The books of Daniel and Revelation complement each other, meaning together they are perfected.

Даниел ба Илчлэл номууд бие биеэ нөхдөг бөгөөд хамтдаа төгөлдөрждөг.

“In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel.” Acts of the Apostles, 585.

“Илчлэлт номд Библийн бүх номууд уулзан төгсөнө. Энд Даниелын номын гүйцээлт байна.” Элч нарын Үйлс, 585.

The kingdoms of Bible prophecy are to be the student of prophecy’s focus, for it is there that the external history of the latter days is primarily set forth.

Библийн эш үзүүллэг дэх хаант улсууд нь эш үзүүллэгийг судлагчийн анхаарлын төвд байх ёстой. Учир нь сүүлийн өдрүүдийн гадаад түүх тэнд голлон өгүүлэгддэг билээ.

“Far better is it to learn, in the light of God’s word, the causes that govern the rise and fall of kingdoms. Let the youth study these records, and see how the true prosperity of nations has been bound up with an acceptance of the divine principles. Let him study the history of the great reformatory movements, and see how often these principles, though despised and hated, their advocates brought to the dungeon and the scaffold, have through these very sacrifices triumphed.” Education, 238.

“Хаант улсуудын мандан бадарч, доройтон унахыг захирдаг шалтгаануудыг Бурханы үгийн гэрэлд суралцах нь хавьгүй дээр юм. Залуус эдгээр тэмдэглэлийг судалж, үндэстнүүдийн жинхэнэ хөгжил цэцэглэлт нь тэнгэрлэг зарчмуудыг хүлээн зөвшөөрөхтэй хэрхэн салшгүй холбоотой байсныг үзэг. Тэр агуу шинэчлэлийн хөдөлгөөнүүдийн түүхийг судалж, эдгээр зарчмууд хэдийгээр үл тоогдон, үзэн ядагдаж, тэдгээрийн өмгөөлөгчид нь шорон гянданд хоригдож, цаазын тавцанд хүргэгдэж байсан боловч, яг эдгээр золиосоор дамжин хэрхэн ялсан болохыг үзэг.” Боловсрол, 238.

Sacred histories, whether it is the “great reformatory movements,” or the “rise and fall of kingdoms;” sacred histories are a life-or-death proposition in God’s Word. Paul recorded in 2 Thessalonians chapter two that those that do not love the truth, and who thereafter receive strong delusion; do so because they chose to reject the message Paul identified in the passage. The passage identifies the relationship of pagan Rome with papal Rome, which is also the relationship of Pergamos and Thyatira and is also the relationship of iron and clay, as well as, the relationship of the dragon with the beast. The rise of papal Rome represented by Thyatira and the fall of pagan Rome as represented by Pergamos is a truth that those who receive strong delusion hate.

“агуу шинэчлэлийн хөдөлгөөнүүд” ч бай, эсвэл “хаанчлалуудын мандаж бууралт” ч бай, ариун түүхүүд нь Бурханы Үгэнд амь, үхлийн асуудал мөн. Паул 2 Тесалоникын хоёрдугаар бүлэгт үнэнийг хайрладаггүй бөгөөд улмаар хүчтэй төөрөгдөл хүлээн авдаг хүмүүс тийнхүү авдгийн шалтгаан нь тухайн хэсэгт Паулын тодорхойлсон мэдээг няцаахаар өөрсдөө сонгосонд оршдог хэмээн тэмдэглэсэн байдаг. Тэр хэсэг нь харь Ром ба папын Ромын хоорондын холбоог тодорхойлдог бөгөөд энэ нь мөн Пергам ба Тиатирын хоорондын холбоо, түүнчлэн төмөр ба шаврын хоорондын холбоо, мөн луу ба араатны хоорондын холбоо мөн. Тиатирээр төлөөлөгдсөн папын Ромын мандахуй болон Пергамаар төлөөлөгдсөн харь Ромын уналт нь хүчтэй төөрөгдөл хүлээн авдаг хүмүүсийн үзэн яддаг үнэн мөн.

In the Millerite history the argument between the Millerites and the Protestants that made its way onto the 1843 pioneer chart was over what historical power was represented as the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven. Were the robbers the rising of pagan Rome as the Millerites contended, or was it the fall of the Seleucids as the Protestants claimed?

Миллерит хөдөлгөөний түүхэнд, 1843 оны анхдагч эш үзүүллэгийн хүснэгтэд тусгагдсан Миллеритүүд ба Протестантуудын хоорондын маргаан нь Даниел 11-ийн арван дөрөвдүгээр эшлэл дэх “чиний ардын дээрэмчид” хэмээн дүрслэгдсэн түүхэн хүч нь юу байсан бэ гэдэг асуудлын талаар байв. Тэрхүү дээрэмчид нь Миллеритүүдийн баталж байсанчлан харь Ромын мандан босолт байсан уу, эсвэл Протестантуудын үзэж байсанчлан Селевкидүүдийн уналт байсан уу?

“Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another....

“Үйл хэргийн тавцанд гарч ирсэн үндэстэн бүрт газар дэлхий дээр өөрийн байр суурийг эзлэхийг зөвшөөрсөн нь ‘Харуулч ба Ариун Нэгэний’ зорилгыг биелүүлэх эсэх нь харагдах учиртай байв. Зөгнөл нь дэлхийн агуу их гүрнүүд болох Вавилон, Мидо-Перс, Грек, Ромын мандалт ба уналтыг мөрдөн тэмдэглэсэн байдаг. Эдгээрийн нэг бүрийн хувьд, бага хүч чадалтай үндэстнүүдийн адил, түүх өөрийгөө давтан харуулсан. Тус бүр шалгалтын өөрийн үеийг туулсан, тус бүр бүтэлгүйтсэн; алдар нь бүдгэрч, хүч чадал нь зайлан одож, тэдний эзэлж байсан байр суурийг өөр нэгэн эзэлсэн билээ. …”

“From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

“Ариун Бичээсийн хуудсуудад тодорхой илчлэгдсэн үндэстнүүдийн мандах ба мөхөхөөс тэд зөвхөн гадаад, ертөнцийн алдар сүр хэчнээн үнэ цэнгүй болохыг суралцах ёстой. Бүх хүч чадал, сүр жавхлангаараа Вавилон—манай ертөнц түүнтэй адилыг түүнээс хойш хэзээ ч үзээгүй тийм хүч чадал, сүр жавхлангаар—тэр үеийн хүмүүст тийм тогтвортой, тийм удаан орших мэт санагдаж байсан авч—хэчнээн бүрэн төгс үгүй болсон билээ! ‘Өвсний цэцэг’ адил тэр мөхсөн. Ийнхүү Бурханыг сууриа болгоогүй бүхэн мөхдөг. Зөвхөн Түүний зорилготой холбогдсон бөгөөд Түүний зан чанарыг илэрхийлдэг зүйл л оршин тогтнож чадна. Түүний зарчмууд бол манай ертөнцийн мэдэх цорын ганц үл хувирах зүйлс мөн.” Education, 177, 184.

