For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?
Нэлээд удаан хугацааны турш, үнэн хэрэгтээ 9/11-ний дараахан даруйгаас эхлэн, амьд хүмүүсийн шүүлт 9/11-нд эхэлсэн гэж бид тууштай заасаар ирсэн. Бид энэ үнэнийг Библийн олон гэрчлэлээс ойлгосон бөгөөд тэдгээр нь түүнийг огт өөр өөр чиглэлээс батлан дэмжиж байв. 2023 оны 7-р сараас хойш бид 9/11-нд эхэлсэн амьд хүмүүсийн шүүлтийн талаар, 9/11-ний дараахан илрүүлсэн дэлгэрэнгүй зүйлстэй харьцуулахад, бүр ч илүү олон нарийн ширийн зүйлийг ойлгох болсон. Амьд хүмүүсийн шүүлт яагаад 9/11-нд эхэлсэн бэ? Амьд хүмүүсийн Библийн шүүлт гэж юу вэ?
In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.
Илчлэлт номын нэгдүгээр бүлэгт Христийн тухай онцлон тодорхойлсон гол шинж нь Тэр бол Альфа ба Омега, Эхлэл ба Төгсгөл, Анхны ба Эцсийн Нэгэн мөн гэдэгт оршино. Тэрээр Иоханд байсан зүйлсийг бичихийг тушаасан үедээ Өөрийнхөө тэрхүү шинж чанарын яг тэр жишээг үзүүлсэн; мөн тийнхүү Иохан ирэх зүйлсийг ч бас бичих байв. Есүс үргэлж төгсгөлийг эхлэлээр дүрслэн харуулдаг. Энэ бол Түүний хэн болохын мөн чанар юм.
The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.
Библи Есүсийг Үг хэмээн тодорхойлдог. Библийн эхний ном болох Эхлэл нь “эхлэл” гэсэн утгатай. Библийн сүүлчийн ном нь Илчлэл ном бөгөөд Эхлэл номд анх танилцуулагдсан үнэнүүд Илчлэл номд авч үзэгддэг. Эхлэл нь Альфа, Илчлэл нь Омега бөгөөд хамтад нь тэд Үг мөн; харин Үг нь Альфа ба Омега мөн Есүс билээ. Бурханы гарын үсэг, өөрөөр хэлбэл Түүний нэр, библийн зөгнөлийн ишлэл бүрийн дотор бичигдсэн байдаг. Тэрхүү гарын үсэг нь уг ишлэл дэх гэрэл үнэн мөн болохыг баталдаг.
If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?
Хэрэв эш үзүүллэгийн нэгэн хэсгийн тайлбар нь Бурханы гарын үсэг болох, Түүний нэр болох, Түүний зан чанар болох тэр шинжийг агуулаагүй бол, тиймээс тэр тайлбар буруу юм. Бурханы эш үзүүллэгийн Үгийг тайлбарлахад хэрэглэх ёстой өөр шалгуурууд бас бий; гэвч хүн ямар ч шалгуурыг хэрэглэсэн бай, тэр шалгуур нь Бурханы Үгийн хүрээнд тодорхойлогдсон байх ёстой. Хэрэв хүний зохиосон шалгуурууд байхгүй бол, хүний зохиосон тайлбарууд ч цөөн байна. Тэгвэл, яагаад? Мөн юу вэ? 9/11-нд эхэлсэн амьдынхны талаарх библийн шүүлт мөн үү?
When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.
Христос Илчлэлт номд Өөрийгөө танилцуулахдаа Өөрийгөө эхлэл ба төгсгөл хэмээн тодорхойлж, мөн Өөрийн зан чанарын тэрхүү шинж юу төлөөлдгийг эш үзүүлэгч Иоханаар дамжуулан үзүүлдэг. Тэр бүхэл номын мэдээг Өөрийнхөө илчлэл хэмээн тодорхойлдог. Тэрээр Иоханд тухайн үед Иоханы ертөнцөд оршин байсан зүйлийг бичихийг тушаадаг бөгөөд, ингэснээр Иохан ертөнцийн төгсгөлд байх зүйлийг тэмдэглэн үлдээх ёстой байв. Иохан Христийн сүмийн эхэн үед байсан арван хоёр удирдагчийн нэг байсан бөгөөд, тиймээс Иохан Илчлэлт номын долоодугаар бүлэгт гардаг нэг зуун дөчин дөрвөн мянга болон агуу их олон түмнээр төлөөлөгдсөн Христийн сүмийн төгсгөлийг дүрслэн үзүүлж байна.
The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.
Библийн логик нь ийм юм: Есүс бол бүх юмс бүтээгдсэн Үг мөн; Тэр бол Өөрийн Эцэгтэй хамт үргэлж оршин байсан Үг бөгөөд Тэр мөн Библи юм, учир нь Тэр бол Бурханы Үг билээ. Бурханы Үгийн сүүлчийн мэдээнд танилцуулагддаг Христийн зан чанарын эхний шинж нь Тэр нэг зүйлийн төгсгөлийг яг тэрхүү зүйлийн эхлэлээр дүрслэн үзүүлдэг явдал юм. Хэрэв Бурханы зан чанарын тухай энэ үнэн хүний Библийг судлахад хэрэглэгдэхгүй бол, тэд амьд хүмүүсийн шүүлт гэж юу болохыг, мөн яагаад энэ нь 9/11-нд эхэлснийг, түүнээс ч илүү чухлаар, яагаад энэ нь бараг дуусах гэж байгааг үнэхээр мэдэж чадахгүй.
As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.
Альфа ба Омега зарчмын нэгэн жишээ болгон, эртний Израиль нь орчин үеийн Израилийн хэв шинж болдог бөгөөд энэ нь мөн үгчилсэн Израиль нь сүнслэг Израилийн хэв шинж болдог хэмээн тодорхойлж болох эш үзүүллэгийн үнэн мөн. Үүнийг хэрхэн илэрхийлж болохоос үл хамааран, эртний үгчилсэн Израиль болон орчин үеийн сүнслэг Израиль аль аль нь эхэн үеийн түүхтэй, төгсгөлийн түүхтэй билээ. Тэр дөрвөн түүхийн гурав нь өнгөрсөнд хамаарах бөгөөд бид одоо дөрөв дэх, эцсийн түүхэн үед байна.
The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.
Өнгөрсөн үеийн тэр гурван түүх нь дэлхийн түүхийн сүүлчийн үеийн гурван гэрчийг төлөөлдөг. Тэрхүү өнгөрсөн гурван түүх нь Илчлэл номд нэг зуун дөчин дөрвөн мянга хэмээн дүрслэгдсэн үеийг тодорхойлдог. Нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын талаар өгүүлдэг өөр эш үзүүллэгийн түүхэн шугамууд ч бий. Гэвч нэг зуун дөчин дөрвөн мянга гэсэн тоо нь, эртний бодит Израилийн арван хоёр овгийг орчин үеийн сүнслэг Израилийн арван хоёр шавьтай үржүүлснээр эш үзүүллэгийн хувьд төлөөлөгдөн харагддаг хүмүүс нь нэг зуун дөчин дөрвөн мянга мөн гэсэн эш үзүүллэгийн бэлгэдлийг агуулдаг.
