаг дэвсгэрийн нийслэл хот Никомедийг эзлэн авснаар төгсөнө. 1299 оноос 1337 он хүртэл гучин найман жилийн хугацаа бөгөөд эш үзүүллэгийн утгаар “гучин найм” гэсэн тоо босож өндийхийг бэлгэддэг.
Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.
“Одоо босож, Зэрэд горхийг гатал” гэж би хэлэв. Тэгээд бид Зэрэд горхийг гатлав. Бид Кадеш-Барнеагаас гарснаас хойш Зэрэд горхийг гаталж өнгөртөл өнгөрсөн хугацаа нь гучин найман жил байв. ЭЗЭН тэдэнд тангарагласан ёсоор байлдааны эрчүүдийн бүх үеийнхэн цэргийн хүрээн дундаас бүрэн мөхөж дуустал тийнхүү өнгөрөв. Дэд хууль 2:13, 14.
The one hundred and fifty years from July 27, 1299 unto July 27, 1449 represents the period which led to the establishment of the Ottoman Empire of the second woe of Revelation chapter nine. The thirty-eight years of the progressive conquering of Nicomedia began with a father (Osman) and ended with his son (Orhan). The period portrays the first step of a progressive rise of a tribal principality unto an empire.
1299 оны 7 дугаар сарын 27-ноос 1449 оны 7 дугаар сарын 27 хүртэлх нэг зуун тавин жил нь Илчлэл номын есдүгээр бүлгийн хоёр дахь гайгийн Османы эзэнт гүрэн байгуулагдахад хүргэсэн үеийг төлөөлдөг. Никомедиаг аажмаар байлдан дагуулсан гучин найман жил нь эцэг (Осман)-аар эхэлж, түүний хүү (Орхан)-аар төгссөн юм. Энэ хугацаа нь омгийн ванлигаас эзэнт гүрэн хүртэл шатлан өсөн дэвших явцын эхний алхмыг дүрслэн харуулдаг.
The one hundred and fifty years from July 27, 1299, unto July 27, 1449, includes a four-year siege that marks the end of the thirty-eight years. The beginning of the conquering of Nicomedia was by the father Osman, and the end was accomplished by a four-year siege from 1333 unto 1337—a siege carried out by Osman’s son.
1299 оны 7 дугаар сарын 27-ноос 1449 оны 7 дугаар сарын 27 хүртэлх нэг зуун тавин жилийн хугацаанд гучин найман жилийн төгсгөлийг заагласан дөрвөн жилийн бүслэлт багтдаг. Никомедиаг эзлэн авах ажиллагааг эцэг Осман эхлүүлсэн бөгөөд 1333 оноос 1337 он хүртэл үргэлжилсэн дөрвөн жилийн бүслэлтээр уг ажиллагаа эцэслэн гүйцэлджээ—энэ бүслэлтийг Османы хүү явуулсан юм.
When the one hundred and fifty years ended on July 27, 1449, the Byzantine emperor Constantine the eleventh, or the last Constantine of eastern Rome, sought permission from the Turks to take the throne. From that date until the conquering of Constantinople was four years. Those four years ended with the siege of Constantinople, and Constantine the last died in the siege. The rise of Islam is represented by the first thirty-eight years of the one-hundred-and-fifty-year prophecy, that culminated in a four-year siege. When the one hundred and fifty years ended, Islam had risen to a point where eastern Rome was humiliated by the power that the Turks then possessed. From the humiliation of July 27, 1449, four years later in 1453, Constantinople was taken by a siege. The end of the first thirty-eight years is marked by a siege, and the establishment of the Ottoman Empire is marked by a siege.
Зуун тавин жил 1449 оны долоодугаар сарын 27-нд дуусахад Византын эзэн хаан XI Константин буюу Зүүн Ромын сүүлчийн Константин хаан ширээнд залрах зөвшөөрлийг туркуудаас хүсжээ. Тэр өдрөөс Константинополь эзлэгдэх хүртэл дөрвөн жил өнгөрсөн юм. Тэрхүү дөрвөн жил Константинополийн бүслэлтээр төгсөж, сүүлчийн Константин уг бүслэлтийн үеэр амь үрэгджээ. Исламын шашны мандалтыг зуун тавин жилийн зөгнөлийн эхний гучин найман жилээр дүрслэн харуулдаг бөгөөд энэ нь дөрвөн жилийн бүслэлтээр оргилдоо хүрсэн юм. Зуун тавин жил дуусахад исламын шашин тийм хэмжээнд хүчирхэгжсэн байсан тул Зүүн Ром тухайн үеийн туркуудын сүр хүчний өмнө гутаагдан доромжлогдсон байв. 1449 оны долоодугаар сарын 27-ны тэрхүү доромжлолоос дөрвөн жилийн дараа буюу 1453 онд Константинополийг бүслэн эзэлжээ. Эхний гучин найман жилийн төгсгөл нь бүслэлтээр тэмдэглэгддэг бөгөөд Османы эзэнт гүрэн байгуулагдсан нь ч мөн бүслэлтээр тэмдэглэгддэг.
38 and 40
38 ба 40
The number thirty-eight as a symbol as set forth by Moses in Deuteronomy represents the last thirty-eight years of the judgment of forty years’ wandering in the wilderness. Therefore, the number thirty-eight, as a symbol, possesses a connection to the number forty. Osman took the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and thirty-eight years later his son took the capital city of the territory. The territory and the capital city both were Nicomedia. Historians identify this battle as the first of ‘two’ steps that identify the very beginning of the rising up of the Ottoman Empire. The second step identified by history is the battle of Nicaea in 1301. There the father Osman took the territory called Nicaea, and in 1331, thirty years later, his son took the capital city, named Nicaea, a former Roman capital city.
Мосегийн Дэд хууль номд өгүүлснээр, гучин наймын тоо нь бэлгэдлийн хувьд цөлд дөчин жил тэнүүчлэх шүүлтийн хугацааны сүүлчийн гучин найман жилийг төлөөлдөг. Иймээс гучин наймын тоо нь бэлгэдлийн хувьд дөчийн тоотой холбоотой юм. Осман 1299 оны долоодугаар сарын 27-нд Никомедиагийн нутаг дэвсгэрийг эзэлсэн бөгөөд гучин найман жилийн дараа түүний хүү уг нутаг дэвсгэрийн нийслэл хотыг эзэлжээ. Нутаг дэвсгэр болон нийслэл хот нь хоёулаа Никомедиа нэртэй байв. Түүхчид энэ тулалдааныг Османы эзэнт гүрэн мандан гарч ирсний чухам эхлэлийг илтгэх ‘хоёр’ алхмын эхнийх гэж тодорхойлдог. Түүхэнд хоёр дахь алхам хэмээн тодорхойлогддог үйл явдал нь 1301 оны Никеагийн тулалдаан юм. Тэнд эцэг Осман нь Никеа хэмээх нутаг дэвсгэрийг эзэлсэн бөгөөд 1331 онд буюу гучин жилийн дараа түүний хүү урьд нь Ромын нийслэл байсан Никеа нэртэй нийслэл хотыг эзэлжээ.
In relation to 1299 and the battle of Nicomedia, as the first of two steps, the second step came two years later in 1301. 1299 is a symbol of thirty-eight, and two years later (forty), the territory of Nicaea is taken by the father. The thirty-eight and forty relationships of ancient Israel rising up to take the promised land are represented in July 27, 1299, and 1301. Those first two steps of Islam rising are marked by military campaigns that begin with the father conquering the territory and the son conquering the capital of the territory at the end. When the two capitals fell, they fell at a siege. Both capitals were at some point capitals of eastern Rome.