Biblical history is the vision that Solomon said to lack, is to perish. The Millerites recognized and proclaimed the one hundred and fifty years represented as “five months” in Revelation chapter nine, verses five and ten, but they did not dredge deeply into the history represented in chapter nine of Revelation. They correctly identified verse ten’s five months, but evidently thought that because verses five and ten both contain the expression “five months,” that it simply represented an emphasis upon the prophecy of torment represented in both verses. It is now easily demonstrated that when verse five represents “five months” it represents one hundred and fifty years that began at the death of Mohammed in 632, and ended in 782 with the humiliation of Empress Irene of the Byzantine, or eastern Roman empire.

Библийн түүх бол Соломоны хэлснээр дутвал мөхөх тэрхүү үзэгдэл мөн. Миллерчүүд Илчлэлт номын есдүгээр бүлгийн 5, 10-р зүйлд “таван сар” хэмээн дүрслэгдсэн нэг зуун тавин жилийг таньж, тунхагласан боловч Илчлэлт 9-р бүлэгт дүрслэгдсэн түүхийг тэд гүнзгий ухаж шинжлээгүй юм. Тэд 10-р зүйлийн таван сарыг зөв тодорхойлсон боловч 5, 10-р зүйл хоёуланд нь “таван сар” гэх хэллэг оршиж байгаа учраас энэ нь зүгээр л хоёр зүйлд хоёуланд нь дүрслэгдсэн тарчлалын эш үзүүллэгт өгсөн онцлон тэмдэглэлт хэрэг гэж үзсэн бололтой. Харин одоо 5-р зүйлд буй “таван сар” нь Мухаммедын 632 онд нас барснаар эхэлж, Византийн буюу Дорнод Ромын эзэнт гүрний хатан хаан Ирене доромжлогдон буурснаар 782 онд төгссөн нэг зуун тавин жилийг төлөөлдөг болохыг хялбархан нотолж болно.

The pioneers were correct in their application of verse ten as the battle of Nicomedia on July 27, 1299 as the starting of one hundred and fifty years that concluded with the humiliation of the last Constantine to reign in Constantinople on July 27, 1449. Line upon line a period of one hundred and fifty years identifies worldwide Islam, as represented by both the first woe of Islam of Arabia and the second woe of Islam of Turkey. The Islam that humiliated both emperor and the empress together identifies worldwide Islam conquering a kingdom that consists of a woman, represented by Irene and a man represented by Constantine the last.

Анхдагчид аравдугаар эшлэлийг 1299 оны 7 дугаар сарын 27-нд болсон Никомедийн тулалдааныг нэг зуун тавин жилийн эхлэл хэмээн хэрэглэсэндээ зөв байсан бөгөөд тэрхүү хугацаа 1449 оны 7 дугаар сарын 27-нд Константинопольд хаанчилсан сүүлчийн Константины доромжлогдсоноор төгссөн юм. Мөр дээр мөрөөр, нэг зуун тавин жилийн хугацаа Арабын Исламын эхний гай болон Туркийн Исламын хоёр дахь гайгаар төлөөлөгдөх дэлхий дахины Исламыг тодорхойлдог. Хаан эзэн болон хатан эзнийг хамтад нь доромжилсон тэрхүү Ислам нь Иренээр төлөөлөгдсөн эмэгтэй болон сүүлчийн Константинаар төлөөлөгдсөн эр хүнээс бүрдэх нэгэн хаант улсыг дэлхий дахины Ислам байлдан дагуулж буйг тодорхойлдог.

In the one hundred and fifty years that ends with the humiliation of Irene, Islam of Arabia takes control of the area or territory of Byzantine, leaving Irene in such a humiliated position that she was forced to pay tribute for three years, among other exactions. When the humiliation of Constantine the last took place, it marked the beginning of a four-year period that ends with a siege and the overthrow of the capital of eastern Rome. In both cases it was Islam, Arabian Islam for Irene and Turkish Islam for Constantine the last. In the latter days worldwide Islam as represented by the two witnesses of Arabian and Turkish Islam set forth in the first and second woes; will first take the territory, and then the capital. The latter-day political entity represented by eastern Rome’s Constantine is symbolically married to the latter-day religious entity represented by eastern Rome’s Irene. I use the term political and religious entity to address that the symbol of the image of the beast occurs first in the United States and then in the world. The image of the beast is the symbolic marriage of Constantine and Irene, who are both humiliated by losing their territory and capital to Islam.

Иренийн доромжлол төгсөхөөр өндөрлөх нэг зуун тавин жилийн хугацаанд Арабын Ислам Византийн бүс нутаг буюу газар нутгийг эрхшээлдээ оруулж, Иренийг үлэмж доромжлогдсон байдалд үлдээн, түүнийг бусад албадлагын хамт гурван жилийн турш алба төлөхөд хүргэв. Сүүлчийн Константины доромжлол тохиосон үед энэ нь дөрвөн жилийн хугацааны эхлэлийг тэмдэглэсэн бөгөөд тэр хугацаа нь бүслэлтээр болон зүүн Ромын нийслэлийг түлхэн унагааснаар төгссөн юм. Хоёр тохиолдолд хоёуланд нь Ислам байсан: Иренийн хувьд Арабын Ислам, харин сүүлчийн Константины хувьд Түрэгийн Ислам байв. Эцсийн өдрүүдэд, эхний болон хоёр дахь гай дотор өгүүлэгдсэн Арабын болон Түрэгийн Исламын хоёр гэрчээр төлөөлөгдөх дэлхий дахины Ислам эхлээд газар нутгийг, дараа нь нийслэлийг эзэмшинэ. Сүүлчийн өдрүүдийн улс төрийн нэгж, зүүн Ромын Константинаар төлөөлөгдөх тэрхүү нэгж нь зүүн Ромын Иренээр төлөөлөгдөх сүүлчийн өдрүүдийн шашны нэгжтэй бэлгэдлийн утгаар гэрлэсэн байдаг. Би “улс төрийн” болон “шашны” нэгж гэсэн нэр томъёог хэрэглэж буй нь араатны дүрийн бэлгэдэл эхлээд Америкийн Нэгдсэн Улсад, дараа нь дэлхийд илэрдэг болохыг илэрхийлэхийн тулд юм. Араатны дүр бол Константин ба Иренийн бэлгэдэлт гэрлэлт мөн бөгөөд тэд хоёулаа Исламд газар нутаг, нийслэлээ алдан доромжлогддог.