As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.
Альфа ба Омегагийн өөр нэгэн жишээ болгон, Илчлэл номын арван дөрөвдүгээр бүлгийн гурван тэнгэрэлч эхлэл ба төгсгөлийн түүхийг илэрхийлдэг. Миллерит хөдөлгөөн нь гурван тэнгэрэлчийн эхлэл түүхийг төлөөлдөг бөгөөд нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын хөдөлгөөн нь гурав дахь тэнгэрэлчийн мэдээний төгсгөлийн үеийн түүхийг төлөөлдөг. Альфа хөдөлгөөн 1844 оны 10 дугаар сарын 22-нд мөрдөн шалгах шүүлтийн нээлтийг тунхагласан. Омега хөдөлгөөн амьд хүмүүсийн шүүлтийн нээлтийг тунхаглаж, түүний эхлэлийг 9/11 хэмээн тодорхойлсон.
A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.
Илчлэлтээр амархан батлагдах Альфа ба Омегийн гурав дахь жишээ нь гэвэл, эхэнд байсан Миллеритүүдийн альфа хөдөлгөөнд арван онгон бүсгүйн тухай сургаалт зүйрлэл үг үсгийнхээ дагуу биелсэн явдал юм. Уайт эгч The Great Controversy номдоо тухайн үед тэр сургаалт зүйрлэл биелж байсан хүрээнд Миллеритүүдийн түүхийг тодорхойлдог. Тэрээр мөн нэг зуун дөчин дөрвөн мянгын омега хөдөлгөөн ч арван онгон бүсгүйн тухай сургаалт зүйрлэлийг үг үсгийнхээ дагуу биелүүлнэ хэмээн заадаг. Төгсгөлийг эхлэлтэй адилтган тодорхойлж буй Христийн гурван товч гэрч.
At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.
Эртний Израилийн эхэнд Эзэн, хаалганы тотгон дээрх цусаар төлөөлөгдсөнөөр, еврейчүүдтэй гэрээ байгуулсан бөгөөд энэ нь мэдээж Бурханы Үгэнд “Шөнө дундын хашхираан”-ы тухай хамгийн анхны дурдлага мөн. Баптисм бол Христтэй гэрээт харилцааны бэлгэдэл бөгөөд Паул Египетээс гарсан еврейчүүд бүгд “үүлэн” дотор болон Улаан “тэнгист” баптисм хүртсэн гэж бидэнд заадаг. Тэд тэнгисийн цаана гарсны дараа тэдэнд манна өгөгдсөн бөгөөд энэ нь бусад зүйлсийн хамт, сорилт байсан гэсэн утгын хүрээнд, долоо дахь өдрийн амралтын өдрийн бэлгэдэл юм.
The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.
“Манна” нь тэдний анхны сорилтыг төлөөлдөг бөгөөд Иошуа, Калеб хоёрын мэдээг няцаасан арав дахь бөгөөд эцсийн сорилтдоо тэд бүдэрч унаснаар, Эзэн тэднийг Өөрийн гэрээт ард түмэн байхаас татгалзаж, Иошуа ба Калеб хоёртой гэрээ байгуулсан. Тэд эцэст нь Амлагдсан нутагт ороход, дөчин жилийн туршид төрсөн эрчүүдэд хөвч хөндөх ёслол үйлдэгдээгүй байсан; учир нь тэр ёслол Кадеш дахь тэрсэллээр төгсгөл болж, орохын яг өмнө Кадешид дахин тогтоогдсон юм. Энэ нь Альфа ба Омегагийн тэмдэг мөн.
The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.
Цөлд дөчин жил тэнүүчилсэн нь Иошуа, Калеб хоёрын мэдээний эсрэг гарсан тэрслэлээр эхэлж, Мосе Хадыг цохисон тэрслэлээр төгссөн бөгөөд ийнхүү Бурханы зан чанар ба ажлыг буруугаар төлөөлсөн юм. Эртний Израилийн эхлэл нь эртний Израилийн төгсгөлийг дүрслэн харуулдаг.
At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.
Эртний Израилийн төгсгөлд, Малахи 3-р бүлэгт өгүүлэгдсэн “Гэрээний Элч” болох Есүс, Даниел 9-р бүлгийн биелэл болгон, “нэг долоо хоногийн” хугацаанд олонтой гэрээг батлахаар ирсэн. Гэрээний Элчийн хувьд Христ, хуучин гэрээний ард түмнийг өнгөрөн одсон тэр л түүхэн нөхцөл дунд Христийн сүмтэй гэрээнд орсон. Эртний Израиль Бурханы гэрээт ард түмэн болж эхлэхэд Эзэн өмнөх нэгэн гэрээт ард түмнийг өнгөрөн одож, шинээр сонгогдсон ард түмэнтэй гэрээнд орсон. Тэрээр эртний Израилийн төгсгөлд мөн яг үүнтэй адил зүйлийг үйлдсэн.
A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?
Гэрлэлт нь гэрээний бэлгэдэл мөн бөгөөд Христийн төрсөн цагаас МЭ 70 онд Иерусалим сүйрэх хүртэлх хугацаанд эш үзүүллэг нь Бурхан эртний бодит Израилиас аажмаар салж буйг илэрхийлдэг. Тэгвэл салалт нь үнэндээ хэзээнээс хүчин төгөлдөр болсон бэ—Түүний төрөх үед үү, Түүний үхлийн үед үү, Степаныг чулуугаар цохиж алах үед үү, эсвэл Иерусалимын сүйрлийн үед үү?
“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.
“Үүний зэрэгцээ үндэстэн бүрээс ирсэн мөргөгчид Бурханыг шүтэн мөргөхөд зориулан ариусгагдсан сүмийг зорин ирдэг байв. Алт, үнэт чулуунуудаар гялалзан байсан тэр нь гоо үзэсгэлэн, сүр жавхлангийн үзэгдэл байлаа. Гэвч Иехова тэр үзэсгэлэнт ордонд цаашид байхаа больсон байв. Израиль үндэстэн болон Бурханаас өөрийгөө салгасан байлаа. Христ Өөрийн газар дээрх үйлчлэлийн төгсгөлд ойртон, сүмийн дотор талыг эцсийн удаа харахдаа, “Харагтун, танай гэр та нарт эзгүйрсэн чигээрээ орхигдлоо” гэж айлдсан. Матай 23:38. Тэр хүртэл Тэр сүмийг Эцгийнхээ гэр хэмээн нэрлэж байсан; харин Бурханы Хүү тэр ханануудаас гарч явахад, Өөрийн алдрын төлөө баригдсан сүмээс Бурханы оршихуй үүрд татагдан одсон юм.” Үйлс, 145.
The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.