Хоёр үе шатны эхнийх болох 1299 он болон Никомедиагийн тулалдаантай холбон авч үзвэл, хоёр дахь үе шат нь хоёр жилийн дараа буюу 1301 онд тохиосон юм. 1299 он нь гучин наймыг бэлгэддэг бөгөөд хоёр жилийн дараа (дөч) Никеагийн нутаг дэвсгэрийг эцэг нь эзлэн авдаг. Эртний Израил амлагдсан газрыг эзлэн авахаар боссонтой холбоотой гучин найм ба дөчийн хамаарал нь 1299 оны долоодугаар сарын 27 болон 1301 оноор илэрхийлэгддэг. Исламын хүчирхэгжилтийн эхний тэр хоёр үе шат нь эцэг нь нутаг дэвсгэрийг эзлэн авснаар эхэлж, эцэст нь хүү нь тухайн нутаг дэвсгэрийн нийслэлийг эзлэн авснаар төгсдөг цэргийн аян дайнаар тодорхойлогддог. Тэр хоёр нийслэл хоёулаа бүслэлтийн үеэр эзлэгдсэн. Хоёр нийслэл хоёулаа нэгэн цагт Зүүн Ромын нийслэл байжээ.
July 27, 1299, and 1301 reach their conclusion on August 11, 1840, representing the history of 1838, when Litch first published his view and prediction of the three-hundred-and-ninety-one-year-and-fifteen-day prophecy that would ultimately be fulfilled on August 11, 1840. The two steps of rising up for the Millerites were the years 1838 and 1840.
1299 оны долоодугаар сарын 27 болон 1301 он нь 1840 оны наймдугаар сарын 11-нд төгсгөлдөө хүрч, 1838 оны түүхийг илэрхийлдэг бөгөөд тэр онд Литч хожим 1840 оны наймдугаар сарын 11-нд биелэх гурван зуун ерэн нэгэн жил арван таван хоногийн эш үзүүллэгийн талаарх өөрийн үзэл, урьдчилсан таамаглалыг анх нийтэлсэн юм. Миллерийн дагалдагчдын хувьд босон өндийх хоёр үе шат нь 1838 болон 1840 он байв.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. Two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the Second Advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown ‘in A.D. 1840, sometime in the month of August;’ and only a few days previous to its accomplishment he wrote: ‘Allowing the first period, 150 years, to have been exactly fulfilled before Deacozes ascended the throne by permission of the Turks, and that the 391 years, fifteen days, commenced at the close of the first period, it will end on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.
“1840 онд эш үзүүллэгийн өөр нэгэн онцгой биелэлт өргөн хүрээний сонирхлыг өдөөв. Үүнээс хоёр жилийн өмнө, Хоёрдугаар Ирэлтийг тунхаглагч тэргүүлэх үйлчлэгчдийн нэг Жосиа Литч Илчлэлт 9-ийн тайлбарыг нийтэлж, Османы эзэнт гүрэн нуран унахыг урьдчилан хэлсэн байв. Түүний тооцооллоор энэ хүч ‘МЭ 1840 онд, 8 дугаар сарын хугацаанд’ мөхөх ёстой байлаа; бөгөөд түүний биелэхээс хэдхэн хоногийн өмнө тэрээр ийн бичжээ: ‘Эхний хугацаа болох 150 жил нь Деакозес туркуудын зөвшөөрлөөр хаан ширээнд суухаас өмнө яг таг биелсэн гэж үзвэл, мөн 391 жил, арван таван өдөр нь эхний хугацааны төгсгөлөөс эхэлсэн гэж тооцвол, энэ нь 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд дуусах бөгөөд тэр үед Константинополь дахь Османы эрх мэдэл эвдэгдэх болно гэж хүлээгдэж байна. Мөн ийм байх болно гэдэгт би итгэж байна.’—Josiah Litch, in Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.”
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
“Яг заагдсан тэр цагт Турк улс өөрийн элч нараараа дамжуулан Европын холбоот их гүрнүүдийн хамгаалалтыг хүлээн авч, ийнхүү өөрийгөө христийн үндэстнүүдийн хяналтад оруулсан юм. Энэ үйл явдал зөгнөлийг яг таг биелүүлсэн. Энэ нь мэдэгдмэгц, үй олон хүн Миллер болон түүний хамтран зүтгэгчдийн баримталсан эш үзүүллэгийг тайлбарлах зарчмуудын зөв болохыг хүлээн зөвшөөрч, Христийн ирэлтийн хөдөлгөөнд гайхамшигт түлхэц өгөгдөв. Эрдэм боловсролтой, нэр хүндтэй хүмүүс Миллертэй нэгдэн, түүний үзлийг номлон тунхаглахын сацуу хэвлэн нийтэлж байв; 1840-өөс 1844 он хүртэл энэ ажил түргэн шуурхайгаар өргөжин тэлсэн юм.” The Great Controversy, 334, 335.
Litch’s '38 prediction and his corrected vision of '40 include his final statement, which he penned on August 1, ten days before the corrected prediction. It was the fulfillment of the prediction that convinced the world of the correct methodology of biblical prophecy. The thirty-eight years that marked the rising up of ancient Israel included the two years from the Red Sea crossing unto the first rebellion at Kadesh.
Литчийн “’38” оны зөгнөл болон түүний “‘40”-ийн засварласан үзэгдэлд, засварласан зөгнөлөөс арван хоногийн өмнө, наймдугаар сарын 1-нд түүний бичиж үлдээсэн эцсийн мэдэгдэл багтдаг. Тэрхүү зөгнөлийн биелэлт нь Библийн эш үзүүллийн зөв аргачлалыг дэлхий дахинд үнэмшүүлсэн юм. Эртний Израилийн босож байгуулагдсаныг тэмдэглэсэн гучин найман жилд Улаан тэнгисийг гаталснаас Кадеш дахь анхны тэрслэлт хүртэлх хоёр жил багтсан байв.
Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it. Numbers 14:22, 23.
Учир нь Миний алдрыг, мөн Египетэд болон цөлд Миний үйлдсэн гайхамшгуудыг харсан атлаа Намайг эдүгээ арвантаа сорьж, Миний дуу хоолойд чих тавиагүй тэр бүх хүмүүс Миний тэдний эцэг өвгөдөд тангараглан амласан газрыг гарцаагүй үзэхгүй; Намайг хилэгнүүлсэн тэдний хэн нь ч түүнийг үзэхгүй. Тооллого 14:22, 23.
That rebellion is identified as the final of ten tests. A two-year testing period of ten tests added to thirty-eight years in the wilderness typified 1838 and 1840, and 1840 contained a period of ten days.
Тэр тэрслэл нь арван сорилтын хамгийн сүүлчийнх нь хэмээн тодорхойлогддог. Арван сорилтоос бүрдэх хоёр жилийн шалгалтын хугацаа нь цөлд өнгөрүүлсэн гучин найман жил дээр нэмэгдэн 1838 ба 1840 оныг төлөөлсөн бөгөөд 1840 он арван өдрийн нэгэн хугацааг агуулж байв.
The starting point of the rise of Islam with Osman on July 27, 1299 begins a thirty-eight-year period that ends with a four-year siege in 1337. July 27, 1299 was the first of two steps historians identify as the starting point of the rise of the Ottoman Empire, and the second step was 1301. The two steps of the battles of Nicomedia and Nicaea in 1299 and 1301 typify 1838 and 1840. The beginning of the prophecy illustrates the end.