Their marriage is identified by aligning the two histories, and it was typified by the marriage between Constantia and Licinius in 313 when the Edict of Milan was put in place, and the symbolic church of Smyrna ended and the symbolic church of Pergamos began. Those who Paul identifies as receiving strong delusion refuse to see Paul’s warning message that includes a falling away, before the man of sin is revealed. The falling away takes place in the history of Pergamos, and the man of sin was revealed in 538, when the church of Thyatira began.

Тэдний гэрлэлт нь хоёр түүхийг хооронд нь нийцүүлэн харьцуулснаар тодорхойлогддог бөгөөд энэ нь 313 онд Миланы зарлиг хүчин төгөлдөр болох үед Констанция ба Лициниусын хоорондын гэрлэлтээр дүрслэгдсэн юм; тэр үед Смирнагийн бэлгэдэлт сүмийн үе төгсөж, Пергамын бэлгэдэлт сүмийн үе эхэлсэн. Паулын хэлснээр хүчтэй төөрөгдөл хүлээн авдаг хүмүүс нь нүглийн хүн илчлэгдэхээс өмнө гарах урвалтыг багтаасан Паулын анхааруулгын мэдээг харахаас татгалздаг. Тэр урвалт Пергамын түүхэнд явагддаг бөгөөд нүглийн хүн 538 онд, Тиатирагийн сүмийн үе эхлэхэд, илчлэгдсэн юм.

Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

Хэн ч та нарыг ямар ч аргаар бүү мэхлэгдүүлэг; учир нь эхлээд итгэлээс няцалт ирж, мөн нүглийн хүн, сүйрлийн хүү илчлэгдэхээс нааш тэр өдөр ирэхгүй. Тэрээр Бурхан хэмээн нэрлэгддэг бүхнээс, эсвэл мөргөгддөг бүхнээс дээгүүр өөрийгөө эсэргүүцэн өргөмжилдөг; тийнхүү өөрийгөө Бурхан мөн хэмээн үзүүлж, Бурханы сүмд Бурхан мэтээр суудаг. 2 Тесалоник 2:3, 4.

The history of eastern Rome provides two witnesses to the prophetic truth that is also represented in the symbolic relationship of eastern Rome with western Rome. In that relationship, western Rome is the church and eastern Rome is the state. Rome is a combination of church and state as represented as iron and clay in Daniel chapter two.

Зүүн Ромын түүх нь, мөн Зүүн Ромын Баруун Ромтой тогтоосон бэлгэдэлт харилцаанд дүрслэгддэг эш үзүүллэгийн үнэний хоёр гэрчийг өгдөг. Тэрхүү харилцаанд Баруун Ром нь сүм бөгөөд Зүүн Ром нь төр юм. Ром бол Даниел номын хоёрдугаар бүлэгт төмөр ба шавраар төлөөлүүлэн үзүүлсэнчлэн сүм ба төрийн нэгдэл мөн.

A reason that it can be seen convincingly that in the latter days worldwide Islam comes against a power represented as a combination of church and state, taking its territory and capital is sustained by two other witnesses from the sacred history of Revelation nine. Osman conquered the territory of Nicomedia on July 27, 1299, and he then conquered the territory of Nicaea two years later in 1301. His son conquered the capital city of Nicaea in 1331, and the same son conquered the capital city of Nicomedia in a four-year siege that ended in 1337. The pioneers marked July 27, 1299 with Osman, but never looked at the next battle, the battle of Nicaea as the historical second step to establishing the Ottoman Empire. July 27, 1299 was the first step of several steps to reach the Sunday law. The first two steps of Turkish Islam identified the beginning of a prophecy that ended in 1449, then again in 1840, then again at 9/11 and then again on December 31, 2023.

Сүүлчийн өдрүүдэд дэлхий даяарх Ислам нь сүм ба төрийн нэгдлээр төлөөлөгдсөн нэгэн хүчний эсрэг босож, түүний нутаг дэвсгэр болон нийслэлийг эзлэн авдгийг үнэмшилтэйгээр харуулж болох нэгэн шалтгаан нь Илчлэлт есдүгээр бүлгийн ариун түүхээс авсан өөр хоёр гэрчээр батлагддаг явдал юм. Осман 1299 оны 7-р сарын 27-нд Никомедийн нутаг дэвсгэрийг эзлэн авч, дараа нь хоёр жилийн хойно, 1301 онд Никеагийн нутаг дэвсгэрийг эзлэн авсан. Түүний хүү 1331 онд Никеагийн нийслэл хотыг эзлэн авч, мөнөөх хүү 1337 онд төгссөн дөрвөн жилийн бүслэлтийн дараа Никомедийн нийслэл хотыг эзлэн авсан. Анхдагчид Османтай холбогдуулан 1299 оны 7-р сарын 27-ны өдрийг тэмдэглэсэн боловч Оттоманы эзэнт гүрнийг байгуулах түүхэн хоёр дахь алхам болох Никеагийн тулалдаан, өөрөөр хэлбэл дараагийн тулалдааныг хэзээ ч авч үзээгүй. 1299 оны 7-р сарын 27 нь Ням гаргийн хуулинд хүрэх хэд хэдэн алхмын эхний алхам байсан. Турк Исламын эхний хоёр алхам нь 1449 онд төгссөн, дараа нь 1840 онд, дараа нь 9/11-нд, дараа нь 2023 оны 12-р сарын 31-нд дахин биелсэн нэгэн эш үзүүллэгийн эхлэлийг тодорхойлсон юм.