Ялалтын оролтын маргааш өдөр Христ иудейчүүдийн гэр эзгүйрэн хоцорсныг тунхагласан бөгөөд салалт эцэслэн хүчин төгөлдөр болсон юм. Ийнхүү Ялалтын оролтын өдөр нар жаргах үед салалт эцэслэн хүчин төгөлдөр болсон билээ.
“Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!
“Иерусалим нь Түүний халамжийн хүүхэд байсан бөгөөд энэрэнгүй эцэг төөрсөн хүүгийнхээ төлөө гашууддагчлан, Есүс хайртай хотын төлөө уйлав. Би чамайг хэрхэн орхиж чадах билээ? Би чамайг сүйрэлд зориулагдсан байхыг хэрхэн харж чадах билээ? Би чамайг гэм буруугийнхаа аягыг дүүргэхээр явуулах ёстой гэж үү? Нэгэн сүнс нь тийм үнэ цэнтэй тул түүнтэй харьцуулахад ертөнцүүд өчүүхэн болж бүдгэрнэ; харин энд бүхэл бүтэн нэг үндэстэн мөхөх гэж байлаа. Тэнгэрт баруун тийш хэлбийсэн түргэн жаргах нар нүднээс далд болох үед Иерусалимын нигүүлслийн өдөр төгсөх байв. Жагсаал Чидун уулын энгэр дээр саатаж байх тэр мөчид Иерусалимд гэмшихэд хараахан орой болоогүй байлаа. Нигүүлслийн тэнгэрэлч тэр үед алтан сэнтийнээс бууж, шударга ёс болон түргэн ирэх шүүлтэд зай тавихаар жигүүрээ эвхэж байв. Гэвч Христийн агуу хайрын зүрх Өөрийн нигүүлслүүдийг басамжилж, Өөрийн анхааруулгуудыг үл тоомсорлон, удалгүй Өөрийнх нь цусаар гараа будах гэж байсан Иерусалимын төлөө мөн л гуйсаар байлаа. Хэрэв Иерусалим гэмшихсэн бол, хараахан орой болоогүй байв. Жаргаж буй нарны сүүлчийн туяа сүм, цамхаг, оройд саатсаар байх тэр мөчид, ямар нэгэн сайн тэнгэрэлч түүнийг Аврагчийн хайранд хөтлөн, түүний мөхлийг зайлуулж болохгүй гэж үү? Үзэсгэлэнтэй атлаа бузар хот оо, эш үзүүлэгчдийг чулуудаж, Бурханы Хүүг няцаан, гэмшээгүйгээрээ өөрийгөө боолчлолын гавд түгжиж байсан тэр хотын нигүүлслийн өдөр бараг дуусах шахсан байлаа!”
“Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.
“Гэвч Бурханы Сүнс Иерусалимд дахин айлдаж байна. Өдөр дуусахаас өмнө Христийн тухай дахин нэг гэрчлэл өргөгдөнө. Гэрчлэх дуу хоолой эш үзүүллэгийн өнгөрсөн үеэс ирсэн дуудлагад хариу болгон өндөрт өргөгдөж байна. Хэрэв Иерусалим тэрхүү дуудлагыг сонсож, түүний хаалгаар орж ирж буй Аврагчийг хүлээн авбал, тэрээр аврагдаж хараахан чадна.”
“Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:
“Есүс олон хүний их цуглаантайгаар хотод ойртон ирж байна гэсэн мэдээ Иерусалим дахь захирагчдад хүрчээ. Гэвч тэд Бурханы Хүүд тавтай морилох сэтгэл үгүй байв. Тэд айдаст автан, олныг тараана хэмээн найдан Түүнтэй уулзахаар гарч ирэв. Жагсаал Чидун уулыг уруудан буухын даваан дээр захирагчид түүнийг тосон саатууллаа. Тэд энэ шуугин баярлахын учрыг асуув. Тэд “Энэ хэн бэ?” хэмээн асуухад, сүнслэг онгодоор дүүрсэн шавь нар энэ асуултад хариулав. Тэд Христийн тухай зөгнөлүүдийг уран яруу үгээр давтан тунхаглав:”
“Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.
“Адам чамд, Могойн толгойг эмэгтэйн үр няц цохино, гэж хэлэх болно.
“Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.
“Абрахамаас асуу, тэр чамд хэлнэ: энэ бол Энхийн Хаан, ‘Салемын хаан Мелхизедек’ юм.” Эхлэл 14:18.
“Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.
“Иаков танд хэлэх болно, Тэр бол Иудагийн овгийн Шило юм.
“Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.
“Исаиа чамд: ‘Иммануел,’ ‘Гайхамшигт Нэгэн, Зөвлөгч, Хүчит Бурхан, Мөнхийн Эцэг, Амар амгалангийн Жонон’ гэж хэлнэ.” Исаиа 7:14; 9:6.
“Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.
“Иеремиа чамд Давидын Мөчир, ‘ЭЗЭН бол бидний зөвт байдал мөн’ гэж өгүүлэх болно.” Иеремиа 23:6.
“Daniel will tell you, He is the Messiah.
“Даниел чамд хэлэх болно, Тэр бол Мессиа юм.
“Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.
“Хосеа чамд өгүүлэхдээ, Тэр бол ‘түмэн цэргийн ЭЗЭН Бурхан; ЭЗЭН бол Түүний дурсгалын нэр мөн’ гэжээ.” Хосеа 12:5.
“John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.
“Баптисм хүртээгч Иохан та нарт, Тэр бол ‘ертөнцийн нүглийг үүрэн зайлуулдаг Бурханы Хурга’ гэж хэлэх болно.” Иохан 1:29.
“The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.
“Агуу Ехова Өөрийн сэнтийгээс ‘Энэ бол Миний хайртай Хүү’ хэмээн тунхагласан.” Матай 3:17.
“We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.
“Бид, Түүний шавь нар, Энэ бол Есүс, Мессиа, амийн Эзэн, дэлхийн Аврагч мөн гэж тунхаглаж байна.
“And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.
“Харанхуйн хүчнүүдийн ноён ч Түүнийг хүлээн зөвшөөрөн, ‘Та хэн болохыг би мэднэ; Та бол Бурханы Ариун Нэгэн’ хэмээн хэлдэг.” Марк 1:24. Үе Үеийн Хүсэл, 577–579.
The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.
Христийн Ялалтын оролтын түүх нь Миллеритүүдийн цаг үе дэх Шөнийн дунд хашхирааны түүхийн хэв маяг байсан юм. Сестра Уайтын эш татсан хэсэгт, оролт эхлэх үед ард олон Ариун Сүнсний өдөөлт дор орсон бөгөөд дараа нь Христ зогсоод Иерусалимын төлөө уйлсан гэж тодорхойлон өгүүлдэг. Үүний дараа Тэрээр оролтоо үргэлжлүүлж, улмаар Иудейн удирдагчидтай тулгарсан. Би энэ түүхийн зарим шинжүүдийг тусгаарлан авч, Миллеритүүдийн түүхэнд давтагддаг замын тэмдгүүдийг тодорхойлохыг хүсэж байна. Гэвч үүнээс өмнө би эхлэл ба төгсгөлийн талаар нэг зүйлийг онцлон хэлмээр байна. Бидний саяхан Сестра Уайтаас эш татсан зүйл нь нэг бүлгийн төгсгөлийг илэрхийлж байгаа бөгөөд дараагийн бүлгийн эхлэлд дараах үгс байдаг.