1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд Османтай холбоотойгоор Исламын мандалтын эхлэл тавигдсан нь 1337 онд дөрвөн жилийн бүслэлтээр төгсөх гучин найман жилийн хугацааг эхлүүлдэг. 1299 оны 7 дугаар сарын 27 нь түүхчдийн Османы эзэнт гүрний мандалтын эхлэл хэмээн тодорхойлдог хоёр алхмын эхнийх нь байсан бөгөөд хоёр дахь алхам нь 1301 он байв. 1299 болон 1301 онуудад болсон Никомедиа ба Никеагийн тулалдаануудын тэрхүү хоёр алхам нь 1838 болон 1840 оныг хэв шинжээр илэрхийлдэг. Зөгнөлийн эхлэл нь төгсгөлийг дүрслэн үзүүлдэг.
Nicomedia and Nicaea both temporarily served as capitals of eastern Rome in their respective histories. Of course, Constantinople ultimately became the eastern capital in 330, remaining so until 1453. Nicomedia and Nicaea typify the fall of Constantinople; all fell from Islamic sieges that marked the conclusion of a campaign where Islam first took control of the territory and thereafter took the capital city.
Никомедиа болон Никеа хотууд тус тусын түүхийн тодорхой үед Зүүн Ромын нийслэлээр түр хугацаанд үйлчилж байв. Мэдээжийн хэрэг, эцэст нь Константинополь 330 онд дорнод нийслэл болж, 1453 он хүртэл энэ байр сууриа хадгалсан билээ. Никомедиа болон Никеа нь Константинополийн уналтыг бэлгэдэн харуулдаг; эдгээр хот бүгд исламынхны бүслэлтийн улмаас унасан бөгөөд тэдгээр бүслэлт нь исламынхан эхлээд нутаг дэвсгэрийг нь эрхшээлдээ оруулж, дараа нь нийслэл хотыг нь эзлэн авсан аян дайны төгсгөл болсон юм.
The first siege of four years from 1333 unto 1337 represents the four years from 1449 to 1453 when the prophecy ended. Three hundred and ninety-one years and fifteen days later, Islam is restrained as the Millerites ‘rise’ under the prophetic power represented in the characteristics ‘thirty-eight and forty’ as represented in the alpha history of July 27, 1299, and July 27, 1449. The rising up of Islam and the rising up of God’s latter-day messengers are represented in a numerical symbol which is constructed by the numerical relationship of 38 and 40.
1333 оноос 1337 он хүртэл дөрвөн жил үргэлжилсэн анхны бүслэлт нь 1449 оноос эш үзүүллэгийн хугацаа дууссан 1453 он хүртэлх дөрвөн жилийг бэлгэддэг. Гурван зуун ерэн нэгэн жил арван таван хоногийн дараа, 1299 оны долоодугаар сарын 27 болон 1449 оны долоодугаар сарын 27-ны альфа түүхэнд харуулсанчлан, ‘гучин найм ба дөч’ гэсэн шинж чанаруудаар бэлгэдэгдсэн эш үзүүллэгийн хүчний дор миллеритүүд ‘босон гарч ирэх’ үед ислам хязгаарлагдана. Исламын босон гарч ирэх явдал болон Бурханы эцсийн өдрүүдийн элч нарын босон гарч ирэх явдлыг 38 ба 40-ийн тоон харилцаанд үндэслэн бүтээсэн тоон бэлгэдлээр илэрхийлдэг.
In Ezekiel thirty-seven Islam is the message of the east wind that is breathed upon the dead dry bones that they might stand up as a mighty army. When Ezekiel’s message arrives the rising up begins, as it did in the Millerite history of 1838 and 1840. That message arrived on 9/11 and at the soon-coming Sunday law those bones stand up as a mighty army. The raising up of God’s army as the church triumphant in the latter days is typified by 1838 and 1840. 9/11 unto the Sunday law was typified by 1840 to 1844, but it also typifies the period from December 31, 2023 unto the fireballs of Nashville.
Езекиелийн гучин долдугаар бүлэгт Ислам нь дорнын салхины мэдээ бөгөөд үхэгсдийн хуурай яснуудад амьсгалуулснаар тэд хүчирхэг их цэрэг болон босон зогсохын тулд өгөгдсөн байдаг. Езекиелийн мэдээ ирэхэд босож өндийх үйл явц эхэлдэг нь 1838 болон 1840 оны Миллеритийн түүхэнд тохиолдсончлон юм. Тэрхүү мэдээ 9/11-нд ирсэн бөгөөд удахгүй болох Ням гаргийн хуулийн үед тэр яснууд хүчирхэг их цэрэг болон босон зогсоно. Эцсийн өдрүүдэд Бурханы цэргийг ялгуусан сүм болгон босгон өргөх явдал нь 1838 болон 1840 оноор төлөөлөгдөнө. 9/11-ээс Ням гаргийн хууль хүртэлх үе 1840-өөс 1844 он хүртэлх хугацаагаар төлөөлөгдсөн бөгөөд мөн 2023 оны 12-р сарын 31-нээс Нэшвиллийн галан бөмбөлгүүд хүртэлх үеийг ч мөн төлөөлнө.
Eastern Rome
Зүүн Ром
The period from the division of the empire by Constantine the first (the Great) unto the last Constantine represents the prophetic history of eastern Rome. The prophetic period is therefore marked by a prophetic or symbolic father and a son, as represented by their name, though there was no direct blood descent between Constantine the Great and Constantine the eleventh. The first and last Constantine are also represented prophetically as alpha and omega symbols, and the father (alpha) chose Constantinople as the capital, and the son (omega) died in the siege when Constantinople ceased to be the capital. The prophetic period of eastern Rome is marked by the first and last Constantine. The period of 150 years that began on July 27, 1299, includes a 38-year period and ends with a 4-year siege. That siege typified 1449 to 1453. The campaign of Nicomedia began with a territory being conquered and ended with the capital of the territory being conquered. As with the first and last Constantine, the conquering of Nicomedia began with a father (the first) and ended with a son (the last).
I Константин (Их Константин) эзэнт гүрнийг хувааснаас эхлэн сүүлчийн Константин хүртэлх үе нь Зүүн Ромын эш үзүүллэгийн түүхийг илэрхийлдэг. Иймээс эш үзүүллэгийн энэ үе нь тэдний нэрээр төлөөлүүлсэн эш үзүүллэгийн буюу бэлгэдлийн эцэг, хүү хоёроор зааглагддаг боловч Их Константин, XI Константин хоёрын хооронд шууд цусан удмын холбоо байгаагүй. Анхны болон сүүлчийн Константиныг мөн эш үзүүллэгт альфа ба омега хэмээх бэлгэдлээр дүрсэлдэг бөгөөд эцэг (альфа) нь Константинополийг нийслэлээр сонгосон бол хүү (омега) нь Константинополь нийслэл байхаа больсон тэрхүү бүслэлтийн үеэр нас барсан. Зүүн Ромын эш үзүүллэгийн үеийг анхны болон сүүлчийн Константин заагладаг. 1299 оны долоодугаар сарын 27-нд эхэлсэн 150 жилийн хугацаа нь 38 жилийн үеийг багтааж, 4 жилийн бүслэлтээр төгсдөг. Тэрхүү бүслэлт нь 1449–1453 оны үеийг бэлгэдэн харуулсан. Никомедиаг эзлэх аян дайн нь нэгэн нутаг дэвсгэрийг эзлэн авснаар эхэлж, тэрхүү нутаг дэвсгэрийн нийслэлийг эзлэн авснаар дууссан. Анхны болон сүүлчийн Константины нэгэн адил, Никомедиаг эзлэн авах үйл явц эцгийн (анхныхын) үед эхэлж, хүүгийн (сүүлчийнхийн) үед дууссан.