The first of those two steps marked not only the beginning of one hundred and fifty years, but also it marked the beginning of thirty-eight years. It began with Osman taking the territory of Nicomedia, and it ended thirty-eight years later when Osman’s son took the capital city of Nicomedia at the end of a four-year siege in 1337. The number thirty-eight represents “rising up,” and the initial step of Osman taking the territory marked the rising up of Turkish Islam. In that first step of thirty-eight years, a “four year” siege marks the conclusion. At the last step of the one hundred and fifty years, the humiliation is delivered and four years later in 1453, the capital of eastern Rome is taken.

Тэдгээр хоёр алхмын эхнийх нь зөвхөн нэг зуун тавин жилийн эхлэлийг тэмдэглээд зогсохгүй, мөн гучин найман жилийн эхлэлийг ч тэмдэглэсэн юм. Энэ нь Осман Никомедийн нутаг дэвсгэрийг эзлэн авснаар эхэлж, гучин найман жилийн дараа Османы хүү 1337 онд дөрвөн жилийн бүслэлтийн эцэст Никомедийн нийслэл хотыг эзлэн авснаар төгссөн. Гучин наймын тоо нь “босож ирэх”-ийг илэрхийлдэг бөгөөд Осман нутаг дэвсгэрийг эзлэн авсан тэрхүү анхны алхам нь Туркийн Исламын босож ирэлтийг тэмдэглэсэн юм. Гучин найман жилийн үргэлжилсэн тэрхүү эхний алхамд “дөрвөн жилийн” бүслэлт төгсгөлийг тэмдэглэдэг. Нэг зуун тавин жилийн сүүлчийн алхамд доромжлол учруулагдаж, түүнээс дөрвөн жилийн дараа, 1453 онд, зүүн Ромын нийслэл эзлэгддэг.

Whether it was the Ottoman Turks in 1453, or Osman’s son taking both Nicomedia in 1337 and Nicaea in 1331, in all three instances, each capital city had served at some point in history as the capital of eastern Rome. All three lines are identifying the conquering of eastern Rome. Each of those three lines identifies Islam conquering first the territory and thereafter the capital of eastern Rome. The name of all three capitals is the same as the name of the territory. Each of the three lines have distinct alpha and omega historical figures. While identifying a church state relationship with the humiliation by Islam of both emperor and empress, the prophetic humiliation ties their lines together with western Rome, that was also humiliated by Constantine the Great when he chose Constantinople over the city of Rome in 330. Western Rome’s final humiliation came in 476 with the final emperor, and continued to decline rapidly from there on.

1453 онд Османы түрэгүүд байсан ч, эсвэл Османы хүү 1337 онд Никомедиаг, 1331 онд Никейг хоёуланг нь эзлэн авсан байсан ч, энэ гурван тохиолдол бүрд тухайн нийслэл хот тус бүр нь түүхийн аль нэг үед дорнод Ромын нийслэл болж байв. Энэ гурван мөр бүгд дорнод Ромыг байлдан дагуулсныг зааж байна. Эдгээр гурван мөр тус бүр нь эхлээд газар нутгийг, түүнээс хойш дорнод Ромын нийслэлийг Ислам эзлэн авсныг тодорхойлж байна. Гурван нийслэлийн нэр бүгд тухайн газар нутгийн нэртэй адил юм. Эдгээр гурван мөр тус бүр өөр өөрийн тодорхой альфа ба омега түүхэн дүрүүдтэй. Исламын зүгээс эзэн хаан ба хатан хаан хоёрыг доромжлон гутааснаар илэрхийлэгдэх сүм-төрийн харилцааг тодорхойлох зуур, тэр эш үзүүллэгийн гутаан доромжлол нь 330 онд Константин Их Ром хотын оронд Константинополь хотыг сонгосноор мөн доромжлогдсон өрнөд Ромтой тэдгээр мөрүүдийг холбон нэгтгэдэг. Өрнөд Ромын эцсийн гутаан доромжлол 476 онд сүүлчийн эзэн хааны үед ирсэн бөгөөд түүнээс хойш тасралтгүй түргэн доройтсоор байв.

Western Rome in relation to eastern Rome was the church, the east was the state. Humiliation at the beginning in 330, then humiliation in 476, and then in 782 and then again in 1449. A line of humiliation beginning with the division of a kingdom, followed in 476 by the humiliation of losing the emperor, and therefore empire, only to be followed by Islam bringing humiliation first to the territory of the east in 782 and then to the capital of the east in 1453.

Өрнөдийн Ром нь Дорнодын Ромтой харьцахдаа сүм байв; дорнод нь төр байв. Эхэндээ 330 онд доромжлол, дараа нь 476 онд, улмаар 782 онд, тэгээд дахин 1449 онд доромжлол тохиов. Хаант улс хуваагдсанаар эхэлсэн доромжлолын нэгэн шугам 476 онд эзэн хаанаа, улмаар эзэнт гүрнээ алдах доромжлолоор үргэлжилж, үүний дараа Ислам дорнодын нутаг дэвсгэрт эхлээд 782 онд, улмаар дорнодын нийслэлд 1453 онд доромжлол авчирсан юм.

Islam of Bible prophecy brings to light the line of both eastern and western Rome, and the light that Islam is producing today is in agreement with, but far beyond what the foundational light of Islam was for the Millerite pioneers. The testing time that began in 2024 with who is ‘the robbers of thy people who establish the vision’ was the alpha of the testing period, and now at the end of the testing period light from the subject of Islam of Revelation chapter nine adds witnesses of western and eastern Rome that were never evaluated until these current latter days.

Библийн эш үзүүллэг дэх Ислам нь дорнод болон өрнөд Ромын аль алиных нь шугамыг ил болгож байгаа бөгөөд Исламын өнөөдөр гарган буй гэрэл нь Миллерит анхдагчдад Исламын талаар өгөгдсөн суурь гэрэлтэй нийцэж байгаа хэдий ч, түүнээс хавьгүй цааш хүрч байна. 2024 онд “чиний ард түмний дундах үзэгдлийг батлах дээрэмчид хэн бэ” гэсэн асуудлаар эхэлсэн шалгалтын цаг нь шалгалтын үеийн альфа байсан бөгөөд эдүгээ шалгалтын үеийн төгсгөлд Илчлэлт 9-р бүлгийн Исламын сэдвээс ирэх гэрэл нь эдгээр өнөөгийн эцсийн өдрүүд хүртэл хэзээ ч авч үзэгдээгүй байсан өрнөд ба дорнод Ромын гэрчүүдийг нэмж байна.