“The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.
Христийн Иерусалим уруу ялалтын жавхаатайгаар морилон орсон явдал нь тэнгэрийн үүлс дээр хүч чадал ба алдар суугийн хамт, тэнгэрэлчүүдийн ялалтын дунд, ариун хүмүүсийн баяр хөөрөөр хүрээлэгдэн ирэх Түүний ирэлтийн бүдэгхэн зөгнөлт дүр байсан юм. Тэгээд Христийн тахилч нар болон фарисайчуудад хэлсэн үг биелэх болно: “Эзэний нэрээр ирэгч ерөөлтэй еэ хэмээн та нар хэлэх хүртлээ үүнээс хойш Намайг харахгүй.” Матай 23:39. Зехариад эш үзүүллэгийн үзэгдлээр тэрхүү эцсийн ялалтын өдөр үзүүлэгдсэн бөгөөд тэрчлэн анхны ирэлтэд Христийг няцаасан хүмүүсийн тавиланг ч мөн харсан юм: “Тэд өөрсдийн жадлан нэвтэлсэн Над уруу харж, ганц хүүгээ гашуудан уйлдаг шиг Түүний төлөө гашуудаж, ууган хүүгийнхээ төлөө зовлон амсдаг шиг Түүний төлөө гашуун зовох болно.” Зехариа 12:10. Христ хотыг хараад түүний төлөө уйлахдаа энэ дүр зургийг урьдчилан харсан юм. Иерусалимын түр зуурын сүйрэл дотор Тэр Бурханы Хүүгийн цусанд буруутай байсан тэр ард түмний эцсийн мөхлийг олж харсан юм.
“The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.
“Шавь нар иудейчүүдийн Христэд хандсан үзэн ядалтыг харсан боловч, энэ нь юунд хүргэхийг тэд хараахан олж харсангүй. Тэд Израилийн жинхэнэ байдлыг хараахан ойлгоогүй, мөн Иерусалим дээр буух шийтгэлийг ч ухаараагүй байв. Үүнийг Христ тэдэнд утга төгөлдөр нэгэн бодит жишээгээр нээн үзүүлсэн юм.”
“The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.
“Иерусалимд хандсан сүүлчийн уриалга талаар өнгөрөв. ‘Энэ хэн бэ?’ гэсэн асуултад олон түмэн хариулахдаа эртний эш үзүүлэгчдийн дуу хоолойг цуурайтуулсныг тахилчид болон захирагчид сонссон боловч тэд үүнийг онгодоор өдөөгдсөн дуу хоолой хэмээн хүлээн зөвшөөрсөнгүй. Тэд уур хилэн, гайхшралдаа автан ард олныг дуугүй болгохыг оролдлоо. Тэнд бөөгнөрсөн олны дунд Ромын түшмэд байсан бөгөөд Түүний дайснууд тэдэнд Есүсийг бослогын удирдагч хэмээн буруутгав. Тэд Түүнийг сүмийг эзэмшин авч, Иерусалимд хаан болон ноёрхоход бэлэн байна хэмээн дүрслэн мэдүүлжээ.” The Desire of Ages, 580.
The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”
Миний орхигдуулахыг хүсээгүй гол санаа нь Христийн Иерусалим уруу ялгуусан байдлаар орсон явдал нь зөвхөн Миллерит түүхийн Шөнийн Дундын Хашхирааныг төдийгүй, мөн дэлхийн төгсгөлийг ч бэлгэдэн төлөөлдөгт оршино. Энэ нь Илчлэлт номын хорьдугаар бүлэгт өгүүлсэн мянган жилийн эхэнд Христ эргэн ирэхтэй, мөн мянган жилийн төгсгөлд Шинэ Иерусалимтай хамт эргэн ирэхтэй холбоотой. Түүнчлэн энэ нь Түүний хоёр дахь ирэлтээр хорон муу хүмүүсийн үхэлтэй, мөн мянган жилийн төгсгөл дэх тэдний эцсийн шүүлттэй холбоотой. Сүүлчийн догол мөрийн эхэнд ийн өгүүлжээ: “Иерусалимд хандсан сүүлчийн уриалга талаар өнгөрсөн байв. ‘Энэ хэн бэ?’ гэсэн асуултад хариулан олон түмэн өнгөрсөн үеийн эш үзүүллэгийн дуу хоолойг давтан цуурайтуулсныг тахилчид ба захирагчид сонссон боловч, тэд үүнийг Онгодын дуу хоолой хэмээн хүлээн зөвшөөрөөгүй.”
The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.
Сүүлчийн уриалга нь талаар өнгөрсөн бөгөөд тэрхүү уриалгыг “өнгөрсөн үеийн эш үзүүллэгийн дуу хоолой” хэмээн төлөөлүүлсэн юм. Христийн өдрүүд дэх олон түмэн өөрсдийн сүүлчийн уриалгыг няцаасан, учир нь тэд эртний замууд руу буцагтун гэсэн Иеремиагийн зөвлөгөөг хүлээн аваагүй. Тэд мөн “энэ хэн бэ” гэсэн асуултад шавь нар эндээс бага, тэндээс бага авч, мөр мөрийн дээр мөр нэмж, хэд хэдэн гэрчийг хамтатган хариулсан тул “мөрийн дээр мөр” хэмээх аргачлалыг ч мөн хүлээн зөвшөөрөөгүй.
When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.
Христ Иерусалим уруу орохдоо замдаа зогсов. Энэ нь Христийг унуулан явахын тулд шавь нар нь илжгийг авчирснаар эш үзүүллэг биелснээр эхэлдэг. Тэр урьд нь хэзээ ч амьтан унаж байгаагүй, мөн тэр амьтан ч хэзээ ч унуулж байгаагүй. Энэ учир зүй нь гайхамшгийг илтгэнэ. Учир нь ямар амьтан анх удаа хүн унуулдаг билээ, мөн урьд нь хэзээ ч унуулж үзээгүй илжгийг хэрхэн жолоодохыг хэн мэдэх билээ. Энэ нь филистчүүд Авдартай хамт өргөлийг тэргэн дээр тавьж, тугалаа хөхүүлж байсан бөгөөд урьд нь хэзээ ч тэрэг чирч байгаагүй хоёр үнээг хөллөөд, тэдгээр нь тэр даруй тугалуудаа орхин Авдрыг еврейчүүдэд буцаан хүргэх аянд гарсан үеийнхтэй адил юм. Авдар Иерусалим уруу явж байсан бөгөөд Давид эцэст нь түүнийг Иерусалимд авч ирэхдээ Христийн сүр жавхлант оролтыг бэлгэдэн үзүүлсэн юм.
Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.