Four years
Дөрвөн жил
A four-year siege in the opening period of the one hundred and fifty years that led to the four years from the humiliation of Constantine the last in 1449 unto 1453 when Constantinople was besieged and fell. The time prophecy of the second woe representing three hundred and ninety-one years and fifteen days began on July 27, 1449 and it ended on August 11, 1840. That date marks the beginning of a four-year period which Sister White called a glorious manifestation of the power of God.
Нэг зуун тавин жилийн эхэн үед байсан дөрвөн жилийн бүслэлт нь 1449 онд сүүлчийн Константин доромжлогдсоноос эхлэн 1453 онд Константинополь бүслэгдэн унах хүртэлх дөрвөн жилд хүргэсэн юм. Хоёр дахь гайг төлөөлөх, гурван зуун ерэн нэгэн жил арван таван өдрийг хамарсан цаг хугацааны эш үзүүллэг 1449 оны 7 дугаар сарын 27-нд эхэлж, 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд төгссөн. Тэр өдөр нь Сестра Уайт Бурханы хүчний сүр жавхлант илрэл хэмээн нэрлэсэн дөрвөн жилийн хугацааны эхлэлийг тэмдэглэдэг.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
“Гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээг тунхаглахад нэгддэг тэр тэнгэрэлч бүх дэлхийг өөрийн алдраар гэрэлтүүлэх ёстой. Энд дэлхий дахины цар хүрээтэй, урьд хожид үзэгдээгүй хүч чадал бүхий нэгэн ажлыг зөгнөн өгүүлжээ. 1840–44 оны адвентист хөдөлгөөн нь Бурханы хүчний сүр жавхлант илрэл байсан; эхний тэнгэрэлчийн мэдээ дэлхийн бүх миссионерын өртөөнд хүргэгдсэн бөгөөд зарим оронд арван зургадугаар зууны Шинэчлэлээс хойш аль ч нутагт үзэгдэж байгаагүй хамгийн агуу шашны сонирхол сэргэлт өрнөсөн; гэвч эдгээр нь гурав дахь тэнгэрэлчийн сүүлчийн анхааруулгын дор явагдах хүчирхэг хөдөлгөөнөөр даван гарагдах болно.” Агуу тэмцэл, 611.
Islam was restrained on August 11, 1840 and there was a four-year period which aligns with both the outpouring of the Holy Spirit at Pentecost, and the descent of the mighty angel of Revelation eighteen, when the “great buildings” of New York were struck by Islam of the third woe on 9/11. 9/11 marks the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The sealing is a period of time, and the ending of the period of the sealing possesses the characteristics of the beginning of the period. When Christ descended at 9/11, he typified Michael descending to resurrect the two witnesses on December 31, 2023, when the final period of the sealing began.
Ислам 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд хязгаарлагдсан бөгөөд түүнээс хойших дөрвөн жилийн хугацаа нь Пентекостын үед Ариун Сүнс асгарсантай, мөн Илчлэл арван наймдугаар бүлгийн хүчирхэг тэнгэрэлч бууж ирсэнтэй аль алинтай нь нийцдэг; энэ нь гурав дахь гай зовлонгийн Ислам 9/11-нд Нью-Йоркийн “агуу барилгууд”-ыг цохисон үед биеллээ олсон юм. 9/11 нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын тамгалагдах цагийн эхлэлийг тэмдэглэдэг. Тамгалагдах үйл явц нь тодорхой нэг хугацаа бөгөөд тамгалагдах тэр хугацааны төгсгөл нь түүний эхлэлтэй адил шинжүүдийг агуулдаг. Христ 9/11-нд бууж ирэхдээ, 2023 оны 12 дугаар сарын 31-нд, тамгалагдах эцсийн хугацаа эхэлсэн тэр үед, хоёр гэрчийг амилуулахаар бууж ирэх Михаилын хэв шинжийг үзүүлсэн юм.
The key which is the battle of Nineveh represents the various releases of Islam, that would bring down eastern Rome by 1453. Within the one hundred and fifty years of verse ten’s “five months,” the beginning and also the ending contain a four-year period. Those two four-year periods connect with the conclusion of the three hundred and ninety-one years and fifteen days, that marked a four-year period from 1840 to 1844 when Christ would lighten “the whole earth with his glory.” In 1844, prophetic time ceased to be applied, for time would be, “no longer.”
Ниневегийн тулалдаан болох түлхүүр нь Исламын янз бүрийн суллагдлыг төлөөлдөг бөгөөд тэдгээр нь 1453 он гэхэд Дорнод Ромыг унагах байв. Аравдугаар эшлэлийн “таван сар” хэмээх нэг зуун тавин жилийн дотор эхлэл нь ч, мөн төгсгөл нь ч дөрвөн жилийн хугацааг агуулдаг. Тэр хоёр дөрвөн жилийн хугацаа нь гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдрийн төгсгөлтэй холбогддог бөгөөд энэ нь 1840-өөс 1844 он хүртэлх дөрвөн жилийн хугацааг тэмдэглэсэн бөгөөд тэр үед Христ “бүх дэлхийг Өөрийн алдар суугаар гэрэлтүүлэх” байв. 1844 онд эш үзүүллэгийн цаг хугацааг цаашид хэрэглэхээ больсон, учир нь цаг хугацаа “цаашид байхгүй” байх байлаа.
And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:6.
Тэр тэнгэр болон тэнд буй бүхнийг, газар болон тэнд буй бүхнийг, тэнгис болон тэнд буй бүхнийг бүтээсэн, мөнхөд мөнхөд амьдран оршигч Түүгээр тангараглан: цаг хугацаа цаашид үгүй болно гэж айлдав. Илчлэл 10:6.
1333 to 1337, 1449 to 1453, 1840 to 1844
1333-аас 1337 он хүртэл, 1449-өөс 1453 он хүртэл, 1840-өөс 1844 он хүртэл
Those three lines of four-year periods align with the sealing time from 9/11 unto the Sunday law, and they also align with the fractal of 9/11 unto the Sunday law that is represented from December 31, 2023 until Islam is again released to deliver the fireballs of Nashville.
Дөрвөн жилийн хугацаатай тэдгээр гурван шугам нь 9/11-ээс Ням гаргийн хууль хүртэлх лацдах цаг үетэй нийцдэг бөгөөд мөн 2023 оны 12 дугаар сарын 31-нээс Ислам дахин суллагдан Нэшвиллийн галт бөмбөлгүүдийг илгээх хүртэл дүрслэгдсэн, 9/11-ээс Ням гаргийн хууль хүртэлх фракталтай ч мөн нийцдэг.
The prophetic fractal of December 31, 2023, to the fireballs of Nashville has been typified by three four-year prophetic periods that all align with the sealing time from 9/11 to the Sunday law. Thus, four witnesses identify the history of December 31, 2023, until the Nashville attack, and it was the battle of Nineveh that is the “key” for each of these witnesses. 1333, 1449, 1840 and 9/11 were all turning points—“keys.”