The prophetic lines of Islam represented in chapters nine through eleven bring together the lines of history located in verses ten through sixteen of Daniel eleven by providing testimonies which connect with lines already under discussion in these articles. But within the prophetic illustration of the rise of Islam is the rise of both the movement of the Millerites and the movement of the one hundred and forty-four thousand. Two four-year periods placed firmly within and as part of the time prophecies of Revelation nine provide witness to the four years of 1840 unto 1844. In 1844 prophetic time is no longer, so the symbolic four-year period is defined by its prophetic characteristics, not time. The first four-year period identifies Islam conquering Nicomedia, the former eastern Roman capital in 1337, thirty-eight years after his father conquered the territory. The second four years identifies the humiliation of eastern Romes political and religious rulers in 1449, brought about by Islam and the third four years identifies a glorious manifestation of the power of God when the angel who lightened the earth with his glory descended on August 11, 1840.

Исламын эш үзүүллэгийн шугамуудыг есөөс арван нэгдүгээр бүлгүүдэд дүрслэн үзүүлэхдээ Даниел 11-ийн аравнаас арван зургаадугаар зүйлүүдэд байрлах түүхийн шугамуудыг, эдгээр өгүүллүүдэд аль хэдийн хэлэлцэгдэж буй шугамуудтай холбогдох гэрчлэлүүдийг өгснөөр нэгтгэн харуулдаг. Гэвч Исламын мандлын эш үзүүллэгт дүрслэгдсэн байдал дотор Миллерчүүдийн хөдөлгөөний мандал, мөн нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын хөдөлгөөний мандал хоёул агуулагддаг. Илчлэлт 9-ийн цаг хугацааны эш үзүүллэгүүдийн дотор, тэдгээрийн нэг хэсэг болон баттай байрласан хоёр дөрвөн жилийн үе нь 1840-өөс 1844 он хүртэлх дөрвөн жилийн тухай гэрчлэл болдог. 1844 онд эш үзүүллэгийн цаг хугацаа цаашид үгүй тул бэлгэдлийн дөрвөн жилийн хугацаа нь цаг хугацаагаар бус, харин эш үзүүллэгийн шинж чанаруудаар тодорхойлогддог. Эхний дөрвөн жилийн үе нь эцэг нь уг нутаг дэвсгэрийг эзлэн авснаас гучин найман жилийн дараа, 1337 онд хуучин зүүн Ромын нийслэл Никомедийг Ислам эзлэн авсныг заадаг. Хоёр дахь дөрвөн жил нь 1449 онд Исламын учруулснаар зүүн Ромын улс төрийн болон шашны захирагчид доромжлогдон гутаагдсаныг заадаг; харин гурав дахь дөрвөн жил нь Өөрийн алдар суугаар газрыг гэрэлтүүлсэн тэнгэрэлч 1840 оны 8-р сарын 11-нд бууж ирэхэд Бурханы хүч чадлын сүр жавхлант илрэлийг заадаг.

The Millerite history of the first and second angel aligns with the history of the third angel during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That final sealing work is the blotting out of sin, it is the combination of Divinity with humanity and it takes place during a warfare that is being brought by Islam.

Нэгдүгээр болон хоёрдугаар тэнгэрэлчийн тухай Миллерчүүдийн түүх нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгыг тамгалах үеийн гуравдугаар тэнгэрэлчийн түүхтэй нийцдэг. Тэрхүү эцсийн тамгалах ажил нь нүглийг арилган устгах явдал мөн; энэ нь Бурханлаг чанарыг хүн чанартай нэгтгэх явдал бөгөөд Исламын авчирч буй дайны үеэр явагддаг.

And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:2–4.

Тэгээд тэр ёроолгүй ангалыг нээв; ангалаас асар их зуухны утаа мэт утаа гарч ирэв; ангалаас гарсан утааны улмаас нар ба агаар харанхуй болов. Тэгээд утаанаас царцаанууд газар дээр гарч ирэв; тэдэнд газрын хилэнцэт хорхойнуудын хүчтэй адил хүч өгөгдөв. Мөн тэдэнд газрын өвсийг ч, ямар ч ногоон юмыг ч, ямар ч модыг ч гэмтээж болохгүй, харин духан дээрээ Бурханы тамгагүй хүмүүсийг л гэмтээх ёстой хэмээн тушаагдав. Илчлэлт 9:2–4.

The perfect fulfillment of every prophecy is in the last days, so this passage is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The prophecy of Islam in Revelation nine provides the historical key to bring the most complete illustration of the power that establishes the vision together in the history that culminated on August 11, 1840, when Islam was restrained. From that point the testimony of Revelation nine extended into chapter ten and the history of the first and second angels. Then in chapter eleven the third woe arrives suddenly at the Sunday law, which is when the loud cry of the third angel begins. Chapter nine is the key of Islam in organizing the rise and fall of kingdoms set forth in Daniel and the Revelation. Chapters ten and eleven identify the experience of the one hundred and forty-four thousand wise virgins. Chapter nine identifies the symbol that establishes the external vision and chapters ten and eleven identify the internal vision associated with following the Lamb into the Most Holy Place.

Бүх эш үзүүллэгийн төгс биелэл нь эцсийн өдрүүдэд байдаг тул энэ хэсэг нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгыг тамгалан тэмдэглэхийг зааж байна. Илчлэлт номын есдүгээр бүлэг дэх Исламын тухай эш үзүүллэг нь, Ислам хязгаарлагдсан 1840 оны 8-р сарын 11-нд оргилдоо хүрсэн түүхэн үйл явдлуудын хүрээнд, үзэгдлийг тогтоон бататгадаг хүчний хамгийн бүрэн дүрслэлийг нэгтгэн авчрах түүхэн түлхүүрийг өгдөг. Тэр цэгээс Илчлэлт есдүгээр бүлгийн гэрчлэл аравдугаар бүлэг болон эхний ба хоёр дахь тэнгэрэлчийн түүх рүү үргэлжилсэн. Дараа нь арван нэгдүгээр бүлэгт гурав дахь гай гамшиг Ням гаргийн хуулийн үед гэнэт ирдэг бөгөөд тэр үед гурав дахь тэнгэрэлчийн чанга дуудлага эхэлдэг. Есдүгээр бүлэг нь Даниел болон Илчлэлтэд өгүүлсэн хаант улсуудын мандалт ба уналтыг эмхлэн зохион байгуулахад Исламын түлхүүр болдог. Аравдугаар болон арван нэгдүгээр бүлгүүд нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянган мэргэн охидын туршлагыг тодорхойлдог. Есдүгээр бүлэг нь гадаад үзэгдлийг тогтоон бататгадаг бэлгэдлийг зааж, харин аравдугаар болон арван нэгдүгээр бүлгүүд нь Хургатай хамт Хамгийн Ариун Газар уруу даган орохтой холбоотой дотоод үзэгдлийг тодорхойлдог.