Христос илжигэн дээр мордмогц, ард олон нөмрөгөөрөө гудамжийг дэвсэж, дал модны мөчир огтлон зам дээр тавин, ийнхүү хашхиран уухайлав: “Давидын Хүүд Хосанна! Эзэний нэрээр Ирэгч ерөөлтэй еэ! Дээд тэнгэрт Хосанна.” (Матай 21:9) Удирдагчид эсэргүүцэж, Есүсээс олныг дуугүй болгохыг шаардлаа. Тэд цааш явахад, Есүс Иерусалимаар төлөөлүүлсэн төөрөлдсөн хүн төрөлхтний төлөө зогсон уйлав. Дараа нь жагсаал цааш үргэлжилж, удирдагчид дахин хөндлөнгөөс оролцон, Есүс хэн болохыг мэдэхийг шаардлаа. Тэгэхэд шавь нар эш үзүүлэгчдийн гэрчлэлийг мөр мөрөөр нь өгүүлэн хариулсан юм.
The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.
Одоо бидний авч үзэж буй энэ түүхийн өмнө Лазарын амилалт болсон бөгөөд энэ нь арван онгон бүсгүйн тухай сургаалт зүйрлэлээр дүрслэгдсэн эш үзүүллэгийн шугам дахь анхны урам хугарлыг тэмдэглэдэг; мөн Давидын Иерусалим уруу хийсэн ялалтын ёслолт оролтын шугамд Узза Авдрыг хүрсэн явдал тохиосон юм. Анхны урам хугаралт нь саатлын хугацаатай холбоотой бөгөөд Христ Лазар өвдсөнийг анх сонсоод саатсан, яг л Давид Узза үхсэн газарт Авдрыг орхин, хожим буцан авчрах хүртлээ саатсантай адил. Лазар нас барж, үүний дараа амилсан. Дараа нь Лазар бол Есүсийн Иерусалим уруу унаж орсон илжгийг хөтлөн авчирсан нэгэн юм.
In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.
Миллеритуудын түүхэнд хоёр дахь тэнгэрэлч 1844 оны 4 дүгээр сарын 19-нд, саатлын цагийн эхлэлийг тэмдэглэсэн анхны сэтгэл гонсролын үед ирсэн юм. Үүний дараа Самуэл Сноу Шөнө дундын Хашхирааны мэдээг аажмаар улам хөгжүүлж эхэлсэн. Тэрхүү мэдээний шат дараалсан хөгжил нь Христийн Иерусалимд орох үйл явдлаар төлөөлөгдөнө. Сноугийн ажлын өрнөл нь мөн Гэрээний авдрын Филистчүүдээс эхлэн, тэргэнд, Уззад, эцэст нь Иерусалимд хүрсэн аяллаар ч төлөөлөгдөнө.
The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.
Энэ үйл явдлын эхэнд удирдагчид Христээс олныг дуугүй болгохыг шаардсан үед ард олны тунхаглал байдаг; үүний дараа Христ уйлсан бөгөөд, улмаар зөрүүд удирдагчид Христ хэн болохыг асуухад шавь нарын тунхаглал гарч ирдэг. Зөрүүд удирдагчдын анхны хариуг төрүүлсэн, ард олны дотор илэрсэн онгодын илрэл нь, өнгөрсөн үеэс эш үзүүллэгийн олон гэрчийг “мөрийн дээр мөр” болгон дэлгэн тавьсан шавь нарын дотор дахин давтагдсан юм. Тэр өдөр нар жаргахад эртний Израиль Бурханаас салан хагацсан байлаа.
In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.
Тэрхүү түүхэнд шавь нар Иерусалим дээр буух ёстой байсан “шийтгэлийг ойлгоогүй” хэмээн бидэнд мэдүүлдэг. Иерусалим дээр “буух” ёстой байсан тэрхүү “шийтгэл”-ийг шавь нарт “онцгой ач холбогдолтой сургамжит жишээгээр” дүрслэн үзүүлсэн. Тэрхүү онцгой ач холбогдолтой сургамжит жишээ нь инжрийн модыг хараасан явдал байв. Шавь нарын хараахан ойлгоогүй байсан Иерусалимын сүйрлийг инжрийн модыг хараасан явдлаар, мөн Христийн өмнө нь инжрийн модын тухай зааж айлдсан сургаалт зүйрлэлээр бас дүрслэн үзүүлсэн юм.
“The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.
“Энэхүү сануулга нь бүх цаг үеийнх билээ. Өөрийн хүчээр бүтээсэн тэр модыг Христ хараасан үйлдэл нь бүх чуулганууд болон бүх Христэд итгэгчдэд өгөгдсөн сануулга болон байна. Хэн ч бусдад үйлчилэлгүйгээр Бурханы хуулийг амьдралдаа хэрэгжүүлж үл чадна. Гэвч Христийн өршөөнгүй, хувиа хичээдэггүй амийг хэрэгжүүлэн амьдардаггүй олон хүн бий. Өөрсдийгөө үлэмж сайн Христэд итгэгчид гэж боддог зарим нь Бурханд үйлчлэх гэж юуг хэлдгийг ойлгодоггүй. Тэд өөрсдөдөө таалагдахын тулд төлөвлөж, судалдаг. Тэд зөвхөн өөрсдийгөө харгалзан үйлддэг. Цаг хугацаа нь өөрсдөдөө цуглуулж чадах хэмжээгээрээ л тэдэнд үнэ цэнтэй байдаг. Амьдралын бүхий л хэрэг явдалд энэ нь тэдний зорилго болдог. Тэд бусдын төлөө бус, харин өөрсдийнхөө төлөө үйлчилдэг. Бурхан тэднийг хувиа хичээдэггүй үйлчлэл зайлшгүй үйлдэгдэх ёстой ертөнцөд амьдруулахаар бүтээсэн. Тэрээр тэднийг өөрсдийн ойр дотнын хүмүүст боломжтой бүх талаар туслахын тулд тогтоосон. Гэвч “би” нь тийм агуу том болсон тул тэд өөр юуг ч харж чаддаггүй. Тэд хүн төрөлхтөнтэй холбоотой байдаггүй. Ийнхүү өөрийнхөө төлөө амьдардаг хүмүүс нь бүх дүр эсгэлийг үзүүлсэн атлаа үр жимсгүй байсан инжрийн модтой адил юм. Тэд мөргөлийн хэлбэр дүрсийг сахидаг боловч гэмшил ч үгүй, итгэл ч үгүй. Тэд үгээрээ Бурханы хуулийг хүндэтгэдэг ч дуулгавартай байдал дутагддаг. Тэд хэлдэг, харин хийдэггүй. Инжрийн модон дээр тунхагласан тэр шийтгэлдээ Христ ийм хоосон дүр эсгэлт Түүний мэлмийд хэчнээн жигшүүртэй болохыг харуулдаг. Тэрээр ил тод нүгэлтэн нь Бурханд үйлчилнэ хэмээн тунхагладаг атлаа Түүний алдрын төлөө ямар ч үр жимс гаргадаггүй хүнээс бага буруутай гэдгийг мэдэгддэг.”
“The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.