2023 оны 12 дугаар сарын 31-нээс Нэшвиллийн галт бөмбөлгүүд хүртэлх эш үзүүллэгийн фрактал нь тус бүр дөрвөн жил үргэлжилсэн эш үзүүллэгийн гурван үеэр урьдчилан дүрслэгдсэн бөгөөд эдгээр нь бүгд 9/11-ээс ням гарагийн хууль хүртэлх тамгалах үетэй дүйцдэг. Ийнхүү дөрвөн гэрч 2023 оны 12 дугаар сарын 31-нээс Нэшвиллийн халдлага хүртэлх түүхийг тодорхойлж байгаа бөгөөд эдгээр гэрч тус бүрийн “түлхүүр” нь Ниневегийн тулалдаан байсан юм. 1333, 1449, 1840 болон 9/11 нь бүгд эргэлтийн цэгүүд—“түлхүүрүүд” байв.
“There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.
“Өнгөрсөн түүхээс суралцах ёстой сургамжууд бий; мөн эдгээрт хүн бүр анхаарлаа хандуулахыг уриалж байна. Ингэснээр бүгд Бурхан урьд хэзээд үйлдэж ирсэнчлэн одоо ч мөн адил нэгэн ижил зарчмаар үйлддэгийг ойлгох болно. Еденд Адамд сайн мэдээ анх тунхаглагдсан цагаас хойш Түүний мутар Өөрийн ажил дотор болон үндэстнүүдийн дунд хэрхэн илэрч ирсэнтэй яг адилхан, одоо ч мөн адил илэрч байна.
“There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.
“Үндэстнүүдийн болон чуулганы түүхэнд эргэлтийн цэг болдог үеүүд байдаг. Ийм ялгаатай хямралууд тохиолдох үед Бурханы ивээлт удирдлагаар тухайн цаг үеийн гэрэл өгөгддөг. Хэрэв тэр нь хүлээн авагдвал, сүнслэг дэвшил гардаг; харин үүнийг няцаавал, сүнслэг доройтол болон сүйрэл дагалддаг. Эзэн Өөрийн үгэнд сайн мэдээний довтлон урагшлах ажлыг, өнгөрсөнд хэрхэн явагдсан байсныг, мөн ирээдүйд, Сатаны хүчнүүд эцсийн гайхамшигт хөдөлгөөнөө хийх хаалтын тэмцэл хүртэл хэрхэн явагдахыг нээн харуулсан.” Bible Echo, 1895 оны 8 дугаар сарын 26.
Nicomedia
Никомедиа
After becoming emperor in 284, in 293, Diocletian chose Nicomedia as the eastern capital of the Roman Empire when he legally divided the empire into East and West, establishing the Tetrarchy system. Nicomedia served as the main administrative and military capital in the East for several decades. Constantine the Great used it as a base before deciding to build the new capital at nearby Byzantium (which he renamed Constantinople in 330). Even after Constantinople became the main capital, Nicomedia remained a major regional center, strategically located on the eastern shore of the Sea of Marmara. So, while it was not the permanent capital like Rome or Constantinople, Nicomedia was officially designated as the eastern capital during a key transitional period in Roman history. At the beginning of the one hundred and fifty years, a capital of eastern Rome is conquered, and at the ending a capital of eastern Rome is conquered. Both conquerings included a siege.
284 онд эзэн хаан болсон Диоклетиан 293 онд эзэнт гүрнийг хууль ёсоор Зүүн ба Баруун хэсэгт хувааж, тетрархийн тогтолцоог байгуулахдаа Никомедиаг Ромын эзэнт гүрний зүүн нийслэлээр сонгожээ. Никомедиа хэдэн арван жилийн турш дорнод хэсгийн засаг захиргаа, цэргийн гол нийслэл байв. Их Константин ойролцоох Византи хотод шинэ нийслэл байгуулахаар шийдэхээсээ өмнө Никомедиаг түшиц газар болгон ашиглаж байжээ (тэрээр Византийг 330 онд Константинополь хэмээн нэрлэсэн). Константинополь гол нийслэл болсны дараа ч Мармара тэнгисийн зүүн эрэгт стратегийн чухал байрлалтай Никомедиа бүс нутгийн томоохон төв хэвээр байв. Иймээс Никомедиа нь Ром, Константинополь шиг байнгын нийслэл байгаагүй ч Ромын түүхийн шилжилтийн чухал үед зүүн нийслэлээр албан ёсоор тогтоогдсон юм. Зуун тавин жилийн хугацааны эхэнд Зүүн Ромын нэгэн нийслэл эзлэгдэж, уг хугацааны төгсгөлд Зүүн Ромын нэгэн нийслэл эзлэгддэг. Байлдан эзэлсэн энэ хоёр тохиолдлын аль алинд нь бүслэлт хийсэн байна.
Diocletian
Диоклетиан
The emperor Diocletian officially made Nicomedia the eastern capital of the Roman Empire when he implemented the Tetrarchy system in 293. The Tetrarchy system was made up of a western and eastern division of the empire, both east and west having a senior emperor (Augustus) and a junior emperor (Caesar) to make up the number four that is represented by the word ‘tetrarchy’.
Эзэн хаан Диоклетиан 293 онд тетрархийн тогтолцоог нэвтрүүлэхдээ Никомедиа хотыг Ромын эзэнт гүрний зүүн хэсгийн нийслэлээр албан ёсоор тогтоожээ. Тетрархийн тогтолцооны дагуу эзэнт гүрнийг баруун, зүүн хоёр хэсэгт хуваасан бөгөөд хэсэг тус бүрд ахлах эзэн хаан (Август), дэд эзэн хаан (Цезарь) байсан тул ‘тетрархи’ хэмээх үгийн илэрхийлдэг дөрвийн тоо ийнхүү бүрдэж байв.
Alpha and Omega
Альфа ба Омега
Diocletian is the omega symbol of the church of Smyrna, and Nero is the alpha symbol. Constantine the Great is the alpha symbol of the church of Pergamos, and Justinian is the omega symbol.
Диоклетиан бол Смирна чуулганы омега тэмдэг мөн, харин Нерон бол альфа тэмдэг юм. Агуу Константин бол Пергамос чуулганы альфа тэмдэг мөн, харин Юстиниан бол омега тэмдэг юм.
The ‘legal’ division of Rome into east and west (which did not last) was accomplished by Diocletian, and the prophetic division of Rome into east and west was accomplished by Constantine. During the history of the second symbolic church of persecution, represented by Smyrna, Rome was legally divided into east and west and in the history of the third symbolic church of compromise, represented by Pergamos, Rome was prophetically divided into east and west. 293 was the alpha and 330 was the omega and on May 11, 330, Constantine the Great dedicated Constantinople as the capital of the Empire.
Ромыг дорнод ба өрнөд гэж “хууль ёсоор” хуваасан явдал (энэ нь удаан үргэлжлээгүй) Диоклетианы үед хэрэгжсэн бөгөөд Ромын эш үзүүллэгийн дагуух дорнод ба өрнөдийн хуваагдал Константины үед биелсэн юм. Смирнагаар төлөөлөгдсөн хавчлагын бэлгэдэлт хоёр дахь чуулганы түүхийн туршид Ром хууль ёсоор дорнод ба өрнөд гэж хуваагдсан бөгөөд Пергамумаар төлөөлөгдсөн буулт хийсэн бэлгэдэлт гурав дахь чуулганы түүхэнд Ром эш үзүүллэгийн дагуу дорнод ба өрнөд гэж хуваагдсан юм. 293 он нь альфа, 330 он нь омега байсан бөгөөд 330 оны 5 дугаар сарын 11-нд Агуу Константин Константинополь хотыг Эзэнт гүрний нийслэл болгон өргөмжлөн зориулав.