Revelation chapter ten opens with Christ as the mighty angel that descends with a little book open. That event was fulfilled on August 11, 1840 at the conclusion of the prophecy of Revelation nine that identifies three hundred and ninety-one years and fifteen days. Revelation ten identifies the history onward until the message became bitter in John’s stomach on October 22, 1844. The four years of 1840 to 1844 begin with the arrival of the first angel and end with the arrival of the third angel. Those four years that followed after the fulfillment of August 11, 1840 were typified by four years from July 27, 1449 unto 1453 at the beginning of the three hundred and ninety-one years and fifteen days. Both those four-year periods align with the four years of the siege of Nicomedia from 1333 unto 1337. Symbolically eastern Rome was conquered by Islam three times. First was at the siege of Nicaea in 1331, then the four-year siege of Nicomedia in 1337 and then the siege of Constantinople in 1453.

Илчлэлт номын аравдугаар бүлэг нь нээлттэй жижиг номтойгоор бууж ирдэг хүчирхэг тэнгэрэлч болох Христээр эхэлдэг. Тэр үйл явдал нь Илчлэлт 9-ийн зөгнөлийн төгсгөлд, гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдрийг заан тодорхойлдог тэр зөгнөл биелэх үед, 1840 оны 8 дугаар сарын 11-нд биелсэн юм. Илчлэлт 10 нь цаашдын түүхийг, Иоханы гэдсэнд мэдээ 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд гашуун болсон хүртэл, тодорхойлдог. 1840-өөс 1844 он хүртэлх дөрвөн жил нь эхний тэнгэрэлчийн ирэлтээр эхэлж, гурав дахь тэнгэрэлчийн ирэлтээр төгсөнө. 1840 оны 8 дугаар сарын 11-ний биеллийн дараа үргэлжилсэн тэр дөрвөн жилийг, гурван зуун ерэн нэгэн жил, арван таван өдрийн эхэнд байсан 1449 оны 7 дугаар сарын 27-ноос 1453 он хүртэлх дөрвөн жилээр төлөөлүүлсэн байв. Эдгээр хоёр дөрвөн жилийн хугацаа хоёулаа 1333-аас 1337 он хүртэлх Никомедийн дөрвөн жилийн бүслэлтийн үетэй таарч байна. Бэлгэдлийн утгаараа Дорнод Ромыг Ислам гурван удаа байлдан дагуулсан. Эхнийх нь 1331 онд Никеягийн бүслэлт дээр, дараа нь 1337 онд Никомедийн дөрвөн жилийн бүслэлтээр, улмаар 1453 онд Константинополийн бүслэлтээр болсон юм.

Diocletian legally divided Rome into east and west in 293, and Constantine prophetically divided Rome into east and west in 330. In 395, upon the death of the emperor Theodosius I, the empire was formerly and permanently divided as he bequeathed the east and the west to his two sons. The Catholic church divided into east and west in 1054 at the “great schism.” The division was gradual as was the demise that followed. The division remains to this very day. Within fifty years from that date, the western church in Rome began roughly two hundred years of crusades against Islam. Western Rome fell when it lost its last emperor in 476. Eastern Rome fell in 1453. Papal Rome fell in 1798. Pagan Rome divided unto east and west in 293, 330 and 395. Papal Rome divided unto east and west in 1054. Sister White identifies the rise and fall of kingdoms as a primary point of reference in the study of God’s Word.

Диоклетиан 293 онд Ромыг хуулийн дагуу зүүн ба баруун гэж хуваасан бөгөөд Константин 330 онд эш үзүүллэгийн утгаар Ромыг зүүн ба баруун гэж хуваасан. 395 онд эзэн хаан Теодосиус I нас барахад, тэрээр зүүн ба барууныг хоёр хүүдээ өвлүүлэн үлдээснээр эзэнт гүрэн албан ёсоор, мөн бүрмөсөн хуваагдав. Католик сүм 1054 онд “их хагарал”-ын үед зүүн ба баруун гэж хуваагдсан. Энэхүү хуваагдал аажмаар явагдсан бөгөөд түүний араас дагалдсан мөхөл ч мөн адил тийм байв. Тэрхүү хуваагдал өнөөдрийг хүртэл хэвээр байна. Тэр өдрөөс хойших тавин жилийн дотор Ром дахь баруун сүм Исламын эсрэг ойролцоогоор хоёр зуун жилийн загалмайтны аян дайныг эхлүүлсэн. Баруун Ром 476 онд сүүлчийн эзэн хаанаа алдахад унасан. Зүүн Ром 1453 онд унасан. Папын Ром 1798 онд унасан. Харь шүтээний Ром 293, 330, 395 онуудад зүүн ба баруун тийш хуваагдсан. Папын Ром 1054 онд зүүн ба баруун тийш хуваагдсан. Уайт эгч хаант улсуудын мандах ба уналтыг Бурханы Үгийг судлахад баримжаалах үндсэн цэг хэмээн тодорхойлдог.

The kingdoms that are brought out into the light of history from chapter nine of Revelation strengthen the argument that it is Rome that establishes the vision. The prophetic connection between Islam and the one hundred and forty-four thousand is evidence the message of the midnight cry, that was typified by Christ riding into Jerusalem on an ass, is represented by a time prophecy that began in the time of the first woe, continued on in the second part of the prophecy in the second woe, and reached its fulfillment in the four-year history where the Millerite movement of the first and second angels began with the fulfillment of that very prophecy. The prophecy began with the symbol of “thirty-eight and two years” (1299 and 1301) years marking the rise of Islam and it concluded with the symbol of “thirty-eight and two years” (1838 and 1840) marking the rise of the Millerites.