“Христ Иерусалимд очихоосоо өмнө хэлсэн инжрийн модны тухай сургаалт зүйрлэл нь Түүний үргүй модыг хараасан үйлдлээрээ заасан сургамжтай шууд холбоотой байв.” Эрин үеийн хүсэл, 584.
After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.
Удирдагчидтай хийсэн сүүлчийн тулгаралтын дараа Есүс шөнийг залбиралд өнгөрөөхөөр зайлан одож, өглөө нь инжир модны хажуугаар өнгөрөхдөө түүнийг хараав.
“It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.
“Боловсорсон инжрийн улирал, зарим нутаг орныг эс тооцвол, хараахан болоогүй байсан; Иерусалимын орчмын өндөрлөг газруудад бол, үнэхээр, ‘инжрийн цаг хараахан болоогүй’ гэж хэлж болохоор байв. Харин Есүсийн хүрч очсон жимсний цэцэрлэгт нэгэн мод бусад бүх модноос түрүүлсэн мэт харагдаж байлаа. Тэр аль хэдийн навчаар бүрхэгдсэн байв. Инжрийн модны уг чанар нь навч дэлгэгдэхээс өмнө ургаж буй жимс нь үзэгддэгт оршино. Иймээс навчаар дүүрэн энэ мод сайн бойжсон жимс амлаж байгаа мэт байлаа. Гэвч түүний төрх хуурамч байв. Есүс түүний мөчрүүдийг доод салаанаас нь эхлээд хамгийн дээдийн нарийн мөчир хүртэл нэгжин үзэхэд, ‘навчнаас өөр юу ч’ олсонгүй. Энэ нь хоосон дүр эсгэсэн навчисын бөөгнөрөл төдий, өөр юу ч биш байв.”
“Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’
“Христ түүнд хатуу ширүүн хараал айлдав. «Үүнээс хойш хэзээ ч хэн ч чамаас жимс бүү идэг» хэмээн Тэр хэлэв. Маргааш өглөө нь, Аврагч болон Түүний шавь нар дахин хот уруу явж байхдаа, хатсан мөчир, унжсан навчис нь тэдний анхаарлыг татав. «Багш аа,» гэж Петр хэлэв, «Таны хараасан тэр инжрийн мод хатчихжээ.»
“Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.
“Христос инжрийн модыг хараасан үйл нь шавь нарыг гайхшруулжээ. Энэ нь тэдэнд Түүний зам мөр, үйл хэргүүдтэй нийцэшгүй мэт санагдав. Тэрээр ертөнцийг яллахын тулд бус, харин ертөнц Түүгээр дамжин аврагдах болтугай хэмээн ирсэн гэж айлдсаныг тэд олонтаа сонссон байлаа. Тэд Түүний, ‘Хүний Хүү хүний амийг устгахаар бус, харин аврахаар ирсэн’ гэсэн үгийг санав. Лук 9:56. Түүний гайхамшигт үйлс нь устгахын төлөө бус, харин сэргээхийн төлөө үйлдэгдэж ирсэн билээ. Шавь нар Түүнийг зөвхөн Сэргээн босгогч, Эдгээгч хэмээн мэддэг байв. Энэ үйл ганцаараа онцгойрон байлаа. Үүний зорилго юу байсан юм бол? хэмээн тэд асууж байв.”
“God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.
“Бурхан ‘өршөөлөөр баясдаг.’ ‘Эзэн Бурхан би амьд буйгаар тангараглая, хорон муу хүний үхэлд Би таашаал авдаггүй.’ Мика 7:18; Езекиел 33:11. Түүний хувьд сүйрлийн ажил болон шүүлтийн зарлан тунхаглал нь ‘хачин ажил’ юм. Исаиа 28:21. Гэвч Тэр ирээдүйн хөшгийг өргөн, нүглийн зам мөрийн үр дагаврыг хүмүүст илчилдэг нь өршөөл ба хайрынхаа дотор билээ.
“The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.
“Инжир модыг хараасан нь үйлдлээр үзүүлсэн сургаалт зүйрлэл байсан юм. Христийн яг өмнө хийрхүү навчаа гайхуулан дэлгэсэн тэр үргүй мод нь еврей үндэстний бэлгэдэл байв. Аврагч Израилийн сүйрлийн шалтгаан болон гарцаагүйг Өөрийн шавь нарт тодорхой ойлгуулахыг хүссэн. Энэ зорилгын үүднээс Тэр уг модонд ёс суртахууны шинж чанар оноож, түүнийг тэнгэрлэг үнэний тайлбарлагч болгосон юм. Еврейчүүд Бурханд үнэнч байхаа тунхаглагчид болж, бусад бүх үндэстнээс ялгаран тодорч байв. Тэд Түүнээс онцгой ивээл хүртсэн байсан бөгөөд тэд өөрсдийгөө бусад бүх ард түмнээс илүү зөвт гэж үзэх эрхтэй хэмээн шаарддаг байлаа. Гэвч тэд ертөнцийг хайрлах хайр болон ашиг хонжоо шунах шуналаар завхран бузарчээ. Тэд мэдлэгээрээ сайрхаж байсан боловч Бурханы шаардлагыг мэддэггүй, хоёр нүүрээр дүүрэн байлаа. Үргүй модны адил тэд сүржин мөчрүүдээ өндөрт дэлгэн, өнгө төрхөөрөө өтгөн тансаг, нүд булаам үзэмжтэй байсан ч ‘навчнаас өөр юу ч’ өгсөнгүй. Еврейн шашин нь сүр жавхлант сүмтэй, ариун тахилын ширээнүүдтэй, малгайтай тахилч нартай, сэтгэл хөдөлгөм ёслолуудтайгаа үнэхээр гадна төрхөөрөө үзэсгэлэнтэй байсан боловч даруу байдал, хайр, өглөгч нинжин сэтгэл дутаж байв.” Хүслийн эрин, 581, 582.
We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”
Бид хариулж байгаа явцдаа хоёр асуултыг дэвшүүлэн тавьснаар эхэлсэн. Тэр хоёр асуулт нь: “Амьд хүмүүсийн шүүлт яагаад 9/11-нд эхэлсэн бэ? Амьд хүмүүсийн тухай библийн шүүлт гэж юу вэ?” байв.
The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.
Саяхан бидний байрлуулсан эш үзүүллэгийн хэдхэн мөр нь амьд хүмүүсийн шүүлтийн тухай Библийн гэрчлэлүүд юм. Тэдгээр эш үзүүллэгийн мөрүүд нь шүүлтийн “А, Б, В”-ээс хавьгүй илүү ихийг хамардаг боловч, бид юуны өмнө 9/11 болон амьд хүмүүсийн шүүлтийн талаарх асуултуудад хариулж байна.
“‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.