The legal division by Diocletian in 293 fell apart through civil war that followed until the Edict of Milan in the year 313. When the Edict of Milan was issued, legalizing Christianity and effectively ending the Tetrarchy, the system of four coordinated rulers collapsed into a struggle between two main powers (Constantine in the West and Licinius in the East). The legal division, which ushered in a collapse, represents a twenty-year period from division to division, and both divisions precipitated a collapse of the system.
Диоклетианы 293 онд хуульчлан тогтоосон хуваалт нь түүний дараа өрнөж, 313 онд Миланы зарлиг гарах хүртэл үргэлжилсэн иргэний дайны улмаас задарчээ. Христийн шашныг хууль ёсны болгож, Тетрархийг хэрэг дээрээ эцэс болгосон Миланы зарлиг гарах үед хамтран төр барьдаг дөрвөн захирагчийн тогтолцоо нуран унаж, хоёр гол хүчний (Өрнөдөд Константин, Дорнодод Лициний) хоорондын тэмцэл болон хувирчээ. Нуралтын эхлэлийг тавьсан уг хуульчлан тогтоосон хуваалт нь нэг хуваалтаас нөгөө хуваалт хүртэлх хорин жилийн хугацааг илэрхийлэх бөгөөд энэ хоёр хуваалт хоёулаа уг тогтолцоог нуран унахад хүргэсэн юм.
The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, who Nero accused of starting the fire. Nero marks the beginning of persecution and typifies the final persecution of the latter days. That final persecution continues until the close of probation, when the papal power comes to its end with none to help. Thus the first period of persecution began with the burning of Rome and the last persecution ends with the burning of Rome.
Смирнагийн сүм 64 онд Нерогоос эхэлсэн бөгөөд тэр үед Ромын их түймрийг Неро Христэд итгэгчдийг хавчин мөшгөхөд ашиглаж, түймрийг тэд тавьсан хэмээн буруутгасан юм. Неро хавчлагын эхлэлийг тэмдэглэж, мөн эцсийн өдрүүдийн сүүлчийн хавчлагын хэв шинж болдог. Тэрхүү эцсийн хавчлага нигүүлслийн хугацаа хаагдах хүртэл үргэлжилдэг бөгөөд тэр үед папын эрх мэдэл түүнд туслах хэн ч үгүйгээр төгсөнө. Ийнхүү хавчлагын эхний үе Ромын шаталтаар эхэлсэн бол сүүлчийн хавчлага ч мөн Ромын шаталтаар төгсөнө.
And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. Revelation 17:16.
Чиний араатны дээр харсан арван эвэр нь янханыг үзэн ядаж, түүнийг эзгүйрүүлэн нүцгэлж, махыг нь идэж, галаар шатаана. Илчлэлт 17:16.
The church of Smyrna began with Nero in 64 when the great fire of Rome was employed by Nero to persecute Christians, whom Nero accused of starting the fire. Two hundred and fifty years later it ended in 313 with the Edict of Milan. The “edict” is the ending of a twenty-year period that began with Diocletian’s legal division, and it was also the end of the two hundred and fifty years of Smyrna that began with Nero. The two hundred and fifty years of persecution represented by the church of Smyrna and Nero included the ten years of the very worst persecution brought about by Diocletian. That ten years of persecution was the last half of twenty years of Diocletian that began with his legal division of the empire in 293. From the legal division into east and west by Diocletian in 293 began a twenty-year period that was made up of two ten-year periods.
Смирнагийн чуулганы үе 64 онд Нероны үед эхэлсэн бөгөөд тэр үед Нерон Ромын их түймрийг далимдуулан Христэд итгэгчдийг хавчин гадуурхаж, тэднийг түймэр тавьсан хэмээн буруутгаж байв. Хоёр зуун тавин жилийн дараа буюу 313 онд Миланы зарлигаар энэ үе төгссөн. Уг “зарлиг” нь Диоклетиан эзэнт гүрнийг хуулиар хувааснаар эхэлсэн хорин жилийн үеийн төгсгөл байсан бөгөөд Нероны үеэс эхэлсэн Смирнагийн хоёр зуун тавин жилийн үеийн төгсгөл мөн байв. Смирнагийн чуулган болон Нероны төлөөлж буй хоёр зуун тавин жилийн хавчлагын үед Диоклетианы явуулсан хамгийн хүнд ширүүн хавчлагын арван жил ч багтаж байв. Хавчлагын тэр арван жил нь Диоклетиан 293 онд эзэнт гүрнийг хуулиар хувааснаар эхэлсэн түүний хорин жилийн үеийн сүүлийн хагас байв. Диоклетиан 293 онд эзэнт гүрнийг зүүн, баруун хэсэг болгон хуулиар хувааснаар тус бүр арван жил үргэлжлэх хоёр үеэс бүрдсэн хорин жилийн үе эхэлжээ.
Diocletian legally divided the empire into east and west, thus typifying the prophetic division accomplished by Constantine. Diocletian’s division was east and west, but it consisted of two rulers in the east and two rulers in the west. One primary and one secondary ruler for each area. On February 24, 303, Diocletian issued the first of several ‘edicts’ against Christians, marking the start of the Great Persecution (also called the Diocletianic Persecution), the most severe and widespread persecution of Christians in the Roman Empire.
Диоклетиан эзэнт гүрнийг хууль ёсоор зүүн ба баруун хэсэгт хуваасан нь Константины хэрэгжүүлсэн, эш үзүүллэгт өгүүлсэн хуваагдлын үлгэр дүр болжээ. Диоклетианы хуваалт нь зүүн ба баруун гэсэн хоёр хэсэгтэй байсан боловч зүүн хэсэгт хоёр, баруун хэсэгт хоёр захирагч байв. Хэсэг тус бүрд нэг тэргүүн захирагч, нэг дэд захирагч байжээ. 303 оны хоёрдугаар сарын 24-нд Диоклетиан Христэд итгэгчдийн эсрэг хэд хэдэн ‘зарлигийн’ анхныхыг гаргасан нь Ромын эзэнт гүрэн дэх Христэд итгэгчдийн эсрэг хамгийн хатуу ширүүн, хамгийн өргөн хүрээтэй хавчлага болох Их хавчлагын (мөн Диоклетианы хавчлага гэж нэрлэдэг) эхлэлийг тавьжээ.
And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches; He that overcometh shall not be hurt of the second death. Revelation 2:8–11.
Мөн Смирна дахь чуулганы тэнгэрэлчид бичигтүн. Үхсэн боловч амьд буй Эхний бөгөөд Эцсийн Нэгэн ийн айлдаж байна: Би чиний үйлс, зовлон зүдгүүр, ядуурлыг мэднэ (гэвч чи баян). Мөн өөрсдийгөө иудейчүүд хэмээдэг боловч тийм биш, харин Сатаны синагог болох хүмүүсийн доромжлолыг Би мэднэ. Чи амсах гэж буй зовлонгийнхоо алинаас нь ч бүү ай. Харагтун, та нарыг сорихын тулд диавол та нарын заримыг шоронд хаях болно. Та нар арав хоног зовлон зүдгүүр амсана. Үхтэлээ итгэмжтэй бай. Тэгвэл Би чамд амийн титмийг өгнө. Чихтэй нэгэн нь чуулгануудад Сүнс юу айлдаж буйг сонсогтун. Ялсан нэгэн хоёр дахь үхлээр хохирохгүй. Илчлэл 2:8–11.