Илчлэлт номын есдүгээр бүлгээс түүхийн гэрэлд ил гарч буй хаанчлалууд нь үзэгдлийг тогтоон байгуулдаг нь Ром мөн гэсэн нотолгоог улам бэхжүүлдэг. Ислам ба нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын хоорондын эш үзүүллэгийн холбоо нь, Христ илжиг унан Иерусалим руу орсон явдлаар төлөөлүүлэгдсэн шөнө дундын хашхирааны мэдээ нь анхны гайгийн үед эхэлсэн, эш үзүүллэгийн хоёр дахь хэсэгт хоёр дахь гай дотор үргэлжилсэн, мөн яг тэр эш үзүүллэгийн биелэлтээр эхэлсэн эхний ба хоёр дахь тэнгэрэлчийн Миллерийн хөдөлгөөний дөрвөн жилийн түүхэнд өөрийн биелэлдээ хүрсэн цаг хугацааны эш үзүүллэгээр дүрслэгдсэний баталгаа юм. Уг эш үзүүллэг нь Исламын мандлыг тэмдэглэсэн “гучин найм ба хоёр жил” (1299 ба 1301) жилийн бэлгэдлээр эхэлж, Миллерчүүдийн мандлыг тэмдэглэсэн “гучин найм ба хоёр жил” (1838 ба 1840) бэлгэдлээр төгссөн юм.

In 1844, at the conclusion of the Millerites four-year period that had been typified by the siege of 1333 unto 1337, and 1449 unto the siege of 1453 prophetic time was no longer to be applied. The lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand is directly connected with the prophecy where Islam is lifted up.

1844 онд 1333-аас 1337 он хүртэлх бүслэлтээр, мөн 1449-өөс 1453 оны бүслэлт хүртэлх хугацаагаар бэлгэдэгдсэн Миллерчүүдийн дөрвөн жилийн хугацаа төгсөхөд эш үзүүллэгийн цаг хугацааг цаашид хэрэглэх ёсгүй болсон. Нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын тугийг өргөх явдал нь Ислам өргөгддөг эш үзүүллэгтэй шууд холбоотой юм.

Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

Иуда аа, чамайг ах дүүс чинь магтах болно; чиний гар дайснуудынхаа хүзүүн дээр байх болно; эцгийн чинь хөвгүүд чиний өмнө бөхийх болно. Иуда бол арслангийн гөлөг мөн; олзноос, хүү минь, чи дээш гарч ирэв; тэр бөхийж, арслан мэт хэвтэв, хөгшин арслан мэт ч хэвтэв; түүнийг хэн сэрээх билээ? Таяг Иудагаас салахгүй, хууль тогтоогч ч түүний хөлийн хоорондохоос арилахгүй, Шило иртэл; ард түмнүүдийн цугларалт түүнд байх болно. Тэрээр унаган илжгээ усан үзмийн модонд, эм илжигнийхээ унагыг шилмэл усан үзмийн модонд хүлнэ; тэр хувцсаа дарсанд, өмсгөлөө усан үзмийн цусанд угаав. Түүний нүд дарснаас улайж, шүд нь сүүнээс цагаан байх болно. Эхлэл 49:8–12.

The one hundred and forty-four thousand perfectly reflect the character of Christ, and Christ is among other symbolic representations, “the choice vine.” Ishmael is identified as a “wild” man in Genesis 16:12.

Нэг зуун дөчин дөрвөн мянган хүн Христийн зан чанарыг төгс тусган харуулдаг бөгөөд Христ нь өөр бэлгэдэлт дүрслэлүүдийн дунд “сонгомол усан үзмийн мод” мөн. Эхлэл 16:12-т Ишмаелыг “зэрлэг” хүн хэмээн тодорхойлсон байдаг.

And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man's hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren.

Тэрээр зэрлэг хүн байх болно; түүний гар хүн бүрийн эсрэг, мөн хүн бүрийн гар түүний эсрэг байх бөгөөд тэрээр бүх ах дүүсийнхээ өмнө орших болно.

The word translated as “wild” is the wild Arabian ass. Christ’s representatives in the latter days ride upon the message of the wild Arabian ass, the ass that Christ rode into Jerusalem, the ass that finally spoke after Balaam struck him the third time. The messengers that proclaimed the message that empowered the first angel’s message in 1840 did not see a relevant and important one-hundred-and-fifty-year prophecy in the very prophetic history where the message that empowered the movement was located. They did not see two four-year periods in that very same time prophecy that typified the history of 1840 unto 1844. The Lion of the tribe of Judah is now opening up light from the “old paths” that has never been seen before, and it is light that is in agreement with that light that has been opening up since December 31, 2023. It removes any doubts on whether it is Islam that strikes Nashville. The light illuminates the symbol of Rome, thus becoming an omega statement to the alpha controversy in 2024 about the robbers of thy people, and it is also the omega symbol of the argument over the very same symbol in Millerite history. It identifies that Islam of the time prophecies of Revelation nine is the external message during the internal history of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. We have been teaching this fact for some time, but it can now be demonstrated upon one line that begins in Revelation nine and ends in Revelation eleven. The third four-year period connected with Islam’s time prophecy that was fulfilled in 1840 unto 1844, illustrates the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. By the great earthquake of Revelation eleven the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign.