“‘Би харсаар байтал,’ хэмээн эш үзүүлэгч Даниел өгүүлэв, ‘ширээнүүд тавигдаж, Өдрүүдийн Эртний Нэгэн залрав. Түүний өмсгөл цас мэт цагаан, Түүний толгойн үс цэвэр ноос мэт байв. Түүний сэнтий нь галын дөл, түүний дугуйнууд нь дүрэлзсэн гал байлаа. Түүний өмнөөс галт урсгал гарч, урсан байв. Мянга мянган хүн Түүнд үйлчилж, арван мянга дахин арван мянган хүн Түүний өмнө зогсож байв. Шүүх хурал тогтож, номууд нээгдэв.’ Даниел 7:9, 10, R.V.”
“Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.
Ийнхүү эш үзүүлэгчийн үзэгдэлд агуу бөгөөд сүр жавхлант тэр өдөр—хүн төрөлхтний зан чанар ба амьдрал Бүх дэлхийн Шүүгчийн өмнө хянан үзэгдэж, хүн бүрт “үйлсийнх нь дагуу” хариу хүртээх өдөр—илчлэгдэн үзүүлэгдсэн юм. Өдрүүдийн Эртний нь Бурхан Эцэг мөн. Дуулалч ийн өгүүлдэг: “Уулс төрөхөөс өмнө, Та газар ба ертөнцийг бүтээхээс ч урьтаж, мөнхөөс мөнхөд Та бол Бурхан мөн.” Дуулал 90:2. Бүх оршихуйн эх сурвалж, бүх хуулийн ундарга болсон Тэр Өөрөө шүүлтийг тэргүүлэн суух юм. Мөн “арван мянга дахин арван мянга, мянга мянган” тооны ариун тэнгэрэлчүүд энэ агуу шүүхэд үйлчлэгчид бөгөөд гэрчүүдийн хувиар бараалхан байдаг.
“‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.
“‘Харагтун, тэнгэрийн үүлсийн хамт Хүний Хүүтэй адил Нэгэн ирж, Эртний Нэгэн уруу хүрч ирэв; түүнийг Түүний өмнө авчрав. Түүнд ноёрхол, алдар, хаанчлал өгөгдсөн бөгөөд бүх ард түмэн, үндэстэн, хэлтэн Түүнд үйлчлэх ёстой байв. Түүний ноёрхол бол өнгөрөн арилахгүй мөнхийн ноёрхол юм.’ Даниел 7:13, 14. Энд дүрслэгдсэн Христийн ирэлт нь Түүний дэлхийд хийх хоёр дахь ирэлт биш юм. Тэрээр тэнгэрт Эртний Нэгэний өмнө очиж, Өөрийн зуучлагчийн ажлын төгсгөлд Түүнд өгөгдөх ноёрхол, алдар, хаанчлалыг хүлээн авахаар ирдэг. Зөгнөлд 1844 онд 2300 өдрийн төгсгөлд болохоор урьдчилан хэлэгдсэн нь дэлхийд хийх Түүний хоёр дахь ирэлт бус, харин энэ ирэлт мөн. Тэнгэрийн тэнгэрэлчүүдийн хүрээлэл дунд бидний агуу Тэргүүн Тахилч ариун газруудын ариунд орж, тэнд Бурханы оршихуйд хүний төлөөх Өөрийн үйлчлэлийн сүүлчийн үйлсүүдийг гүйцэтгэхээр үзэгддэг—мөрдөн шалгах шүүлтийн ажлыг хийж, түүний үр ашгийг хүртэх эрхтэй нь тогтоогдсон бүхний төлөө эвлэрүүллийг үйлдэхээр.”
“In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.
“Бэлгэдэлт үйлчлэлд зөвхөн нүглээ наминчилж, гэмшилтэйгээр Бурханы өмнө ирсэн, мөн нүглийн тахилын цусаар тэдний нүгэл ариун газарт шилжүүлэгдсэн хүмүүс л Эвлэрүүллийн өдрийн үйлчлэлд оролцдог байв. Ийнхүү эцсийн эвлэрүүлэлтийн агуу өдөр болон мөрдөн шалгах шүүлтэд зөвхөн Бурханы ард түмэн хэмээн өөрсдийгөө хүлээн зөвшөөрөгсдийн хэргүүд л авч үзэгдэнэ. Хорон муу хүмүүсийн шүүлт нь үүнээс ялгаатай, тусдаа ажил бөгөөд хожмын үед явагдана. ‘Шүүлт Бурханы гэрээс эхлэх ёстой; хэрэв тэр нь эхлээд биднээс эхэлбэл, сайн мэдээнд дуулгаваргүй хүмүүсийн төгсгөл юу болох вэ?’ 1 Петр 4:17.”
“The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.
“Хүмүүсийн нэрс болон үйлс нь бүртгэгдсэн тэнгэр дэх тэмдэглэлийн номууд нь шүүлтийн шийдвэрийг тодорхойлох ёстой. Эш үзүүлэгч Даниел: ‘Шүүлт тогтож, номууд нээгдэв’ гэж өгүүлдэг. Мөн илчлэгч Иохан, мөнөөх үзэгдлийг дүрслэн, ийн нэмж хэлдэг: ‘Өөр нэгэн ном нээгдсэн нь амийн ном байв; мөн үхэгсэд номуудад бичигдсэн зүйлсийн дагуу, өөрсдийн үйлсийнх нь дагуу шүүгдэв.’ Илчлэл 20:12.”
“The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.
“Амийн номд Бурханд үйлчлэх албанд хэзээ нэгэн цагт орсон бүхний нэрс бичигдсэн байдаг. Есүс шавь нартаа: ‘Та нарын нэрс тэнгэрт бичигдсэн тул баясагтун’ хэмээн айлдсан.” Лук 10:20. Паул өөрийн үнэнч хамтран зүтгэгчдийн тухай, “нэрс нь амийн номд байдаг” хэмээн өгүүлдэг. Филиппой 4:3. Даниел “урьд хэзээ ч байгаагүй тийм зовлонгийн цаг”-ийг урагш харж, Бурханы ард түмэн, “номд бичигдсэн нь олдох хүн бүр” аврагдана хэмээн тунхагладаг. Мөн Илчлэгч, нэрс нь “Хурганы амийн номд бичигдсэн” хүмүүс л Бурханы хотод орно хэмээн өгүүлдэг. Даниел 12:1; Илчлэл 21:27.
“‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.
“‘Дурсгалын ном’ Бурханы өмнө бичигддэг бөгөөд түүнд ‘ЭЗЭНээс эмээгчид, Түүний нэрийг бодогчдын’ сайн үйлс тэмдэглэгдэн үлддэг. Малахи 3:16. Тэдний итгэлийн үгс, хайрын үйлс нь тэнгэрт бүртгэгддэг. Нехемиа энэ тухай өгүүлэхдээ: ‘Бурхан минь, намайг санаач, … мөн миний Бурханы өргөөний төлөө үйлдсэн миний сайн үйлсийг бүү арилгаач’ гэж хэлсэн. Нехемиа 13:14. Бурханы дурсгалын номд зөвт байдлын үйл хэрэг бүр мөнхлөн хадгалагддаг. Тэнд эсэргүүцэн давсан сорилт бүр, ялсан бузар муу бүр, энэрэнгүй өрөвч үг нэг бүр үнэнчээр тэмдэглэгддэг. Мөн Христийн төлөө өргөсөн золиослолын үйл бүр, амссан зовлон шаналал, уй гашуу бүр бичигдэн үлддэг. Дуулалч ийн өгүүлдэг: ‘Та миний хэрэн тэнэлтийг тоолдог. Миний нулимсыг Өөрийн саванд хийгээч. Тэд Таны номд биш гэж үү?’ Дуулал 56:8.”