The Great Persecution continued under Diocletian’s successors (especially Galerius) until 313, when it ended at the Edict of Milan. Nero is the alpha symbol of persecution that typified Diocletian as the omega persecution of the prophetic period represented by the church of Smyrna. The persecution concluded with a political marriage and a treaty between Constantine of the west and Licinius of the east. In February 313, Constantine and Licinius met in Milan and issued the Edict of Milan, which granted religious tolerance to Christians (and others) across the empire. To strengthen their political alliance, Licinius married Constantia (Constantine’s half-sister) during or around this meeting. This marriage was a classic Roman political alliance—sealing the agreement between the two emperors and helping stabilize the empire temporarily after years of civil war. The alliance did not last long. Constantine and Licinius later fought each other, and Constantine defeated Licinius in 324, becoming the sole ruler.
Их хавчлага Диоклетианы залгамжлагчдын (ялангуяа Галерийн) үед ч үргэлжилсээр, 313 онд Миланы зарлиг гарснаар эцэс болсон. Нерон бол хавчлагын альфа бэлгэдэл бөгөөд Смирнагийн чуулганаар төлөөлүүлсэн эш үзүүллэгийн үеийн омега хавчлага болох Диоклетианы хавчлагыг урьдчилан дүрслэн харуулдаг. Өрнөдийг захирч байсан Константин, дорнодыг захирч байсан Лициний нарын улс төрийн ураг барилдлага болон хоорондоо байгуулсан гэрээгээр хавчлага төгссөн юм. 313 оны хоёрдугаар сард Константин, Лициний нар Миланд уулзаж, эзэнт гүрэн даяар христийн шашинтнуудад (мөн бусад хүмүүст) шашнаа шүтэхийг хүлцэн зөвшөөрсөн Миланы зарлигийг гаргажээ. Улс төрийн холбоогоо бэхжүүлэхийн тулд Лициний уг уулзалтын үеэр буюу түүнтэй ойролцоо хугацаанд Констанциятай (Константины эцэг нэгт охин дүү) гэрлэсэн. Энэ гэрлэлт нь Ромын улс төрийн холбооны сонгодог жишээ байв—хоёр эзэн хааны тохиролцоог бататгаж, олон жил үргэлжилсэн иргэний дайны дараа эзэнт гүрнийг түр хугацаанд тогтворжуулахад тус болсон юм. Уг холбоо удаан үргэлжлээгүй. Хожим нь Константин, Лициний нар хоорондоо дайтаж, Константин 324 онд Лицинийг ялснаар эзэнт гүрний цорын ганц захирагч болжээ.
From Nero to Constantine, the prophetic period of Smyrna of two hundred and fifty years was accomplished, and in 313 the church of Pergamos, the church of compromise, began, ending with the church of Thyatira in 538. The two hundred and fifty years of Smyrna represented a period of persecution, and in the ending of the overall period, Diocletian's persecution fulfilled Revelation’s “ten days” (ten years) where the worst period of persecution represents a fractal of the overall period. The ten years are a fractal of the two hundred and fifty years. Those ten years represent the omega of Nero’s persecution, and at their conclusion the omega division of the empire into east and west.
Нероноос Константин хүртэл Смирнагийн хоёр зуун тавин жилийн эш үзүүллэгийн үе гүйцэлдэж, 313 онд буулт хийдэг чуулган болох Пергам чуулганы үе эхэлсэн бөгөөд 538 онд Туатейр чуулганы үе эхлэхэд төгссөн юм. Смирнагийн хоёр зуун тавин жил нь хавчлагын үеийг төлөөлсөн бөгөөд нийт үеийн төгсгөлд Диоклетианы хавчлагаар Илчлэл номын “арван өдөр” (арван жил) биелсэн бөгөөд хавчлагын хамгийн хүнд үе нь нийт үеийн фрактал юм. Тэр арван жил нь хоёр зуун тавин жилийн фрактал юм. Тэр арван жил нь Нероны хавчлагын омегаг, мөн төгсгөлдөө эзэнт гүрнийг зүүн ба баруун хэсэгт хуваасан омега хуваагдлыг төлөөлдөг.
Marriage and Divorce
Гэрлэлт ба Салалт
Smyrna began at the burning of Rome in 64 and ended two hundred and fifty years later in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The ten-year fractal of persecution began in 303 and ended in 313 with the Edict of Milan and the political marriage of east and west. The twenty years that began with the legal division of east and west in 293 by Diocletian ended in 313 with the political marriage of east and west. The marriage treaty of 313 between east and west ended with the divorce of 324, when Constantine defeated Licinius of the east and became sole ruler of Rome. The prophetic divorce of 324 came three years after the first Sunday law in 321.
Смирна 64 онд Ром шатсанаар эхэлж, хоёр зуун тавин жилийн дараа 313 онд Миланы зарлиг болон зүүн, өрнийн улс төрийн гэрлэлтээр төгсөв. Хавчлагын арван жилийн фрактал 303 онд эхэлж, 313 онд Миланы зарлиг болон зүүн, өрнийн улс төрийн гэрлэлтээр төгсөв. Диоклетиан 293 онд зүүн, өрнийг хууль ёсоор хувааснаар эхэлсэн хорин жил 313 онд зүүн, өрнийн улс төрийн гэрлэлтээр төгсөв. 313 оны зүүн, өрнийн хоорондын гэрлэлтийн гэрээ 324 оны салалтаар төгссөн бөгөөд тэр үед Константин зүгийн Лицинийг ялж, Ромын цорын ганц захирагч болов. 324 оны эш үзүүллэгийн салалт нь 321 онд гарсан анхны Ням гаргийн хуулиас хойш гурван жилийн дараа болсон юм.
The seventeen years from 313 unto 330 identify a political marriage, and the end of the persecution represented by Smyrna and Nero, and the beginning of the church of compromise represented by Pergamos. The beginning of Pergamos in 313 at the marriage was followed by the beginning of the persecution that began at the first Sunday law in 321. That was followed by the prophetic divorce of 324, which brought east and west into one empire under Constantine. Six years later in 330, the division into east and west was prophetically repeated. The seventeen years represent the alpha period of the church of Pergamos that would continue until the church of Thyatira arrived in prophetic history in 538. That alpha period would represent an omega history at the end of the period from 330 unto 538. The omega history of Pergamos represents the period of 496, 508 and 533.
313-аас 330 он хүртэлх арван долоон жил нь улс төрийн гэрлэлт, Смирна болон Нероноор төлөөлүүлсэн хавчлагын төгсгөл, мөн Пергамаар төлөөлүүлсэн буулт хийдэг чуулганы эхлэлийг илтгэдэг. 313 онд уг гэрлэлтийн үеэр Пергамын чуулган эхэлсний дараа 321 онд ням гаргийн анхны хууль гарах үед хавчлага эхэлсэн. Үүний дараа 324 онд эш үзүүллэгийн утга бүхий гэр бүл салалт болж, дорнод ба өрнөдийг Константины захиргаан дор нэг эзэнт гүрэн болгон нэгтгэсэн. Зургаан жилийн дараа буюу 330 онд дорнод ба өрнөд болгон хуваагдах явдал эш үзүүллэгийн утгаар давтагдсан. Эдгээр арван долоон жил нь 538 онд Туатейрын чуулган эш үзүүллэгийн түүхэнд гарч ирэх хүртэл үргэлжлэх Пергамын чуулганы альфа үеийг төлөөлдөг. Тэрхүү альфа үе нь 330-аас 538 он хүртэлх хугацааны төгсгөлд өрнөх омега түүхийг төлөөлөх байв. Пергамын омега түүх нь 496, 508 болон 533 оны үеийг төлөөлдөг.