“Зэрлэг” хэмээн орчуулагдсан үг нь Арабын зэрлэг илжиг юм. Сүүлчийн өдрүүд дэх Христийн төлөөлөгчид Арабын зэрлэг илжгийн мэдээ дээр унаж явдаг; Христ Иерусалим руу унан орсон тэр илжиг, Балаам түүнийг гурав дахь удаа цохисны дараа эцэст нь хэлсэн тэр илжиг мөн. 1840 онд эхний тэнгэрэлчийн мэдээг хүчирхэгжүүлсэн мэдээг тунхагласан элч нар хөдөлгөөнийг хүчирхэгжүүлсэн мэдээ байрлаж байсан яг тэр эш үзүүллэгийн түүхэнд оршдог, хамаатай бөгөөд чухал нэг зуун тавин жилийн эш үзүүллэгийг олж хараагүй. Тэд мөн яг тэр нэгэн хугацааны эш үзүүллэг дотор 1840 оноос 1844 он хүртэлх түүхийг хэв шинжээр үзүүлсэн хоёр дөрвөн жилийн хугацааг ч олж хараагүй. Одоо Иуда овгийн Арслан “хуучин жимүүд”-ээс урьд өмнө хэзээ ч харагдаагүй гэрлийг нээн илчилж байгаа бөгөөд энэ нь 2023 оны 12-р сарын 31-нээс хойш нээгдсээр ирсэн тэр гэрэлтэй нийцэж буй гэрэл юм. Энэ нь Нэшвиллийг цохидог нь Ислам мөн эсэх тухай аливаа эргэлзээг арилгадаг. Тэр гэрэл Ромын бэлгэдлийг гэрэлтүүлснээр, 2024 онд “чиний ард түмний дээрэмчдийн” тухай альфа маргаанд омега мэдэгдэл болж, мөн Миллеритүүдийн түүх дэх яг тэр бэлгэдлийн талаархи маргааны омега бэлгэдэл болдог. Энэ нь Илчлэл есийн хугацааны эш үзүүллэгүүд дэх Ислам нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын лацдах цагийн дотоод түүхийн үе дэх гадаад мэдээ мөн болохыг тодорхойлдог. Бид энэ үнэнийг нэлээд хугацааны турш зааж ирсэн, харин одоо Илчлэл есөөр эхэлж Илчлэл арван нэгээр төгсдөг нэг шугаман дээр үүнийг харуулж болно. 1840 оноос 1844 он хүртэл биелсэн Исламын хугацааны эш үзүүллэгтэй холбоотой гурав дахь дөрвөн жилийн хугацаа нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын лацдах цагийг дүрслэн үзүүлдэг. Илчлэл арван нэгийн их газар хөдлөлтөөр нэг зуун дөчин дөрвөн мянга нь туг тэмдэг мэт өргөгдөнө.

In Ezekiel thirty-seven the raising up of God’s people as an army is a two-step process that had been typified by the creation of Adam. First Adam was formed of the clay, then Christ breathed into him the breath of life. In Ezekiel the first prophecy forms the dead bodies, but they are still dead. Then the four winds are breathed upon the bodies and they rise up as a mighty army. The number thirty-eight and forty represent those two steps.

Езекиелийн гучин долоодугаар бүлэгт Бурханы ард түмэн цэрэг болгон босгогдох нь Адамын бүтээлээр бэлгэдэгдсэн хоёр үе шаттай үйл явц юм. Эхлээд Адам шавраас бүтээгдэж, дараа нь Христ түүнд амийн амьсгалыг үлээсэн. Езекиелд эхний эш үзүүллэг нь үхсэн биесийг бүрдүүлдэг боловч тэд одоо ч үхмэл хэвээр байна. Дараа нь дөрвөн салхинд тэр биес дээр үлээхийг тушаахад, тэд хүчирхэг агуу цэрэг болон босож ирдэг. Гучин найм ба дөч гэсэн тоонууд энэ хоёр үе шатыг төлөөлдөг.

We will continue these things in the next article.

Бид эдгээрийг дараагийн өгүүлэлд үргэлжлүүлэн авч үзэх болно.

After this there was a feast of the Jews; and Jesus went up to Jerusalem. Now there is at Jerusalem by the sheep market a pool, which is called in the Hebrew tongue Bethesda, having five porches. In these lay a great multitude of impotent folk, of blind, halt, withered, waiting for the moving of the water. For an angel went down at a certain season into the pool, and troubled the water: whosoever then first after the troubling of the water stepped in was made whole of whatsoever disease he had. And a certain man was there, which had an infirmity thirty and eight years. When Jesus saw him lie, and knew that he had been now a long time in that case, he saith unto him, Wilt thou be made whole? The impotent man answered him, Sir, I have no man, when the water is troubled, to put me into the pool: but while I am coming, another steppeth down before me. Jesus saith unto him, Rise, take up thy bed, and walk. And immediately the man was made whole, and took up his bed, and walked: and on the same day was the sabbath. John 5:1–9.

Үүний дараа иудейчүүдийн нэгэн баяр болж, Есүс Иерусалим уруу өгсөв. Иерусалимд хонины хаалганы дэргэд еврей хэлээр Бетезда хэмээн нэрлэгддэг, таван саравчтай нэгэн сан байдаг ажээ. Тэнд ус хөдлөхийг хүлээсэн хараагүй, доголон, хатингар болсон зэрэг олон тооны өвчтэй хүмүүс хэвтэж байв. Учир нь тодорхой цагт нэгэн тэнгэрэлч санд бууж ирэн, усыг хөдөлгөдөг байлаа. Тэгээд ус хөдөлсний дараа хамгийн түрүүнд орсон нь ямар ч өвчинтэй байсан эдгэрдэг байв. Тэнд гучин найман жилийн турш өвчтэй явсан нэгэн хүн байжээ. Есүс түүнийг хэвтэж байхыг хараад, ийнхүү удаан хугацаанд тийм байдалтай явсныг нь мэдээд, түүнд — Эдгэрмээр байна уу? гэж айлдав. Өвчтэй хүн Түүнд хариулахдаа, — Эзэн, ус хөдөлөхөд намайг санд оруулах хүн надад алга; харин би очих зуур өөр хүн надаас өмнө орчихдог гэжээ. Есүс түүнд, — Бос, дэвсгэрээ аваад яв гэж айлдав. Тэр даруй өнөөх хүн эдгэрч, дэвсгэрээ аваад явлаа. Тэр өдөр амралтын өдөр байв. Иохан 5:1–9.

Now rise up, said I, and get you over the brook Zered. And we went over the brook Zered. And the space in which we came from Kadeshbarnea, until we were come over the brook Zered, was thirty and eight years; until all the generation of the men of war were wasted out from among the host, as the Lord sware unto them. Deuteronomy 2:13, 14.

Тэгээд би, “Одоо босож, Зередийн голыг гатлагтун” гэв. Ингээд бид Зередийн голыг гатлав. Бид Кадеш-Барнеагаас хөдөлснөөс хойш Зередийн голыг гаталж өнгөртөлх хугацаа нь гучин найман жил байсан бөгөөд, ЭЗЭН тэдэнд тангараглан айлдсан ёсоор, дайнч эрчүүдийн тэр бүх үеийнхэн цэргийн чуулганы дундаас бүрмөсөн үгүй болтол үргэлжилсэн юм. Дэд хууль 2:13, 14.