“There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.
“Хүмүүсийн нүглийн тухай ч бас тэмдэглэл байдаг. «Учир нь Бурхан аливаа үйл хэргийг, нуугдмал бүхнийг, сайн эсэх, муу эсэхээс үл хамааран, шүүлтэд оруулах болно». «Хүмүүсийн хэлсэн дэмий үг бүрийн төлөө тэд шүүлтийн өдөр хариу өгөх болно». Аврагч ийн айлддаг: «Учир нь чи үгээрээ зөвтгөгдөж, үгээрээ яллагдах болно». Номлогчийн үгс 12:14; Матай 12:36, 37. Нууц зорилго ба сэдлүүд алдаа мадаггүй тэмдэглэлд ил гардаг; учир нь Бурхан «харанхуйн нуугдмал зүйлсийг гэрэлд гаргаж, зүрх сэтгэлийн бодол санаануудыг ил тод болгоно». 1 Коринт 4:5. «Харагтун, энэ нь Миний өмнө бичигдсэн байна, … та нарын гэм буруу, мөн та нарын эцэг өвгөдийн гэм буруу хамтдаа гэж ЭЗЭН айлдаж байна». Исаиа 65:6, 7.
“Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.
“Хүн бүрийн үйлс Бурханы өмнө шүүлгэн үзэгдэж, үнэнч байдал эсвэл үнэнч бус байдлын төлөө бүртгэгддэг. Тэнгэрийн номуудад нэр бүрийн өөдөөс аймшигт нарийвчлалтайгаар буруу үг бүр, хувиа хичээсэн үйлдэл бүр, биелүүлээгүй үүрэг бүр, мөн нууц нүгэл бүр, түүнчлэн овжин зальт дүр эсгэлт бүр тэмдэглэгдэн бичигддэг. Тэнгэрээс илгээгдсэн сэрэмжлүүлэг буюу зэмлэлийг үл тоомсорлосон нь, үрэгдүүлсэн мөчүүд, ашиглаагүй боломжууд, сайны төлөө эсвэл муугийн төлөө үзүүлсэн нөлөө нь, түүний алс хэтийг хамарсан үр дагаврын хамт, бүгд бүртгэгч тэнгэрэлчээр тэмдэглэгдэн үлддэг.
“The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.
“Бурханы хууль бол шүүлтэд хүмүүсийн зан чанар болон амьдралыг сорин шалгах жишиг мөн. Мэргэн хүн ийн өгүүлдэг: ‘Бурханаас эмээж, Түүний тушаалуудыг сахигтун. Учир нь энэ нь хүний бүх үүрэг мөн. Яагаад гэвэл Бурхан үйлс бүрийг шүүлтэд авчирна.’ Номлогчийн үгс 12:13, 14. Элч Иаков ах дүүсдээ ийн сануулдаг: ‘Тиймээс эрх чөлөөний хуулиар шүүгдэх хүмүүс мэтээр ярьж, мөн тийн үйлдэгтүн.’ Иаков 2:12.”
“Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.
Шүүлтийн үед «зохистойд тооцогдох» хүмүүс зөвт хүмүүсийн амилалтад оролцоно. Есүс: «Тэр ертөнцийг болон үхэгсдээс амилалтыг хүртэх зохистойд тооцогдох хүмүүс … тэнгэрэлч нартай адил бөгөөд амилалтын хүүхдүүд учраас Бурханы хүүхдүүд мөн» гэж айлдсан. Лук 20:35, 36. Мөн Тэрээр «сайн үйлдэгчид» «амийн амилалтад» гарч ирнэ гэж тунхагладаг. Иохан 5:29. Зөвт үхэгсэд «амийн амилалтад» зохистойд тооцогдох тэрхүү шүүлтийн дараа хүртэл амилуулагдахгүй. Иймээс тэдний тэмдэглэл шалгагдаж, хэргүүд нь шийдвэрлэгдэх үед шүүх суудлын өмнө биечлэн байлцахгүй.
“Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.
“Есүс тэдний өмнөөс Бурханы өмнө гуйн өмгөөлөх Өмгөөлөгч нь болон илэрнэ. ‘Хэрэв хэн нэгэн нь нүгэл үйлдвэл, Эцэгийн өмнө бидэнд зөвт Нэгэн болох Есүс Христ хэмээх өмгөөлөгч бий.’ 1 Иохан 2:1. ‘Учир нь Христ жинхэнэ ариун газрын дүр болсон хүний гараар бүтээгдсэн ариун газарт орсон бус, харин бидний төлөө одоо Бурханы оршихуйд үзэгдэхээр тэнгэрт Өөрт нь орсон юм.’ ‘Тиймээс Түүгээр дамжин Бурханд ирэгчдийг Тэр эцсийг нь хүртэл аварч чадна. Учир нь Тэр тэдний төлөө зуучлан гуйхын тулд үүрд амьд байдаг.’ Еврей 9:24; 7:25.”
“As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.
“Шүүлтэд тэмдэглэлийн номууд нээгдэх үед Есүст итгэсэн бүхний амьдрал Бурханы өмнө хянан үзэгдэнэ. Газар дэлхий дээр анх амьдарч байсан хүмүүсээс эхлэн манай Өмгөөлөгч үе үеийн хүн бүрийн хэргийг танилцуулсаар эцэст нь амьд байгаа хүмүүст хүрнэ. Нэр бүр дуудагдана, хэрэг бүр нягтлан шалгагдана. Зарим нэрс хүлээн зөвшөөрөгдөнө, зарим нэрс татгалзагдана. Хэрэв хэн нэгний нүгэл тэмдэглэлийн номуудад наманчлагдаагүй, уучлагдаагүй хэвээр үлдсэн байвал тэдний нэр амийн номоос арчигдаж, тэдний сайн үйлсийн тэмдэглэл Бурханы дурсгалын номоос устгагдана. Эзэн Мосед: ‘Миний эсрэг нүгэл үйлдсэн хэнийг боловч Би Өөрийн номоос арчина’ хэмээн тунхагласан. Египетээс гарсан нь 32:33. Мөн эш үзүүлэгч Езекиел: ‘Харин зөвт хүн зөвт байдлаасаа няцаж, гэм буруу үйлдвэл, … түүний үйлдсэн бүх зөвт байдал нь дурсагдахгүй’ хэмээн өгүүлдэг. Езекиел 18:24.” Агуу тэмцэл, 479–483.
We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.
Бид энэхүү судлалыг үргэлжлүүлж, энэ цувралын дараагийн өгүүлэлд тавигдсан асуултуудад хариулах болно.