Seventeen Years
Арван долоон жил
Ptolemy of the battle of Raphia reigned “seventeen years,” and there were “seventeen years” between the battle of Raphia and the battle of Panium. Those seventeen years symbolically align with the seventeen years from 313 unto 330. Nero’s two hundred and fifty years of Smyrna led to the first seventeen years of the church of Pergamos, and connect with the two hundred and fifty years that began at the third decree in 457 BC, the starting point of the 2300 years of Daniel eight and verse fourteen, which is the foundation and central pillar of Adventism. The two witnesses of two hundred and fifty years align with the two hundred and fifty years of the sixth kingdom of Bible prophecy that began in 1776 and ends this year in 2026.
Рафиагийн тулалдааны үеийн Птолемей «арван долоон жил» хаанчилсан бөгөөд Рафиагийн тулалдаан ба Паниумын тулалдааны хооронд «арван долоон жил» байсан. Тэр арван долоон жил нь 313 оноос 330 он хүртэлх арван долоон жилтэй бэлгэдлийн хувьд нийцдэг. Нерогийн Смирнагийн хоёр зуун тавин жил нь Пергамын сүмийн эхний арван долоон жилд хүргэж, мөн МЭӨ 457 онд гарсан гурав дахь зарлигаас эхэлсэн хоёр зуун тавин жилтэй холбогддог; тэр нь Даниел 8:14-ийн 2300 жилийн эхлэл бөгөөд Адвентизмын суурь, төв багана мөн. Хоёр зуун тавин жилийн хоёр гэрч нь 1776 онд эхэлж энэ 2026 онд төгсөх Библийн эш үзүүллэгийн зургаа дахь хаанчлалын хоёр зуун тавин жилтэй нийцдэг.
The pioneers of Adventism did not see or understand the seventeen years of 313 to 330, for in 1844 they did not yet even understand the issue of the seventh-day Sabbath or the day of the sun. They did however recognize the one hundred and fifty years of verse ten of Revelation nine, and it became the starting point of a period that led to the three hundred and ninety-one years and fifteen days that ended on August 11, 1840. That understanding produced a mighty “manifestation of the power of God.”
Адвентизмын анхдагчид 313-аас 330 он хүртэлх арван долоон жилийг харж чадаагүй, ойлгоогүй бөгөөд учир нь 1844 онд тэд долоо дахь өдрийн Амралтын өдөр болон нарны өдрийн асуудлыг хараахан бүрэн ойлгоогүй байсан юм. Гэвч тэд Илчлэлт 9-ийн аравдугаар эшлэлийн нэг зуун тавин жилийг танин мэдсэн бөгөөд энэ нь 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд төгссөн гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдөрт хүргэсэн нэгэн хугацааны эхлэл болсон юм. Тэрхүү ойлголт нь Бурханы хүчний “агуу илрэл”-ийг бий болгосон.
The pioneers did not recognize a second period of one hundred and fifty years in Revelation nine. Their foundational understanding represents the platform that the “new light” of Revelation nine is built upon. That light is opened by the “key” of the battle of Nineveh. That “key” allows a student of prophecy to recognize all the kingdoms of Bible prophecy represented in Daniel and Revelation: Babylon, Medo-Persia, Greece, the Seleucid and Ptolemaic empires, the kingdom of Mohammed; and more significantly, it magnifies the empire of Rome by identifying the rise and fall of not only Rome, but also the kingdoms of eastern and western Rome, as well as the United States (the false prophet), the papacy (the beast) and the United Nations (the dragon). All the rises and falls of these kingdoms testify to the movements of the dragon, the beast and false prophet that ultimately bring the world to Armageddon. That movement is represented within the last six verses of Daniel eleven, and the beginning of that movement is represented in the hidden history of verse forty.
Анхдагчид Илчлэл номын есдүгээр бүлэг дэх зуун тавин жилийн хоёр дахь үеийг олж хараагүй. Тэдний үндсэн ойлголт нь Илчлэл номын есдүгээр бүлгийн “шинэ гэрэл”-ийн тулгуур суурь болдог. Тэрхүү гэрэл Ниневегийн тулалдааны “түлхүүр”-ээр нээгддэг. Тэр “түлхүүр” нь эш үзүүллэг судлагчид Даниел болон Илчлэл номд дүрслэгдсэн Библийн эш үзүүллэгийн бүх хаант улсыг танин мэдэх боломж олгодог: Вавилон, Меде-Перс, Грек, Селевкидийн болон Птолемейн эзэнт гүрнүүд, Мухаммедын хаант улс; үүнээс ч чухал нь, зөвхөн Ромын төдийгүй Зүүн болон Баруун Ромын хаант улсуудын, түүнчлэн Америкийн Нэгдсэн Улсын (хуурамч эш үзүүлэгч), папын засаглалын (араатан), Нэгдсэн Үндэстний Байгууллагын (луу) мандалт, уналтыг тодорхойлсноор Ромын эзэнт гүрнийг улам тод томруун харуулдаг. Эдгээр хаант улсын мандалт, уналт бүр нь эцсийн дүндээ дэлхийг Армагеддонд хүргэдэг луу, араатан, хуурамч эш үзүүлэгчийн хөдөлгөөнүүдийг гэрчилдэг. Тэрхүү хөдөлгөөнийг Даниел номын арван нэгдүгээр бүлгийн сүүлчийн зургаан эшлэлд дүрсэлсэн бөгөөд уг хөдөлгөөний эхлэлийг дөчдүгээр эшлэлийн далд түүхэнд дүрсэлсэн байдаг.
The battle of Nineveh provides the prophetic point of reference to align the testimonies of the empire of Rome, the kingdoms of eastern and western Rome and papal Rome in the sequence of end-time events. Thus, the battle of Nineveh is the key that fully illustrates the various prophetic testimonies of Rome, and according to verse fourteen of Daniel eleven, it is Rome that establishes the vision. The key that brings those lines together is the battle of Nineveh.
Ниневегийн тулалдаан нь төгсгөлийн үеийн үйл явдлуудын дараалал дотор Ромын эзэнт гүрэн, зүүн ба баруун Ромын хаант улсууд, мөн папын Ромын гэрчлэлүүдийг уялдуулан нийцүүлэх эш үзүүллэгийн лавлах цэгийг хангадаг. Иймээс Ниневегийн тулалдаан нь Ромын талаархи олон янзын эш үзүүллэгийн гэрчлэлүүдийг бүрнээр нь тодорхой харуулдаг түлхүүр мөн бөгөөд Даниел 11-ийн арван дөрөвдүгээр эшлэлийн дагуу үзэгдлийг тогтоодог нь Ром юм. Тэрхүү шугамуудыг нэгтгэн нийлүүлдэг түлхүүр нь Ниневегийн тулалдаан юм.
We will begin to bring together the previous five articles addressing the woes of Revelation nine in our next article.
Дараагийн өгүүлэлдээ бид Илчлэлт номын есдүгээр бүлгийн гай зовлонгуудын талаар өгүүлсэн өмнөх таван өгүүллийг нэгтгэн авч үзэж эхэлнэ.